Η μάνα «…να προσέχεις παιδί μου…»

  

Σηκωνόταν κάθε πρωί και πριν κάνει οτιδήποτε άλλο κατευθυνόταν προς το προσκυνητάρι. Έκανε τον σταυρό της, αργά, ευλαβικά.
Έπιανε με το δεξί της χέρι το μικρό ποτηράκι που χρησιμοποιούσε για καντήλι το έφερνε στο αριστερό της χέρι και ξανάκανε το σταυρό της.
Το άφηνε απαλά πάνω στο τραπέζι που βρισκόταν εκεί δίπλα, άνοιγε μια μικρή μπιζουτιέρα που μέσα αντί για χρυσαφικά είχε θυμίαμα, καρβουνάκια, φυτιλάκια.
Πρόσθετε λίγο λάδι, άλλαζε το φυτιλάκι, το άναβε ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», το πετούσε και πάλι στο κέντρο του προσκυνηταριού.
Το παλιό φυτιλάκι με την χαρτοπετσέτα δεν τα πετούσε στα σκουπίδια, είχε μια ειδική σακούλα, όταν γέμιζε την έπαιρνε και την έκαιγε σε μια άκρη της αυλής του σπιτιού της.
Κάθε μέρα ο γιος της την πετύχαινε σε κάποιο σημείο αλλαγής του φυτιλιού. Αυτός πήγαινε πάντα βιαστικά στο μπάνιο, να πλυθεί, να ντυθεί να πάει στην δουλειά.
Ο πατέρας του τους είχε αφήσει εδώ και χρόνια, μάλλον καλύτερα που έφυγε μιας και η καημένη του η μάνα τράβηξε πολλά από τα μεθύσια και τις ασωτίες του.
Την παρατηρούσε κάθε μέρα, κάθε πρωί να ψέλνει, να θυμιάζει το σπίτι, να τον αποχαιρετά με το θυμιατό στο χέρι, να τον σταυρώνει καθώς αυτός απομακρυνόταν.
Και πάλι την έβλεπε να ανοίγει απαλά τις κουρτίνες του παραθύρου και να τον παρατηρεί καθώς έμπαινε στο αμάξι. Μετά και αυτή ντυνόταν και πήγαινε στο ναό να ακούσει την ισχνή φωνή του ιερέα να ψέλνει τον όρθο της ημέρας. Μέσα στο ναό καθόταν όρθια κάτω από την αγιογραφία της Αγίας Αικατερίνης.
Εκεί στο στασίδι ακουμπούσε λίγο, έκλεινε τα μάτια της και έλεγε την ευχή. Μόλις τελείωνε ο όρθρος περίμενε τον πάτερ να πάρει την ευχή του. Έβαζε μετάνοια, φιλούσε το χέρι του και έφευγε.
Το απόγευμα καθώς γυρνούσε κουρασμένος από την δουλειά την έβρισκε είτε να κρατά το συναξάρι είτε το προσευχητάρι. Του έβαζε να φάει, δεν τον ρωτούσε πολλά, μόνο αν ήταν καλά, μόνο αν ήθελε κάτι και μπορούσε να το κάνει.
Καθόταν μαζί του και τον έβλεπε να τρώει. Τον έβλεπε και χόρταινε και η ίδια, χαιρόταν όταν έτρωγε όλο το φαγητό στο πιάτο, μα χαιρόταν περισσότερο εάν ζητούσε κι άλλο. Αν σήκωνε τα μάτια του έβλεπε πάντα το χαμόγελό της. Σιωπηλή, ήρεμη, παρόν.

Κάνε τον ό,τι νομίζεις.

  

Στη Δευτέρα Παρουσία θα παρουσιαστούν άνθρωποι, στους οποίους έχουμε προσφέρει αγάπη έμπρακτη.
Και θα πουν στον Κύριο:
“Αυτός μου έδωσε να φάω, αυτός με σκέπασε, αυτός με συγχώρεσε, αυτός μου έδειξε την πόρτα της εκκλησίας, αυτός με έφερε κοντά Σου.
Κάνε τον ό,τι νομίζεις”.

