Καλή σας νύχτα!

  

 

Κι αν ψάξεις προσεκτικά...
θα βρεις κάπου ένα μικρό ξωκλήσι,
χωρίς κόσμο πολύ, κι εκεί,
μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου
και να προσευχηθείς σιωπηλά,
για εκείνους που έφυγαν
και για εκείνους που αγαπάς.

Η Η Χάρη έρχεται να σου μεγαλώνει τόσο την καρδιά, ώστε να χωράς εκεί μέσα και εκείνον που πριν δεν άντεχες.

 

 

«Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει χρόνια πνευματικό αγώνα και να μην έχει καταλάβει ακόμη ένα απλό πράγμα: ότι δεν είναι κάθε σκέψη του αλήθεια και δεν είναι κάθε δυνατό αίσθημα πληροφορία από τον Θεό.

Ο λογισμός έχει μεγάλη τέχνη. Στον έναν λέει: «Εσύ δεν αξίζεις τίποτε». Στον άλλον: «Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους». Και πολλές φορές ο δεύτερος κινδυνεύει περισσότερο από τον πρώτο, γιατί ο πρώτος τουλάχιστον πονάει και ζητάει βοήθεια, ενώ ο δεύτερος μπορεί να νομίζει ότι έφτασε εκεί που ακόμη δεν ξεκίνησε. 

Έρχεται ένας:

«Πάτερ, αισθάνομαι ότι ο Θεός μού έδωσε ένα ιδιαίτερο χάρισμα».

«Τι χάρισμα, παιδί μου;»

«Καταλαβαίνω τι έχουν οι άλλοι μέσα τους».

Ε, βάλε λίγο φρένο.

Γιατί άλλο να σου δίνει ο Θεός ευαισθησία να πονάς τον άλλον και άλλο να νομίζεις ότι σου έδωσε τα κλειδιά της ψυχής του.

Η υπερηφάνεια δεν έρχεται πάντοτε και λέει: «Είσαι σπουδαίος». Είναι πιο έξυπνη. Σου λέει: «Εσύ βλέπεις λίγο βαθύτερα». Μετά: «Οι άλλοι δεν μπορούν να σε καταλάβουν». Ύστερα: «Σε παρεξηγούν επειδή λες την αλήθεια». Και στο τέλος ο άνθρωπος έχει κλείσει όλες τις πόρτες από όπου θα μπορούσε να μπει μια διόρθωση και νομίζει ότι έκλεισε τις πόρτες στον πειρασμό.

Εκεί χρειάζεται διάκριση.

Γιατί ακόμη και ένας καλός λογισμός μπορεί να χαλάσει, αν μπει μέσα το «εγώ». Πας να βοηθήσεις έναν άνθρωπο. Πολύ καλά. Και την ώρα που τον βοηθάς έρχεται από πίσω ένας άλλος λογισμός: «Αν δεν ήμουν εγώ, τι θα έκανε;»

Ε, πήγε η μισή βοήθεια.

Έκανες το καλό και πήγες μετά να εισπράξεις τον εαυτό σου.

Γι’ αυτό στην πνευματική ζωή δεν εξετάζουμε μόνο αν ένας λογισμός φαίνεται καλός.

Κοιτάζουμε πού μας πηγαίνει.

Με κάνει πιο επιεική; Με κάνει να συγχωρώ ευκολότερα; Με κάνει να ακούω; Μπορώ ακόμη να πω «έκανα λάθος»; Ή όσο περνάει ο καιρός γίνομαι πιο βέβαιος ότι εγώ καταλαβαίνω και οι άλλοι όχι; Αυτό είναι μεγάλο θερμόμετρο.

Ο άνθρωπος έχει μέσα του μια φοβερή δυνατότητα: μαθαίνει εκείνο που επαναλαμβάνει. Το μυαλό μοιάζει λίγο με μονοπάτι στο βουνό. Άμα περνάς κάθε μέρα από το ίδιο μέρος, σε λίγο δεν ψάχνεις δρόμο. Τα πόδια πηγαίνουν μόνα τους.τσι γίνεται και με τους λογισμούς.

Αν κάθε μέρα λες «θα αποτύχω», μαθαίνεις να φοβάσαι πριν ακόμη δοκιμάσεις. Αν λες «όλοι με αδικούν», κάθε παρατήρηση θα σου φαίνεται επίθεση. Αν λες «εγώ ξέρω καλύτερα», κάποια στιγμή δεν θα ακούς ούτε εκείνον που σε αγαπάει.

Αποχαιρετώντας τον Αύγουστο.

  

Σε δυο μέρες ο Αύγουστος θα μας χαμογελάσει για τελευταία φορά αγαπημένα και θα πάρει μαζί του όλα εκείνα τα μικρά θαύματα που κρύφτηκαν μέσα στις μέρες του…

Πέρασε γρήγορα κι αυτό το καλοκαίρι….

Δεν ξέρω τι γεύση άφησε στην καρδιά του καθενός μας, γλυκιά, νοσταλγική, ή ίσως λίγο πικρή…

Μα ας κρατήσουμε κάτι πιο βαθύ:  οι μέρες ανήκουν στο ημερολόγιο…  οι στιγμές ανήκουν σε εμάς…. Κι αυτές τις στιγμές ας μην τις αφήνουμε να περνούν απαρατήρητες.!!

Γιατί η ζωή, όσο μικρή κι αν μοιάζει, είναι γεμάτη μικρά θαύματα που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε.

Σχολια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (ΙΓ΄ Ματθαίου)

 

 

Η ανθρώπινη αχαριστία

«Άνθρωπός τις ήν οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε»

Ο οικοδεσπότης της σημερινής ευαγγελικής περικοπής φύτεψε ένα αμπέλι, το περιποιήθηκε με περισσή φροντίδα και το εμπιστεύτηκε σε γεωργούς. Όταν όμως ήλθε ο καιρός της συγκομιδής, οι γεωργοί όχι μόνο δεν απέδωσαν τους καρπούς, αλλά κακοποίησαν τους απεσταλμένους του και δεν δίστασαν να φονεύσουν ακόμα και τον ίδιο τον Μονογενή του Υιό.

Μέσα από το βαθυστόχαστο περιεχόμενο αυτής της παραβολής, η Εκκλησία αποκαλύπτει μπροστά μας δύο αντίθετες πραγματικότητες: από τη μια πλευρά τη χωρίς όρια αχαριστία και σκληροκαρδία του ανθρώπου, και από την άλλη την απέραντη αγάπη και μακροθυμία του Θεού, στον ωκεανό της οποίας καλείται να πλέει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο φράκτης και οι Νόμοι

Αναλύοντας τη συγκεκριμένη παραβολή, ο Ιερός Χρυσόστομος σημειώνει ότι ο «φράκτης» στον οποίο αναφέρεται το Ευαγγέλιο είναι ο Νόμος που έδωσε ο Θεός στον ισραηλιτικό λαό μετά την έξοδο από την Αίγυπτο. Ο Νόμος αυτός προσφέρθηκε ως προστατευτικό τοίχο, ακριβώς για να προφυλάξει τον λαό από την πλάνη, την ειδωλολατρία και την αποστασία. Βέβαια, ο «φράκτης» αυτός δεν αφορά μόνο την Παλαιά Διαθήκη, αλλά υφίσταται και στην Καινή Διαθήκη, στον καινούργιο κόσμο της Εκκλησίας.

Στην μνήμη του Τιμίου Προδρόμου.

  

Πολλά, εξαίρετα και μεγάλα είναι τα επίθετα και οι τίτλοι του Τιμίου Προδρόμου, με τα οποία τα Ευαγγέλια κι Αυτός ο Χριστός μας τον αποκαλούν.
Η πρώτη λοιπόν ονομασία αυτού είναι «Υιός». «Μη φοβάσαι Ζαχαρία· διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ θα σου γεννήσει υιόν, και πολλοί θα χαρούν με την γέννησίν του». (Λουκ. 1, 13)

«Τη δε Ελισάβετ επλήσθη ο χρόνος του τεκείν αυτήν, και εγέννησεν υιόν». (Λουκ. 1, 57)

Η επόμενη είναι «Βρέφος». «Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής· και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν· ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; ιδού γαρ ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου». (Λουκ. 1, 41-44)

Άλλη ονομασία είναι «Παιδίον». «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση» (Λουκ. 1, 76). «Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι, και ην εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ». (Λουκ. 1, 80)

