Από την σοφία του Αγίου Παϊσίου.

 

Κάθα δεκαπέντε | Κουφονήσι | σόλο - Ξέφραγο Αμπέλι

Μάθημα ζωής από τον Μητροπολίτη Ρεθύμνου.

 

Το βάρος που σηκώνουν οι άλλοι

 

 

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής

---

Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Ματθ. (9, 1-8)

Στην ευαγγελική περικοπή της έκτης Κυριακής του Ματθαίου, βλέπουμε τη δύναμη της φιλίας. Τη δύναμη αυτών που μας αγαπούν και που μπορούν να μας οδηγήσουν στην αλήθεια και τη σωτηρία. Κάποιοι τον σήκωσαν, λέει το Ευαγγέλιο, χωρίς ερωτήσεις και διαπιστευτήρια. Αυτό είναι το πρώτο γεγονός της περικοπής, πριν από κάθε λόγο και κάθε θαύμα, έναν άνθρωπο τον κουβαλούν άλλοι, «ἐπὶ κλίνης βεβλημένον» (Ματθ. 9, 2). 

Η μετοχή έχει τη δική της σκληρότητα, λέει «βεβλημένον», δηλαδή πεταμένο πάνω στο κρεβάτι, όπως αφήνεις κάτι που δεν περιμένεις πια να χρησιμεύσει σε τίποτε. Πόσα χρόνια κράτησε η ακινησία του, η διήγηση δεν το αποκαλύπτει. Μας αφήνει, ωστόσο, να κατανοήσουμε καθαρά πως κανένα θαύμα ο ίδιος δε ζήτησε, λέξη δεν είπε. Τον μετέφεραν. Η κίνηση προς τον Χριστό έγινε με ξένα πόδια.

Η ελπίδα σπανίως πεθαίνει απότομα, φθίνει, όπως λιγοστεύει το φως μέσα σε δωμάτιο που κανείς δεν ανοίγει πια τα παράθυρά του. Ο παράλυτος του Ευαγγελίου είχε φτάσει, καθώς φαίνεται, σε εκείνη την εσωτερική περιοχή όπου ο άνθρωπος παύει να προσδοκά, και αυτή η παύση είναι ασθένεια βαθύτερη από την παράλυση των μελών. Το γνωρίζει καλά ο σημερινός άνθρωπος, που μπορεί να έχει σώμα λειτουργικό και ψυχή καθηλωμένη, να ξυπνά, να εργάζεται, να απαντά στα μηνύματά του, και μέσα του να μην κινείται απολύτως τίποτα. 

Η κλίνη είναι ένας ξύλινος τάφος που τον κουβαλάς χωρίς να φαίνεται. Επειδή ακριβώς αποτελεί μια αδιάσπαστη ψυχοσωματική ενότητα, ολόκληρος αρρωσταίνει ο άνθρωπος όταν νοσήσει έστω ένα του μέρος, καθώς συχνά η νέκρωση, ξεκινώντας ύπουλα από μέσα και συγκεκριμένα από το σημείο όπου κάποτε κατοικούσε η πίστη στο αύριο, απλώνεται ύστερα αργά έως τα χέρια και τα γόνατα.

Ο Ιησούς κοιτάζει το πλήθος, παρατηρεί το κρεβάτι, διακρίνει, πράγμα παράδοξο, την πίστη των τεσσάρων που ίδρωσαν για να φέρουν τον φίλο τους μπροστά του. Και το πρώτο που προφέρει δεν αφορά τα πόδια του ασθενούς: «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 9, 2). Σε έναν άνθρωπο τσακισμένο, που η αντίληψη της εποχής τον θεωρούσε τιμωρημένο από τον Θεό για αμαρτήματα, ο Χριστός απευθύνεται με τη λέξη που φυλάμε για τα παιδιά μας. 

Νουθεσίες Αγίου Παϊσίου για την ανατροφή των παιδιών.

 

Η θεραπεία του παράλυτου στην Καπερναούμ.

