Εικόνα τέμπλου με τον Άγιο Δημήτριο και τον Άγιο Νέστορα (18ος αιώνας)
Ο Άγιος Δημήτριος απεικονίζεται εντός της φυλακής να ευλογεί τον Άγιο Νέστορα, ο οποίος είναι γονατιστός μπροστά του.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΑΣ |
 |
Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026
Καληνύχτα!
Από μερικά παλληκάρια κρατήθηκε το Έθνος!
(Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης)
«Ευλογημένοι, στον πόλεμο του 1940 στο Μέτωπο, οι Έλληνες μάλωναν μεταξύ τους για το ποιός θα πάει μπροστά στην Πρώτη Γραμμή. Οι νέοι τότε τραβούσαν τους μεσήλικες πίσω και τους έλεγαν:
”Πηγαίνετε εσείς πίσω, γιατί έχετε Οικογένεια και παιδιά και αφήστε εμάς μπροστά”…
Εσείς λέτε πως δυσκολεύεστε και δεν θέλετε να πάτε να υπηρετήσετε ! »…
Από μερικά παλληκάρια κρατήθηκε το Έθνος! Όσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δεν πεθαίνουν. Αν δεν υπάρχη ηρωισμός, δεν γίνεται τίποτε. Και να ξέρετε, ο πιστός είναι και γενναίος.
Την Ορθοδοξία μας σαν Έλληνες την οφείλουμε στον Χριστό και τους αγίους Μάρτυρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας· και την ελευθερία μας την οφείλουμε στους ήρωες της Πατρίδας μας, που έχυσαν το αίμα τους για μας.
Αυτήν την αγία κληρονομιά οφείλουμε να την τιμήσουμε και να την διατηρήσουμε και όχι να την εξαφανίσουμε στις μέρες μας. Είναι κρίμα να χαθή ένα τέτοιο έθνος! Και βλέπουμε τώρα, όπως πριν αρχίση ένας πόλεμος στέλνουν ατομικές προσκλήσεις, έτσι και ο Θεός με ατομικές προσκλήσεις μαζεύει ανθρώπους, για να κρατηθή κάτι και να σωθή το πλάσμα Του.
Δεν θα αφήση ο Θεός, αλλά πρέπει και εμείς να κάνουμε ό,τι μπορούμε ανθρωπίνως και για ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε ανθρωπίνως, να κάνουμε προσευχή να βοηθήση ο Θεός.
Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδηση μας ότι κάναμε εκείνο πού μπορούσαμε.
Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι προγονοί μας από τους τάφους. Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι’ αυτήν; Η Ελλάδα, η Ορθοδοξία, με την παράδοση της, τους Αγίους και τους ήρωες της, να πολεμήται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μη μιλάμε!
Είναι φοβερό!
Αρχιεπίσκοπος: ''Να τιμούμε το παρελθόν και να ατενίζουμε το μέλλον με ελπίδα''
Την ευχή για τον ελληνικό λαό να έχει μνήμη, ενότητα και ελπίδα, έδωσε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.
«Αδελφοί μου, η ευχή μου είναι να έχουμε μνήμη για εκείνους που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας.
Ενότητα, γιατί αυτή υπήρξε η μεγάλη δύναμη του ελληνικού λαού στις δυσκολότερες στιγμές της ιστορίας του.
Ελπίδα, γιατί το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν, αλλά, κυρίως, στο μέλλον που οφείλουμε να οικοδομήσουμε, ιδιαίτερα για τα παιδιά μας.
Άφησαν πίσω τους μανάδες,πατεράδες, παιδιά, γυναίκες, αγαπημένες... κουβαλώντας τις ευχές στην καρδιά τους!!
Ευχές να ζήσουν και να γυρίσουν νικητές!!
Ήταν εκείνες οι ευχές που γιόμιζαν τα στήθια τους πίστη και δύναμη και πέφτανε πάνω στον εχθρό με λύσσα...
Ήταν εκείνες οι ευχές που τους κράτησαν όρθιους στην πείνα και στο κρύο.
Το φαί τους έλειπε. Από νερό δεν είχαν έλλειψη.
Πιάναν στη χούφτα τους το χιόνι και το ρουφούσαν μέχρι που τα χείλια τους γινότανε κατακόκκινα και μπούζι.
Μέχρι που δεν τα νιώθανε και θαρρούσαν πως κάποιο βόλι τα αφαίρεσε...
Αυτές οι ευχές και τα μάτια των αγαπημένων τους οδήγησαν στη ΝΙΚΗ!!
Κάθε που έρχονταν η εικόνα τους στο μυαλό φωνάζανε ΑΕΡΑ και σα θεριά σώμα με σώμα αναμετριόταν με τον εχθρό.
28η Οκτωβρίου – Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου
Κάποτε οι πατέρες μας κλήθηκαν να πολεμήσουν για την ελευθερία της πατρίδας. Σήμερα καλούμαστε κι εμείς να δώσουμε έναν άλλο πόλεμο· έναν πόλεμο αθόρυβο, καθημερινό, μα εξίσου ουσιαστικό: τον αγώνα για την ελευθερία της ψυχής μας!