Η Υπερηφάνεια είναι η αρχή κάθε πτώσης.

  

Όστις δὲν προσέχει, παραπατεῖ, ὅστις ὑπερηφανεύεται, προσκρούει.
Γι’ αυτό χρειάζεται ταπείνωση, προσευχή και συνεχής εγρήγορση,
Καμία μεγάλη πτώση δεν γίνεται ξαφνικά.
Προηγείται πάντοτε η αμέλεια.
Μια προσευχή που εγκαταλείφθηκε.
Μια Θεία Λειτουργία που αναβλήθηκε.
Μια Εξομολόγηση που μετατέθηκε για αργότερα.
Ένας λογισμός που δεν πολεμήθηκε.
Μια μικρή υποχώρηση που φάνηκε ασήμαντη.
Έτσι αρχίζει κάθε πνευματική πτώση.
Όχι με έναν θόρυβο.
Αλλά με μια σιωπηλή απομάκρυνση από τον Θεό.

Και συνεχίζει:

Όστις υπερηφανεύεται, προσκρούει.

Η υπερηφάνεια είναι ίσως η πιο επικίνδυνη ασθένεια της ψυχής.

Γιατί δεν αφήνει τον άνθρωπο να δει την πραγματική του κατάσταση.

Τον πείθει ότι δεν έχει ανάγκη από συμβουλή.

Ότι δεν έχει ανάγκη από μετάνοια.

Ότι δεν έχει ανάγκη από τον Θεό.

Και τότε, όταν ο άνθρωπος στηρίζεται μόνο στις δικές του δυνάμεις, αργά ή γρήγορα θα συναντήσει το εμπόδιο.

Το Τραγούδι των Αποστόλων | Στις Γαλιλαίας τα Νερά

 

Ἡ λυτρωτικὴ αὐτοσυναίσθηση - Κυριακὴ Δ’ Ματθαίου

  

Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς Δ΄ Ματθαίου διηγεῖται τὴν θεραπεία ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ τοῦ δούλου ἑνὸς Ρωμαίου ἀξιωματούχου, ἑνὸς ἑκατόνταρχου. Εἶναι σὲ μετάφραση ἡ ἀκόλουθη:

«Μόλις μπῆκε ὁ Ἰησοῦς στὴν Καπερναούμ, τὸν πλησίασε ἕνας ἑκατόνταρχος καὶ τὸν παρακαλοῦσε μ’ αὐτὰ τὰ λόγια: «Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος στὸ σπίτι, παράλυτος, καὶ ὑποφέρει φοβερά». Ὁ Ἰησοῦς τοῦ λέει: «Ἐγὼ θὰ ἔρθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω». Ὁ ἑκατόνταρχος τοῦ ἀποκρίθηκε: «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ δεχτῶ στὸ σπίτι μου· πὲς ὅμως μόνο ἕναν λόγο, καὶ θὰ γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου. Εἶμαι κι ἐγὼ ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ ἐξουσία, καὶ ἔχω στρατιῶτες στὴ διοίκησή μου· λέω στὸν ἕνα «πήγαινε» καὶ πηγαίνει, καὶ στὸν ἄλλο «ἔλακαὶ ἔρχεται» καὶ στὸν δοῦλο μου «κᾶνε αὐτὸ» καὶ τὸ κάνει». Ὅταν τὸν ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σ’ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν: «Σᾶς βεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς Ἰσραηλίτες δὲν βρῆκα. Καὶ σᾶς λέω πὼς θὰ ‘ρθουν πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολὴ καὶ δύση καὶ θὰ καθίσουν μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ στὸ τραπέζι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ οἱ κληρονόμοι τῆς βασιλείας θὰ πεταχτοῦν ἔξω στὸ σκοτάδι· ἐκεῖ θὰ κλαῖνε, καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια τους». Ὕστερα εἶπε στὸν ἑκατόνταρχο ὁ Ἰησοῦς: «Πήγαινε, κι ἂς γίνει αὐτὸ ποὺ πίστεψες». Καὶ γιατρεύτηκε ὁ δοῦλος ἐκείνη τὴν ὥρα» (Ματθ. 8, 5-13).

Κάνουν συγκλονιστικὴ ἐντύπωση τὰ λόγια τοῦ ἑκατόνταρχου τῆς διηγήσεως: «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ δεχτῶ στὸ σπίτι μου. πὲς ὅμως μόνο ἕναν λόγο, καὶ θὰ γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου».

Νὰ τὸ πρῶτο βῆμα τῆς λυτρώσεως: ἡ συναίσθηση τῆς ἀναξιότητας, τὸ ξεγύμνωμα τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπὸ ὅλα τὰ ὀχυρὰ ποὺ κτίζουμε συνήθως γιὰ νὰ σταθοῦμε μὲ πολλὲς ἀξιώσεις μέσα στὴ ζωή, νὰ δείξουμε στοὺς ἄλλους τὴν δύναμή μας, νὰ πείσουμε καὶ μᾶς τοὺς ἴδιους γιὰ τὴν ὑπεροχή μας. 

Κι ὅλα αὐτὰ τὰ ὀχυρὰ ὄχι μόνο μᾶς ἀποξενώνουν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, γιατί μᾶς κάνουν νὰ συμπεριφερόμαστε διαφορετικὰ ἀπ’ ὅ,τι εἴμαστε στὴν πραγματικότητα, ἀλλ’ ἐμποδίζουν τὴν πραγματικὴ ἐπικοινωνία μας μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Δημιουργοῦν αὐταπάτες ποὺ ἀποβαίνουν πολλὲς φορὲς ὀλέθριες. 

Η πίστη του Εκατόνταρχου.

  

Η πίστη του εκατοντάρχου φανερώνει ότι η σωτηρία 

δεν περιορίζεται από σύνορα, καταγωγές ή ανθρώπινες βεβαιότητες.

Ο Χριστός συναντά την εμπιστοσύνη εκεί όπου 

ο άνθρωπος ανοίγεται με ταπείνωση στον λόγο Του. 

Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΕΣ

 

 «Ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. 8,10)

῞Οταν τὸν ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σ᾿ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Σᾶς βεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς ᾿Ισραηλίτες δὲν βρῆκα». 

            Συχνά στο Ευαγγέλιο βρίσκουμε παραδείγματα πίστης από ανθρώπους που δεν φαίνονται υποδείγματα ηθικής, ούτε δείχνουν ότι η καρδιά τους νοσταλγεί τον Θεό. Γι’ αυτό και ο Χριστός, απευθυνόμενος προς τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, αλλά και όσους Ισραηλίτες θεωρούσαν τον εαυτό τους υπόδειγμα πίστης και ηθικής, αναφέρει: « οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού» (Ματθ. 21, 31). 

Αυτή τη διαπίστωση κάνει ο Κύριος, όταν Τον συναντά ένας εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης αξιωματικός, ο οποίος εκ της θέσεώς του ούτε ανθρωπιά απέναντι στους κατακτημένους επιτρεπόταν να δείξει, ενώ η πίστη του ήταν στα είδωλα, στους ψεύτικους θεούς της παράδοσής του. 

Κι όμως, η αγάπη του προς τους ανθρώπους που ήταν στην υπηρεσία του, τον κάνει να αναζητήσει στο πρόσωπο του Χριστού τον ιατρό, για έναν από αυτούς που είχε παραλύσει από κάποια φοβερή ασθένεια. Και στη συζήτηση με τον Χριστό, ο Κύριος διαπιστώνει ότι δεν βρήκε τόση πίστη όση είχε ο ειδωλολάτρης εκατόνταρχος ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες.

Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Τριχερούσης

 

Ἡ ἱερὴ εἰκόνα, μία ἀπὸ τὶς ἀποδιδόμενες κατὰ τὴν παράδοση στὸν Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ, ἀνήκει στὸν εἰκονογραφικὸ τύπο τῆς Ὁδηγήτριας. 

Ἡ Παναγία κρατάει ὅμως τὸν Χριστὸ στὸ δεξιό της χέρι. Εἶναι ἑπομένως μία Δεξιοκρατοῦσα, τῆς ὁποίας τὸ πρωτότυπο εὑρισκόταν στὸν προσκυνηματικὸ ναὸ τῶν Ἀβραμιτῶν στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ τὸ ὄνομα Ἀχειροποίητη.

Ἡ πολύτιμη εἰκόνα φυλάσσεται στὴν ἱερὰ μονὴ Χιλανδαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Τὰ ἀντίγραφα αὐτῆς εἶναι ἀμέτρητα, κυρίως στὴ Σερβία, στὰ Βαλκάνια καὶ στὴ Ρωσία, ὅπου σημειώνουμε κυρίως ἐκείνη τὴν ὁποία παρήγγειλε ὁ Πατριάρχης Νίκων, τὸ 1663, καὶ ἡ ὁποία ἐτοποθετήθηκε στὴ μονὴ τῆς Ἀναστάσεως, τὴ λεγόμενη «Νέα Ἱερουσαλήμ», κοντὰ στὴ Μόσχα.

Ἡ εἰκόνα εὑρέθηκε στὴ Δαμασκὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ (8^ος αἰώνας μ.Χ.) καὶ στὸν ὁποῖο ἔκανε τὸ θαῦμα νὰ τοῦ ἀποκαταστήσει τὸ κομμένο του χέρι. Ὁ Ἅγιος τὴ μετέφερε κατόπιν μαζί του στὴ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα, κοντὰ στὰ Ἱεροσόλυμα, ὄπου διῆλθε τὸ ὑπόλοιπο τοῦ βίου του. 

 Γενόμενος μοναχός, ἔμαθε ἀπὸ τοὺς ἄλλους Πατέρες τῆς Λαύρας ὅτι ὁ Ὅσιος Σάββας († 5 Δεκεμβρίου), πρὶν τὴν κοίμησή του, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ στερεώσουν καλὰ κοντὰ στὸν τάφο του τὴν «πατερίτσα», δηλαδὴ τὴ ράβδο του. Προεφήτευσε δέ, ὅτι κάποτε θὰ ἔλθει ὡς προσκυνητὴς στὴ Λαύρα ἕνας βασιλόπαιδας συνώνυμός του, Σάββας δηλαδή, καὶ ὅτι, ὅταν προσκυνήσει τὸν τάφο του, θὰ πέσει κάτω ἡ ράβδος του. Στὸ βασιλόπουλο αὐτὸ παρήγγειλε ὁ Ὅσιος Σάββας νὰ δοθεῖ ὡς εὐλογία ἡ ράβδος του μαζὶ μὲ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Γαλακτοτροφούσης.

Καλημέρα!

  

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει, μην πεις ποτέ σου:
«Είναι αργά». Τ`ακούς; Ό,τι κι αν γίνει!

Ποτέ!… ποτέ δεν είναι αργά
πρέπει να το πιστέψεις
και με την πίστη στην καρδιά
Εκείνον να γυρέψεις.

Καλή σας νύχτα!

  

 

Κανένα ηλιοβασίλεμα δεν έχει νικήσει ποτέ την αυγή,

Η Φρεαττύδα: Το παραθαλάσσιο διαμάντι του Πειραιά

  

Αυτή η φωτογραφία μυρίζει καλοκαίρι του '60 και αλμύρα. Κοίτα τη ζωή: ξύλινα καΐκια δίπλα σε παιδιά που βουτάνε, γυναίκες με εμπριμέ φορέματα, ο πλανόδιος με τα στραγάλια. 

Αυτή ήταν η Φρεαττύδα πριν γίνει η αστική συνοικία που ξέρουμε σήμερα.

1. Από πού βγήκε το όνομα;

Η λέξη «Φρεαττύδα» έρχεται από το αρχαίο «φρέαρ» που σημαίνει πηγάδι. Στην αρχαιότητα υπήρχαν εδώ πολλές πηγές και πηγάδια με γλυκό νερό. 

Οι Αθηναίοι κατέβαιναν στον Πειραιά και γέμιζαν στάμνες. Ο Ξενοφών αναφέρει τα «Φρεάττεια» ως τόπο δικαστηρίου δίπλα στη θάλασσα.

2. Η αρχαία Φρεαττύδα

5ος αι. π.Χ.: Η περιοχή ήταν μέρος του αρχαίου λιμανιού της Ζέας. Εδώ βρισκόταν το «εν Φρεαττοί» δικαστήριο. Όποιος εξοριζόταν για φόνο και κατηγορούνταν για δεύτερο, δικαζόταν από βάρκα χωρίς να πατήσει στεριά.
Νεώσοικοι Ζέας: Λίγο πιο πέρα ήταν οι νεώσοικοι όπου φύλαγαν τις τριήρεις του αθηναϊκού στόλου. Η Φρεαττύδα ήταν το πέρασμα από το Πασαλιμάνι προς την ακτή.

3. Η Φρεαττύδα του 19ου και 20ού αιώνα

Μετά την απελευθέρωση και την ίδρυση του νέου Πειραιά το 1835, η Φρεαττύδα έγινε το «εξοχικό» των Πειραιωτών.

Τι μεγάλη πίστη! Τι σπουδαία ταπείνωση! Τι καθαρή καρδιά!

  

Αύριο, αγαπητοί μου αδελφοί, η Αγία μας Εκκλησία μάς οδηγεί στην Δ΄ Κυριακή του Ματθαίου, μέσα από ένα Ευαγγελικό ανάγνωσμα γεμάτο πίστη, ταπείνωση και ελπίδα. Ο Χριστός συναντά τον Εκατόνταρχο, έναν άνθρωπο που, ενώ δεν ανήκε στον λαό του Ισραήλ, είχε μέσα του καρδιά γεμάτη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Ο Εκατόνταρχος δεν πλησιάζει τον Κύριο με υπερηφάνεια, ούτε με απαίτηση. Δεν ζητά επίδειξη δύναμης, δεν ζητά εξηγήσεις, δεν ζητά αποδείξεις. Πλησιάζει με απλότητα και πόνο, γιατί ο δούλος του ήταν άρρωστος και υπέφερε. Και μέσα από τον πόνο του άλλου, φανερώνεται η αγάπη της καρδιάς του.

Δεν λέει στον Χριστό: «Έλα οπωσδήποτε στο σπίτι μου». Αντιθέτως, με βαθιά ταπείνωση λέει: «Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης· αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου.» Δηλαδή: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις κάτω από τη στέγη μου· μόνο πες έναν λόγο και θα θεραπευθεί ο δούλος μου».

Ο Εκατόνταρχος μάς διδάσκει ότι η αληθινή πίστη δεν είναι θόρυβος. Δεν είναι λόγια μεγάλα. Δεν είναι εξωτερική επίδειξη. Η αληθινή πίστη είναι εμπιστοσύνη. Είναι να πιστεύεις ότι ο Χριστός μπορεί να ενεργήσει ακόμη κι όταν εσύ δεν βλέπεις τον τρόπο. Είναι να λες: «Κύριε, εγώ δεν μπορώ, αλλά Εσύ μπορείς. Εγώ δεν γνωρίζω, αλλά Εσύ γνωρίζεις. Εγώ αδυνατώ, αλλά ο λόγος Σου είναι δύναμη, ζωή και θεραπεία».

Ενάντια στην φθορά.

  

 

Μέσα στη θλίψη της
απέραντης μετριότητας,
που μας πνίγει από παντού
παρηγοριέμαι ότι κάπου,

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Δ΄ Ματαθαίου)

 

Πίστεως αναβάσεις

«Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον»

Βαθύτατα και ουσιαστικά μηνύματα πνευματικής ζωής απορρέουν μέσα από τη συγκλονιστική συζήτηση του Χριστού με τον εκατόνταρχο. 

Στη βαθύτερη διάστασή τους καλείται ο σύγχρονος άνθρωπος να εντρυφήσει με προσοχή, προκειμένου να αναδειχθεί σε ύπαρξη με αληθινό πνευματικό περιεχόμενο. 

Ειδικότερα, κρίνεται ως υποδειγματική και αξιομίμητη η συναίσθηση της αναξιότητας που εκφράζει η συγκινητική ομολογία του Ρωμαίου αξιωματικού: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου». 

 Βέβαια, αυτή ακριβώς η ταπεινή συναίσθηση δεν είναι καθόλου άσχετη με την κραταιά πίστη που εκδηλώνει στη συνέχεια, όταν λέει με βαθύ νόημα στον Κύριο: «Πες μόνο ένα λόγο και θα γίνει καλά ο δούλος μου».

Φαίνεται ξεκάθαρα, αδελφοί μου, ότι το ταπεινό φρόνημα ήταν ο πραγματικός οδηγός ζωής για τον εκατόνταρχο. Αυτό μάλιστα παρά την υψηλή κοινωνική και στρατιωτική θέση που απολάμβανε. Αυτό, λοιπόν, το άδολο φρόνημα κατέστησε ικανό τον εκατόνταρχο να διακρίνει τη θεότητα του Κυρίου και να επιτρέψει στον εαυτό του να εισέλθει λυτρωτικά στο χώρο της σώζουσας θαυματουργίας του.

Από μια άλλη θέαση των πραγμάτων, φανερώνεται εντονότατο το άνοιγμα του μηνύματος της σωτηρίας προς όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, σε όποιο γεωγραφικό χώρο κι αν αυτοί βρίσκονται, όποια κοινωνική θέση κι αν κατέχουν, όποιοι κι αν είναι. Αναδεικνύεται ανάγλυφα σ’ αυτή την προοπτική η παγκόσμια οικουμενικότητα της εν Χριστώ ελπίδας και ζωής. Το γεγονός ότι ο εκατόνταρχος δεν ήταν Ιουδαίος, καθόλου δεν στάθηκε εμπόδιο στο ν’ ανοίξει διάπλατα τις διόδους της καρδιάς του, ώστε να φιλοξενήσει σ’ ένα μυστικό κατάλυμά της τον Σωτήρα Χριστό.

Ο εκατόνταρχος, σύμφωνα με την ιερή ευαγγελική διήγηση, ομολογεί τη σταθερή πίστη του στον Χριστό πριν ακόμα ο Κύριος θεραπεύσει το άρρωστο παιδί του. Το γεγονός αυτό έδωσε την αφορμή στον Κύριο να επαινέσει δημοσίως την πίστη του και να την προβάλει ως αιώνιο υπόδειγμα για όλους μας: «Σας διαβεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δεν βρήκα. 

Και σας λέω πως θα έλθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της Βασιλείας των Ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της Βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι…».

Η ιστορία με την ποδιά της γιαγιάς…

  

Θυμάσαι την ποδιά της γιαγιάς;
Ο πρώτος σκοπός ήταν να προστατεύει τα ρούχα…
Αλλά επίσης:
Υπηρέτησε ως γάντι για να αποσύρει το τηγάνι από τη φωτιά..
Υπηρέτησε ως μαντίλι για να στεγνώνει τα δάκρυα των παιδιών αλλά και να καθαρίζει τα βρώμικα από το παιχνίδι πρόσωπά τους…
Στο κοτέτσι την χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει τα αυγά…
Όταν πήγαιναν επισκέψεις με την ποδιά έκρυβε τα ντροπαλά παιδιά…
Με αυτή κουβαλούσε πατάτες και ξύλα στην κουζίνα…
Στον κήπο χρησίμευε ως καλάθι για τα λαχανικά…