Ζωντανή Αναμετάδοση Ιερών Ακολουθιών

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026

Νέο θαύμα του Αγίου Καλλινίκου, Μητροπολίτου Εδέσσης

 

kall 1

 

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιεροθέου


Δημοσιεύω ἕνα νέο θαῦμα τοῦ ἁγίου Καλλινίκου, Μητροπολίτου Ἐδέσσης, πού ἔγινε σέ ἕνα μικρό παιδάκι γιά τό ὁποῖο διαγνώστηκε ἐπιθετικότατος καρκίνος στόν ἐγκέφαλο.

Ἡ περιγραφή εἶναι ἀπό τήν γιαγιά του, ἡ ὁποία ἦταν ἐργαζόμενη στόν χῶρο τῆς ὑγείας μέ διακεκριμένη θέση.

Δέν δημοσιεύω ὀνόματα, ἀλλά δηλώνω ὅτι εἶναι δικά μου πνευματικά παιδιά.

***

«Μετά ἀπό δική σας προτροπή κατέγραψα καί σᾶς ἀποστέλλω τό ἱστορικό καί τήν πορεία τῆς νόσου τοῦ ἐγγονοῦ μας (Ν). Ὁ μικρός (Ν) γεννήθηκε στίς 30 Μαρτίου 2021 καί σέ ἡλικία 9 μηνῶν διαγνώστηκε μέ καρκίνο ἐπιθετικότατο στόν ἐγκέφαλο. Ὁ τύπος του ἦταν AT/RT Μέ 73% θνησιμότητα. Μᾶς ἐνημέρωσαν ὅτι παγκοσμίως εἶχαν δηλωθῆ 700 περιστατικά καί στήν πατρίδα μας τρία.

Ὅλα γίνανε πολύ γρήγορα, ἐξετάσεις, ἀποτελέσματα, ἀποφάσεις ἰατρικές, σχετικά μέ τόν τρόπο ἀντιμετώπισης τῆς νόσου. Ὁ μικρός χειροτέρευε ἀπό ὥρα σέ ὥρα. Μπῆκε χειρουργεῖο ἐπειγόντως γιατί παρουσίασε ἔντονη νευρολογική ἐπιδείνωση.

Ἡ ἐπέμβαση θά ἦταν πολύωρη γιατί ὁ ὄγκος ἦταν μεγάλος. (8 ἑκ.) Πρίν μπεῖ στό χειρουργεῖο, δώσαμε στό προσωπικό μιά εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου καί ἕνα ξύλινο κουτάκι μέ ἕνα πολύ μικρό τεμάχιο ἀπό τά ἱερά λείψανά του. Ὅλοι οἱ γιατροί ἦταν ἀπογοητευμένοι καί καθόλου αἰσιόδοξοι. Μᾶς προετοίμαζαν γιά τό μοιραῖο...

Ὁ μικρούλης μας ἄντεξε, ὁ ὄγκος ἀφαιρέθηκε ὁλόκληρος καί εἰσήχθη στήν ἐντατική. Ἔμεινε στήν ἐντατική 10 μέρες καί ἐπέτρεψαν στούς γονεῖς νά τόν δοῦνε τήν 5η μέρα λόγω covid. Τήν ἡμέρα ἐκείνη ἄρχισε νά συνέρχεται καί νά ἔχει ἐπαφή μέ τό περιβάλλον.

Ἡ ἐντατικολόγος τούς εἶπε ὅτι ἦταν πρωτόγνωρο πού ξύπνησε τόσο καλά μετά ἀπό τόσο δύσκολο χειρουργεῖο καί εἶπε ὅτι ὁ μικρός εἶχε Ἅγιο. Καί εἶχε. Ὄντως, εἶχε δίπλα στό μαξιλάρι του μέσα σέ ἕνα ἀποστειρωμένο φακελάκι τήν εἰκόνα καί τά λείψανα τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου. Τόσες μέρες ὁ Ἅγιος ἦταν δίπλα στό μικρό μας καί τό φρόντιζε.

Τό ἑπόμενο διάστημα ἀκολούθησαν πολλά χειρουργεῖα, 3 κύκλοι βαρειᾶς χημειοθεραπείας, 3 μεγαθεραπεῖες, 1 σηψαιμικό ἐπεισόδιο, 2 ἐπιληπτικές κρίσεις. Ἐπί ἕναν χρόνο γινόντουσαν ὅλα τά παραπάνω, ἀλλά τό παιδί φαινόταν σάν νά μήν εἶναι ἄρρωστο... Κάθε βράδυ ἡ μητέρα του τόν σταύρωνε μέ λαδάκια Ἁγίων καί τά λείψανα τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου καί τόν σκέπαζε μέ τό σάλι τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας.

Μνημόσυνο στον μακαριστό προκάτοχό του τέλεσε ο Μητροπολίτης Πειραιώς

 

mnimosino kallinikkos

 

Επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού προκατόχου του Μητροπολίτου κυρού Καλλινίκου (Καρούσου), τέλεσε σήμερα, Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, με την ευκαιρία συμπληρώσεως έξι ετών από την εις Κύριον εκδημία του.

Αναφερόμενος «με πολλή ευγνωμοσύνη, συγκίνηση και αγάπη για το Σεπτό του πρόσωπο, που αυλίζεται εν χώρα δικαίων και εν τη Βασιλεία του Κυρίου μας», ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ εξέφρασε τα βαθιά του ευγνωμοσύνη «στον μακαριστό γέροντα για τα πολυειδή έργα, χάριτος και πίστεως, που χάρισε στην Αγία μας Εκκλησία και στην καθ’ ημάς θεόσωστον Μητρόπολη, τα οποία και γηθοσύνως απολαμβάνουμε».

Ο Άγιος Παϊσίος όταν ξεκινούσαν οι χαιρετισμοί της Παναγίας.

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης είχε μια βαθιά, σχεδόν παιδική και ταυτόχρονα συγκλονιστική αγάπη για την Παναγία. 
Για εκείνον, η Θεοτόκος δεν ήταν απλώς ένα ιερό πρόσωπο, αλλά η πραγματική του Μητέρα, στην οποία κατέφευγε για κάθε δυσκολία.
Όταν ξεκινούσε η περίοδος των Χαιρετισμών, η στάση του και τα λόγια του φανέρωναν τη μοναδική πνευματική του ευλάβεια. Ο Άγιος δίδασκε ότι οι Χαιρετισμοί δεν είναι απλώς μια ακολουθία, αλλά μια ευκαιρία να «φιλήσουμε το χέρι της Μητέρας μας». Έλεγε χαρακτηριστικά:
«Όταν λέμε τους Χαιρετισμούς, πρέπει να νιώθουμε όπως το μικρό παιδί που τρέχει στην αγκαλιά της μάνας του και της λέει όλα του τα παράπονα, αλλά και τη χαρά του.
Ο Γέροντας τόνιζε πως κάθε φορά που λέμε το «Χαίρε», η Παναγία συγκινείται, γιατί της θυμίζουμε την ημέρα του Ευαγγελισμού, την πιο χαρμόσυνη στιγμή για την ανθρωπότητα.
Η «Γλυκιά Μανούλα»: Έτσι την αποκαλούσε συχνά. Έλεγε πως η Παναγία «τρέχει» πριν προλάβουμε να την καλέσουμε.

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς!!

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο 

Νιώθεις μοναξιά;
Πάρε μπροστά σου μία εικόνα της Παναγίας και μίλα της.
Είναι η καλύτερη συντροφιά.
Την βαστάς και ξεκουράζεσαι.
Μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου έχεις κιόλας βοηθηθεί.
Η άμεση παρουσία της θα νικήσει κάθε σου φόβο και θα λάβεις άφθονη δύναμη από την χάρη Της!

Τα τέσσερα κακά που εμποδίζουν τη Σωτηρία μας

 

Υπάρχουν τέσσερα κακά και εάν ο άνθρωπος έχει ένα απ’ αυτά ούτε να μετανοήσει μπορεί ούτε η Προσευχή του να εισακουστεί από τον Θεό.

Πρώτο είναι η υπερηφάνεια.

Ο υπερήφανος νομίζει ότι ζει καλά, ότι η διαγωγή του αρέσει στον Θεό και στους ανθρώπους, ότι πολλοί ωφελούνται με την συναναστροφή του και ότι ταυτόχρονα απαλλάχτηκε από πολλές αμαρτίες. δεν κατοικεί ο θεός στον άνθρωπο που σκέπτεται έτσι.

