Λόγια Αγίων

  

«Και μη συμμορφώνεστε με τον αιώνα αυτόν, αλλά μεταμορφώνεστε 

με την ανακαίνιση του νου, για να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα

 του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο.»

Η αλλαγή δεν αρχίζει μόνο από όσα κάνουμε, 

αλλά από τον τρόπο που βλέπουμε. 

Στον Τίμιο Πρόδρομο!

  

Μεγάλη η χάρη του Προδρόμου . Μεγάλη η ευχή του. Μεγάλη η ευλογία του. Τον έχουμε στήριγμα. Τον έχουμε αποκούμπι. Τον έχουμε παρηγοριά. Τον έχουμε δικό μας. Κολλητό μας. Είναι πολύ κοντά μας ο άγιος Ιωάννης. Πάρα πολύ κοντά μας. Πιο κοντά από πολλούς άλλους αγίους. Διότι το έργο του συνεχίζεται, όπως είπαμε και το πρωί.

Κήρυξε, βέβαια, τον Χριστό, απ’ την κοιλιά της μάνας του, κήρυξε και στην κοιλιά του αναύγητου Άδη τον Χριστό, μετά τον θάνατό του, έλυσε τη στείρα μήτρα της μητέρας του και τη σιωπή του πατρός του Ζαχαρία, αλλά, και παρά ταύτα, τα τόσα μεγάλα, που πρόσφερε στη Θεία οικονομία και στην Εκκλησία, το έργο του καθόλου δεν τελείωσε. Θα τελειώσει με το τέλος του κόσμου. Με τη συντέλεια του αιώνος.

Τι δουλειά κάνει ο άγιος Ιωάννης! Είναι και τώρα Πρόδρομος. Προτρέχει του Χριστού μας, που είναι ο δρόμος. Που ’ναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και η Ανάσταση. Προτρέχει. Έρχεται μπροστά από Κείνον στην κάθε ψυχή. Στην κάθε ύπαρξη. Στην κάθε οντότητα. Όπου κι αν είναι κι ό,τι κι αν κάνει. Και τι κάνει; Ετοιμάζει τον δρόμο του Κυρίου. Τον ερχομό του Κυρίου στην κάθε ψυχή. Αφού ο Ιησούς μας είναι «ο ευλογημένος ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Αφού είναι «ο ων και ο ην και ο ερχόμενος κατά την «Αποκάλυψη» του Ευαγγελιστού Ιωάννου.

Προετοιμάζει, κι έρχεται, όπως είπαμε και το πρωί, ο άη-Γαννάκος και τι κάνει; Θωπεύει τις ψυχές μας μυστικά και άρρητα. Μας κανακίζει. Μας καλοπαίρνει. Μας μαλώνει, αν χρειαστεί. Και το μάλωμα είν’ αγάπη και μάλιστα περίσσευμα αγάπης, πολλές φορές.

Το κέρδος θα είναι ανάλογο.

 

Η μοιρασιά της αρετής είναι τέτοια, ώστε και να μοιράζεται σε όλους 

 εκείνους που τη διεκδικούν, κι όλη να ανήκει στον καθένα, χωρίς να 

 μειώνεται ανάμεσα σε εκείνους που παίρνουν μέρος σ’ αυτήν.

 Ενώ στην μοιρασιά του υλικού πλούτου όποιος αποσπάσει 

το περισσότερο, αδικεί εκείνους που παίρνουν ίσο μερίδιο. 

Ἡ Ἁγία Φεβρωνία ἡ Ὁσιομάρτυς ἡ πολύαθλος

 

 

Ἡ Ὁσιομάρτυς Φεβρωνία ἐμόναζε σὲ κάποιο μοναστήρι τῆς πόλεως Νισίβεως τῆς Μεσοποταμίας μαζὶ μὲ τὴ θεία της Βρυαίνη καὶ τὴν ἀδελφὴ Θωμαΐδα, διότι ὅλες οἱ ἄλλες μοναχές, ἀφοῦ ἐπληροφορήθηκαν ὅτι ἔρχονταν στὴ μονὴ πρὸς σύλληψή τους στρατιῶτες τοῦ ἡγεμόνος Σελήνου (288 μ.Χ.), κατὰ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.), ἐζήτησαν σωτηρία διὰ τῆς φυγῆς.  

