Ποταμός - Μπάλος Άνδρου Ντο μινόρε (μανές) - Ντο ματζόρε | Αμορόζα

 

Στην παραβολή των κακών γεωργών

  

 

Τὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς λέει ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε ἕναν ὄμορφο, ὑπέροχο κόσμο, τὸν περιέβαλλε μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν πρόνοια Του, προετοίμασε τὰ πάντα ὥστε νὰ γίνουν τόπος τῆς Βασιλείας Του, τοῦ Βασιλείου τῆς ἀμοιβαίας ἀγάπης, τῆς χαρᾶς. 

Ἀλλὰ γνωρίζουμε τὶ κάναμε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο· φτιάξαμε ἕναν κόσμο ὅπου οἱ ἄνθρωποι φοβοῦνται νὰ ζήσουν, ὅπου ὑπάρχει αἱματοχυσία, ὅπου διαπράττονται ἀπάνθρωπες, σκληρὲς πράξεις ὄχι μόνο σὲ σὲ παγκόσμια κλίμακα, ἀλλὰ σὲ ἐπίπεδο οἰκογενειακό, ἐνοριακό, καὶ μεταξὺ τῶν πιὸ κοντινῶν φίλων.

Ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ ὁ Κύριος ἔστελνε τοὺς ἀπεσταλμένους Του: πατριάρχες, προφῆτες, ἀγγέλους, κήρυκες, τὸν Πρόδρομο καὶ στὸ τέλος ἦλθε ὁ ἴδιος νὰ μᾶς θυμίσει ὅτι ὁ κόσμος πλάστηκε γιὰ τὴν ἀγάπη. Καὶ ὅπως στὴν παραβολὴ ὁδήγησαν τὸν υἱὸ ἕξω ἀπὸ τὸν ἀμπελώνα καὶ τὸν σκότωσαν, ἔτσι τὸ ἀνθρώπινο γένος φέρθηκε στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. 

Στην κατάθεση της Τιμίας Ζώνης

  

 

Εορτάζεται λοιπόν από εμάς σήμερα η Κατάθεση και προσκύνηση της Τιμίας Ζώνης της Δέσποινάς μας Θεοτόκου. Της Ζώνης εκείνης, που τύλιξε το πανάγιο σώμα και σκέπασε αυτόν τον κρυπτόμενο Θεό στην κοιλιά της. Της Ζώνης εκείνης, που ωραία και σεμνά στόλιζε την κιβωτόν του Θεού, δηλαδή την Μαρία. 

Εκείνης της Ζώνης, η οποία πολλές φορές βρεχόταν από τις καθαρές σταλαγματιές του γάλακτος της Πανάχραντης Θεοτόκου. Και κανένας από τους μεμψίμοιρους ας μη θεωρήσει ανάρμοστο που θα μιλήσουμε και θα υμνήσουμε τα άψυχα, όπως είναι η Τιμία Ζώνη, σαν έμψυχα.

Όταν κάποιο αγγείο έλθει για λίγο σε επαφή με ευωδιαστό μύρο και όταν ακόμη αδειάσει, ξέρουμε ότι κρατά την ευωδία για πολύ καιρό. Τί θα μπορούσε να πει κάποιος για τη Ζώνη, που περιτύλιγε το καθαρώτατο και παναμώμητο σώμα της Θεοτόκου, που ήταν πραγματικά ακένωτο και θείο μύρο; 

Δεν θα διατηρούσε αιωνίως την ευωδία των ιαμάτων και θα γέμιζε με αυτήν όσους θα την πλησίαζαν με πίστη και πόθο; Όχι ευωδία γάλακτος, αλλά ευωδία θεία και πανσεβάσμια· ευωδία που γρήγορα απομακρύνει τα πάθη της ψυχής και του σώματος. Και αν το άψυχο αγγείο, όπως είπαμε, που ήλθε σε επαφή με το άψυχο μύρο, παίρνει από την ποιότητά του, τι θα πούμε, για τη Ζώνη, που ακούμπησε την έμψυχη κατοικία του Θεού Λόγου, δηλαδή τη Θεοτόκο; 

Δεν πρέπει να τρέξουμε; Δεν πρέπει να προσκυνήσουμε; Δεν πρέπει να ζητήσουμε απ’ αυτήν την ολοκληρωτική κάθαρση της ψυχής και του σώματος; Δεν πρέπει να μιλήσουμε μαζί της σαν να είναι ζωντανή και να της προσφέρουμε δοξολογικούς ύμνους; Αυτό ας κάνουμε τώρα.

Ω Ζώνη, που περιέζωσες την Πηγήν της ζωής και παρέχεις αιώνια ζωή σ’ όσους σε τιμούν.

Η Παναγία όμως δεν φεύγει.

  

Ο Αύγουστος φεύγει.
Η Παναγία όμως δεν φεύγει.
Μένει.

Στη χαρά μας.
Στον πόνο μας.
Στο δάκρυ μας.
Στη σιωπή μας.

Και κυρίως…
μένει δίπλα μας στις ώρες που όλοι οι άλλοι έχουν φύγει.

Υπεραγία Θεοτόκε,
μην αφήσεις κανέναν άνθρωπο χωρίς παρηγοριά.

Σκέπασε αυτούς που κλαίνε κρυφά.

Κατάθεσις Τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου

 

 

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴν ἀνακομιδὴ τῆς τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου. Οἱ γνῶμες γιὰ ποὶος αὐτοκράτορας τὴν ἔκανε διίστανται, ἄλλοι λένε ὅτι ἔγινε ἀπὸ τὸ βασιλιὰ Ἀρκάδιο καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὸ γιό του, Θεοδόσιο τὸν Β’.

Ἡ τιμία Ζώνη μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τοποθετήθηκε σὲ μία χρυσὴ θήκη. Ἡ θήκη αὐτή, ὀνομάστηκε Ἁγία Σωρός. 

Ὁ βασιλιὰς Λέων ὁ Σοφός, ἄνοιξε τὴν Ἁγία Σωρό, μετὰ ἀπὸ 410 χρόνια γιὰ νὰ ἐπικαλεσθεῖ τὴν Θεία Χάρη της, ἐπειδὴ ἡ σύζυγός του διακατείχετο ἀπὸ ἕναν δαίμονα.
Ἀφοῦ λοιπὸν τὴν προσκύνησαν, ὁ Πατριάρχης ἅπλωσε τὴν τίμια Ζώνη ἐπάνω στὴ βασίλισσα καὶ ἀμέσως ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὸ δαιμόνιο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.

Θεοτόκε Ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Ζώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα· ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις, καινοτομεῖται καὶ χρόνος. Διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Καλημέρα!

  

 

Όλα τα μέρη που έχουμε ζήσει,

 θα τα πάρουμε μέσα μας για πάντα.

Καληνύχτα!

  

 

Είναι ωραίο να πιστεύεις ότι το αύριο θα είναι πάντα καλύτερο και μέχρι

Όταν ένα παιδί αποκοιμιέται στην αγκαλιά του Θεού

  

Σήμερα, μέσα στη Θεία Λειτουργία, ανάμεσα στις ψαλμωδίες, στο θυμίαμα και στις προσευχές, υπήρχε και μια μικρή εικόνα που ίσως είπε περισσότερα από πολλά λόγια. Ένα μικρό κοριτσάκι αποκοιμήθηκε στο στασίδι της Εκκλησίας. Κουράστηκε. 

Έγειρε το κεφαλάκι του πάνω στα χέρια του και κοιμήθηκε ήσυχα, ενώ γύρω του συνεχιζόταν η Θεία Λειτουργία. Και κοιτάζοντάς το, σκέφτηκα πόσο όμορφο είναι ένα παιδί να νιώθει τον ναό τόσο οικείο, ώστε να μπορεί ακόμη και να αποκοιμηθεί μέσα του. Δεν γνώριζε ίσως τι ακριβώς έλεγε εκείνη τη στιγμή ο ιερέας. 

Δεν καταλάβαινε όλα τα λόγια των ύμνων. Ίσως να μην μπορούσε να εξηγήσει τι είναι η Θεία Ευχαριστία, τι σημαίνει το θυμίαμα, γιατί ανάβουμε τα καντήλια και γιατί στεκόμαστε μπροστά στις εικόνες. Ήταν όμως εκεί. 

Μέσα στην Εκκλησία. Μέσα στην προσευχή. Μέσα στην αγκαλιά του Θεού. Και πολλές φορές έτσι αρχίζει η πίστη ενός παιδιού. Όχι με μεγάλες θεολογικές εξηγήσεις, αλλά με εικόνες που χαράσσονται βαθιά στην ψυχή του. Με το χέρι της μητέρας ή του πατέρα που το φέρνει στον ναό. Με τη μυρωδιά του λιβανιού. Με το φως των κεριών. 

Με το «Κύριε, ἐλέησον» που ακούει ξανά και ξανά. Με το σημείο του Σταυρού που κάποτε έκανε το χεράκι του κάποιος άλλος και αργότερα θα μάθει να το κάνει μόνο του. Μη φοβάστε, λοιπόν, να φέρνετε τα παιδιά στην Εκκλησία επειδή κουράζονται, επειδή κινούνται, επειδή κάποτε μιλούν ή επειδή μπορεί να τα πάρει ο ύπνος. Η Εκκλησία δεν είναι χώρος μόνο για τους μεγάλους που γνωρίζουν πότε πρέπει να σηκωθούν και πότε να καθίσουν. Είναι το σπίτι και των παιδιών. 

Στην μνήμη του μακαριστού π. Ευσεβίου.

 

 

 (Ένα από τα πολλά άρθρα που δημοσιεύονται για τον αγαπημένο μας αδελφό,)

 

Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να αποχαιρετήσω, αλλά κυρίως να ευχαριστήσω έναν φίλο, έναν αδελφό, έναν θεολόγο, έναν ιερωμένο και πνευματικό άνθρωπο. Μα και έναν μεγάλο σκόρερ, τον π. Ευσέβιο Γουναρίδη.

 

Ο π. Ευσέβιος είχε τραυματιστεί πολύ σοβαρά σε τροχαίο που σημειώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο στον αυτοκινητόδρομο Ε65, στην περιοχή των Τρικάλων. Ήταν ένας από τους τέσσερις μοναχούς του Αγίου Όρους που επέβαιναν στο όχημα το οποίο ενεπλάκη στο ατύχημα.

Οι τέσσερις μοναχοί επέστρεφαν στο Άγιο Όρος από τα Μετέωρα, όπου είχαν συμμετάσχει σε πανηγυρικούς εορτασμούς. Ο π. Ευσέβιος τραυματίστηκε βαρύτατα και επί πολλούς μήνες έδινε τη δική του μάχη, προσπαθώντας να ξεπεράσει τα σοβαρά προβλήματα που άφησε πίσω του το τροχαίο.

Έδωσε μεγάλη μάχη, αλλά ο Θεός επέλεξε να τον πάρει κοντά Του.

Για εμένα, όμως, ο π. Ευσέβιος ήταν πρώτα ο Θοδωράκης. Όχι μόνο δικός μας Θοδωράκης, αλλά και όλου του κόσμου.

Τον γνώρισα μέσα από τους «Χαρούμενους Αγωνιστές», τα κατηχητικά του «Σωτήρα», τις κατασκηνώσεις και τα Εκπαιδευτήρια «Ελληνική Παιδεία», όπου πήγαινα σχολείο. Δεν ήμασταν συνομήλικοι, όμως μας ένωναν κοινοί άνθρωποι, παρέες και βιώματα. Ο αδελφός του Νεκτάριος ήταν συμμαθητής μου. Τα δύο μικρότερα παιδιά της οικογένειας ήταν αχώριστα: ο μεγάλος προστάτευε τον μικρό και ο μικρός τον μεγάλο.

Ο Θοδωρής ήταν το έβδομο και τελευταίο παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας, με δύο κορίτσια και πέντε αγόρια. Ο πατέρας του μικρασιατικής καταγωγής και πρώην βιοτέχνης, ήταν άνθρωπος βαθιάς πίστης. Η μητέρα του, μια αεικίνητη γυναίκα της προσφοράς, αγαπούσε ολόκληρο τον κόσμο και ξεχώριζε για τις αγαθοεργίες της.

Στο Γουναριδόσπιτο δεν έμπαινες ως ξένος. Γινόσουν αυτομάτως παιδί της οικογένειας. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη σε κεράσουν, να μη σε καθίσουν στο οικογενειακό τραπέζι ή, αν χρειαζόταν, να μη σε φιλοξενήσουν.

Μέσα σε αυτό το σπίτι μεγάλωσε ο Θοδωράκης. Ένα φωτεινό πρόσωπο, με το χαμόγελο μόνιμα χαραγμένο επάνω του. Δεν άφηνε ποτέ να φανούν σκοτούρες και προβληματισμοί. Πολλές φορές νόμιζες πως σου έκανε πλάκα και αναρωτιόσουν: «Αυτό το παιδί δεν έχει έγνοιες; Δεν έχει ανησυχίες;».

Η απάντηση ήταν απλή. Από μικρός είχε εμπιστευθεί τη ζωή του στον Θεό.