Δεύτερο κακό η μνησικακία…

Εάν κάποιος μνησικακεί εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου, ακόμη και εναντίον εκείνου που τον τύφλωσε, τότε η προσευχή του δεν ανεβαίνει προς τον Θεό. Θα είναι πλάνη να πιστέψει πως θα ελεηθεί ή θα συγχωρηθεί ακόμη και αν αναστήσει νεκρούς.

Τρίτο κακό είναι η κατάκριση.

Εκείνος που κατακρίνει άνθρωπο αμαρτωλό, είναι κι’ αυτός αξιοκατάκριτος, ακόμη και αν θαυματουργεί – μη κρίνετε και ου μη κριθείτε. Εξ άλλου πολλοί που ήσαν πριν ληστές και πόρνοι, έγιναν όσιοι και δίκαιοι. Μπορεί να είδαμε τις αμαρτίες τους, αλλά δεν αντιληφθήκαμε τις κρυφές αρετές τους και τους κρίναμε αδίκως.

Το «ύστατο χαίρε» στον π. Στέφανο Αναγνωστόπουλο

ystato anagnostopoylos 9

 

του Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη


Ο μακαριστός πρωτοπρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, εκάρη μοναχός από τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλου Αγίου Όρους Γέροντα Φιλόθεο.

Υπήρξε ένας από τους πλέον σεβαστούς πνευματικούς πατέρες και Γεροντάδες της εποχής μας, εξεδήμησε προς Κύριον την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026 (Καθαρά Τρίτη), σε ηλικία 96 ετών.

Η εξόδιος ακολουθία και ο ενταφιασμός του πραγματοποιήθηκαν με βαθιά συγκίνηση και παρουσία εκατοντάδων πιστών.

Εξεδήμησε στην Πάτρα όπου ο Σεβ. Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, τέλεσε το πρώτο Τρισάγιο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών, όπου πλήθος πατρινών και από την ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας, προσήλθαν για να πάρουν την τελευταία ευχή του Γέροντα.

Η επίσημη εξόδιος ακολουθία εψάλη την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, στις 10:00 π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης (Κερατσίνι), όπου ο Επίσκοπος Προικοννήσου κ. Ιωσήφ τέλεσε την Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων και αμέσως μετά ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, τέλεσε την εξόδιο ακολουθία.

Ο Ναός αυτός αποτέλεσε το επίκεντρο της ιερατικής του διακονίας για δεκαετίες, όπου γαλουχήθηκαν πνευματικά χιλιάδες πιστοί μέσα από τις κατηχήσεις και το μυστήριο της εξομολόγησης.

Μετά την ακολουθία στην Αμφιάλη, το σκήνωμα του π. Στεφάνου μεταφέρθηκε στην Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας στη Φωκίδα. Το ιερό λείψανο υποδέχθηκε στην Ιερά Μονή η ταπεινότητά μου, μαζί με την Καθηγουμένη Θεοδοσία και την αδελφότητα της Μονής.

Το ιερό σκήνωμα μεταφέρθηκε εντός του Καθολικού της Μονής όπου εκεί ανέμεναν οι Σεβ. Μητροπολίτες Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος και Φωκίδος κ. Θεόκτιστος, καθώς και δεκάδες κληρικοί, ιερομόναχοι, μοναχοί, μοναχές και ένα τεράστιο πλήθος χριστιανών.

Από τους Σεβασμιωτάτους και τους ιερείς ψάλθηκε Τρισάγιο, ομίλησε δε σχετικώς για το πρόσωπο του κεκοιμημένου ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος.

Αφού ασπάσθηκαν το ιερό σκήνωμα του Γέροντος Στεφάνου, πορεύθηκαν προς την τελευταία κατοικία του, η οποία βρίσκεται πίσω από το Καθολικό της Ιεράς Μονής. Το δε πλήθος του λαού με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετούσαν τον μακαριστό Γέροντα αναφωνώντας συνεχώς άγιος, άγιος, άγιος.

Ο π. Στέφανος διατηρούσε ισχυρό πνευματικό δεσμό με το ιστορικό μοναστήρι της Βαρνάκοβας. Η επιλογή της Μονής ως τελευταία του κατοικία συνδέεται με την επιθυμία του για ησυχία και την ιδιαίτερη ευλάβεια που έτρεφε προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Εκεί γνωρίσαμε τον Γέροντα, όπου πολλές φορές, συλλειτουργήσαμε συνομιλήσαμε, συναναστραφήκαμε και πήραμε την αγία του ευχή.

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: “Η σκέπη της Παναγίας πάντα υπάρχει, αλλά δεν την βλέπουμε”

 

«Η χαρά παρηγορεί, αλλά δεν μας φέρνει κοντά στον Θεό. Σε ξεγελά και ξεχνάς την φιλοπονία, την άρση του σταυρού. Εγώ πολλές φορές βλάφτηκα από την πολλή χαρά. Οι θλίψεις, οι πειρασμοί, οι στενοχώριες σε καθαρίζουν και αισθάνεσαι κοντά σου τον Θεό.

Ο σταυρός σε κάνει ταπεινό και αυτός φέρνει την ανάσταση. Δεν βλέπεις τι λέει; “Ιδού γαρ ήλθε δια του σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω”.

Η ζωή μας εδώ είναι ένα συνεχές μαρτύριο. “Στενή και τεθλιμμένη οδός”, η μόνη που οδηγεί στον ουρανό. “Διά πολλών θλίψεων δει υμάς εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού”(Πραξ. 4,22). Γεύθηκα, αδελφοί μου, και δεν περιαυτολογώ και την γλυκύτητα του παραδείσου, αλλά και την πικρία του άδου. Ανέβηκα στα ύψη του ουρανού, αλλά κατόπιν κατέβηκα στα κατώτερα βάραθρα και τάρταρα της κολάσεως».

Ο συνειδητός μοναχός θα δοκιμάσει τον σταυρό και την ανάσταση σταδιακά. Άλλοτε θα προηγούνται τα θλιβερά και θα ακολουθούν τα ευχάριστα και αντίστροφα. Σε όσους η Χάρις αποδέχεται στο στάδιο της αθλήσεως τους θα συμβαίνουν αυτά, αλλά περισσότερο θα δοκιμάζουν τον σταυρό. Δίκαια μαθαίνομε ότι «ει συναποθάνομεν άρα και συζήσωμεν» (Β΄Τιμ.2,11).

Υπάρχουν και βαθύτερα νοήματα στις κρίσεις του Θεού, που με πανσοφία ο Δημιουργός ρυθμίζει τα μυστήρια της προνοίας Του. Στους Αποστόλους βλέπομε ότι δόθηκε δωρεάν η Χάρις στην αρχή, γιατί ήταν τα θεμέλια της νέας αποκαλύψεως, της δημιουργίας της Εκκλησίας. Μετά σήκωσαν οι Απόστολοι τον σταυρό με τους πολλούς διωγμούς, τις ταλαιπωρίες και τα μαρτύρια που υπέστησαν από τα άπιστα έθνη και που τα καλούσαν στην ευσέβεια.

Στον Γέροντα μας Ιωσήφ προηγήθηκε η Χάρις δωρεάν και μετά η άρση του σταυρού, η περιεκτική φιλοπονία, με την οποία έπρεπε να ολοκληρωθεί η ομολογία του ως πιστού και όχι μισθωτού.

Αυτή είναι η γενικότερη μορφή της φιλοπονίας. Υπάρχει και η μερική, η οποία αφορά κάθε αγωνιζόμενο που θέλει να λάβει μέρος στο μυστήριο της πίστεως και των θείων επαγγελιών. Στον χώρο της μετανοίας, που ο κάθε πιστός στρατεύεται ανάλογα με την πίστη του, τον ζήλο του, ακόμα και τον χαρακτήρα του, θα δοκιμάσει αυτές τις εναλλαγές της θλίψεως και της παρηγορίας.

Αυτές οι μεταβολές βρίσκονται στις νόμιμες αλλοιώσεις της κατά Θεόν ζωής, και δεν είναι ψυχολογικές αστάθειες και μεταπτώσεις της ακατάστατης ζωής. Είναι δε επωφελέστατες, γιατί δυναμώνουν το πνευματικό ήθος του αγωνιστού και τον βεβαιώνουν ότι βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Τότε λέει με θάρρος «ταύτα πάντα ήλθον εφ’ ημάς και ουκ επελαθόμεθα σου…ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής» ( Ψαλ. 43, 18-23). Κάποτε μας αφηγήθηκε, ότι υπέφερε δύο φορές από κάποιο σκληρό πειρασμό, που τον εμπόδιζε να λειτουργήσει. 

