Καληνύχτα!

  

 

Είναι ωραίο να πιστεύεις ότι το αύριο θα είναι πάντα καλύτερο και μέχρι

Όταν ένα παιδί αποκοιμιέται στην αγκαλιά του Θεού

  

Σήμερα, μέσα στη Θεία Λειτουργία, ανάμεσα στις ψαλμωδίες, στο θυμίαμα και στις προσευχές, υπήρχε και μια μικρή εικόνα που ίσως είπε περισσότερα από πολλά λόγια. Ένα μικρό κοριτσάκι αποκοιμήθηκε στο στασίδι της Εκκλησίας. Κουράστηκε. 

Έγειρε το κεφαλάκι του πάνω στα χέρια του και κοιμήθηκε ήσυχα, ενώ γύρω του συνεχιζόταν η Θεία Λειτουργία. Και κοιτάζοντάς το, σκέφτηκα πόσο όμορφο είναι ένα παιδί να νιώθει τον ναό τόσο οικείο, ώστε να μπορεί ακόμη και να αποκοιμηθεί μέσα του. Δεν γνώριζε ίσως τι ακριβώς έλεγε εκείνη τη στιγμή ο ιερέας. 

Δεν καταλάβαινε όλα τα λόγια των ύμνων. Ίσως να μην μπορούσε να εξηγήσει τι είναι η Θεία Ευχαριστία, τι σημαίνει το θυμίαμα, γιατί ανάβουμε τα καντήλια και γιατί στεκόμαστε μπροστά στις εικόνες. Ήταν όμως εκεί. 

Μέσα στην Εκκλησία. Μέσα στην προσευχή. Μέσα στην αγκαλιά του Θεού. Και πολλές φορές έτσι αρχίζει η πίστη ενός παιδιού. Όχι με μεγάλες θεολογικές εξηγήσεις, αλλά με εικόνες που χαράσσονται βαθιά στην ψυχή του. Με το χέρι της μητέρας ή του πατέρα που το φέρνει στον ναό. Με τη μυρωδιά του λιβανιού. Με το φως των κεριών. 

Με το «Κύριε, ἐλέησον» που ακούει ξανά και ξανά. Με το σημείο του Σταυρού που κάποτε έκανε το χεράκι του κάποιος άλλος και αργότερα θα μάθει να το κάνει μόνο του. Μη φοβάστε, λοιπόν, να φέρνετε τα παιδιά στην Εκκλησία επειδή κουράζονται, επειδή κινούνται, επειδή κάποτε μιλούν ή επειδή μπορεί να τα πάρει ο ύπνος. Η Εκκλησία δεν είναι χώρος μόνο για τους μεγάλους που γνωρίζουν πότε πρέπει να σηκωθούν και πότε να καθίσουν. Είναι το σπίτι και των παιδιών. 

Στην μνήμη του μακαριστού π. Ευσεβίου.

 

 

 (Ένα από τα πολλά άρθρα που δημοσιεύονται για τον αγαπημένο μας αδελφό,)

 

Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να αποχαιρετήσω, αλλά κυρίως να ευχαριστήσω έναν φίλο, έναν αδελφό, έναν θεολόγο, έναν ιερωμένο και πνευματικό άνθρωπο. Μα και έναν μεγάλο σκόρερ, τον π. Ευσέβιο Γουναρίδη.

 

Ο π. Ευσέβιος είχε τραυματιστεί πολύ σοβαρά σε τροχαίο που σημειώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο στον αυτοκινητόδρομο Ε65, στην περιοχή των Τρικάλων. Ήταν ένας από τους τέσσερις μοναχούς του Αγίου Όρους που επέβαιναν στο όχημα το οποίο ενεπλάκη στο ατύχημα.

Οι τέσσερις μοναχοί επέστρεφαν στο Άγιο Όρος από τα Μετέωρα, όπου είχαν συμμετάσχει σε πανηγυρικούς εορτασμούς. Ο π. Ευσέβιος τραυματίστηκε βαρύτατα και επί πολλούς μήνες έδινε τη δική του μάχη, προσπαθώντας να ξεπεράσει τα σοβαρά προβλήματα που άφησε πίσω του το τροχαίο.

Έδωσε μεγάλη μάχη, αλλά ο Θεός επέλεξε να τον πάρει κοντά Του.

Για εμένα, όμως, ο π. Ευσέβιος ήταν πρώτα ο Θοδωράκης. Όχι μόνο δικός μας Θοδωράκης, αλλά και όλου του κόσμου.

Τον γνώρισα μέσα από τους «Χαρούμενους Αγωνιστές», τα κατηχητικά του «Σωτήρα», τις κατασκηνώσεις και τα Εκπαιδευτήρια «Ελληνική Παιδεία», όπου πήγαινα σχολείο. Δεν ήμασταν συνομήλικοι, όμως μας ένωναν κοινοί άνθρωποι, παρέες και βιώματα. Ο αδελφός του Νεκτάριος ήταν συμμαθητής μου. Τα δύο μικρότερα παιδιά της οικογένειας ήταν αχώριστα: ο μεγάλος προστάτευε τον μικρό και ο μικρός τον μεγάλο.

Ο Θοδωρής ήταν το έβδομο και τελευταίο παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας, με δύο κορίτσια και πέντε αγόρια. Ο πατέρας του μικρασιατικής καταγωγής και πρώην βιοτέχνης, ήταν άνθρωπος βαθιάς πίστης. Η μητέρα του, μια αεικίνητη γυναίκα της προσφοράς, αγαπούσε ολόκληρο τον κόσμο και ξεχώριζε για τις αγαθοεργίες της.

Στο Γουναριδόσπιτο δεν έμπαινες ως ξένος. Γινόσουν αυτομάτως παιδί της οικογένειας. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη σε κεράσουν, να μη σε καθίσουν στο οικογενειακό τραπέζι ή, αν χρειαζόταν, να μη σε φιλοξενήσουν.

Μέσα σε αυτό το σπίτι μεγάλωσε ο Θοδωράκης. Ένα φωτεινό πρόσωπο, με το χαμόγελο μόνιμα χαραγμένο επάνω του. Δεν άφηνε ποτέ να φανούν σκοτούρες και προβληματισμοί. Πολλές φορές νόμιζες πως σου έκανε πλάκα και αναρωτιόσουν: «Αυτό το παιδί δεν έχει έγνοιες; Δεν έχει ανησυχίες;».

Η απάντηση ήταν απλή. Από μικρός είχε εμπιστευθεί τη ζωή του στον Θεό.

Στο σχολείο ήταν επιμελής, χωρίς να είναι απομονωμένος ή κλεισμένος στον εαυτό του. Αντιθέτως, ήταν η χαρά της παρέας. Αθλητικός και ιδιαίτερα ικανός στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ και στο βόλεϊ. Πάντα πρώτος στις δράσεις, πρόθυμος να βοηθήσει, ομαδικός και ανιδιοτελής. Μοιραζόταν ό,τι είχε και, μέχρι την αφιέρωσή του, αποτελούσε μεγάλο στήριγμα για τη μητέρα του σε κάθε δουλειά του σπιτιού.

Στην κατασκήνωση, στο Αθαμάνιο, τον γνώρισα ακόμη καλύτερα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα γκολ που μου έβαλε στον τελικό, μέσα σε εκείνο το ανεπανάληπτο τοπίο των Τζουμέρκων, ανάμεσα στα έλατα, στις βουνοπλαγιές και στα σκιουράκια.

Τότε στενοχωρήθηκα που χάσαμε την κούπα. Σήμερα χαίρομαι που έχασα από έναν τέτοιο παίκτη. Από έναν επουράνιο παικταρά.

Ο Θοδωρής αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών και επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της αφιερώσεως. Από μικρός στο ψαλτήρι μέχρι το ιερό. Δεν έγινε ένας κοσμικός ιερέας. Έγινε πρώτα μοναχός και κατόπιν χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Ως πατήρ Ευσέβιος τίμησε τη διακονία του, στήριξε την αδελφότητα στην οποία αφιερώθηκε, άσκησε την υπακοή και έλαμψε μέσα από την αγάπη του προς τον συνάνθρωπο.

Πιο λυσσασμένη η κόρη!

  

 

Την κεφαλή του Ιωάννου ζητούσε η μάνα. 

Ήταν ικανοποιημένη με τον θάνατο του Δικαίου. 

Την κεφαλή του Ιωάννου ' επί πίνακι', ζητούσε η κόρη. 

Συγκεκριμένα. Μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά και χωρικά όρια. 

Άμεσα! Πιο λυσσασμένη η κόρη! 

Αμοργιανό, Γαρουφαλλιάς Γαρύφαλλο, Καραβάς, τσαμπούνα

 

Όπου αγάπη & υπακοή, ζων Χριστός

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Τα θεμέλια της ορθής πίστης βλέπουμε σήμερα να μας επισημαίνει ο Απόστολος Παύλος κατά το Αποστολικό Ανάγνωσμα της ημέρας, (Α΄ Κορ. ιστ΄ 13-24), αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί.

Τον ακούμε, λοιπόν, να ξεκινά τονίζοντας την πνευματική εγρήγορση που πρέπει να διακρίνει τους πρώτους πιστούς της Κορίνθου, καθώς ήδη τον είχαν πληροφορήσει για τις πνευματικές διαταραχές που είχαν προκύψει ο Στεφανάς, ο Φουρτουνάτος και ο Αχαϊκός.

Τον είχαν επισκεφθεί στην Έφεσο προσωπικά, ώστε εκ του σύνεγγυς να του εκφράσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Έτσι, λοιπόν, προσδιορίζει τα θεμέλια που προείπαμε ως δύο μεγάλες αρετές, απαραίτητες προϋποθέσεις για την ορθή τους πορεία στον δρόμο του Χριστού. Ξεκινά με την πολυειπωμένη αγάπη, η οποία πρέπει να τους διακρίνει σε ό,τι κι αν κάνουν μέσα στη χριστιανική κοινότητα, από όποιο πόστο κι αν διακονούν.

Έπαιζε μεγάλο ρόλο η αγάπη που τονίζει ο Παύλος, τότε όπως και τώρα, ώστε να μπορούν να στηρίζονται οι εύθραυστες ισορροπίες της πρώτης εκείνης Εκκλησίας.

Οι πειρασμοί ήταν πολλοί και οι διαμάχες πολύ εύκολα αναδύονταν, λόγω κυρίως της αγνωσίας. Όχι όμως η οποιαδήποτε αγάπη ως απλή λέξη, που πολλές φορές λέγεται εύκολα, αλλά η εν Χριστώ αγάπη, η οποία αποτελεί καθολικό στήριγμα.

Αν όλοι μαζί εργάζονταν έχοντας ως κύριο άξονα την αγάπη στον Χριστό, τότε και ο μεταξύ τους δεσμός θα στερεωνόταν και θα επικεντρωνόταν στη διάδοση του Ευαγγελίου, αποφεύγοντας κάθε προσωπική επιδίωξη και, κατά συνέπεια, κάθε πνευματική αναταραχή.

Η δεύτερη και μεγάλης σημασίας αρετή που τους παρουσιάζει είναι η υπακοή στους παλαιότερους της κοινότητας, στους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, όπως θα λέγαμε σήμερα, στους Επισκόπους, στους Ιερείς, στους Μοναχούς και στις Μοναχές.

Όταν δεν ξέρεις πια τι να κάνεις… γύρνα την καρδιά σου στον Θεό.

  

Πες Του μόνο:
«Θεέ μου, δεν ξέρω τον δρόμο…
αλλά Εσύ ξέρεις.
Πάρε με από το χέρι και οδήγησέ με.»
Και άφησε την ψυχή σου να ηρεμήσει…
Γιατί δεν χρειάζεται να γνωρίζεις
πώς θα λυθούν όλα.

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ

 

 

“Οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ.   Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν” (Ματθ. 21, 38-39) 

“Τελευταῖον τοὺς ἔστειλε τὸν γιό του μὲ τὴ σκέψη· “θὰ σεβαστοῦν τὸν γιό μου”. Οἱ γεωργοὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τὸν γιό, εἶπαν μεταξύ τους· “αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος. ᾿Εμπρός, ἂς τὸν σκοτώσουμε καὶ ἂς ἁρπάξουμε τὴν κληρονομιά του”. ῎Ετσι, τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλι καὶ τὸν σκότωσαν”. 

