Ένα χαλίκι στο παπούτσι!

  

 

Κάτι που προσπαθώ να θυμάμαι πάντα σε κάθε δύσκολη συζήτηση: Να επιδιώκουμε πάντα να διατηρούμε τις συζητήσεις μας εγκάρδιες. 

Μερικές φορές αυτό δεν είναι εφικτό. Αν κάποιος θυμώσει με αυτά που λέμε, έστω κι αν τα λέμε με καλή πρόθεση, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά. 

Πειραιώς: «Η ιερατική οικογένεια είναι το κύτταρο της Αγίας μας Εκκλησίας»

 

 

Εκδήλωση τιμής για την ιερατική οικογένεια πραγματοποιήθηκε χθες Κυριακή 17 Μαΐου 2026 στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, με την ευκαιρία προσκυνήσεως στο Ναό της Τιμίας Χειρός του Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη, εγγάμου και υπερπολυτέκνου Ιερέως, ο οποίος τέθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Προστάτης και Έφορος για τις ιερατικές οικογένειες της τοπικής μας Εκκλησίας.

Αρχικά τελέστηκε Πανηγυρικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της τοπικής μας Εκκλησίας.

Εν συνεχεία τιμήθηκαν για την προσφορά και το έργο τους δύο εκλεκτοί Ιερείς της Μητροπόλεώς μας. Πρόκειται για τους Αιδεσιμ. Πρωτοπρεσβυτέρους Βασίλειο Τσιμούρη, Αρχιερατικό Επίτροπο της Γ΄ Αρχιερατικής Περιφέρειας και Ιωάννη Ρισάνο, ο οποίος εφημέρευσε ευόρκως στην τοπική μας Εκκλησία επί σειρά ετών.

Στη σύντομη προσλαλιά του ο Σεβασμιώτατος, αρχικά τόνισε πως η εκδήλωση αυτή είναι «μία αναγωγή και μία αναφορά στον εν Τριάδι Πανάγιο Θεό για τα δώρα που μας προσφέρει η Αγάπη Του». Ο Κύριος «μας χάρισε την επίγνωση της αληθείας και της ζωής» «και μας χαρίζει αδιαπτώτως τη ζωή και το φως, τη χαρά και την ειρήνη, την Ανάσταση και την ευδοκία», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι «Εκείνος τροφοδοτεί και ζωογονεί την Αγία Του Εκκλησία με το Πανάχραντο Σώμα Του και το Πανάσπιλο Αίμα Του» και έτσι αποβαίνουμε όλοι «σύσσωμοι και σύσαρκοι και σύναιμοι και σύζωοι με Εκείνον».

Ξέρεις τι είναι Πίστη;

 

 

1943..

– Πάτερ, αύριο μην κάνετε Λειτουργία. Είναι πολύ επικίνδυνο!

-Σιωπή, σιωπή…

– Γέροντα, σας παρακαλούμε!

Η κατάσταση έχει αγριέψει. Κάθε μέρα πέφτουν γύρω μας βόμβες.

Φοβόμαστε να βγούμε από το σπίτι. Ανησυχούμε και για σας.

Ατάραχος ο π.Ιερώνυμος άκουγε τους ανθρώπους που τις τελευταίες μέρες κατέφθαναν ανήσυχοι στο Σιμωνοπετρίτικο Μετόχι της Αναλήψεως στον Βύρωνα Αττικής.

Ήθελαν να τον προστατεύσουν, αλλά και να βρουν καταφύγιο στη γαλήνια μορφή του.

-Σωπάστε, σωπάστε… τους έλεγε εκείνος και προσευχόταν μυστικά με τους Χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού και της Παναγίας.

Πίστευε βαθιά στη δύναμη του Χριστού και γι’ αυτό, ποτέ δεν έχανε την ειρήνη του.

1943.

Ο Βύρωνας βρίσκεται στο κέντρο των αντιμαχόμενων παρατάξεων.

Τα αγγλικά καράβια από τον Πειραιά βομβαρδίζουν την περιοχή.

Ο π.Ιερώνυμος τελεί τη Θεία Λειτουργία.

Του είπαν να κλείσει την εκκλησία για λόγους ασφαλείας.

Δεν δέχθηκε.

Θέλησε να μείνει πιστός στο καθήκον του.

Έξω από τον Ναό οι οβίδες και τα βλήματα πέφτουν βροχή.