Στο σχολείο ήταν επιμελής, χωρίς να είναι απομονωμένος ή κλεισμένος στον εαυτό του. Αντιθέτως, ήταν η χαρά της παρέας. Αθλητικός και ιδιαίτερα ικανός στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ και στο βόλεϊ. Πάντα πρώτος στις δράσεις, πρόθυμος να βοηθήσει, ομαδικός και ανιδιοτελής. Μοιραζόταν ό,τι είχε και, μέχρι την αφιέρωσή του, αποτελούσε μεγάλο στήριγμα για τη μητέρα του σε κάθε δουλειά του σπιτιού.

Στην κατασκήνωση, στο Αθαμάνιο, τον γνώρισα ακόμη καλύτερα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα γκολ που μου έβαλε στον τελικό, μέσα σε εκείνο το ανεπανάληπτο τοπίο των Τζουμέρκων, ανάμεσα στα έλατα, στις βουνοπλαγιές και στα σκιουράκια.

Τότε στενοχωρήθηκα που χάσαμε την κούπα. Σήμερα χαίρομαι που έχασα από έναν τέτοιο παίκτη. Από έναν επουράνιο παικταρά.

Ο Θοδωρής αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών και επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της αφιερώσεως. Από μικρός στο ψαλτήρι μέχρι το ιερό. Δεν έγινε ένας κοσμικός ιερέας. Έγινε πρώτα μοναχός και κατόπιν χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Ως πατήρ Ευσέβιος τίμησε τη διακονία του, στήριξε την αδελφότητα στην οποία αφιερώθηκε, άσκησε την υπακοή και έλαμψε μέσα από την αγάπη του προς τον συνάνθρωπο.

Πιο λυσσασμένη η κόρη!

  

 

Την κεφαλή του Ιωάννου ζητούσε η μάνα. 

Ήταν ικανοποιημένη με τον θάνατο του Δικαίου. 

Την κεφαλή του Ιωάννου ' επί πίνακι', ζητούσε η κόρη. 

Συγκεκριμένα. Μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά και χωρικά όρια. 

Άμεσα! Πιο λυσσασμένη η κόρη! 

Αμοργιανό, Γαρουφαλλιάς Γαρύφαλλο, Καραβάς, τσαμπούνα

 

Όπου αγάπη & υπακοή, ζων Χριστός

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Τα θεμέλια της ορθής πίστης βλέπουμε σήμερα να μας επισημαίνει ο Απόστολος Παύλος κατά το Αποστολικό Ανάγνωσμα της ημέρας, (Α΄ Κορ. ιστ΄ 13-24), αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί.

Τον ακούμε, λοιπόν, να ξεκινά τονίζοντας την πνευματική εγρήγορση που πρέπει να διακρίνει τους πρώτους πιστούς της Κορίνθου, καθώς ήδη τον είχαν πληροφορήσει για τις πνευματικές διαταραχές που είχαν προκύψει ο Στεφανάς, ο Φουρτουνάτος και ο Αχαϊκός.

Τον είχαν επισκεφθεί στην Έφεσο προσωπικά, ώστε εκ του σύνεγγυς να του εκφράσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Έτσι, λοιπόν, προσδιορίζει τα θεμέλια που προείπαμε ως δύο μεγάλες αρετές, απαραίτητες προϋποθέσεις για την ορθή τους πορεία στον δρόμο του Χριστού. Ξεκινά με την πολυειπωμένη αγάπη, η οποία πρέπει να τους διακρίνει σε ό,τι κι αν κάνουν μέσα στη χριστιανική κοινότητα, από όποιο πόστο κι αν διακονούν.

Έπαιζε μεγάλο ρόλο η αγάπη που τονίζει ο Παύλος, τότε όπως και τώρα, ώστε να μπορούν να στηρίζονται οι εύθραυστες ισορροπίες της πρώτης εκείνης Εκκλησίας.

Οι πειρασμοί ήταν πολλοί και οι διαμάχες πολύ εύκολα αναδύονταν, λόγω κυρίως της αγνωσίας. Όχι όμως η οποιαδήποτε αγάπη ως απλή λέξη, που πολλές φορές λέγεται εύκολα, αλλά η εν Χριστώ αγάπη, η οποία αποτελεί καθολικό στήριγμα.

Αν όλοι μαζί εργάζονταν έχοντας ως κύριο άξονα την αγάπη στον Χριστό, τότε και ο μεταξύ τους δεσμός θα στερεωνόταν και θα επικεντρωνόταν στη διάδοση του Ευαγγελίου, αποφεύγοντας κάθε προσωπική επιδίωξη και, κατά συνέπεια, κάθε πνευματική αναταραχή.

Η δεύτερη και μεγάλης σημασίας αρετή που τους παρουσιάζει είναι η υπακοή στους παλαιότερους της κοινότητας, στους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, όπως θα λέγαμε σήμερα, στους Επισκόπους, στους Ιερείς, στους Μοναχούς και στις Μοναχές.

Όταν δεν ξέρεις πια τι να κάνεις… γύρνα την καρδιά σου στον Θεό.

  

Πες Του μόνο:
«Θεέ μου, δεν ξέρω τον δρόμο…
αλλά Εσύ ξέρεις.
Πάρε με από το χέρι και οδήγησέ με.»
Και άφησε την ψυχή σου να ηρεμήσει…
Γιατί δεν χρειάζεται να γνωρίζεις
πώς θα λυθούν όλα.

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ

 

 

“Οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ.   Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν” (Ματθ. 21, 38-39) 

“Τελευταῖον τοὺς ἔστειλε τὸν γιό του μὲ τὴ σκέψη· “θὰ σεβαστοῦν τὸν γιό μου”. Οἱ γεωργοὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τὸν γιό, εἶπαν μεταξύ τους· “αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος. ᾿Εμπρός, ἂς τὸν σκοτώσουμε καὶ ἂς ἁρπάξουμε τὴν κληρονομιά του”. ῎Ετσι, τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλι καὶ τὸν σκότωσαν”. 

    Μία από τις πιο συγκλονιστικές παραβολές του Ευαγγελίου είναι αυτή των κακών γεωργών. Ο Χριστός, λίγο πριν το πάθος Του, απευθύνεται προς τους μαθητές, αλλά και προς τους θρησκευτικούς ηγέτες του λαού του Ισραήλ, όπως επίσης και προς τον λαό που Τον ακούνε, και αναφέρει την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης. 

Πώς δηλαδή ο Θεός διάλεξε τον λαό του Ισραήλ για να καλλιεργήσει τον αμπελώνα Του, δηλαδή την ανθρωπότητα, ώστε να μπορέσουμε οι άνθρωποι να καταστήσουμε ενεργό τον σκοπό της ζωής μας, που είναι η ομοίωση προς τον Θεό. Και η επιλογή του Θεού δεν ήταν τυχαία. 

Ο λαός του Ισραήλ ήταν ένας δυνατός λαός ψυχικά, είχε αναζήτηση της αλήθειας και ποθούσε την σχέση με τον αληθινό Θεό, ακολουθώντας τους Πατριάρχες του, τον Αβραάμ, τον Ισαάκ, τον Ιακώβ, εκείνους δηλαδή που έδειξαν ότι η πίστη δεν είναι πεποίθηση σε προτάσεις ή σκέψεις, αλλά σχέση με τον Θεό, Τον Οποίο ο άνθρωπος αναζητεί για να έχει η ζωή του νόημα, Τον λόγο του Οποίου ο άνθρωπος είναι έτοιμος να ακολουθήσει, θυσιάζοντας τις βεβαιότητές του, το σπίτι, την ιδιοκτησία, τον τόπο, ακόμη και τη συγγένεια, όπως έκανε ο γενάρχης του Ισραήλ, ο Αβραάμ.

    Κι ενώ ο Θεός έκανε αυτή την εκλογή και όρισε αυτόν τον λαό να κρατήσει τον αμπελώνα της γης, να τρυγήσει τους καρπούς, να ζήσει ο ίδιος και να μοιραστεί το κρασί της χαράς που δίνει η πίστη, αλλά και να ανταποδώσει με ευχαριστία στον Θεό το μερίδιό Του, που είναι η αντιπροσφορά, η ευγνωμοσύνη, η αγάπη, η παραμονή στην πίστη, αυτός ο λαός θεώρησε ότι μπορεί να κρατήσει τη θέση του στον κόσμο και τα αγαθά που ο Θεός του έδωσε μόνο με τον εαυτό του και τις δυνάμεις του. 

Στα χέρια της Παναγίας!

 

 

 

Κάθε πρωί, πριν αρχίσεις τη μέρα σου,

κάνε μια μικρή προσευχή και άφησε

τα πάντα στα χέρια της Παναγίας.

Εκείνη γνωρίζει τις αγωνίες σου,

βλέπει τις δυσκολίες σου

και ξέρει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσεις.