Όταν η ευτυχία γίνεται εμμονή

 

Υπάρχουν ειδήσεις που διαβάζονται γρήγορα και ξεχνιούνται το ίδιο γρήγορα. Και υπάρχουν γεγονότα που μοιάζουν με καθρέφτη μιας βαθύτερης κοινωνικής ασθένειας. 

Η υπόθεση της δολοφονίας του Πολωνού πανεπιστημιακού καθηγητή στην Αγία Παρασκευή και η πρόσφατη αυτοκτονία της πρώην συζύγου του μέσα στις φυλακές δεν είναι απλώς ένα ακόμη αστυνομικό χρονικό. 

Είναι η ιστορία μιας πορείας που ξεκίνησε με την αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας και κατέληξε σε μια αλυσίδα θανάτου, πόνου και ανείπωτης απώλειας. Στο τέλος αυτής της διαδρομής δεν υπάρχει κανένας νικητής. Ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε, μία γυναίκα έδωσε τέλος στη ζωή της και δύο παιδιά βρέθηκαν να θρηνούν και τους δύο γονείς τους.

Πόσο λεπτή είναι, άραγε, η γραμμή ανάμεσα στην επιθυμία για μια καλύτερη ζωή και στην εμμονή που μετατρέπει τον άνθρωπο σε αιχμάλωτο των παθών του; Ζούμε σε μια εποχή που υμνεί διαρκώς το «δικαίωμα στην ευτυχία». 

Μας βομβαρδίζουν καθημερινά μηνύματα που μας λένε ότι αξίζουμε τα πάντα, ότι δεν πρέπει να ανεχόμαστε καμία δυσκολία, ότι οφείλουμε να διεκδικούμε ό,τι επιθυμούμε εδώ και τώρα. Όμως σπανίως συζητούμε για τα όρια. Σπανίως μιλούμε για τη στιγμή που η επιθυμία μετατρέπεται σε εμμονή, όταν το «θέλω» γίνεται τόσο απόλυτο ώστε εξαφανίζει τον άλλον άνθρωπο.

Γιατί η αληθινή αγάπη δεν μετριέται στις ανάγκες.

  

Κάποτε άκουσα κάποιον να λέει:
«Μην χτίζεις το σπίτι σου πάνω στα χειροκροτήματα των ανθρώπων, σταματούν πιο γρήγορα απ' όσο νομίζεις.»
Τότε δεν κατάλαβα τι εννοούσε.
Άλλωστε, όλοι θέλουμε να μας εκτιμούν. Να μας θυμούνται. Να μας αναζητούν.
Όμως με τον καιρό πρόσεξα κάτι.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν όσο τους είσαι χρήσιμος.
Όσο μπορείς να τους ανοίξεις μια πόρτα. Όσο μπορείς να τους λύσεις ένα πρόβλημα. Όσο μπορείς να τους δώσεις χρόνο, δύναμη ή προσοχή.
Και όταν πάψεις να τους εξυπηρετείς, απομακρύνονται σιωπηλά.
Όχι επειδή άλλαξες.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου)

 

 

Η πίστη στη Θεία Πρόνοια

«Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε»

Η απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού προβάλλει ως βασική και ζωτική αναγκαιότητα στη ζωή του ανθρώπου. 

Λειτουργεί ως το μοναδικό αντίδοτο στην αγωνιώδη εκείνη μέριμνα, η οποία συνήθως εκδηλώνεται για τις βιοτικές και υλικές ανάγκες, καθηλώνοντας και εγκλωβίζοντας τον άνθρωπο σε πολλαπλά αδιέξοδα. 

Τα μηνύματα που εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, παρμένη από την εμπνευσμένη «Επί του Όρους Ομιλία» του Κυρίου μας, είναι ξεκάθαρα. Η αλήθεια του ευαγγελικού λόγου αναδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρη, καθώς προσφέρεται ως σωτήρια συνταγή για τη θεραπεία της πνευματικής «παθογένειας» που προσβάλλει τον σύγχρονο άνθρωπο.

Και πραγματικά, βλέπουμε τον σημερινό άνθρωπο να είναι φοβερά ευάλωτος σε αυτό που ο ίδιος έχει ονομάσει άγχος. Το σύμπτωμα αυτό δεν συνιστά τίποτε άλλο παρά την εσφαλμένη νοοτροπία του να στηρίζει τα πάντα αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις. Αρνείται, δυστυχώς, να προσβλέπει και να επικαλείται τη βοήθεια του Θεού, αδυνατώντας έτσι να δείξει εμπιστοσύνη στο άγιο θέλημά του.

Η μάστιγα της πλεονεξίας

Βέβαια, με τις συμβουλές αυτές, οι οποίες φαντάζουν σαν πολύτιμοι πνευματικοί μαργαρίτες ανεκτίμητης αξίας, ο Κύριος δεν ενθαρρύνει σε καμία περίπτωση τη φυγή από την πραγματικότητα και τις ευθύνες της ζωής. Δεν προτρέπει τον άνθρωπο να παύσει να εργάζεται ή να αδιαφορεί για τη βιολογική του συντήρηση και την εξασφάλιση των απαραιτήτων εφοδίων. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε σοβαρή παρανόηση, αλλά και παραποίηση του βαθύτερου νοήματος του Ευαγγελίου.

Εκείνο όμως που επιβάλλεται να προσέξει ο πιστός, είναι να μην επιτρέψει στον εαυτό του να περιπέσει στη μάστιγα της πλεονεξίας – μια ολέθρια πορεία που οδηγεί στην πνευματική καταστροφή. Όταν ο άνθρωπος παγιδευτεί σε αυτή την κατάσταση, συλλαμβάνεται να μαζεύει με μανία όλο και περισσότερα υλικά αγαθά, ζώντας με την ψευδαίσθηση ότι η ευτυχία του εξαρτάται από τον πλούτο.

Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού.

  

 

Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού. Εκείνη που ευωδίαζε φρεσκοψημένο ψωμί και γιασεμί από τις αυλές που δεν κλείδωναν ποτέ.
Εκείνη που ξυπνούσε με το κουδούνι του ποδηλάτη παγωτατζή και κοιμόταν με το τρίξιμο της κουνιστής πολυθρόνας του παππού στο μπαλκόνι.
Μου λείπει η γειτονιά που τα παιδιά παίζαμε "μήλα" μέχρι να ανάψουν τα φώτα του δρόμου, και οι μανάδες φώναζαν τα ονόματά μας από τα παράθυρα, σαν προσευχή που δεν τελείωνε ποτέ.
Εκείνη που ευωδίαζε φρεσκοψημένο ψωμί από τον φούρνο της κυρα-Μαρίας στις 6 το πρωί, ανακατεμένο με καρπούζι κομμένο στα τέσσερα πάνω σε εφημερίδα και αλάτι από τα ιδρωμένα μας γόνατα.

Συγχωρώ σημαίνει συν και χωρώ.

 

Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών.

Ουσιαστικά μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίον δεν θα σωθούμε, όταν εμείς αρνούμεθα να συγχωρήσουμε.

Και έχω πει κι άλλο και θα το ξαναπω ότι αυτές οι λέξεις έχουν ένα μεγαλείο που χάνεται απ την κοινή τους χρήση.

Τι σημαίνει συγχωρώ τι σημαίνει με συγχωρεί ο Θεός;

Γιατί ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό;

  

                                                             Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής

Ἐρωτ.: Γέροντα, μᾶς μιλήσατε προηγουμένως γιά τό ἀτελές τοῦ Ἀπ. Πέτρου, πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Λόγω τῆς ἀτέλειάς του ἀρνήθηκε τόν Κύριό μας;
Ἀπαντ.: Τό θέμα τῆς ἀρνήσεως τοῦ Πέτρου, κατά τίς κρίσεις τῶν Πατέρων, εἶναι οἰκονομία. Διότι δέν ἦτο δυνατό ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλη τήν περίοδο ποὺ ἦταν μαζί μέ τόν Χριστό καί ἔδειξε τόσο ζῆλο καί τόση ταπεινοφροσύνη, νά πέση σέ τόσο μεγάλο λάθος, νά ἀρνηθῆ τρεῖς φορές τόν Δεσπότη Χριστό. Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Θυμηθεῖτε τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου!