Κάποια στιγμή ακούγεται ένας φοβερός κρότος. Έπειτα κι άλλος κι άλλος.

Αρχίζουν να πέφτουν οι πέτρες και οι σοβάδες της εκκλησίας.

Ο κόσμος τρομαγμένος ζητά τρόπο διαφυγής και σωτηρίας.

-Μην κουνηθεί κανείς!

Η φωνή του σεβάσμιου λευίτη τους καθηλώνει όλους.

Στην Ωραία Πύλη προβάλλει η γαλήνια μορφή του.

Η συμβουλή της γιαγιάς.

 

Ο εκ γενετής τυφλός.

  

Ἀκούσαμε τὴν ἱστορία τοῦ ἐκ γενετοῦς τυφλοῦ. Δὲν ἔχουμε ἐμπειρία τὶ εἶναι ἡ ἐκ γενετῆς τύφλωση, ἀλλὰ μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε πῶς ἦταν αὐτὸς ὁ ἄνδρας ποὺ ἦταν κλεισμένος στὸν ἑαυτό του, πῶς ὁ κόσμος γύρω του ἦταν γι’ αὐτὸν ὅπως ἕνας ἦχος μακρυνὸς, κάτι ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεῖ, νὰ ἔχει εἰκόνα. 

Ἦταν φυλακισμένος μέσα στὸ ἴδιο του τὸ σῶμα. Μποροῦσε νὰ ζήσει μὲ φανταστικὲς εἰκόνες, νὰ ἐπινοήσει ἕναν κόσμο, μποροῦσε μὲ τὴν ἀφὴ καὶ τὴν ἀκοὴ νὰ προσεγγίσει ὅ,τι ὑπῆρχε πραγματικὰ γύρω του· ἀλλὰ ἡ συνολικὴ πραγματικότητα τοῦ ἦταν ἀπρόσιτη.

Δὲν εἴμαστε τυφλοὶ ἀπὸ τὴ γέννηση μας, ἀλλὰ πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας! Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι εἶναι τόσο ἀνοιχτὸς ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ δεῖ ὅλο τὸν κόσμο στὴν εὐρύτητα του; 

Συναντοῦμε ἀνθρώπους, καὶ τοὺς βλέπουμε μὲ τὰ μάτια μας, ἀλλὰ σπάνια συμβαίνει νὰ βλέπουμε πέρα ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ σχήματα, τὰ χαρακτηριστικὰ, τὰ ροῦχα– πόσο συχνὰ μᾶς συμβαίνει νὰ κοιτάζουμε στὰ μάτια ἕνα πρόσωπο καὶ νὰ τὸ καταλαβαίνουμε; 

Γύρω μας ὑπάρχουν ἄνθρωποι καὶ κάθε πρόσωπο εἶναι μοναδικὸ γιὰ τὸν Θεὸ, ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς εἶναι; Δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι γύρω μας ἁπλὰ ἄνθρωποι μὲ ὀνόματα, ἐπίθετα, ποὺ ἀναγνωρίζουμε ἀπο τὴν ἐμφάνιση, ἀλλὰ ποὺ στὴν οὐσία δὲν τοὺς γνωρίζουμε;

Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση μας: εἴμαστε τυφλοί, κουφοί, ἀναίσθητοι στὸν ἐξωτερικὸ κόσμο, κι ὅμως, ἔχουμε κληθεῖ νὰ ἐρμηνεύουμε. Ὅταν συναντᾶμε ἕνα πρόσωπο, θὰ πρέπει νὰ τὸ προσεγγίζουμε ὅπως ἕνα μυστήριο, ὅπως συμβαίνει μὲ κάτι ποὺ μποροῦμε ν’ ἀνακαλύψουμε μόνο μὲσα ἀπὸ μιὰ βαθιὰ σχέση, ἴσως μὲ τό λόγο, ἴσως μὲ τὴ σιωπή· μιὰ σχέση τόσο οὐσιαστικὴ, ὥστε νὰ γνωρίσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὄχι ὅπως μᾶς γνωρίζει ὁ Θεὸς, ἀλλὰ μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ποὺ καταυγάζει τὰ πάντα καὶ τὸν καθένα μας χωριστά.

