Χριστός Ανέστη!

  

Τα πνευματικά πάθη είναι βαρύτερα και πιο καταστροφικά από τα σωματικά
Όταν η Μαρία άλειψε τα πόδια του Κυρίου με ακριβό μύρο, ο Ιούδας δεν είπε:
– Είμαι τσιγκούνης.
Αλλά είπε:
– Τι σπατάλη! Αυτό το μύρο θα μπορούσε να πουληθεί και τα χρήματα να δοθούν στους φτωχούς! (βλ. Ιωάννης 12:5)

Τέτοιος ήταν αυτός που πούλησε τον Χριστό.

Εμείς, οι άνθρωποι, ξέρουμε πολύ καλά πώς να κρύβουμε την κακία μας με το πρόσχημα της αρετής.

Όταν κάποιος κρίνει έναν άλλον, δεν λέει:
– Έχω γίνει κριτής του!

Αλλά λέει:
– Εγώ αγωνίζομαι για την αλήθεια, η αλήθεια είναι πάνω απ' όλα, και ό,τι λέω το κάνω στο όνομα της δικαιοσύνης!

Όταν η επιστήμη υποκλίνεται στο Ευαγγέλιο: Ψηφιακή σάρωση «ανέστησε» αρχαίες Επιστολές του Παύλου και δεν έχει αλλάξει «ούτε ένα γιώτα»!

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

Κάθε φορά που η επιστημονική έρευνα φέρνει στο φως νέα ιστορικά στοιχεία για τον Χριστιανισμό, δεν γίνεται να μην κατακλυστείς από θαυμασμό για την απόλυτη αξιοπιστία της Αγίας Γραφής. 

Η θεοπνευστία και η πιστότητα του τελειότερου βιβλίου που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, είναι μια συναρπαστική αλήθεια που δεν παύει ποτέ να συγκινεί τις ευσεβείς ψυχές.

Μια πολύ σημαντική ανακάλυψη που ανακοινώθηκε αυτές τις μέρες από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, έρχεται να δείξει ότι η Εκκλησία φύλαξε ως μονάκριβη παρακαταθήκη τον Λόγο του Θεού και πράγματι εδώ και 2 χιλιετίες δεν άλλαξε «ούτε ένα γιώτα» από τα ευωδιαστά ρήματα της Καινής Διαθήκης.

Η ομάδα του καθηγητή Garrick Allen, σε συνεργασία με το Early Manuscripts Electronic Library (EMEL) κατάφερε να ανακτήσει ψηφιακά ένα μέρος του Κώδικα H (Codex Coislinianus) που χρονολογείται στον 6ο αιώνα μ.Χ. και περιείχε τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου.

Οι ακαδημαϊκοί ερευνητές μπόρεσαν να ανακτήσουν 42 σελίδες από τον χαμένο Κώδικα, σε μια περγαμηνή που είχε επαναχρησιμοποιηθεί τον 13ο αιώνα στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, για τη βιβλιοδεσία άλλων χειρόγραφων. Λόγω του υψηλότατου κόστους της περγαμηνής εκείνη την εποχή, αλλά και της φθοράς που θα είχε ενδεχομένως υποστεί ο Κώδικας H, οι μοναχοί «ανακύκλωσαν» τη γραφική ύλη όπως γινόταν συχνά τότε για να εξυπηρετηθούν οι χρηστικές ανάγκες.

Με τη μέθοδο της πολυφασματικής απεικόνισης, εντοπίστηκαν τα αόρατα ίχνη από το μελάνι που 1.500 χρόνια πριν, αντιγράφηκαν στη συγκεκριμένη περγαμηνή τα ουράνια θησαυρίσματα του Αποστόλου Παύλου. Γραμμένα – φυσικά – στην ατόφια γλώσσα του Ευαγγελίου, τα ελληνικά. Η δε ηλικία του χειρόγραφου πιστοποιήθηκε μέσω ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα την παλαιότητα του κειμένου, ενδεικτικά να αναφέρω ότι κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. έζησε ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης. Ενώ, από το 527 μέχρι το 565 μ.Χ., ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο μέγας Ιουστινιανός.

