Όμορφο το βράδυ σας...
«Τα όνειρα είναι οι σπόροι της αλλαγής.
Πέμπτη 16 Απριλίου 2026
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής: “Η πανοπλία της Ελλάδος είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία… και όχι ο καλπάζων τεχνικός πολιτισμός”
… Φοβήθηκε ο Γέροντας Αμφιλόχιος την ενασχόληση των επισκόπων με την φιλανθρωπία.
– Η υπερβολή στα φιλανθρωπικά ιδρύματα στεγνώνει τον επίσκοπο πνευματικά κι ο Επίσκοπος δουλεύει μέσα στην Εκκλησία σαν κουφάρι. Είναι και η φιλανθρωπία έργο της Εκκλησίας, αλλά περισσότερο απ’ όλα η πνευματική βοήθεια προς τους ανθρώπους.
Την φιλανθρωπία μπορούν να την βρουν και αλλού, αλλά την σωτηρία μόνο στην Εκκλησία. Αλλοίμονο αν η Εκκλησία παρουσιάζεται στον κόσμο σαν φιλανθρωπικό ίδρυμα και όχι ως ταμείον της Χάριτος του Θεού.
Κάποτε τον επισκέφθηκε κάποιος επώνυμος Καλύμνιος και του εγκωμίασε την φιλανθρωπική δράση του δεσπότη. Ο Γέροντας τον ρώτησε:
– Παρακάτω;
– Μη τα ρωτάτε -απήντησε.
Του είπε τότε ο Γέρων ότι πίσω από τις φιλανθρωπίες αυτές κρύβεται μια κούφια πνευματική ζωή και η φιλανθρωπία καλύπτει πολλά άσχημα του επισκόπου.
Η Τιμία Κάρα του Οσίου Δαβιδ στην Ενορία μας, 12 - 15 Ιουνίου 2026
Την Κάρα του Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία θα υποδεχθεί με κάθε λαμπρότητα ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, το πρωί της Παρασκευής 12 Ιουνίου 2026.
Το ιερό θησαύρισμα θα κομίσουν οι πατέρες της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Ευβοίας, και θα είναι μία πνευματική ευκαιρία για τον πιστό λαό, για τον αγιασμό του.
Κατά την διάρκεια της παραμονής της Τιμίας Κάρας θα τελούνται οι ιερές Ακολουθίες και οι λατρευτικές εκδηλώσεις. Συγκεκριμένα καθημερινά θα τελούνται:
Γιατί η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να τα βγάζεις πέρα μόνος.
Μην ζητάς χειροκρότημα από όλους εσύ είσαι η ίδια η μουσική.
Μην ζητάς μάρτυρα εσύ είσαι η αλήθεια σου.
Όμως μην ξεχνάς κι εκείνους που σε είδαν όταν εσύ νόμιζες πως ήσουν αόρατος.
Είσαι εκείνος ο ήλιος που δεν σταμάτησε να ανατέλλει, κι ας μην κοίταξε ο κόσμος.
Μα υπάρχουν δύο, τρία, πέντε άτομα που κοίταξαν. Που σε κοίταξαν στα μάτια και είπαν: «Εδώ είμαι».
Και σε επαινώ για όσα έγινες μόνος, μα ακόμα περισσότερο για εκείνους που διάλεξες να κρατήσεις.
Για τα χέρια που δεν σε άφησαν, κι εσύ δεν τα άφησες.
Για τις αγκαλιές που δόθηκαν χωρίς όρους.
Για τα βλέμματα που είπαν «σε βλέπω» όταν όλοι οι άλλοι κοιτούσαν αλλού.
Μην μελαγχολείς … το Πάσχα δεν τελειώνει ποτέ!!
Νώντας Σκοπετέας
Θυμάμαι πάντα Κυριακή του Πάσχα μετά την αγάπη και το κάψιμο του Ιούδα ένα μικρό παιδί μελαγχολικό σχεδόν δακρυσμένο να ρωτά τον πατέρα του :Τελείωσε το Πάσχα πατέρα ;;; Kαι αυτόν με ένα πλατύ χαμόγελο να του απαντά :Τελείωσε λέει ..ακόμα δεν άρχισε ..!!!
Κάθε μέρα της Λαμπροβδομάδας παιδί μου είναι Πάσχα !Έχουμε και του Αη Γιωργιού τις περισσότερες φορές και τον νέο τον Άγιο Ραφαήλ απο την Μυτιλήνη και την Παναγία της Βραμπάς που γιορτάζει την Παρασκευή …και του Θωμά …
Το πρόσωπο του παιδιού έλαμπε τότε ,κι ας έμενε μονάχο του δίχως παρέα στο χωριό μιας και όλοι οι άλλοι Αθηναίοι και ..πρωτευουσιάνοι μέχρι την Τρίτη του Πάσχα πάντα έφευγαν …
Και ερχόταν η Πέμπτη το απόγευμα ..και γυναίκες και άντρες με δρεπάνια καθάριζαν από το αγρίεμα το μονοπάτι που οδηγούσε από τον αμαξωτό τον δρόμο ,στην Παναγιά την Ζωοδόχο Πηγή ,στο μανιάτικο λαγκάδι της Βραμπάς…
Και με ασβέστη που η μυρωδιά του σε τέτοια μέρη δεν ενοχλεί ..μάλλον μοιάζει με λιβανιού το μύρισμα …τα έκαναν όλα να λάμπουν λίγο πρίν τον Εσπερινό ,προσμένοντας καρτερικά το ξημέρωμα της Παρασκευής .
Και ερχόταν η Παρασκευή …Το εκκλησάκι ίσα που χώραγε τον παπά, τα παπαδάκια , τους ψάλτες και αυτούς του δυο –τρείς που πάντα τον ΄ χαν τάμα να ακούνε τον εξάψαλμο της πρώτης μέρας …
Οἱ Ἁγίες Ἀγάπη, Εἰρήνη καὶ Χιονὶα οἱ Μάρτυρες
Οἱ Ἁγίες Ἀγάπη, Εἰρήνη καὶ Χιονὶα μαρτύρησαν ἐπὶ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) στὴ Θεσσαλονίκη, τὸ ἔτος 304 μ.Χ.
Στὸ Συναξάρι μαρτυρεῖται ὅτι οἱ τρεῖς ἀδελφές, πιθανῶς ἐνεργὰ μέλη μιᾶς ἀδελφότητας νέων Χριστιανῶν μὲ πλούσια βιβλιοθήκη, κατέφυγαν ἀμέσως μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ διωγμοῦ σὲ ὑψηλὸ ὄρος πλησίον τῆς Θεσσαλονίκης, πιθανῶς τὸ Χορτιάτη, ἀφοῦ ἔκρυψαν στὸ σπίτι τους τὰ βιβλία.
Ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Χιονία, μετὰ ἀπὸ
ἐντολὴ τοῦ διοικητοῦ Δουλκιτίου, ρίχθηκαν στὴν πυρά. Ἡ Ἁγία Εἰρήνη
κλείσθηκε σὲ πορνεῖο, ἀλλὰ κανένας δὲν τόλμησε νὰ τὴν ἐνοχλήσει.
Ὁδηγήθηκε καὶ αὐτὴ στὸν διὰ πυρᾶς θάνατο.
Τὰ
ἱερὰ λείψανα ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ τὴν πυρὰ συνελέγησαν ἀπὸ εὐλαβεῖς
Χριστιανοὺς καὶ ἐνταφιάσθηκαν δυτικὰ τῆς πόλεως, σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπὸ
τὰ τείχη.
Ἐκεῖ ἀνεγέρθηκε ἕνας ναΐσκος στὴν ἀρχή, ποὺ ἀργότερα ἔγινε μεγαλύτερος. Στὶς Διηγήσεις τῶν Θαυμάτων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἀναφέρεται ὡς τὸ «σεβάσμιον τέμενος» τῶν τριῶν Ἁγίων Μαρτύρων Χιονίας, Εἰρήνης καὶ Ἀγάπης.
Τετάρτη 15 Απριλίου 2026
Καλη σας νύχτα!
Κράτα εκείνο το «σ’ αγαπώ» σου γι’ αυτούς που δε θα το αφήσουν να πέσει κάτω σαν χαρτί που δε διάβασαν ποτέ. Μην το λες σε ανθρώπους που το παίρνουν και το βάζουν σε ένα ράφι μαζί με παλιά αντικείμενα που ξέχασαν πως υπάρχουν.
Γιατί εσύ, κάθε φορά που το λες και δε σου γυρίζει πίσω σαν ζεστή ανάσα, λιγοστεύεις λίγο ακόμα. Σαν κερί που καίει από τις δύο άκρες. Σαν ποτάμι που χύνεται στην άμμο.
Δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες γεμάτος; Που είπες κάτι και δε χρειάστηκε να το εξηγήσεις; Που σκέφτηκες «τώρα είμαι καλά» και δεν φοβήθηκες πως θα περάσει; Να, γι’ αυτό. Γιατί τα καλύτερά σου κομμάτια τα μοίρασες σε τσέπες που είχαν τρύπες.
«Το Ασύρματο της Υπομονής»
Ο Άρης ήταν τριάντα τεσσάρων χρονών, προγραμματιστής υπολογιστών και είχε συνηθίσει τα πάντα να γίνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η ζωή του ήταν μια οθόνη: ανανέωση, εκτέλεση, έτοιμο. Όταν όμως η μητέρα του διαγνώστηκε με μετωποκροταφική άνοια ,μια μορφή άνοιας που σβήνει σιγά σιγά τον άνθρωπο ο Άρης δεν ήξερε τι πλήκτρο να πατήσει.
Η
κυρα-Ελένη, πρώην φιλόλογος, άρχισε να μπερδεύει τα ονόματα. Μια μέρα
τον κοίταξε και ρώτησε: «Συγγνώμη, κύριε, εσείς ποιος είστε;»
Εκείνος
έσπασε. Παράτησε την δουλειά του, μετακόμισε στο πατρικό, και
προσπάθησε να “επιδιορθώσει” τη μητέρα του σαν να ήταν βλάβη σε
λογισμικό. Της έβαζε υπενθυμίσεις, σημειώματα, φωτογραφίες με ονόματα.
Τίποτα.
«Προσευχήσου», του είπε ο εφημέριος της γειτονιάς, ο πατέρας Αλέξανδρος. «Κι υπομονή».
«Υπομονή;»
γέλασε πικρά ο Άρης. «Πατέρα, δεν κάνω ενημέρωση σε λειτουργικό
σύστημα. Η μάνα μου σβήνει μπροστά μου. Πού είναι ο Θεός;»
Ο
πατέρας Αλέξανδρος δεν του έδωσε θεωρίες. Του έφερε μια κούτα με παλιές
κασέτες βίντεο. «Βρες μια συσκευή αναπαραγωγής και δες αυτό».
Ο
Άρης έψαξε, βρήκε μια σκονισμένη μηχανή στη σοφίτα, και έβαλε την πρώτη
κασέτα. Εμφανίστηκε η μητέρα του, είκοσι οκτώ χρονών, κρατώντας τον
ίδιο βρέφος. Του τραγουδούσε νανουρίσματα εκτός τόνου και τον κοιτούσε
με βλέμμα που δεν είχε καμία αμφιβολία.
"Τι πρέπει να κάνουμε;"
«Αν θέλετε να έχετε ειρήνη στο σπίτι σας, στη δουλειά σας,
όπου και να είστε, ταπεινωθείτε.
Ακόμα και μέσα στα ανδρόγυνα πότε γίνεται η φασαρία;
Πότε γίνονται οι διαπληκτισμοί;
Όταν ο ένας εγωισμός ανθίσταται στον άλλο.
Ο Άγιος Πορφύριος μας έλεγε:
Όταν έχετε δυσκολίες, είτε προσωπικές, είτε εθνικές, είτε οικογενειακές να σκέφτεστε ότι η Ανάσταση του Χριστού έγινε, συνετελέσθη κι αυτό δεν ανακαλείται στους αιώνες των αιώνων….
Αφού έγινε το ακατόρθωτο, το πιο δύσκολο για τον άνθρωπο, τότε όλα τα άλλα δύσκολα έρχονται δεύτερα. Όσοι ΄΄σταυροί΄΄ κι αν βρεθούν στη ζωή μας, ό,τι κι αν συμβεί στην πατρίδα μας, η Ελλάδα είναι γη του Αναστάντος Χριστού, η αγαπημένη του Κυρίου, διότι η Ελλάδα αγάπησε και αγαπά την Ανάσταση του Χριστού.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)