Ζωντανή Αναμετάδοση Ιερών Ακολουθιών

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2023

Καλή σας νύχτα!

 


Κάποτε πλησίασε τον νομπελίστα ποιητή μας Γιώργο Σεφέρη ένας ξένος διαπρεπής συνομιλητής, πειράζων αυτόν και λέγων :
" Μα πιστεύετε σοβαρά ότι ειστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή ;"
Απαντά ο Σεφέρης:

Πατριωτισμός και εθνικισμός.

 


Πολλές έννοιες στην εποχή μας έχουνε μεταλλαχτεί. Έχουν αποστραφεί από το εννοιολογικό τους περιεχόμενο.

Αυτό κατάφεραν τα «νέα ρεύματα», οι μεταρρυθμιστές, που επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των ιδεολογικών τους δοξασιών.

Μια από αυτές τις έννοιες είναι και ο Εθνικισμός, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι αγνός και εκδηλώνεται με την αληθινή αγάπη και προσήλωση προς την Πατρίδα, και όσα αναφέρονται σ’ αυτή, γιατί Έθνος σημαίνει ένα σύνολο ανθρώπων, ομογενών με κοινή Ιστορία και όμοιο πολιτισμό. Από το Έθνος παρήχθη ο Εθνικισμός. Αρχικά δηλαδή πριν αρκετές δεκαετίες, σήμαινε την ιδεολογία, που εμφανίστηκε, στο πλαίσιο των αστικών Επαναστάσεων και τον έθετε ως πολιτικό θεμέλιο του κράτους και την έννοια του έθνους.

Δυστυχώς όμως, αυτή η έννοια του Εθνικισμού, έχει διαστρεβλωθεί από τους Μαρξιστές, όπως άλλωστε και πολλοί θεσμοί, αρχές και αξίες. Την έχουν ταυτίσει με τον Σωβινισμό και τη θεωρούν ως πολιτική, της άρχουσας τάξης η οποία αποβλέπει τάχα στον ιμπεριαλισμό. Έτσι ο όρος «Εθνικιστής» θεωρείται σήμερα ως μειονεκτικός και προσβλητικός. Είναι ένα υπερεγώ, που δεν ανέχεται να το κρίνουν και οδηγείται στα άκρα. Σήμερα Εθνικισμός σημαίνει τον Εθνικό φανατισμό. Τον αδιάλλακτο και τυφλωμένο άνθρωπο. Τον Σωβινιστή. Τον Ιμπεριαλιστή.

Εθνικιστές χαρακτηρίζονται σήμερα οι Χρυσαυγίτες, το Κόμμα Λεπέν και ακραίες Ευρωπαϊκές τάσεις που εμφανίζονται ανερχόμενες στην Ευρώπη. Συμπεριφέρονται με βία και επιβάλλουν τα ιδεολογήματα και τις ιδεοληψίες τους, αλλά όχι με Δημοκρατικά μέσα.

Η επιθυμητή συνάντηση!

 

 

Πόσο όμορφη τούτη η εικόνα……
Γεμάτη Φως και Χαρά….
Ξέρεις.....
δεν έχει κάτι άλλο ο Χριστός
να προσφέρει
σε εκείνον που κάνει χώρο
στην αγκάλη της ζωής του
για να Τον δεχτεί…
Αυτό είναι Υπαπαντή….
Μια συνάντηση…..

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

 

«Τίποτε δεν ετίμησε ο Θεός, όσο ετίμησε τον άνθρωπο. Τίποτε δεν αγάπησε ο Θεός, όσο αγάπησε τον άνθρωπο. Ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, αφού έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο» (όσιος Ευμένιος).

 

Ο όσιος Γέροντας Ευμένιος (Σαριδάκης), από τους νεωτέρους οσίους της Εκκλησίας μας, ο γλυκύς και χαρίεις αυτός άνθρωπος που και μόνο βλέποντάς τον ένιωθες την ειρήνη του Θεού ακτινοβολούσα, υπενθυμίζει με τα επιγραμματικά αυτά λόγια του όλο το βάθος και το ύψος της θεολογίας της χριστιανικής πίστεώς μας για τον άνθρωπο. 

