Γεθσημανή: Στο Πάνσεπτο Θεομητορικό Μνήμα

 

 

Στην καρδιά των Αγίων Τόπων, στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών, χτυπά μία από τις πιο δυνατές «καρδιές» της Ορθοδοξίας. 

Η Γεθσημανή, ένας τόπος συνδεδεμένος με τις πιο δραματικές και ταυτόχρονα ελπιδοφόρες στιγμές της Θείας Οικονομίας, φιλοξενεί ένα από τα ιερότερα κειμήλια της χριστιανοσύνης: το Πάνσεπτο Θεομητορικό Μνήμα της Παναγίας.

Ο τάφος της Παναγίας, γνωστός και ως Πάνσεπτο Θεομητορικό Μνήμα της Γεθσημανής, αποτελεί για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς το τρίτο κατά σειρά σπουδαιότητας προσκύνημα. Εντός του Ναού Δεσπόζουν στον Πανάγιο Θεομητορικό μνήμα και η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολημήτισσας.

Ο σημερινός Ναός και είναι απο τα παλαιότερα χτίσματα της Ιερουσαλήμ, το οποίο χτίστηκε από την Αγία Ελένη το 326μ.Χ. προς τιμή της Κοιμήσεως Θεοτόκου. Βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους και πρέπει ο επισκέπτης να κατέβει 49 σκαλιά.

Αν και είναι μια ταπεινή κρύπτη, ωστόσο στο εσωτερικό της ανακαλύπτει κανείς μια ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια. Καταπληκτικός παραλληλισμός με το Υπερευλογημένο πρόσωπο της Θεοτόκου. (iera-monopatia.gr) Το κυρίως προσκύνημα βρίσκεται μέσα σε ένα λιθόκτιστο κουβούκλιο, ύψους 2 m, μήκος 3 m και πλάτος 4 m και είχε λαξευτεί σε λίθινο βράχο. Η είσοδος στο κουβούκλιο γίνεται από τα μια μικρή είσοδο η οποία βρίσκεται δυτικά, ενώ η έξοδος από τα βόρεια.

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΠΙΑΤΟ

  

Ένα μικρό μάθημα αγάπης στον μήνα της Παναγίας. Κάθε μεσημέρι, μια ηλικιωμένη γυναίκα έστρωνε το μικρό της τραπέζι.

Ένα πιάτο για εκείνη. Και ένα δεύτερο, άδειο πιάτο απέναντί της. Η γειτόνισσα που την επισκεπτόταν συχνά απορούσε.

-Γιαγιά, ποιον περιμένεις κάθε μέρα; 

Η ηλικιωμένη χαμογελούσε.

- Δεν ξέρω ακόμη.

Κοντά στην πόρτα είχε μια μικρή εικόνα της Παναγίας. Το καντηλάκι της έκαιγε μέρα νύχτα. Κάθε πρωί, καθώς το άναβε, έλεγε:

-Παναγία μου, αν σήμερα περάσει από την πόρτα μου κάποιος που Σε χρειάζεται, μη με αφήσεις να μην τον δω.

Μια μέρα χτύπησε η πόρτα. Ήταν ένα νεαρό παιδί που δούλευε λίγο πιο κάτω.

-Συγγνώμη… μήπως έχετε λίγο νερό;

Εκείνη κοίταξε το άδειο πιάτο.

Ύστερα κοίταξε για μια στιγμή την εικόνα της Παναγίας και χαμογέλασε.

-Νερό έχω, παιδί μου. Κάθισε όμως να φας πρώτα.

Και μοίρασε το λιγοστό φαγητό της στα δύο.
Μια άλλη μέρα, στο άδειο πιάτο κάθισε μια γειτόνισσα που είχε χάσει τον άντρα της.
Δεν πεινούσε τόσο για φαγητό. Πεινούσε για έναν άνθρωπο να της μιλήσει.
Κάποτε κάθισε ένας άνθρωπος που δεν είχε κανέναν να τον περιμένει στο σπίτι.

Άλλοτε ένα παιδί. Άλλοτε ένας περαστικός.
Το δεύτερο πιάτο δεν έμενε πάντα άδειο.

Τα χρόνια πέρασαν.

Οικογένεια, ώρα μηδέν;

 

 

του Αρχιμ. Διονυσίου Λαζαρίδη

---

Είχε πει κάποτε ο Άγιος Πορφύριος το εξής συνταρακτικό ότι:« Για να προσεύχονται τα παιδιά πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων».

Η προσευχόμενη οικογένεια είναι το υγιές κύτταρο του σώματος της εκκλησίας. Είναι η πνευματική ραχοκοκαλιά της ενοριακής πράξης και συνείδησης.

Αποτελεί το εναργές πολυόργανο της κοινωνίας, είναι ο κινητήριος ζωτικός μοχλός, που σηματοδοτεί την υγιή ύπαρξη, πράξη και συνέχεια του έθνους.

Για να γίνουν αυτά πραγματικότητα, πρέπει η οικογένεια, να έχει εξασφαλισμένη αρραγή υπόσταση και ζώσα πνευματικότητα.

Η Πολιτεία και η εκκλησία είναι οι σταθεροί εγγυητές που θα τα διασφαλίζουν.

Δυστυχώς κάποιες δημόσιες δηλώσεις ειδημόνων μόνο σύγχυση και αβεβαιότητα μπορούν να προκαλούν.

Συγκεκριμένα η δημόσια φράση: «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος», μας προβληματίζει.

Εκ στόματος αρμόδιας υπουργού τέτοια φράση είναι θλιβερό να έχει ειπωθεί.

Δεν έχει θέση επίβλεψης και προάσπισης στα μελλοντικά αρμόδια υπουργικά σχέδια η πατροπαράδοτη οικογένεια;

Δεν έχει θέση στο μέλλον της ελληνικής κοινωνίας η οικογένεια αυτούσια όπως είναι μέχρι σήμερα; Τι θα αλλάξει ή τι μέλλει να την διαφοροποιήσει;

Ποιο είδος οικογένειας είναι υπό σχεδιασμό κατά την υπουργό, για να αποτελέσει το πνευματικό πατρόν, που θα εξυφάνει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας;

Ὁ Ἅγιος Εὐσίγνιος ὁ Μάρτυρας

 

 

Γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια καὶ ἦταν στρατιωτικὸς γιὰ ἑξήντα ὁλόκληρα χρόνια. Στρατεύθηκε ὅταν βασίλευε ὁ Κώνστας ὁ Χλωρός, πατέρας τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. 

Ἔζησε πολλὰ χρόνια καὶ πρόφθασε μέχρι καὶ τὴ βασιλεία τοῦ Ἰουλιανοῦ του Παραβάτη.

 Ὅταν κάποτε ὁ βασιλιὰς αὐτὸς ἔφθασε στὴν Ἀντιόχεια, ζήτησε νὰ τὸν δεῖ κάποιος γέροντας στρατιώτης 110 χρονῶν! Ὁ Ἰουλιανὸς ἀπὸ περιέργεια τὸν δέχθηκε, καὶ ἔμεινε ἔκπληκτος ὅταν εἶδε τὸ γέροντα στρατιώτη τόσων χρονῶν νὰ διατηρεῖ ἀλύγιστο τὸ σῶμα του. 

Διέταξε καὶ τὸν περιποιήθηκαν ὅσο τὸ δυνατὸν καλύτερα. Ἀλλὰ ὁ Εὐσίγνιος δὲν ἱκανοποιήθηκε ἀπ' αὐτὲς τὶς περιποιήσεις τοῦ Ἰουλιανοῦ καὶ τοῦ δήλωσε ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ ὅτι μάταια προσπαθεῖ νὰ ζωντανέψει ἕνα πτῶμα, ὅπως εἶναι ἡ εἰδωλολατρία. Καὶ ἐπὶ τέλους, νὰ πάψει νὰ διώκει τὸν Χριστό.

Ὅταν ἄκουσε αὐτὰ ὁ Ἰουλιανός, ἐξαγριώθηκε καὶ διέταξε ἀμέσως νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν. 

Κύπρου Μακάριος Γ΄: «Ο Φιλεύσπαχνος, Φιλόθεος, Φιλάγιος, Φιλομόναχος, Φιλόπατρις»

 

 

Με την ευκαιρία του 49ου ετήσιου Μνημοσύνου του

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και Εθνάρχης Μακάριος ο Γ' ήταν μια πληθωρική προσωπικότητα με πολυποίκιλα χαρίσματα.

Υπήρξε η μεγαλύτερη ηγετική φυσιογνωμία της Κύπρου.

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες του ευρύτερου Ελληνισμού. Κατέστη μέγας καθοδηγητής του λαού του.

Εξευγένιζε τον πλησίον του, ενέπνεε αγωνιστικότητα και αυτοθυσία.

Άνθρωπος που εντυπωσίαζε τον συνομιλητή του με εκείνο το ευφυές καθαρό του βλέμμα, την απλότητα στους τρόπους και τη συμπεριφορά του και τη λεπτότητα της φυσιογνωμίας του.

Η ιταλίδα δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι αναφέρει για τον Μακάριο τα εξής: «Είναι από τους λίγους αρχηγούς κρατών που αξίζει τον κόπο να σηκωθείς, αν όχι και να γονατίσεις στο πέρασμά τους. Γιατί είναι από τους λίγους που έχουν μυαλό. Και εκτός από μυαλό έχει και θάρρος. Και εκτός από θάρρος έχει και αίσθηση χιούμορ, ανεξαρτησία σκέψης, αξιοπρέπεια. Μια αξιοπρέπεια σχεδόν βασιλική, που ένας Θεός ξέρει από πού προέρχεται».

Φιλεύσπλαχνος: ανάμεσα στα πολλά χαρίσματα που τον προίκισε ο Θεός ήταν η αγάπη που επιδείκνυε για όλους τους ανθρώπους, κυρίως δε για τους πονεμένους και ταλαιπωρημένους. Άνθρωπος γεμάτος προσφορά, γεμάτος καλοσύνη.

Ήταν αμνησίκακος, ο άνθρωπος της συγχώρεσης. Ήταν η ενσάρκωση της αγάπης και της ανεξικακίας.

Δεν είχε μίσος για κανένα, παρά το γεγονός ότι πληγώθηκε και μισήθηκε από πολλούς, ανάμεσα σε αυτούς και πολλοί εκ των οποίων ευεργετήθηκαν από αυτόν, οι οποίοι προσπάθησαν (και ακόμα προσπαθούν) να σπιλώσουν τη μνήμη του, να τον συκοφαντήσουν να τον σμικρύνουν και να περιορίσουν την ακτινοβολία του, που λάμπει στην οικουμένη.

Όσο και να προσπαθούν, είναι μικροί και δεν πρόκειται ούτε να τον φτάσουν ούτε και να εμποδίσουν τις επερχόμενες γενεές να μιμηθούν και να έχουν το βίο του για πρότυπο.

«Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄, που γνώριζε καλά τον Μακάριο, έλεγε ότι μόνον όταν τον ζήλευε κάποιος θα μπορούσε να τον μισήσει, ή να γίνει εχθρός του», όπως ανέφερε σε πρόσφατη ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Γεώργιος (Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου, Ομιλία,σε εκδήλωση της Μητροπόλεως Πάφου, με τίτλο «50 χρόνια από το Πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Ημέρα Μνήμης και Τιμής», 15 Ιουλίου 2024).

Κανένα δεν έβλεπε εχθρό. Στα πρόσωπα όλων έβλεπε τις ψυχές, που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, για τις οποίες θα έδινε λόγω κατά την ημέρα της Κρίσεως. Κατά την επιστροφή του στην Κύπρο από το εξωτερικό, που απουσίαζε πέντε μήνες μετά το πραξικόπημα, είπε χαρακτηριστικά: «Δέν ἔχω πρόθεσιν διώξεως ἐχθρῶν καί ἀντιπάλων ἤ προσαγωγῆς ἐνώπιον δικαστηρίου τῶν βαρυνομένων μέ πολιτικά ἀδικήματα. Δίδω εἰς ὅλους ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ἀμνηστίαν... Ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου τῆς Κύπρου τά πάθη καί ἡ διχόνοια οὐδεμίαν ἔχουν θέσιν» (Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ΄, Ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου κατά την άφιξιν και υποδοχήν του εις Κύπρον, κατόπιν πεντάμηνου σχεδόν παραμονής του εις το εξωτερικόν, μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου – 7 Δεκεμβρίου 1974», στο περιοδικό της Εκκλησίας της Κύπρου «Απόστολος Βαρνάβας», τόμος 78ος, Ιουλίου – Αυγούστου 2017, σελ. 468 – 473 και Άπαντα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, τόμος ΙΕ΄1974, Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, Λευκωσία 2005, σελ. 523 – 527).

