Καληνύχτα!

 

Ο καθρέφτης και το παράθυρο.

  

Υπάρχουν δύο τρόποι να κοιτάζει κανείς τον κόσμο. Ο ένας είναι μέσα από ένα παράθυρο και ο άλλος μέσα από έναν καθρέφτη.

Το παράθυρο δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό του. Δεν δημιουργεί τον ήλιο, ούτε τον ουρανό, ούτε τα δέντρα. Απλώς τα αφήνει να φανούν. Είναι καθαρό, διάφανο και αόρατο. 

Όσο πιο καθαρό γίνεται, τόσο λιγότερο το προσέχεις και τόσο περισσότερο βλέπεις την πραγματικότητα.
Ο καθρέφτης κάνει το αντίθετο. Δεν σου δείχνει τον κόσμο. Σου επιστρέφει μόνο την εικόνα σου. Όσο περισσότερο τον κοιτάζεις, τόσο περισσότερο εγκλωβίζεσαι στον εαυτό σου.
Έτσι συμβαίνει και με τον νου.

Υπάρχει ένας νους που λειτουργεί σαν παράθυρο. Δεν βιάζεται να κρίνει, δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι γνωρίζει. Παρατηρεί. Ακούει. Μαθαίνει. Αφήνει την αλήθεια να περάσει μέσα του χωρίς να την παραμορφώνει.
Υπάρχει όμως κι ένας νους που λειτουργεί σαν καθρέφτης. Ό,τι κι αν ακούσει, το μετατρέπει σε επιβεβαίωση όσων ήδη πιστεύει. Δεν βλέπει τα πράγματα όπως είναι, τα βλέπει όπως τον βολεύει.

Ο Κόσμος αγρίεψε.

  

Δεν του φτάνει να σε πληγώσει. Θέλει να σε γονατίσει. Να σε δει να σωπαίνεις, να μικραίνεις, να χάνεις το φως από τα μάτια σου. Κι όταν πια αδειάσει επάνω σου όλη την πίκρα του, όλη την ταραχή του, όλη την κρυφή του δυστυχία, θα γυρίσει αλλού να βρει άλλον άνθρωπο να τον κάνει καθρέφτη της αρρώστιας του.

Αγρίεψε ο κόσμος.

Οι άνθρωποι έγιναν εύφλεκτοι. Μια λέξη λες και σηκώνεται θύελλα. Μια αλήθεια ψιθυρίζεις και βγαίνει κραυγή. Άτακτος ο νους, άτακτη και η καρδιά. Κι όπου κατοικεί η ταραχή, εκεί δύσκολα μένει το δίκαιο. Όπου σηκώνεται βία, εκεί η αλήθεια έχει ήδη τραυματιστεί.

Παλιά οι άνθρωποι είχαν ντροπή. Δεν ήταν άγιοι όλοι, μα ήξεραν να χαμηλώνουν το βλέμμα. Ήξεραν πως το κακό δεν γίνεται καλό επειδή φωνάζει δυνατά. Σήμερα το ανάποδο βαφτίζεται σωστό, το παράλογο ζητάει δικαίωση, και η σιωπή των πολλών αφήνει το κακό να περπατάει ανενόχλητο.

Γιατί δεν φταίει μόνο εκείνος που αδικεί. Φταίει και εκείνος που βλέπει και σωπαίνει από φόβο. Εκείνος που ξέρει και κρύβεται από συμφέρον. Εκείνος που νιώθει την αλήθεια να καίει μέσα του, μα την αφήνει άταφη, για να μη χαλάσει την ησυχία του.

Αγρίεψε ο κόσμος.

Ας είναι.

Εσύ, άνθρωπε, πρόσεχε μόνο να μη γίνεις ίδιος με αυτό που σε πλήγωσε. Να μη φορέσεις το πρόσωπο του όχλου. Να μη μάθεις να απαντάς στην ταραχή με ταραχή και στην πίκρα με άλλη πίκρα. Μη γίνεις αιτία να πονέσει άλλος άνθρωπος επειδή κάποτε πόνεσες εσύ.

Ο Αββάς Σισώης μπροστά στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

  

Μια μεταβυζαντινή εικόνα της μνήμης θανάτου, της ταπείνωσης και της ματαιότητας.

Ανάμεσα στις πιό «παράξενες» παραστάσεις της Ορθόδοξης εικονογραφίας ξεχωρίζει η μορφή του Αββά Σισώη μπροστά στον ανοιγμένο τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Ο ασκητής της ερήμου σκύβει πάνω από τα οστά του πιο ένδοξου στρατηλάτη της αρχαιότητας και θρηνεί όχι για ένα συγκεκριμένο ιστορικό πρόσωπο, αλλά για το ίδιο το ανθρώπινο τέλος. 

