Στην Πόλη των ονείρων μας.

Δεκέμβριος του 2004. Το καραβάκι απέπλευσε από την Πόλη, από τη σκάλα του Eminönü. Μέσα από τα θολά τζάμια του πλοίου απομακρυνόταν σιγά-σιγά η Πόλη. 

Εκεί, πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού του πλοίου, μέσα στον πολύχρωμο κόσμο που πήγαινε για τα Πριγκιπόνησα, η εικόνα έγινε λέξεις.

--------------------

 

Μεγάλη Εκκλησιά

Μέσα σε τέσσερις φρουρούς στέκεις εσύ, αρχόντισσα,
τον πόνο σου κλαίγοντας βουβά.
Νομίσαν έτσι σβήνουνε την πρωτινή σου δόξα
και πως οι πέτρινοι οι φρουροί την ιστορία σου αλλάζουν.

Τό ’δαν ωστόσο και αυτοί· τ’ αταίριαστου τη δύναμη.
Κι ομοίωμα φτιάξαν δίπλα σου, πάνω σου τη σκιά να ρίχνει.
Μα όσο κι αν προσπάθησαν,
μόνο γελοίο κι ατυχές το εγχείρημα τούτο εφάνη.

Και μες στην πίκρα την πολλή,
που η σκλαβιά σου –χρόνια τώρα– σ’ έκανε καρτερικά ν’ αντέχεις,
πάλι σου μένει ο ουρανός
να τον θωρείς,
δύναμη κι υπομονή κι ελπίδα για να παίρνεις.

Δημήτριος Μαντζούρης