Ζωντανή Αναμετάδοση Ιερών Ακολουθιών

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Άννα Κορακάκη: «Σαν Μακεδόνισσα λυπάμαι, μη φωτογραφηθείτε δίπλα μου».

κορακακι

Η χρυσή Ολυμπιονίκης νιώθει προδομένη

Η χρυσή Ολυμπιονίκης Άννα Κορακάκη, μέσα από τους λογαριασμούς της στα social media, σχολίασε τη συμφωνία για το ονοματολογικό της πΓΔΜ. Η Ολυμπιονίκης, με σκληρά λόγια τόνισε στο κείμενο της ότι η συμφωνία που υπεγράφη δείχνει ασέβεια στην ιστορία, στους αγώνες και στους νεκρούς του τόπου και είναι ενάντια στη λαϊκή επιθυμία. 
Η κυρία Κορακάκη κάνει επίσης σαφές πως δεν επιθυμεί   να φωτογραφηθούν δίπλα  της σε ενδεχόμενες μεγάλες αθλητικές επιτυχίες οι υπαίτιοι αυτής της συμφωνίας.  

Μάλιστα, στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram συνόδευσε τα λόγια της με το hashtag #betrayal, που σημαίνει προδοσία.

Διαβάστε παρακάτω όσα έγραψε:

«Τελικά πωλούνται. Ή μάλλον προσφέρονται. Απλόχερα. Εκλεπτυσμένα. Και καθόλου δημοκρατικά. Χωρίς λαϊκή εντολή...Αλλά ακόμη κι αν αυτή δινόταν, θα αγνοούνταν ξανά επιδεικτικά. Αντισυνταγματικά.

Ὁ ρόλος τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἐκκλησίας στήν διατήρηση τῆς ταυτότητος τοῦ ἀπόδημου Ἑλληνισμοῦ.




