"Τι πρέπει να κάνουμε;"

  

«Αν θέλετε να έχετε ειρήνη στο σπίτι σας, στη δουλειά σας, 

όπου και να είστε, ταπεινωθείτε. 

Ακόμα και μέσα στα ανδρόγυνα πότε γίνεται η φασαρία; 

Πότε γίνονται οι διαπληκτισμοί; 

Όταν ο ένας εγωισμός ανθίσταται στον άλλο. 

Ο Άγιος Πορφύριος μας έλεγε:

  

Όταν έχετε δυσκολίες, είτε προσωπικές, είτε εθνικές, είτε οικογενειακές να σκέφτεστε ότι η Ανάσταση του Χριστού έγινε, συνετελέσθη κι αυτό δεν ανακαλείται στους αιώνες των αιώνων…. 

Αφού έγινε το ακατόρθωτο, το πιο δύσκολο για τον άνθρωπο, τότε όλα τα άλλα δύσκολα έρχονται δεύτερα. Όσοι ΄΄σταυροί΄΄ κι αν βρεθούν στη ζωή μας, ό,τι κι αν συμβεί στην πατρίδα μας, η Ελλάδα είναι γη του Αναστάντος Χριστού, η αγαπημένη του Κυρίου, διότι η Ελλάδα αγάπησε και αγαπά την Ανάσταση του Χριστού.

Χριστός Ανέστη με λύρα

 

ΝΑΞΟ ΜΕ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ ΜΠΑΛΟΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΦΟΥΡΛΕΣ

 

Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες! Χριστός Ανέστη ψυχή μου!

 

Νώντας Σκοπετέας

Ποτέ ξανά ένα εθελόθυτο και απροστάτευτο θύμα δεν ήταν τόσο ισχυρό, δεν είχε την παντοδυναμία να αφθαρτοποιεί και να αθανατίζει. Κατέβηκε ως τον Άδη και τον εσκύλευσε! Τον ενέπαιξε! Τον πίκρανε, γεμίζοντάς μας αιώνια χαρά!

Ω αυτό το Χριστός Ανέστη …Μήτρα πανίερη όλων των αρετών , όλων των αναγεννητικών δακρύων , της αιώνιας ελπίδας και της άληκτης χαράς! Ένα καινούργιο, μα άδειο μνημείο Ζωοδόχο και πανόλβιο, συντρίβει κάθε κανόνα λογικής και το φυσικώς νομοτελές!

Ένας τάφος που φιλοξένησε και ξενοδόχησε Το Αθάνατο! Ένας θάνατος , αείρροη πηγή αθανασίας! Γιατρικό ο θάνατος! Ελευθερωτής! Λυτρωτής! Τάφος Ζωαρχικός! Πηγή Ζωής ένα κενό μνημούρι! Βαβαί της οξυμωρείας! Όλβιος τάφος! Δέχθηκε ως υπνούντα Τον Δημιουργό των απάντων και αναδείχθηκε ο ατίμητος και αδαπάνητος θησαυρός της ζωής μας! Μακάριος και πλούσιος ένας τάφος!

Πόσο παράδοξο τούτο ηχεί! Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον· ἀλλ’ ἀφθαρσίας πηγήν, ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ…! Δεν είναι άγονος ο βράχος! Σταλάζει νάματα Αθανασίας! Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες! Ένας τάφος να γίνεται αφετηρία και απαρχή! Ξεκίνημα Ζωής! Η Ζωή εν τάφω!Δεν είναι θρηνητικό τραγούδι αυτό!

Είναι παιάνας αναστάσιμος και μητρική κοιλία! Και πόσοι ακόμα γεννήθηκαν …τέτοιοι παράξενοι παιάνες απ το κενό τρισόλβιο μνήμα! Δια του Σταυρού η χαρά! Θανάτω θάνατον ώλεσεν! Νεκρός Ζωαρχικότατος! Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν! Σε δοξάζομεν, Τον της φθοράς καθαιρέτην! Δια θανάτου το θνητόν , δια ταφής το φθαρτόν μεταβάλεις! Άφραστον θαύμα! Ω των θαυμάτων των καινών ! Χριστός Ανέστη !

Ο κενός Τάφος.

  

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι θὰ κατακριθοῦμε, ἀπὸ τὸν κενὸ τάφο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸν κενὸ τάφο τῆς Παναγίας μας.

​Οἱ ἄλλοι (ἑτερόδοξοι), θὰ κατακριθοῦνε ἀπὸ τὸν γεμάτο τάφο τῶν ἀρχηγῶν τους.

Χριστός Ανέστη! Απάντηση: Ό,τι να’ ναι!

 

 

Χριστός Ανέστη αδελφοί μου! Ο Χριστός αναστήθηκε αλλά εμείς μάλλον μένουμε στα νεκρικά σκοτάδια της αδιαφορίας μας.

Μετά την Ανάσταση το Μ. Σάββατο το βράδυ, οι ευχές δίνουν και παίρνουν με φίλους, συγγενείς, συνεργάτες σε αυτόν τον όμορφο ευχαριστιακό και ομολογιακό διάλογο. Χριστός Ανέστη ! Αληθώς Ανέστη! 

Και μετά τα καλημέρα και τα καλησπέρα! Ξεκινάμε την ημέρα μας και τον διάλογο με τον αδερφό μας με τον χαιρετισμό της Αναστάσεως του Χριστού. Ένας ύμνος στον οποίο συνοψίζονται όλα τα τροπάρια και τα Ευαγγέλια, σε αυτές τις λίγες λέξεις !

Οι απαντήσεις όμως των περισσότερων είναι διαφορετικές, πολλές φορές αγγίζουν το τραγελαφικό. Ως απάντηση στον χαιρετισμό του «Χριστός Ανέστη» ακούμε φράσεις όπως : «Μαγκιά του», «Επίσης», «Χρόνια πολλά», «Ευχαριστώ πολύ», «Και του χρόνου» κλπ.

Στις αγορές έχουμε λαγουδάκια, happy eαster αλλά ο Χριστός πουθενά. «Να τηρήσουμε το έθιμο!» φωνάζουν πολλοί, με την έννοια να ψήσουν αρνί και κοκορέτσι.

Ιδιαίτερα από την Κυριακή του Θωμά και μετά, σε όποιον πεις «Χριστός Ανέστη» σε κοιτάει λες και ήρθες από αποστολή στο φεγγάρι μετά από 50 χρόνια!

Μια συγκλονιστική εορτή-γεγονός είναι η ανάληψη του Χριστού αλλά επειδή από τη μία πέφτει καθημερινή και από την άλλη δεν έχει κάποιο έδεσμα η ημέρα, δεν ασχολείται κανείς. Αν σε κάποιον πεις την λέξη ανάληψη το μόνο που θα του έρθει στο μυαλό είναι σίγουρα το ΑΤΜ!

Πολλοί θα το χαρακτηρίσουν αστείο αλλά μπροστά από τα μικρά κρύβονται τα βαθύτερα και τα μεγαλύτερα προβλήματα. Δυστυχώς είμαστε αρνητές της πραγματικότητας. Δεν είμαστε Ορθόδοξο Χριστιανικό κράτος. Μπορεί να έχουμε στο μεγαλύτερο ποσοστό βαπτισμένους Ορθόδοξους Χριστιανούς αλλά στο φρόνημα και στην πράξη ο παγανισμός, η αδιαφορία και ο αθεισμός καλπάζουν. 