Ονομάσθηκε ακόμη και «Μέγας». «Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου, και οίνον και σίκερα ου μη πίη και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού». (Λουκ. 1, 15)

Και «Ιωάννης». «Και εγένετο εν τη ογδόη ημέρα ήλθον περιτεμείν το παιδίον, και εκάλουν αυτό επί τω ονόματι του πατρός αυτού Ζαχαρίαν. και αποκριθείσα η μήτηρ αυτού είπεν· ουχί, αλλά κληθήσεται Ιωάννης. Και Ζαχαρίας ο πατήρ αυτού αιτήσας πινακίδιον έγραψεν· Ιωάννης έσται το όνομα αυτού». (Λουκ. 1, 59-63)

Και φυσικά «Προφήτης». «Τι εξήλθετε εις την έρημον θεάσασθαι; προφήτην; Ναι λέγω υμίν, και περισσότερον προφήτου. Πάντες γαρ οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου προεφήτευσαν». (Ματθ. 11 - 7,13)

Ο Κύριος τον αποκάλεσε «Ηλία». «Και αν θέλετε να το παραδεχτείτε, αυτός είναι ο Ηλίας, που πρόκειται να έρθει» (Ματθ. 11, 14). «Και αυτός θα πορευθεί πριν από τον Κύριο με τη δύναμη και το πνεύμα του προφήτη Ηλία». (Λουκ. 1, 17)

Πολλοί τον αποκάλεσαν και «διδάσκαλο». «Ήρθαν δε και τελώνες να βαπτισθούν και του είπαν· Διδάσκαλε, τι να κάνουμε»; (Λουκ. 3, 12)

Ακόμη ονομάστηκε «Πρόδρομος», δηλ. «προετοιμαστής». «Γιατί θα πορευθείς πιο μπροστά από τον Κύριο (δηλ. τον Χριστό), να ετοιμάσεις τον δρόμο του Θεού στις ψυχές των ανθρώπων». (Λουκ. 1, 76)

Και «Κήρυκας» ονομάσθηκε. «Ο Ιωάννης βάπτιζε στην έρημο και κήρυττε βάπτισμα μετανοίας για τη συγχώρηση των αμαρτιών, και κήρυττε λέγοντας· Έρχεται πίσω από μένα αυτός, που είναι ισχυρότερος από εμένα». (Μαρκ. 1, 4-7)

Ο ίδιος χαρακτήρισε τον εαυτό του σαν «Φωνή». «Ποιός είσαι, πες μας», τον ρώτησαν κάποτε απεσταλμένοι των Φαρισαίων. «Ποιός είσαι, για να δώσουμε και εμείς απάντηση σ’ αυτούς που μας έστειλαν. Πώς θεωρείς εσύ τον εαυτό σου; Και εκείνος είπε· Εγώ είμαι η φωνή εκείνου, που φωνάζει στην έρημο». (Ιωάν. 1, 22).

Είναι και λέγεται και «Βαπτιστής». «Φθάνει ο Ιησούς στον Ιορδάνη από τη Γαλιλαία για να βαπτισθεί από τον Ιωάννη» (Ματθ. 3, 13). «Ο δε Ιωάννης βρισκόταν εκεί και βάπτιζε και έρχονταν όλοι να βαπτισθούν». (Μαρκ. 1, 4).

Αναμφισβήτητα είναι και «Μάρτυς». «Αυτός (δηλ. ο Ιωάννης) ήλθε ως μάρτυρας για να κηρύξει ποιός είναι το φως, ώστε με τα λόγια του να πιστεύσουν όλοι. Δεν ήταν εκείνος το φως, αλλά ήλθε για να μαρτυρήσει ποιός είναι το φως» (Ιωάν. 1, 7-8). Και η μαρτυρία του τούτη επισφραγίστηκε με το μαρτύριο του αίματος, με την αποτομή της τιμίας του κεφαλής, γιατί κήρυττε την Αλήθεια, γιατί έλεγχε την κάθε παρανομία.

Ονομάστηκε ακόμη «Δίκαιος και Άγιος». «Ο Ηρώδης φοβόταν τον Ιωάννη, γιατί γνώριζε πολύ καλά ότι ήταν δίκαιος και άγιος άνθρωπος». (Μαρκ. 6, 20)

Αποκάλεσε τον εαυτό του «Απόστολο», δηλ. απεσταλμένο. «Εσείς οι ίδιοι το παραδέχεσθε και το λέτε πως σας είπα ότι εγώ δεν είμαι ο Χριστός και ότι εγώ έχω σταλεί, να πορευθώ πριν από Εκείνον». (Ιωάν. 3, 28)

Ένα άλλο εξαίρετο όνομά του είναι «Ευαγγελιστής». «Παρηγορούσε τον λαό με πολλά και διάφορα άλλα, αλλά συγχρόνως ευαγγελιζόταν, δηλ. του αποκάλυπτε και το χαρμόσυνο μήνυμα, το Ευαγγέλιο». (Λουκ. 3, 18)

«Γιατί να προσεύχομαι, αφού ο Θεός γνωρίζει ήδη τι χρειάζομαι;»

  

 
Είναι ένα ερώτημα που κάποια στιγμή περνά από το μυαλό σχεδόν κάθε πιστού: Αν ο Θεός είναι παντογνώστης, αν γνωρίζει τη ζωή μου πριν ακόμη Του μιλήσω, αν ξέρει τις ανάγκες, τους φόβους και τις επιθυμίες μου, τότε γιατί να προσεύχομαι; Γιατί να Του ζητώ κάτι που ήδη γνωρίζει;

Το παράδοξο είναι ότι την ίδια ακριβώς απορία φαίνεται να προλαβαίνει ο ίδιος ο Χριστός: «Οἶδεν γὰρ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὧν χρείαν ἔχετε πρὸ τοῦ ὑμᾶς αἰτῆσαι αὐτόν» Ο Πατέρας σας γνωρίζει τι χρειάζεστε πριν ακόμη Του το ζητήσετε. Και αμέσως μετά ο Χριστός λέει: «Οὕτως οὖν προσεύχεσθε ὑμεῖς· Πάτερ ἡμῶν…» Εδώ βρίσκεται ολόκληρη η απάντηση.
Ο Χριστός δεν λέει: «Αφού ο Πατέρας γνωρίζει, δεν χρειάζεται να προσεύχεστε». Λέει ακριβώς το αντίθετο: Γνωρίζει ο Πατέρας σας γι’ αυτό εσείς προσεύχεστε.
Γιατί η προσευχή δεν υπάρχει για να πληροφορήσουμε τον Θεό.
Υπάρχει για να κοινωνήσουμε μαζί Του.
Ο Θεός δεν περιμένει να Του πούμε τι μας συμβαίνει
Όταν ένας άνθρωπος γονατίζει και λέει: «Θεέ μου, πονάω», ο Θεός δεν το μαθαίνει εκείνη τη στιγμή.
Το γνώριζε.
Όταν Του λέει: «Φοβάμαι», ο Θεός γνωρίζει ήδη τον φόβο του.
Όταν Του λέει: «Βοήθησέ με, δεν αντέχω», Εκείνος γνωρίζει ακόμη και όσα ο άνθρωπος δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια.
Άρα η προσευχή δεν είναι ενημέρωση προς τον ουρανό. Δεν προσευχόμαστε για να αλλάξει η γνώση του Θεού. Προσευχόμαστε για να ανοίξει η καρδιά μας στον Θεό. Υπάρχει τεράστια διαφορά.
Ένας πατέρας μπορεί να γνωρίζει ότι το παιδί του υποφέρει. Αυτό όμως δεν κάνει περιττή τη στιγμή που το παιδί θα έρθει και θα του πει: «Πατέρα, πονάω».
Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μεταδίδεται απλώς μια πληροφορία. Δημιουργείται σχέση.
Αυτό ακριβώς είναι η προσευχή. Η προσευχή δεν είναι κατάλογος αιτημάτων
Πολλές φορές έχουμε περιορίσει την προσευχή στο «δώσε μου».
Δώσε μου υγεία. Βοήθησέ με στη δουλειά. Φύλαξε το παιδί μου. Λύσε το πρόβλημά μου. Κάνε να πάνε όλα καλά.
Όλα αυτά μπορούν να έχουν θέση στην προσευχή. Ο ίδιος ο Χριστός μάς δίδαξε να ζητούμε ακόμη και «τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον».
Αλλά η προσευχή είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα αίτημα.
Είναι παρουσία. Είναι το πλάσμα που στέκεται απέναντι στον Δημιουργό του και λέει: «Είμαι εδώ. Και ξέρω ότι είσαι κι Εσύ εδώ».

Ας μάθουμε να παρατηρούμε την ζωή.

 

 

 

Το δύσκολο είναι ότι πολλές φορές περνάμε δίπλα της βιαστικά.

Ένα ηλιοβασίλεμα που δεν κοιτάξαμε γιατί κοιτούσαμε το κινητό. 

Ένα λουλούδι που φύτρωσε εκεί που δεν το περίμενε κανείς.

Ένα παιδί που γελά.

Δύο ηλικιωμένοι που περπατούν ακόμη χέρι χέρι.

Ένας άνθρωπος που έκανε κάτι καλό χωρίς να περιμένει χειροκρότημα.

Ένα «σε σκέφτηκα» τη στιγμή που το χρειαζόμασταν.

Η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο σε όσα εντυπωσιάζουν.

Πολλές φορές βρίσκεται σε όσα χρειάζεται να σταματήσεις για να προσέξεις.

Κι ίσως τελικά δεν βλέπουμε μόνο με τα μάτια.

Ἀποτομὴ Κεφαλῆς Ἰωάννου Προδρόμου

 

«Οὐκ ἐξεστὶ σοι ἔχειν, τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου». Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχεις τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου, ὁ ὁποῖος ζεῖ ἀκόμα. 

Λόγια τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ποὺ ἀποτελοῦσαν μαχαιριὲς στὶς διεφθαρμένες συνειδήσεις τοῦ βασιλιὰ Ἡρώδη Ἀντίπα καὶ τῆς παράνομης συζύγου του Ἡρωδιάδος, ποὺ ἦταν, γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ του Φιλίππου.

Ὁ Ἡρώδης, μὴ ἀνεχόμενος τοὺς ἐλέγχους τοῦ Προδρόμου, τὸν φυλάκισε. Σὲ κάποια γιορτὴ ὅμως τῶν γενεθλίων του, ὁ Ἡρώδης ὑποσχέθηκε μὲ ὅρκο νὰ δώσει στὴν κόρη τῆς Ἡρωδιάδος ὅτι ζητήσει, διότι τοῦ ἄρεσε πολὺ ὁ χορός της. 

Τότε ἡ αἱμοβόρος Ἡρωδιὰς εἶπε στὴν κόρη της νὰ ζητήσει στὸ πιάτο τὸ κεφάλι τοῦ Ἰωάννη. Πράγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε.

Ἔτσι, ὁ ἔνδοξος Πρόδρομος τοῦ Σωτῆρος θὰ παραμένει στοὺς αἰῶνες ὑπόδειγμα σὲ ὅλους ὅσους θέλουν νὰ ὑπηρετοῦν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ἀγωνίζονται κατὰ τῆς διαφθορᾶς, ἀνεξάρτητα ἀπὸ κινδύνους καὶ θυσίες.
Καὶ νὰ τί λένε οἱ 24 πρεσβύτεροι τῆς Ἀποκάλυψης στὸν Θεὸ γιὰ τοὺς διεφθαρμένους: «ἦλθεν... ὁ καιρὸς τῶν ἐθνῶν κριθῆναι... καὶ διαφθεῖραι τοὺς διαφθείροντας τὴν γῆν’. 

Ἦλθε, δηλαδή, ὁ καιρὸς τῆς ἀνάστασης τῶν νεκρῶν γιὰ νὰ κριθεῖ ὁ κόσμος καὶ νὰ καταστρέψεις (Θεέ μου) ἐκείνους, ποὺ μὲ τὴ διεφθαρμένη ζωὴ τους διαφθείρουν καὶ καταστρέφουν τὴν γῆ.

Καλημέρα!

  

 

Η φύση.
Η θάλασσα.
Η γαλήνη.

Καλη σας νύχτα!

  

 

Όλα όσα ακούμε
κατά τη διάρκεια της ημέρας...

10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων

 

 

Κατόπιν της από 4ης Ιουνίου 2026 Συνοδικής Αποφάσεως, η Συνοδική Επιτροπή επί της Χριστιανικής Αγωγής και της Νεότητος διοργανώνει το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, με θέμα: «Κατήχησις και Παιδαγωγική: από την μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία».

Το Συνέδριο θα λάβει χώρα από 1 έως 3 Σεπτεμβρίου 2026, στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου.

Την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου, στις 6 μ.μ., θα τελεσθεί η ακολουθία του Αγιασμού και θα ακολουθήσουν οι χαιρετισμοί του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, του Σεβ. Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου κ. Μακαρίου, Προέδρου της Συνοδικής Επιτροπής επί της Χριστιανικής Αγωγής και της Νεότητος, και του Σεβ. Μητροπολίτου Περιστερίου κ. Γρηγορίου.

Μετά τους χαιρετισμούς θα παρουσιασθεί η κεντρική εισήγηση του Συνεδρίου από τον Ελλογιμώτατο κ. Μάριο Κουκουνάρα-Λιάγκη Αναπληρωτή Καθηγητή στο Τμήμα Θεολογίας του ΕΚΠΑ, με θέμα: Κατήχησις και Παιδαγωγική: από την μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία».

Ιερουσαλήμ: Ευρήματα που «δείχνουν» τον τόπο ταφής του Ιησού Χριστού

 

 

Νέα αρχαιολογικά ευρήματα κάτω από τον Ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες με τις περιγραφές της Καινής Διαθήκης για τον τόπο όπου, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, ενταφιάστηκε ο Ιησούς Χριστός.

Ιταλοί αρχαιολόγοι εντόπισαν ίχνη ενός αρχαίου ταφικού τοπίου, με λαξευμένους στον βράχο τάφους, καλλιεργήσιμες εκτάσεις και έναν κήπο, χωρίς ωστόσο τα στοιχεία να αποδεικνύουν ότι πρόκειται πράγματι για τον τάφο του Ιησού.

Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο αρχαιολογικό περιοδικό της Ιερουσαλήμ «Liber Annuus».

«Έχουμε βρει στοιχεία ενός ταφικού τοπίου», δήλωσε η επικεφαλής της ανασκαφής, Φραντσέσκα Ρομάνα Στασόλα, από το Πανεπιστήμιο «La Sapienza» της Ρώμης, μιλώντας στην Daily Mail.

Οι ερευνητές πραγματοποιούσαν ανασκαφές στον Ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ, τον ναό του 4ου αιώνα που ανεγέρθηκε πάνω από τον τόπο όπου, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, ο Ιησούς σταυρώθηκε, ενταφιάστηκε και αναστήθηκε την Κυριακή του Πάσχα.

Ο Ναός αποτελεί έκτοτε έναν από τους σημαντικότερους τόπους προσκυνήματος του χριστιανικού κόσμου και προσελκύει περίπου τέσσερα εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο.

Τι βρήκαν κάτω από τον Ναό της Αναστάσεως

Οι ανασκαφές άρχισαν το 2022, στο πλαίσιο εργασιών αποκατάστασης του δαπέδου του Ναού, και κατά τις τελευταίες φάσεις τους, το 2025, οι αρχαιολόγοι ήρθαν αντιμέτωποι με ένα ιδιαίτερο αρχαίο τοπίο.

Κάτω από τον ναό εντόπισαν ένα εγκαταλελειμμένο λατομείο, καλλιεργημένα τμήματα γης, τάφους λαξευμένους στον βράχο και έναν αρχαίο κήπο.

Τα ευρήματα παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω των ομοιοτήτων τους με την περιγραφή στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «Στον τόπο όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς υπήρχε κήπος, και μέσα στον κήπο ένας καινούργιος τάφος, στον οποίο δεν είχε ακόμη ταφεί κανείς».

Παρότι δεν εντοπίστηκε ανθρώπινο λείψανο στον συγκεκριμένο τάφο, οι αρχαιολόγοι θεωρούν αξιοσημείωτες τις αντιστοιχίες ανάμεσα στα χαρακτηριστικά του χώρου και στις βιβλικές αναφορές.

​Η απουσία από τη Μυστηριακή και Αγιαστική Ζωή

  

 

Δυστυχώς, αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε μια εικόνα που λυπεί την καρδιά. 

Γεμίζει ο τόπος από φανουρόπιτες και τάματα, αλλά οι Ναοί μένουν άδειοι από ουσιαστική, μυστιριακή ζωή.

​Βλέπεις ανθρώπους να θυμούνται τον Άγιο Φανούριο μια φορά το χρόνο, ζυμώνοντας με λαχτάρα όχι από ταπεινή τιμή, αλλά από μια νοοτροπία καθαρά ανταποδοτική: «να μας φανερώσει ο Άγιος έναν καλό γαμπρό για την κόρη», «να μας δώσει υγεία», «να μας κάνει το χατίρι».

Φτάσαμε να μετατρέπουμε την πίστη σε «γραφείο συνοικεσίων» και τη φανουρόπιτα σε μέσο εξαναγκασμού του Θεού.

​Αυτό όμως δεν είναι Ορθοδοξία· είναι μια καλυμμένη ειδωλολατρία. Ο Θεός δεν κάνει συναλλαγές, ούτε περιμένει τις πίτες μας για να μας αγαπήσει.

​Η απουσία από τη Μυστηριακή και Αγιαστική Ζωή

​Χωρίς Εξομολόγηση και Εκκλησιασμό: Τρέχουμε με λαχτάρα να πάμε την πίτα στο ναό, αλλά όλο τον υπόλοιπο χρόνο δεν πατάμε το πόδι μας στη Θεία Λειτουργία.

Αποφεύγουμε το πετραχήλι, φοβόμαστε την κάθαρση της ψυχής και αμελούμε την αγιαστική ζωή που θεραπεύει τα πάθη μας.

​Χωρίς Θεία Κοινωνία:

Περιμένουμε το θαύμα ή την «ευλογία» από μια φανουρόπιτα, ενώ αρνούμαστε να προετοιμαστούμε για να προσέλθουμε στο Ποτήριο της Ζωής. Ξεχνάμε ότι η αληθινή ένωση με τον Χριστό γίνεται μόνο μέσω του Σώματος και του Αίματός Του.

Ὁ Ὅσιος Μωϋσῆς ὁ Αἰθίοπας

 

Ὁ Ὅσιος Μωυσῆς ἔζησε στὴν Αἴγυπτο καὶ στὴν ἀρχὴ ἦταν ληστής. Ἀλλὰ τὸ φῶς τῆς γνώσης καὶ τῆς μετανοίας δὲν ἄργησε νὰ φωτίσει τὸν δρόμο του. Ἡ μεγάλη ἐπιείκεια ποὺ ἔδειξε πρὸς αὐτὸν κάποιος χριστιανός, ἐνῶ αὐτὸς τὸν εἶχε βλάψει, ἐπέφερε στὸν Μωυσῆ ψυχικὴ ἀνακαίνιση.

Πίστεψε, ἔγινε χριστιανὸς καὶ κατόπιν μοναχός. Ἀγωνίστηκε σκληρὰ μέσα στὴν ἔρημο καὶ ἀπέκτησε μεγάλη πνευματικὴ σύνεση καὶ ἀρετή. 

Ἡ φήμη του ἔφερνε στὸ ἐρημητήριό του πολλοὺς χριστιανούς, ποὺ ἄκουγαν μὲ δέος τὴ διδασκαλία του κατὰ τῆς ὑπερηφάνειας καὶ τῆς κατάκρισης.

«Εἶμαι», ἔλεγε, «ὁ χειρότερος τῶν ἁμαρτωλῶν. Τὰ περασμένα μας ἁμαρτήματα πρέπει νὰ τὰ ἔχουμε πάντα μπροστά μας καὶ νὰ λυπούμαστε γι’ αὐτά. 

Αὐτὸ εἶναι ἡ καλύτερη μέθοδος γιὰ νὰ φυλάξουμε τὸν ἑαυτό μας, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀσφαλή. Ἂν νομίσουμε ὅτι εἴμαστε πνευματικὰ ὄρθιοι, τότε ἀκριβῶς εἶναι ὁ μεγάλος κίνδυνος μήπως πέσουμε. 

Γιὰ νὰ μὴ φοβόμαστε τὸν Θεό, ὀφείλουμε νὰ φοβόμαστε πολὺ τὸν ἑαυτό μας, δηλαδὴ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη μας».

Καληνύχτα!

  

 

Δεν μπορούμε πάντα να επιλέγουμε τα μονοπάτια