 του Σεβασμ. Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ιωσήφ

Ἀπό τήν ἀρχαία ἐποχή οἱ Ἕλληνες ξενιτεύονταν. Ἤδη ἀπό τόν 7ο π.Χ. αἰῶνα. Ὁ τόπος στενός, στενολάγωνος, ἀνεπαρκής γιά νά θρέψη τό μέγα Γένος. Οἱ ἱστορικές περιπέτειες καί καταιγίδες ἀτέλειωτες. Οἱ σταυροί ἀλλεπάλληλοι. Ἡ φυγή ἦταν ἀναγκαία. 
Φεύγοντας οἱ Ἕλληνες μαζί τους ἔπαιρναν ἀπαραιτήτως τούς ἐφεστίους θεούς των καί τό πρῶτο πρᾶγμα πού ἔκαναν στόν τόπο τῆς ἐγκαταστάσεώς των ἦταν τό στήσιμο τοῦ βωμοῦ καί ἡ δημιουργία τοῦ ναοῦ, γύρω ἀπό τόν ὁποῖο ἔπηγαν τίς καινούργιες ἑστίες των καί ὕφαιναν τόν βίον των. Ὁ ἐφέστιος θεός τῆς Μητροπόλεως ἦταν συνήθως ὁ προστάτης καί τῆς ἀποικίας. Γύρω ἀπό τό ἱερό του ξετυλίγονταν ὅλη ἡ ζωή τῶν ξενιτεμένων, θρησκευτική, κοινωνική, πολιτιστική. Ὁ ναός καί ἡ λατρεία τούς βοηθοῦσε νά θυμοῦνται τήν κοινή τους ταυτότητα καί νά τήν διατηροῦν. Ἡ ταυτότητα αὐτή συνίστατο κατά τόν Ἡρόδοτο στό «ὅμαιμόν τε καί ὁμόγλωσσον καί θεῶν ἱδρύματά τε κοινά καί θυσίας, ἤθεά τε ὁμότροπα». (Ἱστορίαι Η΄, 144). Ἐάν κάποτε οἱ ἐπιμιξίες μέ ἐντόπιους πληθυσμούς ἐλυμαίνοντο τό ὅμαιμον, ὅμως, ἔμεναν ὅλα τά ὑπόλοιπα κοινά στοιχεῖα καί οἱ Ἕλληνες παρέμεναν Ἕλληνες ἤ στήν χειρότερη περίπτωση, Ἑλληνικοί, ὅπως θἄλεγε ὁ Καβάφης.
Ἀνάλογα μέ τούς ἀρχαίους προγόνους ἔκαμαν καί οἱ νεώτεροι Χριστιανοί Ἕλληνες μετανάστες τῶν τελευταίων αἰώνων. Τό πρῶτο πρᾶγμα πού φρόντισαν νά ἱδρύσουν στίς καινούργιες ἑστίες τῆς διασπορᾶς των ἦταν ὁ Ναός, ἡ Ἐκκλησία. Νά τήν ἔχουν ἐκεῖ σπίτι τους, μάννα τους, προστάτιδά τους, χαρά τους, παρηγοριά τους, καταφύγιο τῶν δάκρυνων ἡμερῶν τῆς ξενιτειᾶς, σημεῖο ἀναφορᾶς καί κέντρο ἀέναης ἐπιβεβαιώσεως τόσο τῆς ἑλληνικῆς καί τῆς ὀρθοδόξου χριστιανικῆς των ταυτότητος. Μέ κέντρο τόν ναό, ἀναπτύσσεται ἡ ὅλη θρησκευτική, κοινωνική καί ἐθνοπατριωτική ζωή τῆς ὁμογενείας. 
Ἡ θεία Λειτουργία τελεῖται στά ἑλληνικά. Τό ἴδιο καί τά ἱερά Μυστήρια. Ὅπου ἔχουμε τρίτη καί τετάρτη γενιά ὁμογενῶν καί ἀλλοφύλους προσηλύτους χρησιμοποιεῖται μερικῶς καί ἡ γλῶσσα τοῦ τόπου (ἀγγλική, γαλλική, κ.λπ.). Ὅμως ἡ Ἑλληνική ἔχει πάντοτε προβάδισμα. Κάποτε στίς Η.Π.Α. ἔγινε εὐρύτερη χρήση τῆς ἀγγλικῆς μέ τραγικά ἀποτελέσματα. Ὁ παπάς εἶναι ὁ πατέρας τῆς ὁμογενείας, ὁ σύμβουλος, ὁ καθοδηγητής, ὁ μπροστάρης. Ἐκεῖνος θά ὑπογραμμίση πρῶτος τήν ἀνάγκη ἱδρύσεως Ἑλληνικοῦ σχολείου, στό ὁποῖο συνήθως καί ὁ ἴδιος διδάσκει ἐάν ἔχη τά προσόντα. Στό σχολεῖο αὐτό διδάσκονται ὄχι μόνο τά θρησκευτικά, μά καί ἡ ἑλληνική γλῶσσα καί ἱστορία καί παράδοση.
Οἱ ἱερεῖς τῶν παλαιῶν Κοινοτήτων ἦταν ἄνθρωποι μέ λιπαρά μόρφωση, καλή θεολογική συγκρότηση καί σπουδαία ἑλληνομάθεια. Οἱ σημερινοί κληρικοί τῶν νέων παροικιῶν ἔχουν ἱεραποστολικό ζῆλο καί φρόνημα. Ἐκεῖνοι ἀγωνίστηκαν γιά τήν ἵδρυση καί λειτουργία τῶν περιφήμων ἀπογευματινῶν καί σαββατιανῶν Ἑλληνικῶν σχολείων καί τῶν Κατηχητικῶν σχολείων. Ἐπισκέπτονταν πόρτα ― πόρτα τά σπίτια τῶν μεταναστῶν ζητώντας τους νά ἐγγράψουν τά παιδιά των στό σχολεῖο. Διοργάνωσαν καί διοργανώνουν ὄχι μόνο τίς θρησκευτικές, μά καί τίς ἐθνικές καί σχολικές ἑορτές, θεατρικές παραστάσεις, παρελάσεις, στίς ὁποῖες λαμβάνουν μέρος καί οἱ ἴδιοι, ποικίλες κοινωνικές καί φιλανθρωπικές ἐκδηλώσεις κ.λπ. Στόν πόνο καί στήν χαρά τῶν μεταναστῶν εἶναι ἐκεῖ, δίπλα τους, μαζί τους, συμπάσχοντες καί συγχαίροντες. Ἐπισκέπτονται εὐκαιριακά τά σπίτια τους, τά καταστήματά τους, τά ἐργαστήρια καί ἐργοστάσιά τους, τούς τόπους τοῦ μόχθου τους καί τούς ἐνισχύουν.