Οἱ Ἅγιοι Πέτρος, Διονύσιος, Ἀνδρέας, Παῦλος, Χριστίνα, Ἡράκλειος, Παυλίνος καὶ Βενέδιμος οἱ Μάρτυρες

 

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Πέτρος, Διονυσία, Ἀνδρέας, Παῦλος, Χριστίνα, Ἡράκλειος, Παυλίνος καὶ Βενέδιμος, μαρτύρησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.). 

Ὁ Πέτρος καταγόταν ἀπὸ τὴ Λάμψακο καί, ὅταν τὸν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸν ἄρχοντα τῆς Ἀβύδου, Δέκιο, γιὰ νὰ θυσιάσει στὴν Ἀφροδίτη, ἐκεῖνος ἀντίθετα, ὁμολόγησε μὲ παρρησία τὸν Χριστό. Τότε βασανίσθηκε σκληρὰ καὶ τελικὰ παραδόθηκε στὸν δήμιο.

Ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἀνδρέας κατάγονταν ἀπὸ τὴν Μεσοποταμία καὶ συνυπηρετοῦσαν στὸ στρατὸ τοῦ Δεκίου ὑπὸ τὸν στρατηγὸ Δάκνο. 

Ὅταν ἐπισκέφθηκαν τὴν Ἀθήνα, πληροφορήθηκαν γιὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη, κατηχήθηκαν καὶ βαπτίσθηκαν Χριστιανοί, καταγγέλθηκαν, συνελήφθηκαν μὲ τὸν Διονύσιο καὶ τὴν παρθένο Χριστίνα καὶ ὁμολόγησαν μὲ θάρρος τὴν πίστη τους στὸν Κύριο. 

Ἒτσι ὑπέστησαν τὸν διὰ λιθοβολισμοῦ θάνατο, ἐνῷ ἡ Ἁγία Χριστίνα ἀποκεφαλίσθηκε.
Οἱ Ἅγιοι Ἡράκλειος, Παυλίνος καὶ Βενέδιμος κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. 

Ἐκεῖ ἀγωνίζονταν σκληρὰ κατὰ τὴν πλάνης τῶν εἰδώλων καὶ τῶν φιλοσόφων, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦσαν τὴν χριστιανικὴ πίστη. 

Eurovision: Το πανηγύρι της Ευρώπης με στρας, καπνούς και πολιτιστική αμηχανία.

 

 

Εβδομήντα χρόνια Eurovision. Εβδομήντα χρόνια που η Ευρώπη προσπαθεί να αποδείξει πως μπορεί να ενωθεί κάτω από μια κοινή σημαία. Όχι βέβαια με αξίες, ιδανικά ή πολιτισμό — αυτά είναι βαριά πράγματα και χαλάνε τη διάθεση — αλλά με παγιέτες, καπνογόνα εσωτερικού χώρου και τραγούδια που μοιάζουν να γράφτηκαν από τεχνητή νοημοσύνη ύστερα από νευρικό κλονισμό. 

Κάποτε ο διαγωνισμός ξεκίνησε σαν μια ευγενική ιδέα μεταπολεμικής αισιοδοξίας. Οι λαοί της Ευρώπης θα αντάλλασσαν μουσικές, θα γνώριζαν ο ένας την κουλτούρα του άλλου, θα έρχονταν πιο κοντά. Ήταν η εποχή που πίστευαν ακόμη ότι ένα τραγούδι μπορεί να φέρει ειρήνη. Σήμερα ένα τραγούδι μετά βίας φέρνει χορηγό ενεργειακού ποτού.

Η φετινή διοργάνωση στη Βιέννη, επετειακή υποτίθεται, είχε τη λάμψη δημοτικού συμβουλίου που εγκαινιάζει κυκλικό κόμβο. Περιορισμένη σκηνή, παρουσιαστές με ενέργεια υπαλλήλου ΚΕΠ Παρασκευή μεσημέρι και μια γενικότερη αίσθηση πως όλοι βρίσκονταν εκεί επειδή «πρέπει να βγει η δουλειά». Εβδομήντα χρόνια ιστορίας και περίμενες μια βραδιά μεγαλείου. Αντί γι’ αυτό είδες κάτι ανάμεσα σε εταιρικό συνέδριο και φθηνή χριστουγεννιάτικη παράσταση ξενοδοχείου.