Παρά τις επίμονες παρακλήσεις του δεν εισακούστηκε από τον Θεό. Τότε στράφηκε προς τον φύλακα άγγελο και με παράπονο του είπε: « Δεν απεστάλης συ πρός φυλακή και βοήθεια μου; Γιατί δεν με βοηθείς σε αυτή την δοκιμασία;». Πράγματι, αμέσως έφυγε ο πειρασμός και λειτούργησε. Το πνεύμα της απογνώσεως είναι το πιο σκληρό μαρτύριο. Εύχομαι στους πνευματικούς αυτούς αθλητές να μην τους εκλείψει η καρτερία και η επιμονή. « Μακάριος άνθρωπος ον αν παιδεύσης Κύριε και εκ του νόμου σου διδάξης αυτόν» ( Ψαλ. 93,12).

Συνιστούσε πολύ την υπομονή ως απαραίτητο μέσο σωτηρίας στις θλίψεις ο μακάριος Γέροντας. Μας διηγόταν για την αυστηρότητα και φιλοπονία του Γέροντος μας Ιωσήφ, που ήταν σχεδόν κλεισμένος στον τάφο. Αναφερόταν και σε κάποιον άλλο Γέροντα Γαβριήλ που είχε πόθο να κοινωνεί κάθε ημέρα. Αυτός ο Γέροντας έκανε άκρα νηστεία και αυτό του προκαλούσε φυσιολογικά δυσκολία. Κάποτε τόσος ήταν ο πόνος και η αγωνία του «υπέρ φύσιν» και κοίταζε ψηλά στον ουρανό. Ξαφνικά κάτι τον παρηγόρησε και άρχισε να φωνάζει: «Λουλούδια, λουλούδια, αρώματα» και λέγοντας αυτά παρέδωσε την μακαρία ψυχή του στα πραγματικά λουλούδια της αιωνιότητος.

Το ταμείο και τα μυαλά.

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "To Ταμείο και τo... Τα Μυαλά Το Ταμείο Αδείο! Αδείο! Οι Αποφάσείς... Γέμισε Ta Μυαλά Σου! € € Χρήμα Σκέγεις ...Tókos των Σκέίεων! ΚΕΦΑΛΑΙΟ Fia να γεμίσαι TO Ταμείο, πρέπεί πρωτα να γεμίσει TO Κεφαλί! ΚΕΦΑΑΙ" 

Ένας άνθρωπος πήγε σε ένα σεμινάριο οικονομικής διαχείρισης.Ρώτησε τον εισηγητή:
- Ποιο είναι το μυστικό για να γεμίσω το ταμείο μου;
Και εκείνος απάντησε:
-Πρώτα φρόντισε να γεμίσεις… τα μυαλά σου.
-Δηλαδή;
- Αν το ταμείο αδειάζει, συνήθως δεν φταίνε τα χρήματα. Φταίνει οι αποφάσεις.
Και οι αποφάσεις είναι… τόκος των σκέψεων.
Ο άνθρωπος απόρησε:
-Και πώς βάζω τόκο στις σκέψεις μου;

Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω…

 

Φοβερές καταστάσεις ταλανίζουν τον σημερινό άνθρωπο. Από τη μία η άνεση με τη διαχείριση της ύλης και της τεχνολογίας και από την άλλη πνευματική φτώχεια και άρρωστες καταστάσεις.

Κατάθλιψη, ανορεξίες, bulling, βία, τρέλα…. Όλα αυτά τα αποτελέσματα έχουν το αίτιό τους. Είναι οι αδιέξοδοι δρόμοι στους 

οποίους μας οδήγησε η σπασμένη πυξίδα. Σπάσαμε την πυξίδα του υπαρξιακού προσανατολισμού και αντί να απευθυνθούμε στον Κύριο απευθυνόμαστε στο είδωλο του άρρωστου εαυτού μας, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουμε λύσεις αλλά αδιέξοδα.

 Τι λύση να βρεις όταν μιλάς με τον άρρωστο εαυτό σου, και αντί να πας στον γιατρό, κάνεις τον γιατρό χωρίς γνώση ;

Ζούμε στην εποχή του ναρκισσισμού : “Βρές τη δύναμη μέσα σου , είσαι τα πάντα, αξίζεις τα πάντα, ΕΓΩ τα κατάφερα όλα, είμαι ο καλύτερος κλπ”. Πού οδηγούν όλα αυτά τα νυχτοπερπατήματα με την μύτη του εγωϊσμού ψηλά; Με βεβαιότητα στον όλεθρο.

Η λύση στα προβλήματα είναι να φτιάξουμε την εσωτερική μας πυξίδα που  οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής,μέσα από την εκκλησία και τη σχέση με τον Χριστό και να εγκαταλείψουμε την εγωϊστική εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.  Να απευθυνόμαστε σε Εκείνον ! Για να το κάνουμε όμως αυτό πρέπει να βγούμε από την αιχμαλωσία του ναρκισσισμού που μας κρατάει γερά. Ας σπάσουμε τα δεσμά, και ας κάνουμε την ηρωϊκή έξοδο….

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας μας.

 
 

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

 
 
Οι Παρασκευές μας αλλάζουν και θα μοσχοβολούν Παναγία....
Σήμερα οι καμπάνες θα χτυπήσουν διαφορετικά, πιο γλυκά, πιο κατάνυκτικά. Ξεκινούν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας και η Σαρακοστή αποκτά το δικό της άρωμα.
​Όπως έλεγαν παλιά, οι Παρασκευές αυτές «περνούν τη μυρωδιά της Παναγίας» μέσα στις μέρες μας. Είναι εκείνο το άρωμα από το λιβάνι που μπλέκεται με την πρώτη ανάσα της άνοιξης, είναι το «Χαίρε» που βγαίνει από τα χείλη μας ως ελπίδα και ως ευχαριστία.

Άνοιξαν τους ουρανούς.

 


“Ο Όσιος Ελεάζαρ της Σκήτης του Ανζέρσκ βγήκε μια νύχτα στον εξώστη του κελλιού του και ατενίζοντας την ομορφιά και τη γαλήνη της φύσεως, της Σκήτης του Ανζέρσκ, που τον περιέβαλλε, αισθάνθηκε συγκίνηση μέχρι του σημείου να δακρύσει. 

Και μέσα από την καρδιά του που πλημμύρισε από θεία αγάπη, βγήκε ένας βαθύς αναστεναγμός: «Ω Κύριε, τι ομορφιά είναι αυτή που έχεις δημιουργήσει για μας! Με τί μέσα και τί τρόπους μπορώ εγώ, ένα αξιοκαταφρόνητο σκουλήκι, να σ’ ευχαριστήσω για όλα τα μεγάλα και πλούσια ελέη που μου έχεις δώσει;». 

Ὁ Ὅσιος Θαλλέλαιος

 

Ὁ Ὅσιος Θαλλέλαιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Κιλικία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἐπειδὴ ἀγάπησε τὸν μοναχικὸ βίο, μετέβη στὴν πόλη τῶν Γαβάλων τῆς Συρίας, σὲ ὄρος ψηλὸ ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε ναὸς τῶν εἰδώλων καὶ ἔστησε τὴν μικρὴ καλύβα του ἀσκητεύοντας μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία. 

Ὅταν εἶδαν οἱ δαίμονες τὴν ἀρετή του, δοκίμασαν νὰ τὸν ἐκφοβήσουν. Δὲν μπόρεσαν ὅμως. Μὲ προσευχὴ τοὺς ἔκανε ἄφαντους. 

Ἐκεῖνοι τότε ἐξεμάνησαν καὶ ἄρχισαν νὰ σπᾶνε τὰ δένδρα καὶ ἐπειδὴ οὔτε μὲ αὐτὸ παρακίνησαν τὸν Ὅσιο, τὴ νύχτα μὲ φωνὲς καὶ θορύβους, ἐπιτίθονταν σὲ αὐτόν. Χωρὶς ὅμως νὰ κατορθώσουν τίποτα, ὑπεχώρησαν.

Ὁ Ὅσιος ἦταν γεμάτος ταπεινοφροσύνη. Ποτὲ δὲν ὑπερηφανεύθηκε γιὰ τὴν ἐγκράτεια καὶ τὰ πνευματικὰ κατορθώματά του καὶ ὁδηγοῦσε πρὸς τὸν Χριστὸ πλανεμένες ψυχές. 