Προσελθόντες δὲ οἱ στρατιῶτες τὶς ἀπήγαγαν πρὸς τὸν Σελῆνο, ὁ ὁποῖος καὶ ἐπέβαλε τὴν Ὁσία Φεβρωνία σὲ φρικότατα βασανιστήρια, ἀφοῦ ἀρνήθηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ νὰ δεχθεῖ ὡς σύζυγό της τὸν Λυσίμαχο, ἀνεψιὸ τοῦ ἡγεμόνος.  

Μὲ προσευχὲς καὶ πνευματικὴ ἀνδρεία, ἐπιθυμοῦσα νὰ γίνει «τῆς μελλούσης δόξης κοινωνὸς» ἐδέχθηκε τὸ μαρτυρικὸ δι’ ἀποκεφαλισμοῦ τέλος αὐτῆς, τὸ 304 μ.Χ.
Ἡ Σύναξις αὐτῆς ἐτελεῖτο στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ποὺ εὑρισκόταν στὴν Ὀξεία.

Ἀπολυτίκιον.Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ὡς τῆς ἀσκήσεως, ῥόδον ἡδύπνευστον, ὀσμὴν ἀθλήσεως, τῷ κόσμῳ ἔμπνευσας, εἰς ὀσμὴν μύρων τοῦ Χριστοῦ, δραμοῦσα ἀσχέτῳ, πόθῳ· ὅθεν ὡς παρθένον σε, καὶ Ὁσίαν καὶ Μάρτυρα, θαυμαστῶς ἐδόξασε, Φεβρωνία ὁ Κύριος· ᾧ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων· χαῖρε σεμνὴ Ὁσιομάρτυς.

Καλη σας νύχτα!

  

 

Κρατήστε την πίστη σας δυνατή - σύντομα

 θα κοιτάξετε πίσω και θα συνειδητοποιήσετε ότι ο Θεός

Μια εικόνα γεμάτη από Αγάπη!!

  

Η εικόνα αυτή, που απεικονίζει την Παναγία να κρατά τον μικρό Ιησού μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ως παιδί, είναι μια πηγή βαθιάς πνευματικής παρηγοριάς και θεολογικού νοήματος.

Η Παναγία στέκεται ως η μεσίτρια ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Το βλέμμα της, γεμάτο γαλήνη αλλά και μια ανεπαίσθητη μελαγχολία, φανερώνει την αποδοχή του θείου θελήματος. Κρατά τον Χριστό με τρόπο που δείχνει ότι Εκείνος είναι η Ελπίδα του κόσμου, ενώ ταυτόχρονα αγκαλιάζει προστατευτικά και τον μικρό Πρόδρομο, συμβολίζοντας τη φροντίδα της για όλη την ανθρωπότητα.

Το γεγονός ότι ο Χριστός αγκαλιάζει τον Άγιο Ιωάννη συμβολίζει πολλά περισσότερα από μια απλή παιδική κίνηση:

Πώς κλίνεται η λέξη «Μητέρα»;

  

Πώς κλίνεται η λέξη «Μητέρα»;
- Μα… η μητέρα είναι ουσιαστικό.
- Είσαι σίγουρος;
Γιατί εγώ βλέπω ένα ρήμα που δεν σταματά ποτέ…
Αγαπά χωρίς να μετρά.
Προσφέρει χωρίς να ζητά.
Αγκαλιάζει χωρίς λόγια.
Ακούει ακόμη και τις σιωπές.
Ξενυχτά όταν όλοι κοιμούνται.
Προσεύχεται όταν όλοι ελπίζουν.
Συγχωρεί όταν όλοι κρίνουν.

Σεβ. Πειραιώς: «Σήμερα υλοποιείται ένα όραμα της Μητροπόλεώς μας»

 

Η Αντιπεριφερειάρχης Στρατηγικού Σχεδιασμού της Περιφέρειας Αττικής Σταυρούλα Αντωνάκου επισκέφθηκε την Τρίτη 23 Ιουνίου 2026, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο «ΜΑΡΙΝΑΚΕΙΟΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ».

Η κα Αντωνάκου επισκέφθηκε μαζί με τους συνεργάτες της τον Σεβασμιώτατο προκειμένου να συζητηθούν οι λεπτομέρειες του σχεδιασμού και της δημιουργίας Κειμηλιαρχείου στην τοπική μας Εκκλησία, ένα «έργο ζωής και πνοής για την Μητρόπολη, αλλά και για την ιστορική μας μνήμη», όπως το χαρακτήρισε ο Σεβασμιώτατος.

Ο Σεβασμιώτατος ενέκρινε τα σχέδια και εξέφρασε τη βαθύτατη χαρά του διότι, όπως χαρακτηριστικά είπε, «σήμερα υλοποιείται ένα όραμα της Μητροπόλεώς μας με τη σημαντική βοήθεια και την προσφορά αγάπης, αλλά και αλήθειας από την Περιφέρεια Αττικής και κυρίως από τον αγαπητό και εκλεκτό Περιφερειάρχη κ. Νικόλαο Χαρδάλια και την Αντιπεριφερειάρχη Στρατηγικού Σχεδιασμού την αγαπημένη μας και εκλεκτή και πολυσήμαντη Σταυρούλα Αντωνάκου, η οποία υπηρέτησε και ως Αντιπεριφερειάρχης Πειραιώς ευόρκως και μετά πολλής επιγνώσεως».

Και συνέχισε: «Υλοποιείται σήμερα ένας σχεδιασμός για τη δημιουργία ενός Κειμηλιαρχείου της Μητροπόλεως Πειραιώς, στο οποίο θα διασωθούν όλα τα ιερά και τα υπέροχα αντικείμενα λατρείας που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας. Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη στον αγαπητό κ. Χαρδαλιά και στην κα Αντωνάκου για την αγάπη τους και εύχομαι να υλοποιηθεί και να ολοκληρωθεί σύντομα αυτό το εξαιρετικό έργο».

Η σιωπή του ανθρώπινου λόγου μέσα στην πολύβουη κοινωνία

 

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου

---

"Εἰ μὴ καθέξεις γλῶσσαν, ἔσται σοὶ κακά." Μια αρκετά εύστοχη υπόθεση πραγματοποιεί ο αρχαίος κωμικός ποιητής Μένανδρος η οποία εφαρμόζεται πλήρως στην καθημερινότητα. "Εάν κάποιος δεν συγκρατεί τη γλώσσα του, μπορεί να του συμβούν συμφορές."

Πολλές φορές η πολυλογία, η φλυαρία και γενικότερα η κακή χρήση του λόγου δύναται να προκαλέσουν αρκετές ζημιές στις ανθρώπινες σχέσεις.

Αντίθετα ο λιτός και ειλικρινής λόγος μπορεί να καταστεί ευεργετικός στις ψυχές των ανθρώπων. Πόσο μάλλον η σιωπή σε κρίσιμες καταστάσεις!

Είναι προτιμότερο κάποιος να σωπαίνει παρά να ομιλεί άσκοπα προκαλώντας τον θυμό και τη διαμάχη των άλλων.

Πόσες συζητήσεις δεν κατέληξαν σε τραγωδίες; Πόσες συνομιλίες δεν οδηγήθηκαν ακόμη και σε εγκλήματα;

Επομένως ο λόγος έχει θετικά αποτελέσματα, όταν είναι μετρημένη η ρήση του.

Ίσως όμως γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υφίσταται μεταξύ του λόγου και της σιωπής με την εορτή του Γενεσίου του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου).

Μελετώντας το ιστορικό μέρος της συλλήψεως και της γεννήσεώς του, πληροφορούμαστε ότι Άγγελος Κυρίου ειδοποίησε τον πατέρα του, τον Ζαχαρία, για τον ερχομό του μονάκριβου υιού του.

"Η γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην"(Λουκ.α',13).

Προχώρησε και σε μια προαναγγελία της ζωής του με αποκορύφωμα το έργο της μετανοίας που θα επιτελούσε στον κόσμο, αφού "πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπιστρέψει ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν"(Λουκ. α', 16).

Ακόμη του προείπε ότι ο υιός του θα προετοιμάσει τον κόσμο για την υποδοχή του Μεσσία Χριστού.

Ακούγοντας όμως αυτά ο Ζαχαρίας απόρησε το πώς θα συμβούν και ζήτησε κάποιο σημάδι περί των μελλόντων.

Ο δρόμος προς την Δαμασκό είναι διαφορετικός για τον καθένα. Το τέλος όμως, ως τέρμα αλλά και ως σκοπός, είναι κοινό για όλους.

  

 

«Τις ει, Κύριε;», ρωτά ο Σαύλος. Και ο Κύριος του απαντά: «Εγώ ειμι Ιησούς ον συ διώκεις». Ο Ιησούς με τούτη τη φράση είναι σαν να απευθύνεται σε όλους τους διώκτες του ανά τους αιώνες, σ’ αυτούς που υπήρξαν και σ’ αυτούς που πρόκειται να έρθουν. 

Η φράση του δείχνει το αναίτιο των διωγμών που θα υποστούν οι μαθητές του, θυμίζοντας το λόγιο του Ευαγγελίου, «Εμίσησαν με δωρεάν» (Ιωαν. 15,25), (Με μίσησαν χωρίς κανένα λόγο), που είχε εκστομίσει λίγο πριν συλληφθεί. 

Και όντως, χωρίς κανένα λόγο διώχθηκαν οι πραγματικοί μαθητές του Ιησού. Διότι είναι οι καθρέφτες του κόσμου τούτου, όπου μπροστά τους ξεθωριάζουν τα προσωπεία των ανθρώπων...

Ο Σαύλος τυφλώνεται, και ένα άλλο φως καταυγάζει ολόκληρο το είναι του. Ένα φως που κατανικά το σκοτάδι. Ασθενεί και σμικρύνεται παραμένοντας επί τρεις μέρες τυφλός και προσευχόμενος. 

Οι τρεις ημέρες που μεσολάβησαν μέχρι να ξαναβρεί το φως του και να βαπτισθεί παραπέμπουν στην τριήμερη ταφή του Χριστού… . Αναδύεται ο Παύλος, ο απόστολος των εθνών… Γίνεται σκεύος εκλογής. Έτσι ο λόγος του θα γίνει κήρυγμα ελπίδας. Της απροσμέτρητης ελπίδας που μπροστά της καμιά άλλη ελπίδα δεν μπορεί να σταθεί∙ της ελπίδας ότι ο Θεός είναι παρών…

Η πορεία προς την Δαμασκό του Παύλου είναι ανάλογη της πορείας του Αβραάμ. Εάν ο Αβραάμ δεν είχε αποδεχθεί το απίθανο, δεν θα προχωρούσε προς ένα τόπο για τον οποίο δεν γνώριζε τίποτε. «Και είπεν κύριος τω Αβραάμ Έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου και εκ του οίκου του πατρός σου εις γην ην αν σοι δείξω» (Γεν. 12, 1). (Και είπε ο Κύριος στον Αβραάμ∙ «Φύγε από την πατρίδα σου και από τους συγγενείς σου και από το πατρικό σου σπίτι, και πήγαινε στη γη που εγώ θα σου δείξω»). Έτσι και ο Παύλος ανοίγεται στο άγνωστο μετά τη συνάντησή του με τον Ιησού…

Ο Παύλος πίστεψε στο λόγο του Θεού και τον εμπιστεύτηκε. Πίστεψε στο «αδύνατον», σ’ εκείνο που βρίσκεται πέραν πάσης γνώσεως, και το εμπιστεύτηκε. Αυτό τον κατέστησε κήρυκα του λόγου του Χριστού και απόστολο. Ο Παύλος αφέθηκε με πλήρη εμπιστοσύνη στο άγνωστο, κι έτσι έπαψε να είναι Σαύλος… Η πίστη είναι το τόλμημα ενός άλματος στο άγνωστο. Κάθε φορά που τολμάμε να ισχυριστούμε ότι πιστεύουμε, πρέπει να αρχίσουμε να τρέφουμε επιφυλάξεις για τον εαυτό μας…

Είναι ανάρμοστο και ξένο

 

Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ο Χριστός είναι ο Εσταυρωμένος, 

άρα χριστιανός είναι ο άνθρωπος του σταυρού. 

Γενέσιον τοῦ Τιμίου ἐνδόξου Προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου

Ἡ Ἐκκλησία, τρία μόνο Γενέθλια τιμᾶ καὶ ἑορτάζει: α. τοῦ Δεσπότου καὶ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, β. τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ γ. τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Τὰ γεγονότα  τῆς γεννήσεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ α’ κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του.

Γράφει, λοιπόν, ὅτι στὶς ἡμέρες τοῦ βασιλέως Ἡρώδη ἐζοῦσε στὴν Ἰουδαία κάποιος ἱερέας ποὺ λεγόταν Ζαχαρίας. Εἶχε σύζυγό του τὴν Ἐλισάβετ, ἡ ὁποία ἦταν ἀπόγονος τοῦ Προφήτου Ἀαρών. Ἦσαν καὶ οἱ δύο ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζοῦσαν μὲ δικαιοσύνη, φόβο Θεοῦ, εὐλάβεια, σωφροσύνη, καὶ ἐτηροῦσαν τὶς θεῖες ἐντολές. 

Γιὰ πολλὰ χρόνια ἱκέτευαν τὸν Κύριο νὰ τοὺς εὐλογήσει μὲ τὴ χαρὰ τῆς τεκνογονίας, ἀλλὰ δὲν εἶχαν ἀποκτήσει, παρὰ τὴ θερμὴ προσευχή τους, παιδί. Ὁ Ζαχαρίας καὶ ἡ στείρα σύζυγός του Ἐλισάβετ εἶχαν φθάσει σὲ βαθὺ γήρας καὶ δὲν εἶχαν πλέον ἐλπίδα νὰ τεκνοποιήσουν.

Ἐνῶ ὁ ἱερέας Ζαχαρίας εὑρισκόταν μία ἡμέρα στὸ ναὸ καὶ ἐθυμίαζε στὸ ἱερὸ Βῆμα, ἐφανερώθηκε σ’ αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου, γιὰ νὰ προμηνύσει τὴ γέννηση τοῦ ἐπιγείου καὶ ἔνσαρκου ἄγγελου, τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. Βλέποντάς τον ὁ Ζαχαρίας ἐταράχθηκε καὶ ἐφοβήθηκε τόσο πολὺ ὥστε ἔμεινε ἐκστατικός. Τότε ὁ Ἄγγελος Κυρίου τοῦ εἶπε: «Μὴ φοβᾶσαι, Ζαχαρία. Γιατὶ ὁ Θεὸς ἐδέχθηκε τὴν προσευχή σου καὶ ἡ γυναίκα σου, ἡ Ἐλισάβετ, θὰ γεννήσει υἱό. Καὶ θὰ τὸν ὀνομάσεις Ἰωάννη. Καὶ θὰ δοκιμάσεις μεγάλη χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Πολλοὶ θὰ χαροῦν γιὰ τὴ γέννησή του, γιατὶ θὰ εἶναι μεγάλος καὶ περιφανὴς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Θὰ λάβει ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Θείας Χάριτος καὶ θὰ γεμίσει ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν ἀκόμη θὰ κυοφορεῖται στὴν κοιλία τῆς μητέρας του Ἐλισάβετ. Καὶ μὲ τὸ κήρυγμά του θὰ ἐπιστρέψουν πολλοὶ Ἰσραηλῖτες στὴ γνώση τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου αὐτῶν».

Η με χρονοκαθυστέρηση απάντηση του Θεού....

  

Αύριο το γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου....
Για δεκαετίες αρκετές προσεύχονταν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ....
Γέρασε μαζί τους και η προσευχή....
Και η απάντηση ήρθε μεν
αλλά ανθρωπίνως ολίγον ετεροχρονισμένα...
Κι απορεί κανείς.... καλά στα γεράματα το' δωσε ο Θεός το παιδί...
Προς τι αυτή η καθυστέρηση;
Είναι αλήθεια ότι συνήθως εμείς βλέπουμε
τον χρόνο της αναμονής ως «χαμένο χρόνο».
Σαν ένα κενό διάστημα
ανάμεσα στην προσευχή και στην απάντηση του Θεού.
Όμως στην ιστορία της Εκκλησίας μας
ο χρόνος της αναμονής είναι χρόνος προετοιμασίας.

Βανίλια «υποβρύχιο»: το γλυκό της χαμένης αθωότητας…

  

Βανίλια «υποβρύχιο»: το γλυκό της χαμένης αθωότητας…
Πόσες αναμνήσεις χωράνε σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό;

Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς

  

Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Υπεράνω όλων η αγάπη. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί, παιδιά μου, είναι η αγάπη για τον άλλον, η ψυχή του. Ό,τι κάνουμε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη, να το κάνουμε με αγάπη. Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν τον αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε και αντιδρά αναλόγως. Αγάπη, αγάπη, αγάπη! Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό. Ωραίο δεν είναι;

Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπούν ή όχι, αν μας μιλούν με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλουμε οι άλλοι να μας μιλούν με καλοσύνη. Ας μη μας στενοχωρεί το αντίθετο. Ας αφήσουμε τους άλλους να μας μιλούν όπως αισθάνονται. Ας μη ζητιανεύουμε την αγάπη.