Βέβαια, η Eurovision ποτέ δεν απογοητεύει στο βασικό της προϊόν: Το κιτς. Εκεί παραμένει πρωταθλήτρια. Είναι ίσως ο μοναδικός θεσμός όπου μπορείς να δεις άνθρωπο ντυμένο σαν φωτιστικό σαλονιού να τραγουδά για την ανθρώπινη ψυχή ενώ πίσω του σκάνε φλόγες, περιστρέφονται μεταλλικοί κύκλοι και χορευτές κάνουν ακροβατικά σαν να κινδυνεύει η ανθρωπότητα αν δεν πέσουν ανάποδα από μια σκάλα. 

Στο κιτς κολλάει πάντα και η ελεθευριότητα και η πρόκληση. Και όλα αυτά χωρίς λόγο και χωρίς αιτία… Η μουσική πλέον δεν είναι το κέντρο. Είναι το πρόσχημα. Το κυρίως πιάτο είναι η εικόνα. Όσο πιο παράξενος, τόσο καλύτερα. Όσο πιο θορυβώδης, τόσο πιο «σύγχρονος». Η Ευρώπη, που κάποτε γέννησε τον Μότσαρτ, τον Θεοδωράκη και την Εντίθ Πιάφ, σήμερα χειροκροτεί τραγούδια που ακούγονται σαν ήχος πλυντηρίου σε λειτουργία με φωτορυθμικά από νυχτερινό μαγαζί επαρχίας.

Και μέσα σε όλα αυτά, η πολιτική κάνει βόλτες ντυμένη ουδέτερη. Επισήμως η Eurovision «δεν είναι πολιτικός διαγωνισμός». Το ίδιο ακριβώς που λέει κι ο θείος στο οικογενειακό τραπέζι λίγο πριν αρχίσει να ουρλιάζει για την γεωπολιτική κατάσταση. 

Η συμμετοχή του Ισραήλ προκάλεσε αποχωρήσεις, αντιδράσεις και μισό διπλωματικό πυρετό στα παρασκήνια. Γιατί στο τέλος της ημέρας οι ψήφοι δεν πηγαίνουν πάντα στο τραγούδι. Πηγαίνουν σε συμμαχίες, συμπάθειες, ενοχές, στρατηγικές και μικρές εθνικές εκδικήσεις με μουσική υπόκρουση.

«Ανάλογα τη ζήτηση & η απολαβή»

 

 

Στους Φιλίππους, μια αρχαία πόλη της Ανατολικής Μακεδονίας στον σημερινό Νομό Καβάλας, μας μεταφέρει σήμερα το Αποστολικό μας ανάγνωσμα (Πράξ. ιστ΄ 16-34), αγαπητοί μου αδελφοί. 

Εκεί, βλέπουμε τον Απόστολο Παύλο μαζί με τον Σίλα, στενό συνεργάτη του στη διάδοση του Ευαγγελίου, να οδεύουν προς τόπο προσευχής.

Ξαφνικά, συναντήθηκαν με μια γυναίκα η οποία έπασχε από πονηρό πνεύμα, που μάλιστα το χρησιμοποιούσε προς κερδοφορία, αφού μέσω του σατανά προσέφερε τις μαντικές της ικανότητες. 

Όταν τους αντίκρισε η γυναίκα αυτή, άρχισε αμέσως να τους ακολουθεί και όχι μόνο.

Για κάποιες μέρες ακολουθώντας τους παρά πόδας έκραζε, «Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Υψίστου Θεού και σας κηρύττουν δρόμο σωτηρίας». 

Τότε ο Παύλος εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού διέταξε τον δαίμονα να την αφήσει, και αυτοστιγμεί η γυναίκα απαλλάχθηκε. 

Άλλο ένα πρόβλημα όμως δημιουργήθηκε εις βάρος των Αποστόλων.

Οι άνθρωποι οι οποίοι την εκμεταλλεύονταν, καθώς είδαν πως έχασαν πλέον την κερδοφορία τους, κατήγγειλαν τον Πέτρο και τον Σίλα για διατάραξη της ρωμαϊκής αρχής, καθώς όπως είπαν δίδασκαν έθιμα ιουδαϊκά αντίθετα προς την τάξη τους.

Τότε οδηγήθηκαν στη φυλακή, αφού πρώτα ραβδίστηκαν και μαστιγώθηκαν βάναυσα, και μάλιστα στο πιο έσω μέρος, στο πιο φυλασσόμενο κελί όπου οι φρουροί τους έδεσαν τα πόδια, για να μην μπορούν να αποδράσουν με κανέναν τρόπο. 

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΕΙΔΕ

  

Ὁ Χριστός μας προχώρησε σὲ μιὰ νέα δημιουργία καὶ ἐκ τοῦ μηδενός: ἔφτιαξε πηλό, καὶ ἀπὸ τὸν πηλὸ δώρισε μάτια στὸν ἄνθρωπο ποὺ οὐδέποτε εἶχε δεῖ τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀνθρώπους. 

Στερημένος τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ὅρασης, μὲ ἄδειες τὶς ὀφθαλμικές του κόγχες, περνάει τώρα πλέον σὲ ἕναν καινούριο τρόπο ὕπαρξης, μέσα στὸ φῶς τὸ αἰσθητό, ἀλλὰ καὶ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. 

Εἶναι ὁ τρόπος ὕπαρξης στὸν ὁποῖο ὁ Χριστὸς καλεῖ τὸν καθένα μας: νὰ ἀναχωρήσουμε ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ζοῦμε, τὸν ἐμπαθὴ καὶ φίλαυτο, καὶ νὰ ἀφιχθοῦμε στὴ μετάνοια. Νὰ περάσουμε δηλαδὴ ἀπὸ τὸ σκότος, τὴν τύφλωση τὴν πνευματική, στὸ φῶς τὸ ἀληθινό. Δωρεάν.

Έχουμε χρέος να γίνουμε καλύτεροι από ότι ήταν οι δικοί μας γονείς.

  

Φωνάζουμε μπροστά στα παιδιά... Και ύστερα αυτά γίνονται νευρικά και απότομα!

Πετάμε αντικείμενα από τα νεύρα μας... Και ύστερα αυτά μιμούνται τις ίδιες συμπεριφορές!

Μαλώνουμε με τον σύντροφό μας και μας ακούνε... Και ύστερα αυτά γεμίζουν με φόβο και ανασφάλεια!

Κλείνουμε τις πόρτες με δύναμη όταν θυμώνουμε... Και ύστερα αυτά τρομάζουν με κάθε θόρυβο που δεν καταλαβαίνουν!

Φωνάζουμε για να τους βάλουμε “σε τάξη”... Και ύστερα αυτά μπερδεύουν την αγάπη με τον φόβο!

Φωνάζουμε και νομίζουμε πως έτσι “μαθαίνουν”... Και ύστερα αυτά μαθαίνουν μόνο να φοβούνται...

Δεν αντέχουν τα παιδιά τις φωνές! Δεν τις αντέχουν...

Το σπίτι του Αγίου Παΐσίου ! Μια συγκινητική επίσκεψη !

 

Αναφορά στην Κυριακη του Τυφλού.

 

Την Κυριακή του Τυφλού η Εκκλησία μας ανακαλεί στην μνήμη της τον φωτισμό του εκ γενετής τυφλού ανθρώπου στα Ιεροσόλυμα από τον ίδιο τον Κύριο. Ο Χριστός, ο σαρκωμένος Λόγος του Θεού, παρουσιάζεται μέσα από την θεολογία του Ευαγγελιστού Ιωάννου ως το αληθινό Φως, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο. 

Είναι Εκείνος που δημιούργησε το αισθητό φως της κτίσεως, αλλά ταυτόχρονα εκπέμπει το άκτιστο εκείνο πνευματικό Φως, το οποίο αναζητά αδιάκοπα η ανθρώπινη ψυχή, πορευόμενη μέσα στο σκοτάδι του βίου αυτού. 

Ο άνθρωπος, ακόμη και όταν νομίζει ότι βλέπει, συχνά περιπλανιέται μέσα σε βαθύ εσωτερικό σκότος, παλεύοντας να εξέλθει από την φυλακή του ίδιου του εαυτού του και να συναντήσει την Αλήθεια.

Ο τυφλός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής ήταν άνθρωπος στερημένος εκ γενετής από το φως των οφθαλμών. 

Δεν είχε γνωρίσει ποτέ την όψη του κόσμου, ούτε την λαμπρότητα της δημιουργίας. Κι όμως, ενώ υστερούσε στην σωματική όραση, η ψυχή του παρέμενε δεκτική στο φως της θείας χάριτος. Η καρτερία του, η σιωπηλή του υπομονή και η εσωτερική του καθαρότητα προετοίμαζαν την μεγάλη εκείνη στιγμή της συναντήσεως με τον Χριστό. 