  

+Αντωνίου Σουρόζης

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Ποιὰ σχέση ἔχει τὸ γεγονὸς ποὺ ἀναφέρεται στὸ σημερινό Εὐαγγέλιο μὲ μᾶς; Ποιὸς ἔχει τὴν πίστη, τὴν ἠρεμία, τὴν βεβαιότητα ὅτι κανένας ἄλλος παρὰ μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ ξαναδώσει ἐλευθερία στὶς κινήσεις μας;

Ἡ ἱστορία δὲν εἶναι μιὰ παραβολή, εἶναι γεγονός· ἀλλὰ ἐπίσης μᾶς μεταφέρει κάτι περισσότερο ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ νὰ θεραπεύει τὶς φυσικὲς ἀσθένειες, ἐὰν Τὸν πλησιάσουμε μὲ πίστη· ἔχοντας παραμερίσει κάθε ἄλλη ἐλπίδα, ἀλλὰ γνωρίζοντας μὲ βεβαιότητα ὅτι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατός μας, ἡ ὑγεία καὶ ἡ ἀσθένειά μας εἶναι στὰ χέρια τοῦ Ζωντανοῦ Θεοῦ, ποὺ διάλεξε νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ ζήσει ἀνάμεσά μας, νὰ μοιραστεῖ μαζί μας τὰ πάντα, τὸν θάνατο καὶ τὸν πόνο, τὴν ἀγωνία τοῦ νοῦ καὶ τὸν τρόμο ποὺ ἴσως μᾶς πολεμᾶ ὅταν βλέπουμε τὸν κόσμο γύρω μας, τὸν κόσμο ποὺ δημιουργήσαμε καὶ δημιουργοῦμε.

Ἀλλὰ σ’ αὐτὴν τὴν ἱστορία ὑπάρχει μία ἄλλη διάσταση ποὺ θέλω νὰ προσέξετε. Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι δὲν εἶναι παράλυτος; Παράλυτος ἀπὸ φόβο, ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία να δεῖ τὸν ἑαυτό του νὰ δέχεται τὰ πιὸ λαμπρὰ φῶτα τῆς δόξας, παράλυτος ἀπὸ τοὺς ὑπολογισμοὺς ποὺ δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ δράσουμε, ν’ ἀναπνεύσουμε ἐλεύθερα δίχως φόβο; Πόσοι ἀπὸ μᾶς θὰ τολμούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι δὲν διακατεχόμαστε ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ δοῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας καλύτερους ἀπ’ ὅ,τι εἶναι, νὰ τοὺς βλέπουμε ὅπως δὲν εἶναι, ὅπως δὲν μᾶς βλέπει ὁ Θεὸς; 

Πόσοι ἀπὸ μᾶς θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, «θέλω νὰ δῶ τὸν ἑαυτό μου, ὅπως εἶναι – ὄχι μονάχα σ’ ὅλη μου τὴν ἀδυναμία, ἀλλὰ στὴν πτώση, τὴν δολιότητα, τὴν ἀσχήμια μου, γεμάτος ἀπὸ φόβο, ἀπὸ ματαιότητα, καὶ αὐτὸ ἐξαιτίας τῆς ἐπιθυμίας μου νὰ κρίνομαι ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ πράγματα καὶ ὄχι μὲ βάση τὴν πραγματικότητα;

Καὶ ὅμως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέει ὅτι αὐτὸς ποὺ διακατέχεται ἀπὸ τὴν ματαιότητα εἶναι ὑπερήφανος στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δειλὸς.