    Μία από τις πιο συγκλονιστικές παραβολές του Ευαγγελίου είναι αυτή των κακών γεωργών. Ο Χριστός, λίγο πριν το πάθος Του, απευθύνεται προς τους μαθητές, αλλά και προς τους θρησκευτικούς ηγέτες του λαού του Ισραήλ, όπως επίσης και προς τον λαό που Τον ακούνε, και αναφέρει την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης. 

Πώς δηλαδή ο Θεός διάλεξε τον λαό του Ισραήλ για να καλλιεργήσει τον αμπελώνα Του, δηλαδή την ανθρωπότητα, ώστε να μπορέσουμε οι άνθρωποι να καταστήσουμε ενεργό τον σκοπό της ζωής μας, που είναι η ομοίωση προς τον Θεό. Και η επιλογή του Θεού δεν ήταν τυχαία. 

Ο λαός του Ισραήλ ήταν ένας δυνατός λαός ψυχικά, είχε αναζήτηση της αλήθειας και ποθούσε την σχέση με τον αληθινό Θεό, ακολουθώντας τους Πατριάρχες του, τον Αβραάμ, τον Ισαάκ, τον Ιακώβ, εκείνους δηλαδή που έδειξαν ότι η πίστη δεν είναι πεποίθηση σε προτάσεις ή σκέψεις, αλλά σχέση με τον Θεό, Τον Οποίο ο άνθρωπος αναζητεί για να έχει η ζωή του νόημα, Τον λόγο του Οποίου ο άνθρωπος είναι έτοιμος να ακολουθήσει, θυσιάζοντας τις βεβαιότητές του, το σπίτι, την ιδιοκτησία, τον τόπο, ακόμη και τη συγγένεια, όπως έκανε ο γενάρχης του Ισραήλ, ο Αβραάμ.

    Κι ενώ ο Θεός έκανε αυτή την εκλογή και όρισε αυτόν τον λαό να κρατήσει τον αμπελώνα της γης, να τρυγήσει τους καρπούς, να ζήσει ο ίδιος και να μοιραστεί το κρασί της χαράς που δίνει η πίστη, αλλά και να ανταποδώσει με ευχαριστία στον Θεό το μερίδιό Του, που είναι η αντιπροσφορά, η ευγνωμοσύνη, η αγάπη, η παραμονή στην πίστη, αυτός ο λαός θεώρησε ότι μπορεί να κρατήσει τη θέση του στον κόσμο και τα αγαθά που ο Θεός του έδωσε μόνο με τον εαυτό του και τις δυνάμεις του. 

Στα χέρια της Παναγίας!

 

 

 

Κάθε πρωί, πριν αρχίσεις τη μέρα σου,

κάνε μια μικρή προσευχή και άφησε

τα πάντα στα χέρια της Παναγίας.

Εκείνη γνωρίζει τις αγωνίες σου,

βλέπει τις δυσκολίες σου

και ξέρει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσεις.

Ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

 

 

Ἦταν, ὅπως λέγουν, «ἀποστολικοὶς χαρίσμασι λαμπρυνόμενος». Σὰν πρεσβύτερος ἀκόμα, διακρινόταν γιὰ τὴ μεγάλη του εὐσέβεια, τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἀγαθότητά του.

Στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ σύνοδο, ποὺ ἔγινε στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας, ὁ τότε Πατριάρχης τὸν ἐξέλεξε ἀντιπρόσωπό του. Καὶ ὅταν στὴν Σύνοδο αὐτὴ καταδικάστηκε ὁ Ἁρεῖος, ὁ Ἀλέξανδρος, ἂν καὶ γέροντας 70 χρονῶν, δέχθηκε νὰ περιοδεύσει στὴν Θρᾴκη, Μακεδονία, Θεσσαλία καὶ στὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα, γιὰ νὰ διδάξει καὶ νὰ γνωστοποιήσει τὰ ὀρθὰ δόγματα τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας. 

Ἀλλὰ ἐνῷ βρισκόταν στὴν περιοδεία αὐτή, ὁ πατριάρχης Μητροφάνης ἀπεβίωσε. Ὅρισε ὅμως διάδοχό του τὸν Ἀλέξανδρο, διότι, παρὰ τὸ γῆρας του, εἶχε τὰ κατάλληλα ἐφόδια γιὰ τὴ διακυβέρνηση τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τῆς πρωτευούσης.

Πράγματι, σὰν Πατριάρχης ὁ Ἀλέξανδρος ἀνταποκρίθηκε σωστὰ στὶς δύσκολες περιστάσεις τῶν καιρῶν. Τότε ὁ Ἁρεῖος εἶχε ἐξαπατήσει τὸ βασιλιὰ Κωνσταντῖνο ὅτι δῆθεν πιστεύει ὀρθά. 

Καὶ ὁ βασιλιὰς διέταξε τὸν Ἀλέξανδρο νὰ ἀφήσει τὸν Ἁρεῖο νὰ μετέχει τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὁ Ἀλέξανδρος, λυπημένος, προσευχήθηκε στὸν Θεὸ καὶ ζήτησε τὴν βοήθειά Του. Ἡ δέηση τοῦ Ἱεράρχη εἰσακούσθηκε.

Καλημέρα!

 

 

"Eυτυχισμένοι είναι εκείνοι,

που βλέπουν την ομορφιά

σε απλά πράγματα,

Καλή σας νύχτα!

  

 

Κι αν ψάξεις προσεκτικά...
θα βρεις κάπου ένα μικρό ξωκλήσι,
χωρίς κόσμο πολύ, κι εκεί,
μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου
και να προσευχηθείς σιωπηλά,
για εκείνους που έφυγαν
και για εκείνους που αγαπάς.

Η Η Χάρη έρχεται να σου μεγαλώνει τόσο την καρδιά, ώστε να χωράς εκεί μέσα και εκείνον που πριν δεν άντεχες.

 

 

«Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει χρόνια πνευματικό αγώνα και να μην έχει καταλάβει ακόμη ένα απλό πράγμα: ότι δεν είναι κάθε σκέψη του αλήθεια και δεν είναι κάθε δυνατό αίσθημα πληροφορία από τον Θεό.

Ο λογισμός έχει μεγάλη τέχνη. Στον έναν λέει: «Εσύ δεν αξίζεις τίποτε». Στον άλλον: «Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους». Και πολλές φορές ο δεύτερος κινδυνεύει περισσότερο από τον πρώτο, γιατί ο πρώτος τουλάχιστον πονάει και ζητάει βοήθεια, ενώ ο δεύτερος μπορεί να νομίζει ότι έφτασε εκεί που ακόμη δεν ξεκίνησε. 

Έρχεται ένας:

«Πάτερ, αισθάνομαι ότι ο Θεός μού έδωσε ένα ιδιαίτερο χάρισμα».

«Τι χάρισμα, παιδί μου;»

«Καταλαβαίνω τι έχουν οι άλλοι μέσα τους».

Ε, βάλε λίγο φρένο.

Γιατί άλλο να σου δίνει ο Θεός ευαισθησία να πονάς τον άλλον και άλλο να νομίζεις ότι σου έδωσε τα κλειδιά της ψυχής του.

Η υπερηφάνεια δεν έρχεται πάντοτε και λέει: «Είσαι σπουδαίος». Είναι πιο έξυπνη. Σου λέει: «Εσύ βλέπεις λίγο βαθύτερα». Μετά: «Οι άλλοι δεν μπορούν να σε καταλάβουν». Ύστερα: «Σε παρεξηγούν επειδή λες την αλήθεια». Και στο τέλος ο άνθρωπος έχει κλείσει όλες τις πόρτες από όπου θα μπορούσε να μπει μια διόρθωση και νομίζει ότι έκλεισε τις πόρτες στον πειρασμό.

Εκεί χρειάζεται διάκριση.

Γιατί ακόμη και ένας καλός λογισμός μπορεί να χαλάσει, αν μπει μέσα το «εγώ». Πας να βοηθήσεις έναν άνθρωπο. Πολύ καλά. Και την ώρα που τον βοηθάς έρχεται από πίσω ένας άλλος λογισμός: «Αν δεν ήμουν εγώ, τι θα έκανε;»

Ε, πήγε η μισή βοήθεια.

Έκανες το καλό και πήγες μετά να εισπράξεις τον εαυτό σου.

Γι’ αυτό στην πνευματική ζωή δεν εξετάζουμε μόνο αν ένας λογισμός φαίνεται καλός.

Κοιτάζουμε πού μας πηγαίνει.

Με κάνει πιο επιεική; Με κάνει να συγχωρώ ευκολότερα; Με κάνει να ακούω; Μπορώ ακόμη να πω «έκανα λάθος»; Ή όσο περνάει ο καιρός γίνομαι πιο βέβαιος ότι εγώ καταλαβαίνω και οι άλλοι όχι; Αυτό είναι μεγάλο θερμόμετρο.

Ο άνθρωπος έχει μέσα του μια φοβερή δυνατότητα: μαθαίνει εκείνο που επαναλαμβάνει. Το μυαλό μοιάζει λίγο με μονοπάτι στο βουνό. Άμα περνάς κάθε μέρα από το ίδιο μέρος, σε λίγο δεν ψάχνεις δρόμο. Τα πόδια πηγαίνουν μόνα τους.τσι γίνεται και με τους λογισμούς.

Αν κάθε μέρα λες «θα αποτύχω», μαθαίνεις να φοβάσαι πριν ακόμη δοκιμάσεις. Αν λες «όλοι με αδικούν», κάθε παρατήρηση θα σου φαίνεται επίθεση. Αν λες «εγώ ξέρω καλύτερα», κάποια στιγμή δεν θα ακούς ούτε εκείνον που σε αγαπάει.

Αποχαιρετώντας τον Αύγουστο.

  

Σε δυο μέρες ο Αύγουστος θα μας χαμογελάσει για τελευταία φορά αγαπημένα και θα πάρει μαζί του όλα εκείνα τα μικρά θαύματα που κρύφτηκαν μέσα στις μέρες του…

Πέρασε γρήγορα κι αυτό το καλοκαίρι….

Δεν ξέρω τι γεύση άφησε στην καρδιά του καθενός μας, γλυκιά, νοσταλγική, ή ίσως λίγο πικρή…

Μα ας κρατήσουμε κάτι πιο βαθύ:  οι μέρες ανήκουν στο ημερολόγιο…  οι στιγμές ανήκουν σε εμάς…. Κι αυτές τις στιγμές ας μην τις αφήνουμε να περνούν απαρατήρητες.!!

Γιατί η ζωή, όσο μικρή κι αν μοιάζει, είναι γεμάτη μικρά θαύματα που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε.

Σχολια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (ΙΓ΄ Ματθαίου)

 

 

Η ανθρώπινη αχαριστία

«Άνθρωπός τις ήν οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε»

Ο οικοδεσπότης της σημερινής ευαγγελικής περικοπής φύτεψε ένα αμπέλι, το περιποιήθηκε με περισσή φροντίδα και το εμπιστεύτηκε σε γεωργούς. Όταν όμως ήλθε ο καιρός της συγκομιδής, οι γεωργοί όχι μόνο δεν απέδωσαν τους καρπούς, αλλά κακοποίησαν τους απεσταλμένους του και δεν δίστασαν να φονεύσουν ακόμα και τον ίδιο τον Μονογενή του Υιό.

Μέσα από το βαθυστόχαστο περιεχόμενο αυτής της παραβολής, η Εκκλησία αποκαλύπτει μπροστά μας δύο αντίθετες πραγματικότητες: από τη μια πλευρά τη χωρίς όρια αχαριστία και σκληροκαρδία του ανθρώπου, και από την άλλη την απέραντη αγάπη και μακροθυμία του Θεού, στον ωκεανό της οποίας καλείται να πλέει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο φράκτης και οι Νόμοι

Αναλύοντας τη συγκεκριμένη παραβολή, ο Ιερός Χρυσόστομος σημειώνει ότι ο «φράκτης» στον οποίο αναφέρεται το Ευαγγέλιο είναι ο Νόμος που έδωσε ο Θεός στον ισραηλιτικό λαό μετά την έξοδο από την Αίγυπτο. Ο Νόμος αυτός προσφέρθηκε ως προστατευτικό τοίχο, ακριβώς για να προφυλάξει τον λαό από την πλάνη, την ειδωλολατρία και την αποστασία. Βέβαια, ο «φράκτης» αυτός δεν αφορά μόνο την Παλαιά Διαθήκη, αλλά υφίσταται και στην Καινή Διαθήκη, στον καινούργιο κόσμο της Εκκλησίας.