Η θαρραλέα ομολογία του ενώπιον των Φαρισαίων, αποδεικνύουν ότι δεν επρόκειτο απλώς για έναν δυστυχή άνθρωπο που έλαβε θεραπεία, αλλά για μία ψυχή έτοιμη να δεχθεί το νοητό και ανέσπερο Φως του Θεού. Ο λύχνος της καρδιάς του ήταν ήδη αναμμένος, γεμάτος από το έλαιον της πίστεως και της ταπεινώσεως. Απέμενε μόνο να έλθει ο αληθινός Φωτοδότης, ώστε να πληρωθεί ολόκληρη η ύπαρξή του από χάρη και αλήθεια.

Κυριακή του Τυφλού.

  

 Ο Χριστός δεν στέκεται απέναντι στον εκ γενετής 

τυφλό με ερώτημα ενοχής, αλλά με βλέμμα ζωής.

Εκεί όπου οι άνθρωποι αναζητούν αιτίες, 

Εκείνος φανερώνει την παρουσία του Θεού. 

Η θεραπεία δεν είναι μόνο αποκατάσταση της όρασης. 

ΕΠΤΥΣΕ ΧΑΜΑΙ ΚΑΙ ΕΠΟΙΗΣΕ ΠΗΛΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΠΤΥΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΕΧΡΙΣΕ ΤΟΝ ΠΗΛΟΝ ΕΠΙ ΤΟΥΣ ΟΦΘΑΛΜΟΥΣ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

 

 

«Ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ῞Υπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. ᾿Απῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων» (Ιωάν. 9, 6-7).

῞Οταν τὰ εἶπε αὐτὰ ὁ ᾿Ιησοῦς, ἔφτυσε κάτω, ἔφτιαξε πηλὸ ἀπὸ τὸ φτύμα, ἄλειψε μὲ τὸν πηλὸ τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ, καὶ τοῦ εἶπε· «Πήγαινε νὰ νιφτεῖς στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ» -ποὺ σημαίνει «ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεό». Ξεκίνησε, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος, πῆγε καὶ νίφτηκε καί, ὅταν γύρισε πίσω, ἔβλεπε. 

            «Έπτυσε χαμαί», ο Χριστός όταν είδε τον εκ γενετής τυφλό. Δεν ήταν ένα φτύσιμο αποδοκιμασίας για έναν κόσμο που έβλεπε τον Θεό ως τιμωρό και εκδικητή. Ήταν ένα φτύσιμο που δείχνει ότι ο Θεός, στον Οποίο πιστεύουμε, είναι Δημιουργός. Είναι Θεραπευτής. Δίνει την ευκαιρία στον άνθρωπο να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή του. Και βγάζει ο Θεός από το σώμα Του την διπλή  φύση: την αγάπη του ανθρώπου για τον συνάνθρωπο που υποφέρει και την αγάπη του Θεού που γιατρεύει όποιον η ψυχή του πιστεύει και υπακούει. 

Διότι η ίαση του τυφλού ήρθε όταν εκείνος συνάντησε τον Θεάνθρωπο Ιησού. Ήρθε από κοντά, όταν ένιωσε τον Χριστό ως οικείο και πλησίον. Όταν η καρδιά του άκουσε το πρόσταγμα της μετάβασης στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Όταν δεν σιχάθηκε τον πηλό, δεν διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτόν, δεν παραξενεύτηκε, αλλά με μια εμπιστοσύνη καρδιακή μέσα του πήγε και έριξε νερό στα ανύπαρκτα μάτια του, για να λάβει την δημιουργία τους και την όραση συνάμα.

            Φτύνουμε κατάχαμα οι χριστιανοί τον κόσμο σήμερα, διότι πιστεύουμε ότι είναι αμαρτωλός. Διότι βλέπουμε σ’ αυτόν το χειρότερο, ενώ κρατάμε για τους εαυτούς μας την αυτάρκεια του θεατή της αμαρτίας και της τιμωρίας του άλλου. Μοιάζουμε με τους Ιουδαίους της εποχής του Χριστού. Ζητούμε την θρησκευτική μας αυτοδικαίωση, ότι εμείς είμαστε οι καλοί του κόσμου και της ιστορίας, ότι ο Θεός είναι για μας, ότι οι άλλοι υποφέρουν καλώς. Δεν είναι όμως δημιουργικό το φτύσιμό μας. 

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος Ἀρχιεπίσκοπος Χριστιανουπόλεως

 

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος γεννήθηκε στὴν Καρύταινα τῆς Γορτυνίας περὶ τὸ 1640 καὶ τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἀναστάσιος Κορφηνός. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Ἀνδρέας καὶ Εὐφροσύνη καὶ εἶχαν ἀκόμη τρία τέκνα. 

Ὑποθέτουμε πὼς τὰ πρῶτα γράμματα τὰ ἔμαθε στὴν γενέτειρά του καὶ στὴν συνέχεια μᾶλλον φοίτησε στὴν περίφημη σχολὴ τῆς μονῆς Φιλοσόφου καὶ ἀργότερα, ὡς κληρικός, στὴν Κωνσταντινούπολη.

Ὅταν ὁ Ἀναστάσιος βρισκόταν σὲ ἡλικία γάμου, οἱ γονεῖς του παρὰ τὴν ἐπιθυμία του νὰ ἀκολουθήσει τὴ μοναχικὴ πολιτεία, ἐπέμεναν νὰ τὸν νυμφεύσουν. Ὁ πατέρας του μάλιστα, χωρὶς κὰν νὰ ἔχει τὴν σύμφωνη γνώμη τοῦ υἱοῦ του, τὸν ἀρραβώνιασε στὴν Πάτρα μὲ τὴν θυγατέρα ἑνὸς πλούσιου ἄρχοντος καὶ στὴν συνέχεια τὸν ἔστειλε στὸ Ναύπλιο νὰ προμηθευθεῖ τὰ γαμήλια πράγματα. 

Ὁ Ἀναστάσιος ὑπάκουσε στὴν πατρικὴ ἐντολὴ καὶ ξεκίνησε γιὰ τὸ Ναύπλιο. Στὸν δρόμο του πέρασε καὶ ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας στὸ Βιδόνι, κοντὰ στὸ χωριὸ Σύρνα καὶ ζήτησε τὴν θεία φώτιση.

Στὸ Ναύπλιο, ἀφοῦ ἀγόρασε ὅτι ἔπρεπε, πῆρε τὴν μεγάλη ἀπόφαση. Ἀναφέρεται πὼς τὴν προηγούμενη νύχτα τῆς προγραμματισμένης ἀναχωρήσεώς του γιὰ τὴν Καρύταινα, ἐνῷ βασανιζόταν ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς τους νὰ πράξει, εἶδε στὸν ὕπνο του τὴν Παναγία μαζὶ μὲ τὸν Τίμιο Πρόδρομο, ἡ ὁποία ἀποκαλώντας τον μὲ τὸ ὄνομα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λάβει ἀργότερα ὡς μοναχός, τοῦ εἶπε, σύμφωνα μὲ τὰ γραφόμενα τοῦ πρώτου βιογράφου του: «Σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ὑπηρέτην τοῦ Υἱοῦ μου ἐπιθυμῶ νὰ γίνεις, Ἀθανάσιε. Ἀπέστειλε, λοιπόν, τοὺς δούλους σου μὲ τὰ νυμφικὰ ἱμάτια πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ ἡ κόρη ἂς συζευχθεῖ ἄλλον ἄνδρα. Ἐσὺ δὲ νὰ πορευθεῖς στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ λάβεις ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου εὐδόκησε». Ἔτσι κι ἔγινε. 

Ὁ Ἀθανάσιος ἀπέστειλε πίσω τοὺς δούλους καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου, ἀφοῦ ἔγινε μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Ἀθανάσιος, χειροτονήθηκε κατόπιν διάκονος καὶ πρεσβύτερος.

Ἐπὶ τῆς πρώτης πατριαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰακώβου, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος χειροτονεῖται Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως, ὑπέρτιμος καὶ ἔξαρχος πάσης Ἀρκαδίας, σὲ διαδοχὴ τοῦ Μητροπολίτου Εὐγενίου, ποὺ μὲ βάση σωζόμενα ἔγγραφα ἀρχιεράτευσε στὴν ἐκκλησιαστικὴ αὐτὴ ἐπαρχία ἀπὸ τὸ 1645 ἕως τὸ 1673 τουλάχιστον.