Πόσοι ἀπὸ μᾶς ζοῦν συνεχῶς μετρώντας τὶς κουβέντες τους, ὑπολογίζοντας τὶς πράξεις τους, ἀναλογιζόμενοι τὸ ἀποτέλεσμά τους· ὄχι μόνο προσβλέποντας σ’ ἔνα καλὸ ἀποτέλεσμα, ἀλλὰ μὲ τὸ φόβο πὼς θὰ μᾶς κρίνουν οἱ ἄνθρωποι; Πόσο φοβόμαστε νὰ κοιτάξουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια, νὰ μὴν κοιτάζουμε πιὰ στὸν παραμορφωτικό καθρέφτη ποὺ δείχνει σὲ μᾶς καὶ στοὺς ἄλλους τοὺς ἑαυτούς μας ὄμορφους, ἀποδεκτοὺς, εὐγενεῖς, ἁγνοὺς -ἀλλὰ σ’ ἕναν ἄλλον καθρέφτη, τὸν καθρέφτη τῆς συνείδησης μας, τὸν καθρέφτη τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς κρίσης Του, ποὺ γνωρίζουμε, ἀλλὰ ἀπ’ ὅπου ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας; 

Ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Σαββαΐτης

 

Ὁ Ὅσιος Στέφανος γεννήθηκε στή Δαμασκό το 725 μ.Χ.

Τόν πατέρα του τόν ἔλεγαν Θεόδωρο Μανσούρ καὶ ἦταν ἀδελφός τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμάσκηνου († 4 Δεκεμβρίου).

Σέ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν παρελήφθη  ἀπό τόν θεῖο του στή Λαύρα τοῦ Ἁγίου Στεφάνου καί ἐκπαιδεύτηκε ἐπιμελῶς ἀπό αὐτόν ἀφοῦ ἔγινε τέλειος γνώστης τῶν διατάξεων καί τῶν Κανόνων τῆς μοναχικῆς πολιτείας.

Στή Λαύρα αὐτή παρέμεινε γιά εἴκοσι τρία χρόνια, ἔπειτα ὅμως ἀποσύρθηκε στήν ἔρημο, ὅπου ἀσκητεύοντας μέ αὐστηρότητα, ἠσχολεῖτο μέ τήν ποίηση, τήν ὁποία εἶχε διδαχθεῖ ἀπό τόν θεῖο του καί στήν ὁποία διέπρεψε ἰδιαίτερα, ἀφοῦ κατέστη ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους ἐκκλησιαστικούς ποιητές. 

Ἔγραψε τήν ἱστορία τῶν 20 Σαββαϊτῶν Μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἐφονεύθησαν σέ ἐπίθεση Ἀράβων πολεμιστῶν στήν μονή τοῦ Ἀββᾶ Σάββα, τό 797 μ.Χ., καθώς τά τροπάρια τῶν Χριστουγέννων καί τά τῆς Ὑπαπαντῆς καί ἕνα δραματικό ἔργο μέ τίτλο «Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ». Ὁ Βίος τοῦ Στεφάνου τοῦ Σαββαΐτου συνεγράφη ὑπό Λεοντίου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

Ὁ Ὅσιος κοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό ἔτος 794 μ.Χ.

Καλημέρα!

  

 

Η ανατολή του ηλίου,
είναι πάντα ίδια ,

Η κοίμηση του Αγίου Παϊσίου στις 12 Ιουλίου το 1994.

  

Η εξόδιος Ακολουθία έγινε όπως επιθυμούσε ο Άγιος.
Στις 11 ιουλίου είναι η μνήμη της Αγίας Ευφημίας. Ο Άγιος Παΐσιος κοινώνησε για τελευταία φορά.
Με πολύ κόπο γονάτισε επάνω στο κρεβάτι.
Έκανε το σταυρό του και με τρεμάμενα χείλη είπε: «Μνήσθητι μου Κύριε όταν έλθης εν τη βασιλεία σου».
Έπειτα οι αδελφές του έφεραν την εικόνα της Αγίας Ευφημίας και τον δίσκο με το κόλλυβό της...Πήρε δύο κόκκους σιτάρι ως ευλογία και ασπάστηκε την εικόνα της Αγίας Ευφημίας.
Παρατήρησε ότι δεν ήταν στολισμένη και είπε ούτε ένα λουλουδάκι δεν τις βάλατε...Κατά το μεσημέρι πήγε στο ησυχαστήριο ο αρχιεπίσκοπος Σηναίου Δαμιανός και ο Άγιος Παΐσιος του ζήτησε να του διαβάσει την ευχή εις ψυχορραγούντα.
Ακόμη τον παρακάλεσε να τον μνημονεύει.
Του είπε να με μνημονεύεις γιατί πολλοί άλλοι θα με εγκαταλείψουν θα νομίζουν ότι δήθεν δεν έχω ανάγκη.
Η τελευταία εκείνη νύχτα ήταν μαρτυρική.
Πονάω, πονάω πολύ έλεγε σιγανά και κοίταζε συνέχεια την εικόνα της Παναγίας. Το δεξί του χέρι σχημάτιζε κάπου κάπου το σημείο του Σταυρού.
Ενώ το αριστερό χέρι εκινείτο σαν να τραβούσε κομποσχοίνι.
Πότε πότε άνοιγε τα χέρια του σε προσευχή.
Κάποια στιγμή είπε.
«Μαρτύριο»
Η γερόντισσα που βρισκόταν δίπλα του δεν άκουσε και τον ρώτησε τι είπε.
Το επανέλαβε τρεις φορές.
Μαρτύριο, μαρτύριο, μαρτύριο.
Στις 9:30 η ώρα το πρωί όλες οι αδελφές πέρασαν να πάρουν για τελευταία φορά την ευχή του....Ήταν προσηλωμένος στην εικόνα της Παναγίας και δεν μιλούσε…
Ο πόνος ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπό του.
Ανέπνεε με πολύ δυσκολία ενώ η πίεση του σιγά σιγά έπεφτε.
Όλα έδειχναν ότι έφτανε το τέλος.
Ο αναστημένος πνευματικά Παΐσιος βρισκόταν στο κατώφλι προς την μακαριότητα.
Σε μία στιγμή ο Άγιος Παΐσιος πήρε τρεις σύντομες εισπνοές και έσβησε....

Από την ζωή του Αγίου Παϊσίου

  

Ο Άγιος Παΐσιος συνήθιζε να έρχεται στις αγρυπνίες της Μονής μας όπου καθόταν στο
στασίδι απέναντι από την εικόνα της Φοβεράς Προστασίας.

Οι αδελφοί μοναχοί επίσης τον επισκέπτονταν συχνά, καθώς βέβαια και πλήθος προσκυνητών, που φιλοξενούνταν στη Μονή μας. 

Όμως κάποια περίοδο - ήταν η χρονιά που είχε τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου - πέρασαν σαράντα ημέρες χωρίς να φανεί, χωρίς να ανοίγει την πόρτα της καλύβης, χωρίς να δώσει κανένα σημείο ζωής, γεγονός που μας δημιούργησε ανησυχία.

Κάποια μέρα αποφάσισα και κατέβηκα μόνος μου στο καλύβι του. Χτύπησα την πόρτα, αλλά επειδή δεν έλαβα απάντηση, κατάφερα και την παραβίασα. 

Παρότι ήμουν ανήσυχος, από τη στιγμή της εισόδου μου παραδόξως με κατέλαβε μια απροσδιόριστη και ανεξήγητη ηρεμία.

Μόλις έφτασα στο μικρό του δωμάτιο, τον είδα να κάθεται σε μαξιλάρι κατάχαμα, με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω στο σοφρά.
Στο πρόσωπό του είχε εμφανή σημεία εξαντλήσεως. Μπροστά του βρισκόταν ένα τσαμπί σταφύλι κι ένα αρτίδιο. Πρόσεξα ότι ο χώρος ανέδιδε μιαν άρρητη και πρωτόγνωρη ευωδία, και ότι υπήρχε διάχυτη γαλήνη.
Πήρα πρώτος τον λόγο, και του ζήτησα συγγνώμη και του εξήγησα πόσο είχαμε ανησυχήσει.

Ο Άγιος Παΐσιος, η Μητέρα και το Αγέννητο Παιδί

 

 

Σε ένα νοσοκομείο της Αθήνας, μια απλή συνάντηση έγινε αφορμή για να φανερωθεί το προορατικό χάρισμα του Αγίου Παϊσίου.

Η Σοφία, μια νεαρή μητέρα, έκρυβε μέσα της έναν μεγάλο φόβο και μια απόφαση που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή της. Χωρίς να του έχει πει τίποτα, ο Άγιος Παΐσιος είδε αυτό που κανείς άλλος δεν γνώριζε: το αγέννητο παιδί που είχε μέσα της.

Με λίγα λόγια, γεμάτα αγάπη, διάκριση και πίστη στην πρόνοια του Θεού, ο Άγιος την παρηγόρησε και της έδωσε δύναμη να κρατήσει το παιδί στη ζωή και να το φέρει στον κόσμο.

Η ισχύς εν τη ενώσει

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη 

---

Στο σημερινό αποστολικό μας ανάγνωσμα (Ρωμ. ιβ’ 6 – 14), αγαπητοί μου αδελφοί, ο Απόστολος Παύλος θέλει να μας διδάξει και να μας επιστήσει την προσοχή ως προς τα χαρίσματα με τα οποία ο Χριστός έχει ευεργετήσει τον καθέναν από εμάς.

Για αυτόν τον λόγο αρχίζει να μας απαριθμεί κάποια από αυτά, όπως το χάρισμα της προφητείας, που δε σημαίνει το να μπορεί κανείς να προβλέπει το μέλλον, αλλά με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος να μπορεί να μεταφέρει και να περνά στους ανθρώπους το θέλημα του Θεού.

Έπειτα, μας αναφέρει το χάρισμα της διακονίας, δηλαδή της προσφοράς προς τους αδελφούς χωρίς διακρίσεις, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χριστού.

Παράλληλα, αναφέρεται στα χαρίσματα της διδασκαλίας και της παρηγορίας, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι όλα πρέπει να προσφέρονται προς χάριν των αδελφών μας.

Για όλα τα παραπάνω, μας προτρέπει να έχουμε ζήλο και ενδιαφέρον, και να τα προσφέρουμε πάντα άδολα, πρόθυμα και μετά χαράς μεγάλης.

Επίσης, μας διδάσκει την υπομονή στις δυσκολίες, καθώς και έναν ακόμα βασικό κανόνα για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε σωστά όλα τα χαρίσματα και τα δωρήματα που μας δόθηκαν άνωθεν: την ακακία και την ευλογία ακόμη και προς εκείνους που μας έχουν πικράνει πολλές φορές, ώστε να παραμένουν πάντα ενεργά τα χαρίσματα του καθενός μας.

Όλα όσα μας διδάσκει ο Παύλος μοιάζουν με μία αριθμητική ακολουθία που θα μας αποφέρει το σωστό αποτέλεσμα στη ζωή μας, αν θέλουμε βέβαια να είμαστε χριστιανοί ουσίας.

Όλα αυτά είδαμε τον Χριστό μας να τα ζει και να τα αποδεικνύει στην πράξη, για τον δικό μας παραδειγματισμό. Η πίστη μας δεν είναι θεωρητική αλλά πρακτική, ώστε να μπορεί ο καθένας, αν θέλει, να τη ζήσει όπως πρέπει.

Από την ζωή του Αγίου Παϊσίου.

  

Όταν ο άγιος ήταν αρχάριος μοναχός, και έφτιαχνε τα εργόχειρά του, πήγαινε ο πειρασμός και του έκανε πολλά εμπόδια.
Σπάζανε τα εργαλεία, , σπαζαν τα εργόχειρα..
Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Στην αρχή ήταν αρχάριος δυσανασχετούσε.
Κι έλεγε: «Να πάρει η ευχή να πάρει»
Έβλεπε όμως ότι όσο έλεγε τέτοια και δυσανασχετούσε, γινόταν χειρότερα ο ψυχικός του κόσμος και έχανε την προσευχή του.
Σκέφτηκε ότι: "δεν είναι καλό αυτό το πράγμα, τι πρέπει να κάνω;"

ΕΙΠΟΝ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ

 

“Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ” (Ματθ. 9, 3).
Τότε μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: «Μά αὐτός προσβάλλει τό Θεό». 

    Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την εξωστρέφεια. Οι άνθρωποι δεν κρατμάμε για τον εαυτό μας τις σκέψεις μας, αλλά, αυτόματα, εκφράζουμε ό,τι έχουμε μέσα μας είτε στις συνομιλίες μας με τους άλλους είτε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. 

Αυτό θεωρείται νίκη κατά της υποκρισίας, απόδειξη του αληθινού μας εαυτού, και, ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι το σύστημα στο οποίο ζούμε μάς υπονομεύει, ότι η δημοκρατία η οποία μας περιβάλλει δεν είναι αυθεντική, εντούτοις διαπιστώνουμε ότι είναι πολύ εύκολο να πούμε αυτό που νιώθουμε, χωρίς να έχει συνέπειες, ακόμη κι αν ξεπερνά τα όρια της ευπρέπειας, της ευγένειας, του σεβασμού στον άλλο. 

Τα σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στις διάφορες διαδικτυακές ομάδες, αλλά και στις ειδήσεις που αναρτώνται στο Διαδίκτυο, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Όσο ενοχλητικές, όσο αυθαίρετες, όσο καταστροφολογικές, όσο υβριστικές και συκοφαντικές κι αν είναι οι απόψεις, αν κάποιος τις καλύψει υπό το προσωπείο του ανώνυμου ή αν έχουν κάποια μικρή και μερική αλήθεια μέσα τους, περνάνε χωρίς συνέπειες, κάποτε αποθρασύνοντας τον εκφραστή τους, κάποτε οδηγώντας στον θρίαμβο ενός ανορθολογισμού που δεν έχει σχέση με το μυστήριο της πίστης.
    Όταν ο Χριστός στην Καπερναούμ βρίσκεται σε ένα σπίτι και διδάσκει, Του φέρνουν έναν παράλυτο άνθρωπο. Ο πρώτος λόγος του Κυρίου ήταν να του δώσει την άφεση των αμαρτιών του. Οι γραμματείς, οι εγγυητές της πίστης των Ιουδαίων, καθώς γνώριζαν γράμματα και τον Μωσαϊκό νόμο και κατέγραφαν τις ερμηνείες τους, σκέφτονται μέσα τους ότι ο Χριστός προσβάλλει τον Θεό με το να λέει ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες ενός ανθρώπου, ο οποίος εκ της ασθενείας του θεωρούνταν τιμωρημένος από τον Θεό ακριβώς διότι είχε αμαρτήσει. 

12 Ιουλίου έφτασε η μεγάλη γιορτή - Ο δικός μας Άγιος , ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης !!

  

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν στη γη και το πέρασμά τους δεν αφήνει ίχνη στο χώμα, αλλά χαράζει βαθιές αυλακιές στις ψυχές. Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, υπήρξε ο Άγιος Παΐσιος. 

Εκεί, στις πλαγιές του Άθωνα, μέσα σε μια φτωχική καλύβη στην Παναγούδα, χώρεσε ο πόνος όλης της ανθρωπότητας.
«Η αγάπη είναι πάνω από όλα. Αν δεν έχεις αγάπη, όσα πνευματικά κατορθώματα κι αν έχεις, είσαι ένα τίποτα έλεγε ».

Δεν χρειαζόταν πλούτη, δεν ζητούσε τιμές. Του αρκούσε ένα παξιμάδι, λίγο νερό και ένα κομποσκοίνι που έκλεινε μέσα του τα δάκρυα κάθε μάνας, κάθε αρρώστου, κάθε απελπισμένου που χτυπούσε την πόρτα του. 

Ο λόγος του; Απλός, σαν το δροσερό νερό της πηγής. Δεν μιλούσε με δύσκολες θεολογικές έννοιες, αλλά με παραβολές της καθημερινότητας. 

Μιλούσε για τα «φιλότιμο», για τα «πνευματικά αντισώματα», για τις «καλές λογιές» που μπορούν να μεταμορφώσουν την κόλαση του μυαλού μας σε παράδεισο.