«…ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τους κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (Εφες.6,12)
Ο Άγιος Παΐσιος, με τον λόγο που του αποδίδεται, μας υπενθυμίζει:
«Τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά τον διάβολο».
Γιατί τι αξία έχει να είναι ελεύθερη η πατρίδα μας, όταν η ψυχή μας παραμένει σκλαβωμένη στα πάθη, στον εγωισμό, στο μίσος και στην αμαρτία;
Οι αφανείς ήρωες του Έπους του 40..Τα μουλάρια..
Αγόγγυστα και ακούραστα, νηστικά, ταλαιπωρημένα, τραυματισμένα και άρρωστα, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου μεταφέροντας τόνους υλικού και εφοδίων στους στρατιώτες που πολεμούσαν.
Αυτά τα ηρωικά ζώα, υπερήφανα, ακούραστα, μουσκεμένα από την βροχή και το χιόνι μετέφεραν τρόφιμα και πυρομαχικά στον μαχόμενο Στρατό μας.
«Σ’ ένα χαντάκι, σκεπασμένο με χιόνι, ο Ψαρής μου κόλλησε. Πεινασμένο, μουσκεμένο ως το κόκαλο, ταλαιπωρημένο από το αδιάκοπο τρέξιμο πάνω στα κατσάβραχα, ήταν γραφτό του να μείνει εκεί.
Το χάιδεψα λίγο στο σβέρκο και το φίλησα. Και κίνησα. Σε λίγα βήματα γύρισα να ιδώ για τελευταία φορά. Μπορεί να ήταν ζώο, αλλά ήταν σύντροφος στον πόλεμο. Είχαμε δει τόσες φορές μαζί το θάνατο, είχαμε περάσει μαζί μερόνυχτα ζωής, τέτοια που δεν λησμονιέται ποτέ.
28η Οκτωβρίου: Μόνο όταν η Παναγία σκέπει, η Ελλάδα μεγαλουργεί.
Πάει καιρός πολύς που το αήττητο μαφόριο της Θεοτόκου, η Αγία Σκέπη, κηρύχθηκε ανεπιθύμητη στα κοσμικά σαλόνια μας. Ο ξιπασμένος, απνευμάτιστος Γραικός, είπε πώς ο δροσερός ίσκιος της Υπερμάχου, του κρύβει τον ήλιο της «προόδου».
Πώς η χώρα πρέπει να τραβήξει μπροστά, προς τους ατσάλινους ορίζοντες της Εσπερίας, αδέσμευτη από τη μάνα του Έθνους μας, ελεύθερη για να επιλέξει τη σκλαβιά της.
Και πράγματι αυτό βλέπουμε στους καιρούς μας. Μια χώρα τόσο χειραφετημένη που λησμόνησε πώς μοιάζει το χέρι που θα τη σώσει απ’ τον πνιγμό της. Κι όμως εκείνο το μικρό εικονισματάκι της Παναγίας που φώλιαζε στο στέρνο των στρατιωτών και ταξίδευε από τα τραίνα του Σταθμού Λαρίσης ως την Ήπειρο και τη χιονισμένη Πίνδο, ξέρει να διηγηθεί πολύ λαμπρότερες δόξες από μυριάδες πολιτικάντικα κοκορίσματα.
Εκείνο το ταπεινό εικονισματάκι εξασφάλιζε ηθικό και ψυχή βαθιά, κοινή θωριά προς τον ουρανό, απάντηση σε όλες τις λιγοψυχιές, παρηγοριά σε κάθε ρίγος πόνου, χαμόγελα μπροστά στον μπαρουτοκαπνισμένο Χάρο, λεβεντιά ισάξια με την αθάνατη γενιά του 21. Μια κλεφτή ματιά στην Αειπάρθενο έφτανε για να στηλώσουν το θάρρος τους μπροστά σε τάγματα και συντάγματα.
Ένα ανέμισμα του θεομητορικού μανδύα πάνω από τα πεδία της μάχης, φυσούσε ούριο άνεμο στα φρονήματα, θέριευε τα κύματα της ένδοξης μας ιστορίας, ανέτρεπε όλες τις λογικές πιθανότητες.
Με την Παναγία μαζί!
«Μάνα, όταν δεις τα παιδιά μου, να τους πεις ότι τελευταία φορά
με είδες να φιλάω την εικόνα της Παναγίας...
ΓΙΑ ΤΗΝ 28 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ «Πίστη, Θυσία και Ενότητα – το μήνυμα του ‘Όχι’ τότε και σήμερα»
Σήμερα 28 Οκτωβρίου, η Πατρίδα μας θυμάται και τιμά το μεγάλο «Όχι» του 1940. Ένα «Όχι» που δεν ειπώθηκε με οργή ή μίσος, αλλά με πίστη στον Θεό και αγάπη για την ελευθερία.
Ήταν η στιγμή που ένας μικρός λαός ύψωσε το ανάστημά του απέναντι σε μια υπερδύναμη, έχοντας στο χέρι του τον σταυρό και στην καρδιά του το Ευαγγέλιο.
Οι ήρωες του ’40 δεν πολέμησαν μόνο με όπλα.
Πολέμησαν με προσευχή, νηστεία, πίστη και ομοψυχία. Οι στρατιώτες στα χιονισμένα βουνά είχαν μαζί τους εικόνες, κομποσκοίνια και τις ευχές των μανάδων και των ιερέων. Ο πόλεμος εκείνος έγινε λειτουργία αγάπης προς την πατρίδα. Οι καμπάνες τότε δεν καλούσαν μόνο στη Θεία Λειτουργία, αλλά και στη θυσία για το κοινό καλό.
Η Εκκλησία στάθηκε πάντα στο πλευρό του λαού. Στήριξε, ευλόγησε, εμψύχωσε. Οι ιερείς ευλογούσαν τα στρατεύματα, οι μοναχές έραβαν ρούχα για τους μαχητές, οι ναοί γέμισαν από προσευχές και δάκρυα. Γιατί ο αληθινός αγώνας ξεκινά πρώτα μέσα στην ψυχή, εκεί όπου κατοικεί η ελευθερία του ανθρώπου.
Τιμή και δόξα στην πατρίδα μας και στους ήρωες!!
Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, η καρδιά μας γονατίζει με ευγνωμοσύνη μπροστά στους ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας. Με πίστη στον Θεό, αγάπη για την Ελλάδα και ψυχή γεμάτη αυταπάρνηση, έγραψαν σελίδες δόξας που κανένας χρόνος δεν μπορεί να σβήσει.
Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια! Τρεις ιερές αξίες, βαθιά ριζωμένες στην ιστορία, στην πίστη και στην ψυχή του λαού μας.
Όσο κι αν κάποιοι θελήσουν να σβήσουν την ιστορία μας, να απομακρύνουν την πίστη μας και να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, δεν θα μπορέσουν να ξεριζώσουν όσα είναι χαραγμένα στις καρδιές μας. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο ένας τόπος· είναι οι αγώνες των προγόνων μας, οι εκκλησιές μας, οι παραδόσεις μας και η Ορθόδοξη πίστη μας.
Μνήμη Ἁγίας Σκέπης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
Διαβάζουμε: «Τῇ αὕτῃ ἡμέρᾳ τὴν ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας ἤτοι τοῦ ἱεροῦ αὐτῆς Μαφορίου, τοῦ ἐν τῷ σορῷ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν, ὄτε ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς κατεῖδεν ἐφηπλωμένην αὐτὴν ἄνωθεν καὶ πάντας τοὺς εὐσεβεῖς περισκέπουσαν».
Λόγω τῶν πολλῶν θαυμάτων ἀπὸ τὴν Παναγία, ποὺ ἀνέφεραν οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες στὸν Ἑλληνοϊταλικὸ πόλεμο τὸ 1940, ἡ Ἱερὰ Συνοδὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀπόφασή της τὸ 1952, καθιέρωσε νὰ ἑορτάζεται ἡ Ἅγια Σκέπη τῆς Θεοτόκου ἀντὶ γιὰ τὴν 1η Ὀκτωβρίου, στὶς 28 Ὀκτωβρίου.
Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἅγιας Σκέπης τῆς Θεοτόκου ἡ ὁποία τελοῦνταν ἀπὸ παλαιότατων χρόνων τὴν 1η Ὀκτωβρίου, ἦταν ἀνάμνηση τοῦ θαύματος τὸ ὁποῖο εἶδε ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας. Κατὰ τὴ διάρκεια μιᾶς ἀγρυπνίας στὸ παρεκκλήσι τῆς «Ἅγιας Σοροῦ» τοῦ ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν στὴν Κωνσταντινούπολη, ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας εἶδε τὴν Θεοτόκο νὰ προχωράει ἀπὸ τὶς βασιλικὲς πύλες πρὸς τὸ θυσιαστήριο ἀνάμεσα σὲ λευκοφορους ἅγιους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ξεχώριζαν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.
Ὅταν ἔφθασε στὸ θυσιαστήριο γονάτισε καὶ προσευχόταν γιὰ πολλὴ ὥρα, κλαίγοντας καὶ παρακάλωντας τὸν Υἱό της γιὰ τὴν σωτήρια του κόσμου. Ὅταν ὁλοκλήρωσε τὴν δέησή της, ἔβγαλε ἀπὸ τὸ κεφάλι της τὸ ἀστραφτερὸ μαφόριο, ποὺ φοροῦσε καὶ μὲ μία κινήση τὸ ἅπλωσε σὰν σκεπὴ ἐπάνω ἀπὸ τὸ ἐκκλησίασμα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)