" Εάν θέλεις να βοηθήσεις την Εκκλησία, είναι καλύτερα να κοιτάξεις να
διορθώσεις τον εαυτό σου, παρά να κοιτάς να διορθώσεις τους άλλους.
Αν διορθώσεις τον εαυτό σου, αμέσως
διορθώνεται ένα κομματάκι της Εκκλησίας.
Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωμένη.
Η
ιστορία της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας είναι μία από τις πιο
συγκλονιστικές ιστορίες μετάνοιας στον Χριστιανισμό. Το περιστατικό με
την «εκκλησία που δεν μπόρεσε να περάσει» αποτελεί το σημείο καμπής της
ζωής της.
Σύμφωνα με τον
βιογράφο της, Άγιο Σωφρόνιο Ιεροσολύμων, η Μαρία ζούσε μια ζωή βυθισμένη
στην ακολασία για 17 χρόνια στην Αλεξάνδρεια.
Κάποια στιγμή, από καθαρή
περιέργεια, ακολούθησε μια ομάδα προσκυνητών στα Ιεροσόλυμα για την
εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Όταν
έφτασε στον Ναό της Αναστάσεως, συνέβη το εξής παράδοξο. Ενώ όλο το
πλήθος έμπαινε ελεύθερα στον ναό για να προσκυνήσει το Ξύλο του Σταυρού,
η Μαρία, μόλις έφτανε στο κατώφλι, ένιωθε μια αόρατη δύναμη να την
απωθεί.
Προσπάθησε τρεις και τέσσερις φορές, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το
ίδιο. Ενώ οι άλλοι περνούσαν κανονικά, εκείνη έμενε «κολλημένη» έξω, λες
και υπήρχε ένας τοίχος από στρατιώτες που την εμπόδιζε.
Κουρασμένη και απογοητευμένη, αποσύρθηκε σε μια γωνία του προαυλίου.
Εκεί, κοιτάζοντας μια εικόνα της Παναγίας, κατάλαβε ξαφνικά ότι ήταν ο
δικός της ακάθαρτος τρόπος ζωής που δεν της επέτρεπε να δει τον Τίμιο
Σταυρό.
Μετά από μια θερμή
προσευχή μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, υποσχέθηκε να αλλάξει ζωή.
Δοκίμασε να μπει στον ναό για άλλη μια φορά και αυτή τη φορά πέρασε
ανεμπόδιστα.
Αφού προσκύνησε, άκουσε μια φωνή να της λέει:
Ὁ Ἅγιος Μάρκος ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου (337 – 361 μ.Χ.) καὶ τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.). Ἦταν Ἐπίσκοπος Ἀρεθουσίων. Τὸ ἔτος 341 μ.Χ. συμμετεῖχε στὴν Σύνοδο τῆς Ἀντιόχειας. Στὰ Πρακτικὰ μάλιστα αὐτῆς, διασώζεται «Ἔκθεσις Πίστεως Μάρκου Ἀρεθουσίων». Τὸ ἑπόμενο ἔτος συμμετεῖχε στὴν ἀντιπροσωπεία Ἐπισκόπων, ἡ ὁποία μετέβη στὰ Τρέβηρα γιὰ νὰ συναντήσει τὸν αὐτοκράτορα Κώνσταντα.
Τὸ ἔτος 343 μ.Χ. ἔλαβε μέρος στὴν Σύνοδο τῆς Φιλιππουπόλεως καὶ τὸ ἔτος 351 μ.Χ. στὴν Σύνοδο τοῦ Σιρμίου, ἡ ὁποία καταδίκασε τὸν Φωτεινό, Ἐπίσκοπο Σιρμίου, ὡς ὀπαδὸ τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου Ἀγκύρας, Μαρκέλλου. Τὸν συναντᾶμε, ἐπίσης, στὴν Σύνοδο τῆς Σελευκείας τῆς Ἰσαυρίας, τὸ ἔτος 358 μ.Χ.
Ὁ Ἅγιος Μάρκος ἀναδείχθηκε μεγάλος διώκτης τῆς εἰδωλολατρίας καὶ ὁδήγησε μὲ τὸν φιλόθεο βίο καὶ τὸ εὐαγγελικὸ κήρυγμά του πολλοὺς Ἐθνικοὺς στὴν ἀληθινὴ πίστη. Μὲ τὴν προτροπή του δὲ οἱ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι προέρχονταν ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν Ἐθνικῶν, γκρέμισαν ἕναν εἰδωλολατρικὸ ναό.
Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ἀπαιτοῦσε ἀπὸ τὸν Ἅγιο ἢ νὰ δώσει ἀποζημίωση γιὰ τὸν κατεστραμμένο ναὸ ἢ νὰ τὸν ξαναοικοδομήσει. Γι’ αὐτό, ὅταν πληροφορήθηκε τὴν σύλληψη πολλῶν Χριστιανῶν γιὰ τὸ συγκεκριμένο γεγονός, παρουσιάσθηκε μόνος του στὶς ἀρχὲς ποὺ τὸν καταδίωκαν, τὸ 363 μ.Χ.
Τὸ μαρτύριο καὶ τὰ βασανιστήρια, τὰ ὁποῖα ὑπέστη ὁ Ἅγιος Μάρκος, χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸν Θεοδώρητο Κύρου ὡς πραγματικὴ τραγωδία. Νὰ πῶς περιγράφει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου: «Ὁδηγοῦσαν τὸν γέροντα Ἐπίσκοπο, τὸν ἐθελοντὴ ἀθλητή, διὰ μέσου τῆς πόλεως καὶ σὲ ὅλους ἦταν σεβαστὸς γιὰ τὴν πολιτεία του, πλὴν τῶν διωκτῶν καὶ τυράννων, ποὺ ἀγωνίζονταν πῶς νὰ ὑπερβάλλουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον στὴν θρασύτητα κατὰ τοῦ πρεσβύτου. Τὸν ἔσυραν διὰ μέσου πλατειῶν, τὸν ὠθοῦσαν πρὸς ὑπονόμους, τὸν ἔσυραν ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γένια. Δὲν ὑπῆρχε μέλος τοῦ σώματός του ποὺ νὰ μὴν ὑπέστη μαζὶ μὲ τὶς κακώσεις καὶ ταπείνωση.
Αὐτοὶ
οἱ ἄνθρωποι νὰ ξέρετε, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ θρῆσκοι ἄνθρωποι εἶναι τὸ
πιὸ ἐπικίνδυνο εἶδος μέσα στὴν ἐκκλησία. Αὐτοὶ οἱ θρῆσκοι ἄνθρωποι
εἶναι ἐπικίνδυνοι.
Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς
φυλάει ἀπ’αὐτούς. Ἔλεγε ἕνας ἁγιορείτης ὅταν ἔκαμνα μία φορὰ λειτουργία
καὶ λέγαμε «Κύριε σῶσον τοὺς εὐσεβεῖς» λέει ἀστειευόμενος «Κύριε σωσον
ἠμᾶς ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς» ...
δηλαδὴ ὁ Θεὸς νὰ σὲ
φυλάει ἀπὸ τοὺς θρήσκους ἀνθρώπους, διότι θρῆσκος ἄνθρωπος σημαίνει μία
προσωπικότης διεστραμμένη ἡ ὁποία οὐδέποτε εἶχε προσωπικὴ σχέση μὲ τὸν
Θεό.
Ἁπλῶς μόνον κάμνει τὰ καθήκοντα τῆς ἀπέναντί Του, ἀλλὰ καμιὰ σοβαρὴ
σχέση δὲν εἶχε γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς δὲν λέει αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο τίποτε.
Καὶ σᾶς ὁμολογῶ καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὴν πείρα μου ὅτι δὲν εἶδα χειρότερους
ἐχθρούς της ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς θρήσκους ἀνθρώπους.
Ὅταν
παιδιὰ θρήσκων ἀνθρώπων ποὺ μεσ” τὴν ἐκκλησία ἢ καὶ παπάδων ἀκόμα καὶ
θεολόγων καὶ ἀνθρώπων ποὺ κάνουν τοὺς θρήσκους καὶ τοὺς πολλοὺς
ἐδοκίμασαν τὰ παιδιά τους νὰ γίνουν μοναχοὶ ἢ ἱερεῖς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι
ἔγιναν χειρότεροι καὶ ἀπὸ δαίμονες. Ἐξανέστησαν ἐναντίον τῶν πάντων.
Ἔγιναν οἱ χειρότεροι ἐχθροὶ τῶν ἀνθρώπων. Θυμᾶμαι γονεῖς ποὺ ἔφερναν τὰ
παιδιὰ τοὺς εἰς τὶς ὁμιλίες καὶ ὅταν τὸ παιδὶ τοὺς κάποια στιγμὴ ἔκαμε
ἕνα βῆμα παραπάνω ἔγιναν οἱ χειρότεροι ἄνθρωποι ποὺ ἔλεγαν τὰ χειρότερα
λόγια.
Καὶ ἐγὼ τοὺς λέω: Mὰ ἐσὺ ἔφερες τὸ παιδί σου στὴν ὁμιλία, δὲν τὸ ἔφερα ἐγώ. Καὶ μία φόρα εἶπα σὲ ἕναν πατέρα ὅταν ἔβλεπα ὅτι ἡ κόρη τοῦ ,τέλος πάντων, εἶχε ζῆλο στὴν ἐκκλησία τοῦ λέω: Κοίταξε μὴν τὴν ξαναφέρεις στὴν ὁμιλία. Μὴν τὴν ξαναφέρεις νὰ τῆς μιλήσω διότι ἡ κόρη σου θὰ γίνει μοναχὴ καὶ…. αὔριο θὰ σοὺ φταίω ἐγώ. Ὄχι πάτερ μου, ἀλλοίμονο, ἐμεῖς σὲ λατρεύουμε. Καὶ ἔγινε ἡ κόρη τοῦ μοναχὴ ἑφτὰ χρόνια καὶ δὲν μοῦ μιλᾶ ἀκόμα. Ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχαναν ὁμιλία, ἔτσι, δὲν ἔχαναν ὁμιλία. Ἦταν πάντοτε οἱ πρῶτοι. Ὁμιλίες, ἀγρυπνίες, βιβλία, ξέρω ‘γῶ τὰ πάντα.
Καὶ ἔφερναν καὶ τὰ παιδιά τους καὶ ὅταν ἦρθεν ἡ ὥρα ποὺ τὸ παιδὶ τοὺς μέσα στὴν ἐλευθερία του, τέλος πάντων, ἀποφάσισε ἕναν δικό του δρόμο τότε οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἔγιναν τελείως στὸ ἀντίθετο στρατόπεδο καὶ ἀπέδειξαν ὅτι γιὰ αὐτοὺς ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε μιλήσει ποτὲ μὲς τὴν δική τους τὴν καρδιά. Ἁπλῶς ἦταν θρῆσκοι ἄνθρωποι. Γιὰ αὐτὸ οἱ θρῆσκοι ἄνθρωποι εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο εἶδος μεσ” τὴν ἐκκλησία. Γιατί ξέρετε κάτι . Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι καμιὰ φορᾶ δὲν θὰ θεραπευθοῦν. Γιατί νομίζουν ὅτι εἶναι κοντὰ στὸν Θεό. Ἐνῶ οἱ ἁμαρτωλοί, ξέρω ΄γῶ, οἱ χαμένοι ἂς ποῦμε, ἔτσι, αὐτοὶ ξέρουν ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί.
Γιὰ αὐτὸ ὁ Χριστὸς εἶπε ὅτι οἱ
τελῶνες καὶ οἱ πόρνες θὰ πᾶν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ εἶπε στοὺς
Φαρισαίους: Ἐσεῖς, ἐσεῖς ποὺ εἴσαστε θρῆσκοι δὲν θὰ πάτε ποτὲ στὴν
Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γιατί οὐδέποτε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἄλλαξε τὴν καρδιά
τους. Ἁπλῶς ἀρκοῦνταν στὴν τήρηση τῶν θρησκευτικῶν τύπων.
Ἔτσι
λοιπὸν ἐμεῖς ἂς προσέξουμε τὸν ἑαυτόν μας νὰ καταλάβομε ὅτι ἡ ἐκκλησία
εἶναι ἕνα νοσοκομεῖο ποὺ μᾶς θεραπεύει μᾶς κάνει νὰ ἀγαποῦμε τὸν Χριστὸν
καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία φλόγα ποὺ ἀνάβει μεσ” τὴν καρδιά μας
καὶ νὰ ἐξετάζομε τὸν ἑαυτό μας ἐὰν βρισκόμαστε στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν
βλέπομε μέσα μᾶς ὅλες αὐτὲς τὶς κακίες καὶ τὶς ἀνιδιοτέλειες καὶ τὶς
πονηρίες τότε πρέπει νὰ ἀνησυχοῦμε. Γιατί δὲν εἶναι δυνατὸ ὁ Χριστὸς νὰ
εἶναι μέσα στὴν καρδιά μας καὶ νὰ “μαστε γεμάτοι ξύδι.
Πῶς
εἶναι δυνατὸ νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ εἶσαι γεμάτος χολὴ ἐναντίον τοῦ
ἄλλου ἀνθρώπου. Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ διαβάζεις τὸ εὐαγγέλιο καὶ νὰ μὴν
δέχεσαι τὸν ἀδερφό σου. Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ λὲς ἔχω τόσα χρόνια στὴν
ἐκκλησία, ἔχω τόσα χρόνια ποὺ “μαι μοναχὸς κληρικὸς ἡ ὁτιδήποτε καὶ ὅμως
τὸ ἄλφα τῆς πνευματικῆς ζωῆς ποὺ “ναι ἡ ἀγάπη. Ποῦ “ναι τὸ νὰ
ὑπομένεις τὸν ἀδερφό σου, νὰ κάνεις λίγο ὑπομονὴ μὲ τὸ νὰ μὴν τὸ δέχεσαι
σημαίνει τίποτα δὲν ἔκαμες. Τίποτα ἀπολύτως τίποτα. Τίποτα ἀπολύτως.
Ο Άγιος Νεκτάριος μάς έλεγε.
<<Όταν νηστεύετε συνειδητά το φαγητό, μετά νηστεύετε, πιό εύκολα και
τις λέξεις που βγαίνουν από το στόμα σας και αποκτάτε έναν έλεγχο.
Το ζητούμενο της νηστείας δεν είναι να στερηθείτε, αλλά να χορτασετε...!
Η εξουσία ως διακονία
«Ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι»
Η κατανυκτική περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής οδεύει προς το τέλος της. Ήδη η ευαγγελική περικοπή της ημέρας μάς εισάγει στα Πάθη των αγίων ημερών και μάλιστα με τον ξεκάθαρο λόγο που εκφέρει ο ίδιος ο Χριστός.
Είναι στην ουσία ένας πνευματικός οδοδείκτης, τον οποίο καλείται να ακολουθήσει ο άνθρωπος για να εγκολπωθεί τα βαθύτερα μηνύματα και νοήματα των γεγονότων της Μεγάλης Εβδομάδας.
Στη χρονική αυτή στιγμή αποκτά τη δική της σημασία η προβολή από την Εκκλησία της μνήμης μιας αγίας γυναίκας, της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, η οποία μετά την καταβαράθρωσή της στο βούρκο της ασωτίας, γνώρισε μια σωτήρια πορεία τελείωσης στην άσκηση και αφού η μετάνοιά της έγινε τρόπος, πρότυπο και υπόδειγμα ζωής.
Πρωτοκαθεδρίες
Ο Κύριος όταν προέλεγε το Πάθος του απευθυνόμενος προς τους μαθητές του, ήθελε ακριβώς να τους καταστήσει ικανούς να κατανοήσουν τα γεγονότα που θα επακολουθούσαν και να μυηθούν στο βαθύτερο νόημά τους. Ήθελε ακριβώς να συνοδοιπορήσουν μαζί του στο Πάθος, με την καρδιά και την ψυχή τους, όπως άλλωστε αρμόζει στον καθένα που θέλει να είναι πραγματικός μαθητής του Χριστού.
Ωστόσο, οι μαθητές φαίνεται ότι επέμεναν να οριζοντιώνονται στις δικές τους συχνότητες και να ζουν στο δικό τους κόσμο. Εκείνο των προσωπικών και εφήμερων φιλοδοξιών. Μέσα από τις δικές τους στενές αντιλήψεις ήθελαν να αντικρίζουν τον Χριστό να ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα ως ένας εγκόσμιος βασιλιάς.
Δεν αντιλαμβάνονταν τη σωτηριολογική διάσταση της πορείας του. Γι’ αυτό και τους βλέπουμε να απαιτούν και να διεκδικούν θέσεις και αξιώματα. Αντί της διακονίας στο παράδειγμα του Διδασκάλου τους, εκείνοι ζητούσαν εξουσία και πρωτοκαθεδρίες.
Το
Φιλί στον Λεπρό....Μια από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες της Οσίας
Γαβριηλίας αφορά την περίοδο που υπηρετούσε στο νοσοκομείο των λεπρών
στην Ινδία, κοντά στον Μπάμπα Άμτε. Η ιστορία αυτή δείχνει πώς η πίστη
της ξεπερνούσε τον φόβο του θανάτου ή της αρρώστιας.
Στο
λεπροκομείο υπήρχε ένας ασθενής σε πολύ προχωρημένο στάδιο. Τα τραύματά
του ήταν ανοιχτά, η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη και η όψη του τρομακτική για
οποιονδήποτε άνθρωπο. Οι περισσότεροι εθελοντές τον πλησίαζαν με μεγάλη
διστακτικότητα, φορώντας μάσκες και γάντια.
Άγιος Παΐσιος
Με την εξομολόγηση ο άνθρωπος λυτρώνεται
– Γέροντα, στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού οι Χριστιανοί έκαναν δημόσια εξομολόγηση. Βοηθάει αυτό;
– Άλλα τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού και άλλα τώρα. Σήμερα αυτό δεν βοηθάει.
– Γιατί, Γέροντα; Τότε είχαν πιο πολύ ζήλο;
– Και
πιο πολύ ζήλο είχαν και δεν είχαν αυτά που έχουν σήμερα οι άνθρωποι.
Τώρα, βλέπεις, τα ανδρόγυνα χωρίζουν στα καλά καθούμενα, δεν είναι όπως
παλιά.
Έχουν απομακρυνθή οι άνθρωποι από το μυστήριο της
εξομολογήσεως, γι’ αυτό και πνίγονται από τους λογισμούς και τα πάθη.
Πόσοι έρχονται και ζητούν να τους βοηθήσω σε κάποιο πρόβλημα τους, και
ούτε εξομολογούνται ούτε εκκλησιάζονται! «Εκκλησιάζεσαι καθόλου;», τους
ρωτάω. «Όχι», μου λένε. «Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;». «Όχι. Ήρθα να με
κάνης καλά». «Μα πως; Πρέπει να μετανοήσης για τα σφάλματά σου, να
εξομολογήσαι, να εκκλησιάζεσαι, να κοινωνάς, όταν έχης ευλογία από τον
πνευματικό σου, και εγώ θα κάνω προσευχή να γίνης καλά.
Όταν ένας γονιός σάς λέει ότι δεν αντέχει άλλο, μην του πείτε ότι κι εσείς έχετε τις δυσκολίες σας.
Όταν ένας γονιός σάς λέει ότι νιώθει μόνος, μην του πείτε ότι έχει δίπλα του ανθρώπους.
Όταν ένας γονιός σάς κοιτάζει στα μάτια και λέει «είμαι τόσο κουρασμένος», μην του πείτε «ξεκουράσου λίγο» λες και είναι τόσο απλό.
Όταν ένας γονιός λέει ότι είναι κουρασμένος, σημαίνει ότι έχει ξεχάσει πώς είναι να ξυπνάς χωρίς να σε πνίγει ήδη η μέρα.
Σημαίνει ότι έχει χρόνια να κοιμηθεί χωρίς να ακούει στο βάθος του μυαλού του όλα όσα πρέπει να προλάβει.
Σημαίνει ότι έχει κρατήσει όρθιο ένα σπίτι, μια οικογένεια, έναν κόσμο ολάκερο, ενώ μέσα του είχε από καιρό σπάσει.
Όταν ένας γονιός ζητά βοήθεια, μην του δώσετε μόνο μια λύση. Δώστε του το χέρι σας. Καθίστε δίπλα του. Μείνετε.
Ο πύργος και τα κύματα
~ Ο αρχιμ. Ιωακείμ Σπετσιέρης (1858-1953) ασκήτεψε στην Ι. Μονή του αγίου Σάββα στην Παλαιστίνη και στη Νέα Σκήτη του Αγ. Όρους.
Στο διάστημα που υπηρέτησε ως ιεροκήρυξ σε διάφορες μητροπόλεις της Ελλάδος, άφησε παντού άριστες εντυπώσεις. Υπήρξε υπόδειγμα εναρέτου κληρικού.
Ενώ ήταν ιεροκήρυξ στην Ι. Μητρόπολη Χαλκίδος και Καρυστίας, έμαθε ότι εκοιμήθη ο ιερατικώς προϊστάμενος της ελληνικής κοινότητος στη Μασσαλία της Γαλλίας. Υπέβαλαν τότε πολλοί κληρικοί υποψηφιότητα για τη ζηλευτή θέσι του εκλιπόντος. Ο π. Ιωακείμ παρακινήθηκε από γνωστούς του και υπέβαλε κι αυτός. Πλην όμως απέτυχε για μια ψήφο! Λυπήθηκε λοιπόν πολύ και τη θλίψι της αποτυχίας την εξέφρασε και στην προστάτιδα του Υπεραγία Θεοτόκο.
Ενώ προσευχόταν ακόμη προς την Παναγία, τον πήρε ένας λεπτός ύπνος. Είδε τότε το εξής όνειρο, όπως ο ίδιος το διηγείται:
«Βρέθηκα σ’ έναν πανύψηλο πύργο! Στην κορυφή του ήταν ένα δωμάτιο, όπου ήμουν εγώ μόνος εκεί. Παραδόξως δε, μου φαινόταν ότι ήμουν κλειστός σε χώρο που είχε τέσσερα παράθυρα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντος. Κάτω από τον πύργο ήταν πέλαγος απέραντο και τα κύματα χτυπούσαν με πάταγο και βία πολλή.
