Η πιο συγκινητική ιστορία του Αγίου διαδραματίζεται στα χρόνια της τραγωδίας της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής των πληθυσμών.
Το 1924, οι Έλληνες της Καππαδοκίας αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Οι πρόσφυγες δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα άφηναν πίσω τους τον προστάτη τους, το ιερό και άφθαρτο σκήνωμα του Αγίου Γεωργίου.
Ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος, γνωρίζοντας τους κινδύνους και τις απαγορεύσεις της εποχής κατά τη μεταφορά ιερών κειμηλίων στα πλοία της προσφυγιάς, σκέφτηκε έναν ευφυή τρόπο.
Γεννήθηκε στὴ Βιθυνία τὸ 740 μ.Χ. Τὸν πατέρα του ἔλεγαν Μυριτρίκη καὶ τὴν μητέρα του Ἀναστασῶ. Καὶ οἱ δυὸ ἦταν εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ παιδαγώγησαν τὸν γιό τους σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου.
Ὅταν ὁ Ἰωαννίκιος στρατεύτηκε, αὐτοκράτορας ἦταν ὁ τραχὺς εἰκονομάχος Κωνσταντῖνος ὁ Ε’. Αὐτὸς διέπρεψε στοὺς ἀγῶνες του κατὰ τῶν Βουλγάρων καὶ εἶχε μεγάλη ἐκτίμηση ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες του.
Ἡ ψυχολογία ποὺ καλλιεργήθηκε στὰ πεδία τῶν μαχῶν, παρέσυρε τὸν Ἰωαννίκιο καὶ στὸ θρησκευτικὸ ἔδαφος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνει εἰκονομάχος, σὰν τὸν αὐτοκράτορα.
Ὅταν, ὅμως, ἀπολύθηκε ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ στρατοῦ, δὲν ἄργησε νὰ καταλάβει τὴν πλάνη του καὶ σὲ τί μεγάλα σφάλματα τὸν εἶχε ὁδηγήσει αὐτή. Τί νὰ κάνει ὅμως; Μὰ τί ἄλλο. Νὰ μετανοήσει καὶ νὰ ἐπανέλθει στὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία ποὺ τοῦ πρόσφεραν οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του.
Ἀμέσως, μάλιστα, ᾖλθε στὴ σκέψη τοῦ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Μνημόνευε οὒν πόθεν πέπτωκας, καὶ μετανόησαν καὶ τὰ πρῶτα ἔργα ποίησον». Θυμήσου, δηλαδή, ἀπὸ ποιὸ ἠθικὸ ὕψος ἔχεις πέσει καὶ μετανόησε καὶ κᾶμε πάλι τὰ ἔργα τῆς πρώτης ἀγάπης σου.
Πριν πλαγιάσεις απόψε, άφησε στην άκρη τις πίκρες, τις στενοχώριες και τις απογοητεύσεις της ημέρας.
Μην αφήσεις όσα σε πλήγωσαν να σου στερήσουν την ειρήνη της ψυχής σου. Συγχώρησε εκείνους που σε στενοχώρησαν, προσευχήσου για όσους αγαπάς και εμπιστεύσου στον Θεό όσα δεν μπορείς να αλλάξεις.
Κράτησε στην καρδιά σου την αγάπη, την πίστη, την ελπίδα και την καλοσύνη.
Κι αν σήμερα δεν πήγαν όλα όπως τα περίμενες, μην απογοητεύεσαι. Κάθε ημέρα έχει τις δυσκολίες της, αλλά και κάθε ξημέρωμα κρύβει μια καινούργια ευλογία.
Πριν κλείσεις τα μάτια σου, πες μια μικρή προσευχή:
«Κύριέ μου, Σ' ευχαριστώ για τη σημερινή ημέρα. Συγχώρησε τα λάθη μου, γαλήνεψε την ψυχή μου, φύλαξε την οικογένειά μου και όλους εκείνους που απόψε υποφέρουν, πονούν ή αισθάνονται μόνοι».
Σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων.
Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού.
Αυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Του την τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, Αυτός και τώρα διακοσμεί την Τράπεζα της θείας Λειτουργίας.
Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιος πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο άγιο Μυστήριο, ποιος με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες.
Αναλογίσου, λοιπόν, κι εσύ ποιο ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιαν αρετή κατόρθωσες, ποιαν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τι έγινες καλύτερος. Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού.
Αλλιώς, μείνε μακριά από τα άχραντα Μυστήρια. Και όταν καθαριστείς απ’ όλες τις αμαρτίες σου, τότε να πλησιάσεις.
Να προσέρχεστε, λοιπόν, στη θεία Κοινωνία με φόβο και τρόμο, με συνείδηση καθαρή, με νηστεία και προσευχή. Χωρίς να θορυβείτε, χωρίς να ποδοπατάτε και να σπρώχνετε τους διπλανούς σας. Γιατί αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη τρέλα και τη χειρότερη περιφρόνηση των θείων Μυστηρίων.
Η χηρεία, ο χωρισμός(αιώνιος και μη)
είναι από μία από τις πιο επώδυνες διαΣταυρώσεις
που καλούνται κάποιες υπάρξεις
να διαβούν σε τούτη την ζωή...
Πόσο σκληρή είναι η λογική του κόσμου τούτου....
Ταυτίζει τόσο εύκολα και γρήγορα
την ανάγκη για συντροφικότητα
με την ανηθικότητα....
Όντως κάποιες ψυχές
βάζουν τελεία στο ‘’κομμάτι’’ αυτό,
άλλες όμως βάζουν κόμμα....μια άνω τέλεια
γιατί ξέρεις δεν ήταν επιλογή τους η μοναξιά....
Πριν πάρουμε την ‘’πέτρα του λιθοβολισμού’’
ας σκεφτούμε λίγο με την καρδιά μας...
Δεν είναι αδυναμία
ούτε έκπτωση πνευματική
μήτε έλλειψη φροντίδας
σε τυχόν παιδιά που υπάρχουν...
Ὁ Ἀκεψιμᾶς ἦταν ἐπίσκοπος, ὁ Ἰωσὴφ πρεσβύτερος καὶ ὁ Ἀειθαλᾶς διάκονος.
Καὶ οἱ τρεῖς μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστό, ὅταν βασιλιὰς τῆς Περσίας ἦταν ὁ Σαπὼρ ὁ Β’. Ὁ Ἀκεψιμᾶς ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή, ἀφοῦ χτυπήθηκε σκληρὰ μὲ ἀκανθωτὰ ραβδιὰ ἀπὸ ροδιά.
Ὁ Ἰωσὴφ – ἀφοῦ διέσχισαν τὶς σάρκες του – ὑπέστη μαρτυρικὸ θάνατο διὰ λιθοβολισμοῦ.
Ὁ Ἀειθαλᾶς μαστιγώθηκε σκληρὰ καὶ ἔπειτα τὸν κρέμασαν μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ κάτω, μέχρι ποὺ παρέδωσε καὶ αὐτὸς τὴ μακαρία ψυχή του (330 μ.Χ.).
Τὸ αἷμα, ὅμως, ἀπὸ τὶς θυσίες τῶν Ἁγίων ποὺ προκάλεσαν οἱ ἀσεβεῖς, ὑπενθυμίζει τὰ φοβερὰ λόγια τῆς Ἀποκάλυψης: «Ὅτι αἷμα ἁγίων καὶ προφητῶν ἐξέχεαν, καὶ αἷμα αὐτοὶς ἔδωκας πιεῖν ἄξιοι εἴσι». Δηλαδή, ἐπειδὴ οἱ ἀσεβεῖς αὐτοὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τῶν Ἅγιων καὶ τῶν Προφητῶν, τοὺς ἔδωσες καὶ Σὺ (Χριστέ μου) νὰ πίνουν ἀντὶ νεροῦ αἷμα.
Καὶ πράγματι, εἶναι ἄξιοι τῆς τιμωρίας αὐτῆς. Ἂς γνωρίζουν, λοιπόν, οἱ ἀσεβεῖς, ποὺ ἐγκληματοῦν ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τῆς πίστης, ὅτι τοὺς περιμένει ἀνελέητη καὶ βαρειὰ τιμωρία.
Υπάρχουν πόρτες στην ζωή μας που δεν ανοίγουν με τα χέρια, αλλά με την πίστη.
Πόρτες που τις περνάμε μέσα από δάκρυα, προσευχές, υπομονή και σιωπηλές παρακλήσεις. Πίσω τους δεν μας περιμένει πάντοτε αυτό που ζητήσαμε, αλλά πολλές φορές αυτό που έχει ανάγκη η ψυχή μας.
Μπορεί ο ουρανός να σκοτεινιάζει, μπορεί τα σύννεφα να κρύβουν για λίγο τον ήλιο, όμως το φως δεν παύει να υπάρχει.
Έτσι είναι και ο Θεός στην ζωή μας.
Ακόμη κι όταν δεν Τον βλέπουμε, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε το θέλημά Του, Εκείνος δεν παύει να βρίσκεται κοντά μας.
Δύο τύπους ανθρώπων παρουσιάζει η σημερινή περικοπή. Τον αναίσθητο και αδιάφορο πλούσιο, ο οποίος ζει για να χαίρεται εγωϊστικά τις χαρές της ζωής. Και τον φτωχό και ασθενή γείτονα του, τον Λάζαρο, έναν ήρωα της υπονονής.
Οι σκηνές του Ευαγγελίου έχουν έντονο δραματικό παραστατικό χαρακτήρα.
Ο ανώνυμος πλούσιος ζει με τρυφηλότητα, πολυτέλεια, επίδειξη και κάθε φροντίδα για την σάρκα του και την ικανοποίηση της. Ενώ ο γυμνός, πεινασμένος και άρρωστος γείτονάς του, ο Λάζαρος ζει περιφρονημένος στα πόδια του πλουσίου. Προσπαθεί να χορτάσει απο τα ψίχουλα της τραπέζης του πλούσιου και έχει για μοναδική συντρόφια του έχει τα σκυλιά. Ο πλούσιος αδιαφορεί γι' αυτόν, αλλά ο Λάζαρος δεν γογγύζει, δεν παραπονιέται αλλά έχει την ελπίδα στον Θεό.
Πεθαίνουν και οι δύο, διότι ο θάνατος είναι κοινό χρέος και για τους πλούσιους και για τους φτωχούς και για τους δυνατούς και τους αδύνατους και για τους μεγιστάνες και για τους άσημους της γης. Και ο μεν πλούσιος θάβεται με τιμές και απολαμβάνει τις τελευταίες φροντιδες των ανθρώπων. Ο δε Λάζαρος αφήνεται στην τύχη του και το σώμα του πετιέται σε μια γωνιά του δρόμου άταφο.
Πλην όμως μια δραματική εικόνα αποκαλύπτεται αμέσως μετά και μια σπουδαία ανατροπή συντελείται! Την μεν ψυχή του Λαζάρου την μεταφέρουν με δόξα οι Άγγελοι εκεί όπου είναι ο Θεός. Στους κόλπους του Αβραάμ. Ενώ ο αδιάφορος και αναίσθητος πλούσιος αρπάζεται ως άθυρμα και ξυπνάει απότομα στην φρικτή πραγματικότητα , στον τόπο της οδύνης, την κόλαση. Και υποφέρει και διψάει από την φλόγα των ενοχών και της κρίσης για την αδιαφορία την οποία έδειξε στο πλησίον του, όταν ζούσε επί της γης. Ζητάει ανακούφιση από τον Θεό, ο οποίος εικονίζεται στην παραβολή ως ο Αβραάμ ο πατριάρχης.
Ο πρώην πλούσιος την ώρα της τιμωρίας του θυμάται επιτέλους τον γείτονα του τον Λάζαρο και ζητά από τον Θεό, να προστρέξει στη μεσιτεία του. Του γίνεται όμως υπενθύμιση ότι οι πράξεις και η ζωή του, οι αδικίες και η αδιαφορία του, δημιούργησαν ένα μεγάλο χάσμα! Είναι το χάσμα της κοινωνικής αδικίας και των οικονομικών διακρίσεων, το οποίο δημιουργησε η σκληροτητα του όταν ζούσε επι γης. Το χάσμα αυτό είναι ένα φρικτό φορτίο, το οποίο κουβαλάει και τώρα , μετά θάνατον. Θα τον ελέγχει και θα τον ξεχωρίζει από την κοινωνία του Θεού και των αγίων στην αιωνιότητα!Και δεν θα υπάρχει πλέον σχέση μεταξύ τους.
