Εκεί που δεν πιστεύουμε ότι ο Θεός υπάρχει..

  

 
Η σχέση και η πίστη στον Χριστό δεν εξαντλείται στα Ιερά Μυστήρια. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές στα Μυστήρια μπορεί αν υποκριθούμε ή να στήσουμε έναν «καλό θρησκευτικό εαυτό». Από τα Ιερά Μυστήρια η σχέση ξεκινά και αναγεννάτε συνεχώς.

Από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στα απλά και στα καθημερινά φαίνεται και αποκαλύπτεται πόσο Χριστό έχεις μέσα σου. Εκεί βρίσκεται το απόσταγμα της πνευματικής ζωής.

Αναπαύεις τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου; Μήπως απομακρύνονται άνθρωποι από δίπλα σου λόγω της συμπεριφοράς σου;Χαίρονται να είναι μαζί σου ;Είσαι φάρος και πνευματική πηγή για τους ανθρώπους που σχετίζεσαι καθημερινά;Είναι η καθημερινή συμπεριφορά σου μια αγκαλιά και ένα λιμάνι για τον άλλον ή υψώνεις τείχη εγωϊσμού, κακίας και μίσους;

Με ποιον τρόπο διαφωνείς;Έχεις μάθει να ακούς και να δίνεις στον άλλον τον χώρο να είναι ο εαυτός του;Μήπως ενοχοποιείς και πιέζεις τους άλλους ;Όταν μια κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει, ειρηνεύεις τα πράγματα ή ρίχνεις λάδι στη φωτιά;Μήπως «σκοτώνεις» ανθρώπους με τα λόγια σου;

Διαβάζεις για χαρά στα συναξάρια και το κουβεντιάζεις σε πνευματικούς καφέδες με παρέες. Εσύ έχεις χαρά;

Μήπως γίνεσαι μίζερος και παραπονιάρης και σου φταίνε τα πάντα;Μήπως βγάζεις τις νηστείες και πηγαίνεις για εκκλησιασμό ή εξομολόγηση αλλά μένεις τελικά ο ίδιος διότι δεν δίνεις χώρο και χρόνο στον Χριστό να ενεργήσει;Από συγχώρηση πώς πας; Μήπως το διαβάζεις σε πνευματικά βιβλία και το λες σε πνευματικές συζητήσεις αλλά δεν το πράττεις ποτέ;

Έναρξη του 10ου Πανελληνίου Συνεδρίου Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος

 

 

Το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος φιλοξενεί αυτές τις ημέρες η Ιερά Μητρόπολή μας, στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, με γενικό θέμα «Κατήχησις και Παιδαγωγική: από τη μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία».

Οι εργασίες του Συνεδρίου άρχισαν το απόγευμα της Τρίτης, 1ης Σεπτεμβρίου 2026, με την ακολουθία του Αγιασμού, την οποία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Περιστερίου κ. Γρηγορίου, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερωνύμου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Η Ιερά Μητρόπολή μας υποδέχεται με ιδιαίτερη χαρά τους υπευθύνους Ιερείς Νεότητος και τα στελέχη νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι οποίοι συναντώνται στο Περιστέρι με κοινό σημείο αναφοράς την ποιμαντική μέριμνα της Εκκλησίας για τα παιδιά και τους νέους.

Στο επίκεντρο του φετινού Συνεδρίου βρίσκεται η σχέση της κατήχησης με την παιδαγωγική και ιδιαίτερα η μετάβαση από την απλή μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία της πίστεως και της εκκλησιαστικής ζωής.

Όταν η μνήμη γίνεται παρακαταθήκη

 

τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας Εἰρηναίου

---

Ἡ 3η Σεπτεμβρίου δὲν εἶναι γιὰ μένα μία ἁπλῆ ἡμερομηνία. Μέσα μου ξυπνοῦν ἐνθυμήσεις, νοσταλγία καὶ βαθιὰ εὐγνωμοσύνη γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ σημάδεψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ προσωπική μου πορεία.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὸν Ἅγιo Ἱερομάρτυρα Ἄνθιμο, Ἐπίσκοπο Νικομηδείας, καὶ ἡ μνήμη μου ἐπιστρέφει, σχεδὸν ἀσυναίσθητα, στὸν μακαριστὸ πρῶτο Γέροντά μου, τὸν ἀπὸ Ἀλεξανδρουπόλεως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κυρὸ Ἄνθιμο. Ἄλλοτε, τέτοια ἡμέρα, οἱ εὐχὲς γέμιζαν τὸ Ἐπισκοπεῖο.

Σήμερα ἡ εὐχὴ ἔγινε προσευχή, ἡ προσφώνηση μνημόνευση καὶ ἡ ἀνάμνηση πηγὴ εὐγνωμοσύνης. Εὔστοχα τὸ ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος: «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν»¹.

Ὑπάρχουν, πράγματι, ἄνθρωποι ποὺ δὲν μένουν ἁπλῶς στὴ μνήμη. Γίνονται μέτρο τῆς δικῆς μας πορείας.

Γυρίζοντας πίσω τὸν χρόνο, τὸν ξαναβλέπω στὴν Ἀλεξανδρούπολη, ὅπου ἀπὸ τὸ 1974 ἕως τὸ 2004 διήνυσε τριάντα χρόνια γόνιμης καὶ πολυσχιδοῦς ποιμαντικῆς διακονίας, καὶ ἔπειτα στὴ Θεσσαλονίκη, ἀπὸ τὸ 2004 ἕως τὸ 2023. Σαράντα ἐννέα χρόνια ἀρχιερωσύνης. Δύο ἐπισκοπικὲς ἕδρες, ἀλλὰ μία ἀμετάθετη ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση.

Ὁ Γέροντας δὲν ἔβλεπε τὸν Ἐπίσκοπο ὡς κάτοχο ἐξουσίας, ἀλλὰ ὡς φύλακα παρακαταθήκης, ὡς ἄνθρωπο ποὺ ὀφείλει νὰ προηγεῖται στὴν εὐθύνη, νὰ ὑπομένει στὶς δοκιμασίες καὶ νὰ ἔχει πάντοτε ζωντανὴ τὴ συνείδηση τῆς λογοδοσίας του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἡ διακονία ὅμως τῆς Ἐκκλησίας, δὲν σταματᾶ στὰ πρόσωπα, ἀλλὰ συνεχίζεται ἀδιάκοπα μέσα στὸν χρόνο. Σήμερα, στὶς δύο αὐτὲς Μητροπόλεις, τὴ διακονία συνεχίζουν οἱ ἄξιοι καὶ φωτισμένοι διάδοχοί του, οἱ Μητροπολῖτες Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος ὁ ἕτερος φάρος τῆς πορείας μου καὶ Θεσσαλονίκης Φιλόθεος.

Ὅσo ἀνατρέχω σὲ αὐτὴ τὴ μακρὰ πορεία, τόσο περισσότερο ἀναγνωρίζω τὰ χαρίσματα ποὺ σφράγισαν τὴν προσωπικότητα καὶ τὴ διακονία του. Εἶχε ὀξύτητα νοῦ, σπάνια μνήμη, εὐθυκρισία, τόλμη καὶ δύναμη λόγου. Τὸν διέκρινε στέρεη καὶ πολύπλευρη παιδεία, καρπός θεολογικῆς συγκρότησης καὶ ἄριστης φιλολογικῆς κατάρτισης.

Γνώριζε σὲ βάθος τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὴ γραμματεία καὶ τὴν ἱστορία καὶ διέθετε εὐρυμάθεια, γλωσσικὴ ἀκρίβεια καὶ σπάνια ρητορικὴ δεινότητα.

Ὑπῆρξε συγχρόνως ἄριστος κήρυκας, μὲ λόγο ζωντανό, εὔληπτο καὶ θεολογικὰ μεστό, ἱκανὸ νὰ διδάσκει, νὰ συγκινεῖ καὶ νὰ ἀφυπνίζει. Πίσω ἀπὸ κάθε λέξη του ὑπῆρχαν γνώση, ἐμπειρία καὶ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα. Αὐστηρὸς ὅταν τὸ ἀπαιτοῦσε ἡ εὐθύνη, χωρὶς νὰ χάνει τὴν πατρικὴ λεπτότητα καὶ ἀποφασιστικὸς χωρὶς νὰ παύει νὰ ἀκούει. Γνώριζε πότε νὰ μιλᾶ, πότε νὰ περιμένει, πότε νὰ ἐλέγχει καὶ πότε νὰ σκεπάζει.

