Ο Πειραιώς Σεραφείμ για το Άγιο Φως

 

 

Με την ευκαιρία του ερχομού της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ βρέθηκε σήμερα, Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026, στον Ραδιοφωνικό Σταθμό «Πειραϊκή Εκκλησία» και στην εκπομπή «Εφ΄ όλης της ύλης» του Δημήτρη Αλφιέρη.

Ο Σεβασμιώτατος, αφού πρώτα αναφέρθηκε στην πνευματική προετοιμασία μας εν όψει των μεγάλων γεγονότων του Πάθους και της Αναστάσεως του Κυρίου μας, μεταξύ άλλων, έκανε λόγο και για την τελετή αφής του Αγίου Φωτός, τονίζοντας ότι «το Άγιο Φως είναι η διαχρονική απόδειξη της Αναστάσεως του Χριστού».

«Μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία» «προσφέρεται από τον Πανάγιο Θεό αυτό το μεγάλο δώρο του Αγίου Φωτός, του Ακτίστου Αγίου Φωτός που έρχεται στον κόσμο για να επιβεβαιώσει ότι ο Χριστός Ανέστη εκ των νεκρών και συνέτριψε το θάνατο», επεσήμανε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος υπογραμμίζοντας πως «το Άγιο Φως δεν είναι απλώς ένα γεγονός εκκλησιαστικού βίου, αλλά είναι συγκλονιστικό και αιώνιο μήνυμα αθανασίας και Αναστάσεως. 

Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα στοιχεία του Αγίου Φωτός είναι χαρισματικά». «Καθώς εξέρχεται εκ του Παναγίου και Ζωοδόχου τάφου, έχει τα στοιχεία της Χάριτος του Θεού, δηλαδή την ακαΐα. Δεν καίει», τόνισε.

Κοιμίζουν τον κόσμο (Οσίου Παϊσίου)

-Γέροντα, πώς θα βοηθηθούν οι άνθρωποι με τόσα που γίνονται στον κόσμο;

-Εκείνος που θέλει να βοηθηθή , βοηθιέται και με τιποτένια πράγματα. Π.χ. κουνιέται ένα κανδήλι ή κουνιέται ό ίδιος από έναν σεισμό και συνέρχεται. Όσοι δεν πιστεύουν, γίνονται χειρότεροι, όταν ακούν ότι θα γίνη πόλεμος ή κάποια καταστροφή. «Δώσ’ του, σου λέει, να γλεντήσουμε, γιατί χάνουμε τη ζωή», οπότε το ρίχνουν τελείως έξω. 

Άλλοτε ακόμη και οι αδιάφοροι, όταν άκουγαν λ.χ. ότι θα γίνη πόλεμος, συνέρχονταν και άλλαζαν ζωή. Τώρα είναι πολύ λίγοι αυτοί. Παλιά το έθνος μας ζούσε πνευματικά, γι’ αυτό και ο Θεός το ευλογούσε και οι Άγιοι μας βοηθούσαν με θαυμαστό τρόπο, και νικούσαμε τους εχθρούς μας, οι οποίοι πάντοτε ήταν περισσότεροι από εμάς. Σήμερα λέμε πως είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά δυστυχώς συχνά μόνον το όνομα «Ορθόδοξος» έχουμε και όχι ζωή ορθόδοξη.

Ρώτησα έναν Πνευματικό με κοινωνική δράση, με ένα σωρό πνευματικοπαίδια κ.λπ.: «Τι ξέρεις για μια βλάσφημη ταινία;». «Δεν ξέρω τίποτε», μου είπε. Δεν ήξερε τίποτε και είναι σε μεγάλη πόλη. Κοιμίζουν τον κόσμο. Τον αφήνουν έτσι, για να μη στενοχωριέται και να διασκεδάζη. Μην τυχόν πης ότι θα γίνη πόλεμος ή ότι θα γίνη η Δευτέρα Παρουσία και γι’ αυτό πρέπει να ετοιμασθούμε, μην τυχόν στενοχωρηθούν οι άνθρωποι. Σαν μερικές γριές που λένε «μη μιλάς για θάνατο∙ μόνο για χαρές και βαφτίσια να μιλάς», σαν να μην τις περιμένει θάνατος. 

Έτσι νιώθουν μια ψεύτικη χαρά. Ενώ, αν σκέφτονταν ότι το τάδε γεροντάκι που έμεινε λίγο πιο κάτω πέθανε χτες, ο άλλος είναι στα τελευταία του και θα πεθάνη, μεθαύριο θα γίνη του τάδε το μνημόσυνο που ήταν και πολύ νεώτερος από αυτές, θα σκέφτονταν τον θάνατο και θα έλεγαν: «Πρέπει να εξομολογηθώ, να ετοιμασθώ πνευματικά, γιατί μπορεί κι εμένα σε λίγο να με καλέση ο Χριστός για την άλλη ζωή». Διαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος και τις παίρνει ανέτοιμες.

Άλλοι πάλι από… «καλωσύνη» λένε: «Στους αιρετικούς μη λέτε ότι είναι στην πλάνη, για να δείξουμε αγάπη». Και έτσι τα ισοπεδώνουν όλα. Αν ζούσαν αυτοί στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού δεν θα είχαμε ούτε έναν Άγιο. Έλεγαν τότε στους Χριστιανούς: «Ρίξε μόνο λιβάνι στην φωτιά και μην αρνήσαι τον Χριστό». Δεν το δέχονταν. «Κάνε μόνον πως ρίχνεις». Δεν το δέχονταν. «Μη μιλάς για τον Χριστό και πήγαινε ελεύθερος σε άλλο μέρος», και δεν το δέχονταν. Σήμερα βλέπεις έναν νερόβραστο κόσμο.

Ισραήλ: Ανοίγει ο Πανάγιος Τάφος για τους Χριστιανούς

 

 

Το Ισραήλ ανακοίνωσε, την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026, τη δημιουργία ενός ειδικού σχεδίου που θα επιτρέψει στους Χριστιανούς ηγέτες να τελέσουν τις λειτουργίες τους στον Ναό του Πανάγιου Τάφου.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το NBC, η απόφαση αυτή από το Γραφείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου ήρθε ως άμεση απάντηση στις έντονες διεθνείς διαμαρτυρίες που προκάλεσε η παρεμπόδιση του Λατίνου Πατριάρχη την Κυριακή των Βαΐων των Καθολικών.

Οι ισραηλινές Αρχές υποστηρίζουν ότι οι περιορισμοί είναι προσωρινοί και επιβάλλονται για την προστασία των θρησκευτικών ηγετών από τις συνεχιζόμενες πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν που στοχεύουν την Ιερουσαλήμ.

Η κυβέρνηση διευκρίνισε μέσω του X ότι οι κινήσεις της δεν έχουν κακόβουλη πρόθεση, αλλά υπαγορεύονται από την ανάγκη για ασφάλεια.

Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά από το πρωθυπουργικό γραφείο, «τις τελευταίες ημέρες, το Ιράν έχει στοχεύσει επανειλημμένα τους ιερούς τόπους και των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών στην Ιερουσαλήμ με βαλλιστικούς πυραύλους»

Μάλιστα, επισημάνθηκε το εξής: «Σε ένα χτύπημα, θραύσματα πυραύλων έπεσαν μέτρα μακριά από τον Ναό του Πανάγιου Τάφου. Ως αποτέλεσμα, το Ισραήλ ζήτησε προσωρινά από τους πιστούς όλων των θρησκειών να μην προσεύχονται στους ιερούς τόπους στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ για να τους προστατεύσει».

Η τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής.

  

Βουβή λέγεται η εβδομάδα όχι επειδή δεν έχει ακολουθίες. Πλην των Χαιρετισμών την Παρασκευή, οι οποίοι αντικαθίστανται με τα τροπάρια του Λαζάρου ( Κανών Ανδρέα Κρητης) όλες οι άλλες ακολουθίες ψάλλονται κανονικά. 

Μάλιστα ο κατανυκτικός της χαρακτήρας είναι πιο έντονος. Δεν υπάρχει καν αποκλιμάκωση αλλά προσκλητήριο για πλήρη καταβύθιση στην κατάνυξη και το κατά Θεόν πένθος.

Οι Πατέρες γράφουν γι' αυτή την εβδομάδα ότι είναι περίοδος σιωπής και περισυλλογής βαθιάς, λιγο πριν τα μεγαλειώδη και φρικώδη γεγονότα, που θα ακολουθήσουν την Μεγάλη Εβδομάδα. 

Όποιος δεν πρόλαβε να βιώσει εκκλησιαστικά την Τεσσαρακοστή καλείται τώρα σχεδόν με βία να σπεύσει στον αμπελώνα της εργασίας, έστω και την ενδεκάτη.

Η υμνολογική αναφορά της εβδομάδας έγκειται στην καταδίκη του πλουσίου της παραβολής στην αιώνια κόλαση επειδή επεδειξε φιληδονία, φιλαργυρία, φιλαυτία και κυρίως αδιαφορία για τον φτωχό γείτονα του. Η αναγκη για διαρκή μνήμη του θανάτου και του τέλους δίνει ένα βαρύ και φιλοσοφικό τόνο στο περιεχόμενο των τροπαρίων. 

Ο φόβος Θεού και ο προβληματισμός για την μεταθανάτια κατάληξη μας, συντρίβει τις τελευταίες μας αντιστάσεις στην εγκράτεια και μας κρατά διαρκώς σε εγρήγορση και προσοχή.

Τον πένθιμο χαρακτήρα της τελευταίας εβδομάδας, φαιδρύνουν λίγο τα προεόρτια τροπάρια των Βαϊων, τα οποία ψάλλουμε καθημερινά στον Εσπερινό και τον Όρθρο.Συν αυτοίς έτερα Τροπάρια παρακολουθούν την πορεία της ασθένειας του Λαζάρου. Σήμερα ασθενεί, αύριο πεθαίνει, κάποια στιγμή κειτεται στον Άδη και βασανίζεται, μετά το μαθαινει ο Χριστός, μετέπειτα θα σπεύσει να τον αναστήσει.

Λαϊκές παραδόσεις του τόπου μας! KOYΦΟΒΔΟΜΑΔΑ ...

 

Την εβδομάδα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα ο λαός μας την αποκαλεί «κουφή» ή «βουβή» με μοναδική δικαιολογία ότι αυτή την Εβδομάδα δεν τελούνται Ακολουθίες και ως εκ τούτου δεν σημαίνει ούτε η καμπάνα, οπότε ούτε λέμε (Ακολουθία), ούτε ακούμε (Καμπάνα) αυτήν την Εβδομάδα.

Στ' Κατανυκτικός Εσπερινός στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς

 

 

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε χθες Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Ε΄ Εβδομάδος των Νηστειών (Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας) στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου Δραπετσώνας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος, ολοκλήρωσε τις πνευματικές μελέτες κατά τους Κατανυκτικούς Εσπερινούς, αναφέρθηκε στο βαθύτερο και υπαρξιακό νόημα της Αναστάσεως του Κυρίου μας αναδεικνύοντας, με γλαφυρό τρόπο, τη σημασία της για τη ζωή, τον θάνατο και τις δοκιμασίες του ανθρώπου.

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία λέγεται Εκκλησία της Αναστάσεως», είπε αρχικά ο Σεβασμιώτατος, εξηγώντας πως «γιορτάζουμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα την Ανάσταση του Χριστού, διότι συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός δίδει απάντηση στο πιο καίριο και καθοριστικό γεγονός της ζωής μας: το γεγονός του θανάτου μας. Όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το μόνο που κρατάμε σίγουρα στα χέρια μας είναι ο θάνατός μας. Το μόνο για το οποίο είμαστε απόλυτα σίγουροι. Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι πότε θα συμβεί αυτό», σημείωσε.

Αναφέροντας μία προσωπική εμπειρία που έζησε ως εφημέριος σε ενορία που διακονούσε, μίλησε για τη σχέση ζωής και θανάτου, αλλά και για το νόημα της ανθρώπινης ζωής, υπογραμμίζοντας ότι η Ανάσταση αποκαλύπτει πως ο θάνατος δεν αποτελεί αφανισμό της ύπαρξης, αλλά μετάβαση σε μια ανώτερη πραγματικότητα ζωής.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι ο Χριστός εισήλθε εκουσίως στον θάνατο για να καταργήσει την εξουσία του. Η κάθοδος του Κυρίου στον Άδη και η Ανάστασή Του σηματοδοτούν τη συντριβή της κυριαρχίας του θανάτου και την αποκάλυψη μιας ζωής ισχυρότερης από αυτόν — της ζωής του Χριστού.

«Εκείνη τη νύχτα δόθηκε και κερδήθηκε η μεγαλύτερη μάχη των αιώνων. Η μάχη ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Για αυτό, λοιπόν, γιορτάζουμε, διότι ξέρουμε ότι το πιο καίριο ανθρώπινο πρόβλημα είναι η πάλη του ανθρώπου ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μια Ζωή πιο δυνατή από το θάνατο. Είναι η Ζωή του Χριστού», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως η Ανάσταση αφορά άμεσα κάθε άνθρωπο, διότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός, αλλά και τέλειος άνθρωπος και συνεπώς η Αναστημένη ζωή Του προσφέρεται ως προορισμός ολόκληρης της ανθρωπότητας. «Ο θάνατος έχει πια νικηθεί! Ο Χριστός έχει αναστηθεί για πάντα!», συμπλήρωσε.

Η Ανάσταση «μας αποκαλύπτει ότι η ζωή μας έχει νόημα. Ότι το νόημα της ζωής μας δεν είναι στη γη, αλλά φτάνει στον ουρανό», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας ότι «ο τάφος είναι απλώς η πόρτα δια της οποίας μεταβαίνουμε από το θάνατο στη ζωή. Και έτσι η ζωή μας αποκτά νόημα. Και το νόημα είναι η θέωσή μας». «Ζούμε στη γη για να κερδίσουμε τη Βασιλεία του Θεού. Ζούμε τη ζωή ως στάδιο του αγώνα για τη σωτηρία μας», σημείωσε.

Η εβδομάδα της σιωπής

  

 
Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

-Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι “βουβή”;

Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

-Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

-«Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.»

Ο γέροντας χαμογέλασε.

-Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

- «Όχι.»

-Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

Έπειτα ο γέροντας του είπε:

-Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

Ο νέος τον ρώτησε:

-Και τι ανθίζει;

Ο γέροντας απάντησε:

Μια ακραία οσιακή ιστορία (Κυριακή Ε΄ Νηστειών)

 

«Και γαρ ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι»

Η Εκκλησία μας, την Κυριακή Ε’ Νηστειών, προβάλλει και τιμά την ιερή μνήμη μιας αγίας γυναίκας, της οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγύπτιας, η οποία ξεκίνησε από την περιθωριακή ζωή και τελειώθηκε στην άσκηση. 

Ο βίος της είναι μια ακραία οσιακή ιστορία, ιστορία αδαμικής γυμνότητας, φυσικής και ψυχικής απάθειας, αποβολής των ανθρώπινων ιδιωμάτων, εγκατάλειψης των ιδίων νοημάτων και θελημάτων, ανάκλησης της αρχαίας υγείας της ψυχής, ιστορία της παρθενίας του σώματος και του πνεύματος. Είναι ιστορία κατάδυσης στο άπειρο βάθος της Χάριτος του Θεού. 

Η μνήμη της προβάλλεται από την Εκκλησία προς το τέλος της Σαρακοστής, για εξέγερση και βαθύ προβληματισμό, γιατί η οσία Μαρία η Αιγύπτια έζησε το χάος της αμαρτίας και αποκάλυψε το νόημα της αληθινής μετάνοιας και συγνώμης, ζώντας σαράντα επτά ολόκληρα χρόνια στην έρημο του Ιορδάνου. 

Αποκάλυψε το πόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού για μας τους αδύναμους και αμαρτωλούς ανθρώπους· το πόσο αναρίθμητοι είναι οι δρόμοι που κατασκευάζει ο Θεός μέσα από την καθημερινότητα της ζωής, για να οδηγήσει τον καθένα μας στην οδό της σωτηρίας· το με πόση ταπείνωση, πραότητα και μακροθυμία ετοιμάζει και αναμένει τη μετάνοια του καθενός μας.

Η άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία

Τί ανοίγει από μέρους μας τον δρόμο προς τον Κύριο, που έρχεται να σταυρωθεί για την αμαρτία του κόσμου, ή τί είναι εκείνο που μας σώζει; Η οσία Μαρία η Αιγύπτια μας μαθαίνει ότι εκείνο που είναι απαραίτητο από εμάς είναι η αίσθηση της αμαρτωλότητάς μας ή η απόγνωση από τον εαυτό μας, που μας στρέφει, όταν μας κατακαίει η δίψα της προσωπικής επικοινωνίας και της αγάπης και μας φλογίζει ο άνθρωπος της οδύνης και του θείου πόθου, στην αγάπη και το έλεος του Θεού.