Ὁ Ἅγιος Ἀνανίας ὁ Ἱερομάρτυρας Μητροπολίτης Λακεδαιμονίας

 

Ὁ Ἅγιος ἱερομάρτυς Ἀνανίας γεννήθηκε κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ 18^ου αἰῶνος μ.Χ. ἀπὸ εὐγενεῖς καὶ εὔπορους γονεῖς. Ὁ πατέρας του, Θεοφίλης, ἦταν συγγενὴς τῶν Λαμπαρδαίων καὶ ἡ μητέρα του, θυγατέρα τοῦ ἐκ Βυζικίου τῆς Γορτυνίας, Συντύχου.

Ὁ Ἅγιος σπούδασε στὴ σχολὴ τῆς Δημητσάνης καὶ ἀργότερα ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος τῆς πατρίδος του. Τὸν Φεβρουάριο τοῦ ἔτους 1750 προήχθη σὲ Μητροπολίτη Λακεδαιμονίας καὶ συνέγραψε, τὸ 1755, εἰδικὴ πραγματεία περὶ Σπάρτης καὶ τῶν Μητροπολιτῶν αὐτῆς.

Διακρινόταν γιὰ τὴν παιδεία, τὶς ὑψηλὲς γνώσεις, τὸ σταθερὸ καὶ ἀκλόνητο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρος, γιὰ τὴν ἀγαθότητα καὶ φιλανθρωπία του. 

Στοὺς μὲν Ἕλληνες προξενοῦσε ἀπαραδειγμάτιστο σέβας, στοὺς δὲ Τούρκους τρόμο καὶ ἔκπληξη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναδείχθηκε πρόεδρος ὅλων τῶν προεστώτων τοῦ Μοριᾶ, ἔχοντας συναδέλφους τὸν Γιαννάκη Κρεββατᾶ, τὸν Παν. Ζαΐμη καὶ τὸν Παν. Μπενάκη. Ὅλοι τους ἐνίσχυαν τὸ ἐθνικὸ στοιχεῖο καὶ ὑπεράσπιζαν τοὺς κατὰ τόπους ἀρματολούς.

Κατὰ τὸν ἱστορικὸ Μιχαὴλ Οἰκονόμου, ὁ Ἅγιος Ἀνανίας ὅταν προάχθηκε σὲ Μητροπολίτη, διατήρησε καὶ τὴν Ἐπισκοπὴ Δημητσάνης καὶ αὐτὴν τῆς Μεθώνης, στὴν ὁποία ἐξελέγη Ἐπίσκοπος ὁ συγγενής του Ἄνθιμος Καράκαλος καὶ ἀναδείχθηκε φιλελεύθερος, μεγαλεπήβολος καὶ τολμηρός.

Κατὰ τὴν ἄνοιξη, τὸ καλοκαίρι καὶ μέρος τοῦ φθινοπώρου διέμενε στὴ Δημητσάνα, ὅπου ἔχτισε ὑδραγωγεῖο, παγίωσε τοὺς ἐτήσιους φόρους τῆς περίφημης σχολῆς τῆς μονῆς Φιλοσόφου καὶ ἀνοικοδόμησε στὸ Μιστρᾶ, μεγαλοπρεπὴ Μητρόπολη.

Ὅμως ἡ ἰσχὺς τοῦ Ἁγίου ἦταν πέρα τῶν ὁρίων τῆς Πελοποννήσου, διότι εἶχε ἰσχυροὺς δεσμοὺς μὲ τὰ Πατριαρχεῖα Ἀλεξανδρείας καὶ Ἱεροσολύμων, κατεῖχε δὲ τότε τὸν οἰκουμενικὸ θρόνο ὁ ἐκ Δημητσάνης Πατριάρχης Κύριλλος Ε’ ὁ Καράκαλος, φιλορῶσος καὶ ἐχθρὸς τῶν Λατίνων. 