Καθε που παω στο χωριο.

 

Φρίκη στην Κυψέλη: Όταν το κράτος αποσύρεται, η κόλαση βρίσκει χώρο.

 

 

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο που αφορά τη νέα φρικαλεότητα της Κυψέλης είναι ότι δεν επρόκειτο για κάποια δυσεπίλυτη υπόθεση. Το αντίθετο. Ήταν μια υπόθεση που «φώναζε» τη φρίκη της μέσα από κάθε σημάδι. Όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τις κραυγαλέες ενδείξεις ή τις είδε μεν με καχυποψία αλλά τελικά τις προσπέρασε. Κράτος και κοινωνία έγιναν διακοσμητικά στοιχεία μιας κόλασης της διπλανής πόρτας.

Από την πρώτη στιγμή που βγήκαν στο φως οι αρχικές πληροφορίες για την υπόθεση της Κυψέλης, ο καθένας μπορούσε – μέσες άκρες – να καταλάβει τι συνέβαινε. Απλήρωτο διαμέρισμα που είχε μετατραπεί σε πολυεθνικό «κοινόβιο». Χρήση ναρκωτικών. Ανήλικα παιδιά να κυκλοφορούν μόνα τους. Άγνωστοι επισκέπτες να περιμένουν στην είσοδο με το κινητό στο χέρι, για να μπουν. Ένας 43χρονος «ημεδαπός» με ποινικό παρελθόν μαστροπείας και ένας Αφγανός παρέα με ένα 15χρονο κοριτσάκι.

Και μετά τις πρώτες έρευνες, ο απόλυτος ζόφος. Ερωτικά βοηθήματα, η ανήλικη σε εγκυμοσύνη, αγοράκια με αφροδίσια νοσήματα και ένα νεκρό κατεψυγμένο μωράκι με μαχαιριές στην πλατούλα του. Σε ένα ανείπωτο και πολυδιάστατο έγκλημα, που θα μπορούσε να είχε αποτραπεί χίλιες φορές. Θα το πω ξανά και ξανά. Δεν μιλάμε για επιδέξιους εγκληματίες που έκρυβαν επαρκώς τα ίχνη τους, αλλά για μερικά ανθρωπόμορφα ρεμάλια που δρούσαν φόρα – παρτίδα, εκμεταλλευόμενοι την κρατική εγκατάλειψη της περιοχής. Ακόμα και μισή καταγγελία θα αρκούσε για να ανακαλύψουν οι αρχές το νήμα που οδηγούσε σε αυτόν τον εφιάλτη.

Είναι μια ακόμη υπόθεση στην Ελλάδα (και η δεύτερη σε λίγο διάστημα στην Κυψέλη) που πραγματικά σε κάνει να χάνεις τα λόγια σου. Βλέποντας τέτοιες ειδήσεις, σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχει πιο προσβλητικός, χυδαίος και εξωφρενικά ανεδαφικός ισχυρισμός από ότι το σημερινό κράτος «φροντίζει για το καλό των παιδιών».

Σε μια χώρα που κατά τα άλλα σχεδιάζει να κόψει το ίντερνετ σε παιδιά κάτω των 15 ετών, την ώρα που δεν μπορεί (και δεν ενδιαφέρεται) να ανακαλύψει κολαστήρια ανηλίκων μέσα στο κέντρο της πρωτεύουσας. Με τη φρικαλέα οδό Θάσου να απέχει μόλις 2 χιλιόμετρα από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων! Και με χιλιάδες «έξυπνες» και «χαζές» κάμερες να περιφρουρούν «το καλό μας», ενώ επιπλέον διαθέτουμε 1 αστυνομικό ανά 100 κατοίκους.

Τι είναι ο τόπος της καρδιάς;

  

Είναι η αύρα με ιώδιο και αλμύρα πολυκαιρισμένη στις καρίνες.

Είναι ο χρυσός ήλιος που σαν να αντιφεγγίζει τον θησαυρό των θησαυρών, εκείνον τον αιώνιο που δεν αγγίζει κανένας κλέφτης.