Πάντοτε εκείνον σκέπτεται

 

Όποιος αγαπά τον Κύριο, πάντοτε Εκείνον σκέπτεται.

 Και η μνήμη του Θεού γεννά την προσευχή. 

Αν δεν θυμάσαι τον Κύριο, τότε δεν θα προσεύχεσαι. 

Και χωρίς την προσευχή η ψυχή δεν θα παραμένει στην αγάπη του Θεού. 

Με την προσευχή έρχεται η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. 

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος

 

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 525 μ.Χ. καὶ ἦταν υἱὸς εὐσεβοῦς καὶ εὔπορης οἰκογένειας. 

Ἔλαβε πλούσια μόρφωση, γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ἀποκαλοῦσαν «σχολαστικό», ἀλλὰ σὲ ἡλικία δεκαέξι ἐτῶν, ἀφοῦ ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο, παραδόθηκε στὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Γέροντος Μαρτυρίου, στὸ ὄρος Σινᾶ, ὅπου ἔμεινε μέχρι τὸ θάνατό του.

Στὴν συνέχεια ἐπισκέφθηκε μοναχικὲς κοινότητες στὴ Σκήτη καὶ Ταβέννιση τῆς Αἰγύπτου, ἀργότερα δὲ ἐγκαταστάθηκε σὲ κελὶ τῆς ἐρήμου τοῦ Σινᾶ, ποὺ ἀπεῖχε δύο ὧρες ἀπὸ τὴ μονὴ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης.

Ὁ βιογράφος τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου, Δανιὴλ ὁ Ραϊθηνός, μᾶς δίνει μερικὲς πληροφορίες γιὰ τὸν βίο του, κυρίως ὅμως μᾶς παρουσιάζει τὸ πῶς ἀναδείχθηκε δεύτερος Μωϋσῆς καθοδηγώντας τοὺς νέους Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὴν γῆ τῆς δουλείας στὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας. 

Μὲ τὴν λίγη τροφὴ νίκησε τὸ κέρας τοῦ τύφου τῆς οἰήσεως καὶ τῆς κενοδοξίας, πάθη πολὺ λεπτὰ καὶ δυσδιάκριτα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐμπλέκονται στὶς κοσμικὲς ἐνασχολήσεις. Μὲ τὴν ἡσυχία, νοερὰ καὶ σωματική, ἔσβησε τὴν φλόγα τῆς καμίνου τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας. 

Μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν δικό του ἀγώνα ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν δουλεία στὰ εἴδωλα. Ἀνέστησε τὴν ψυχή του ἀπὸ τὸν θάνατο ποὺ τὴν ἀπειλοῦσε. Μὲ τὴν ἀπονέκρωση τῆς προσπάθειας καὶ μὲ τὴν αἴσθηση τῶν ἀΰλων καὶ οὐρανίων ἔκοψε τὰ δεσμὰ τῆς λύπης. 

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ἔγινε ὁ κατεξοχὴν ἄνθρωπος, ὁ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ πλασμένος καὶ ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἀνακαινισμένος. Καὶ μὲ ὅσα ἔγραψε δὲν μετέφερε σὲ ἐμᾶς μόνο τὶς ἀνθρώπινες γνώσεις ἀλλὰ τὴν ἴδια του τὴν ὕπαρξη, γι’ αὐτὸ ὁ λόγος του εἶναι ἀφοπλιστικὸς καὶ θεραπευτικός.

Στην Οσία Μαρία την Αιγυπτία!

  

 

Η κατάντια της Μαρίας της Αιγυπτίας δεν της αποκλείει τη συνάντηση με τον αναστημένο Κύριο. Όπου κι αν βρίσκεται κανείς, άμα καταληφθεί από πόθο θεϊκό και από πίστη ζέουσα και θεία όπως εκείνη (Ωδή η΄ κανόνος ε΄ Κυριακής των Νηστειών) μπορεί να πορευθεί προς αυτή τη συνάντηση. 

Τη στιγμή που ο άνθρωπος μεταθέτει τον έρωτά του από τα κτίσματα στον κτίστη αρχίζει αυτή την πορεία. Κανείς δεν πρέπει να αποθαρρύνεται από την κατάστασή του. Δεν πρέπει να σκέπτεται πως γι’ αυτόν δεν υπάρχει αυτή η ελπίδα. «Μηδεὶς ὀδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γὰρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε» (Κατηχητικός λόγος Ιωάννου Χρυσοστόμου). Εξάλλου τα μάτια του Θεού δεν είναι ίδια με τα μάτια του ανθρώπου. 

Ό,τι φαίνεται κοντά στο Θεό για τους ανθρώπους, μπορεί να είναι πολύ μακριά από το Θεό στα μάτια του Θεού, και ασφαλώς ο Θεός δεν νιώθει κοντά του τον καθωσπρέπει άνθρωπο με την εξωτερική ευσέβεια και με τη βεβαιότητα του δικαιωμένου. 

Αν θέλουμε, μπορούμε να ξέρουμε πως βλέπει ο Θεός, γιατί ο Θεός βλέπει όπως βλέπει ο Χριστός και ξέρουμε πως βλέπει ο Χριστός, μας το είπε ξανά και ξανά. Όμως οι πιο πολλοί από εμάς και πολύ συχνά όλοι μας δεν βλέπουμε όπως βλέπει ο Χριστός γιατί εμείς βλέπουμε κοντά στο Θεό τους «προφάσει μακρᾷ» προσευχόμενους Γραμματείς και Φαρισαίους που «ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας» (Ματθ. 23, 27), ενώ ο Χριστός βλέπει κοντά στο Θεό τους τελώνες και τις πόρνες (Ματθ. 21, 31).

Ο Όσιος Πατέρας μας ΣΑΒΒΑΣ ο νέος της νήσου Καλύμνου.

 

 

Την ίδια Ε΄ Κυριακή των Νηστειών εορτάζει ο Όσιος Πατέρας μας ΣΑΒΒΑΣ ο νέος της νήσου Καλύμνου.

Ο νεοφανής αυτός φωτεινός αστέρας του στερεώματος της Εκκλησίας γεννήθηκε το 1862 σε πτωχική οικογένεια της Ανατολικής Θράκης. Ήδη από την παιδική του ηλικία, η ανάγνωση των Βίων των αγίων άναψε στην καρδιά του τον πόθο να ασπασθεί τον μοναχικό βίο· οι γονείς του όμως είχαν άλλα σχέδια: τον υποχρέωσαν να διακόψει το σχολείο σε ηλικία δώδεκα ετών και να αναλάβει τη διαχείριση ενός μαγαζιού. 

Παρά τις απειλές της μητέρας του, που του έλεγε: «Αν καλογερέψεις θα πεθάνω!», έφυγε μία ημέρα και, «ωσάν το ελάφι που τρέχει προς τις πηγές των υδάτων» (πρβλ. Ψαλμ. 41, 1), έφθασε στη Σκήτη της Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος.

Ο νεαρός δόκιμος επέδειξε μεγάλη αποταγή και πλήρη υπακοή. Μία ημέρα οι συμμοναστές του τού έδωσαν να φάει ρεβίθια δίχως όμως την ευλογία του Γέροντός του. Είδε τότε έναν δαίμονα να στέκεται μπροστά, να τον περιπαίζει, λέγοντάς του θριαμβευτικά: «Σε εξαπάτησα!».

Δώδεκα χρόνια αργότερα (1887), μετέβη σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και, αφού προσκύνησε τα σεπτά σκηνώματα, εισήλθε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβά, κοντά στον Ιορδάνη ποταμό, όπου εκάρη μοναχός το 1890. Μετά από μια δεύτερη παραμονή στη Σκήτη της Αγίας Άννης, με σκοπό να τελειοποιηθεί στην αγιογραφία, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και υπηρέτησε επί ένα έτος στην Πατριαρχική Σχολή των Ιεροσολύμων. 

Το 1907, μπόρεσε να αποσυρθεί σε σπήλαιο της Σκήτης της Μονής Χοζεβά, για να επιδοθεί στην ησυχαστική βιοτή. Μόνη του ασχολία ήταν η προσευχή και η αγιογραφία· έτρωγε μόνο μια κουταλιά βρεγμένο σιτάρι την ημέρα και έπινε λίγο νερό από ένα γειτονικό χείμαρρο. Υπό την απειλή των μουσουλμάνων, που λήστευαν και λεηλατούσαν τους τόπους που κατοικούσαν χριστιανοί, υποχρεώθηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα (1916) και, αφού διέμεινε στην Πάτμο και σε άλλους τόπους, επέστρεψε στον Άθω.

Μία ημέρα, που βρισκόταν στην Αθήνα για να εφοδιαστεί με υλικά για την αγιογραφία, πληροφορήθηκε ότι τον αναζητούσε ο μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος [9 Νοεμ.]. Αμέσως μετέβη στην Αίγινα και παρέμεινε στην υπηρεσία του αγίου Νεκταρίου μέχρι τη μακαριστή κοίμησή του. 

Η συναναστροφή του με τον λαμπρό αυτόν άγιο της εποχής μας συνέβαλε τα μέγιστα στην ολοκλήρωση της πνευματικής κατάρτισης του ασκητή Σάββα, ο οποίος διδάχθηκε από την υπομονή του αγίου στις δοκιμασίες, την ταπεινοφροσύνη του, τις πατρικές συμβουλές του καθώς και από το οσιακό τέλος του, που συνοδεύτηκε από θαύματα.

Μετά τη σεπτή κοίμηση του αγίου Νεκταρίου, παρέμεινε για ένα διάστημα στην Αίγινα, σ’ ένα κελλί κοντά στη μονή, ως εφημέριος της αδελφότητος, διδάσκοντας επίσης στις μοναχές αγιογραφία και βυζαντινή ψαλτική. 

Οσία Μαρία η Αιγυπτία - Μιλώντας στα παιδιά για τους Αγίους - Οι Άγιοι γίνονται παιδιά

 

Καλή Κυριακή!

  

 

«Κράτα ένα χώρο στην καρδιά σου για το απίστευτο.»

«Αρχή Έμπρακτης Μετανοίας»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Πέμπτη και τελευταία Κυριακή των Νηστειών σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, και η μνήμη μίας γυναικός δεσπόζει πάντοτε αυτή την ημέρα.

Δεν είναι μία συνηθισμένη γυναίκα, όπως οι περισσότερες Αγίες, που τιμά η Εκκλησία μας, αλλά μία μορφή που μας διδάσκει πάντοτε πως, από όποιον δρόμο και αν προερχόμαστε, όταν αγωνιστούμε σωστά στον δρόμο των αρετών, μπορούμε να τερματίσουμε επιτυχώς και να ανέλθουμε στο βάθρο του Παραδείσου. 

Ο λόγος για τη μεγάλη Οσία Μαρία την Αιγυπτία, τη γυναίκα που η φιληδονία της την είχε απομακρύνει φαινομενικά παντελώς από τον Θεό. Ποιος θα το πίστευε ότι μια γυναίκα, πόρνη στην ουσία, θα μπορούσε σήμερα να είναι το τιμώμενο πρόσωπο της Πίστεώς μας;

Υπάρχουν φορές που πολλοί πιστεύουν πως η Εκκλησία μας βρίσκεται αιώνες πίσω, κατακρίνει και θέτει μόνο περιορισμούς και μη στα μέλη της. Και όμως σήμερα τρανά αποδεικνύεται το αντίθετο ακριβώς.

Ο Χριστός και κατ’ επέκταση η Εκκλησία μόνο αναχρονιστική δεν είναι. Βρίσκεται έτη φωτός μπροστά και μας παρουσιάζει πάντα το μέγα έλεος που έμπρακτα περικλείει τον οποιονδήποτε, αρκεί να το θελήσει. 

Έτσι ακριβώς και η Οσία μας, γεννημένη στην Αίγυπτο το 527 μ.Χ., έζησε το πάθος της πορνείας, από την ηλικία των 12 ετών.

Χαρακτηριστικά η ίδια ανέφερε αργότερα στον Άγιο Ζωσιμά πως ό,τι έκανε δεν το έπραττε για λόγους επιβίωσης, αλλά για να ευχαριστήσει το ασίγαστο πάθος της.