Καλή σας νύχτα!

  

 

Και έρχεται έπειτα και η βροχή που ξεπλένει τα πάντα ...

Λόγια Αγίων!

 

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Β΄ Λουκά)

 

 

Η αγάπη χωρίς όρια

«Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως»

Με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή, η οποία προέρχεται από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου μας, η μητέρα μας Εκκλησία μάς βοηθά να προσεγγίσουμε μια σπουδαία αλήθεια που μπορεί να διαποτίσει κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας: ότι το αληθινό κριτήριο της αγάπης μας για τον Θεό είναι η στάση μας απέναντι στον κάθε συνάνθρωπο. 

Όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την αγάπη μας, χωρίς καμία εξαίρεση ή διάκριση. Ακούσαμε πρωτίστως τον Κύριο να μας διδάσκει: «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως»· δηλαδή, όπως επιθυμείτε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεστε κι εσείς σε εκείνους.

Η ανθρωπινη δικαιοσύνη

Η ανταπόδοση των ίσων συνιστά την πρώτη θεμελιώδη αρχή της δικαιοσύνης. Με απλά λόγια, όταν θέλουμε να μας αγαπούν οι άλλοι, οφείλουμε κι εμείς να τους αγαπούμε· αν δεν θέλουμε να μας αδικούν, δεν πρέπει κι εμείς να τους αδικούμε. Αυτή την αρχή τη συναντούμε ήδη από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης.

Η ευαγγελική υπέρβαση

Ο Χριστός όμως, μέσα από τη θεϊκή παιδαγωγία του, προχωρεί πολύ πιο πέρα, αποκαλύπτοντας το ανώτερο νόημα της αγάπης. Η αλήθεια του Ευαγγελίου μάς αποδεικνύει ότι η εν Χριστώ αγάπη υπερβαίνει την συμβατική ανθρώπινη δικαιοσύνη. Με τη δυναμική της υψωνόμαστε σε τέτοιο πνευματικό μέγεθος, ώστε να μπορούμε να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας.

Τελετή υπογραφής πρωτοκόλλου για την παράδοση - παραλαβή κειμηλίων

 

 

"Τα μνημεία, τα ιστορικά κειμήλια δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως λάφυρα πολέμου, ούτε ως θύματα συγκυριών μεταγενέστερων της δημιουργίας τους και της αναπόσπαστης φύσης τους ως συνόλου", δήλωσε ο πρωθυπουργος Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας παρουσία και του πρωθυπουργού της Βουλγαρίας, Ρούμεν Ράντεφ, στην τελετή υπογραφής πρωτοκόλλου για την παράδοση-παραλαβή κειμηλίων μεταξύ των δύο χωρών, στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

"Θεμελιώνουμε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή πολιτιστική ανταλλαγή", είπε και εξέφρασε την πεποίθηση ότι η συνεργασία θα συνεχιστεί για την επιστροφή και άλλων κειμηλίων.

"Είναι η ίδια ακριβώς αυτή η αρχή η αρχή της ακεραιότητας του μνημείου που διαπερνά και την προσπάθειά μας συνεχή προσπάθεια μας για την επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα", είπε και πρόσθεσε:

Ταυτόχρονα ο κ. Μητσοτάκης έστειλε μήνυμα και για τα Γλυπτά του Παρθενώνα: "Η πατρίδα μου δεν πρόκειται να δεχθεί διευθετήσεις που να δηλώνουν αναγνώριση ξένης κυριαρχίας ή να δανειστεί τάχα τους δικούς της θησαυρούς. Αντίθετα, θεωρεί πια ότι ήρθε η ώρα της αλήθειας, της λογικής της δικαιοσύνης, αλλά και της ηθικής".

Οι συζητήσεις για την επιστροφή των κειμηλίων άρχισαν πριν από περίπου μισό αιώνα, από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον τότε ηγέτη της Βουλγαρίας Τεοντόρ Ζίβκοφ, αλλά ολοκληρώθηκαν τώρα, διότι ξεπεράστηκαν αγκυλώσεις του παρελθόντος, τόνισε ο κ. Μητσοτάκης.

Αναφερόμενος στις σχέσεις Ελλάδας- Βουλγαρίας είπε: "Δεν ωραιοποιούμε την ιστορία ούτε και πρέπει να τη διαγράφουμε. Οφείλουμε, ωστόσο, να διδασκόμαστε από τις σκοτεινές της σελίδες, προκρίνοντας όσα μας ενώνουν, την κοινή πολιτιστική και θρησκευτική μας ρίζα, την αμοιβαία αναγνώριση της ταυτότητας του άλλου, αλλά, κυρίως, το κοινό μας αύριο σε μία Ευρώπη ανάπτυξης και ευημερίας.

Δώσε στον άλλον ένα χαμόγελο.

  

Ἐσὺ ποὺ εἶσαι στὸ Μοναστήρι, ὅταν πλησιάσεις τὸν ἀδελφό σου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι σύζυγος, ὅταν πλησιάσεις τὸν ἢ τὴν σύζυγό σου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι πατέρας, μητέρα, ὅταν πλησιάσεις τὸ παιδί σου, ὅ,τι θὰ τοῦ πεῖς, ὅ,τι σκέφτεσαι νὰ τοῦ πεῖς, πὲς τό, ἀφοῦ πρῶτα τοῦ πεῖς δύο κουβέντες ποὺ θὰ τοῦ δώσουν χαρά, παρηγοριά, μία ἀνάσα.

Νὰ τὸν κάνεις νὰ πεῖ, ἀνακουφίσθηκα, χάρηκα. Νὰ κάνετε τοὺς ἄλλους νὰ σᾶς καμαρώνουν, νὰ σᾶς ἀγαποῦν, νὰ χοροπηδοῦν ἀπὸ τὴ χαρά τους, ὅταν σᾶς συναντοῦν.

Διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὴν ζωή τους, στὸ σπίτι τους, στὸ σῶμα τους, καὶ στὴν ψυχὴ τους, ἔχουν πόνο, ἀρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, καὶ ὁ καθένας κρύβει, τὸν πόνο μέσα, στὸ πουγγὶ του τὸ κρυφό, μέσα στὴν καρδιά του, στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ μὴν τὸ ξέρουν οἱ ἄλλοι.

Ἔτσι ἐγὼ δὲν ξέρω τί πόνο ἔχεις ἐσὺ καὶ ἐσὺ δὲν ξέρεις τί πόνο ἔχω ἐγώ.
Μπορεῖ νὰ γελῶ καὶ νὰ φωνάζω, νὰ παίζω, ἀλλὰ κατὰ βάθος πονῶ, καὶ γελῶ, καὶ φωνάζω, γιὰ νὰ σκεπάσω τὴν λύπη μου.

19η Γιορτή Έναρξης Κατηχητικών

 

 

Μαζί με τον Χριστόν μας, θα τα περάσης όλα.

  

Οι άνθρωποι, παιδί μου, χωρίζονται εις αυτόν τον κόσμον εις καλούς και κακούς, εις πλουσίους και πτωχούς, εις μορφωμένους και αμορφώτους, εις ευγενείς και αγενείς, εις εξύπνους και ανοήτους. Ενώνονται όμως όλοι εις εν σημείον. 

Εις τον πόνον. Διότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως εις την ζωήν των θα πονέσουν. Καθώς λέγει και το ρητόν: «Τέρας, ει τις ηυτύχησεν δια βίου». Άρα λοιπόν όλοι οι άνθρωποι ζώμεν εις το βασίλειον του πόνου.

Γνωρίζομεν ότι ο πόνος είναι κάτι το προσωπικόν, που θα χρειασθή κανείς να τον αντιμετωπίση μόνος του. Είναι ο σταυρός του, που οφείλει να τον σηκώση, όπως και ο Σωτήρ του κόσμου, ο Ιησούς, εσήκωσε τον Σταυρόν Του χάριν ημών. 

Αναπαύου λοιπόν, παιδί μου, εις το πατρικόν χέρι, που αυτόν τον καιρόν σε χειρουργεί με τον πόνον και ηρέμησε. Δέξου ότι ο Θεός, σου τον στέλλει, συμφιλιώσου μαζί του, με τον πόνον, δια να δυνηθής να τον αντιμετωπίσης.

Γνωρίζω πόσον δύσκολον είναι αυτό, αλλά σωτήριον, οι άγιοι έχαιρον εις την θλίψιν των, ημείς τουλάχιστον να δεχώμεθα ταύτην με υπομονήν, και ο Θεός δεν θα ξεχάση, έστω και αυτήν την ελαχίστην προαιρετικήν υπομονήν μας εις το θέλημά Του, που εκπροσωπεί ο πόνος.

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης

 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν.

Ἔζησε καὶ μαρτύρησε τὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Δομετιανός. Διακρίθηκε γιὰ τὴ φιλοσοφική του κατάρτιση καὶ τὴν βαθιά του καλλιέργεια.

Ἀρχικὰ ἦταν εἰδωλολάτρης καὶ μέλος τῆς Βουλῆς τοῦ Ἀρείου Πάγου. Τὸ κήρυγμα ὅμως τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἄγγιξε τὴν παιδευμένη καὶ εὐαίσθητη ψυχή του καὶ βαπτίσθηκε.

Ἀργότερα διαδέχθηκε στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῶν Ἀθηνῶν τὸν εὐσεβῆ Ἰερόθεο. 

Ὑπῆρξε συγγραφέας πλήθους θεολογικῶν συγγραμμάτων. Ἐπιβραβεύθηκε ἀπὸ τὸ θεὸ γιὰ τὴ χριστιανική του δράση μὲ τὸ χάρισμα νὰ ἐπιτελεῖ θαύματα.

Περιόδευσε σὲ πολλὰ μέρη τῆς Δύσης, ὅπου κήρυξε τὸν εὐαγγελικὸ λόγο καὶ ἑρμήνευσε τὶς ἱερὲς γραφές. Ὅταν ἔφθασε στὸ Παρίσι συνελήφθη καὶ ἀργότερα ἀποκεφαλίσθηκε.
Μαζί του μαρτύρησαν καὶ δυὸ μαθητές του, ὁ Ρουστικὸς καὶ ὁ Ἐλευθέριος. 

Ὁ ἡγεμόνας τῆς περιοχῆς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ μὴ θάψει κανεὶς τὰ ἅγια λείψανα τῶν μαρτύρων, ὅμως κάποιοι χριστιανοὶ τὰ φύλαξαν καὶ ὅταν δὲν ὑπῆρχε πλέον φόβος τὰ ἐνταφίασαν μὲ τιμές.

Όταν οι λαοί πληρώνουν και οι ηγέτες ρητορεύουν

 

 

             Tsilis Konstantinos

Κάθε Σεπτέμβριο η Νέα Υόρκη γίνεται για λίγες ημέρες η πρωτεύουσα του κόσμου. Πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και διπλωμάτες συγκεντρώνονται στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών για να μιλήσουν (τουλάχιστον θεωρητικά) για ειρήνη, συνεργασία, ασφάλεια και ένα κοινό μέλλον. Είναι μια εικόνα που θα μπορούσε να γεννά ελπίδα. Μόνο που τα τελευταία χρόνια η ελπίδα περισσεύει περισσότερο στις διακηρύξεις παρά στην πραγματικότητα.

Ο ίδιος ο ΟΗΕ μιλά φέτος για την ανάγκη αποκατάστασης της εμπιστοσύνης και για έναν Οργανισμό που θα παράγει ουσιαστικά αποτελέσματα για όλους. Η διατύπωση είναι αποκαλυπτική. Για να χρειάζεται να αποκαταστήσεις την εμπιστοσύνη, σημαίνει ότι κάπου, κάποτε, την έχασες. Και ίσως γνωρίζουμε πού. 

Στα μικρόφωνα ακούγονται μεγάλες κουβέντες. Έξω από την αίθουσα, όμως, συνεχίζονται πόλεμοι, αντιπαραθέσεις, οικονομικές πιέσεις, ενεργειακή ανασφάλεια και ένας ανταγωνισμός ισχύος που συχνά αντιμετωπίζει ολόκληρες κοινωνίες σαν αριθμούς πάνω σε έναν γεωπολιτικό χάρτη.

Κάπου ανάμεσα στις σημαίες, στις χειραψίες, στις αυτοκινητοπομπές και στους προσεκτικά προετοιμασμένους λόγους υπάρχει και ο απλός άνθρωπος. Μόνο που αυτός δεν διαθέτει βήμα στον ΟΗΕ. Δεν κάνει γεωπολιτική. Πληρώνει ηλεκτρικό. Βάζει καύσιμα. Μετρά τα χρήματα που απέμειναν μέχρι το τέλος του μήνα. 

Βλέπει τα τρόφιμα να ακριβαίνουν, το ενοίκιο να βαραίνει, την εργασία να γίνεται περισσότερο επισφαλής. Αναρωτιέται πώς θα σπουδάσει τα παιδιά του και αν αύριο θα μπορεί να διατηρήσει το επίπεδο ζωής που θεωρούσε αυτονόητο χθες. Οι διεθνείς κρίσεις δεν φτάνουν στο σπίτι του ως διπλωματικά ανακοινωθέντα. Φτάνουν ως λογαριασμοί.

Ο φάκελος περνάει από χέρι σε χέρι....

  

 

Δουλεύω σε ένα μικρό εστιατόριο δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Θεσσαλονίκη - Σέρρες. Ήταν από εκείνα τα μέρη όπου σταματούν συνήθως οι οδηγοί φορτηγών για να πάρουν μια ανάσα.

Ένα πρωί, μπήκε μέσα ένας οδηγός γύρω στα εξήντα... φαινόταν εντελώς συντετριμμένος.
Παρήγγειλε έναν καφέ, αλλά σχεδόν δεν τον άγγιξε. Καθόταν απλώς εκεί, με το κεφάλι στα χέρια του.

«Δύσκολη μέρα;» τον ρώτησα. Σήκωσε το βλέμμα, τα μάτια του ήταν κόκκινα. «Μόλις με πήραν τηλέφωνο... Η γυναίκα μου έπαθε εγκεφαλικό. 

Είναι στην εντατική, στην άλλη άκρη της χώρας. Και δεν έχω τα χρήματα για το εισιτήριο του τρένου να φτάσω γρήγορα στην Αθήνα. Αν πάω οδικώς... φοβάμαι ότι θα φτάσω πολύ αργά».

Η φωνή του έτρεμε. Του είπα: «Μείνε εδώ».

Πήγα διακριτικά σε κάθε οδηγό φορτηγού στο εστιατόριο, έναν προς έναν. Μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, είχαν συγκεντρώσει περίπου 160 ευρώ, προσφέροντας ο καθένας ότι μπορούσε.

Επέστρεψα σε αυτόν: « Προλαβαίνεις να πάρεις τρένο από τη Θεσσαλονίκη σήμερα το απόγευμα. Αυτά τα χρήματα θα σε βοηθήσουν να πας».

Κοίταξε τα χρήματα και μετά όλους τους πελάτες γύρω του... δεν έβρισκε λόγια. Ένας ηλικιωμένος οδηγός φορτηγού σηκώθηκε όρθιος: «Στον δρόμο, είμαστε όλοι μακριά από τις οικογένειες μας. Γι' αυτό προσέχουμε ο ένας τον άλλον. Πήγαινε να δεις τη γυναίκα σου».

Κάνε με αυτό που πρέπει να 'μαι.

  

"Κύριε, κάνε με αυτό που πρέπει να 'μαι, 

κι άλλαξέ με, όποιο κι αν είναι το τίμημα". 

Όταν θα έχουμε ξεστομίσει αυτά τα επικίνδυνα λόγια, θα πρέπει 

και να είμαστε προετοιμασμένοι να τα ακούσει ο Θεός. 

Κι είναι λόγια επικίνδυνα! Η αγάπη του Θεού είναι αμείλικτη. 

Ο δάσκαλος , οι μαθητές και τα μπαλόνια.

  

Ένας δάσκαλος έφερε μπαλόνια στο σχολείο και ζήτησε από τα παιδιά να τα φουσκώσουν όλα και στη συνέχεια να γράψει το κάθε παιδί στο μπαλόνι του ,το όνομά του .
Μάζεψαν τα μπαλόνια στο διάδρομο και ο δάσκαλος τα ανακάτεψε από άκρη σε άκρη. Ο δάσκαλος έδωσε τότε 5 λεπτά για να βρει το κάθε παιδί το μπαλόνι που είχε πάνω του το όνομά του .
Τα παιδιά έτρεξαν πάνω κάτω , κοιτάζοντας και ψάχνοντας ξέφρενα, αλλά καθώς έφτασε η ώρα και τα 5 λεπτά πέρασαν - κανένα δεν βρήκε το δικό του μπαλόνι .

Η σπουδαιότητα του να λέμε «όχι» είναι τεράστια.

  

Μια τόσο μικρή λέξη, δύο μόνο γράμματα, μπορεί πολλές φορές να γίνει ασπίδα προστασίας για ένα παιδί. 

Μπορεί να το βοηθήσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να προστατεύσει την αξιοπρέπειά του, να αποφύγει κινδύνους και να μάθει από νωρίς ότι η ζωή δεν είναι μόνο να ευχαριστούμε τους άλλους, αλλά και να γνωρίζουμε πότε πρέπει να βάζουμε όρια.

Πολλές φορές μεγαλώνουμε τα παιδιά μας λέγοντάς τους: «Να είσαι καλό παιδί».  «Να ακούς τους μεγαλύτερους». «Να μην αντιμιλάς». «Να μη στενοχωρείς κανέναν». «Να είσαι ευγενικό». Και ασφαλώς όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Η ευγένεια, ο σεβασμός, η υπακοή, η καλοσύνη είναι πολύτιμες αρετές.

