Ζωντανή Αναμετάδοση Ιερών Ακολουθιών

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

Αυτός είναι ο σίγουρος δρόμος προς τη Βασιλεία.

 


Στο βιβλίο του Aγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς υπάρχει ένας διάλογος ενός ζητιάνου με ένα διάσημο θεολόγο. Ο θεολόγος επί οκτώ έτη ακατάπαυστα παρακαλούσε το Θεό να τού φανερώσει κάποιον άνθρωπο, πού θα μπορούσε να του δείξει τον πιο σίγουρο δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Κάποια μέρα πού έφθασε στο αποκορύφωμα τής προσευχής άκουσε μια φωνή «Πήγαινε και στην έξοδο τής Εκκλησίας θα βρεις τον άνθρωπο πού ζητάς».
Πηγαίνει βιαστικά στην Εκκλησία, όπου βρίσκει ένα γέρο ζητιάνο με κουρελιασμένα ρούχα και πληγωμένα γόνατα και τον χαιρετά:

– «Καλό και ευτυχισμένο πρωινό, γέροντα».

– «Ποτέ δεν είχα κακό και δυστυχισμένο πρωινό». (ο άλλος εν αμηχανία διορθώνει)

– «Είθε να σού στείλει ο Θεός κάθε αγαθό»!

– «Ουδέποτε μου εστάλη κάτι μη αγαθό»! (ο θεολόγος παραξενεύεται και τού λέει)

– «Τι συμβαίνει με σένα, γέροντα; Εγώ σού εύχομαι κάθε ευτυχία».

– «Μα ποτέ δεν είμαι δυστυχής. Ζω σύμφωνα με το θέλημα τού Θεού. Για το ζυγό πού μου έδωσε ο Θεός ποτέ δεν δυσανασχέτησα και είμαι πάντοτε ευχαριστημένος».

Δεν είναι κατόρθωμα το να συγκινείς με λόγια...

 



Είναι δύσκολο να μιλάς περί πνευματικών ζητημάτων σε ανθρώπους. Ως ιερέας όμως καλείσαι να το κάνεις.
Καθώς οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα σου, όλα τα μάτια είναι στραμμένα σε εσένα. Σε εξετάζουν. Πώς τα λές, τί λες, ακόμα και γιατί τα λες.
Άνθρωποι που ο καθένας τους έχει την δική του ιστορία. Μιλάς και αναφέρεσαι σε διάφορα ζητήματα χωρίς να ξέρεις εάν κάποιο από αυτά αγγίζει κάποιον από το ακροατήριό σου. 
Είναι μερικές φορές που καθώς τα μάτια σου αφήνουν τις σημειώσεις σου και κοιτούν τα πρόσωπα των ανθρώπων, βλέπουν μάτια βουρκωμένα να λαμπυρίζουν μέσα σε μνήμες και πόνο.
 Είναι εκείνες οι στιγμές που σαν άνθρωπος και εσύ αναρωτιέσαι εάν θα πρέπει να σταματήσεις, εάν έχεις το δικαίωμα να δίνεις δάκρυα στα μάτια των ανθρώπων.
 Δεν το κάνεις επίτηδες. Αυτό που επιζητείς είναι να προβληματίσεις και να φέρεις τους συνανθρώπους σου «εις εαυτόν» .

 εν είσαι αυθεντία. Δεν είσαι άγιος. Και εσύ παλεύεις μέσα στους λογισμούς, μέσα στην σάρκα σου, μέσα στην φθορά των παθών σου.Παλεύεις καθώς μιλάς για άσκηση, εσύ ο φυγόπονος. Παλεύεις καθώς μιλάς για αρετή, εσύ ο εμπαθής. Παλεύεις καθώς μιλάς για Θείο έρωτα, εσύ ο ανέραστος…

Ήταν τότε...

Τότε ήταν αλλιώς..
Τα παράθυρα ήταν ανοιχτά να μπει ο ήλιος κι ο Θεός
κι οι καρέκλες αργά το απόγευμα, έβγαιναν στο πεζοδρόμιο.
Ο τόπος όλος μύριζε γιασεμί, βασιλικό και δυόσμο.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Καλυβίτης.

 


Η αχαριστία μας στον Θεό -Του Οσίου Παϊσιου Αγιορείτη.

 


– Γέροντα, μας έχετε πει όλα να μας ανεβάζουν προς τα πάνω, προς τον Θεό. Πώς θα το πετύχουμε αυτό;

– Όταν τα αξιοποιείτε όλα προς το καλό. Όλα αν τα στρέψη στα πνευματικά κανείς, ξέρετε τι πνευματικό κέρδος βγάζει και τι πνευματική πείρα αποκτάει; Πιάνεις το τούβλο, μπορείς να πιάσεις τον Θεό! Πιάνεις αυτό, να πιάσεις τον Θεό! 

Πιάνεις εκείνο, να πιάσεις τον Θεό! Πιάνεις το άλλο, να πιάσεις τον Θεό! Ναι, με όλα να πιάνετε τον Θεό! Αν δεν δουλεύει κανείς έτσι, αν μέσα από όλα αυτά δεν βλέπει τον Θεό, βάλε τον μέσα στην Εκκλησία, θα είναι μακριά από τον Θεό. Δώσε του ψαλτικά να ψάλει, θα είναι μακριά από τον Θεό. Δώσε του βιβλίο πνευματικό να διαβάσει, πάλι θα είναι μακριά από τον Θεό. Ότι πνευματικό κι αν του δώσεις να κάνη, δεν τον πάει στον Θεό.

Καθένας, οτιδήποτε βλέπει, οτιδήποτε φτιάχνει, είτε ράβει είτε κεντάει, όλα να τα αξιοποιεί πνευματικά. Λουλούδια βλέπει; Είδε τον Θεό. Γουρούνια βλέπει; Ναι, βρε παιδί, πάλι είδε τον Θεό! Θα πεις: «Από το γουρούνι μπορώ να δω τον Θεό;». Ναι, από το γουρούνι. Βλέπεις πως το έχει κάνει ο Καλός Θεός! Του έχει δώσει ένα ρύγχος, να σκάβει στο χώμα και να βρίσκει τους βολβούς μέσα στην γη, χωρίς να βλέπει. 

Σύρε να πεις στη μάνα σου - Σμυρναίικο Σύνολο του Μουσικού Σχολείου Πειραιά.

 


Το άγγελμα της ημέρας.

 

Η προσευχή προφυλάσσει τον άνθρωπο απο την αμαρτία, 

γιατί ο νούς όταν προσεύχεται , είναι απασχολημένος με το Θεό 

Επιζητείται ο τεμαχισμός της Ελλάδας Διαλέξτε αν θα είστε απόγονοι του Εφιάλτη ή του Λεωνίδα.

 

 

Σαράντης Καργάκος

«Επιζητείται ο τεμαχισμός της Ελλάδας» έλεγε σχεδόν ένα χρόνο πριν ο μεγάλος ιστορικός Σαράντης Καργάκος που «έφυγε» ξαφνικά από την ζωή αφήνοντας την Ελλάδα με έναν υπερασπιστή της Ιστορίας της λιγότερο.

«Μπορεί να είμαστε ηρωικό έθνος αλλά είμαστε και έθνος προδοτών και η αμοιβή της προδοσίας έχει αυξηθεί..» δήλωνε.

Ο Σαράντης Καργάκος δεν «μάσαγε» τα λόγια του και εκφράζονταν με βαριούς χαρακτηρισμούς για τα πεπραγμένα της χώρας.

Όπως είπε χαρακτηριστικά «στα Περσικά δεν υπήρξαν Πέρσες που ελλήνισαν αλλά Έλληνες που εμήδισαν» εννοώντας πως πάντα ο εχθρός κρύβεται «εντός των πυλών».

Για προβληματισμό!!!

 


“Ασυγχώρητη αμαρτία”: Αυτή είναι χειρότερη ποινή όλων.

 


Υπάρχει ποινή χειρότερη από το θάνατο; Ναι, είναι ο θάνατος χωρίς ελπίδα ανάστασης επειδή κάποιος έχει διαπράξει ασυγχώρητη αμαρτία. Ο Ιησούς είπε ότι υπάρχει ένα είδος αμαρτίας η οποία «δεν θα συγχωρηθεί».​—Ματθαίος 12:31.

Η Αγία Γραφή, ωστόσο, περιγράφει τον Θεό ως συγχωρητικό. Μολονότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να τρέφουν μνησικακία και να αρνούνται να συγχωρούν, ο Θεός “συγχωρεί άφθονα”. (Ησαΐας 55:7-9) Μάλιστα με μεγάλο προσωπικό κόστος, ο Θεός έστειλε τον αγαπητό του Γιο στη γη για να γίνει εξιλεωτική, ή αλλιώς καλυπτήρια, θυσία τόσο πολύτιμη ώστε να μπορεί να εξαλείψει τις αμαρτίες μας.​—Ιωάννης 3:16, 17· Πράξεις 3:19· 1 Ιωάννη 2:1, 2.

Στον κατάλληλο καιρό ο Θεός θα αναστήσει πολλούς ένοχους σοβαρών αμαρτιών οι οποίοι όμως δεν θα είναι πια υπόλογοι για τις πράξεις που έκαναν στο παρελθόν. (Πράξεις 24:15· Ρωμαίους 6:23) Στην πραγματικότητα, ο Ιησούς είπε ότι, εκτός από την ασυγχώρητη αμαρτία, «κάθε είδους αμαρτία και βλασφημία θα συγχωρηθεί». (Ματθαίος 12:31) Ίσως αναρωτηθείτε, λοιπόν: “Τι θα μπορούσε να είναι τόσο φρικτό που δεν θα το συγχωρούσε ο Θεός;”

Αυτήν επαινεί.

 

 

Ο Αγ. Χρυσόστομος επαινεί τον Ιώβ όχι στον πρότερό του βίο, που ήταν ελεήμων, οικτίρμων, που ήταν φιλόξενος, που ήταν της προσευχής άνθρωπος, όχι. 

Όσιος Παύλος ο Θηβαίος


 

Ο ερημικός και ήουχος τόπος είναι από τους βασικούς παράγοντες ανάπτυξης της αυτοσυγκέντρωσης και προσευχής προς το Θεό. Αυτό φαίνεται καθαρά στη ζωή του Αγίου Παύλου του Θηβαίου. 

Άνηκε σε πλούσια οικογένεια της Κάτω Θηβαίδας της Αιγύπτου. Όταν ο Δέκιος (249-251) κήρυξε τον τρομερό διωγμό κατά των χριστιανών, ο Παύλος, μόλις 15 χρονών, χάνει τους γονείς του. Με εσωτερική παρακίνηση του Άγιου Πνεύματος (κατ' άλλους φοβούμενος μη παραδοθεί στους διώκτες των χριστιανών από τον έπ' αδελφή γαμπρό του, που του ζητούσε την περιουσία) φεύγει και ζητά καταφυγή σωτηρίας στην έρημο.

Εκεί, μέσα στην ησυχία της φύσης, βρήκε καιρό για συστηματική μελέτη και προσευχή. Όταν πέρασε ο διωγμός του Δεκίου και επανήλθε η γαλήνη, ο Παύλος εξακολουθεί να μένει στην έρημο και, μάλιστα, αποφασίζει να μείνει μόνιμα. 

Καλημέρα.

 

Η κάθε στιγμή έχει ξεχωριστή θέση στη ζωή σου.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2021

Παναγία μου, ελέησόν μας και σώσον ημάς,

 

Παναγία μου, ελέησόν μας και σώσον ημάς,
βοήθησέ μας από όλες τις ταλαιπωρίες που είμαστε περικυκλωμένοι!
Μητέρα Παναγία μας χάρισε σε όλο τον κόσμο υγεία αγάπη φώτιση ευλογία και παρηγοριά σε κάθε πρόβλημα και κάθε δυσκολία!

Ο Ερημίτης, η γυναικά της αμαρτίας και η σκληρή μάχη εναντίον του ορατού και αόρατου εχθρού.

 


Φόρεσε ένα πυκνό πέπλο, που έκρυβε την ομορφιά της κι’ ανέβηκε στο βουνό. Οι φίλοι της την περίμεναν στα μισά του δρόμου. Όταν βράδιασε, χτύπησε την πόρτα της σπηλιάς του Ερημίτη. Εκείνος όταν την είδε, ταράχτηκε…

Πώς βρέθηκε τάχα γυναίκα τέτοια ώρα σ’ αυτή την έρημο; Πλάνη σου είναι τούτη, διάβολε, συλλογίστηκε.

Τη ρώτησε ποια ήταν καί τί γύρευε. Εκείνη έβαλε τα κλάματα.— Ώρες ολόκληρες πλανιέμαι σ’ αυτές τις ερημιές, Αββά. Έχασα το δρόμο καί τη συντροφιά μου κι’ ούτε κατάλαβα πώς βρέθηκα εδώ. Μα για τ’ όνομα του Θεού, μη με αφήσεις να με φάνε τα θηρία.Ο Ερημίτης βρέθηκε σε δίλημμα. Να βάλει γυναίκα στην κατοικία του; Τέτοιο πράγμα δεν του είχε συμβεί ποτέ.

Μα ν’ αφήσει πάλι το πλάσμα του Θεού να φαγωθεί από τα θηρία; Αυτό θα ήταν απάνθρωπο, σχεδόν έγκλημα. Νικήθηκε, τέλος, από την συμπάθεια καί την έβαλε μέσα. Εκείνη τότε τράβηξε δήθεν με αφέλεια το πέπλο της καί του φανέρωσε τα θέλγητρά της. Ο πειρασμός άρχιζε να φλογίζει τον αγωνιστή, αφού η πράξη δεν ήταν πια δύσκολη. Έριξε κατά γης μερικά ξερά φύλλα κι’ είπε στη γυναίκα να πλαγιάσει, ενώ αυτός τράβηξε στο βάθος της σπηλιάς.