Αποκόπτουν την Μακεδονία από τον Ελληνισμό.

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Αυτή η συμφωνία προσβάλλει την Ιστορία μας και την εθνική μας αξιοπρέπεια. 
Περιφρονώντας το αίμα χιλιάδων Ελλήνων που αγωνίσθηκαν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας και αγνοώντας τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, η κυβέρνηση παραχωρεί όνομα, ταυτότητα, γλώσσα στους Σκοπιανούς. 

Ένα πολυεθνικό κράτος, του οποίου ο Πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι είναι αλβανικής καταγωγής και ένας πρώην Πρωθυπουργός δηλώνει Βούλγαρος, αποκτά με ελληνική υπογραφή – ο μη γένοιτο- το δικαίωμα να εμφανίζεται διεθνώς ως το κράτος των Μακεδόνων.
Η συμφωνία είναι απαράδεκτη, διότι:
  1. Η σύνθετη ονομασία αποτελεί, κατά την άποψή, μου τη ρίζα του προβλήματος. Το Βόρεια-Severna γρήγορα θα φύγει και θα μείνει μόνο ο όρος Μακεδονία. Και εκείνοι θα έχουν κράτος μέλος του ΟΗΕ, ενώ εμείς μία περιοχή στο εσωτερικό της Ελλάδος. Ποια Μακεδονία θα ακούγεται διεθνώς;
  2. Όσο θα υπάρχει ο προσδιορισμός Βόρεια θα δίδεται η εντύπωση ότι κάποια στιγμή πρέπει να ενωθεί με τη Νότια Μακεδονία. Το Βόρειο Βιετνάμ ενώθηκε με πόλεμο με το Νότιο Βιετνάμ, η Βόρειος Ιρλανδία αγωνίσθηκε από το 1921 μέχρι προ ολίγων ετών για να ενωθεί με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.

ΜΗΝ ΟΡΚΙΖΕΣΑΙ ΒΡΕ ΨΕΥΤΡΑ - Αρετή Κετιμέ.


Προσοχή στην δουλεία των αισθητών.

Όσο ο άνθρωπος παραμένει σαρκικός, φροντίζοντας να ικανοποιεί αδίστακτα τις επιθυμίες μια υλόφρονης ζωής, είναι πράγματι υποδουλωμένος σε ποικίλα πάθη, τα οποία τρέφονται και ισχυροποιούνται από την ταύτιση του με τα αισθητά.
Κάθε αισθητό υλικό στοιχείο της ζωής, συγγενές προς την λειτουργία των αισθήσεων, αποβαίνει παθογόνο για το νου, όταν αξιώνει από την φύση του απόλυτη κυριότητα στην οπτική του λειτουργία. Τότε ο νους ταυτίζεται με τα αισθητά. 
Βλέπει μπροστά του μόνο την επιφάνεια των αισθητών και απορροφάται από την αισθησιακή τους γοητεία και έτσι τυφλώνεται η χριστιανική του αυτοσυνειδησία. Θολώνεται ο νούς και αμβλυωπεί προς τα πνευματικά. Δεν είναι επιδεκτικός κάποιας φωτιστικής νηπτικής ανταύγειας.

Χρόνια πολλά ήρωες - μπαμπάδες!


ΜΟΛΙΣ ΥΠΕΡ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΙΣ ΑΠΟΘΑΝΕΙΤΑΙ.


του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού   
 
Αν ρωτούσαμε τους εαυτούς μας ή τους άλλους ανθρώπους κατά πόσον θα μπορούσαμε να θυσιαστούμε, να παραιτηθούμε από τα δικαιώματά μας, από ό,τι θεωρούμε σημαντικό, ακόμη και από την ίδια την ζωή μας, η απάντηση θα ήταν  πιθανότατα αρνητική για τους περισσότερους. Ζούμε τον πολιτισμό των δικαιωμάτων. Η συλλογικότητά μας νοείται μόνο στην προοπτική της προστασίας τους. Γι᾽ αυτά διαμαρτυρόμαστε. Αρχές και αξίες που παλαιότερα μας συγκινούσαν, όπως ο πατριωτισμός, η παράδοση, η θρησκευτικότητα, ακόμη και η οικογένεια, έχουν εισέλθει στην λογική της απομάκρυνσης από το προσκήνιο της ζωής. Άλλωστε τέτοιες αρχές προϋποθέτουν παραίτηση από δικαιώματα, προϋποθέτουν θυσία, προϋποθέτουν ακόμη και εγκατάλειψη της ίδιας της ζωής μας.
Παλαιότερα υπήρχε η λογική της υπεράσπισης του δικαίου και των δικαίων. Οι άνθρωποι συγκινούμασταν από ένα αίσθημα αλληλεγγύης έναντι όσων βλέπαμε ότι αδικούνται από τους εκάστοτε ισχυρούς. Ακόμη και σήμερα, στην καθημερινότητά μας, μπορούμε να διακρίνουμε ποιος φταίει σε λανθασμένες συμπεριφορές. Ποιος δεν στέκεται σωστά σε μία σχέση. Ακόμη κι αν το συμφέρον τελικά δεν μας αφήνει να στηρίξουμε το δίκαιο, εντούτοις μέσα μας, η φωνή της συνείδησής μας, μάς το υπαγορεύει. 
Ωστόσο μία τέτοια υπεράσπιση του δικαίου ως στάση ζωής ολοένα και φθίνει ως προτεραιότητα. Μας αφορά περισσότερο το “εγώ” μας. Όταν αυτό θίγεται, μπορεί να φωνάξουμε. Όταν αδικείται ο διπλανός μας, αρκούμαστε σε μία ηθική αναγνώριση του λάθους, συνιστούμε υπομονή, αλλά δεν πιστεύουμε ότι είναι δική μας ευθύνη να καταδικάσουμε την αδικία ευθέως και να παλέψουμε για την αποκατάστασή της. Αφήνουμε την πορεία της ζωής στο έλεος του Θεού ή στην ανθρώπινη δικαιοσύνη ή γκρινιάζουμε, κατακρίνουμε, χωρίς όμως να παλεύουμε για να διορθώσουμε και να διορθωθούμε. 

Περνάει εύκολα.



Δεν είναι τα φτερά που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπο 
πάνω από τη γη, αλλά η καθαρότητα και η απλότητα της καρδιάς. 
Πρέπει να είσαι απλός στις πράξεις σου και καθαρός 
στη σκέψη και στα αισθήματά σου.

Οἱ Ἅγιοι Μανουήλ, Σαβὲλ καὶ Ἰσμαὴλ οἱ Μάρτυρες.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Μανουήλ, Σαβὲλ καὶ Ἰσμαὴλ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Περσία, ἦσαν ἀδελφοὶ καὶ ἄθλησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.). 
Ὁ πατέρας τους ἦταν πυρολάτρης, ὅπως ὅλοι οἱ Πέρσες. Ἡ μητέρα του ὅμως, εὐσεβέστατη Χριστιανή, ἐμπιστεύθηκε αὐτοὺς στὸν εὐλαβὴ πρεσβύτερο Εὔνικο, γιὰ τὴ χριστιανικὴ αὐτῶν ἀγωγὴ καὶ μόρφωση. 
Στρατιωτικοὶ τὸ ἐπάγγελμα, ἀπεστάλησαν ὑπὸ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Βαλτάνου στὴν Κωνσταντινούπολη ὡς πρεσβευτὲς εἰρήνης. Ἀφιχθέντες στὴ Χαλκηδόνα εἶδαν τὸν αὐτοκράτορα Ἰουλιανὸ νὰ προσφέρει θυσία στὰ εἴδωλα, μὲ τὴν  παρουσία πλήθους κόσμου, κατοίκων τῆς πόλεως, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦσαν τὴν εἰδωλολατρικὴ πλάνη. 

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού "πυρ καταναλίσκον".

 
Υπάρχουν χριστιανοί που φοβούνται να μεταλάβουν για να μην κολλήσουν μικρόβια! 

Αν ήταν έτσι, δεν θα ζούσε κανένας από τους ιερείς, επειδή στο τέλος καταλύουν το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου, από το οποίο κοινωνούν συχνά εκατοντάδες πιστοί με χιλιάδες αρρώστιες.

Κι όμως, κανένας ιερέας δεν έπαθε ποτέ τίποτα. Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου είναι «πυρ καταναλίσκον».