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἐρώτησε: «Ὑμεῖς δέ τίνα μέ λέγετε εἶναι;» ὁ Πέτρος ὡμολόγησε καί εἶπε: «Σύ εἰ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Καί ὁ Ἰησοῦς μας ἐγύρισε καί τοῦ εἶπε: «Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνά, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν». (Ματθ. 16,16-18).

Ὁ Πέτρος κατά φύσι ἦταν πολύ ζηλωτής καί ἀσυμβίβαστος. Μέσα στήν πανσοφία Του ὁ Θεός, μετά τήν θερμή του ὁμολογία, τόν ἔθεσε θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή ὅμως ἡ Ἐκκλησία θά ἀγκάλιαζε ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύσι, ὅλους τοὺς χαρακτῆρες, ὄχι μόνο τούς ζηλωτές καί ἰσχυρούς ἀλλά καί τούς ἀσθενεῖς καί ἀδυνάτους, ἐπιτρέπει ὁ Κύριος τήν τριπλῆ ἄρνησι. 

Διότι, μήν ξεχνᾶμε∙ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι ἀσθενεῖς καί ἀδύνατοι. Οὔτε στούς πέντε ἀνά ἑκατό δέν θά εὕρωμε ἰσχυρούς χαρακτήρας, οἱ ὅποιοι ἀγάπησαν τόν Θεό ἐξ ὁλοκλήρου καί μέ τήν ὁρμή τῆς ἀγάπης τους ἔδειξαν αὐταπάρνησι. Γι’ αὐτούς λοιπόν τούς ὑπολοίπους ἀσθενεῖς ἔγινε οἰκονομία. Ὁ Πέτρος ὅμως ὡς ζηλωτής καί ἰσχυρός, ποὺ δέν εἶχε μέσα του νόημα συγκαταβάσεως, δέν θά τό καταλάβαινε αὐτό.

Η τρελή αγάπη του Θεού.

  

«Στην αδυναμία του Θεού αντιστοιχεί η αδυναμία του ανθρώπου. 

O Άγιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν για τον υποτακτικό του 

που είχε αρνηθεί τον Χριστό.

Ὁ Ἅγιος Μεθόδιος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ὀλύμπου

 

Εἶναι ἄγνωστο ἀπὸ ποῦ καταγόταν ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Μεθόδιος, ὁ ὁποῖος ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.). 

Ὑπῆρξε κατ’ ἀρχὰς μὲν Ἐπίσκοπος τοῦ ἐν Λυκίᾳ Ὀλύμπου, ἔπειτα δὲ Ἐπίσκοπος Τύρου (τῆς Φοινίκης), κατ’ ἄλους δὲ Ἐπίσκοπος Φιλίππων τῆς Μακεδονίας. Τὸ ἀναφερόμενο ὅτι διετέλεσε Ἐπίσκοπος Πατάρων εἶναι ἀναληθές, προελθὸν ἐκ τοῦ περὶ Ἀναστάσεως διαλόγου του, ὁ ὁποῖος ἔλαβε χώρα στὰ Πάταρα. 

Διαπρεπὴς ἀρχιερεὺς καὶ πλατωνικὸς φιλόσοφος, διακρινόταν γιὰ τὴν ἐμμονή του στὴν πίστη καὶ τὴν παράδοση καὶ κατατάσσεται στοὺς κορυφαίους θεολόγους τῆς ἐποχῆς του, ἀγωνισθεὶς σφοδρῶς κατὰ τοῦ Ὠριγένους καὶ τῶν ὀπαδῶν αὐτοῦ. 

Κατὰ τὸν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν κηρυχθέντα διωγμό, συνελήφθη καὶ ὑπέστη μαρτυρικὸ θάνατο, τὸ 311 μ.Χ., στὴ «Χαλκίδα τῆς Ἑλλάδος καὶ οὐχὶ τῆς Συρίας», κατὰ νεώτερες ἐπιστημονικὲς ἔρευνες. 

Κατ’ ἄλλους, ἀσθενῶν, ἐφονεύθη διὰ μαχαίρας ὑπὸ ὑπηρέτου, τὸν ὁποῖο οἱ Ὠριγενιστὲς εἶχαν δώσει σὲ αὐτόν. Ὁ ὑμνογράφος Θεοφάνης στὸν ἑορταστικὸ Κανόνα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου (Ὠδὴ Γ’, τροπ. 1) ἐκφράζεται ὡς ἑξῆς ἐπὶ τοῦ προκειμένου γιὰ τὸν Μεθόδιο: «Ἐπιπολάζουσαν ἰδών, τὴν Ὠριγένους ἀπάτην, ὡς ὑπάρχων ἄριστος ποιμήν,  τῷ θείῳ πυρὶ συντόμῳ ἔφλεξας, πᾶσαν ἐκείνου τὴν ἀχλύν, τὴν ἀπαστράπτουσαν αἴγλην, ἅψας τῆς σοφίας σου, θεόληπτε». 

Γιὰ τὸ μαρτυρικό του θάνατο ἐκφράζεται (Ὠδὴ Α’, τροπ. 3) κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο: «Στέφει τοῦ μαρτυρίου, ἱερωσύνης τε μύρῳ, παμμάκαρ κοσμούμενος, δι’ ἀμφοτέρων ἤστραψας, ὅθεν τῆς ἀληθεστάτης, καὶ θεοειδοῦς κληρουχίας τετύχηκας».

Καλημέρα!

  

 

Μακάριοι και ουσιαστικά ευτυχισμένοι 

είναι εκείνοι που βλέπουν τα όμορφα

Καληνύχτα!

  

 

Ακόμα και η πιο σκοτεινή νύχτα
θα τελειώσει,

Ο π. Ιλαρίων...

 

Ταξίδεψε για τον Ουρανό την Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026 ο ηγούμενος της Μονής της Μεταμορφώσεως Όρους Θαβώρ Αρχιμανδρίτης Ιλαρίων. 

Για 37 χρόνια τον συναντούσαμε κάθε φορά που βρισκόμασταν στην Αγία Γη, εκεί στο ευλογημένο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως.

Από την πρώτη φορά που τον συνάντησα το 1989 και μας περιέγραφε το θαύμα της Αγίας Νεφέλης όπως το είχαν ζήσει εκείνη τη χρονιά οκτώ μέρες νωρίτερα, μέχρι την τελευταία φορά που τον αποχαιρετήσαμε στην είσοδο της Μονής, στο μικρό δωματιάκι κάτω από το καμπαναριό και μας ευχήθηκε καλή επιστροφή να έχουμε… 

Πάντα ο ίδιος, πάντα εκεί, με αγάπη μεγάλη για το μοναστήρι και με εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Στην πρόνοια Εκείνου, τον Οποίο ο αγαπητός μας π. Ιλαρίων διακόνησε ολόκληρη τη ζωή του.

Στα πολλά χρόνια που ως ηγούμενος παρέμεινε στην κορυφή του Όρους Θαβώρ έκανε ένα τεράστιο έργο: αναστήλωσε το μοναστήρι, διέσωσε και ανέδειξε τα πρώτα υπολείμματα της μονής, μετέφερε εκτός του Ιερού Βήματος το βράχο της Μεταμορφώσεως, (όπως τον διασώζει η παράδοση), έφτιαξε μεγάλους χώρους φιλοξενίας, ολοκλήρωσε την υπέροχη αγιογράφηση του Καθολικού.

Είδε να χτίζεται και να αγιογραφείται η νέα μικρή εκκλησία της Αγίας Τριάδος, διαμόρφωσε τους χώρους και τους κήπους, συντήρησε το μεγάλο καμπαναριό και το κόσμησε με ένα πανέμορφο ψηφιδωτό, παρήγγειλε και εγκατέστησε μία τεράστια καμπάνα στην αυλή της μονής (που όταν ηχεί ακούγεται μέχρι τους πρόποδες του όρους Θαβώρ), συγκρότησε τη μικρή του συνοδεία με καθημερινές ακολουθίες, είδε τις λαμπρές πανηγύρεις του Αυγούστου να συγκεντρώνουν χιλιάδες προσκυνητές από όλες τις ορθόδοξες χώρες και πόσα ακόμα…

Πειραιώς Σεραφείμ: «Όλο αυτό είναι ένα θαύμα»

 

 

Πολλά χαμόγελα και έντονα συναισθήματα χαράς και αισιοδοξίας σκόρπισαν τα παιδιά του Βρεφονηπιακού Σταθμού, του Παιδικού Σταθμού και του Νηπιαγωγείου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς τη Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026 κατά τη διάρκεια της γιορτής λήξης για τη φετινή χρονιά 2025 – 2026.

Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε για ακόμα μία χρονιά στο Δημοτικό Θέατρο Αγίου Ιωάννου Ρέντη «Μίκης Θεοδωράκης» και το θέμα που επέλεξαν να παρουσιάσουν τα παιδιά φέτος ήταν ένα μεγάλο αφιέρωμα στην πανέμορφη Κρήτη.

Στη χαρά των παιδιών βρέθηκε, όπως πάντα, ο πνευματικός μας πατέρας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, πλαισιούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τον Δήμαρχο Νίκαιας – Αγίου Ιωάννου Ρέντη Κωνσταντίνο Μαραγκάκη, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Ερμιονίδος και Τροιζηνίας, Πρωτοπρεσβύτερο Ακίνδυνο Δαρδανό, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου και τον εκπρόσωπο του Δημάρχου Πειραιά Γιάννη Μώραλη, Αντιδήμαρχο Γρηγόρη Καψοκόλη.

Την εκδήλωση άνοιξε, εμφανώς συγκινημένη, η Διοικητική Διευθύντρια κα Μαρία Στεργίου – Καψοκόλη, η οποία στον σύντομο απολογισμό της σχολικής χρονιάς που ολοκληρώθηκε, είχε την ευκαιρία να ευχαριστήσει τους γονείς και κηδεμόνες των παιδιών τόσο για την παρουσία τους, όσο και για την εμπιστοσύνη που δείχνουν στα πρόσωπα του εκπαιδευτικού, διοικητικού και βοηθητικού προσωπικού τα οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε, αποτελούν την προέκταση κάθε οικογένειας ξεχωριστά.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος παρέδωσε στα παιδιά του Νηπιαγωγείου τα αναμνηστικά ενθύμια από την αποφοίτησή τους, μιας και από του χρόνου θα βρεθούν στα «μεγάλα θρανία» της Α΄ τάξης του Δημοτικού.

Αμέσως μετά, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφείμ στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, ο Πνευματικός Υπεύθυνος των Εκπαιδευτηρίων μας Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Βουρλάκος, πλαισιούμενος από τους Διευθυντές και Υπευθύνους των Εκπαιδευτηρίων, πρόσφερε εκ μέρους όλων ένα Αρχιερατικό μπαστούνι, ως ένδειξη υιικής αγάπης και σεβασμού, ευχόμενοι στον Σεβασμιώτατο ο Πανάγιος Θεός μας να τον χαρίζει για πολλά ακόμα χρόνια στην Εκκλησία Του και να καθοδηγεί το ποίμνιό του προς τη σωτηρία.

Με εμφανή συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος σημείωσε για μία ακόμη φορά πως «ο στέφανος κάθε Επισκόπου είναι τα παιδιά του», εκφράζοντας παράλληλα την άπειρη ευγνωμοσύνη του «στον Πανάγιο Θεό για αυτή τη μεγάλη δωρεά και ευλογία που μου χαρίζει να είμαι ‘’εις τύπον και τόπον’’ του Κυρίου μας, πατέρας των παιδιών του Θεού».

Επανέλαβε πως «στην Εκκλησία μας δεν υπάρχει χώρος για απολογισμό έργου. Ό,τι κάνουμε είναι δική Του δωρεά. Ό,τι προσφέρουμε είναι απαύγασμα της δικής Του αγάπης. Σε Εκείνον αναφέρονται τα πάντα, Εκείνος είναι ο οδηγός της ζωής μας και βέβαια Εκείνος είναι ο συνδημιουργός μαζί μας στο έργο της υπάρξεως».

Στου Βοσπόρου τ’ αγιονέρια - Γέρων Δαμασκηνός

 

Χανιά: Δεκάδες εικόνες αγίων πεταμένες σε κάδο – Η κοινωνία μας έγινε και επίσημα πνευματική χωματερή!

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

 

 Πώς να μη ματώνει η ψυχή σου καθημερινά, βλέποντας πόσο πρόστυχα αδιάφορη έχει καταντήσει προς τα ιερά η σημερινή Ελλάδα; 

Ένας πολιτισμός φαίνεται από τα σκουπίδια του, λέει ένα γνωστό ρητό. Τι να πούμε όμως για μια κοινωνία που ρίχνει

Αυτό που συνέβη στην Κρήτη και κυκλοφόρησε ευρέως ως είδηση, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η θλιβερή επιβεβαίωση ενός γενικότερου φαινομένου: όλο και περισσότεροι άξεστοι συμπολίτες μας, πετούν στα σκουπίδια ορθόδοξες εικόνες και άλλα θρησκευτικά αντικείμενα.

Πριν λίγες μέρες στην οδό Ζυμβρακάκηδων στα Χανιά, οι εργαζόμενοι απορριμματοφόρου αντίκρισαν ένα τραγικό θέαμα: σε έναν κάδο σκουπιδιών, κάποιος είχε πετάξει δεκάδες θρησκευτικές εικόνες και εκκλησιαστικά βιβλία, προορισμένα να συνθλιβούν στην πρέσα του δημοτικού οχήματος. Ευτυχώς οι εργάτες είχαν μια ευσέβεια και αντί να ολοκληρώσουν το έγκλημα, το κατήγγειλαν στην κοινοτική αρχή.

Για σκεφτείτε ότι μόλις πριν 100 χρόνια, οι κυνηγημένοι Μικρασιάτες εγκατέλειπαν τις εστίες τους για να γλιτώσουν από την τουρκική χαντζάρα και το μόνο που έπαιρναν μαζί ως προίκα ξεριζωμού, ήταν το ιερό εικόνισμα του οίκου τους. Τέτοια ευλάβεια είχαν, που προτιμούσαν να έχουν συνοδοιπόρο τον άγιο, παρά χρυσαφικά, ασήμια και κειμήλια. Πλήθος οι θαυματουργές εικόνες που σώθηκαν έτσι και ήρθαν στην Ελλάδα, για να τις προσκυνούμε ως σήμερα.

Πόσο δηλητηριασμένο νερό κύλησε στο αυλάκι της ιστορίας και μέσα σε – μόνο – έναν αιώνα γίναμε πιο άθλιοι και από εκείνα τα αγαρηνά κτήνη; Οι Τσέτες απολάμβαναν να βασανίζουν τους Έλληνες, διατάζοντας τους να φτύσουν ή να ποδοπατήσουν τις εικόνες τους, με αντάλλαγμα ότι δήθεν θα τους χαριζόταν η ζωή τους. Μέχρι που σήμερα φτάσαμε από μόνοι μας να στέλνουμε τις εικόνες στη χωματερή!

Αυτά είναι τα υλικά με τα οποία χτίζεται ο Παράδεισος.

  

Ο Παράδεισος,δεν αγοράζεται με πλούτη, ούτε κερδίζεται με εγωιστική περηφάνια. Κερδίζεται με την αγάπη σε δράση. Κάθε φορά που σκύβεις πάνω από τον πόνο του άλλου, ο Παράδεισος κάνει χώρο μέσα σου. 

Και τελικά, η πλαστική σακούλα που έδωσες σε εκείνο το παγκάκι, γίνεται το πιο φωτεινό σου εισιτήριο για την αιωνιότητα.

Ας αναρωτηθούμε πόσα εισιτήρια έχουμε χάσει ! Εναν άστεγο στο παγκάκι, έναν ηλικιωμένο που νιώθει μόνος, κάποιον που πεινάει ή περνάει μια δύσκολη στιγμή, ο θάλαμος του νοσοκομείου που αποφεύγουμε, επειδή μας θυμίζει τη δική μας θνητότητα και μας προκαλεί δυσφορία. 

Τα «εισιτήρια» δεν εξαντλούνται. Κάθε νέα μέρα φέρνει μαζί της νέες ευκαιρίες στους δρόμους, στα νοσοκομεία, στα ίδια μας τα σπίτια.