Η εικόνα αυτή δεν φαίνεται να προέρχεται από αγιολογική διήγηση, αλλά από ένα σύντομο επίγραμμα περί θανάτου, το οποίο αποτέλεσε το λογοτεχνικό της υπόβαθρο και πιθανότατα διαμόρφωσε την εικονογραφική της μορφή. 

Η παράσταση φαίνεται να σχηματίστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα και να διαδόθηκε ευρέως στον μεταβυζαντινό ορθόδοξο κόσμο τον 16ο και 17ο αιώνα.

Το αρχαιότερο βέβαιο παράδειγμα που έχει εντοπιστεί βρίσκεται στη Μολδαβία, στη Μονή του Αγίου Νικολάου στο Μπαλινέστι, το 1499. Από εκεί και πέρα, το θέμα εμφανίζεται σε Μολδαβικά, Αγιορείτικα, Σερβικά και Ελληνικά μνημεία, γεγονός που δείχνει ότι δεν επρόκειτο για τοπική ιδιορρυθμία, αλλά για ένα ευρύτερα αποδεκτό μοναστικό εικονογραφικό θέμα. Στο Άγιον Όρος, το παλαιότερο σωζόμενο παράδειγμα χρονολογείται στο 1546, και η παράσταση απαντά στη Μεγίστη Λαύρα, στη Ξενοφώντος και στη Δοχειαρίου.

Η εικόνα δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως χωρίς το σύντομο επίγραμμα που τη συνοδεύει. Το κείμενο αρχίζει με τη φράση «Ὁρῶν σε, τάφε…» και αποτελεί έναν συγκινητικό στοχασμό για τον θάνατο και το κοινό τέλος όλων των ανθρώπων. Η βασική του λειτουργία είναι σαφώς μνήμη θανάτου: δεν υμνεί τον Αλέξανδρο, αλλά υπογραμμίζει ότι ακόμη και η υπέρτατη κοσμική δόξα καταλήγει στη φθορά. Η εικονογραφία και το επίγραμμα φαίνεται να συνδέθηκαν στενά, αφού σε αρκετές τοιχογραφίες το κείμενο γράφεται δίπλα στη σκηνή, σαν να την ερμηνεύει εκ των έσω.

Το επίγραμμα είναι σημαντικό και για έναν ακόμη λόγο: δεν φαίνεται να αποτελεί λόγο του ίδιου του Αββά Σισώη ούτε απόσπασμα γνωστού αγιολογικού βίου. Αντιθέτως, πρόκειται μάλλον για μεταγενέστερη ποιητική σύνθεση, η οποία αξιοποιήθηκε από το μοναστικό περιβάλλον ως μέσο διδαχής. 

Ολοκληρώθηκε η Α΄ Κατασκηνωτική περίοδος στην Ι.Μ. Πειραιώς

 

Μέσα σε κλίμα πνευματικής χαράς πραγματοποιήθηκε σήμερα, Κυριακή 5 Ιουλίου 2026, η εορτή λήξεως της Α΄ Κατασκηνωτικής Περιόδου Αγοριών Δημοτικού της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, στις κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις της στην Παιανία, παρουσία πλήθους γονέων, συγγενών και φίλων των παιδιών.

Την εορτή τίμησε με την παρουσία του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.Σεραφείμ, ο οποίος με την πατρική του αγάπη ευλόγησε την εκδήλωση και εξέφρασε την ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίησή του για το σπουδαίο έργο που επιτελείται στις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως.

Απευθυνόμενος προς τα παιδιά, τους γονείς και τα στελέχη, συνεχάρη όλους για την άριστη συνεργασία και ευχήθηκε ο Κύριος να χαρίζει πάντοτε υγεία, δύναμη και πλούσια την ευλογία Του, ώστε το ευλογημένο αυτό έργο να συνεχίζει να αποδίδει πνευματικούς καρπούς.

Συγκεκριμένα ανέφερε: «Στην Εκκλησία και στον Χριστό δεν υπάρχει χώρος για προσωπικούς απολογισμούς έργου, γιατί ό,τι πράττουμε είναι δώρο του Κυρίου, ό,τι προσφέρουμε στην εκκλησία είναι έργο δικό Του και σε Εκείνον ανήκει η δόξα, η τιμή και η αγάπη μας. Η κατασκήνωση είναι η κοινωνία του Θεού με τα παιδιά Του, γιατί ο Κύριος είναι ο πρώτος κατασκηνωτής και αυτό το οποίο η κατασκήνωση προσφέρει είναι η χριστοποίηση του ανθρώπου. Αυτή η χριστοποίηση, η οποία αποτελεί το αντίδοτο στον θάνατο και στο κακό που κυριαρχεί στον κόσμο, είναι η μεγάλη ευλογία των κατασκηνώσεων».

