Καλή σας νύχτα!

  

Λένε πως όταν το ρολόι σημαίνει μεσάνυχτα και η σιωπή απλώνεται πάνω από τις στέγες των σπιτιών, μια γλυκιά παρουσία αρχίζει την περιπλάνησή της. Δεν ακούγεται βήμα, μόνο μια ανεπαίσθητη ευωδιά από τριαντάφυλλο και λιβάνι που τρυπώνει από τις χαραμάδες.

​Είναι η Παναγία, που αφήνει για λίγο τον θρόνο της και κατεβαίνει στις γειτονιές των ανθρώπων. Περνάει έξω από τις πόρτες, εκεί που τα φώτα έχουν σβήσει και οι άνθρωποι αφήνουν στην άκρη τα εργαλεία, τις έγνοιες και τους φόβους της ημέρας.

​Σταματάει στο προσκεφάλι των αρρώστων και ακουμπά το χέρι της στο μέτωπό τους, δροσίζοντας τον πυρετό.

“Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του”

  

 

Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την ευχή. Να μη σταματά καθόλου το στόμα. Έτσι θα την συνηθίσεις μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβει ο νούς. 

Μη ξεθαρρεύεις στους λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακός και μολύνεσαι.

«Ευχή, βία φύσεως διηνεκής», και θα δείς πόση Χάρη θα λάβεις.

Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μη ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε το σταυρό, και μείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις εάν τις απομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρά Κυρίου. Γι’ αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει το ζήλο και την αγάπη που έχουμε προς αυτόν. Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα αρετής και τελειώσεως.

Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του.

Πρόσεχε να μην κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως τότε μη χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 

Κοινωνούμε γιατί είμαστε ασθενείς

 

“Κάνε τον σταυρό σου και, πριν κάνεις οτιδήποτε, πες: Χριστέ µου, Παναγία µου, βοήθησε µε»

 

Άγιος Παΐσιος

Ή εµπιστοσύνη στον Θεό έχει µητέρα την πίστη.

Γέροντα, νιώθω µιά ανασφάλεια, εχω!!

Άσφαλίσου, βρέ παιδάκι µου, στον Θεό. Μόνον την ασφάλεια τού αυτοκινήτου ξέρεις; Τήν ασφάλεια τού Θεού δέν τήν ξέρεις; 

Κάνε τόν σταυρό σου καί, πρίν κάνης οτι…δήποτε, πές:

«Χριστέ µου, Παναγία µου, βοήθησε µε».

Υπάρχει µεγαλύτερη ασφάλεια άπό τήν εµπιστοσύνη στον Θεό; Όταν ό άνθρωπος εµπιστεύεται τόν εαυτό του στον Θεό, δέχεται συνέχεια άπό τόν Θεό βενζίνη «σούπερ» καί τό πνευµατικό του όχηµα δέν σταµατάει ποτέ- τρέχει συνέχεια. 

Γιατί ζευγάρια με κοινό πνευματικό χωρίζουν; - Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

 

Ποιο είναι το μυστικό της κατανόησης με τους ανθρώπους;

 

 Ολοι έχουμε κάτι να δώσουμε σε κάθε άνθρωπο..

Διαβάσαμε:

«Ένας νεαρός μοναχός ρώτησε έναν ηλικιωμένο ερημίτη που κατέβαινε από το βουνό κατά καιρούς για φαγητό:

– Ποιο είναι το μυστικό της κατανόησης με τους ανθρώπους;

Ο ηλικιωμένος ερημίτης τον κοίταξε για πολλή ώρα, σκέφτηκε για λίγο σιωπηλός και απάντησε:

– Να δίνεις κάτι σε κάθε άνθρωπο που συναντάς στο δρόμο.

Την έστειλε για να μας αλλάξει.

  

Είναι τρομακτικό το ότι, προσευχόμαστε 

στον Θεό να αλλάξει την κατάσταση μας,

Η αγιότητα υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται… στους μετανοημένους αμαρτωλούς!

 

Πραγματική ταπείνωση δεν είναι οι μεγάλοι Σταυροί, τα κκλησιαστικά” φαίνεσθαι και οι ψευτοευσέβιες.

Ειλικρινής ταπεινή στάση είναι να αντιλαμβάνεσαι τα λάθη και τις πληγές που προκαλείς στους άλλους και να τρέχεις για διόρθωση και αλλαγή. 

Να σου λέει ο άλλος το παράπονό του για σένα και να λες “Να είναι ευλογημένο, συγγνώμη έκανα λάθος.”

Να μην ψάχνεις δικαιολογίες και όταν ακούς κάτι άσχημο να βάζεις ένα λογισμό που θα λέει “Μήπως έχει δίκιο και μου τα λέει;” και άρχιζε να ψάχνεις μέσα σου τις δικές σου ευθύνες.

Μας κάνει ο άλλος μία παρατήρηση και γινόμαστε θηρία, δεν θέλουμε καν να ακούσουμε διότι έχουμε ήδη δώσει στον εαυτό μας το χρυσό μετάλλιο της αγιότητας και της τελειότητας.

Η αγιότητα υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Στους μετανοημένους αμαρτωλούς και όχι στους υποκριτικά τέλειους που βλέπουν τον εαυτό τους από χρυσό και τους άλλους από κάρβουνο.

Ο άνθρωπος που θέλει να ακούσει και να δουλέψει την ευθύνη του σε αυτό που θα ακούσει, ακόμα και αν δεν του αρέσει, σημαίνει ότι έχει τα παράθυρα της καρδιάς του ανοιχτά και περιμένει να μπει ο ήλιος.

Είμαι τελικά προσφερόμενος ή κοιτάω σε κάθε μορφή σχέσης, συνεργασίας πώς να περάσω καλά εις βάρος των άλλων ή ακόμα και να πατήσω τον άλλον για να ανέβω; Μυρίζουν τα λόγια και οι πράξεις μου θυμίαμα ή τελικά αποπνέω δυσαρέσκεια; Ο αληθινά ταπεινός ψάχνεται μέσα του συνέχεια, και θεωρεί τον δρόμο της μετάνοιας, πορεία ζωής και όχι κάποιες ξερές συγγνώμες για τα μάτια του κόσμου.

Ομορφαίνει και γλυκαίνει

 

 

Η εσωτερική καθαρότητα της όμορφης ψυχής του αληθινού 

ανθρώπου ομορφαίνει και τον εξωτερικό του άνθρωπο και γλυκαίνει

 και την όψη του ακόμη η θεία εκείνη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού.

Όποιος έχει χάρη και πηγαίνει κάπου αμέσως 

σαν ηλεκτρικό ρεύμα διαχέεται η πνευματική απαλάδα που έχει. 

Ενοριακή Πανήγυρις Παναγίας Βλαχέρνας

Ὁ Ἅγιος Δημητριανὸς ὁ Θαυματουργός Ἐπίσκοπος Ταμασσοῦ Κύπρου

 

Ἀπὸ τὶς πολὺ ὀλίγες πληροφορίες ποὺ ἔχουμε γι’ αὐτὸν μανθάνουμε ὅτι γεννήθηκε στὴν Ταμασσὸ καὶ ἔζησε σ’ αὐτὴν τὰ πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἦταν τότε ἀκόμη ποὺ ἡ εἰδωλολατρία καὶ ἡ εἰδωλομανία προέβαλλε δυνατὰ τῆς Ἀφροδίτης τὸ ἄστρο καὶ τὴ λατρεία. Τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ ποὺ ἔφεραν στὴν Κύπρο οἱ τρεῖς ἀπόστολοι Βαρνάβας, Παῦλος καὶ Μάρκος ἄρχισε σιγὰ – σιγὰ νὰ προχωρεῖ σ’ ὅλο τὸ νησί. Στὴν Ταμασσὸ μὲ κέντρο μία σπηλιὰ ποὺ ὑπάρχει ὡς σήμερα καὶ ποὺ χρησίμευε στὴν ἀρχὴ ὡς κατοικία καὶ ἐκκλησία καὶ ἐπισκοπὴ ἀγωνίζονται οἱ πρῶτες ἐκεῖνες μορφὲς ὁ Ἠρακλείδιος, ὁ Μύρων, ὁ Μνάσων καὶ οἱ ἄλλοι συνεργάτες τους νὰ ἀνάψουν καὶ νὰ προβάλουν παντοῦ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, τὸ ἱλαρὸν φῶς τῆς νέας ζωῆς. 

Σ’ αὐτὴ τὴ σπηλιὰ στὴν ὁποία οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ ὄχι μονάχα παρακολουθοῦσαν τὸ κήρυγμα γιὰ τὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ βαφτίζονταν καὶ προσεύχονταν καὶ τελοῦσαν τὶς διάφορες ἀκολουθίες τους, σ’ αὐτὴν ἀκόμη βρίσκεται καὶ ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου Ἠρακλειδίου. Κάποια μέρα ποὺ ὁ γηραιὸς ἐπίσκοπος βρισκόταν ἄρρωστος στὸ σπήλαιό του μὲ πυρετό, μιὰ ὁμάδα μανιασμένων εἰδωλολατρῶν ὄρμησαν μέσα στὸ σπήλαιο, ἔσυραν ἔξω τὸν Ἅγιο καὶ τὸν σκότωσαν. Ὁ Ἅγιος ἀπέθανε προσευχόμενος γιὰ τοὺς δήμιούς του στὴν ἡλικία τῶν 60 χρόνων. Οἱ χριστιανοὶ μαθητὲς μὲ θλίψη βαριὰ πῆραν τὸ ἅγιο λείψανο καὶ τὸ ἔθαψαν μέσα στὴ σπηλιά. Τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, ὅταν ἦταν στὴ ζωή, συνεχίστηκαν καὶ μετὰ τὸν θάνατό του καὶ συνεχίζονται καὶ σήμερα. «Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».

 

Ἡ θρησκεία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ Ἠρακλειδίου, τὸν ζῆλο του καὶ τὶς ὑπεράνθρωπες προσπάθειές του προχωροῦσε καθημερινά. Μετὰ τὸν θάνατό του τὴν εὐθύνη τοῦ ὅλου ἔργου ἀνέλαβε ὁ Μνάσωνας. Αὐτὸν εἶχε χειροτονήσει ὁ Ἠρακλείδιος ἐπίσκοπο, ὅταν ἀκόμη ζοῦσε. Αὐτὸς συνέχισε τὸ ἔργο τοῦ Ἠρακλειδίου μέχρι τὰ βαθιά του γηρατειά. Πολλὰ θαύματα ἔκαμε ὅσο ζοῦσε. Πολλὰ καὶ ὅταν ἀπέθανε. Πρὶν πεθάνει χειροτόνησε ἐπίσκοπό της Ταμασσοῦ τὸν Ρόδωνα.

 

Μὲ γοργὰ βήματα ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ χάρη στὸν φλογερὸ ζῆλο τῶν πρώτων χριστιανῶν προχωρεῖ μὲ ἐνθουσιασμὸ στῆς Ταμασσοῦ τὴν πόλη. Πολλοὶ οἱ ἅγιοι ποὺ παρουσιάσθηκαν σ’ αὐτή. Ἕνας τέτοιος ἅγιος εἶναι κι ὁ Δημητριανός. Πότε ἀκριβῶς γεννήθηκε δὲν γνωρίζουμε. Ὁ πανδαμάτορας χρόνος ἔσβησε ἀπὸ τῆς μνήμης τὸ βιβλίο τὴ σχετικὴ χρονολογία. Αὐτὸ ποὺ συμπεραίνουμε ἀπὸ τὴν ὅλη ζωή του εἶναι τοῦτο: Γνώρισε τὸν Χριστό, ὅπως λέγει καὶ ὁ ὑμνογράφος του, ἀπὸ τὴ βρεφική του ἡλικία. «Ἐκ βρέφους ἐγένου τοῦ Κυρίου ἐραστής». Γνώρισε τὸν Χριστὸ καὶ τὸν ἀγάπησε μὲ ὅλη τὴν ψυχή του. Μπροστά του ἕνα καὶ μόνο πράγμα βλέπει καὶ ἕνα ποθεῖ καὶ θέλει παντοῦ καὶ πάντοτε. Τοῦ Κυρίου τὸ θέλημα. Μ’ αὐτὸ μεγαλώνει. Μ’ αὐτὸ ζεῖ καὶ αὐτὸ προβάλλει τόσο μὲ τὰ λόγια του, ὅσο καὶ τὸ παράδειγμά του.

 

Κάποτε ποὺ εἶχε ἀρρωστήσει ὁ πνευματικὸς πατέρας τῆς κοινότητας ὁ ἱερέας, ὁ τότε ἐπίσκοπος τοῦ ὁποίου ὁ Δημητριανὸς ἦταν σὲ ὅλα τὸ δεξί του χέρι, τὸν κάλεσε καὶ κατὰ παράκληση τῶν πιστῶν Χριστιανῶν τὸν χειροτόνησε πρεσβύτερο. Οἱ ἁγνὲς ψυχὲς πανηγυρίζουν. Γιατί ὁ Δημητριανὸς μὲ ζῆλο φλογερὸ ἐργαζόταν πάντοτε γιὰ τὴν πνευματικὴ πρόοδο τοῦ λαοῦ. Στὸ πρόσωπό του βρῆκαν οἱ πιστοὶ τὸν πνευματικὸ πατέρα καὶ καθοδηγητή, τὰ ὀρφανὰ τὸν προστάτη, οἱ ἄρρωστοι τὸν στοργικὸ ἀδελφὸ καὶ «οἱ ἐν θλίψεσι τὴν παρηγορίαν». Καὶ ὅταν μετὰ ἀπὸ καιρὸ ὁ τότε ἐπίσκοπος κοιμήθηκε, ὁλόκληρος ὁ λαὸς καὶ πάλι κάλεσε καὶ ἀνέβασε στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς ξακουστῆς πόλεως τὸν ἄξιο σὲ ὅλα Δημητριανό.

 

Στὴν καινούργια αὔτη θέση ἡ ἁγία του μορφὴ προβάλλει παντοῦ, ὥστε ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος νὰ τὸν ὑμνεῖ: «Τῆς Ταμασσοῦ βλάστημα, καύχημα τῶν Περάτων, πηγὴν τῶν θαυμάτων, ἰαμάτων ταμεῖον ἄσυλον καὶ τῶν Κυπρίων ἀγλάϊσμα». Ἀλλὰ καὶ τοῦ λαοῦ ἡ παράδοση καὶ ὁ σεβασμὸς μένει ὡς σήμερα πολὺ ὑψηλά. Αὐτὸ μαρτυρεῖ α) ἡ εὐρυχωρία τοῦ ναοῦ ποὺ ἡ εὐσέβεια τῶν παλαιοτέρων κατοίκων τῶν Περάτων ἀφιέρωσε στ’ ὄνομά του σὲ μιὰ μαγευτικὴ θέση καὶ τοῦ ὁποίου τὰ ἐρείπια προβάλλουν ἐπιβλητικὰ μέχρι σήμερα. Καὶ β) ἡ χειρόγραφος φυλλάδα ποὺ περιέχει τὴν ἀκολουθία του καὶ στὴν ὁποία ἀναγράφεται καὶ ἡ μέρα τῆς μνήμης του, 27 Ἰανουαρίου.

Καλημέρα!

  

Η ομορφιά της ζωής είναι
η ικανότητα να χαίρεσαι

Η Συνταγή της Αγάπης

  

Πάρε μια μεγάλη καρδιά και ζέστανέ τη σιγά-σιγά με πίστη, ρίξε

 μια γεμάτη κουταλιά ελπίδα (να μη σου πέσει έξω, φουσκώνει!).

Πρόσθεσε άφθονη αγάπη είναι η βάση, χωρίς αυτή δεν δένει.

Ανακάτεψε με σοφία και φρόνηση, πασπάλισε δικαιοσύνη

 για να μοιράζεται σωστά και κράτα σταθερό το χέρι

 με λίγη ανδρεία, γιατί η αγάπη θέλει θάρρος.