Ο άνθρωπος δεν είναι ένα απλό δημιούργημα του Θεού, αλλά η κορωνίδα της δημιουργίας, αυτός τον οποίο έπλασε ο Δημιουργός ως τελική αναφορά και των υπολοίπων δημιουργημάτων – προς τον άνθρωπο αποβλέπουν τα κτίσματα όλα κανονιζόμενα και ρυθμιζόμενα από τη στάση και την πορεία εκείνου. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αδάμ, κατά το Βιβλίο της Γενέσεως, δίνει όνομα σε όλα τα ζώα που ο Θεός του έφερε κοντά του, δηλαδή περιγράφει και οριοθετεί κατά κάποιο τρόπο την παρουσία τους στον κόσμο, χωρίς να ευρίσκεται κάτι από τη φύση που να είναι όμοιο με αυτόν, ενώ ο απόστολος Παύλος στοιχώντας στη Βιβλική αυτήν παράδοση εξηγεί πώς η πτώση στην αμαρτία του ανθρώπου συμπαρέσυρε και όλη την υπόλοιπη φυσική δημιουργία, που θα πει ότι και η εν Χριστώ αποκατάστασή του αποκαθιστά και αυτήν στην αρχική δημιουργημένη κατάστασή της – το βλέπουμε στους βίους πολλών αγίων της Εκκλησίας μας. 

Κι ακριβώς εκείνο που επιβεβαιώνει με τον πιο απόλυτο και αναμφισβήτητο τρόπο τη μεγάλη τιμή που έδωσε και δίνει στον άνθρωπο ο Δημιουργός είναι το γεγονός που ο Ίδιος εν προσώπω Ιησού Χριστού έκλινε Ουρανούς και κατέβη στον κόσμο όχι ως κάτι άλλο, αλλ’ ως άνθρωπος, προκειμένου τον νεκρωμένο και χαμένο από τις αμαρτίες του άνθρωπο να τον καθαρίσει από αυτές, να τον θεραπεύσει από τις πληγές του, να του ανοίξει και πάλι τη θύρα του Παραδείσου, αποκαθιστώντας τον στο πρότερο αξίωμά του: να είναι εικόνα του Ίδιου με δυνατότητα πλήρους ομοιώσεως προς  Αυτόν.  

Ο όσιος του Θεού επισημαίνει βεβαίως και το αυτονόητο για την πίστη μας: το κίνητρο του Θεού για την επέμβασή Του στην Ιστορία και τη διαπαντός διακράτηση της ανθρωπότητάς Του. Είναι η αγάπη του Θεού, λέει, επαναλαμβάνοντας το τι κηρύσσει ο λόγος του Θεού, ιδίως η Καινή Διαθήκη. «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε τον Υιό Του τον μονογενή έδωσε, με σκοπό καθένας που θα πιστέψει σ’ Αυτόν να μη χαθεί αλλά να έχει την αιώνια ζωή» (ευαγγελιστής Ιωάννης). 

Παντελής Θαλασσινός - Φλεβάρης των φλεβών

 


Η εορτή της Υπαπαντής και οι πνευματικές προκλήσεις.

 


Στην Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου η Εκκλησία μας προτρέπει και μας ενθαρρύνει για τις πνευματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, στην αγωνία μας μέσα στις βιοτικές μέριμνες.

Η είσοδος του Χριστού στον Ναό του Σολομώντα ως βρέφος, σαράντα μέρες μετά την Γέννηση φανερώνει το ότι το «παιδίον» αποτελεί την σωτηρία και το φως όλων των εθνών, κατά την προφητική ρήση του Προφήτου Συμεών και τις προρρήσεις της προφήτιδoς  Άννας. 

Η ανάγνωση της  Αποστολικής Περικοπής μας από την προς Εβραίους, μας υπενθυμίζει ότι Αυτός που εισέρχεται στο Ναό αυτή την ημέρα είναι ο Μέγας Αρχιερέας που προσφέρεται στον Σταυρό και καταστρέφει τη δύναμη της αμαρτίας και του θανάτου μέσω της ένδοξης ανάστασής Του. 