Σε άλλο σημείο τόνισε: «Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, κυρός Αναστάσιος, έλεγε ότι όφειλε την κλήση του για το έργο της ιεραποστολής σε μία κατασκηνωτική εμπειρία, σε κάποιον χώρο κατασκηνώσεως όπου έζησε. Μέσα από αυτή την εμπειρία και αυτή την κοινωνικοποίηση γεννήθηκε η ιδέα να κηρύξει το Ευαγγέλιο στους ανθρώπους που δεν το γνώριζαν».

«Η κατασκήνωση, λοιπόν, είναι ένας χώρος όπου, πνευματικά, ο άνθρωπος αναδημιουργείται, πλημμυρίζει με τα δώρα του Θεού, κοινωνικοποιείται και έχει τη δυνατότητα να κατανοήσει τι σημαίνει οικογένεια και κοινωνία του Θεού», υπογράμμισε κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος.

Η φετινή κατασκηνωτική περίοδος σφραγίσθηκε από την αθρόα συμμετοχή των παιδιών, γεγονός που καταδεικνύει την εμπιστοσύνη των οικογενειών προς το πολυσήμαντο νεανικό έργο της τοπικής Εκκλησίας. Οι μικροί κατασκηνωτές είχαν την ευκαιρία να βιώσουν ημέρες ευλογημένες, γεμάτες χαρά, δημιουργία, ψυχαγωγία και γνήσια εκκλησιαστική κοινωνία, μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης, ασφάλειας και πνευματικής οικοδομής.

Άγιος Σισώης: Ο Μέγας Ασκητής και Διδάσκαλος της Ερήμου

 

 

Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού

---

Ανάμεσα στις πολυάριθμες χορείες των Αγίων της Εκκλησίας, εξέχουσα θέση κατέχουν οι ασκητικοί Πατέρες της ερήμου.

Πρόκειται για εκείνες τις μεγάλες μορφές του μοναχισμού, οι οποίες, αποτασσόμενες τον κόσμο και αφιερώνοντας ολόκληρη τη ζωή τους στον Θεό, κατέστησαν ζωντανά παραδείγματα της εν Χριστώ τελειώσεως.

Με την αδιάλειπτη προσευχή, την αυστηρή άσκηση, τη νηστεία, την αγρυπνία και κυρίως με τη βαθιά ταπείνωση της καρδιάς, αξιώθηκαν να καθαρθούν από τα πάθη, να φωτισθούν από τη θεία χάρη και να αποκτήσουν την πνευματική σοφία, η οποία αποτελεί καρπό της εμπειρίας του Αγίου Πνεύματος.

Η πολύτιμη αυτή εμπειρία διασώθηκε στα ασκητικά συγγράμματα και στα αποφθέγματα των Πατέρων, τα οποία εξακολουθούν μέχρι σήμερα να αποτελούν ανεξάντλητη πηγή πνευματικού πλούτου και ασφαλή οδηγό για κάθε πιστό που επιθυμεί να βαδίσει την οδό της μετανοίας και της σωτηρίας.

Ανάμεσα στις εξέχουσες αυτές μορφές δεσπόζει ο Άγιος Σισώης ο Μέγας, ένας από τους λαμπρότερους ασκητές της αιγυπτιακής ερήμου.

Η ζωή του υπήρξε υπόδειγμα ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον Θεό, ενώ η ταπείνωσή του, η αδιάλειπτη μετάνοια και η διάκριση που τον διέκρινε τον κατέστησαν έναν από τους πλέον αγαπητούς και σεβαστούς Πατέρες της Εκκλησίας.

Ο Άγιος έζησε κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα, την εποχή κατά την οποία ο μοναχισμός γνώριζε τη μεγάλη του άνθηση στις ερήμους της Αιγύπτου.

Για τα πρώτα χρόνια της ζωής του οι ιστορικές πηγές δεν παρέχουν ασφαλείς πληροφορίες.

Πιθανότατα ανατράφηκε μέσα σε ευσεβές οικογενειακό περιβάλλον, όπου γαλουχήθηκε με την ορθόδοξη πίστη και τις αρετές της χριστιανικής ζωής.

Από νεαρή ακόμη ηλικία αισθάνθηκε έντονη την κλήση προς την ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό.

Χωρίς δισταγμό εγκατέλειψε τις βιοτικές μέριμνες και ακολούθησε τη στενή και τεθλιμμένη οδό της ασκήσεως, επιλέγοντας την έρημο ως τόπο πνευματικής καλλιέργειας και θεογνωσίας.

Καθοριστική υπήρξε η επίδραση που άσκησε επάνω του ο Μέγας Αντώνιος, ο θεμελιωτής του αναχωρητικού μοναχισμού.

Ο Σισώης τον θεωρούσε πνευματικό του πρότυπο και επιθυμούσε να βαδίσει στα ίχνη του.

Μετά την κοίμηση του μεγάλου αυτού Πατέρα εγκαταστάθηκε στο όρος όπου εκείνος είχε ασκητέψει, θεωρώντας τον τόπο αυτό ως ιερή παρακαταθήκη του ασκητικού του αγώνα.

Εκεί παρέμεινε επί πολλές δεκαετίες, επιδιδόμενος σε ιδιαίτερα αυστηρή άσκηση.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η αδιάλειπτη προσευχή αποτέλεσαν τον σταθερό τρόπο της ζωής του.

Με τη χάρη του Θεού απέκτησε υψηλό μέτρο πνευματικής καθαρότητας, ενώ η διάκρισή του και η βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής προκαλούσαν τον θαυμασμό των συνασκητών του.

Εκείνο όμως που τον ανέδειξε σε αυθεντικό διδάσκαλο της ερήμου δεν ήταν τόσο η αυστηρότητα της ασκήσεώς του όσο η βαθιά του ταπείνωση.

Παρά τη μεγάλη πνευματική του πρόοδο, ουδέποτε θεώρησε τον εαυτό του ενάρετο ή άξιο επαίνου.

Αντιθέτως, θεωρούσε ότι ο άνθρωπος όσο πλησιάζει τον Θεό τόσο περισσότερο συναισθάνεται την πνευματική του πτωχεία και την ανάγκη της διαρκούς μετανοίας.

Γι' αυτό και δίδασκε ότι η αληθινή αρετή δεν εξαντλείται στις εξωτερικές μορφές της ασκήσεως, αλλά θεμελιώνεται στην ταπείνωση, στην αγάπη προς τον πλησίον και στην ολοκληρωτική εμπιστοσύνη στο άπειρο έλεος του Θεού.

Η φήμη της αγιότητάς του εξαπλώθηκε σύντομα σε ολόκληρη την αιγυπτιακή έρημο.

Μοναχοί αλλά και πλήθος λαϊκών κατέφευγαν κοντά του, αναζητώντας λόγο παρηγορίας, πνευματική καθοδήγηση και λύση στα προβλήματα της ψυχής τους.

Οι σύντομες αλλά μεστές σοφίας απαντήσεις του διασώθηκαν στο περίφημο Γεροντικό, αποτελώντας μέχρι σήμερα πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη της ορθόδοξης ασκητικής παραδόσεως.

Η ταπείνωση ως μέτρο της αγιότητας

Το γνώρισμα που χαρακτήριζε περισσότερο από κάθε άλλο τον Άγιο Σισώη ήταν η βαθιά και αυθεντική ταπείνωσή του.

Παρά τα μεγάλα πνευματικά χαρίσματα που είχε λάβει από τον Θεό και την καθολική αναγνώριση της αρετής του, ουδέποτε επέτρεψε στον εαυτό του να θεωρήσει ότι είχε φθάσει στην πνευματική τελείωση.

Αντιθέτως, όσο περισσότερο προόδευε στην κατά Θεόν ζωή, τόσο εντονότερα βίωνε την αναξιότητά του ενώπιον της άπειρης αγιότητας του Θεού.

Η στάση αυτή εκφράζεται χαρακτηριστικά σε ένα από τα πλέον γνωστά περιστατικά του Γεροντικού.

Κάποτε ένας αδελφός τον ρώτησε: «Ἔφθασας εἰς τὰ μέτρα τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου;».

Ο όσιος αποκρίθηκε με λόγο που αποκαλύπτει το βάθος της αυτογνωσίας του: «Ἐὰν εἶχα ἕνα μόνον ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς τοῦ Ἀββᾶ Ἀντωνίου, θὰ ἤμουν ὅλος ὡς πῦρ»!

Σύναξις Πάντων τῶν ἐν Ραντονέζ τῆς Ρωσσίας διαλαμψάντων Ἁγίων

 

Ἡ ἑορτή καθιερώθηκε τό ἔτος 1981 μέ τήν ἔγκριση τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Ποιμένος καί τιμῶνται οἱ Ἅγιοι πού ἔχουν πνευματικούς δεσμούς μέ τόν Ὅσιο Σέργιο τοῦ Ραντονέζ καί τήν Λαύρα τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ὁσίου. Οἱ μνημονευόμενοι Ἅγιοι εἶναι οἱ:

Ὁσιομάρτυρες Γρηγόριος τοῦ Ἀβνέζσκ, Κασσιανός τοῦ Ἀβνέζσκ, Ἰωάσαφ τοῦ Μπορόφσκ, οἱ Ἐπίσκοποι Θεόδωρος τοῦ Ροστώβ, Στέφανος τοῦ Πέρμ, Μιχαήλ τοῦ Σμολένσκ, Διονύσιος τῆς Σουζδαλίας, Βασσιανός Α’ τοῦ Ροστώβ, Σεραφείμ τοῦ Νόβγκοροντ, Ἰωάσαφ τοῦ Μπελγκορόντσκ, Φιλάρετος τῆς Μόσχας, Ἰννοκέντιος τῆς Μόσχας, οἱ Ὅσιοι Σέργιος τοῦ Ραντονέζ, Κύριλλος καί Μαρία τοῦ Ραντονέζ, Στέφανος, ἡγούμενος Μητροφάνης, Βασίλειος τοῦ Σούχυ, Ἰακώβ ὁ Ἀπεσταλμένος, Ὀνήσιμος ὁ Φύλακας, διάκονος Ἐλισσαῖος, ἀρχιμανδρίτης Συμεών, Ἰσαάκ ὁ Ἡσυχαστής, Μακάριος, Ἠλίας ὁ Ἀποθηκάριος, Συμεών ὁ Ἐκκλησιάρχης, Μιχαίας, Νεκτάριος ὁ Ἀγγελιοφόρος, Ἀλέξανδρος τοῦ Περεσβέτ, Ἀνδρέας τῆς Ὀσλάμπγια, Βαρθολομαῖος, Ναούμ, Ἰωαννίκιος, Ἰγνάτιος, Ἐπιφάνιος ὁ Σοφός, Νίκων τοῦ Ραντονέζ, Ἀβραάμ τοῦ Γκαλίτς, Συλβέστρος τῆς Ὀμπνόρα, Σέργιος τῆς Ὀμπνόρα, Παῦλος τῆς Ὀμπνόρα, Ἀνδρόνικος τῆς Μόσχας, Δανιήλ ὁ Μαῦρος, Ἀνδρέας Ρουμπλιώφ, Ρωμανός τοῦ Κιρζάσκ, Ἀθανάσιος τοῦ Βυσόσκ ὁ Παλαιός, Ἀθανάσιος τοῦ Βυσόσκ ὁ Νέος, Λαόντιος τοῦ Στρομύνσκ, Σάββας τοῦ Στρομύνσκ, Σάββας τοῦ Στοροζέβσκ, Ἰακώβ τοῦ Στρομύνσκ, Γρηγόριος τοῦ Γκολουτβίνσκ, Ἀθανάσιος τοῦ Σεπέροβετς, Θεοδόσιος τοῦ Σεπέροβετς, Μεθόδιος τοῦ Πεσνόσκ, Ἰακώβ τοῦ Ζελεζνομπορόφσκ, Νικηφόρος τοῦ Μπορόφσκ, Νικήτας τοῦ Μπορόφσκ, Θεράπων τοῦ Μποροβένσκ, Εὐφροσύνη τῆς Μόσχας, Ευθύμιος τῆς Σουζδαλίας, Δημήτριος τοῦ Πριλούκ, Στέφανος τοῦ Μαχρισέσκ, Θεόδωρος τοῦ Ροστώβ, Παῦλος τοῦ Ροστώβ, Θεράπων τῆς Μόζας, Κύριλλος τῆς Λευκῆς Λίμνης, Μαρτυριανός τῆς Λευκῆς Λίμνης, Αρσένιος τοῦ Κομέλ, Μάξιμος ὁ Γραικός, Εἰρήναρχος ὁ Σκευοφύλακας, Διονύσιος τοῦ Ραντονέζ, Δωρόθεος ὁ Βιβλιοθηκάριος, Βαρνάβας τῆς Γεσθημανῆ, πρίγκηπας Δημήτριος ὁ Εὐσεβής.

Χωρίς Χριστό, είμαστε για τα πανηγύρια...

  

● Όταν το πανηγύρι έχασε τον Άγιο και κράτησε μόνο το τραπέζι…

γράφει ο π.Δημήτριος Κατσαρός

"Τώρα το καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε να πληθαίνουν γύρω μας γιορτές και πανηγύρια που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία, την πίστη, την παράδοση, τη μνήμη, την ευλογία.

Γιορτές φυτών, καρπών, ζώων, ψαριών, ποτών, φαγητών, ακόμη και παλιών ειδώλων ή ξεχασμένων συμβόλων.

Και γύρω από όλα αυτά στήνονται μεγάλες πανηγύρεις.

Με σκηνές, με μικρόφωνα, με χορούς, με κλαρίνα, με ονόματα τραγουδιστών, με πολιτιστικές εκδηλώσεις, με λόγους, με φωτογραφίες, με χειροκροτήματα, με μεγαλεία.

Και στο κέντρο της πλατείας καμαρώνει πλέον το νέο «σύμβολο» της εποχής.

Το τοτέμ της σύγχρονης αλλοπρόσαλλης γιορτής.

Άλλοτε η προβατίνα, που δήθεν τιμάται, ενώ την ίδια στιγμή ψήνεται και καταναλώνεται.

Άλλοτε το καρπούζι, το κρεμμύδι, η ρίγανη, το καλαμπόκι, η πίτα, ο πλαστός, η γαλατόπιτα, η σαρδέλα, η πέστροφα, η πάπια, η κότα, το τσίπουρο, το κρασί, και ποιος ξέρει αύριο τι άλλο.

Δεν είναι το φαγητό το πρόβλημα.

Δεν είναι η χαρά το πρόβλημα.

Δεν είναι ο χορός, η μουσική, η παρέα, το αντάμωμα των ανθρώπων.

Το πρόβλημα είναι όταν όλα αυτά παίρνουν τη θέση της μνήμης.

Όταν το τραπέζι μένει, αλλά χάνεται ο Άγιος.

Όταν το γλέντι συνεχίζεται, αλλά έχει χαθεί η προσευχή.

Όταν η πλατεία γεμίζει, αλλά η Εκκλησία αδειάζει.

Όταν ο άνθρωπος θέλει πανηγύρι χωρίς Θεό, χαρά χωρίς ευλογία, παράδοση χωρίς ρίζα.

Γιατί κάποτε τα πανηγύρια του τόπου μας δεν ήταν έτσι.

Κάποτε το πανηγύρι ξεκινούσε από τον Εσπερινό.

Από το κερί.

Από την εικόνα του Αγίου.

Από το «Κύριε ἐλέησον».

Από την αρτοκλασία.

Από τη Θεία Λειτουργία.

Από το μνημόνεμα των ζωντανών και των κεκοιμημένων.

Από την ευλογία του Θεού πάνω στο χωριό, στα σπίτια, στα παιδιά, στα χωράφια, στους κόπους, στις αγωνίες των ανθρώπων.

Και ύστερα ερχόταν το τραπέζι.

Ύστερα ερχόταν η χαρά.

Ύστερα ερχόταν το γλέντι.

Πρώτα ο Θεός.

Πρώτα ο Άγιος.

Πρώτα η ευχαριστία.

Και μετά όλα τα άλλα έπαιρναν νόημα.

Καρποί Πνευματικής Διεύρυνσης & Άνθησης

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Για τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος μας ομιλεί ο Απόστολος Παύλος σήμερα Κυριακή Ε’ Ματθαίου, αγαπητοί μου αδελφοί, στο αποστολικό μας ανάγνωσμα (Γάλ. ε’ 22 – στ’ 2).

Τον βλέπουμε να μας παρουσιάζει πρώτα τους «καρπούς» και έπειτα να δίνει κατευθυντήριες οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο ο χριστιανός καλείται να πορεύεται στην πνευματική του ζωή.

Οι προτροπές του δεν περιορίζονται στην ατομική ζωή, αλλά επεκτείνονται και στις σχέσεις των μελών της Εκκλησίας, δηλαδή της ενοριακής οικογένειας.

Αν παρατηρήσουμε τις διεργασίες της φύσης, θα διαπιστώσουμε πως τα δένδρα χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα και συνεχή επίβλεψη, ώστε οι καρποί που θα αποδώσουν να είναι υγιείς και εποικοδομητικοί προς τον άνθρωπο.

Έτσι λοιπόν ο Παύλος απαριθμεί τους πνευματικούς καρπούς, εννέα στον αριθμό. Ξεκινά με την αγάπη.

Αχ, αυτή η αγάπη, αδελφοί μου, πολυσυζητημένη και πολυσήμαντη! Δυστυχώς, σήμερα πολλές φορές η κορυφαία αυτή αρετή έχει καταντήσει για πολλούς μια κενή έννοια, ένας εύκολος μεν λόγος, κούφιος όμως στην ουσία.

Για τον λόγο αυτόν και ο Απόστολος την τοποθετεί πρώτη, διότι αποτελεί το επιστέγασμα και το πλήρωμα όλων των άλλων οκτώ αρετών.

Συνεχίζοντας μας αναφέρει τη χαρά, την ειρήνη, τη μακροθυμία, την καλοσύνη, την αγαθότητα, την πίστη, την πραότητα και τέλος την εγκράτεια.

Όπως ήδη αναφέραμε, όλοι οι καρποί, όλες οι αρετές χρειάζονται συνεχή καλλιέργεια και πνευματικό αγώνα, ώστε να καταφέρουμε να τους αποκτήσουμε. Το εύφορο χώμα των δένδρων είναι η αγάπη.

Όσο την «ποτίζουμε» δίνουμε ζωή και στις άλλες. Αρχικά οι τρυφερές ρίζες εμπλουτίζονται και δυναμώνουν κι έπειτα μετατρέπονται σε γερά θεμέλια πάνω στα οποία αναπτύσσονται και καρποφορούν όλες οι υπόλοιπες αρετές.

" Να προσέχετε πως θα περάσει η κάθε ημέρα "...

 .

Μη σκέφτεστε και βάζετε βάρος 

στο νου σας για το μέλλον. 

ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΑΙ ΗΜΑΣ

 

 

«Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ.  8, 29)

Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;» 

            Ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Ιησού είναι αυτό της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονταν και βασάνιζαν. Ήταν ζωντανοί- νεκροί, καθώς κατοικούσαν στα μνήματα, ενώ οι δαίμονες είχαν αλλοιώσει την όψη του προσώπου τους κάνοντάς τους τόσο φρικτά άσχημους, ώστε κανείς να μην τολμά να περάσει μπροστά τους, κανείς να μη θέλει να τους ατενίσει. 

