Καλη σας νύχτα!

 

 

Δεν είναι πάντα μια μεγάλη προσευχή που φτάνει στον ουρανό...

Μερικές φορές αρκούν δύο λέξεις, ειπωμένες με όλη σου την ψυχή...

"Παναγία μου..."  

Δεν φταίει η πηγή!

 

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (ΙΒ΄ Ματθαίου)

 

 

Ουράνια κατάκτηση

«απήλθε λυπούμενος»

Το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού κήρυσσε ο Ιησούς Χριστός σε περιοδείες που έκανε και ερχόταν σε επικοινωνία με το λαό «διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και θεραπεύων πάσαν νόσον». Όπου μιλούσε όλοι συναρπάζονταν από το λόγο του και τον άκουαν με ιδιαίτερο θαυμασμό. 

Τον πλησίαζαν πονεμένοι άνθρωποι για να θεραπεύσει ασθενείς τους ή για να συζητήσουν μαζί Του ζητήματα που τους απασχολούσαν και τους βασάνιζαν στην καθημερινότητα. Εκείνος, βέβαια, άλλους ευεργετούσε, ενώ σε άλλους έλεγε: «ουκ οίδατε τι αιτείσθε». Ανάμεσα σ’ εκείνους που πλησίασαν τον Χριστό ήταν και ένας νέος που ήθελε να πληροφορηθεί από πρώτο χέρι πώς θα μπορέσει να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. 

Τα πρώτα λόγια του έδειχναν ότι τον συνείχε ιερός πόθος. Μάλλον όμως σκέφθηκε να δοκιμάσει πώς θα του απαντούσε ο Χριστός. Αυτό μαρτυρεί ότι η διάθεση του δεν ήταν ειλικρινής, αγνή και άδολη. Την εκδοχή αυτή στηρίζει και η αντίδραση του νέου στην υπόδειξη του Χριστού για το τι έπρεπε να πράξει για να σωθεί. Μόλις την άκουσε, «απήλθε λυπούμενος», δηλαδή σταμάτησε την προσπάθεια του και απομακρύνθηκε οριστικά από τον Ιησού.

Η αυτογνωσία

Αν προσέξουμε αυτό που είπε ο νέος, ότι δηλαδή έχει τηρήσει σε όλη του τη ζωή το νόμο του Θεού, τότε θα αντιληφθούμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί του. Αυτό που είπε φανερώνει έλλειψη αυτοκριτικής διάθεσης και κυρίως αυτογνωσίας, όπως επίσης και άγνοια της σωστής στάσης που θα έπρεπε να τηρεί. Ανάλογες περιπτώσεις συναντούμε πολύ τακτικά. 

Πέρασε η γιορτή της Παναγίας μας…

  

Πέρασαν οι Παρακλήσεις. Πέρασαν τα κεριά, οι ύμνοι, οι ευχές, οι πανηγύρεις, τα «Χρόνια Πολλά». Οι ναοί γέμισαν από κόσμο, οι καρδιές συγκινήθηκαν, τα μάτια δάκρυσαν, τα χείλη ψιθύρισαν ένα «Παναγία μου, βοήθησέ με».

Και τώρα που όλα ησύχασαν, τώρα που επιστρέψαμε στην καθημερινότητά μας, μένει ένα ερώτημα: Τι έμεινε μέσα μας;

Έμεινε μόνο μια όμορφη φωτογραφία; Μια ανάμνηση από την πανήγυρη; Ένα τραπέζι με αγαπημένους ανθρώπους; Ένα κερί που άναψε και έσβησε;

Ή μήπως έμεινε κάτι βαθύτερο;

Έμεινε λίγη περισσότερη πίστη;
Λίγη περισσότερη προσευχή;
Λίγη περισσότερη υπομονή για τον άνθρωπο που μας δυσκολεύει;
Μια συγγνώμη που χρωστάμε;
Μια απόφαση να αλλάξουμε κάτι μέσα μας;

Γιατί η Παναγία δεν ήρθε στη ζωή μας μόνο για λίγες ημέρες του Αυγούστου. Δεν είναι μια γιορτή του ημερολογίου που περνά και τελειώνει.

Είναι η Μάνα που μένει.

Μένει δίπλα στον πονεμένο.
Δίπλα στον άρρωστο.
Δίπλα στη μάνα που ξενυχτά για το παιδί της.
Δίπλα στον πατέρα που κουβαλά σιωπηλά τις αγωνίες του.
Δίπλα στον νέο που ψάχνει τον δρόμο του.
Δίπλα στον μοναχικό άνθρωπο που κανείς δεν θυμήθηκε να ρωτήσει αν είναι καλά.

Η Παναγία μένει εκεί όπου υπάρχει δάκρυ. Εκεί όπου υπάρχει φόβος. Εκεί όπου μια ψυχή ψιθυρίζει μέσα στη νύχτα:
«Μητέρα του Θεού, μη με αφήσεις.»

Και Εκείνη δεν αφήνει.

Όμως το ερώτημα είναι άλλο: Εμείς θα μείνουμε κοντά Της;

Ή θα Την ξαναθυμηθούμε όταν έρθει η επόμενη δυσκολία;

Θα συνεχίσουμε την προσευχή μας και μετά τη γιορτή; Θα περάσουμε ξανά το κατώφλι της Εκκλησίας χωρίς να έχουμε απαραίτητα κάποιο πρόβλημα; Θα κρατήσουμε κάτι από την ταπείνωσή Της, από τη σιωπή Της, από την εμπιστοσύνη Της στον Θεό;

Γιατί αυτή είναι η αληθινή επιτυχία μιας γιορτής: όχι πόσο κόσμο είχε, όχι πόσο όμορφα στολίστηκε ο ναός, όχι πόσο μεγάλη ήταν η πανήγυρη.

Αλλά πόσες καρδιές άλλαξαν.

Μία άλλη ανάγνωση!

  

 

Η ευγνωμοσύνη δεν κρύβεται μόνο σε όσα 

καταφέραμε ν' αποκτήσουμε,  αλλά και σ' όλες εκείνες 

τις δυσκολίες, τις αναποδιές και τα προβλήματα 

“Δοξασμένο τ όνομά Σου Πολυέλεε Κύριε”

  

 

Σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε ωστόσο η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.
Η κόρη του, μια υπέροχη κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.
Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.
Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. 

Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:
– Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!
Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.
Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: “Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μού στειλε!”.

Για καλύτερες ημέρες.

  

 

Δεν μπορώ να κάνω τις μέρες μου μεγαλύτερες,

Ὁ Ἅγιος Ἀγαθόνικος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

 

Ὁ μάρτυρας Ἀγαθόνικος ἦταν ἀπὸ τὴ Νικομήδεια, καὶ τὸν συνέλαβε ὁ κόμης Εὐτόλμιος, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἐπέστρεφε ἀπὸ τὴν περιοδεία του στὸν Πόντο, ὅπου εἶχε πάει γιὰ νὰ καταδιώξει χριστιανούς, στὴν Κάρπη βρῆκε τὸν Ζωτικό, ποὺ τὸν θανάτωσε μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές του.

Ἐκεῖ ἔμαθε ὅτι ὁ πρίγκιπας τῆς πόλης ἔγινε χριστιανὸς ἀπὸ κάποιο Ἀγαθόνικο. 

Τότε, συνέλαβε τὸν πρίγκιπα καὶ τὸν Ἀγαθόνικο, καὶ ἀφοῦ τοὺς τιμώρησε μαζὶ μὲ ἄλλους χριστιανούς, κατόπιν ὅλους μαζὶ τοὺς ὁδήγησε στὸν βασιλιά, ποὺ βρισκόταν στὴ Θρᾴκη. 

Ἀλλὰ στὸ δρόμο, κοντὰ σὲ ἕνα χωριὸ ὀνομαζόμενο Ποταμός, σκότωσε τοὺς Ζήνωνα, Θεοπρέπιο, Ἀκίνδυνο καὶ Σεβηριανό, διότι ἀπὸ τὶς πολλὲς πληγὲς ποὺ εἶχαν στὰ πόδια τους, δὲν μποροῦσαν πλέον νὰ βαδίσουν. 

Ὅταν ἔφθασε στὸ χωριὸ Ἄμμους κοντὰ στὴ Σιλυβρία, μὲ βασιλικὴ διαταγὴ ἀποκεφάλισε, ἔτσι ὅπως τοὺς εἶχε δεμένους, τὸν Ἀγαθόνικο, τὸν πρίγκιπα καὶ τοὺς ἄλλους χριστιανούς.
Ἔτσι, ὅλοι ἀκολούθησαν τὸ παράδειγμα τοῦ ἐσφαγμένου Ἀρνίου, τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἄξια θὰ συναριθμηθοῦν μ' αὐτοὺς ποὺ θὰ εἶναι «γεγραμμένοι ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου». Δηλαδή, μὲ αὐτοὺς ποὺ θὰ εἶναι γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς αἰώνιας ζωῆς τοῦ Ἀρνίου, δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ.

Καλημέρα!

  

 

Νέος ήλιος ,
νέα μέρα ,

Καμία Θεία Λειτουργία δεν πάει χαμένη...

  

– Μια συγκινητική ιστορία ενός Ιερέα !!!

Ο Ιερέας της Ενορίας μιας μικρής πόλης έφτασε στην εκκλησία παρακινημένος να τελέσει άλλη μια βραδινή Λειτουργία, αλλά η ώρα πέρασε και ο κόσμος δεν ήρθε.

Μετά από 15 λεπτά καθυστέρηση μπήκαν τρία παιδιά, μετά από 20 λεπτά μπήκαν δύο νέοι.
Έτσι ο ιερέας αποφάσισε να ξεκινήσει τη λειτουργία με τα πέντε άτομα.

Κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας, μπήκε ένα ζευγάρι που κάθισε στα τελευταία παγκάκια της εκκλησίας.

Όταν ο ιερέας κήρυξε και εξήγησε το Ευαγγέλιο, ένας άλλος μισοβρώμικος μπήκε με ένα σκοινί στο χέρι.
Απογοητευμένος και μη κατανοώντας την αιτία της αδύναμης ανάμειξης των πιστών, ο ιερέας τέλεσε τη Λειτουργία με αγάπη και κήρυξε με ενθουσιασμό και ζήλο.

Καθώς επέστρεφε στο σπίτι, τον έκλεψαν και τον ξυλοκόπησαν δύο κλέφτες, οι οποίοι έκλεψαν το φάκελό του όπου βρισκόταν η Βίβλος του και άλλα πολύτιμα υπάρχοντά του. Φτάνοντας στο σπίτι της ενορίας έδεσε τις πληγές του, περιέγραψε εκείνη την ημέρα ως:

Η πιο θλιβερή μέρα της ζωής μου, μια αποτυχία της διακονίας μου και η πιο άκαρπη μέρα της καριέρας μου. αλλά… δεν πειράζει, τα κάνω όλα με τον Θεό και για Εκείνον.

Μετά από πέντε χρόνια, ο ιερέας αποφάσισε να μοιραστεί αυτή την ιστορία με τους ενορίτες στην εκκλησία.

Όταν τελείωσε να λέει την ιστορία, ένα ζευγάρι σε εκείνη την ενορία τον σταμάτησε και είπε: «Πατέρα, το ζευγάρι στην ιστορία που καθόταν πίσω ήμασταν εμείς.
Ήμασταν στα πρόθυρα του χωρισμού λόγω πολλών προβλημάτων και διαφωνιών στο σπίτι μας.

Εκατό παιδιά τον μήνα στα νοσοκομεία λόγω κατανάλωσης αλκοόλ.

 

 

«Έρχονται ανήλικα παιδιά στα επείγοντα από χρήση αλκοόλ που κάνουν μεγάλες παρέες στις πλατείες, το οποίο αγοράζουν από περίπτερα ή σούπερ μάρκετ», λέει ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος

Δεν έχουν τέλος τα περιστατικά κατανάλωσης αλκοόλ από ανήλικα παιδιά, με τα στοιχεία των νοσοκομείων να δείχνουν ότι«Δεν βλέπουμε καμία ενεργοποίηση της οικογένειας, της κοινωνίας, των ελεγκτικών μηχανισμών», λέει ο Γιαννάκος

Τα στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, είναι αποκαλυπτικά. Σύμφωνα με αυτά, εκατοντάδες παιδιά καταλήγουν κάθε χρόνο στα επείγοντα με οξεία δηλητηρίαση, ενώ ο ίδιος καταγγέλλει πρακτικές υπευθύνων στις επιχειρήσεις να εγκαταλείπουν λιπόθυμους ανήλικους έξω από τα καταστήματα για να αποφύγουν τις συνέπειες.

Σύμφωνα με τον κ. Γιαννάκο, τα στοιχεία του 2025 και του πρώτου εξαμήνου 2026 σοκάρουν. «Μετά τον θάνατο του ανήλικου κοριτσιού στο Γκάζι από χρήση αλκοόλ που την βρήκαν οι διασώστες έξω από το μπαρ στο πεζοδρόμιο αβοήθητη και ημιθανή, δώσαμε στοιχεία για τα ανήλικα παιδιά που καταλήγουν στα νοσοκομεία με οξεία δηλητηρίαση από χρήση αλκοόλ νοθευμένου ή μη. Δεν βλέπουμε όμως να υπάρχει καμία ενεργοποίηση της οικογένειας, της κοινωνίας και των ελεγκτικών μηχανισμών», σημειώνει ο κ. Γιαννάκος.

Ο ίδιος αναφέρεται και στην πρακτική των υπευθύνων στα μπαρ χαρακτηρίζοντάς την ανάλγητη και απάνθρωπη. «Όταν ένα ανήλικο παιδί πέσει κάτω από τη χρήση αλκοόλ, τον τραβάνε σαν σκουπίδι και τον αφήνουν έξω από το μαγαζί και ως δήθεν περαστικοί ειδοποιούν το ΕΚΑΒ. Φτάνουν οι διασώστες και βρίσκουν λιπόθυμα τα ανήλικα στο πεζοδρόμιο με την παρέα τους ή μόνα τους αβοήθητα. Θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο τη ζωή μικρών παιδιών για να μην υποστούν τις συνέπειες. Αυτά τα μαγαζιά έπρεπε να κλείνουν πάραυτα και οριστικά» τονίζει.

Κατανάλωση αλκοόλ: Εκατοντάδες παιδιά στα νοσοκομεία το 2025

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ εξηγεί ότι τα στοιχεία αφορούν ανήλικα παιδιά έως 16 ετών που περιθάλπουν τα παιδιατρικά τμήματα των νοσοκομείων και τα παιδιατρικά νοσοκομεία. Το έτος 2025 προσήλθαν με σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας 1.000 παιδιά στα νοσοκομεία από χρήση αλκοόλ. «Είχαμε θανάτους ευτυχώς πολύ λίγους, νοσηλείες σε ΜΕΘ και κλινικές και οι περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίστηκαν στα επείγοντα», προσθέτει.

Όπως λέει στη συνέχεια, πολλά εκ των παιδιών αυτών ανέφεραν ότι έκαναν πολύ μικρή χρήση αλκοόλ, που η κατάσταση της υγείας τους παραπέμπει σε νοθευμένα ποτά. Τα 400 εξ αυτών προσήλθαν το έτος 2025 στα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής Παίδων Αγίας Σοφίας και Αγλαΐα Κυριακού. Το πρώτο εξάμηνο του έτους 2026 θα περίμενε κανείς μετά τον θόρυβο που ξέσπασε να μειωθούν τα περιστατικά. Και όμως αυξήθηκαν, υπογραμμίζει ο κ. Γιαννάκος.

Ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται....

 

 

Ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται....Γαληνεύει η ματιά του. Γλυκαίνει το χαμόγελό του.Η ζωή του δεν έχει αλλάξει, έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζει πια τους ανθρώπους,τα γεγονότα, την ίδια του τη ζωή.

Νιώθει πιο δυνατός, νιώθει πιο ανθρώπινος.Ας το θυμόμαστε αυτό κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη.Κι αντί να προσπαθούμε να εντοπίσουμε τα λάθη στους άλλους, ας ακούσουμε το δικό μας δαίμονα που ουρλιάζει μέσα μας.

Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας

  

Υπάρχουν στιγμές μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, όπου τα ανθρώπινα λόγια φτωχαίνουν μπροστά στο μεγαλείο του Θεού. Στιγμές που η λογική δεν αρκεί για να εξηγήσει αυτό που συμβαίνει και η καρδιά καλείται απλώς να σιωπήσει, να πιστέψει και να προσκυνήσει.

Μία από αυτές τις ιερές και ανεπανάληπτες στιγμές είναι το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι μία απλή θρησκευτική συνήθεια. Δεν είναι μια όμορφη τελετή, που ερχόμαστε να παρακολουθήσουμε από απόσταση. Δεν είναι μια συμβολική ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου, ούτε μια στιγμή ευσεβούς συγκίνησης.

Είναι η καρδιά της Εκκλησίας.

Είναι η στιγμή κατά την οποία ο ουρανός συναντά τη γη. Η στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να ενωθεί με τον ίδιο τον Χριστό. Η στιγμή κατά την οποία ο άρτος και ο οίνος, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, προσφέρονται ως Σώμα και Αίμα Χριστού, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».

Και αν το σκεφτούμε βαθύτερα, είναι κάτι συγκλονιστικό.

Ο Θεός δεν αρκέστηκε να μας μιλήσει. Δεν αρκέστηκε να μας διδάξει. Δεν αρκέστηκε να κάνει θαύματα. Δεν αρκέστηκε να σταυρωθεί και να αναστηθεί για εμάς.

Θέλησε να παραμένει μαζί μας. Θέλησε να μας δίνεται ως τροφή. Θέλησε να γίνεται ένα με τον άνθρωπο. Αυτό είναι το μέγεθος της θείας αγάπης.

Ο Χριστός δεν είναι ένας Θεός μακρινός. Δεν είναι ένας Θεός που βλέπει τον πόνο μας από απόσταση. Είναι ο Θεός που έρχεται κοντά μας, μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας και προσφέρεται στον άνθρωπο ως ζωή.

Και αυτό συμβαίνει σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Κάθε φορά που ο ιερέας στέκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και τελεί το Μυστήριο, η Εκκλησία δεν μας καλεί να θυμηθούμε απλώς κάτι που έγινε κάποτε. Μας καλεί να ζήσουμε το γεγονός της σωτηρίας τώρα.

Το Μυστικό Δείπνο γίνεται παρόν. Η θυσία του Χριστού γίνεται παρούσα. Η Ανάσταση γίνεται παρούσα. Η Βασιλεία του Θεού προγεύεται μέσα στη Θεία Λειτουργία.

Γι’ αυτό και ο ναός την ώρα της Θείας Ευχαριστίας δεν είναι απλώς ένας χώρος λατρείας. Γίνεται ουρανός. Η Αγία Τράπεζα γίνεται το κέντρο της ζωής μας. Ο άνθρωπος στέκεται εκεί μαζί με τους Αγίους, με τους Αγγέλους και με ολόκληρη την Εκκλησία.

Και όμως, πόσες φορές εμείς συνηθίζουμε αυτό το θαύμα…

Πόσες φορές μπαίνουμε στον ναό βιαστικοί, κουρασμένοι, με το μυαλό γεμάτο σκέψεις και προβλήματα.

Στεκόμαστε στη Θεία Λειτουργία, αλλά η καρδιά μας βρίσκεται αλλού. Ακούμε τα λόγια, αλλά δεν ακούμε πραγματικά. Βλέπουμε το Άγιο Ποτήριο, αλλά ξεχνάμε τι βρίσκεται μπροστά μας. Και τότε υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος: να συνηθίσουμε το ιερό. Να γίνει το θαύμα καθημερινότητα. Να γίνει η Θεία Ευχαριστία κάτι «δεδομένο».

Όμως το Μυστήριο δεν παύει να είναι θαύμα επειδή εμείς το συνηθίσαμε. Ο Χριστός εξακολουθεί να μας περιμένει.

Και μας περιμένει όλους. Τον κουρασμένο. Τον απογοητευμένο. Τον πληγωμένο. Τον αμαρτωλό που μετανοεί. Τον άνθρωπο που αισθάνεται ότι έχασε τον δρόμο του. Τον άνθρωπο που κουβαλά μέσα του ενοχές, φόβους, πτώσεις και αποτυχίες. Κανείς μας δεν προσέρχεται στο Άγιο Ποτήριο επειδή είναι άξιος.

Ποιος άνθρωπος μπορεί να πει ότι είναι άξιος να δεχθεί μέσα του τον ίδιο τον Θεό; Κανείς.

Γι’ αυτό και λίγο πριν από τη Θεία Κοινωνία η Εκκλησία μάς βάζει στα χείλη λόγια ταπεινώσεως.

Δεν πλησιάζουμε με αυτοπεποίθηση. Πλησιάζουμε με μετάνοια. Με φόβο Θεού. Με πίστη. Με αγάπη. Με την επίγνωση ότι έχουμε ανάγκη τον Χριστό.

Καθε που παω στο χωριο.

 

Τι δεν προλαβαίνει ο σημερινός άνθρωπος;

 

 

Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος 

Το άγχος του χρόνου, φαντάζομαι, ότι είναι ένα ακόμα αποτέλεσμα της αυτονομίας του ανθρώπου και του αγώνα για την αυτοσωτηρία του.

Ο άνθρωπος απέδωσε στον εαυτό του μια θέση για την οποία δεν έχει τα προσόντα και γι’ αυτό κακοπαθεί.

Απέδωσε τη θέση του Θεού στον εαυτό του και τρέχει, σαν Θεός, να προλάβει τα πράγματα, αλλά δεν είναι Θεός και δεν τα προλαβαίνει.

Και την άλλη μεριά πάλι δεν ξέρει τι να πρωτοπρολάβει.

Το άγχος του σημερινού ανθρώπου οφείλεται ακριβώς σε αυτόν τον εγωκεντρικό τρόπο και την εγωκεντρική οργάνωση της ζωής του.