Αυτή η υπόμνηση, μας οδηγεί ότι στην πορεία μας για την εν Χριστώ ζωή θα εισέλθουμε στο επουράνιο θυσιαστήριο και στην κοινωνία με τον εν Τριάδι Θεό.  Τι να σημαίνει άραγε αυτό;

Κάθε μέρα της ζωής μας, με όλα όσα σκεφτόμαστε, λέμε και κάνουμε, έχουμε την ευκαιρία να ενώσουμε τους εαυτούς μας ακόμα περισσότερο με τον ίδιο τον Χριστό ως Μέγαν Αρχιερέα που διήλθε εις τα Άγια των Αγίων εις την Άνω Ιερουσαλήμ.  Αυτή η ένωση, πρέπει να είναι πλήρης χωρίς κανενός είδους επιφυλάξεις, και τα μόνα όρια για την αποκατάσταση και επιδιόρθωση της ψυχής μας είναι αυτά που επιμένουμε πεισματικά να διατηρούμε ως αγκάθια, ως πάθη και αμαρτίες, προτροπές και ενδοκόσμιες σκέψεις και λογισμούς. 

Το μόνο που πρέπει να αφήσουμε πίσω είναι αυτό που δεν μπορεί να ευλογηθεί για τη σωτηρία μας, αυτό που δεν μπορεί να ενωθεί με τον Σωτήρα στην αγιότητα. Με άλλα λόγια, πρέπει να αφήσουμε πίσω τον παλιό μας εαυτό, τις αμαρτίες μας.

Γιατι έγινε η Υπαπαντή του Χριστού;

 


Υπαπαντή του Κυριου - Η εορτή της Μητέρας.

 


Πρόκειται για τη μεγάλη γιορτή της Υπαπαντής Του Κυρίου μας. Αυτή τη μέρα για πρώτη φορά η Αγία Μητέρα όλων μας και του Χριστού μας, βγαίνει στον κόσμο σαν Μανούλα και πηγαίνει στον ναό για να αφιερώσει τον Υιό της στον Θεό. 

Αυτό που κανουν και οι Ελληνίδες Ορθόδοξες Μανούλες του τόπου μας παίρνοντας ευχές και οι ίδιες και τα παιδιά τους.
Αυτή λοιπόν η Τέλεια και Αγία Μάνα, η Μάνα όλων των ανθρώπων τιμάται σήμερα και μαζί της τιμώνται και όλες οι Ελληνίδες Ορθόδοξες Μητέρες. 

Τη σημερινή ημέρα της 2 Φεβρουαρίου κάθε έτους από το 1929 έχει καθιερώσει η Ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, σαν Γιορτή της Μητέρας τιμώντας τους κόπους, τις θυσίες της και την ανεκτίμητη προσφορά της στην οικογένεια και την κοινωνία μας.
Μάνα – Μητέρα – Μανούλα ….
Είναι το όνομα του Θεού στα χείλη και στις καρδιές των μικρών παιδιών.

Ένας άγγελος ρώτησε κάποτε τον Θεό.
Πώς θα προστατεύσουμε στη γη τα αθώα παιδιά.
Και ο Θεός απάντησε: Έπλασα την Μητέρα.
Χαρακτηριστικό της καλής μητέρας είναι η φιλοστοργία, η αγάπη και η θυσία. Η γυναίκα που από την στιγμή της σύλληψης, της γέννησης , ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται ΕΣΥ. Σε αποδέχεται για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θα ήθελε να είσαι…

Ανόητος και αδύναμος.

 


20170118-1 

Μη δίνετε σημασία στο διάβολο. 

Μη του δίνετε αξία με το να τον σκέφτεστε. 

Ένας ανόητος είναι και αδύναμος που τρέμει στην επίκληση των 

προσευχών και με τον τύπο του Σταυρού εξαφανίζεται.

Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.


 

Τὸ γεγονὸς τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ ἐξιστορεῖ ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ β’ κεφάλαιο τὸ Εὐαγγελίου του, συνέβη σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ. 

Σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ἂν τὸ πρῶτο παιδὶ τῆς οἰκογένειας ἦταν ἀγόρι, ἀφιερωνόταν στὸν Θεὸ καὶ συγχρόνως προσφερόταν γιὰ θυσία ἕνας ἀμνὸς ἢ ἕνα ζευγάρι τρυγόνια ἢ δυὸ μικρὰ περιστέρια. 

Τὸ γράμμα τῶν ἐντολῶν αὐτῶν πληροῦντες ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Παρθένος Μαρία, ἀνῆλθαν τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ στὸ ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, γιὰ νὰ προσφέρουν τὸν Ἰησοῦ στὸν Θεὸ καὶ νὰ δώσουν τὴν θυσία περὶ καθαρισμοῦ. 

Τὸ ζευγάρι ὑποδέχθηκε στὸ ναὸ ὁ ὑπερήλικας Προφήτης Συμεών, ὁ ὁποῖος δέχθηκε τὸν Ἰησοῦ στὴν ἀγκαλιά του φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἔχοντας λάβει ἀποκάλυψη ἀπὸ Αὐτὸ ὅτι δὲν θὰ ἀπέθνησκε πρωτοῦ δεῖ Ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἔχρισε Βασιλέα καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου.

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2023

Γιατί κρίνουμε τους αδελφούς μας;

 


Διότι δεν προσπαθούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. 

ΑΝ ΠΑΡΑΒΛΕΨΟΥΜΕ ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΘΑ ΠΑΡΑΒΛΕΨΕΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ.

 

 

- Γέροντα σήμερα στη διαλογή των ελιών κατέκρινα μερικές αδελφές, γιατί έβλεπα ότι δεν έκαναν προσεκτικά τη δουλειά τους.
- Κοίταξε να αφήσεις τις κρίσεις και τις κατακρίσεις ,γιατί μετά θα σε κρίνει και σένα ο Θεός. Εσύ δεν βάζεις καμιά ελιά λίγο χαλασμένη με τις καλές;
- Όχι Γέροντα προσέχω να μη βάζω.
- Αν μας κάνει τέτοιο καλό διάλεγμα ο Χριστός στην Κρίση ,Χαθήκαμε !Ενώ αν τώρα παραβλέπουμε τα σφάλματα των άλλων και δεν τους κατακρίνουμε θα μπορούμε να πούμε τότε στο Χριστό: " Χριστέ μου βάλε με και μένα σε καμία άκρη μέσα στον παράδεισο ". 

Θυμάστε τι γράφει το γεροντικό για έναν αμελή μοναχό που σώθηκε επειδή δεν κατέκρινε. Οταν ηρθε η ώρα να πεθάνει ήταν πολύ χαρούμενος και ειρηνικός .
Τότε ό Γέροντας του για να ωφεληθούν οι Πατέρες που είχαν μαζευτεί από τα γύρω κελιά τον ρώτησε: "Αδελφέ πώς δεν φοβάσαι τον θάνατο, αφού έζησες με αμέλεια; ".
Και ο αδερφός του απάντησε:
Είναι αλήθεια ότι έζησα με αμέλεια. Από τότε όμως που έγινα μοναχός προσπάθησα να μην κατακρίνω κανέναν οπότε τώρα θα πω στο Χριστό : Χριστέ μου ,είμαι ένας ταλαίπωρος, αλλά τουλάχιστον την εντολή Σου "μη κρίνετε, ίνα μην κριθείτε" την τήρησα .
Μακάριος είσαι, αδερφέ ,του είπε τότε ό Γέροντας, γιατί σώθηκες χωρίς κόπο. Γέροντα μερικοί πνευματικοί άνθρωποι, όταν βλέπουν κάποιον να ζεί αμαρτωλά, λένε: Ά, αυτός, έτσι που πάει είναι για την κόλαση!.

Ποια είναι τα βασικά αίτια της κατάθλιψης.

 


Πρωτοπρεσβυτέρου Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Τα παλαιότερα χρόνια οι άνθρωποι δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ, είχαν λιγότερα χρήματα στην τσέπη τους και όμως ήταν περισσότερο αισιόδοξοι και ευτυχισμένοι από εμάς που σήμερα δεν μας λείπει τίποτε και όμως συχνά γεμίζει η ψυχή μας θλίψη.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη να μερικές από τις αιτίες που η κατάθλιψη κυριεύει πολλούς ανθρώπους σήμερα.

Πρώτη αιτία, όπως συχνά έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, είναι ο εγωισμός μας, διότι ο εγωιστής άνθρωπος ποτέ δεν χορταίνει, τα θέλει όλα δικά του, γι’ αυτό είναι πάντοτε λυπημένος ενώ ο ταπεινός άνθρωπος δεν έχει άγχος αφού αρκείται στα λίγα και τα απλά. 

Ο εγωιστής πάντοτε θέλει να περνά το δικό του και να επαινείται κι όταν αυτό δεν γίνεται θλίβεται. Αντίθετα ο ταπεινός δεν ενοχλείται καθόλου όταν δεν του δίνουν σημασία και αρκείται στην γνώμη που έχει ο Θεός γι’ αυτόν, το μόνο που τον θλίβει είναι όταν λυπεί με τις πράξεις του τον Θεό.

Δεύτερη αιτία της καταθλίψεως είναι η τεμπελιά των σημερινών ανθρώπων. Όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, αλλά και ο απόστολος Παύλος: «η αργία είναι η μητέρα όλων των κακών». Ο διάβολος εκμεταλλεύεται τον αδρανή άνθρωπο και του βάζει σιγά-σιγά μέσα στο μυαλό του σκέψεις ώστε να τα βλέπει όλα γύρω του μαύρα. 

Η προσευχή με την εμπιστοσύνη στο Θεό ξεκουράζει.

 

Καθόμαστε πολλές φορές άδικα, ώρες ολόκληρες, για να βρούμε μόνοι μας
λύση σε ένα θέμα, χρησιμοποιώντας όλη την απειρία μας.
Ο ύπνος δεν μας πιάνει, γιατί μας έχει πιάσει το ταγκαλάκι με επίμονες σκέψεις.
Τελικά βρίσκουμε μια λύση, αλλά μετά ο Θεός μας βρίσκει άλλη, καλύτερη λύση.

Γιατί άραγε μου φέρνουνε βαθεία συγκίνηση, και φυλάγω κρυφά μέσα στην καρδιά μου κάποια πράγματα, που δεν τα παρατηρεί κανένας;

 

 

Φώτης Κόντογλου

Γιατί άραγε μου φέρνουνε βαθεία συγκίνηση , και φυλάγω κρυφά μέσα στην καρδιά μου κάποια πράγματα, που δεν τα παρατηρεί κανένας;

Κι αν βρεθεί κανείς να τα προσέξει και να νοιώσει κάτι απ’ αυτά , ωστόσο δεν το φανερώνει, για να μην τον λογαριάζουν για άνθρωπο που χάνει τον καιρό με κάποια πράγματα που δεν είναι σοβαρά, προπάντων στην εποχή μας, που θέλει να είναι οι άνθρωποι δραστήριοι σε χεροπιαστά πράγματα, προ πάντων σε ό, τι βγάζει χρήματα:

«λεφτά, πολλά λεφτά!» ακούω συχνά να λένε δίπλα μου , κι ανατριχιάζω, αν τύχει να καθήσω σε καμία καρέκλα, κι ας βρίσκουμαι και μίλια μακρυά από την Αθήνα.

Μέσα σε τέτοιον κόσμο, λοιπόν, σε βλέπουν όλοι σαν χασομέρη, αν τύχει να μιλήσεις για κάποια αισθήματα και για κάποιες συγκινήσεις που βρίσκουνται μακρυά από τη μόνη και μοναδική κι αδιάκοπη συγκίνηση των λεφτών , που τη νοιώθει όλος ο κόσμος.