Συμβουλές Αγίου Πορφυρίου – Η αντιμετώπιση των πονηρών λογισμών

 

~ Ο διάβολος έρχεται με τους λογισμούς και σας τραβά από το μανίκι.

Κάτι άλλο, που θα ήθελα να πω, διότι έχει μεγάλη σημασία και νομίζω ότι απασχολεί όλους τους ανθρώπους και, ειδικότερα, όλους τους χριστιανούς, είναι το θέμα της αντιμετωπίσεως των πονηρών λογισμών.

Όλοι γνωρίζουμε τον πόλεμο των λογισμών, τον οποίο μας κάμνει ο διάβολος.

Προσωπικά γνωρίζω και από την εμπειρία μου ως πνευματικού πατρός, που με αξίωσε ο Θεός να γίνω, πόσοι πολλοί άνθρωποι μπερδεύονται σ’ αυτό το σημείο και βασανίζονται ,πραγματικά.

Όταν, λοιπόν, κάποια φορά ρωτήσαμε για το πρόβλημα αυτό το Γέροντα Πορφύριο, μας είπε:

«Εσείς προχωράτε στο δρόμο σας. Ο διάβολος έρχεται με τους λογισμούς και σας τραβά από το μανίκι, για να σας αποπροσανατολίσει. Εσείς να μη γυρίζετε να πιάνετε κουβέντα μαζί του ή ν’ αντιδικείτε μαζί του. Εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας. Αυτός θα σας τραβά από το μανίκι, αλλά εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας και κάπου θα βαρεθεί και θα σας αφήσει». [Ι 80π.]

Εκεί που εκτελέστηκαν πάνω από 900 κληρικοί. (Το δάσος του Μπούτοβο)

  

Ήταν χειμώνας του 1937 μια ομάδα ιερέων, ανάμεσά τους και ένας γέροντας επίσκοπος, μεταφέρθηκαν με το «μαύρο κοράκι» (τα κλειστά φορτηγά των Κομμουνιστών μυστική αστυνομία του Στάλιν) στον τόπο των εκτελέσεων. 

Το έδαφος ήταν παγωμένο, σκληρό σαν πέτρα, και οι λάκκοι είχαν ανοιχτεί από μέρες με μπουλντόζες.

Οι φύλακες, με τα πρόσωπα καλυμμένα, τους διέταξαν να βγουν έξω. Η διαδικασία ήταν τυπική, ψυχρή και γρήγορη. Όμως, συνέβη κάτι που οι δήμιοι δεν περίμεναν.

Καθώς τους έστηναν στην άκρη του ορύγματος, ο επίσκοπος, με τρεμάμενη αλλά καθαρή φωνή, άρχισε να ψάλλει το «Χριστός Ανέστη».
Οι υπόλοιποι ιερείς, αντί να κλάψουν ή να ζητήσουν έλεος, ενώθηκαν μαζί του. Η ψαλμωδία τους αντηχούσε στο δάσος, σπάζοντας την απόλυτη σιωπή του θανάτου

Ένας αξιωματικός ούρλιαξε να σταματήσουν, σημαδεύοντας τον επίσκοπο στο πρόσωπο. Εκείνος τον κοίταξε στα μάτια με μια γαλήνη που φαινόταν απόκοσμη. «Σας συγχωρούμε, τέκνα μου», ψιθύρισε, «γιατί δεν ξέρετε τι κάνετε».
Οι πυροβολισμοί άρχισαν να πέφτουν διαδοχικά. Κάθε φορά που ένας ιερέας έπεφτε στο κενό, ο επόμενος συνέχιζε τον ύμνο από εκεί που είχε σταματήσει ο προηγούμενος.

Όταν ο τελευταίος ιερέας έμεινε όρθιος, οι δήμιοι είχαν παγώσει. Δεν ήταν ο φόβος του θανάτου που τους συγκλόνισε, αλλά η έλλειψη φόβου από την πλευρά των θυμάτων τους. Ο τελευταίος ιερέας έκανε το σημείο του Σταυρού, ευλόγησε τους εκτελεστές του και έπεσε στον λάκκο πριν καν ακουστεί η τελευταία σφαίρα.