Η ζωή μας είναι σαν ένα βιβλίο.

  

 Μερικοί άνθρωποι είναι μέρος του προλόγου ...

Αν δεν δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή, ξεχνάμε ότι ήταν εκεί. 

Υπάρχουν όμως και αυτοί που είναι κάτι παραπάνω από μια εισαγωγή, 

από την αρχή ως το τέλος είναι παρόντες σε κάθε γραμμή με τόσο 

μοναδικό και ποιητικό τρόπο που χωρίς αυτούς το βιβλίο θα ήταν 

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος

 

Ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ἦταν υἱὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τῆς Σαλώμης καὶ πρεσβύτερος ἀδελφὸς τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. Καταγόταν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὴν Βησθαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας. 

Ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν ἁλιεία στὴν λίμνη τῆς Γεννησαρὲτ μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννη, ἔχοντας καὶ οἱ δύο μαζί τους καὶ τὸν πατέρα τους, καθὼς καὶ πολλοὺς ἐργάτες.

Εἶχαν δικό τους πλοῖο καὶ συνεργάτης τους ἦταν καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Παρόλα αὐτὰ ὅταν ἄκουσαν τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ «ἀφέντες τὸν πατέρα αὐτῶν Ζεβεδαῖον ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ τῶν μισθωτῶν ἀπῆλθον ὀπίσω αὐτοῦ».

Ὁ Ἰάκωβος μαζὶ μὲ τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη ἐπέδειξαν μεγάλο ζῆλο ὡς Μαθητὲς τοῦ Κυρίου. Γι’ αὐτὸ καὶ κλήθηκαν υἱοὶ βροντῆς καὶ ἔγιναν μάρτυρες πολλῶν μεγάλων γεγονότων, ποὺ δὲν τὰ βίωσαν οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι. 

Ἔγιναν ἀποκλειστικοὶ μάρτυρες τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου. Εἶδαν τὴ θαυμαστὴ Ἀνάσταση τῆς θυγατέρας τοῦ ἀρχισυναγωγοῦ Ἰάειρου καὶ εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ προσκληθοῦν ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ κοντά Του κατὰ τὶς ὧρες τῆς προσευχῆς καὶ τῆς ἀγωνίας Του στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ. 

Ἡ οἰκειότητα αὐτὴ ὁδήγησε προφανῶς τὸν Ἰάκωβο μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰωάννη νὰ ζητήσουν μέσῳ τῆς μητέρας τους ἀπὸ τὸν Κύριο, πρωτοκαθεδρία στὴν ἐγκόσμια βασιλεία Του, παρανοώντας τὴν ἀποστολὴ τοῦ Μεσσία. Οἱ δυὸ Μαθητὲς ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστό, δόξα μὲ ἀνθρώπινα κριτήρια, ἔχοντας κατὰ νοῦ ὅτι ἡ Βασιλεία Του εἶναι αἰσθητή. 

Ὁ Χριστὸς ὅμως, διορθώνοντας τὴν ἐσφαλμένη δοξασία τους, ὑποδεικνύει τὴν πραγματικὴ καὶ αἰώνια δόξα, ἡ ὁποία διέρχεται μέσα ἀπὸ τὸ «ποτήριον», ποὺ εἶναι τὰ Πάθη καὶ ὁ Σταυρός. Γι’ αὐτὸ τοὺς λέγει: «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι;».

Χριστός Ανέστη.

  

Η πεταλούδα συνδέεται με τη ζωή του Χριστού.
Το κουκούλι συνδέεται με το θάνατο.

Καλή σας νύχτα!

  

 

Τ` αγριολούλουδα έχουν δύο παραπανίσιες αξίες:
Πρώτα δεν πουλιούνται και έπειτα,

Από το «Θηρίο» της Οργής ,στη Χαρά του Κυρίου.

  

Στην καθημερινότητά μας, συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια παρεξηγημένη φράση: «Οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε». Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό σημαίνει πως πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα παθητικά. Όμως, η αλήθεια είναι διαφορετική και πολύ πιο βαθιά.

Υπάρχει μια μορφή οργής που είναι δικαιολογημένη και ιερή. Είναι η οργή που νιώθουμε όταν πρέπει να υπερασπιστούμε την οικογένειά μας, την πατρίδα μας ή το δίκαιο. Αυτή η οργή λειτουργεί ως φύλακας.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν η οργή εισβάλλει στην απλή καθημερινότητα. Εκεί, μεταμορφώνεται σε ένα «άγριο θηρίο» που μας οδηγεί στη δυστυχία. π.χ.

Στο τιμόνι: Όταν μαλώνουμε με έναν άλλο οδηγό, ανεξάρτητα από το ποιος φταίει, παραδίδουμε την ψυχή μας στην ταραχή .

Στο σπίτι: Όταν θυμώνουμε με το παιδί μας επειδή παίζει, κλαίει ή φωνάζει, το πρόβλημα δεν είναι η δική του ζωντάνια, αλλά η δική μας αδυναμία να βρούμε την ειρήνη μέσα μας.

Η πνευματική ζωή μοιάζει με μια συνεχή προπόνηση. Κάθε στιγμή, καλούμαστε να επιλέξουμε τον «ρόλο» που θα ενσαρκώσουμε: τον οργισμένο άνθρωπο που χάνει το δίκιο του ή τον πράο που κερδίζει την καρδιά του;

Το μυστικό του Αγίου Παϊσίου: Ο Άγιος έλεγε πως ο νους μας είναι ένα «Εργοστάσιο Λογισμών». Αν βάζεις μέσα «σκουπίδια» (κακές σκέψεις, νεύρα, καχυποψία), θα παράγεις δυστυχία. Αν όμως βάζεις «καλή πρώτη ύλη» (καλούς λογισμούς), τότε παράγεις χαρά.

Η Εκκλησία Κρήτης για τις διώξεις Χριστιανών και τα φαινόμενα βίας

 

Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης συνῆλθε σήμερα, 28 Ἀπριλίου 2026, σέ Συνεδρία, στήν ἕδρα Της, στό Ἡράκλειο, καί ἀσχολήθηκε μέ θέματα τῆς ἡμερήσιας διάταξης.

Τήν Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδο ἰδιαίτερα ἀπασχόλησαν σύγχρονα φαινόμενα διώξεων Χριστιανῶν λόγῳ θρησκευτικοῦ μίσους καί ἐπιθέσεις σέ χριστιανικούς τόπους λατρείας. 

Καταδικάζει δέ τήν πρόσφατη βεβήλωση ἀγάλματος τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ Χριστοῦ στό νότιο Λίβανο.

Σέ καιρούς πού μαίνονται πολεμικές συρράξεις στή Μέση Ἀνατολή καί σέ ἄλλα σημεῖα τοῦ πλανήτη, μέ θύματα ἀθώους ἀνθρώπους καί μάλιστα παιδιά, ζητοῦμε τήν προστασία τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι διώκονται.

Σέ ἐποχές κατά τίς ὁποῖες προωθεῖται ἡ ἀποχριστιανοποίηση καί ἐντείνεται ἡ χριστιανοφοβία, ἡ Ἐκκλησία Κρήτης ὑψώνει τή φωνή της καί καλεῖ ὅλους νά ἀρθοῦμε στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί τῶν ἀπαιτήσεων τῶν καιρῶν, διαφυλάσσοντας τήν ἀξία τῆς προσευχόμενης ἀνθρώπινης καρδίας.

Ἡ ἔνταση τῶν φαινομένων βίας, ἐκδίκησης καί ἀπειλῆς τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, ἡ ἐξάρτηση ἀπό κάθε λογῆς οὐσίες πού ἐπιλέγονται ὡς ὑποκατάστατα τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς καί τά τραγικά περιστατικά βίας καί ἐγκλημάτων πού ζοῦμε τίς τελευταῖες ἡμέρες στήν πατρίδα μας ὀφείλουν νά ἀπασχολήσουν σοβαρά ὅλους μας καί νά μᾶς ὁδηγήσουν στήν ἀναθεώρηση τῶν λανθασμένων ἐπιλογῶν καί ἐπιδιώξεών μας ὡς κοινωνίας.

Στην εβδομαδα των Μυροφόρων γυναικών

  

Γυναίκες, ακούστε—φωνή χαράς αντηχεί!
Τον θάνατο, τον τύραννο του Άδη συνέτριψα,
κι απ’ τη φθορά ανέστησα τον κόσμο.

Τρέξτε, στους φίλους πείτε τα καλά μου νέα·
θέλω το πλάσμα μου να δει να ξημερώνει
χαρά από τις Γυναίκες, από κει που κάποτε γεννήθηκε η λύπη.

*

Ξεκινήστε, λαοί, με ψαλμού να
υμνείτε με χαρά τον Χριστό·
Πάσχα μέγα ανέτειλε για μας,
ο Αναστημένος απ’ τον τάφο,
ο Ζωοδότης,
ο Λυτρωτής όλης της κτίσης.

Στίχος
Κύριε, ευλόγησες τη γη σου,
και γύρισες απ’ την αιχμαλωσία τον Ιακώβ.

Με το «Χαίρε» στις Μυροφόρες
της Εύας την καταδίκη λύνεις σε χαρά·
κι αναστημένος, τους μαθητές στέλνεις
να κηρύξουν στον κόσμο
την τριήμερη έγερσή σου απ’ τον τάφο.

Απ΄όλα τα κατορθώματα το μεγαλύτερο...

 

Για τον Χριστό κάθε άνθρωπος είναι πολύτιμος και μοναδικός!

  

Είναι χαρακτηριστικό πώς μέσα στα ευαγγέλια δίνονται πολλές πληροφορίες για την σχέση του Χριστού με μαθητές και αποστόλους και σε όλες τις αναφορές σου δίνεται η εντύπωση πώς ο καθένας από αυτούς είναι ο δικός του, ο καθαρά δικός του και αγαπημένος άνθρωπος.

Τα ευαγγέλια ονομάζουν αγαπημένο μαθητή του Χριστού τον Ιωάννη. Και ήταν.

Σε κάθε άλλη περίπτωση προσωπική σου δίνεται η ίδια εντύπωση για τον καθένα.

Ο Πέτρος;Δίπλα από τον Χριστό συνεχώς. Σε αυτόν γίνονται οι μεγαλύτερες αποκαλύψεις και ο Χριστός τον ξεχωρίζει στο μήνυμα για την ανάσταση. Ο ίδιος φαίνεται σαν ο έμπιστος άνθρωπος του Χριστού.

Ο Ιάκωβος του Ζεβεδαίου; Αγαπημένος και μέσα στον κύκλο τον στενό των τριών ή τεσσάρων μαθητών με Πέτρο, Ανδρέα και Ιωάννη.

Ο Πρόδρομος; Από τον ίδιο τον Χριστό μαρτυρείται ως ο σπουδαιότερος των ανθρώπων.

Ο Θωμάς; Για χάρη του ο Χριστός επανεμφανίζεται αναστάς στους μαθητές.

Όπως και στον Λουκά και τον Κλεόπα, τον Ιάκωβο και την Μαγδαληνή πού γίνεται και η πρώτη ευαγγελιστρια. 