Κι όταν ο Χριστός τους θεραπεύει, διώχνοντας τα δαιμόνια από μέσα τους, εκείνα θα εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων και θα τη γκρεμίσουν στη  θάλασσα, δείχνοντας το μέγεθος της κακίας του διαβόλου, ο οποίος δεν ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη δημιουργία του Θεού.   

Και θα συνεχίσει ο διάβολος να ταλαιπωρεί και τους υπόλοιπους κατοίκους των Γεργεσηνών, οι οποίοι θα αρνηθούν στον Χριστό να παραμείνει ανάμεσά τους, διότι ελέγχονται από τον Κύριο, αισθάνονται ότι ξεσκέπασε τη γύμνια της καρδιάς τους, την υποκριτική τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος δεν επέτρεπε την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αλλά οι ίδιοι το πουλούσαν στους ειδωλολάτρες προς ίδιον όφελος, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντέξουν την καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, ζώντας οι ίδιοι την κόλαση των δαιμονισμένων.  

            Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση των δύο δαιμονισμένων προς τον Χριστό, όταν ο Κύριος τους πλησιάζει. «Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς», του λένε. « Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας». Ποια είναι η κανονική ώρα της βασάνου; Είναι η κόλαση, είναι ο αιώνιος θάνατος τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που δεν αγαπά Θεό και ανθρώπους, ο άνθρωπος που αρνείται τον προορισμό του, να είναι δηλαδή εικόνα Θεού και να έχει πλαστεί για να μοιάσει στον Θεό. 

Χρειάζονται και οι βροχές

 

Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος με τη θέλησή του να καλλιεργήσει το χωράφι

 της καρδιάς του αλλά χρειάζονται και οι βροχές της χάριτος. 

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης

 

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος γεννήθηκε στή Τραπεζὂῦντα, περί τό 920 μ.Χ., ἀπό γονεῖς εὐγενεῖς καί εὐσεβεῖς, ἀπό τούς ὁποίους ἀνατράφηκε μέ φόβο καί ἀγάπη Κυρίου, καί ὀνομαζόταν Ἀβραάμιος. 

Ἐπειδή οἱ γονεῖς του πέθαναν νωρίς, τή φροντίδα γιά τή μόρφωσή του ἀνέλαβε μία θεία ἀπό τή μητέρα του, τῆς διακεκριμένης οἰκογένειας τῶν Κανίτη. Θυγατέρα τῆς θείας αὐτῆς νυμφεύθηκε τόν υἱό τοῦ στρατηγοῦ Ζεφινέζερ, συγγενῆ τῶν Μαλεΐνωνκαί τῶν Φωκάδων καί ζοῦσε στή Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ ὁδηγήθηκε καί ὁ Ἀβραάμιος μετά τό θάνατο τῆς θείας του.

Στή νέα πολυτελῆ κατοικία του, ὁ Ἀβραάμιος περνοῦσε τή ζωή του ἀπομονωμένος σέ μικρό δωμάτιο, ὅπου ἀσκήτευε στό μοναχικό βίο, λαμβάνοντας λιτή τροφή καί ἀναπαυόταν λίγες ἡμέρες μόνο σέ κάποιο κάθισμα. 

Λίγο χρόνο μετά, ἐγκατέλειψε τή φιλόξενη οἰκία τῆς ἐξαδέλφης του καί κατέφυγε στή μονή πού βρίσκεται στό ὄρος Κυμινᾶ, ἀφοῦ ἀκολούθησε τόν φημισμένμο γιά τήν εὐσέβειά του καί τίς ἀρετές του Μιχαήλ τόν Μαλεΐνο († 12 Ἰουλίου), πού ἦταν ἡγούμενος τῆς μονῆς καί στενός συγγενής τοῦ Νικηφόρου Φωκά, ἀπό τόν ὁποῖο ἐκάρη μοναχός καί μετονομάσθηκε Ἀθανάσιος.

Οἱ ἀδελφοί τῆς μονῆς σύντομα ἀναγνώρισαν τήν ὑπέροχη διανοητική καί ἠθική ἀξία τοῦ Ἀθανασίου καί προσέτρεχαν κοντά του, ἐπιζητώντας νά πλουτίσουν τίς γνώσεις τους καί νά ἀρυσθοῦν ἠθικά ὀφέλη ἀπό τήν συναναστροφή του. Ἀλλά καί ἡ ἐκτίμηση καί ἡ ἀγάπη τοῦ Μιχαήλ πρός τόν Ἀθανάσιο ἦταν ἐξαιρετικά ἰδιαίτερη καί ἀπέραντη. 

Μέ αὐτό τόν τρόπο, ὅταν ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς καί ὁ ἀδελφός του Λέων, ὁ πρῶτος δομέστικος τῶν Σχολῶν τῆς Ἀνατολῆς, καί ὁ δεύτερος δομέστικος τῶν Σχολῶν τῆς Δύσεως, ἐπισκέφθηκαν τόν θεῖο τους Μιχαήλ, ἐκεῖνος παρουσιάζοντας τόν Ἀθανάσιο, εἶπε πρός αὐτούς: «       Ἰδού ὁ υἱός μου Ἀθανάσιος, ἀπό σήμερα θα εἶναι ὁ πνευματικός ὁδηγός».

Ἡ πρώτη αὐτή πνευματική ἐπαφή καί συνομιλία τοῦ Νικηφόρου μέ τόν Ἀθανάσιο τόσο τόν ἐπηρέασε, ὥστε αἰσθάνθηκε γι’ αὐτόν πραγματική λατρεία. Τό 958 μ.Χ., γιά νά ἀποφύγει τό βαρύ ἔργο τοῦ ἡγουμένου, γιά τό ὁποῖο τόν προόριζε ὁ ἀσθενής Μιχαήλ, ἐγκατέλειψε κρυφά τή μονή καί κατέφυγε στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου παρουσιάσθηκε στόν ἐνάρετο καί ἀγράμματο γέροντα Βαρνάβα, προσποιούμενος καί αὐτός τόν ἀγράμματο, ζήτησε καί τέθηκε ὑπό τήν προστασία του. 

Καλημέρα!

  

 

"Στην τέντα της κληματαριάς

Τα Δικά μας Μνήματα

 

 

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής

---

Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Ματθ. 8,28 - 34, 9,1.

Υπάρχουν άνθρωποι που κατοικούν σε μνήματα δίχως να το ξέρουν. Δεν εννοώ τάφους από πέτρα, εννοώ εκείνες τις κρυφές περιοχές όπου κάποιος αποσύρεται όταν η ζωή τον έχει πληγώσει βαριά και παρατεταμένα, τα κλειστά δωμάτια της ψυχής με τις κατεβασμένες κουρτίνες, τη σιωπή που στην αρχή μοιάζει καταφύγιο και σιγά σιγά γίνεται φυλακή.

Ο σύγχρονος διαβάτης γνωρίζει καλά αυτή τη γεωγραφία. Την περπατά κάθε βράδυ, όταν κλείνει την οθόνη και μένει μόνος με τους θορύβους του εαυτού του.

Το ευαγγελικό επεισόδιο των Γεργεσηνών (Ματθ. 8, 28-34) διαδραματίζεται σε έναν τέτοιο τόπο, μόνο που εκεί η ερημία ήταν και εξωτερική.

Χώρα εθνικών, χωρίς δεσμούς με τον Θεό του Ισραήλ, και οι αγέλες των χοίρων που έβοσκαν στα βουνά της ήταν, για τα μάτια ενός Ιουδαίου, η ορατή απόδειξη ότι εδώ οι θείες εντολές είχαν πάψει να μετρούν.

Μέσα σ' αυτό το τοπίο ζούσαν οι δύο δαιμονισμένοι. Έξω από την πόλη, μακριά από την κοινωνία, αποκομμένοι σχεδόν και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Οι περαστικοί απέφευγαν τον δρόμο εκείνο. Και ποιος θα τους κατηγορούσε;

Αυτό που συγκλονίζει περισσότερο στην εικόνα τους είναι η απώλεια του ονόματος. Όταν σε άλλη διατύπωση του ίδιου γεγονότος ο Χριστός ρωτά «Τί ὄνομά σοι;» (Μάρκ. 5, 9), η απάντηση που έρχεται, «Λεγεών», δηλώνει αριθμό, πλήθος, στρατό.

Το άτομο έχει γίνει πολλοί, χάνοντας πλέον την ατομικότητά του. Κάτι από αυτή τη διάσπαση το αναγνωρίζουμε και στη δική μας εποχή: ο καθένας μας κουβαλά μέσα του ψιθύρους που δε διάλεξε, απαιτήσεις, φόβους, εικόνες του προσώπου του κατασκευασμένες από άλλους, και κάποια στιγμή αναρωτιέται ποια από όλες αυτές τις ηχώ είναι επιτέλους η δική του.

Η ψυχολογία θα μιλούσε ίσως για κατακερματισμό της ταυτότητας, η θεολογία όμως αναφέρεται σε κάτι ουσιαστικότερο, στην δαιμονική κατάληψη.

Το πονηρό εισβάλλει και εκτοπίζει, αγκιστρώνεται εκεί που έπρεπε να βρίσκεται μόνον ο Χριστός, και η εισβολή αυτή στον ψυχικό και σωματικό χώρο του θύματος δε συντελείται χωρίς κάποια σιωπηρή συγκατάθεση της ανθρώπινης θέλησης, μια πόρτα που αφέθηκε μισάνοιχτη, μια συναίνεση που δόθηκε πριν καν την καταλάβουμε.[1]