Ένα από τα πολλά περιστατικά που αποδεικνύουν περίτρανα την αλήθεια αυτή είναι και το ακόλουθο:

Όταν ο Μητροπολίτης Χίου Παντελεήμων Φωστίνης (†1962) ήταν ιεροκήρυκας Αττικής, πήγε κάποτε να λειτουργήσει στο φθισιατρείο της «Σωτηρίας».

Εκεί του έφεραν οι νοσοκόμοι μια πιατέλα με πολλά κουταλάκια.

- Τι τα φέρατε αυτά; τους ρώτησε.

- Μας είπαν οι γιατροί να κοινωνήσετε μ’ αυτά τους ασθενείς, αρχίζοντας από τους πιο ελαφρά και προχωρώντας στους πιο βαριά.

- Δεν χρειάζονται αυτά, απάντησε με πίστη ο ιερέας. Έχω την αγία λαβίδα.

Δίνω υπόσχεση στον εαυτό μου να μην ξεχάσω.


Του Γιώργου Αγγελόπουλου*
Καλούμαι να γράψω μερικές σκέψεις για την εμπειρία μου στην Ουγκάντα. 
Κλείνοντας τα μάτια, μου έρχονται πολλές εικόνες αλλά αυτή που σίγουρα θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στο μυαλό μου, είναι το χαμόγελο των παιδιών, που έστω και με τα λίγα που τους προσφέρεις είναι ικανοποιημένα και μη έχοντας κάτι υλικό να στο ανταποδώσουν σου το δίνουν απλόχερα και αυτό σου αρκεί γιατί ξέρεις ότι είναι ότι πολυτιμότερο έχουν, γιατί αυτών των παιδιών η ζωή ξεκινά με αρνητικό πρόσημο.


          Σκέφτομαι... Τι είναι η Ουγκάντα; Η Ουγκάντα είναι η χώρα της ποσοτικής και ποιοτικής αδικίας που τα ΓΙΑΤΙ δεν βρίσκουν πότε απάντηση...
Γιατί τόση φτώχια; Γιατί τόση ανισοκατανομή των υλικών αγαθών; Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδία; 
Όμως τι ήταν για ΜΕΝΑ η Ουγκάντα; Σίγουρα όχι μια ακόμα εμπειρία. Σίγουρα όχι ένα ακόμα ταξίδι στο εξωτερικό... Λοιπόν, για ΕΜΕΝΑ η Ουγκάντα συμβολίζει την πνευματική μου ανοικοδόμηση. Όπως η θάλασσα λειαίνει τον βράχο έτσι και εγώ γυρίζοντας από εκεί άλλαξα, όλες οι προεξοχές του εαυτού μου λειάνθηκαν!!! 
Δεν μπορείς να κανείς και αλλιώς, όπως λένε στην Ουγκάντα δεν υπάρχουν ευθείες γραμμές δεν υπάρχουν γωνίες όλα καμπυλώνουν, όλα έρχονται στα μέτρα της...


          Οι αριθμοί όμως δεν βγαίνουν, καθημερινά στην κατασκήνωση σιτίζονταν γύρω στα 150 με 200 άτομα, κυρίως παιδία, σε μία χώρα των 40 εκατομμυρίων που οι δρόμοι της θυμίζουν υπαίθριο νηπιαγωγείο... Αρχίζεις να αμφισβητείς τις δυνάμεις σου... Όμως είσαι τόσο μικρός και το βραχύ "οπτικό σου πεδίο" δεν σε αφήνει να δεις περά από τα όρια της λογικής. Μία εσωτερική φωνή σου υπενθυμίζει "Δεν μπορεί να αγαπάς εσύ τους ανθρώπους περισσότερο από τον ίδιο τον Θεό!" Εσύ μπορείς να προσφέρεις στο δικό σου μέτρο, στο μέτρο το ανθρώπινο, για όλα τα αλλά μεριμνά η ανεξίκακη σοφία Του.


          Κάθε μέρα εκεί είναι μια εσωτερική πάλη, πρώτα πρώτα με το ΕΓΩ σου, προσπαθώντας να συμβιβάσεις την δική σου ματαιόδοξη πραγματικότητα με την ανιδιοτέλεια αυτών των ανθρώπων. Άραγε πόσο δύσκολο είναι να προσφέρεις αυτά για τα οποία στην καθημερινότητα σου δεν κάνεις καμία έκπτωση; 

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Γ΄ Ματθαίου)

Η πίστη στη θεία Πρόνοια
                                                             «Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε»

Η απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού, προβάλλει ως βασική αναγκαιότητα στη ζωή του ανθρώπου. Λειτουργεί ως αντίδοτο στην αγωνιώδη μέριμνα που βλέπουμε συνήθως να εκδηλώνεται για τις βιοτικές και άλλες ανάγκες, οι οποίες τον καθηλώνουν και τον εγκλωβίζουν σε αδιέξοδους ατραπούς. 
Είναι ξεκάθαρα τα μηνύματα που εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή που είναι παρμένη από την «Επί του Όρους Ομιλία» του Κυρίου μας. 
Η αλήθεια αυτή που αναδεικνύει σήμερα το ευαγγελικό μήνυμα είναι τόσο επίκαιρη, αφού προβάλλεται και σαν σωτήρια συνταγή για τη θεραπεία της «παθογένειας» που προσβάλλει το σημερινό άνθρωπο. Και πραγματικά, τον βλέπουμε να είναι φοβερά ευάλωτος σε αυτό που ο ίδιος το έχει ονομάσει άγχος και που δεν συνιστά τίποτε άλλο παρά την νοοτροπία που αναπτύσσει να στηρίζει όλα αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις, αρνούμενος να προσβλέπει και να επικαλείται τη βοήθεια του Θεού, επιδεικνύοντας εμπιστοσύνη στο άγιο θέλημά Του.

                                                                      Η πλεονεξία
Βέβαια, με τις συμβουλές που μας δίνει ο Κύριος και οι οποίες φαντάζουν σαν πολύτιμοι πνευματικοί μαργαρίτες, ανεκτίμητης αξίας, δεν ενθαρρύνει με οποιοδήποτε τρόπο φυγή από τη ζωή. Δεν συνιστά στον άνθρωπο να παύσει να ενδιαφέρεται για τη βιολογική του συντήρηση και ειδικότερα για την εξασφάλιση των απαραιτήτων γι’ αυτήν εφοδίων. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε παρανόηση, αλλά και παραποίηση του βαθύτερου μηνύματος και νοήματος του Ευαγγελικού λόγου. 

Κύριε χάρισε ότι μου χρειάζεται!


Η προς τον Θεόν αγάπη.

Δύο συνασκηταί αγωνίζονταν στην έρημο της Θηβαΐδας.
Μα ήσαν νέοι κι άπειροι κι ο διάβολος τους έστηνε ένα σωρό παγίδες.
Ο πιο νέος κάποτε πολεμήθηκε πολύ δυνατά στη σάρκα.
Έχασε γι αυτό την ψυχραιμία του και την υπομονή του και είπε μια μέρα αποφασιστικά στον μεγαλύτερο:
" Δεν αντέχω πια, θα γυρίσω στον κόσμο".
Εκείνος πάλι καταστενοχωρημένος για τον πειρασμό που βρήκε τον αδερφό του προσπαθούσε να τον συγκρατήσει.
" Δεν σ' αφήνω να φύγεις απ' εδώ",του έλεγε, να χάσεις όλους σου τους κόπους και την αγνότητά σου"
Πού να τον πείσει όμως!
" Δεν κάθομαι , " επέμενε, "θα φύγω, θα τα δοκιμάσω όλα κι ύστερα βλέπουμε.Άν θέλεις, έλα μαζί μου και γυρίζουμε πάλι πίσω κι οι δυό ή μένω για πάντα στον κόσμο".
Ο μεγαλύτερος αδερφός τότε μη ξέροντας τι να κάνει, επήγε να συμβουλευτεί έναν γείτονά τους γέροντα.

Ελλάδα και Ορθοδοξία!

Aφανείς Αγιορείτες στόν Μακεδονικό αγώνα. 


******************************************************************

Την Ορθοδοξία μας σαν Έλληνες την οφείλουμε στον Χριστό, 

και τούς Αγίους Μάρτυρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας· 

και την ελευθερία μας την οφείλουμε στους ήρωες της Πατρίδας μας, 

που έχυσαν το αίμα τους για μας...