Είναι μια βουκαμβίλια σπιρτόζικη να στεφανώνει το διάβα σου, αψίδα θριαμβευτική του θέρους.

Είναι τα καπετανέικα μπαλκόνια που ανταμώνουν αντίκρυ στα στενοσόκακα και ξορκίζουν όλα τα αλαργινά της ξενιτιάς.

Είναι το μόνιασμα του ασβέστη με τη φύση όπως το κύμα μονιάζει με τον βράχο και τον λαξεύει γλυκά και σεβαστικά.

Αν κάνουμε όλα όσα «πρέπει», η ζωή θα μας ανταμείψει;

  

 

Μεγαλώνουμε πιστεύοντας ότι, αν κάνουμε όλα όσα «πρέπει», η ζωή θα μας ανταμείψει.

Να είμαστε σωστοί.
Να μην απογοητεύουμε κανέναν.
Να ακολουθούμε τις συμβουλές που μας έδωσαν.
Να κάνουμε τις ασφαλείς επιλογές.
Να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες της οικογένειας, της κοινωνίας, των ανθρώπων γύρω μας.

Και για χρόνια μπορεί να προσπαθούμε να ζήσουμε μια ζωή που μοιάζει σωστή στα μάτια των άλλων.

Μέχρι που κάποια στιγμή αναρωτιόμαστε:

«Εγώ πού βρίσκομαι μέσα σε όλα αυτά;»

Γιατί μεγαλώνοντας ανακαλύπτουμε κάτι που κανείς δεν μας είχε εξηγήσει αρκετά.

Η ζωή δεν λειτουργεί σαν σύστημα επιβράβευσης.

Το ότι ήσουν καλός άνθρωπος δεν σημαίνει ότι δεν θα αδικηθείς.
Το ότι προσπάθησες δεν εγγυάται ότι θα πετύχεις.
Το ότι έκανες την «σωστή» επιλογή δεν σημαίνει ότι δεν θα τη μετανιώσεις.
Και το ότι ακολούθησες όλους τους κανόνες δεν σου εξασφαλίζει μια ζωή χωρίς απώλειες και απογοητεύσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να έχουμε αξίες.

Σημαίνει ότι χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τις δικές μας αξίες από τις προσδοκίες που κληρονομήσαμε.

Να αναρωτηθούμε τι θέλουμε εμείς. Τι μας κάνει ευτυχισμένους. Ποιες σχέσεις επιλέγουμε.
Ποια όνειρα είναι πραγματικά δικά μας και ποια κυνηγάμε επειδή κάποτε μας είπαν ότι «έτσι πρέπει».

Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης.

  

Ο Άγιος Νεκτάριος ή Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Νεκτάριος Αιγίνης, έζησε τη περίοδο 1846-1920 και ο βίος του ήταν γεμάτος δυσκολίες και εμπόδια, που πάντα προσπαθούσε υπομονετικά και παίρνοντας δύναμη από τον Θεό να τα ξεπεράσει. Πλέον αποτελεί παράδειγμα για τον σύγχρονο άνθρωπο ώστε να μην χάνει την ελπίδα του.

Μέσα από τον βίο του καταλαβαίνουμε γιατί οι πιστοί σήμερα επικαλούνται τον Άγιο Νεκτάριο ως προστάτη των φτωχών και του ζητούν να τους βοηθήσει στην εύρεση εργασίας.
Ο Αναστάσιος Κεφαλάς, όπως ονομαζόταν, γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά φτωχής οικογένειας, με αρχοντική όμως καταγωγή. 

Οι κακές οικονομικές συνθήκες και η έλλειψη σχολείου μέσης εκπαίδευσης στη περιοχή του τον έκαναν να φύγει και να ορίσει τον δρόμο του προς την Κωνσταντινούπολη σε ηλικία μόλις 13 χρονών, με σκοπό να εξελιχθεί και να στηρίξει ταυτόχρονα την οικογένειά του. Εκεί άρχισε να εργάζεται σε συσκευαστήριο καπνού, ο εργοδότης όμως τον εκμεταλλευόταν οικονομικά και τον έδερνε.
Τη διέξοδό του την έβρισκε στον Θεό και στο Ευαγγέλιο. Μάλιστα μαζί με τον καπνό που συσκεύαζε, κάθε φορά έβαζε μέσα και ένα μικρό χαρτάκι, το οποίο έγραφε κάποια ευαγγελική ρήση. Κάποτε ένας έμπορος βλέποντας τον ξυλοδαρμό του παιδιού το λυπήθηκε και τον πήρε στη δούλεψή του.

Έκτοτε στη ζωή του πέρασε πολλές δυσκολίες σχετικά με την εργασία του, αφού άλλαζε συνεχώς εργασιακό περιβάλλον. Η συνεχής αυτή αλλαγή τον εμπόδιζε να ολοκληρώσει τις σπουδές του, όμως ποτέ δε σκέφτηκε να τις παρατήσει, καταφέρνοντας τελικά να εργαστεί και ως δάσκαλος.
Η συνέχεια της ζωής του τον βρίσκει στη Χίο μοναχό ενώ σύντομα χειροτονείται διάκονος και παίρνει το όνομα Νεκτάριος. Στη συνέχεια, στην Αλεξάνδρεια πια, χειροτονείται Ιερέας και μετά από 5 μήνες δέχεται το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη.

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Νικομήδειας

 

Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 3^ου αἰῶνα μ.Χ. καὶ πατρίδα του ἦταν ἡ Νικομήδεια.

Ἀπὸ μικρὸς διακρίθηκε γιὰ τὸν εὐσεβῆ ζῆλο του πρὸς τὰ θεία. Ὅταν ἐνηλικιώθηκε, ἡ ζωὴ του ἦταν ὑπόδειγμα σωφροσύνης καὶ ἀγάπης. 

Ἐπειδὴ πλούσια κατεῖχε τὸν θησαυρὸ τῶν θείων ἀληθειῶν, ἡ θερμή του διδασκαλία, ἐμπνεόμενη ἀπὸ ἀποστολικὸ ζῆλο, ἔβρισκε σχεδὸν πάντα ἀνταπόκριση στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν. 

Ἡ πνευματικὴ ἱκανότητα τοῦ Ἄνθιμου ὤθησε τοὺς χριστιανοὺς τῆς Νικομήδειας καὶ τὸν ἔπεισαν νὰ γίνει ἱερέας καὶ ἀργότερα ἐπίσκοπός τους.

Ὅταν, ὅμως, ἔγινε ὁ διωγμὸς ἐπὶ Διοκλητιανού, τὸν κυνήγησαν καὶ τὸν συνέλαβαν. 

Ὁ Διοκλητιανὸς τοῦ πρότεινε νὰ θυσιάσει στοὺς Θεοὺς γιὰ νὰ κερδίσει τὴν ζωή του, ἀλλιῶς τὸν περίμεναν φρικτὰ βασανιστήρια, καὶ τοῦ ἔδειξε τὰ ὄργανα ποὺ θὰ τὸν βασάνιζαν. 

Ὁ Ἄνθιμος εἶπε: «Γιατὶ μοῦ τὰ δείχνεις; Γιὰ νὰ μὲ φοβίσεις; Αὐτὰ ἂς τὰ φοβοῦνται ἐκεῖνοι, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ παροῦσα ζωὴ εἶναι μόνο ἡδονὴ καὶ τὴν στέρησή της θεωροῦν μεγάλη ἀπώλεια. 

Ἀλλὰ σὲ μένα, ὅπως καὶ σὲ κάθε χριστιανό, αὐτὰ δὲν ἀσκοῦν καμιὰ γοητεία. 

Καλό μήνα!

  

 

Οι γλάροι έχουν πάντα κάτι νοσταλγικό...
ειδικά τις όμορφες μέρες του Σεπτέμβρη,
μοιάζουν με αγγελιοφόρους
που κουβαλούν στις φτερούγες τους
μνήμες θάλασσας και ήλιου.

Η γιαγιά μου μιλάει στον Θεό.

  

 

Θυμάμαι τη γιαγιά μου που έζησε μέχρι ενενήντα έξι χρονών. Σχεδόν ογδόντα μέλη της οικογένειας ζούσαν στο ευρύχωρο σπίτι μας και αυτή ήταν το σημείο υποστήριξης, ο οικογενειακός μαγνήτης.
Όλα τα μέλη της οικογένειας - γιατροί, δικηγόροι, φιλόσοφοι - ήθελαν τις συμβουλές της για τα προβλήματά τους.

Μια μέρα, ένας από τους δικηγόρους της οικογένειάς μας πήγε στη γιαγιά για προσωπική συμβουλή. Ήμουν περίεργος γιατί ένας δικηγόρος θα ζητούσε τη συμβουλή της, έτσι μπήκα κρυφά για να ακούσω. 

Είπε, "Η γυναίκα μου κι εγώ έχουμε προβλήματα, μου δημιουργεί προβλήματα. Έχετε να προτείνετε κάτι; " " Ντροπή σου! " είπε. "Είσαι δικηγόρος. Δεν μπορείς να βρεις τρόπους και μέσα να ευχαριστήσεις τη γυναίκα σου και να την κάνεις να σε ευχαριστήσει; Φύγετε από τη μέση! Δεν θέλω να δω το πρόσωπό σου μέχρι να λύσεις το πρόβλημα σου. "Μια ώρα αργότερα, επέστρεψε και είπε, ‘Τα καταφέραμε. ” Όλα είναι καλά και είμαστε χαρούμενοι τώρα. "Τότε η γιαγιά του είπε, "Πρώτα ασκήστε τη δικηγορία στο σπίτι, μετά στην αγορά. " 

Η γιαγιά μου μπορούσε να κρατήσει όλη την οικογένεια ογδόντα ανθρώπων ενωμένη σαν ένα. Θυμάμαι ότι χρειαζόμασταν μια γέφυρα να χτιστεί στην ιδιοκτησία μας μια μέρα. Στο δείπνο είπε σε όλους, "Πρέπει να έχουμε μια γέφυρα. Τι συμβαίνει με όλους εσάς; "Τρεις μέρες αργότερα, χτίστηκε αυτή η γέφυρα. Ποτέ δεν παρήγγειλε, απλά πρόσφερε. Κατάφερε να κάνει την οικογένεια να κάνει πράγματα με τον μαγνητισμό της.

Καλό μήνα και καλό, ευλογημένο Σεπτέμβρη!

  

Ένας καινούργιος μήνας ανοίγεται μπροστά μας σαν μια νέα σελίδα, γεμάτη ελπίδα, προσμονή και ευκαιρίες για όμορφες αρχές.

Ας αφήσουμε πίσω μας ό,τι μας πλήγωσε, ό,τι μας κούρασε και ό,τι βάρυνε την ψυχή μας.
Ας κρατήσουμε μόνο όσα μας έκαναν σοφότερους, πιο δυνατούς και πιο ανθρώπινους.

Εύχομαι ο Σεπτέμβρης να φέρει σε κάθε σπίτι υγεία, ειρήνη και χαμόγελα.
Σε κάθε καρδιά γαλήνη, δύναμη και ελπίδα.
Σε κάθε άνθρωπο που πονά, παρηγοριά.
Σε κάθε άνθρωπο που περιμένει, μια καλή είδηση.
Σε κάθε άνθρωπο που λύγισε, ένα χέρι να τον σηκώσει.

Και αν ο μήνας αυτός δεν μας φέρει όλα όσα περιμένουμε, ας μας χαρίσει τουλάχιστον τη δύναμη να μην χάσουμε την πίστη μας.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη ευλογία δεν είναι να αλλάξει αμέσως η ζωή μας…
είναι να αλλάξει η καρδιά μας μέσα στη δυσκολία.

Να θυμόμαστε πως πίσω από κάθε δύσκολη νύχτα υπάρχει ένα ξημέρωμα που περιμένει.
Πίσω από κάθε δάκρυ, μια προσευχή που ανεβαίνει στον Ουρανό.
Και πίσω από κάθε «δεν αντέχω άλλο», μπορεί να κρύβεται ένα θαύμα που ακόμη δεν έχουμε δει.

Ας μπούμε, λοιπόν, στον Σεπτέμβρη με λιγότερο φόβο και περισσότερη πίστη.
Με λιγότερη πίκρα και περισσότερη αγάπη.
Με λιγότερα «γιατί» και περισσότερα «Θεέ μου, Εσύ ξέρεις».

Λόγοι Αγίων.

  

 

"Ξέρεις τι είναι να μην πειράζεις, να σε πειράζουν;
Να μην κλέβεις, να σε κλέβουν;
Να ευλογείς, να σε καταριούνται;
Να ελεεις, να σε αδικούν;
Να επαινείς, να σε κατακρίνουν;
Να έρχονται χωρίς λόγο να σε ελέγχουν, να σε φωνάζουν συνεχώς πλανεμένο, εφ’ όρου ζωής;
Και να ξέρεις ότι δεν είναι όπως λένε.
Και να βλέπεις τον πειρασμό, που τους κινεί.
Και συ να μετανοείς και να κλαίς ως αίτιος, ότι είσαι τέτοιος.
Αυτά είναι τα δυνατώτερα.

Ω Κρητικιά μου λεμονιά _ Μουσικό Εργαστήρι Νέων Χίου

 

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι η ζωή δεν πέρασε μόνο στις μεγάλες στιγμές.

  

 

Πέρασε κυρίως τις Τρίτες που δεν θυμάσαι.

Στα πρωινά που σηκώθηκες βιαστικά για τη δουλειά.
Στα τραπέζια που στρώθηκαν χωρίς καμία ιδιαίτερη αφορμή.
Στα παιδιά που κάποτε ζητούσαν να τα πάρεις αγκαλιά και μια μέρα έγιναν τόσο μεγάλα που άρχισαν να φεύγουν μόνα τους από την πόρτα.
Στους καφέδες με ανθρώπους που θεωρούσες δεδομένο ότι θα βρίσκονται πάντα εκεί.

Κι εμείς έχουμε μια παράξενη συνήθεια.

Περιμένουμε.

Όταν τελειώσω αυτή τη δουλειά. Όταν έχω περισσότερα χρήματα. Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα.
Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά. Όταν βρω περισσότερο χρόνο.

Και κάπως έτσι μπορεί να περάσουν χρόνια περιμένοντας τη ζωή που θα αρχίσουμε κάποτε να ζούμε.

Μόνο που η ζωή δεν αρχίζει «μετά».

Είναι αυτό το απόγευμα.
Αυτό το τραπέζι. Αυτός ο άνθρωπος που κάθεται τώρα απέναντί σου.

Γι’ αυτό χρησιμοποίησε εκείνα τα πράγματα που φυλάς «για καλά».

Φόρεσε το όμορφο ρούχο χωρίς να υπάρχει περίσταση.
Στρώσε τα καλά πιάτα ένα συνηθισμένο βράδυ.
Πάρε τηλέφωνο τον άνθρωπο που σκέφτηκες.
Κάθισε λίγο περισσότερο με τους γονείς σου.
Άκουσε για εκατοστή φορά την ιστορία του παιδιού σου.
Πες το «σ’ αγαπώ» όσο υπάρχει κάποιος απέναντί σου για να το ακούσει.

Και όταν θυμώνεις, θυμήσου κάτι ακόμη.

Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε συζήτηση.

Μερικές φορές μπορεί να κερδίσεις το δίκιο σου και να πληγώσεις έναν άνθρωπο που αγαπάς τόσο, ώστε στο τέλος η νίκη να μη σου χρησιμεύει σε τίποτα.

Δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα, να μη βάζουμε όρια ή να μένουμε σε σχέσεις που μας πληγώνουν.

Σημαίνει να ξεχωρίζουμε τι αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε και τι αφήνουμε να μας κλέβει χρόνο, αγάπη και ζωή.

Γιατί μεγαλώνοντας αλλάζει λίγο και η αριθμητική μας.

Μετράμε λιγότερο όσα αποκτήσαμε και περισσότερο ποιους αγαπήσαμε.

Λιγότερο πόσα πράγματα είχαμε και περισσότερο πόσες φορές γελάσαμε γύρω από ένα τραπέζι.

Λιγότερο πόσο τέλεια τα κάναμε όλα και περισσότερο αν ήμασταν πραγματικά παρόντες όσο συνέβαιναν.

Και ίσως κάποια στιγμή καταλάβουμε ότι εκείνες οι «απλές» ημέρες που προσπερνούσαμε περιμένοντας κάτι σπουδαίο… ήταν τελικά το σπουδαίο.

Η ζωή δεν μας ζητά να την κρατήσουμε για πάντα.

Μας ζητά να είμαστε εδώ όσο την κρατάμε στα χέρια μας. 

Στέλλα Θώμου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας