Μία ξεχωριστή μαρτυρία.

 

 

Μια Κυριακή είπα δεν αντέχω άλλο την ζωή που έκανα και πήγα σε μια μικρή εκκλησία. Πέφτω κάτω στη λειτουργία και αρχίζω να κλαίω και να λέω θέλω τον Χριστό και προσευχηθήκαμε όλοι μαζί. 

Σηκώθηκα και ήμουν χριστιανός. Έπειτα διάβαζα τη Βίβλο δύο μήνες χωρίς να κουνιέμαι απ’ το σπίτι και βρήκα απαντήσεις σε όλα.

Εύχομαι ο θεός να μη μου δώσει παραπάνω από όσα αντέχω. Αλλά και αν μου δώσει, να μου δώσει συγχρόνως και τη δύναμη να τα αντέξω. 

Στις δύσκολες στιγμές, αν ξεφύγεις από την παγίδα του «γιατί εγώ;» και γενικά του παράπονου και δεχτείς τον πόνο, την αρρώστια και τον θάνατο ακόμη με τα μάτια επάνω Του, θα μπεις στην άλλη πραγματική διάσταση, όπου όλα είναι φτιαγμένα όπως πρέπει.

Με αγάπη και από αγάπη. Θα δεις το «εργόχειρο» από τη σωστή και όμορφη μεριά και όχι από κάτω τις κλωστές μπερδεμένες να κρέμονται. 

Έτσι μου έλεγε η Γερόντισσα Γαβριηλία.