Όμως πρέπει να προσέξουμε κάτι πολύ σημαντικό: **Η καλοσύνη δεν σημαίνει ότι το παιδί πρέπει να δέχεται τα πάντα. Η ευγένεια δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποχωρεί πάντοτε. Η υπακοή δεν σημαίνει ότι πρέπει να φοβάται να πει «όχι».

Υπάρχουν στιγμές που το «όχι» είναι απαραίτητο. Όταν κάποιος το πιέζει να κάνει κάτι που δεν θέλει. Όταν κάποιος το κάνει να αισθάνεται άβολα. Όταν κάποιος παραβιάζει τον προσωπικό του χώρο. Όταν μια παρέα το παρασύρει σε κάτι κακό. Όταν κάποιος του ζητά να κρατήσει ένα επικίνδυνο μυστικό. Όταν κάποιος το απειλεί, το κοροϊδεύει ή το εκφοβίζει. Όταν κάτι μέσα του το προειδοποιεί ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι σωστό.

Τότε το παιδί πρέπει να γνωρίζει ότι έχει δικαίωμα να πει «όχι». Και όχι μόνο να το πει. Να το πει δυνατά. Να απομακρυνθεί. Να ζητήσει βοήθεια. Να μιλήσει σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύεται. Να γνωρίζει ότι δεν πρέπει να αισθανθεί ενοχή επειδή προστάτεψε τον εαυτό του.

Αυτό το μάθημα δεν αρχίζει στην εφηβεία. Αρχίζει από πολύ νωρίς. Αρχίζει μέσα στο σπίτι. Όταν οι γονείς σέβονται τα συναισθήματα του παιδιού. Όταν το ακούνε. Όταν δεν γελούν με τους φόβους του. Όταν δεν το αναγκάζουν πάντοτε να αγκαλιάζει ή να φιλά κάποιον, μόνο και μόνο επειδή «είναι συγγενής» ή «θα παρεξηγηθεί». Όταν του μαθαίνουν ότι το σώμα του έχει αξία και πρέπει να το σέβονται όλοι. Όταν του δίνουν χώρο να εκφράζει τη γνώμη του χωρίς να το προσβάλλουν.

Το κοινό ποτήριο!

  

Στο μέγα μυστήριο του γάμου οι νεόνυμφοι

 πίνουν κρασί από το ίδιο ποτήρι. 

Ο συμβολισμός αυτός δείχνει την υπόσχεση του ζευγαριού 

να πιεί μαζί το γλυκό ποτήρι της χαράς αλλά και το πικρό 

κατακάθι της θλίψης, του πένθους και της αποτυχίας. 

Δυο λόγια βιαστικά για τον π. Ιουστίνο.

  

Τι μπορώ να γράψω τούτη την ώρα; Για την Ουράνια Σύναξη; Για την γη που φτωχαίνει (πάντα κατά τα ανθρώπινα); 

Να θυμηθώ στιγμές, λόγια, γιορτές και πανηγύρεις; Περιπέτειες, προβλήματα, χαμόγελα, πόνους, χαρές;

Μέσα σε λίγους μήνες, ο Θεός μας έτσι έκρινε, άδειασε λίγο η Αγία Γη… Προφανώς η Χάρις και η Ευλογία παραμένουν στα Πανάγια Προσκυνήματα, αυτό δεν άλλαξε ποτέ και είναι το μόνο που δεν θα αλλάξει. Ούτε εννοώ πως άδειασε από κόσμο και προσκυνητές… 

Η αλήθεια είναι πως εδώ και αρκετούς μήνες οι επισκέπτες των Ιεροσολύμων είναι απίστευτα και αξιοπερίεργα λιγοστοί! Κι όμως η Αγία Γη μέσα σε λίγους μήνες άδειασε!

Άδειασε από την παρουσία των αγιοταφιτών πατέρων που για δεκαετίες έδωσαν την ύπαρξη και ζωή τους στην διαφύλαξη των προσκυνημάτων. Ουράνια Σύναξη! Επίγεια ορφάνια! Και δεν μπορείς να περιγράψεις το συναίσθημα. Δεν βρίσκεις λόγια. 

Γιατί τους ήξερες όλους για σχεδόν τέσσερεις δεκαετίες… και τώρα ένας-ένας αφήνουν τον κόσμο μας για τον ένα και μοναδικό κόσμο, την Βασιλεία των Ουρανών. Και επειδή ακριβώς η μακαρία οδός τους οδηγεί στο Ουράνιο Θυσιαστήριο, αυτή η στενοχώρια που αισθάνεσαι για την αναχώρησή τους, γίνεται παρηγοριά και ευλογία. Χαρμολύπη!