Αυτό ήταν το μεγαλείο του οικουμενικού αυτού ανδρός.

Η αγάπη προς τους εχθρούς είναι η υπέρτατη μορφή ενότητας και αγάπης, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της χάριτος του Τριαδικού Θεού.

Το βασικό και αλάνθαστο κριτήριο της γνήσιας αγάπης προς τον άλλον και της πνευματικής μας προόδου είναι η αντίδραση μας στην αποδοκιμασία ή στις ύβρεις, κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος.

Και όπως έλεγε και ο Νύσσης Γρηγόριος «καταδικάζοντας τον πλησίον σου, καταδικάζεις τον εαυτό σου» (Γρηγορίου Νύσσης, λόγος 5ος, Εις την Κυριακήν Προσευχήν ΕΠΕ Τόµ. 8ος Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 116-117).

Η αγάπη του άγγιζε και τους λαούς, που επισκεπτόταν κατά τακτά χρονικά διαστήματα ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ως Αρχιεπίσκοπος Κύπρου.

Ένα από τα πολλά παραδείγματα έκφρασης της αγάπης λαού προς τον Μακάριο ήταν αυτό στην Κένυα.

«Αυτό το κερί είναι για σένα»

  

Μπαίνεις αθόρυβα στον ναό, παίρνεις ένα μικρό κερί και το ανάβεις μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Κάνεις τον σταυρό σου και στέκεσαι για λίγο σιωπηλός.

Κανείς από όσους βρίσκονται γύρω σου δεν γνωρίζει ποιο όνομα κρατά εκείνη τη στιγμή η καρδιά σου.

Ίσως το άναψες για το παιδί σου, για να το σκεπάζει η Χάρη του Θεού σε κάθε του βήμα.

Ίσως για έναν άνθρωπο που δοκιμάζεται και δεν έχει πλέον δύναμη να σηκώσει μόνος τον σταυρό του.

Ίσως για κάποιον που βρίσκεται μακριά και δεν μπορείς να τον αγγίξεις, παρά μόνο με την προσευχή σου.

Ίσως για εκείνον που αναχώρησε από αυτή τη ζωή, μα εξακολουθεί να κατοικεί μέσα στη μνήμη και στην αγάπη σου.

Ίσως, όμως, το άναψες και για σένα.

Γιατί υπάρχουν ημέρες που λυγίζει η ψυχή, που οι λογισμοί βαραίνουν και τα ανθρώπινα στηρίγματα δεν επαρκούν.

Ημέρες κατά τις οποίες δεν ζητάς θαύματα ούτε μεγάλες απαντήσεις· ζητάς μονάχα να μη σε αφήσει ο Θεός, να σε κρατήσει λίγο πιο δυνατά και να σου χαρίσει υπομονή μέχρι να περάσει η νύχτα.

Δεν χρειάζονται πάντοτε πολλά λόγια ενώπιον του Θεού.

Εκείνος γνωρίζει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν. Βλέπει τον πόνο που κρύβεται πίσω από τη σιωπή, τον φόβο που δεν ομολογείται, το δάκρυ που συγκρατείται για να μη φανεί.

Μερικές φορές αρκεί να υψώσεις τα μάτια προς την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και να ψιθυρίσεις:

Η Παράκληση αρχίζει σε λίγο…

 

 

 

Αν ακούσεις την καμπάνα σε λίγο… μην πεις απλώς:

«Αρχίζει η Παράκληση».

Σκέψου πως κάπου αυτή την ώρα,

σε ένα μικρό εκκλησάκι, σε μια μεγάλη πόλη,

σε ένα χωριό, σ’ ένα νησί,

σε μια γειτονιά σαν τη δική μας…

χιλιάδες χείλη θα πουν τα ίδια λόγια:

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται.

Που δεν συναντήθηκαν ποτέ.

Κι όμως, για λίγη ώρα,

θα απευθύνονται όλοι στην Μάνα μας.

Σε λίγο θα ανάψουν τα καντήλια.

Αλήθειες με λίγα λόγια!

 

Η Παναγία είναι εκείνη που μας πιάνει από το χέρι και μας οδηγεί κοντά Του.

  

 

Όταν προσευχόμαστε στην Παναγία, δεν ζητούμε να πάρει τη θέση του Θεού.
Της ζητούμε να πρεσβεύσει για εμάς στον Υιό Της, όπως στην Κανά είπε απλά: Οἶνον οὐκ ἔχουσι.
Βλέπει την έλλειψή μας. Βλέπει το κενό μας. Βλέπει εκείνο που μας λείπει για να συνεχίσουμε.
Και προσεύχεται.
Γι’ αυτό, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, μη ντραπείς να της μιλήσεις απλά: Παναγία μου, δεν αντέχω. Παναγία μου, βοήθησέ με. Παναγία μου, σκέπασε το παιδί μου. Παναγία μου, κάνε κουράγιο την καρδιά μου.
Μπορεί να μην ακούσεις απάντηση με λόγια.
Μπορεί όμως να νιώσεις εκείνη τη γλυκιά εσωτερική δύναμη που σε σηκώνει από το πάτωμα και σου λέει: Μη φοβάσαι. Συνέχισε.
Και τότε καταλαβαίνεις ότι η πίστη δεν σημαίνει πως δεν θα κλάψεις.
Σημαίνει πως ακόμη και μέσα στα δάκρυά σου δεν θα είσαι μόνος.
Η Παναγία είναι εκεί.
Δίπλα στη μάνα που ξενυχτά. Δίπλα στον ασθενή. Δίπλα στον πενθούντα. Δίπλα στον φτωχό. Δίπλα στον άνθρωπο που αδικήθηκε. Δίπλα σε εκείνον που έπεσε και θέλει να ξανασηκωθεί.

Σεβ. Πειραιώς: «Η Παναγία είναι εκείνη που ενώνει τον ουρανό και τη γη»

 

 

Στην Ακολουθία του Εσπερινού και του Παρακλητικού Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο που τελέστηκαν στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς χοροστάτησε χθες, Δευτέρα 4 Αυγούστου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος κήρυξε και τον Θείο Λόγο.

Ο Σεβασμιώτατος, αρχικά, αναφέρθηκε στην Ιερά Εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών, η οποία βρίσκεται «ενθρονισμένη εις το διηνεκές» στο Ναό του Αγίου Δημητρίου Πειραιώς και υπενθυμίζει το μεγάλο θαύμα της εμφανίσεως της Θεομήτορος στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Πειραιώς κατά την Ιερά Αγρυπνία της 24ης προς 25η Μαρτίου 1929, σημειώνοντας τη διαρκή προστασία της Παναγίας προς την τοπική Εκκλησία, επαναλαμβάνοντας, όπως χαρακτηριστικά είπε, «το θαύμα που είχε επιτελέσει η Χάρις της στον Πανίερο Ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως».

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε, επίσης, ότι ολόκληρος ο μήνας Αύγουστος αποτελεί μήνα αφιερωμένο στην Παναγία, καθώς η Εκκλησία τιμά την ένδοξη Κοίμηση και Μετάστασή της, τα Εννιάμερα και την Κατάθεση της Τιμίας της Ζώνης, καλώντας τους πιστούς σε πορεία πνευματικής προετοιμασίας και προσευχής.

«Κάθε εορτή της Παναγίας, ειδικότερα όμως η εορτή της Κοιμήσεώς της, είναι μία μεγάλη εορτή ενότητος», επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας παράλληλα πως «είναι πραγματικά η εορτή που ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε, να πανηγυρίσουμε, μια εορτή μεγάλης ενότητος, γιατί ο Πανάγιος Θεός, ο Τρισυπόστατος Θεός είναι ένας Αληθινός Θεός ενότητος, κοινωνίας και απερινοήτου αγάπης». Και συνέχισε: «Δυστυχώς ο άνθρωπος επέλεξε τη διάσταση, την αυτονόμηση. Επέλεξε τον εγωκεντρισμό και κατέστρεψε αυτή την αγία ενότητα. Και έτσι μπήκε στον χώρο και τον χρόνο της ιστορίας του κόσμου η διάσταση, η διαίρεση και ο αποκλεισμός. Σε αυτή, λοιπόν, την τραγικότητα ο Θεός απάντησε με την απερινόητη οικονομία Του, με το σχέδιο που Εκείνος μέσα στον παράδεισο, στην Εδέμ, διεκήρυξε με το Πρωτευαγγέλιο». 

«Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι το πρόσωπο εκείνο από όλη την ανθρωπότητα, από όλη την ιστορία που συνήργησε και συνεργάστηκε με τον Θεό στην ένωση των ανθρώπων και πάλι μαζί Του. Η Παναγία είναι εκείνη που ενώνει τον ουρανό και τη γη, γιατί είναι το πρόσωπο που ευαρέστησε τόσο τον Κύριο χάρη στην προσωπική της καθαρότητα, χάρη στην ενοείδειά της, χάρη στην εν ταπεινώσει και φόβο Θεού κοινωνία της με το πρόσωπό Του, ώστε άνοιξε τις πύλες της ιστορίας για να εισέλθει ο Πανάγιος Θεός». «Έτσι ο ουρανός ενώθηκε με τη γη, ο Άκτιστος με τον κτιστό άνθρωπο, ο Πανάγιος Θεός με το αγαπημένο Του πλάσμα», συμπλήρωσε.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ανέδειξε την Παναγία ως τον συνδετικό κρίκο μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, επισημαίνοντας ότι όλες οι προτυπώσεις και οι προφητικές εικόνες της Παλαιάς Διαθήκης, όπως η καιομένη και μη καταφλεγομένη βάτος, η ράβδος του Ααρών που άνθισε, ο πόκος του Γεδεών, η χρυσή στάμνα με το μάννα και τόσες άλλες, βρίσκουν στο πρόσωπό της την πλήρη εκπλήρωσή τους και «την αληθή πραγμάτωσή τους». «Όλα, λοιπόν, τα παλαιά μυστήρια ενώνονται πλέον στο πρόσωπο της Παναγίας. Ενώνονται με έναν τρόπο υπερβατικό και αληθινό με τη νέα πραγματικότητα», είπε χαρακτηριστικά.

Τα πάθη μπαίνουν μυρμηγκάκια και γίνονται ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ!

 

Σήμερα ο Θεός δεν μας χάρισε μόνο μια καινούργια ημέρα...

  

Μας χάρισε ακόμη μία ευκαιρία.

Μία ευκαιρία να αγαπήσουμε λίγο περισσότερο,
να συγχωρήσουμε εκείνον που μας πλήγωσε,
να ζητήσουμε κι εμείς συγχώρηση όπου αδικήσαμε,
να πούμε ένα «ευχαριστώ» για όσα θεωρούμε αυτονόητα,
να σταθούμε δίπλα σε έναν άνθρωπο που μας έχει ανάγκη,
να αφήσουμε πίσω μας τον θυμό, την πίκρα και την κακία.

Κάθε πρωινό είναι ένα μικρό θαύμα.
Είναι η σιωπηλή υπενθύμιση του Θεού πως η ζωή συνεχίζεται και πως τίποτε δεν έχει τελειώσει όσο μπορούμε ακόμη να αγαπούμε, να μετανοούμε και να αρχίζουμε ξανά.

Όταν θυμόμαστε τα δάση μόνο όταν καίγονται.

 

Κάθε καλοκαίρι οι φλόγες αποκαλύπτουν όχι μόνο την αγριότητα του καιρού αλλά και τις χρόνιες αδυναμίες ενός κράτους που εξακολουθεί να επενδύει περισσότερο στην κατάσβεση παρά στην πρόληψη. Πρώτα υψώνεται ο καπνός.

Έπειτα έρχονται οι σειρήνες, οι εντολές απομάκρυνσης, τα σπίτια που παραδίδονται στη φωτιά, οι κάτοικοι που κοιτούν ανήμποροι μια ολόκληρη ζωή να γίνεται στάχτη. Και όταν το μέτωπο σβήσει, αρχίζει η γνώριμη τελετουργία. Απολογισμοί, καταγγελίες, υποσχέσεις και, λίγο αργότερα, σιωπή. Μέχρι την επόμενη πυρκαγιά.

 

Η Ελλάδα δεν μπορεί να καταργήσει τον καύσωνα, τον άνεμο ή την ξηρασία. Οφείλει όμως να περιορίζει τις συνθήκες που μετατρέπουν μια σπίθα σε εθνική συμφορά. Η ανθρώπινη απροσεξία βρίσκεται πίσω από πολλές ενάρξεις. Ένα μηχάνημα που χρησιμοποιήθηκε ακατάλληλη ώρα, ένα καλώδιο, ένα ξερόχορτο που κάηκε επιπόλαια, ακόμη και ένας εμπρησμός. Η ευθύνη, ωστόσο, δεν τελειώνει στο χέρι που άναψε τη φλόγα. 

 

Συνεχίζεται στις ακαθάριστες εκτάσεις, στη συσσωρευμένη καύσιμη ύλη, στους δασικούς δρόμους που εγκαταλείφθηκαν και στις αντιπυρικές ζώνες που υπάρχουν μόνο στα σχέδια. Κρύβεται στην άναρχη δόμηση, όπου κατοικίες μπλέκονται με πευκοδάση, συχνά χωρίς ασφαλή πρόσβαση ή σαφή διαδρομή διαφυγής. Φανερώνεται, τέλος, στην απουσία σταθερής συνεργασίας ανάμεσα σε δασικές υπηρεσίες, δήμους, πυροσβεστικές δυνάμεις και τοπικές κοινότητες.

Οἱ Ἅγιοι Ἑπτὰ Παῖδες ἐν Ἐφέσῳ

 

 

Στὰ μέσα του 3^ου αἰῶνα μ.Χ., ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Δέκιος ἄναψε τὸ καμίνι τῶν διωγμῶν καὶ χωρὶς καμιὰ διάκριση βασάνιζε καὶ σκότωνε νέους καὶ γέρους, τότε καὶ οἱ ἑπτὰ παῖδες, Μαξιμιλιανός, Ἐξακουστοδιανός, Ἰάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ἀντωνῖνος καὶ Κωνσταντῖνος, γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, ἀφοῦ διαμοίρασαν τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχούς, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν πόλη καὶ κρύφτηκαν σὲ κάποια σπηλιά, μέχρι νὰ πάψει ὁ διωγμός. 

Ἐπειδή, ὅμως, ὁ κίνδυνος ὁλοένα καὶ πλησίαζε στὴν κρυψώνα τους, προσευχήθηκαν ὅλη τὴ νύκτα νὰ πάρει ὁ Θεὸς τὶς ψυχές τους, χωρὶς νὰ πέσουν στὰ χέρια τοῦ Δεκίου. 

Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴ δέησή τους, καὶ τὸ πρωὶ κοιμήθηκαν χωρὶς νὰ ξυπνήσουν.

Μετὰ 194 χρόνια, ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ, στὴν Ἔφεσο κάποια αἵρεση διακήρυττε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση νεκρῶν. 

Ἐκείνη, λοιπόν, τὴν ἐποχή, κάποιο παιδὶ στὴν ἀγορὰ τῆς Ἐφέσου ψώνισε ψωμὶ μὲ τὸ νόμισμα τῆς ἐποχῆς τοῦ Δεκίου. Αὐτὸ προκάλεσε ἔκπληξη. 

Πῆραν, λοιπὸν τὸ παιδὶ καὶ τὸ ἀνέκριναν. Κατόπιν, πῆγαν στὴ σπηλιὰ καὶ βρῆκαν ζωντανὰ καὶ τὰ ὑπόλοιπα παιδιά.

Καλημέρα!

 

 

 

 

Ο μήνας που γιορτάζει όλη η χριστιανοσύνη, ο μήνας της Βασίλισσας των υρανών,της Αειπαρθενου Μαρίας, Μητέρας όλων μας.

Να πρεσβεύει για όλα τα παιδιά, τις οικογένειες τις δικές μας και όλου του κόσμου...