Ὅταν ὁ Πατριάρχης Κύριλλος ὁ Ε’ ἐξορίσθηκε, ἦλθε ἀπὸ τὸ Σινᾶ στὴ Δημητσάνα καὶ ἐκεῖ μὲ τὸν Ἅγιο Ἀνανία εὐαγγελιζόταν τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους καὶ ἵδρυε σχολεῖα.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

  

 

Κάθε μέρα,
αυτό που διαλεγεις,
αυτό που νομίζεις και

Να χαρίζεις συγχώρεση που και που

  

 

Να χαρίζεις συγχώρεση που και που.
Να συγχωρείς τα λάθη που κουβαλάς,
τις λέξεις που δεν είπες, τα βήματα που φοβήθηκες.
Να συγχωρείς ακόμα και τη σιωπή που πλήγωσε.

Η Πασχαλιά.

  

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή εκκλησία στην άκρη ενός χωριού, φύτρωνε μια Πασχαλιά. Δεν ήταν ψηλή ούτε εντυπωσιακή, αλλά κάθε άνοιξη γέμιζε μικρά, λευκά λουλούδια που μοσχοβολούσαν. Τα παιδιά του χωριού τη λάτρευαν.
Εκείνη την χρονιά, λίγες μέρες μετά το Πάσχα, ο παπάς της ενορίας κάλεσε τα παιδιά κοντά για να τους πει μια ιστορία.
«Κοιτάξτε αυτή την Πασχαλιά», είπε. «Τα άνθη της εμφανίστηκαν τη μεγάλη εβδομάδα. Άνθισαν τη Λαμπρή, όταν εμείς γιορτάζαμε την Ανάσταση του Χριστού. Τώρα όμως, τα πέταλά της αρχίζουν να πέφτουν».
Κι αλήθεια, λευκά πέταλα σκέπαζαν ήδη το χώμα.
Ένα κοριτσάκι λυπήθηκε. «Γιατί τα λουλούδια μαραίνονται τόσο γρήγορα, πάτερ;»
Ο παπάς χαμογέλασε. «Η Πασχαλιά ανθίζει για λίγο, για να μας θυμίσει κάτι πολύ σημαντικό.
Τα άνθη της ήρθαν στο φως μαζί με την είδηση της Ανάστασης. Είναι σαν τα συναισθήματά μας τις ημέρες του Πάσχα γιορτή, λαμπρότητα, χαρά. Όμως, όπως τα πέταλα πέφτουν, έτσι και η μεγάλη γιορτή περνά. Εμείς ξαναγυρνάμε στην καθημερινότητα».

Η ελπίδα στον Χριστό έχει αποτέλεσμα!

 

Εμπειρίες από το Άγιον Όρος – Λεμεσού Αθανασίου

~ Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος κάναμε ένα διάστημα στην Καψάλα, στην έρημο της Καψάλας – είναι περιοχή μεταξύ Καρυών Παντοκράτορος και Σταυρονικήτα• μια αγιασμένη περιοχή, έρημος, πανέμορφη, τότε στην εποχή μου ακόμα πιο γραφική, χωρίς δρόμους, χωρίς τίποτα.

Γεμάτη γεροντάκια, ερημίτες. Ήμασταν εκεί πάμφτωχοι, δεν μας ήξερε κανένας, ούτε κι εμείς ξέραμε κανένα. Αφού να σκεφτείτε μια φορά πήγα στη Δάφνη να πάρω κάποια γράμματα κι ήρθε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ελλάδος, κι είδαμε αστυνομίες, στρατό και μου λέει ένα γεροντάκι «πήγαινε, διάκο, ρώτα γιατί είναι αυτή όλη η αστυνομία εδώ». Λέω, «να πάω». Πάω και λέω «γιατί είναι η αστυνομία εδώ;»

Λέει «θα ’ρθει ο Σαρτζετάκης». Λέω, «ποιος είν’ αυτός;»! Λέω, «παππού, παππούλη, θα ’ρθει ο Σαρτζετάκης!». «Ποιος είν’ αυτός;» μου λέει. Λέω, «πού ξέρω κι εγώ;». Μου λέει, «πήγαινε ξαναρώτα». Πάω να ξαναρωτήσω τον αστυνομικό, μόνο που δεν με συνέλαβε! Λέω, «συγγνώμη, ποιος είναι ο Σαρτζετάκης;». Μου λέει, «τρελός είσαι;». Τίποτα, ιδέα δεν είχαμε!

Τέλος πάντων, κατά διαστήματα, όταν είχαμε κάποια πράγματα στον κήπο μας, λαχανικά ή κάποια άλλα τρόφιμα, ο γέροντας ετοίμαζε κάποιες σακουλίτσες με διάφορα πράγματα και τα παίρναμε στα γεροντάκια.

Ένα γεροντάκι απέναντί μου, μέσα σε μια χαράδρα, μέσα σε μια καλύβα, μόνος του, ο Σέργιος, τον έβλεπα κάθε βράδυ από το κελί μου που άναβε το καντηλάκι του με το καντηλοκέρι τη νύχτα, θεοσκότεινα, αλλά φαινόταν το κερί του, πήγα να του πάρω τρόφιμα. Μόνος του, γεροντάκι, πανέρημος ο τόπος, το καλύβι του μισογκρεμισμένο, πήγα να του πάρω τρόφιμα. Του λέω, «γέροντα, μ’ έστειλε ο γέροντας ο δικός μου να σου φέρω αυτά τα πράγματα». Ήταν μια σακούλα με πολλά πράγματα.

«Αχ, ευχαριστώ πάρα πολύ»! Λέει, «να πάρω ό,τι μου χρειάζεται…». Επήρε λίγο ψωμί, ένα μαρούλι, δυο-τρία πράματα, μου λέει, «φτάνουν αυτά για σήμερα»! Του λέω, «πάρε και τα υπόλοιπα. Για σένα τα’ φερα!». «Όχι, δεν τα θέλω, δεν μου χρειάζονται! Φτάνουν αυτά για σήμερα!» Του λέω, «πάρε να’ χεις και για αύριο»!

Μου λέει, «αύριο έχει ο Θεός!» Λέω, «πάρε γέροντα, έχει ο Θεός, αλλά αφού ο Θεός σού τα’ στειλε!» «Ναι», λέει, «αλλά ο Θεός είπε τον άρτον ημών τον επιούσιον• δεν είπε και τον αυριανόν! Μου φτάνει ο σημερινός άρτος. Αύριο έχει ο Θεός». Του λέω, «πόσα χρόνια έχεις εδώ;» Μου λέει, «πενήντα έξι».

Τα σπουδαία χελιδόνια της Ανάστασης!

 

Είμαστε παιδιά της Αναστάσεως. Η Ανάσταση δεν έχει μοναδικό παιδί τον Υιό της Παρθένου. Έχει πολλά παιδιά. Και κανένας δεν μπορεί να κλέψει τα παιδιά της Αναστάσεως.

♦ Ο Χριστός, ως Υιός της Παρθένου, είναι μονογενής.

♦ Ως Υιός της Αναστάσεως είναι πρωτότοκος.

♦ Η Παναγία ως Μητέρα έχει ένα Υιό.

♦ Η Ανάσταση είναι πολύτεκνη. Έκανε ένας την αρχή της Αναστάσεως. Όλοι θα Τον ακολουθήσουμε. Όλοι θ’ αναστηθούμε, άλλοι «εις ανάστασιν ζωής», άλλοι «εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιωάν. ε’ 29).

Ο Ιησούς Χριστός άνοιξε το δρόμο της Ανάστασης, χρησιμοποιώντας ως μηχανή τη Θεότητά Του. Πρωτοπόρος. Μπροστάρης της Αναστάσεως.

Το δρόμο, που άνοιξε Εκείνος, θ’ ακολουθήσουμε οπωσδήποτε κι εμείς. Το λέει ο Μεγ. Βασίλειος στη θεία Λειτουργία του: « Οδοποιήσας πάση σαρκί την εκ νεκρών ανάστασίν, καθ’ ότι ουκ ην δυνατόν κρατείσθαι υπό της φθοράς τον αρχηγόν της ζωής». Και ο απόστολος Παύλος τονίζει, ότι ο Χριστός είναι ο πρωτότοκος Υιός της Αναστάσεως: «αυτός είναι η κεφαλή του σώματος που είναι η εκκλησία, αυτός αρχή της νέας ανθρωπότητας, απ’ τους νεκρούς ο πτωταναστημένος, ώστε να γίνει σε όλα εκείνος πρώτος.» (Κολοσ. α’ 18).

♦ Παιδιά της Αναστάσεως!

Σαν να λέμε παιδιά όχι της φτώχειας, αλλά του πλούτου.

Παιδιά όχι της μούχλας, αλλά της ζωντάνιας.

Παιδιά όχι της φθοράς, αλλά της ζωής.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει σχετικά:

 «Κι εμείς, όταν θα γίνουμε παιδιά της αναστάσεως, τότε θα καταξιωθούμε να δούμε το Θεό κατά πρόσωπο».(Ε.Π.Ε. 5, 240)

Πορεία προς Εμμαούς....

  

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου
στην λεγομένη ''πορεία προς Εμμαούς''....
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,
φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν
την διάψευση των προσδοκιών τους
με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς,
δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο
αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει
και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση
ο Χριστός τους πλησιάζει
και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους
στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο
χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία,
να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,
να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....
Τι είναι αυτό που κρατά
τους οφθαλμοί τους κλειστούς
και δεν αναγνωρίζουν
στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;

ΑΥΤΗ Η ΗΜΕΡΑ ΗΝ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ

  

Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ὁ τριήμερος ἀνέτειλε σήμερα κι᾽ ὁλόκληρη ἐφώτισε τήν πλάση. Ὁ τριήμερος καί προαιώνιος Χριστός, τό τσαμπί τοῦ σταφυλιοῦ, βλάστησε καί τόν κόσμο πλημμύρισε ἀπό χαρά. Τήν ἀβασίλευτην αὐγή ἄς δοῦμε. 

Πρίν ἔρθη ἡ αὐγή, ἄς τή δοῦμε σήμερα καί ἀπ᾽ τή φωτοπλημμύρα ἄς γεμίσουμε ἀπό χαρά. Τίς πόρτες τοῦ Ἅδη ἀνοίγει ὁ Χριστός καί οἱ νεκροί σηκώθηκαν σά νά κοιμοῦνταν.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός πού ἀνασταίνει τούς πεσμένους καί ἀνάστησε μαζί Του τόν Ἀδάμ.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, Αὐτός πού ἀνασταίνει ὅλους καί ἐλευθέρωσε τήν Εὔα ἀπ᾽ τήν κατάρα.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός πού Αὐτός μόνος ἀνασταίνει καί χαροποίησε τόν ἀκατάστατο πρῶτα κόσμο, σέ ὅλα τό ρυθμό καί τήν τάξη ἐγκαθιστῶντας. Σηκώθηκε ὁ Κύριος, ὅπως αὐτός πού κοιμᾶται, καί τούς ἐχθρούς Του ὅλους τούς χτύπησε καί τούς ντρόπιασε. 

Ἀναστήθηκε κι᾽ εἶναι ἡ χαρά τό δῶρο Του σ᾽ ὅλη τήν χτίση. Ἀναστήθηκε κι᾽ ἄνοιξε τοῦ Ἅδη ἡ φυλακή. Ἀναστήθηκε καί τή φθορά τῆς φύσης σέ ἀφθαρσία τή μετάλλαξε. Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, κι᾽ ἀποκατάστησε τόν Ἀδάμ στήν παλιά δόξα τῆς ἀθανασίας.