Τι μας διδάσκει ο Τίμιος Πρόδρομος

 

Σύναξη του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου και Βαπτιστού – Εορτάζει στις 7 Ιανουαρίου

Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

Το κήρυγμα του αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού στην έρημο του Ιορδάνου μπορεί να συνοψισθεί στην φράση: «Μετανοείτε· ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών» (Ματθ. 3:2). 

Ο Χριστός ήταν η Βασιλεία των Ουρανών, διότι ο Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού, ο οποίος θα εγκαινίαζε στον κόσμο την έλευση του Αγίου Πνεύματος, που είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Διότι, όπου είναι το Άγιο Πνεύμα, εκεί είναι και η Βασιλεία των Ουρανών. Αλλά τον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα δεν μπορεί να δεχθεί ο άνθρωπος χωρίς μετάνοια. Η μετάνοια είναι η αναγκαία προϋπόθεση, για να δεχθεί τον Ιησού Χριστό ως Θεάνθρωπο και να δεχθεί την Χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Όσο ο άνθρωπος ζει αμετανόητος, σκληρημένος μέσα στον εγωισμό του, στην αυτάρκειά του, στην φιλαυτία του και στα πάθη του, δεν μπορεί να δεχθεί ούτε τον Χριστό ως Θεάνθρωπο ούτε την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό και ο Τίμιος Πρόδρομος, προκειμένου να ανοιχθούν οι καρδιές των ανθρώπων και να δεχθούν τον Ιησού Χριστό και το Άγιο Πνεύμα, εδίδασκε «μετανοείτε».

Αλλά η φωνή του Τιμίου Προδρόμου φθάνει μέχρις ημών και το κήρυγμά του είναι αιώνιο κήρυγμα. Και εμάς μας καλεί ο Τίμιος Πρόδρομος σήμερα να είμαστε άνθρωποι της μετανοίας, εάν θέλουμε να έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας και εάν θέλουμε να έχουμε την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Όπως και άλλοτε τονίσαμε, η μετάνοια δεν είναι κάτι που γίνεται μία φορά και τελειώνει. Είναι μία διαρκής στάση ζωής. Συνεχώς πρέπει να μετανοούμε, για να μη φεύγει η Χάρη του Θεού από εμάς.

Να φιλτράρουν την ατμόσφαιρα.

 

 

Η Βασιλεία του Θεού δημιουργεί μέσα μας μια ατμόσφαιρα

 παραδείσου, εν αντιθέσει με την ατμόσφαιρα της κολάσεως, 

την οποία ακτινοβολεί όποιος έχει τον άδη στην καρδιά του. 

Σύναξις Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου καὶ ἡ μετένεξις τῆς Ἁγίας αὐτοῦ Χειρὸς εἰς Κωνσταντινούπολη

 

Ἀπὸ πολὺ παλιὰ ἔχει καθοριστεῖ νὰ ἑορτάζουμε κατὰ τὴν ἑπομένη ἡμέρα τῶν Ἁγίων Θεοφανείων, τὴ Σύναξη τοῦ Προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, γιὰ τὸν λόγο ὅτι ἀξιώθηκε νὰ βαπτίσει τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Τίμιος Πρόδρομος ὑπῆρξε ὁ Ὄρθρος ποὺ ἀνήγγειλε τὸν ἐρχομὸ τῆς ἡμέρας τοῦ Κυρίου. Ὁ Ὄρθρος ποὺ προηγήθηκε τῆς ἀνατολῆς τοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης. Ἔτσι τὸν ὀνομάζει ἕνας ὕμνος τῶν Θεοφανείων. «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου». 

Ὁμιλεῖ τὸ στόμα τοῦ Ἀσκητοῦ. Ὁ χαρισματικὸς ἄνθρωπος ποὺ ἀναδείχθηκε «μείζων ἐν γεννητοὶς γυναικών». Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος κηρύσσει προδρομικὰ μέσα στὴν ἔρημο τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Ξαναθυμίζει τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ Ἠσαΐου, ὁ Εὐαγγελιστὴς Μάρκος, ποὺ βεβαίως ἀναφέρονται στὸ μεγάλο ἐρημίτη τοῦ Ἰορδάνη. 

Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος κηρύσσει, μὲ πέντε βαρυσήμαντες λέξεις, ὅτι θὰ διδάξει ἀργότερα ὁ Ἰησοῦς: «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Λίγες σὲ ἀριθμὸ οἱ λέξεις του, ἀλλὰ βαριὲς σὲ δύναμη μαρτυρίας. Ὁ ἄγγελος τῆς ἐρήμου προετοιμάζει τὸν ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου καὶ κηρύσσει συνοπτικὰ τὶς διαστάσεις τοῦ λυτρωτικοῦ Του ἔργου. Τὸ προδρομικὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη καθαγιάζεται καὶ ἐπικυρώνεται ἀπὸ τὸν ἓν Τριάδι Θεὸ στὸ γεγονὸς τῆς βαπτίσεως τοῦ Κυρίου. 

Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἦταν ἀναμφίβολα μία ἀσκητικὴ φυσιογνωμία, «εἶχε τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ ἀπὸ τριχῶν καμήλου καὶ ζώνην δερμάτινην περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ, ἡ δὲ τροφὴ αὐτοῦ ἣν ἀκρίδες καὶ μέλι ἄγριον». Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ Ἰωάννης ἦταν συγχρόνως καὶ πρόδρομος, ἀλλὰ καὶ ὑπόσχεση ὅλων τῶν Ἁγίων Ἀσκητῶν τῆς χριστιανικῆς ἐρήμου. Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ ὅτι τὸ βασικὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη ἦταν νὰ ἀφυπνήσει τὶς συνειδήσεις τῶν ἀκουόντων τὸ κήρυγμά του καὶ ὄχι νὰ θωπεύσει τὰ αὐτιά τους. Τὸ κήρυγμά του, κήρυγμα μετανοίας, σκόπευε στὴν συνειδητοποίηση καὶ ἐξαγόρευση τῆς ἐνοχῆς τους, τῶν ἁμαρτιῶν τους.

Καλημέρα!

  

Να ναι ο Γενάρης ζάχαρη... 

Να ναι ο Φλεβάρης μέλι... 

Ο Μάρτιος ροδοσταμο 

κι ο Απρίλης πετιμέζι.. 

Το Μάη μέσα στη ψυχή να ανθίζουνε λουλούδια 

και τον Ιούνη να ακουστούν τα πιο όμορφα τραγούδια.. 

«Συμπατριώτες στη Φωτεινή Πατρίδα»

 

 

 του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη 
Εφημ. Ι.Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

---

Δύο μυστήρια μεγάλα, αγαπητοί μου αδελφοί, μας παραδόθηκαν σήμερα, ημέρα των Θεοφανείων του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Μια από τις μεγαλύτερες δεσποτικές ακίνητες εορτές του έτους, που σηματοδοτεί την κάθαρση δια ύδατος και πνεύματος Αγίου, δωρεά του Θεού στους ανθρώπους.

Είναι θα μπορούσαμε να πούμε η συμφιλίωση μεταξύ Θεού και ανθρώπων, αφού έτσι πλέον έχει ο άνθρωπος τη δυνατότητα να αφήσει πίσω του το προπατορικό αμάρτημα και ελεύθερος να βαδίσει τον δρόμο του, κατά τη δική του πλέον προσωπική επιλογή.

Ο φιλεύσπλαχνος Θεός πατέρας έκανε το χρέος του να επανασυστήσει την αγνότητα του ανθρώπου και να του δείξει τον δρόμο της επανόδου του στον Παράδεισο.

Όλα αυτά επιτυγχάνονται με τα δυο μυστήρια που προαναφέραμε και αυτά δεν είναι άλλα από το βάπτισμα και το χρίσμα.

Ο ίδιος ο Χριστός μας μάς τα παρέδωσε σήμερα, κατά την αυτόβουλη παρουσία Του στον Ιορδάνη ποταμό, το μεν βάπτισμα με την κατάβαση του στα ύδατα, το δε χρίσμα με την εμφάνιση και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος εν είδει περιστεράς.

Έτσι πλέον και καθένας από εμάς ζει τα προσωπικά του Θεοφάνεια στο μέγα μυστήριο της βαπτίσεως, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για την ένταξη και τη μετοχή μας στο μυστήριο των μυστηρίων, την ένωσή μας με τον Χριστό μέσω της Θείας Ευχαριστίας.

Ο Χριστός μας παρατηρούμε πως πράττει πάντα διδακτικά, καθ’ όλη την διάρκεια της επίγειας πορείας Του.

Έτσι και σήμερα ο αχώρητος Θεός, λαμβάνοντας την αδύναμη και ολοπαθή φύση μας, ως ο τελευταίος αμαρτωλός, καθαγιάζεται και μαζί και εμείς και μας διδάσκει τον τρόπο και τον δρόμο της αρετής.

Τα Άγια Θεοφάνεια – “Ας ζητήσουμε από τον Θεό να μας λούσει και πάλι πνευματικά…”

 

*Χρόνια πολλά, Ευλογημένα και Αγιασμένα σε όλο τον κόσμο. Ευχόμαστε ο Θεός να φωτίζει τις ζωές μας και τις καρδιές μας…

~ …Τὰ Θεοφάνεια εἶναι ἡ πρώτη δημόσια ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ. Μετὰ τὴ Γέννησή Του στὴ Βηθλεέμ, ὁ Κύριός μας εἶχε ἀποκαλυφθεῖ σὲ μερικοὺς προνομιούχους. Σήμερα ὅμως, ὅλοι ὅσοι περικύκλωναν τὸν Ἰωάννη, δηλαδὴ οἱ μαθητές του, καὶ ὅλο τὸ πλῆθος ποὺ εἶχε κατεβεῖ στὴν ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη, γίνονται μάρτυρες μιᾶς πολὺ ἐπισημότερης φανέρωσης τοῦ Ἰησοῦ.

Σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ φανέρωση; Ἔχει δύο πτυχές. Ἀφ’ ἑνὸς ὑπάρχει ἡ πτυχὴ τῆς ταπεινώσεως στὴν ὁποία ὑπόκειται ὁ Κύριος, καὶ ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸ βάπτισμα. Ἀφ’ ἑτέρου, ἡ πτυχὴ τῆς δόξας, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη μαρτυρία ποὺ ὁ Πρόδρομος δίνει γιὰ τὸν Ἰησοῦ καί, σ’ ἕνα ἐπίπεδο ἀπείρως ἀνώτερο, ἡ θεία μαρτυρία ποὺ ὁ Πατὴρ καὶ τὸ Πνεῦμα παρέχουν γιὰ τὸν Υἱό.

Θὰ ἐξετάσουμε ἀπὸ κοντὰ καὶ τὶς δύο πτυχές· πρῶτα ὅμως ἂς κρατήσουμε τοῦτο: κάθε φανέρωση τοῦ Χριστοῦ, τόσο μέσα στὴν Ἱστορία ὅσο καὶ στὴν ἐσωτερικὴ ζωὴ κάθε ἀνθρώπου, εἶναι φανέρωση δόξας καὶ ταπεινώσεως ταυτοχρόνως. Ὅποιος διαχωρίζει αὐτὲς τὶς δύο πτυχὲς τοῦ Χριστοῦ, κάνει σφάλμα ποὺ διαστρεβλώνει ὅλη τὴν πνευματικὴ ζωή. Δὲν μπορῶ νὰ πλησιάσω τὸν δοξασμένο Χριστὸ χωρὶς τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ πλησιάσω τὸν ταπεινωμένο Χριστό, οὔτε νὰ πλησιάσω τὸν Χριστὸ στὴν ταπείνωση Τοῦ χωρὶς τὴ δόξα Του. 

Ἂν ἐπιθυμῶ νὰ φανερωθεῖ μέσα μου, μέσα στὴ ζωή μου, αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει παρὰ μόνον ἂν ἀγκαλιάσω Αὐτὸν ποὺ ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος μὲ θερμὴ ἀφοσίωση ὀνόμαζε ὁ ταπεινὸς Χριστὸς καὶ ἂν μὲ τὸ ἴδιο σκίρτημα λατρεύσω Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι Θεός, Βασιλεὺς καὶ Νικητής. Νὰ τὸ πρῶτο δίδαγμα τῶν Θεοφανείων.

Παρουσία του ΠτΔ ο Αγιασμός των Υδάτων στον Πειραιά.

 

 

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνου Τασούλα πραγματοποιήθηκε σήμερα, Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2025 ο Καθαγιασμός των Υδάτων και η Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στο λιμάνι του Πειραιά.

Στις Ιερές Ακολουθίες προεξήρχε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, συμπαραστατούμενος από τον οικείο Ποιμενάρχη Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Επίσης στο λιμάνι του Πειραιά παρέστησαν ο Δήμαρχος της πόλης κ. Γιάννης Μώραλης, υπουργοί, εκπρόσωποι κομμάτων, εκπρόσωποι φορέων, μέλη του δημοτικού συμβουλίου και εκατοντάδες πιστοί.

Να αναφερθεί ότι νωρίτερα στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς τελέστηκε η Θεία Λειτουργία και η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού προεξάρχοντος του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Σε δήλωσή του μετά το πέρας της τελετής, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ανέφερε:

«Μετά το βαθιά εορταστικό Άγιο Δωδεκαήμερο που προηγήθηκε, από την ημέρα των Χριστουγέννων έως και την παραμονή των Φώτων, γιορτάζουμε σήμερα τη βάπτιση του Χριστού.

Γιορτάζουμε σήμερα τα ολόφωτα Φώτα. Μετέχουμε έτσι και από εδώ, από το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, από τον Πειραιά, σε μια σπουδαία γιορτή για να μεταλάβουμε φως και αλήθεια που τόσο χρειαζόμαστε αυτή την ημέρα.

Κάλαντα Φώτων Πάτμου

 

Ο Μέγας Αγιασμός των Θεοφανείων

  

Είναι γεγονός ότι όπου υπάρχει πνευματική ωφέλεια, συχνά εμφανίζεται και σύγχυση: κυκλοφορούν διαφορετικές ερμηνείες και συνήθειες που, αντί να βοηθούν, δυσκολεύουν τους πιστούς να αξιοποιήσουν όπως πρέπει τις αγιαστικές πράξεις της Εκκλησίας. 

Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Μέγας Αγιασμός των Θεοφανείων. Γι’ αυτό χρειάζεται μια νηφάλια, τεκμηριωμένη προσέγγιση, με βάση όσα διασώζει η γραπτή παράδοση και η λειτουργική πράξη.

1. Τι είναι ο Αγιασμός των υδάτων
Ο Αγιασμός των υδάτων είναι τελετουργική πράξη της Εκκλησίας, κατά την οποία το ύδωρ καθαγιάζεται με συγκεκριμένες ευχές, με επίκληση της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος, με σταυροειδή ευλογία και με εμβάπτιση του Τιμίου Σταυρού. 

Ονομάζεται «Αγιασμός» ακριβώς διότι, διά του ευλογημένου ύδατος και «της τούτου μεταλήψεώς τε και ραντισμού», πιστεύουμε ότι αγιαζόμαστε και καθαιρόμαστε, και γι’ αυτό παρακαλούμε να γίνει το ύδωρ ιαματικό ψυχών και σωμάτων και αποτρεπτικό κάθε αντικειμένης δυνάμεως.

Η χρήση αγιασμένου ύδατος απαντά πολύ νωρίς στη ζωή των χριστιανών. Η αρχαία Εκκλησιαστική Παράδοση μιλά για θαύματα που έγιναν με ραντισμό ύδατος που είχε αγιασθεί ακόμη και με απλούστερο τρόπο: τη σφράγιση με τον τύπο του Σταυρού και την επίκληση του Αγίου Πνεύματος. Με τον χρόνο, η Εκκλησία διαμόρφωσε τις ιδιαίτερες ακολουθίες που γνωρίζουμε σήμερα.

2. Ποιες ακολουθίες καθαγιάζουν ύδατα
Στη λειτουργική παράδοση διακρίνονται τρεις βασικές περιπτώσεις καθαγιασμού των υδάτων:
το Άγιο Βάπτισμα,
ο Μέγας Αγιασμός,
ο Μικρός Αγιασμός.

3. Μαρτυρίες για τη συνήθεια φύλαξης στο σπίτι
Μαρτυρία για τον Μέγα Αγιασμό προσφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος σε λόγο του για το Άγιο Βάπτισμα του Κυρίου αναφέρεται στη συνήθεια των πιστών να αντλούν και να φυλάσσουν στο σπίτι τους το αγιασμένο ύδωρ, όχι μόνο για λίγες ημέρες, αλλά ακόμη και για δύο ή τρία χρόνια. Ο σκοπός ήταν σαφής: να πίνουν από αυτό, να χρίονται και να αγιάζονται όταν βρεθούν μέσα στο έτος σε ψυχική ή σωματική ανάγκη.

Η ίδια η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού επιβεβαιώνει αυτή την προοπτική, αφού οι αιτήσεις της μιλούν για το ύδωρ ως μέσο καθαρισμού και θεραπείας: «Υπέρ του γενέσθαι το ύδωρ τούτο… εις ίασιν ψυχής και σώματος…», «προς καθαρισμόν ψυχών και σωμάτων…». Και στις ευχές ζητείται το ύδωρ να γίνει «αφθαρσίας πηγή, αγιασμού δώρον, αμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων αλεξιτήριον…», ώστε όσοι αντλούν και μεταλαμβάνουν να το έχουν «προς καθαρισμόν ψυχών τε και σωμάτων», «προς ιατρείαν παθών», «προς αγιασμόν οίκων», «προς πάσαν ωφέλειαν επιτήδειον».

4. Γιατί τελείται δύο φορές (5 και 6 Ιανουαρίου)
Από πολύ νωρίς επικράτησε (τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα) ο Μέγας Αγιασμός να τελείται δύο φορές: την παραμονή της εορτής (5 Ιανουαρίου), και ανήμερα (6 Ιανουαρίου).

Η διπλή τέλεση δεν σημαίνει ύπαρξη δύο διαφορετικών αγιασμών. Η παράδοση εξηγεί ότι προήλθε από πρακτικούς λόγους, για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πιστών: ώστε να μπορούν να λάβουν αγιασμένο ύδωρ χωρίς να παρεμποδίζεται η Βάπτιση των κατηχουμένων και χωρίς να δημιουργείται αναστάτωση στη λατρευτική τάξη της εορτής.

Αρχικά ο Μέγας Αγιασμός ετελείτο στο πλαίσιο της μεγάλης παννυχίδας των Θεοφανείων. Μετά τον Όρθρο γινόταν ο Αγιασμός, οι πιστοί αντλούσαν, έπιναν και ραντίζονταν, και κατόπιν στο ίδιο αγιασμένο νερό βαπτίζονταν οι κατηχούμενοι. Η Λειτουργία που ακολουθούσε περιελάμβανε και τους νεοφώτιστους, γι’ αυτό και μέχρι σήμερα ψάλλεται αντί του Τρισαγίου το «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε…». Έτσι φαίνεται καθαρά ότι ο Μέγας Αγιασμός έχει τις ρίζες του στο ευλογημένο ύδωρ του Μυστηρίου της Βαπτίσεως, κάτι που επιβεβαιώνεται και από την ομοιότητα των ευχών των δύο ακολουθιών.

Στη συνέχεια, με την επικράτηση του νηπιοβαπτισμού (6ος αιώνας) και την τέλεση του Βαπτίσματος οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου, ο Μέγας Αγιασμός εξακολούθησε να τελείται δύο φορές στα Θεοφάνεια (5 και 6 Ιανουαρίου), χωρίς να υπάρχει ουσιαστική διάκριση μεταξύ «αγιασμού παραμονής» και «αγιασμού Κυριωνύμου ημέρας».

Ο Χριστός είναι η ιστορία του κόσμου.

  

Ο Ιορδάνης σχηματίζεται
από δύο παραπόταμους.

Τον Ιορ και τον Δαν.
Γι' αυτό λέγεται Ιορδάνης.

Το ανθρώπινο γένος που είναι
και αυτό ένας απέραντος ποταμός
πάνω στη γη,

σχηματίζεται από δύο παραπόταμους:
τον Αδάμ και την Εύα.

Όπως ο Ιορδάνης χύνεται στη νεκρή θάλασσα,
έτσι και το ανθρώπινο γένος
προ Χριστου χυνοτανε - κατέληγε
στο θάνατο.

ΠΑΛΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ!

  

Δεν μπορώ να συγκρατήσω τη χαρά μου!

Νιώθω να πλημμυρίζω από Θεό. Λίγο ακόμη και θα αρχίσω να κηρύττω το χαρμόσυνο μήνυμα, όπως ο Ιωάννης, έστω κι αν δεν είμαι Πρόδρομος· πάντως θα το κάνω από την έρημο.

Ο Χριστός φωτίζεται· ας φωτιστούμε κι εμείς μαζί Του.

Ο Χριστός βαπτίζεται· ας κατεβούμε κι εμείς μαζί Του στον ποταμό, για να ανέβουμε μαζί Του στον ουρανό .

Ο Ιωάννης βαπτίζει, και έρχεται να βαπτιστεί ο Ιησούς, για να αγιάσει ίσως και τον ίδιο τον βαπτιστή, και —όπως είναι φανερό— για να θάψει μέσα στο νερό όλο τον παλιό Αδάμ και να αγιάσει πριν από εμάς και για χάρη μας τον Ιορδάνη. 

Και όπως ο ίδιος ήταν Πνεύμα και σάρκα, έτσι προσφέρει την πνευματική τελείωση με Πνεύμα και νερό.

Ο βαπτιστής αρνείται, και ο Ιησούς επιμένει.
«Εγώ έχω ανάγκη να βαπτιστώ από Σένα», λέει το λυχνάρι στον Ήλιο, η φωνή στον Λόγο, ο φίλος στον Νυμφίο, εκείνος που είναι ανώτερος από κάθε άλλον που γεννήθηκε από γυναίκα στον Πρωτότοκο όλης της δημιουργίας· εκείνος που σκίρτησε μέσα στην κοιλιά της μητέρας του σε Εκείνον που προσκυνήθηκε μέσα στην κοιλιά· εκείνος που προέτρεξε και που θα προτρέξει σε Εκείνον που φανερώθηκε και θα φανερωθεί.

«Εγώ έχω ανάγκη να βαπτιστώ από Σένα», πρόσθεσε, «και για χάρη Σου», επειδή γνώριζε ότι επρόκειτο να βαπτιστεί με το μαρτύριο· ή, όπως είπε ο Πέτρος, ότι θα καθάριζες όχι μόνο τα πόδια.

«Και Εσύ έρχεσαι σε μένα;» — κι αυτό είναι προφητικό. Διότι γνώριζε ότι, όπως μετά τον Ηρώδη θα παραφρονούσε ο Πιλάτος, έτσι και μετά από εκείνον που θα έφευγε πρώτος, θα ακολουθούσε ο Ιησούς.

Τι λέει λοιπόν ο Ιησούς;
«Άφησε τώρα τις αντιρρήσεις», γιατί αυτό απαιτούσε το θείο σχέδιο. Διότι γνώριζε ότι σε λίγο Εκείνος θα βάπτιζε τον βαπτιστή.

Τι είναι το φτυάρι; Η κάθαρση.
Τι είναι η φωτιά; Το κάψιμο κάθε ανοησίας και η αναζωπύρωση του πνεύματος.
Τι είναι το τσεκούρι; Το κόψιμο της ψυχής που, γεμάτη ακαθαρσία, έγινε ανίατη.
Τι είναι το μαχαίρι; Η τομή που κάνει ο Λόγος, χωρίζοντας το κακό από το καλό, τον πιστό από τον άπιστο, και προκαλώντας σύγκρουση ακόμη και μέσα στις οικογένειες, ώστε τα νέα να αντιπαρατίθενται στα παλιά που είναι σκιά.

Τι είναι το λουρί του υποδήματος, που δεν μπορείς να λύσεις εσύ, Ιωάννη, εσύ που βάπτισες τον Ιησού, που έζησες στην έρημο με νηστεία, ο νέος Ηλίας, ανώτερος και από προφήτη, αφού είδες Εκείνον που προφήτευσες και ένωσες την Παλαιά με την Καινή Διαθήκη; Ίσως είναι ο λόγος για την ενανθρώπηση, του οποίου ακόμη και το ελάχιστο μέρος δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως, όχι μόνο από όσους είναι ακόμη σαρκικοί και πνευματικά νήπια, αλλά ούτε κι από όσους έχουν το Πνεύμα του Ιωάννη.

Το Αγίασμα που Άνοιξε τις Πόρτες

 

 

Ήταν παραμονή Θεοφανείων σε ένα μικρό χωριό. Ο ιερέας, ο πατήρ Ιάκωβος, περπατούσε από σπίτι σε σπίτι κρατώντας το δοχείο με το αγίασμα και τον σταυρό. 

Δεν βιαζόταν κάθε κατώφλι για εκείνον ήταν μια μικρή εκκλησία, κάθε οικογένεια ένα ποίμνιο που ζητούσε την ευλογία του Θεού.

Σε ένα στενό σοκάκι βρισκόταν ένα παλιό σπίτι. Η πόρτα του ήταν κλειστή και τα παντζούρια μισοσφαλισμένα. Ο π

ατήρ Ιάκωβος χτύπησε απαλά. Μετά από λίγο άνοιξε μια ηλικιωμένη γυναίκα, η κυρά-Αναστασία.
«Περάστε, πάτερ», είπε διστακτικά.
«Δεν ξέρω αν αξίζουμε το αγίασμα… έχουμε καιρό να πατήσουμε στην εκκλησία».

Ο ιερέας χαμογέλασε γαλήνια.
«Το αγίασμα δεν δίνεται στους άξιους, αλλά σε όσους το χρειάζονται», απάντησε.
Μπήκε στο σπίτι και διάβασε την ευχή. Ράντισε τους τοίχους, τις εικόνες, τα δωμάτια. Καθώς το αγιασμένο νερό έπεφτε, η ατμόσφαιρα άλλαζε. Δεν ήταν κάτι που φαινόταν, αλλά κάτι που αισθανόταν: μια ειρήνη βαθιά, σαν να έφευγε ένα βάρος χρόνων.
Η κυρά-Αναστασία δάκρυσε.
«Πάτερ», είπε, «τόσο καιρό μαλώναμε σ’ αυτό το σπίτι. Σήμερα νιώθω σαν να άνοιξε ένα παράθυρο μέσα μου».

Τὰ Ἅγια Θεοφάνεια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

 

Ἀφοῦ ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐνδύθηκε τὸν παλαιὸ Ἀδάμ, δηλαδὴ ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ἀφοῦ ἐκτέλεσε ὅλα τὰ ἐπιβαλλόμενα ἀπὸ τὸν ἰουδαϊκὸ Νόμο, πῆγε στον Ἰωάννη, για να βαπτισθεί. 

Ὄχι γιατὶ ὁ Ἴδιος τὸ εἶχε ἀνάγκη, ἀλλὰ για να ξεπλύνει τὴν ἀνθρωπίνη φύσῃ ἀπὸ τὴν ντροπὴ τῆς ἁμαρτίας τοῦ Ἀδὰμ καὶ να ἐνδύσει τὴν γυμνότητά της μὲ τὴν πρώτη στολή που ἀστραποβολᾶ τὴν Θεϊκὴ λάμψη.

Ὁ Ἰωάννης ἐκήρυττε τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας καὶ ἔτρεχε πρὸς αὐτὸν ὁλόκληρη ἡ Ἰουδαία. Ὁ Κύριος κηρύττει τὸ βάπτισμα τῆς υἱοθεσίας καὶ ποιὸς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἐλπίσει σὲ Αὐτὸν δεν θὰ ὑπακούσει; 

Τὸ βάπτισμα ἐκεῖνο (τοῦ Ἰωάννου) ἦταν ἡ εἰσαγωγή, τὸ βάπτισμα αὐτὸ (τοῦ Κυρίου) εἶναι τὸ τελειωτικό. Ἐκεῖνο ἦταν ἡ ἀποχωρήση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, αὐτὸ εἶναι ἡ οἰκειώσῃ μὲ τὸν Θεό. Μὲ τὴν βάπτισή Του ἀπὸ τὸν Ἰωάννη, ὁ Χριστὸς ἔδωσε ἕνα τέλος καὶ στὸ τυπικὸ αὐτὸ βάπτισμα, ὅπως τρώγοντας για τελευταία φορὰ τὸ Ἰουδαϊκὸ Πάσχα τὸ κατάργησε καὶ ἐγκαινίασε τὸ Πάσχα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Κατὰ τὴν βάπτιση τοῦ Κυρίου φάνηκε ὁ Υἱὸς Θεός, ἀλλὰ ἀποκαλύφθηκε καὶ ἡ Ἁγία Τριάδα, ὅπως χαρακτηριστικὰ ψάλλει καὶ ὁ ὑμνῳδὸς στο ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς: «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου, Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις». Ὁ Υἱὸς βαπτιζόταν, τοῦ Πατρὸς ἡ φωνὴ ἀκουγόταν καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατερχόταν «ἐν εἴδει περιστερᾶς». 

Ἔτσι ὁ Χριστὸς ἔγινε πρωτότοκος ὅλων ἐκείνων ποὺ ἀναγεννιούνται πνευματικὰ καὶ ὀνομάζει ἀδελφοὺς ὅσους συμμετέχουν στην ὅμοια μὲ Αὐτὸν γέννηση διὰ ὕδατος καὶ Πνεύματος.

Μόλις ὁ Χριστὸς βαπτίσθηκε, ἁγίασε ὅλη τὴν φύσῃ τῶν ὑδάτων καὶ ἔθαψε μέσα στα ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνη, κάθε ἁμαρτία τῶν ἀνθρώπων. Ἔτσι λοιπὸν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἀνακαίνισε καὶ ἀνέπλασε τὸν παλαιωθέντα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο καὶ τοῦ χάρισε τὴν οὐράνια Βασιλεία. Αὐτὴ ἡ ἑνότητα οὐρανοῦ καὶ γῆς, φανερώθηκε κατὰ τὴν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν οὐρανῶν.

Να τα πούμε;

 

"Τα Ουράνια Θεοφάνεια του κυρ Αλέξανδρου"

  

Ξημέρωμα 3ης Ιανουαρίου 1911 και ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, κλινήρης όμως δίχως να του κολλάει ύπνος, σιγομουρμούριζε ένα τροπάριο των Θεοφανίων που 'φτάναν σε λίγες μέρες:«Την χείρα σου την αψαμένην» το ψέλλιζε και το συλλάβιζε ξανά.
Ξάφνου ένα φως που ήταν μάλλον απ' το Άκτιστο μπήκε και τον συντάραξε κι έχασε τις αισθήσεις.
Κανείς δεν ξέρει να πει με σιγουριά το πόση ώρα κύλησε ή ακόμη εάν στην περίπτωση αυτή υφίσταται ο χρόνος, όμως ο κυρ Αλέξανδρος όταν ξανασυνήλθε, Αγγέλου χέρι τον βαστούσε πάνω από το κενό.
"Ώστε απέθανα... τώρα Αλέξανδρε πολυμαθή γραφιά, άντες να σε δικάσει ο Ύψιστος για τις χυδαίες σου πράξεις" μονολόγησε και ύστερα με μιας εστράφη προς τον Άγγελο όσο καλύτερα μπορούσε, να τον δει:
-"Του λόγου σου, συμπάθα με, τελώνιο είσαι; Αν επιτρέπεις φυσικά..."
-"Άγγελος Κυρίου" του απάντησε γλυκά. "Σε σένα δεν χρειάστηκε... είναι πως στην περίπτωση σου ότι φωλιάζει στη καρδιά σου το έχουμε ήδη αναγνώσει επάνω στα χαρτιά". Ο Άγγελος γελούσε με το ίδιο του το αστείο.
Ο κυρ Αλέξανδρος προβληματίστηκε αλλά και ντράπηκε πιο πολύ. "Διαβάζουνε οι Αγγέλοι τα διηγήματά μου;" αναρωτήθηκε από μέσα του και έπειτα απάντησε, περισσότερο διότι έπρεπε κάτι τώρα να πει: