Ζωντανή αναμετάδοση Ιερών Ακολουθιών

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Ὁ Ἅγιος Παντελεήμων ὁ Μεγαλομάρτυρας καὶ Ἰαματικός.



Τὸν καιρὸ ποὺ τὰ μαῦρα σύννεφα τῆς εἰδωλολατρείας σκέπαζαν ἀπειλητικὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη, στὰ τέλη δηλαδὴ τοῦ τρίτου αἰώνα μετὰ Χριστόν, γεννήθηκε στὴ Νικομήδεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυρας Παντελεήμων. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ φοβερὸς διώκτης τῶν Χριστιανῶν, ὁ Μαξιμιανός.

Ὁ πατέρας του λεγόταν Εὐστόργιος καὶ ἦταν εἰδωλολάτρης ἀξιωματοῦχος, μέλος τῆς συγκλήτου. Ἡ μητέρα του λεγόταν Εὐβούλη καὶ ἦταν θερμὴ Χριστιανή. Τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσαν στὸ παιδί τους ἦταν Παντολέον.

Ὁ Παντολέον ἦταν πολὺ ἔξυπνος, εὐγενικός, ἐπιμελής, ταπεινὸς καὶ πράος, γεμάτος ἀρετή, παρ’ ὅλο ποὺ ἀκόμη δὲν εἶχε βαπτιστεῖ Χριστιανός. Ὅταν μεγάλωσε, ὁ πατέρας του τὸν παρέδωσε σ’ ἕνα φημισμένο γιατρό, τὸν Εὐφρόσυνο , γιὰ νὰ τοῦ διδάξει τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη. Σὲ λίγο καιρὸ ὁ Παντολέον ξεπέρασε ὅλους τους συνομήλικούς του στὴν μόρφωση καὶ ὅλοι μιλοῦσαν μὲ θαυμασμὸ γιὰ τὸ χαρακτήρα του. Ὁ ἴδιος ὁ αὐτοκράτορας, μαθαίνοντας γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἐξυπνάδα του, τὸν προόριζε γιὰ νὰ γίνει γιατρὸς στὸ παλάτι, ὁ γιατρὸς τῶν ἀνακτόρων.

Τὸν ἴδιο καιρὸ ὁ γέροντας ἱερέας τῆς Νικομήδειας Ἐρμόλαος, φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κάλεσε στὸ σπίτι ποὺ κρυβόταν τὸν Παντολέοντα γιὰ νὰ τὸν γνωρίσει. Ἀφοῦ συνομίλησαν γιὰ πολλὴ ὥρα, ὁ Ἐρμόλαος κατενθουσιάστηκε ἀπὸ τὶς ἀρετὲς ποὺ κοσμοῦσαν τὸ νέο καὶ ἀποφάσισε νὰ τοῦ γνωρίσει τὴν πίστη στὸ Χριστό. Ἔτσι ἀναπτύχθηκε ἀνάμεσά τους μιὰ ἄριστη πνευματικὴ σχέση. Ὁ Παντολέον ἐπισκεπτόταν καθημερινὰ τὸν Ἅγιο Ἐρμόλαο καὶ ἀπολάμβανε τοὺς Χριστιανικούς του λόγους. Στερεωνόταν ἔτσι, σιγὰ - σιγὰ,  στὴν ἀληθινὴ πίστη.

Ἕνα ἐντυπωσιακὸ γεγονὸς κάνει τὸν Παντολέοντα νὰ πάρει τὴ σοβαρὴ καὶ γενναία ἀπόφαση νὰ δεχθεῖ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, νὰ γίνει Χριστιανός. Ἐνῶ περπατοῦσε στὸν δρόμο συνάντησε ἕνα παιδὶ ποὺ τὸ δάγκωσε μία ὀχιὰ καὶ πέθανε. Λέει λοιπὸν στὸν ἑαυτό του: Θὰ προσευχηθῶ στὸ Χριστὸ νὰ ἀναστήσει αὐτὸ τὸ παιδὶ καὶ ἂν πράγματι τὸ παιδὶ ἀναστηθεῖ, ἐγὼ πιὰ δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ καθυστερῶ τὴν βάπτισή μου, θὰ γίνω Χριστιανός, θὰ πιστέψω ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεὸς ὁ ἀληθινός, ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Αὐτὰ σκέφτηκε καὶ προσευχήθηκε θερμὰ στὸν Κύριο. Ἀμέσως τὸ παιδὶ ζωντάνεψε καὶ τὸ φίδι πέθανε.

Γεμάτος χαρὰ ὁ Παντολέον τρέχει στὸ γέροντα Ἐρμόλαο, τοῦ διηγεῖται τὸ θαῦμα καὶ τοῦ ζητᾶ νὰ τὸν βαπτίσει. Καὶ ὁ Ἐρμόλαος, ἐπειδὴ γνώριζε ποιὸς ὁδηγεῖται στὴν τελειότητα, γεμάτος συγκίνηση ὁδήγησε στὸ φωτισμὸ τοῦ Θείου Βαπτίσματος τὸν Παντολέοντα.

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Οταν η Αγία Παρασκευή εμφανίστηκε στον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

«… Όλα τα παιδάκια πήγαιναν σχολείο μια φορά την ημέρα. Το Ιακωβάκι πήγαινε δύο. Το αγαπούσε πολύ, γιατί το σχολείο του στα πρώτα χρόνια ήτανε κι Εκκλησία, της Αγίας Παρασκευής.
Αργά το απόγευμα πήγαινε κι άναβε τα καντήλια. Πήγαινε μόνο του το παιδί και του άρεσε να μένει μέχρι το νύχτωμα. Προσευχότανε όσο ήξερε κι όσο μπορούσε. Έπειτα έπαιρνε τον κατήφορο για το σπίτι, αφήνοντας το δάσος με τα πεύκα. 
Ένα απόγευμα όμως, θα᾽ τανε τότε οκτώ-εννέα ετών, εκεί που προευχότανε του εμφανίστηκε ολοζώντανη η αγία Παρασκευή ως μοναχή, όπως ήτανε στην εικόνα. Το παιδί τρόμαξε, το ᾽βαλε στα πόδια κι έφτασε λαχανιασμένο στο σπίτι. Ούτε γύρισε να κοιτάξει πίσω από τον φόβο του.
Ξαναπήγε άλλη μέρα ν᾽ ανάψει τα καντήλια και του εμφανίστηκε πάλι. Και πάλι τρόμαξε. Έφυγε τρέχοντας τον κατήφορο, μα η Αγία βγήκε από το ναό, μίλησε γλυκά και καθησύχασε το παιδάκι. Αυτό, τώρα, σταμάτησε να τρέχει, γύρισε να δεί ποιος του μιλούσε. Η Αγία του εξήγησε ποια είναι, του ᾽πε να μη φοβάται, και το Ιακωβάκι ανέβηκε δειλά δειλά πάλι προς το εκκλησάκι. Έκατσε κοντά της και την άκουσε προσεκτικά.

Ο ναός της Αγ.Παρασκευής που δεν μπορούσαν να γκρεμίσουν οι κομμουνιστές!





Ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται σε μια κεντρική λεωφόρο της βουλγαρικής πρωτεύουσας. Χρονολογείται από τον 14ο αιώνα και έχει αντέξει στο πέρασμα των αιώνων στις προσπάθειες των Τούρκων κυρίως να την καταστρέψουν. 
Η τελευταία φορά που προσπάθησαν να τη γκρεμίσουν ήταν το 1965 όταν οι κομμουνιστές,με πρόσχημα τη διάπλάτυνση της λεωφόρου θέλησαν να τον ισοπεδώσουν Ο εκσκαφέας έβαλε εμπρός,ξεκίνησε προς την εκκλησία αλλά ανεξήγητα μετά από λίγο η μηχανή του σταμάτησε.Οσο και να προσπαθούσαν να τον φτιάξουν συνέβαινε το ίδιο πράγμα.Δε μπορούσαν να πλησιάσουν την εκκλησία! Την επόμενη ημέρα πέθανε ένα μέλος της οικογένειας του χειριστή του μηχανήματος, ο οποίος όλο επέμενε.

Αληθινές διακοπές αναψυχής.

Άνθρωποι στην εποχή μας δεν τρώνε, δεν κοιμούνται, δεν μιλούνε, δεν θέλουν να βγούνε από το σπίτι τους, μιλούν με κακία, αναλώνονται σε ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, μόνιμα κοιτούν το κινητό τους, δεν χαίρονται, δεν ελπίζουν, αγωνιούν, αγχώνονται, στεναχωριούνται, πίνουν πολύ ή τρώνε πολύ, αδιαφορούν για τον πόνο του αδερφού, ασχημονούν, φωνάζουν ή χαίρονται με κρότους, απογοητεύονται, έχουν οργή, κατάκριση, υπερηφάνεια, ανηθικότητα, στην συμπεριφορά, στο ντύσιμο, σε όσα λένε και αναζητούν επευφημίες, δόξες, ανταποκρίσεις...
Βλέπεις αυτοκτονίες, οικογενειακά, επαγγελματικά προβλήματα, προβλήματα υγείας, αδιέξοδα, παιδιά και ενήλικες το ίδιο χαμένοι, αποπροσανατολισμένοι...
Μπορείς να δεις την ουσία της κρίσης.
Κανείς μας όμως, δεν μπορεί να καταλάβει, ότι δεν μπορεί να γνωρίζει την θεραπεία που προσφέρουν τα Μυστήρια της Εκκλησίας, αφού οι ίδιοι δεν είμαστε ιατροί, αλλά ασθενείς, αν έχουμε τέτοια συμπτώματα.
Και η ίαση και η χαρά και η ειρήνη και η εμπιστοσύνη στον Θεό και η αγάπη στον άνθρωπο και τόσα όμορφα πράγματα, έρχονται μόνο με την Μετάνοια, την θέληση του να πεις:
-Φθάνει πια. Δεν μπορώ μονάχος μου. Χριστέ μου συγχώραμε, θέλω την Αληθινή Ελευθερία μου. Εσένα θέλω! Τον Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων.

Τι γιατρό θέλουμε;


Ένας ισχυρός βασιλιάς άκουσε για έναν άγιο ιερέα, πως έχει θεραπευτικές ικανότητες. Τον κάλεσε, λοιπόν, μήπως τον Βοηθήσει να αντιμετωπίσει τους δυνατούς πόνους στην σπονδυλική του στήλη.

-Ο Θεός θα μας βοηθήσει, είπε ο άγιος άνθρωπος, όταν έφθασε. Προτείνω στην μεγαλειότητά Σας να εξομολογηθείτε τώρα. Γιατί η εξομολόγηση βοηθά τον άνθρωπο στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του, και προ παντός τον απαλλάσσει από πολλές ενοχές και τύψεις, συμφιλιώνοντάς τον με το Θεό.
Ο βασιλιάς, δυσαρεστημένος από μια τέτοια υποχρέωση, είπε:
-Δεν θέλω να μιλήσω για τέτοια ζητήματα. Χρειάζομαι κάποιον που θα με θεραπεύσει χωρίς ερωτήσεις.
Ο ιερέας έφυγε και επέστρεψε λίγο αργότερα, έχοντας μαζί του έναν άλλον άνθρωπο.
-Εγώ πιστεύω πως ο λόγος και η αποκατάσταση της σχέσης μας με το Θεό μπορεί να μας ανακουφίσει από τον πόνο και να μας βοηθήσει -ενδεχομένως- να βρούμε τον σωστό δρόμο προς τη θεραπεία. Σεις. όμως, δεν θέλετε να συζητήσουμε· και έτσι δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Να, όμως ο άνθρωπος που χρειάζεσθε: ο φίλος μου είναι κτηνίατρος και συνήθως δεν κουβεντιάζει με τους ασθενείς του (!!).

Άγιος Πορφύριος: Το μυστικό για να σου φύγει η στενοχώρια.


Κάποτε μία υποψήφια μοναχή επισκέφθηκε τον άγιο Πορφύριο στο Ησυχαστήριό του.
Ο άγιος άρχισε να της περιγράφει προβλήματα υγείας που είχε και να της τα εξηγεί με ιατρικούς όρους.

Την ρωτούσε εάν συνέβαιναν όπως της τα έλεγε.
Η κοπέλα είχε προβλήματα με το στομάχι της.
Ο άγιος της λέει:
«Το πρόβλημά σου δεν είναι στο στομάχι, αλλά στο έντερο.
Όλα αυτά σου συμβαίνουν από την στενοχώρια.
Είσαι πολύ ευαίσθητη. Πιστεύεις ότι κανείς δεν σε αγαπά.
Θα σου πώ όμως ένα μυστικό.

Ο Αγιος Ερμόλαος που κρατά υγιή τα μικρά παιδιά. 26 Ιουλίου.

Ο Αγιος Ερμόλαος που κρατά υγιή τα μικρά παιδιά. 26 Ιουλίου
Ελάχιστοι χριστιανοί γνωρίζουν το όνομα και το θαυμαστό έργο του Αγίου Ερμολάου. Μετρημένα στα δάχτυλα είναι και τα προσκυνήματα που υπάρχουν στη μνήμη του σε όλη τη χώρα.

Ενα από τα σημαντικότερα όμως είναι το μικρό εκκλησάκι που βρίσκεται μόλις λίγα μέτρα από το μεγαλύτερο νησί των Σποράδων, τη γραφική Σκύρο. Ο Αγιος Ερμόλαος θεωρείται προστάτης και γιατρός των παιδιών, και οι Σκυριανοί τιμούν με σεβασμό και λαμπρότητα τη γιορτή του στις 26 Ιουλίου.

Πλήθος κόσμου που επιθυμεί να ανάψει ένα κερί στη χάρη του Αγίου Ερμολάου επισκέπτεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα το νησί όπου, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, πέθανε ο Θησέας και όπου η Θέτις προσπάθησε να κρύψει τον γιο της Αχιλλέα για να μην πολεμήσει στην Τροία.

Το κατανυκτικό κλίμα και ο κόσμος που συγκεντρώνεται με ευλάβεια στο λιμάνι του Μώλου για να πάει με τα μικρά, ξύλινα καΐκια στο νησάκι το Αγίου δίνουν στην ημέρα μια διαφορετική νότα.
Τα έθιμα
Μία ημέρα νωρίτερα το ακατοίκητο νησί επισκέπτονται μητέρες διάφορων ηλικιών για να καθαρίσουν το εσωτερικό του ναού και το προαύλιο, ώστε ο Αγιος να κρατήσει υγιή τα παιδιά τους και την επόμενη χρονιά.

Η φιλία είναι λέξη γνωστή…

Αρχ. Ιάκωβος Κανάκης
 
Η φιλία είναι λέξη γνωστή από τα πανάρχαια χρόνια. Έννοια που συνοδεύει το ανθρώπινο γένος από τα βάθη των αιώνων μέχρι και σήμερα. 
Ο άνθρωπος ήταν πάντοτε και είναι εκ φύσεως κοινωνικός.
Στην αρχαία Ελλάδα συναντούμε φιλίες δυνατές, όπως αυτές του Πάτροκλου με τον Αχιλλέα, του Ορέστη με τον Πυλάδη κ.α., όπου η αληθινή φιλία φαίνεται ότι στηρίζεται σε πνευματική βάση καί πιό συγκεκριμένα στην πνευματική ελευθερία. Ο Σωκράτης αναφέρει ότι μιά δυνατή φιλία στερεώνεται στις κοινές πνευματικές αναζητήσεις.
  Συμπληρώνει με ένα ρητορικό ερώτημα: Πώς μπορεί να υπάρξει αληθινή, πραγματική φιλία όταν ο άνθρωπος είναι άπιστος, αχάριστος και πλεονέκτης; Δηλώνοντας με αυτήν την σκέψη ότι είναι ο εκφραστής του Σπερματικού λόγου, δηλαδή είναι ένας πραγματικός χριστιανός προ Χριστού. Το ίδιο θα αναφέρει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ως προς την φιλία του με τον Μέγα Βασίλειο: «Κοινή ἐπιδίωξη καί τῶν δύο, ἡ ἀρετή καί ἡ συμμόρφωση τῆς ζωῆς μας πρός τίς μελλοντικές ἐλπίδες». Ας δούμε μερικά ακόμα στοιχεία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού περί της φιλίας. 
Η φιλία για τούς αρχαίους προγόνους μας θεωρείται κάτι ιερό. Κατά τον Αριστοτέλη αλλά και άλλους αρχαίους συγγραφείς, η φιλία στην ιδεατή της μορφή είναι μια σχέση μεταξύ ίσων. Χαρακτηρίζεται από τον αμοιβαίο σεβασμό και αφορά στην σχέση με τους γονείς, στην φροντίδα των παιδιών, στην υπακοή στον δάσκαλο, στην υπομονή του μαθητή, στην αφοσίωση στον φίλο. Την αξία της φιλίας σημειώνει εύστοχα και ο Αίσωπος λέγοντας: «φίλους κτίζε καί μή χρήματα».
Όμως και στα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης έχουμε σημαντικές αναφορές περί της φιλίας. Στο 6ο κεφάλαιο της Σοφίας Σειράχ γίνεται αναφορά περί της φιλίας. Πιο συγκεκριμένα δίνονται τα χαρακτηριστικά μιας δυνατής φιλίας. Τελικά από το κείμενο φαίνεται ότι μια επιτυχημένη φιλία σχετίζεται με την παρουσία του Θεού σ᾽ αυτήν. 

Το ακούς!


Κι όμως, θα περάσουν κι αυτά…


π. λίβυος
Όταν περνάμε μια δύσκολη φάση στην ζωή μας, διαμορφώνεται μέσα μας, μια πολύ γκρίζα απόχρωση, λίγο πριν από το απόλυτο σκοτάδι. 
Μία αίσθηση βαθιάς απουσίας. Θλίψη και οργή γεμίζουν τα σωθικά μας. 
Αισθανόμαστε ότι όλοι είναι απόντες, ακόμη και ο Θεός. Ένας είναι απόλυτα εκεί, ο τύραννος και δήμιος εαυτό μας, που μας κρίνει και ζητάει ολα αυτά που δεν αντέχουμε να πράξουμε.
Νιώθουμε ότι τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, κι ίσως να μην υπάρξει ποτέ ξανά εκείνο το χαμόγελο που με ελπίδα απλωνόταν στα χείλη μας.
Κι όμως, θα περάσουν κι αυτά κι άλλα πολλά που σίγουρα μες στην ζωή θα ανταμώσουμε.

Να του ανοίξουμε μόνοι μας.



Το Άγιο Πνεύμα θέλει να μπει στις ψυχές μας, αλλά 
σέβεται την ελευθερία μας, δε θέλει να την παραβιάσει. 
Περιμένει να του ανοίξουμε μόνοι μας την πόρτα και τότε
 θα μπει στην ψυχή μας και θα την μεταμορφώσει. 

Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς.



Ἡ Ἁγία Ὁσιομάρτυς Παρασκευή, καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη, οἱ δὲ γονεῖς της Ἀγάθων καὶ Πολιτεία ἦταν χριστιανοί.
Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ἄτεκνοι παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει ἕνα παιδί. Πράγματι ὁ Θεὸς τοὺς ἄκουσε καὶ τοὺς χάρισε ἕνα παιδί. Καὶ ἐπειδὴ ὅταν γεννήθηκε ἦταν ἡ ἕκτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τὴν ὀνόμασαν Παρασκευὴ καὶ ἀπὸ μικρὴ τὴν ἀφιέρωσαν στὸν Θεό. 
Ἡ Παρασκευή, ἔλαβε τὴν χριστιανικὴ μόρφωση ἀπὸ τὴν μητέρα της καὶ μάλιστα μελετοῦσε συνέχεια τὰ ἱερὰ γράμματα καὶ προσευχόταν πολλὲς ὧρες στὴν ἐκκλησία.
Μετὰ τὸν θάνατο τῶν δικῶν της μοίρασε ὅλα της τὰ ὑπάρχοντα στοὺς φτωχοὺς καὶ ἔγινε μοναχή. 
Ἔμεινε ἐκεῖ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα καὶ μετὰ λαμβάνοντας τὴν εὐχὴ τῆς ἡγουμένης βγῆκε ἔξω στὸν κόσμο καὶ κήρυττε τὸν Χριστὸ προσελκύοντας πολὺ κόσμο στὸν χριστιανισμό.
Γιὰ ὅλα αὐτὰ ὁδηγήθηκε στὸν βασιλιὰ Ἀντωνῖνο ὁ ὁποῖος θαμπωμένος ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της καὶ τὴν σύνεσή της προσπάθησε νὰ τὴν πείσει νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ θὰ τῆς ἔδινε ὅτι ἤθελε.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Η γιαγιά μας η αγία Άννα (25 Ιουλίου) – Μητροπολίτου Προικοννήσου, Ιωσήφ.

Μέσα στήν κάψα τού Ιουλίου, ανάμεσα στά πολλά πανηγύρια πού δροσίζουν καί αγιάζουν τό χωροχρόνο τού Έλληνα, ξεχωρίζει εκείνο τής Αγίας Άννας.  
Στίς 25 τού Αλωνάρη η Εκκλησία τιμά τήν Κοίμηση τής Θεοπρομήτορος Αγίας Άννας. 
Τής πανσέβαστης Μητέρας τής Θεοτόκου, Γιαγιάς τού Χριστού αλλά καί δικής μας Γιαγιάς, αφού μέ τό άγιο Βάπτισμα αξιωθήκαμε νά γίνουμε χάριτι αδελφοί τού Χριστού καί συγκληρονόμοι τής κληρονομίας τού Πατρός.
Είναι αλήθεια πώς, σέ αντίθεση μέ ό,τι συμβαίνει μέ τόν Προφήτη Ηλία, τήν Αγία Παρασκευή καί τόν Άγιο Παντελεήμονα, πού γιορτάζουν τόν ίδιο καιρό, ελάχιστοι ναοί είν’ αφιερωμένοι στήν Αγία Άννα.Βέβαια, στήν Κωνσταντινούπολη ο άγιος Βασιλέας Ιουστινιανός έχτισε τό 550 λαμπρό ναό αφιερωμένο στή Θεοπρομήτορα, πού σήμερα δέν υφίσταται πιά. Έναν υπέροχο προσκυνηματικό ναό στό όνομά της συνάντησα στόν Άγιο Τύχωνα Λεμεσού στήν Κύπρο, σύγχρονο αριστούργημα παλαιάς κυπριακής αρχιτεκτονικής, στολίδι τού τόπου. Ένα μεγάλο προσκύνημα τής Αγίας Άννας βρισκόταν στό Βόρι τής μαρτυρικής Μητροπόλεως Προικοννήσου.
Τά θαύματα πολλά, καί μάλιστα οι θεραπείες νευρολογικών καί ψυχικών (καί όχι μόνο!) νοσημάτων.Υπήρχε συνήθεια νά πηγαίνουν τούς αρρώστους στό ναό, νά διανυκτερεύουν εκεί επί ένα σαρανταήμερο μέ καθημερινή Θεία Λειτουργία, Αγιασμό καί Παράκληση, μέ αυστηρή νηστεία (άλαδη), εξομολόγηση καί διαρκή προσευχή στή «Γιαγιάκα». Συμμετείχε όλη η οικογένεια τού ασθενούς. 
Συνήθως πρίν ολοκληρωθεί το σαρανταήμερο τό θαύμα γινόταν. Άν όχι, πράγμα σπάνιο, ξεκινούσαν αμέσως δεύτερο, τό οποίο ποτέ δέ χρειάσθηκε νά τελειώσει. Κι άν ο ασθενής δέν είχε συγγενείς, τόν αναλάμβαναν εκ περιτροπής οι οικογένειες τού χωριού. Κάθε μέρα μιά οικογένεια έμενε στό ναό τής Αγίας Άννας, ενήστευε αυστηρά, λειτουργόταν, προσευχόταν, συμπαραστεκόταν πνευματικά καί υλικά στόν ικέτη τού θαύματος.
Κι όταν τελείωνε η ρότα, πάλι από τήν αρχή! Αυτή είναι η πνευματική αρχοντιά τών Ρωμηών! Θυσιαστική συμπαράσταση πού έφερνε τό θαύμα! Γιατί, «άν δέν ακούσει τή Γιαγιάκα Του ο Χριστός, ποιόν θ’ ακούσει;», όπως έλεγαν ευλαβικά οι νησιώτες τής Αλώνης. «-Οι γιαγιάδες έχουν αδυναμία στά εγγόνια, καί τά εγγόνια στίς γιαγιάδες τους»! Τετραγωνική ανθρώπινη λογική!… Σήμερα η θαυματουργή εικόνα τής Αγίας Άννης τού Βοριού βρίσκεται στή Λήμνο, ενώ μεγάλως τιμάται καί στό Αίγιο, όπου βρήκαν καταφύγιο άλλοι Βοριώτες καί Μαρμαρινοί πρόσφυγες. 

Στην άτεκνη γυναίκα για τα παιδιά.


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς


Πικρά παραπονιέσαι πως δεν έχεις παιδιά. Παραπονιέσαι για τον άνδρα σου, που τον θεωρείς υπαίτιο. 

Και ακόμα τολμάς να παραπονεθείς και για τον Δημιουργό σου.

Μην αμαρτάνεις φορτώνοντας την ψυχή σου, αλλά υποτάξου στο θέλημα του Θεού. 
Διότι ο Θεός είναι η αιτία των παιδιών, ενώ οι γαμήλιοι σύντροφοι είναι μόνο τα κανάλια μέσω των οποίων εμφανίζονται τα παιδιά στον κόσμο, κατά την πρόνοια του Θεού και κατά το στοργικό θέλημά Του.
Ακόμα ζει ανάμεσά μας μία σημαντική κυρία, η οποία δεν έχει δικά της παιδιά, αλλά η οποία από την αρχή του πολέμου μάζευε εκατοντάδες ορφανά χωρίς πατέρα και μητέρα και τα φρόντιζε και τα σπούδαζε σαν να ήταν δικά της παιδιά. 
Κάποια φορά μου ομολόγησε:

Αν νιώσεις μέσα στις φλέβες σου το Θεό, τότε ηρέμησες.

Πάτερ Κλεόπα, εδώ καθημερινά καταφθάνουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο για να σας δουν. Ποιες είναι οι εμπειρίες κι οι εντυπώσεις σας;

Το ότι εμείς οι Χριστιανοί έχουμε μέσα μας μπερδέψει τα πράγματα. Αν κι είμαστε βαπτισμένοι, ωστόσο συχνά δεν ξέρουμε τί πιστεύουμε. Με πόνο και θλίψη βλέπω καθημερινά ότι εμείς οι άνθρωποι
έχουμε φτιάξει για το Θεό μια εικόνα περίεργη κι απαράδεκτη. Μια εικόνα που δεν συμβιβάζεται με τα Ευαγγέλια και τα βιβλία τα ιερά, πού το Θεό τον προσδιορίζουν σαν άβυσσο ευσπλαχνίας κι αγάπης.
Σχεδόν το 99% όσων άρχονται εδώ φαντάζονται το Θεό σαν ένα ανώτερο Ον που επιφυλάσσει στον άνθρωπο μόνο θυμούς, οργές και ποινές, αλλά σπάνια καλοσύνες. Εγώ δεν είμαι γιατρός, αλλά τσοπάνος, πιστεύω όμως πως η αιτία του καρκίνου εκεί βρίσκεται: στη λανθασμένη εικόνα που ο άνθρωπος έφτιαξε μέσα του για το Θεό.
Δηλαδή, αν εμείς οι άνθρωποι μετασχηματίσουμε την αντίληψη που έχουμε σήμερα για το Θεό, αν αλλάξουμε την εικόνα που φτιάξαμε μέσα μας για το Δημιουργό, τότε βρέθηκε το φάρμακο και θεραπεύτηκε ο καρκίνος;
Ναι. Τον καρκίνο δημιουργούν οι τύψεις, τα άγχη και οι φοβίες, οι ανησυχίες και οι αποστασίες, οι αμφιβολίες, οι θλίψεις κι οι στενοχώριες. Ο καρκίνος μπήκε στον άνθρωπο, γιατί ο άνθρωπος δεν άφησε μέσα του χώρο για να μπει ο Θεός.
Αν νοιώσεις μέσα στις φλέβες σου το Θεό, τότε ηρέμησες. Αυτό είναι το φάρμακο του καρκίνου.
Πώς, όμως, να ηρεμήσει ένας πού ζει συνεχώς μέσα στις πτώσεις; Πώς να νοιώσει μέσα στις φλέβες του το Θεό ένας, λ.χ., που ζει με μοιχείες, πορνείες κι εγκλήματα;
Είναι απλό. Αρκεί να πιστέψει πως είναι πλασμένος απ’ το Θεό με αγάπη κι ότι ο Θεός έχει για τον καθένα μας ένα σχέδιο. Άραγε ποιός ξέρει τί σχέση να έχουν οι ανθρώπινες πτώσεις μ’ αυτό το σχέδιο του Θεοί… “Άλλωστε, μη ξεχνάμε, όλοι μας είμαστε παραβάτες κι εγκληματίες, αφού δεν υπάρχει άνθρωπος που να τηρεί στ’ αλήθεια τους όρους του Νόμου. Αν ο πόρνος, ο μοιχός, ο εγκληματίας πιστέψει και πει στο Θεό: «Θεέ μου, συ μ’ έφτιαξες μ’ ένα τόσο φτηνό υλικό. Κάνε με τούτο να το χωνέψω», το πρόβλημα λύθηκε.