Η ασθένεια είναι μια μεγάλη ευλογία και ένα μεγάλο δώρο από το Θεό!

  

Το 90% των αιτιών που αρρωσταίνει ο ανθρωπος, είναι η αμαρτία. 

Ὁταν λέμε αμαρτία, δεν λέμε την αμετανόητη αμαρτία, 

αλλά την μετανοημένη αμαρτία.

Διότι οι αμετανόητοι, μπορεί να μην αρρωστήσουν 

ποτέ τους και να πεθάνουν υγιέστατοι. 

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή Β΄ Νηστειών)

 

 

Ευχαριστιακές ενατενίσεις

«Τέκνον αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου»

Ζωηφόρα ήταν τα μηνύματα που αντλήσαμε την περασμένη Κυριακή, που ήταν αφιερωμένη στο θρίαμβο της Ορθοδοξίας και τον πανηγυρικό χαρακτήρα που επικράτησε. Σε συνέχεια των ψυχωφελών αυτών μηνυμάτων, η δεύτερη Κυριακή των Nηστειών, έρχεται με τα ξεχωριστά της πνευματικά νοήματα να μας ενδυναμώσει για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας που οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό. 

Μάλιστα για να μας ενισχύσει στην πορεία αυτή, η μητέρα μας Εκκλησία προβάλλει τη μεγάλη μορφή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος όρθωσε το πνευματικό ανάστημά του απέναντι σε όλους εκείνους που επιχειρούσαν να διασαλεύσουν την αλήθεια της πίστεως και να διαβρώσουν το οικοδόμημα της Εκκλησίας του Χριστού. Η μεγάλη αυτή πατερική μορφή του 14ου αιώνα, ανέδειξε ακριβώς την εμπειρική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και το συνάνθρωπο του και τόνισε τον βιωματικό χαρακτήρα της μυστηριακής ζωής.

Ο Γρηγόριος Παλαμάς

Ο Γρηγόριος γεννήθηκε στην Μικρά Ασία τον 14ον αιώνα και απ΄ εκεί ήλθε στην Κωνσταντινούπολη, προσφυγόπουλο κυνηγημένο από τους Τούρκους. Διακρίθηκε στις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο, σε σημείο που όλοι οι διανοούμενοι του Βυζαντίου έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπο του Γρηγορίου, όχι μόνο για τη λαμπρή του σκέψη αλλά και για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του. Η ανάδειξη του Γρηγορίου συνδέεται περισσότερο με την αντιμετώπιση του επικίνδυνου με τις πλάνες του για την Εκκλησία, Βαρλαάμ του Καλαβρού. 

Συγκεκριμένα, ο Βαρλαάμ ισχυριζόταν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει εμπειρικά αλλά μόνο νοησιαρχικά τον Θεό και πολύ περισσότερο να έχει τη δυνατότητα να ενωθεί μαζί Του. Ήταν τότε που ύψωσε το πνευματικό ανάστημά του ο Γρηγόριος. Ο μεγάλος αυτός Πατέρας της Εκκλησίας, συγκεφαλαίωσε όλη την πατερική παράδοση και την εμπειρία της Εκκλησίας σε μια μεγαλειώδη σύνθεση. Ο Θεός υπάρχει κατά δύο τρόπους, κατά την ουσία Του και κατά τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. 

Ο ΩΝ

  

Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης Παύλος

«Εγώ ειμί ο Ων». Το βλέπετε γραμμένο στην εικόνα του Χριστού; 

Τι θα πει «Εγώ ειμί ο Ων»;

«Εγώ είμαι Αυτός που είναι». Αυτό προσδιορίζει τον Θεό: Είναι! 

Τι θα πει υπάρχω; «Άρχω κάτω από κάποιον άλλον».

Ε λοιπόν, ο Θεός δεν ύπάρχει, ο Θεός ΕΙΝΑΙ! Δεν είναι σχήμα λόγου, 

είναι μια τρομακτική αλήθεια αυτή.

Η όρεξη και η πείνα και οι πειρασμοί της Σαρακοστής

 

Η νηστεία και ο πειρασμός

Νηστεύω σημαίνει δεν τρώω, δηλαδή εκουσίως πεινάω. Νηστεύοντας, λοιπόν, ορθοδόξως κατά την Μ. Τεσσαρακοστή, οδηγούμε τον εαυτό μας σε μια οριακή κατάσταση, στην οποία αισθανόμαστε τις απαιτήσεις του σώματος, αλλά και την δύναμη της ψυχής να τις τιθασσεύη.

Αυτήν την οριακή κατάσταση βρίσκει πρόσφορη ο πειράζων για να μας προσβάλλη με τους πιο ισχυρούς πειρασμούς του. Δεν έχει ισχύ επάνω στον αγωνιζόμενο με την νηστεία Χριστιανό, αλλά ο ίδιος δελεάζεται από την αδυναμία του σώματος, την οποία νομίζει ότι μπορεί να εκμεταλλευθή. Αυτό έπαθε με τον Χριστό.

Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος λέει: “νηστεύσας -ο Χριστός- ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα ύστερον επείνασε. Και προσελθών αυτώ ο πειράζων είπεν…”. Ο πειράζων προσήλθε στον Χριστό, όταν εκείνος πείνασε. Η πείνα δηλαδή τον προσελκύει, αλλά και η πείνα είναι αυτή που τελικά τον νικάει, όταν, φυσικά, ζητά ικανοποίηση από την λογική τροφή της ψυχής -τα ρήματα που εκπορεύονται από το στόμα του Θεού- και όχι μονοδιάστατα από την άλογη τροφή του σώματος.

Δεν πρέπει, λοιπόν, να παραξενευόμαστε, όταν κατά την νηστήσιμη περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής μας συμβαίνουν ποικίλοι πειρασμοί, που αφορούν στην προσωπική, οικογενειακή ή κοινωνική μας ζωή. Ο πειράζων σε τέτοιες περιόδους “προσέρχεται” στους Χριστιανούς. 

Με πολλούς “εσωτερικούς” τρόπους, αλλά και με θορυβώδη εξωτερικά γεγονότα, που έχουν ανταποκριτές στο εσωτερικό εμπαθείς λογισμούς, προσπαθεί να αχρειώση τον αγώνα της Μ. Τεσσαρακοστής. Όμως, “εάν νήφωμεν”, όλα αυτά γίνονται αιτίες πνευματικής ωρίμανσης, δρόμοι για βαθύτερη αυτογνωσία και θεογνωσία.

Τα δέχτηκε αφού την ξερίζωσε

 

Ο νούς είναι όργανο της σοφίας, ενώ το λογικό, της γνώσεως. 

Η φυσική εσωτερική βεβαιότητα του νου και του λογικού είναι όργανο 

της πίστεως που συγκροτείται με τη σοφία και τη γνώση. 

Η φυσική φιλανθρωπία είναι όργανο του χαρίσματος των ιαμάτων. 

Γιατί κάθε χάρισμα θεϊκό, έχει μέσα μας το επιτήδειο και κατάλληλο 

δεκτικό του όργανο σαν δύναμη ή έξη ή διάθεση. 

Παράδειγμα· εκείνος που καθάρισε το νου του 

από κάθε φαντασία αισθητών, δέχεται σοφία. 

Ὁ Ὅσιος Παῦλος ὁ Ἁπλὸς

 

Ὁ Ἅγιος Παῦλος ἔζησε κατὰ τὸν 4^ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ ἐκλήθη Ἁπλός, διότι ἦταν ἀγράμματος γεωργὸς ἀλλὰ συγχρόνως ἄκακος καὶ ἁπλοϊκὸς στὸ ἦθος. Ἡ σύζυγός του ἦταν ὡραία μὲν στὴ μορφή, κακότροπη δὲ στὴν ψυχή. Αὐτὴ μοιχευμένη μὲ ἄλλους, συνελήφθη κάποια μέρα ἀπὸ τὸν Ὅσιο, ὅταν αὐτὸς ἐπέστρεφε ἀπὸ τοὺς ἀγρούς. 

Ἔτσι ὁ Ὅσιος ἄφησε τὴν γυναίκα του καὶ τὰ παιδιά του στὴν φροντίδα τοῦ μοιχοῦ καὶ κατέφυγε στὴν Αἰγυπτιακὴ ἔρημο, στὸ κελὶ τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, ζητώντας νὰ γίνει μοναχός. Ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, τοῦ εἶπε ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ἑξήντα χρονῶν εἶναι γέροντας καὶ δὲν δύναται νὰ ὑπομείνει τοὺς πειρασμούς. Ἔτσι τοῦ ἔκλεισε τὴν θύρα τοῦ κελιοῦ. 

Ὁ Ὅσιος Παῦλος ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὸ κελὶ τοῦ μεγάλου καθηγητοῦ τῆς ἐρήμου ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες ἄσιτος, χωρὶς τροφὴ καὶ νερό. Ἡ ὑπομονὴ τοῦ Ὁσίου Παύλου ἔκαμψε ἔτσι τὸ ἀνένδοτο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, ὁ ὁποῖος τὸν κράτησε κοντά του καὶ καθημερινὰ τὸν παιδαγωγοῦσε καὶ τὸν δοκίμαζε, μὲ σκοπὸ νὰ τὸν ἀναγκάσει νὰ μεταβεῖ σὲ κοινόβιο, ὅπου ὁ ἀσκητικὸς βίος θὰ ἦταν πιὸ ἄνετος γιὰ τὸν Ὅσιο, λόγω τῆς ἡλικίας του. 

Ὅμως ὁ Ὅσιος Παῦλος παρέμεινε κοντὰ στὸν Ἅγιο Ἀντώνιο μὲ ὑπακοή, ἐργαζόμενος καθημερινὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.

Τόσο πολὺ πρόκοψε στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν εὐσέβεια ὁ Ἁπλοῦς Παῦλος, ὥστε ὅταν καθόταν ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ καὶ ἔβλεπε τοὺς ἀδελφοὺς νὰ εἰσέρχονται σὲ αὐτόν, μποροῦσε νὰ διακρίνει σὲ ποιὰ ψυχὴ ἀναπαυόταν ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἔβλεπέ τούς ἀδελφοὺς λαμπροὺς στὴν ὄψη καὶ φαιδροὺς στὸ πρόσωπο, τὸν δὲ Ἄγγελο ἑκάστου νὰ χαίρει μαζί του. 

Κάποια φορὰ εἶδε ἕναν μοναχὸ μαῦρο στὴν ὄψη καὶ ζοφώδη καὶ γύρω του δαίμονες ποὺ τὸν περιέβαλλαν, ἐνῷ ὁ φύλακας Ἄγγελός του τὸν ἀκολουθοῦσε ἀπὸ μακριὰ λυπημένος. Μόλις ὁ Ὅσιος Παῦλος εἶδε τὸ θέαμα αὐτὸ ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ χτυπᾶ μὲ τὰ χέρια τὸ στῆθος του. Βλέποντας οἱ μοναχοὶ τὴν ἀθρόα μεταβολὴ τοῦ Ὁσίου καὶ τὸ κατώδυνο πένθος, προσῆλθαν καὶ ρωτοῦσαν νὰ μάθουν τὴν αἰτία καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ ἔλθει στὴ σύναξη. 

Καλημέρα!

  

Γιατί βιάστικες ν' ανθίσεις
όμορφή μου Αμυγδαλιά?
Δεν κρυώνεις , δεν παγώνεις
δεν φοβάσαι τον χιονιά ?
Τον φοβάμαι η καημένη
σαν φυσάει δυνατά,

Όταν ο Θεός φαίνεται να σιωπά

  

Υπάρχουν στιγμές στην πνευματική ζωή όπου ο άνθρωπος αισθάνεται σαν να έχει χαθεί η παρουσία του Θεού. Η καρδιά στενάζει, η προσευχή μοιάζει άδεια και η ψυχή απορεί γιατί το φως που κάποτε ένιωθε τώρα φαίνεται να έχει απομακρυνθεί. 

Οι Άγιοι Πατέρες όμως μας διδάσκουν ότι αυτή η εμπειρία δεν είναι πάντοτε σημείο εγκατάλειψης, αλλά συχνά μέρος της θείας οικονομίας και της παιδαγωγίας του Θεού προς τον άνθρωπο.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής εξηγεί ότι υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους επιτρέπεται να βιώσει κανείς αυτή τη φαινομενική θεοεγκατάλειψη. Πρώτος είναι ο τρόπος της θείας οικονομίας, όταν δηλαδή ο Θεός επιτρέπει να φανεί εγκατάλειψη για να πραγματοποιηθεί το σχέδιο της σωτηρίας.

Αυτό φανερώθηκε ακόμη και στο πρόσωπο του Κυρίου επάνω στον Σταυρό, όταν ακούστηκε η κραυγή «Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες» όπως καταγράφεται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Δεν ήταν πραγματική απομάκρυνση του Πατέρα από τον Υιό, αλλά μυστήριο της θείας οικονομίας, ώστε μέσα από τον Σταυρό να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από την εγκατάλειψη της αμαρτίας.

Υπάρχει ακόμη η εγκατάλειψη που επιτρέπεται για δοκιμασία. Στην Αγία Γραφή βλέπουμε τον δίκαιο Ιώβ να περνά μέσα από σκληρές δοκιμασίες και να ακούει τελικά τον Θεό να τον ελέγχει με λόγια μεγαλοπρέπειας, ενώ ο δίκαιος Ιωσήφ ρίχνεται στη φυλακή εξαιτίας της συκοφαντίας. Και όμως μέσα από αυτές τις θλίψεις φανερώθηκε η αρετή τους. 

Ο Ιώβ έγινε παράδειγμα υπομονής και ανδρείας, ενώ ο Ιωσήφ έλαμψε ως πρότυπο σωφροσύνης. Έτσι ο Θεός επιτρέπει προσωρινά την σιωπή Του για να φανερωθεί η πίστη και να δυναμώσει η ψυχή.

Υπάρχει και η παιδαγωγική εγκατάλειψη. Ο Θεός, ως Πατέρας φιλάνθρωπος, επιτρέπει κάποιες φορές να δοκιμάζεται ο άνθρωπος ώστε να διαφυλαχθεί από την υπερηφάνεια. Ο απόστολος Παύλος μιλά για τον «σκόλοπα στη σάρκα» που του δόθηκε, όπως γράφει στη Β΄ προς Κορινθίους επιστολή, ώστε να μην υπερηφανεύεται για τα μεγάλα χαρίσματα που έλαβε από τον Θεό. Έτσι η θεία παιδαγωγία γίνεται φάρμακο ταπεινώσεως και φύλαξη της χάριτος.

Με όλη σου τη δύναμη

 

Να αποφεύγεις με όλη σου τη δύναμη τη συναναστροφή 

Οἱ Ἅγιοι Ἀέτιος, Βασσόης, Θεόδωρος, Θεόφιλος, Κάλλιστος, Κωνσταντῖνος καὶ ἄλλοι 36 Μάρτυρες

 

Οἱ 42 Ἅγιοι Μάρτυρες ἔζησαν στὰ χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου (829 – 842 μ.Χ.) καὶ ἦταν στρατηγοὶ καὶ ταξιάρχες, πλούσιοι καὶ εὐγενεῖς. 

Ὁ Ἅγιος Θεόφιλος ἦταν στρατηγὸς καὶ πατρίκιος, ὀΆγιος Ἀέτιος στρατηγός, ὁ Ἅγιος Βασσόης δρομεύς, ὁ Ἅγιος Θεόδωρος πρωτοσπαθάριος, ὁ Ἅγιος Κάλλιστος τουρμάρχης καὶ ὁ Ἅγιος Κωνσταντίνος δρουγγάριος.

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ἀφοῦ βγῆκε ἀπὸ τὴν Συρία ὁ Ἀμηρᾶς μὲ ἀναρίθμητο στρατό, κατὰ τῶν ἀνατολικῶν μερῶν τῆς ἐπικράτειας τῶν Ρωμαίων, ἀπεστάλησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα στρατιῶτες, γιὰ νὰ προστατέψουν τὴν πόλη τοῦ Ἀμορίου, πρωτεύουσας τῆς Φρυγίας. 

Καὶ ὅταν εἶδαν τὸ ἄπειρο πλῆθος τῶν Σαρακηνῶν, εἰσῆλθαν στὸ ἐσωτερικὸ μέρος τοῦ κάστρου ἀγωνιζόμενοι μὲ καρτερία. 

Ἐκεῖ, ἀφοῦ συνελήφθησαν, τὸ ἔτος 838 μ.Χ., ἀπὸ τὸν χαλίφη Μοτασέμ, ὁδηγήθηκαν εἰς Σάμαρα τῆς Μεσοποταμίας καὶ κλείσθηκαν στὴ φυλακή. 

Ὁ χαλίφης τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς ἀποκαταστήσει στὰ ἀξιώματά τους, ἐὰν ἀλλαξοπιστήσουν καὶ γίνουν Μωαμεθανοί. 

Ὅμως οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ἀρνήθηκαν μὲ γενναιότητα καὶ ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους στὸν Χριστό. 

Καλημέρα!

  

 

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου.

H Λειτουργία της Μετανοίας

 

Ἡ σωματική μετάνοια, τό σκύψιμο τῆς κεφαλῆς μέχρι τό ἔδαφος, εἶναι τό ὁρατό σημεῖο τῆς μετανοίας: μέ τό σκύψιμο ἐξομολογούμεθα τήν πτῶση μας στήν ἁμαρτία, τήν κατάσταση τῆς παρακμῆς στήν ὁποίαν εὑρισκόμεθα.

Μέ τό ἀνασήκωμα δείχνουμε τήν θέλησή μας νά ὑψωθοῦμε, νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία, νά ἀναγεννηθοῦμε ψυχικά.

Ἀλλά ἡ λέξις μετάνοια (μετά-νοια) σημαίνει καί ἀναγέννηση τοῦ νοῦ, ἀλλαγή, πρᾶξις μετασχηματισμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου στόν νέον ἄνθρωπο, πνευματικοποίησις πού συντελεῖται μέ τήν μετάνοια.

Νά, συνεπῶς, τί θαυμαστό πρᾶγμα δείχνει αὐτή ἡ πρακτική τῆς προσευχῆς τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ συνοδευομένη ἀπό μετάνοιες: ὅ,τι λέγουμε μέ τό στόμα στήν προσευχή, τό κάνουμε ταυτόχρονα καί μέ τό σῶμα, μέ ὅλη μας τήν ὕπαρξη δηλαδή. Ἀναγνωρίζουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας καί πέφτουμε ταπεινά στό ἔδαφος, ἀλλά ἀνασηκωνόμαστε ἀμέσως, δείχνοντας τήν ἐπιθυμία μας γιά γρήγορη διόρθωση.

Εἶναι σάν νά λέγουμε στόν Χριστό: «Κύριε, ξέχασε, πῶς ἔχω πέσει καί πόσο ἀχρεῖος εἶμαι δοῦλος τῶν παθῶν καί ἀποξενωμένος ἀπό Σένα καί ὅλο μου τό σῶμα! Ἀλλά, δέν θέλω νά μείνω ἔτσι. Εἶμαι δικός Σου. Σῶσον με καί κάνε με κατοικία τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος!»

Ἐδῶ εἶναι κάτι περισσότερο ἀπό προσευχή, εἶναι ἡ ἴδια ἡ πρᾶξις τῆς μετανοίας, ἡ ὁποία μετασχηματίζει καί ἀνανεώνει τόν ἄνθρωπο. Εἶναι μιά πραγματική μεταμόρφωσις, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ νοερά στήν μεταμόρφωση κατά τήν Θεία Εὐχαριστία ἐπάνω στό Ἱερό Θυσιαστήριο.

Από την ζωή του Αγίου Νικολάου του Πλανά.

  

Ο παπά Νικόλας δεν γνώριζε τι θα πεί πρωινό ρόφημα ή συνεχής βαθύς ύπνος. Και είχε το ιερό συνήθειο να μνημονεύει με τις ώρες τα ονόματα των νεκρών πρώτα και ύστερα των ζωντανών.Τις ώρες αυτές βρισκόταν πάντα όρθιος, συχνά νηστικός ή νήστευε απο μέρες κι ηταν εξαντλημένος.

Κατά το συνήθειο του αυτό εμνημόνευε πρώτα τους Πατριάρχες, Μητροπολίτες, Ιερείς, Διακόνους και στη συνέχεια διάβαζε τα εκατοντάδες χαρτάκια που του είχαν δώσει και κουβαλούσε μόνιμα πάνω του.

Τα είχε τοποθετήσει σε δύο μεγάλες μαντήλες και αφού τις έδενε σταυρωτά τις φύλαγε στον κόρφο του. Στην μιά μαντήλα είχε τα εκατοντάδες ονόματα με τους νεκρούς.Και στην άλλη τους ζωντανούς.

Γέρων Ιουστίνος Πάρβου: “Τώρα, ο διωγμός της Εκκλησίας έχει άλλη μορφή..”

 

«Τώρα, ο διωγμός της Εκκλησίας έχει άλλη μορφή. Οι εχθροί έρχονται με τα ”ανθρώπινα δικαιώματα”, με την ”ελευθερία συνειδήσεων”, όπου κρύβεται η μεγάλη ανηθικότητα. 

Στόχος είναι η διάλυση του έθνους, του οποίου οι αξίες είναι ακριβώς η ταυτότητά μας στον κόσμο. Εάν δε μετανοήσουμε και δε γονατίσουμε, δε θα καταφέρουμε τίποτα. 

Εάν όμως προσευχηθούμε με ζήλο, ο Θεός θα βοηθήσει να ξεπεράσουμε όλες τις δοκιμασίες: την παγκοσμιοποίηση, τον οικουμενισμό και ποιος ξέρει ποια άλλα…».

Θέλουν και προσπαθούν τη διάλυση του θεϊκού μέσω της σχετικοποίησης των θεμελιωδών αξιών της αληθείας της πίστεως μέσω Οικουμενισμού, θέλουν την κατάταξη και την ταύτιση των παιδιών μας με το άθεο.

Με το μαρτύριο των παιδιών άρχισε η Εκκλησία του Χριστού, με το μαρτύριο των παιδιών αρχίζει και ο διωγμός του αιώνος τούτου…»

«Σήμερα, τὴ χριστιανικὴ καὶ ἠθικὴ διάπλαση ἑνὸς παιδιοῦ μπορεῖ νὰ τὴν προσφέρει μόνο μία πνευματικὰ ὑγιὴς οἰκογένεια. Δυστυχῶς, πλέον, οἱ ἐκπαιδευτικοὶ θεσμοὶ ἔχουν γίνει παράγοντες ἀντιχριστιανικῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν. 

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού στην Πειραϊκή Εκκλησία