Ὅποτε μάλιστα τοῦ ἔκαναν λόγο ἐπαινετικό, ὁ Ὅσιος δὲν ἤθελε νὰ τὸν δεχθεῖ, διότι θεωροῦσε πνευματικὰ ὠφέλιμο νὰ προσέχει ποῦ ὑστεροῦσε καὶ ὄχι νὰ ἀκούει γιὰ τὴν προκοπή του.
Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Ὅσιος ἐπιθυμοῦσε νὰ ζήσει πιὸ αὐστηρὸ ἀσκητικὸ βίο, ἐγκατέλειψε τὴν καλύβα καὶ ἔκτισε κελὶ τόσο στενό, ὥστε εἰσερχόταν σὲ αὐτὸ μὲ δυσκολία. 

Καλημέρα και σήμερα ....

 Μπορεί να είναι doodle 

Ζωή δεν είναι ότι βλέπεις.. ...αλλά ότι ονειρεύεσαι.

Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026

Η ευτυχία δεν είναι τόπος.

 Μπορεί να είναι εικόνα πλεούμενο και λίμνη 


Δεν είναι το νησί που θα φτάσεις όταν τελειώσουν οι υποχρεώσεις, ούτε το σπίτι που θα χτίσεις όταν τακτοποιηθούν οι εκκρεμότητες. Δεν είναι η ανταμοιβή μετά την αντοχή.
Η ευτυχία είναι τρόπος να περπατάς.
Ως παιδιά τη ζούσαμε αβίαστα ,ως ενήλικες τη μετατρέψαμε σε στόχο.
Της βάλαμε προθεσμίες, προϋποθέσεις, όρους. «Όταν πετύχω… όταν βρω… όταν σταθεροποιηθώ… τότε». Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, τη στείλαμε πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από εμάς.
Μα η ευτυχία δεν αγαπά το μέλλον. Αναπνέει μόνο στο παρόν.
Δεν είναι ο θόρυβος της επιτυχίας, αλλά η σιωπή της συμφιλίωσης.
Δεν είναι το χειροκρότημα των άλλων, αλλά η ήσυχη βεβαιότητα ότι δεν πρόδωσες τον εαυτό σου.
Δεν είναι η απουσία δυσκολίας, αλλά η παρουσία νοήματος.
Ψάχνοντάς την, συχνά κοιτάμε ψηλά ή μακριά. Κι όμως, εκείνη κάθεται χαμηλά:
σε ένα τραπέζι με ανθρώπους που σε βλέπουν πραγματικά,
σε μια στιγμή που λες «ευχαριστώ» και το εννοείς, σε ένα βράδυ που κουράστηκες, αλλά ξέρεις γιατί.

Άγιος Πορφύριος: Το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» τα λέει όλα.

 

Τον παρακάλεσα μία ημέρα να μου υποδείξει ένα τρόπο προσευχής και, εάν ήταν δυνατόν, να μου εμπιστευθεί το δικό του τρόπο προσευχής. Και η απάντηση ήταν άμεση και ..πληρωμένη.

– Και τι την πέρασες την προσευχή, για φαγητό που προσφέρεται κατά παραγγελιών ή φάρμακο που χορηγείται με συνταγή; Εγώ σου έχω πει να ζητάς μόνο τη σωτηρία της ψυχής.

Να ζητάς δηλαδή να καταστείς κληρονόμος της αιωνίου Βασιλείας των Ουρανών. Και όλα τ’ άλλα να τ’ αφήνεις στην κρίση του Θεού .

Σου υπενθυμίζω , για μία ακόμη φορά, το «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν των Ουρανών». Αυτό δεν σου αρκεί;

Εάν δε σου αρκεί ; Εάν δεν σου αρκεί αυτό ή δε σε ικανοποιεί απόλυτα περιορίσου στη νοερά προσευχή. Για μένα το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» τα λέει όλα.

Και οπωσδήποτε περισσότερα από αυτά που λες εσύ. Αρκεί να το λες με πίστη και αφοσίωση. Και μάλιστα την ώρα εκείνη να φαντάζεσαι ότι έχεις μπροστά σου τον εσταυρωμένο Ιησού .

Και άκου. Την ώρα που θα το λες, θα στρέψεις το νου σου εδώ, προς εμένα. Και εγώ θα συλλαμβάνω τη σκέψη σου και θα προσεύχομαι μαζί σου για σένα. Αυτό είναι το καλύτερο. Και αυτό σου συνιστώ να κάνεις.