Ο Λάζαρος και οι αδελφές του, ονομάζονται φίλοι και αγαπημένοι φίλοι του Χριστού. Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, μαζί με τις Μυροφόρες είναι οι μόνοι πού ΔΕΝ τον εγκαταλείπουν. Τέτοια τεράστια αγάπη τους ενέπνευσε.

Οἱ Ἅγιοι Ἰάσονας καὶ Σωσίπατρος οἱ Ἀπόστολοι

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος ἀνήκουν στὴ χορεία τῶν Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου καὶ κατάγονταν ὁ μὲν Ἰάσων ἀπὸ τὴν Ταρσὸ ἢ τὴν Θεσσαλονίκη, κατὰ τὸ παλαιὸ χειρόγραφο, ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ δὲ Σωσίπατρος ἀπὸ τὴν Ἀχαΐα.

Τὸ ὄνομα τοῦ Ἰάσων ἀπαντᾶ σὲ δύο ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μετὰ τοὺς Φιλίππους, ἦλθε στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου δίδαξε ἐπὶ τρεῖς ἑβδομάδες. Ἡ διδασκαλία του ἐπέσυρε τὸ μίσος τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι στράφηκαν ἐναντίον του, παρακινώντας καὶ τοὺς ἀγοραίους τῆς πόλεως. Ἐπειδὴ φιλοξενοῦνταν στὸ σπίτι τοῦ Ἰάσονος, οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἀναζήτησαν ἐκεῖ. 

Δὲν τὸν βρῆκαν ὅμως, γι’ αὐτὸ ἔσυραν τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς στοὺς πολιτάρχες, δηλαδὴ στοὺς δημοτικοὺς ἄρχοντες. Στὴν ἀφήγηση αὐτὴ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων ἀναφέρεται γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰάσονα. Στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ ὁ Παῦλος ἀναφέρει τὸν Ἰάσονα μὲ ἐκείνους ποὺ ἀπηύθυναν χαιρετισμοὺς στοὺς παραλῆπτες τῆς Ἐπιστολῆς.

Ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔχουμε τὶς πρῶτες πληροφορίες καὶ συγκεκριμένα στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή, ὁ Ἰάσων καὶ ὁ Σωσίπατρος χαρακτηρίζονται «συγγενεῖς» τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς δημιούργησε ὁρισμένα ἐρωτήματα. Κατὰ πᾶσα πιθανότητα σημαίνει ὅτι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἰάσων ἦταν ὁμότεχνοι, πάντως ὄχι συγγενεῖς ἐξ αἵματος. 

Ἐν τούτοις, ὅπως δέχονται οἱ ἐρευνητές, ὁ ἀναφερόμενος στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ στὴν Ἐπιστολὴ εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρόσωπο. «Τούτου τοῦ Ἰάσονος», λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «καὶ Λουκᾶς μέμνηται. Οὐ γὰρ ἁπλῶς συγγενῆν μέμνηται, εἰ μὴ καὶ τὴν εὐσέβειαν εἶεν ἑοικότως αὐτῷ». Μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα ὁμιλεῖ καὶ ὁ Θεοφύλακτος: «Εἰ μὴ γὰρ τοιοῦτοι ἦσαν, οὐκ ἂν αὐτῶν ἐμνήσθη». Στὸ ἴδιο συμπέρασμα καταλήγουν ὁ Θεοδώρητος Κύρου, ὁ Οἰκουμένιος καὶ ὅλοι οἱ νεότεροι ἑρμηνευτές· δέχονται δηλαδὴ ταυτισμὸ τοῦ Ἰάσονος τῶν Πράξεων καὶ τῆς Ἐπιστολῆς.

Ὁ Ἰάσων φαίνεται ὅτι διατηροῦσε μικρὸ ἐργαστήριο ὑφαντουργίας, στὸ ὁποῖο ὁ Παῦλος βρῆκε ἐργασία. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ συνεργάτης τοῦ Ἀποστόλου ἦταν ἐγκατεστημένος στὴ Θεσσαλονίκη καὶ ἴσως μονίμως. Τὸ Μηναῖον τῆς Ἐκκλησίας φέρει τὸν Ἰάσονα Ταρσέα ὡς πρὸς τὴν καταγωγή. «Τούτων ὁ μὲν Ἰάσων Ταρσεὺς ἦν, ὃς καὶ πρῶτος ἐκεῖθεν ζωγρεῖται πρὸς τὴν εὐσέβειαν». 

Ἴσως ἡ ἄποψη αὐτὴ σχηματίσθηκε ἀπὸ τὴν φράση τοῦ Παύλου «οἱ συγγενεῖς μου» καὶ κυρίως ἀπὸ παρερμηνεία σχετικῆς φράσεως τῶν λεγομένων «Πράξεων τῶν Ἁγίων», ἔργο κατὰ πᾶσα πιθανότητα τοῦ 9^ου αἰῶνος μ.Χ. Οἱ «Πράξεις τῶν Ἁγίων» ἀναφέρουν ὅτι ὁ Ἰάσων καταστάθηκε ἀπὸ τὸν Παῦλο, Ἐπίσκοπος Ταρσοῦ. «Ἐξ ἀρχῆς», λέγει τὸ κείμενο τῶν «Πράξεων τῶν Ἁγίων», «ὁμοῦ Ἰάσων τῆς Ταρσοῦ μητρόπολιν κυβερνῶν ἐμπεπίστευτο παρὰ Παύλου ὡς οἰκείαν πατρίδα». Ἀλλὰ τὸ «οἰκείαν πατρίδα» δὲν ἀναφέρεται στὸν Ἰάσονα, ἀλλὰ στὸν Ταρσέα Παῦλο, ποὺ ἐμπιστεύθηκε τὴν πατρίδα του στὸν Ἰάσονα. 

Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ὁ Ἰάσων καταγόταν ἀπὸ τὴν Ταρσό, δὲν θὰ ἦταν Χριστιανὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἐγκατάστασή του στὴ Θεσσαλονίκη. Τοῦτο εἶναι εὔκολο νὰ τὸ ἰσχυρισθοῦμε, διότι ἐὰν εἶχε γνωρίσει τὴν χριστιανικὴ πίστη στὴν Ταρσό, βρισκόμενος στὴν Θεσσαλονίκη ἔπρεπε τουλάχιστον νὰ εἶχε προλειάνει τὸ ἔδαφος. Τὸ μόνο βέβαιο εἶναι ὅτι ὁ Ἰάσων ζοῦσε στὴν Θεσσαλονίκη καὶ ὅτι ἔγινε μαθητὴς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Ἡ γνώμη τοῦ Holzner ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἦλθε ἀπὸ τοὺς Φιλίππους στὴ Θεσσαλονίκη κομίζοντας Ἐπιστολὲς πρὸς τὸν Ἰάσονα, συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς ἀπόψεως ἐκείνης ὅτι ὁ Παῦλος δὲν γνώριζε τὸν Ἰάσονα καὶ ὅτι ὁ Ἰάσων γνώρισε τὸν Χριστιανισμὸ ἀπὸ τὸν Παῦλο. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἱεραποστολικῆς δράσεώς του, ἐπισκεπτόταν καταρχὴν τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἔπειτα ἀπευθυνόταν στοὺς Ἐθνικούς. Ἔτσι καὶ στὴ Θεσσαλονίκη, ὅπως εἶναι γνωστό, πρῶτα ἐπισκέφθηκε τὴ συναγωγή, ὅπου καὶ μίλησε. 

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἑρμηνευτὲς ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Ἰάσων ἦταν Ἰουδαῖος. Τὸ ὄνομα Ἰάσων ἦταν συνηθισμένο στοὺς Ἕλληνες, τὸ ἔπαιρναν ὅμως καὶ πολλοὶ Ἑλληνιστὲς Ἰουδαῖοι. Ἡ πληροφορία τοῦ Δωροθέου Τύρου, ὅτι ὁ Ἰάσων ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα Μαθητὲς τοῦ Κυρίου ἔχει ἀποκρουσθεῖ.

Ἡ δράση τοῦ Ἰάσονος, ἀρχίζει ἀμέσως μετὰ τὴν μεταστροφή του στὸν Χριστό. Φιλοξενεῖ τὸν Παῦλο στὸ σπίτι του, προσφέρει στὸν δάσκαλο καὶ στοὺς πρώτους Χριστιανοὺς τὴ βοήθειά του, διαθέτει τὸ ἴδιο του τὸ σπίτι γιὰ τὶς συνάξεις καὶ ὑφίσταται διώξεις χάρη τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἀναζήτηση τοῦ Παύλου ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἡ σύλληψη τοῦ Ἰάσονος στὴ Θεσσαλονίκη ἦταν πράξη ἀνεύθυνη. 

Χριστός Ανέστη.

  

Στην καινούργια μέρα μη στερήσεις τίποτα.
Αν της χαρίσεις οτι καλύτερο έχεις,

Καληνύχτα!

  

Μετά έρχεται το βράδυ και καταλαβαίνεις
ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις,
πράγματα που δεν μπορείς να έχεις,

Ο σταυρός της μάνας μου...

  

 

Ο σταυρός της μάνας μου δεν ήταν από χρυσό. Ήταν μικρός, ασημένιος, λιτός. Τον φορούσε πάντα, χειμώνα καλοκαίρι, κι ας μαύριζε καμιά φορά από τον ιδρώτα και τον χρόνο. 

Δεν τον έβγαζε ποτέ. Μόνο όταν έκανε μπάνιο τον άφηνε για λίγο στο κομοδίνο, δίπλα στο καντήλι.

Μικρός νόμιζα πως ήταν απλώς ένα κόσμημα. Κάτι σαν τα άλλα που φορούσαν οι γυναίκες στο χωριό. Μα όσο μεγάλωνα, καταλάβαινα πως εκείνος ο σταυρός κουβαλούσε μέσα του μια ολόκληρη ζωή.

Τον είχε πάρει από τη γιαγιά μου, την ημέρα που παντρεύτηκε.
«Δεν είναι για να στολίζεσαι», της είχε πει. «Είναι για να κρατιέσαι».

Και κρατήθηκε.

Όταν ο πατέρας έλειπε μεροκάματα μακριά και τα βράδια απλώνονταν βαριά μέσα στο σπίτι, η μάνα μου έπιανε τον σταυρό και τον σφίγγε μέσα στη χούφτα της. Δεν μιλούσε. Μόνο κοίταζε το παράθυρο. Σαν να περίμενε να φανεί φως από κάπου.

Όταν αρρώστησα παιδί, θυμάμαι να κάθεται δίπλα στο κρεβάτι μου. Το ένα της χέρι στο μέτωπό μου και το άλλο στον σταυρό. Ψιθύριζε κάτι που δεν άκουγα, μα το ένιωθα. Σαν να περνούσε μέσα από εκείνον δύναμη και να έφτανε σε μένα.

Κι όταν ήρθαν οι δύσκολες χρονιές, που δεν έφτανε το ψωμί και οι μέρες έμοιαζαν όλες ίδιες, η μάνα μου δεν λύγισε. Έσκυβε, δούλευε, πάλευε. Και κάθε τόσο, σαν να ήθελε να πάρει ανάσα, άγγιζε τον σταυρό της.

Δεν ήταν πίστη μόνο. Ήταν συνήθεια, παρηγοριά, δύναμη. Ήταν ο τρόπος της να λέει «αντέχω».