Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: «Διαστροφή τα όσα λέγονται για τους μισθούς»

 

 

Γράφει ο Θάνος Θανόπουλος 

---

Με μια σύντομη αλλά ιδιαίτερα αιχμηρή τοποθέτηση, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος απάντησε στις έντονες κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις που προκάλεσε η κυβερνητική απόφαση για την αναπροσαρμογή των μισθών των Μητροπολιτών και του ανώτατου κλήρου.

Ο Μακαριώτατος ανήμερα της εορτής του, μίλησε στην κάμερα του STAR Στερεάς Ελλάδος, από την γενέτειρά του τα Οινόφυτα.

Συγκεκριμένα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, φανερά ενοχλημένος από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται το ζήτημα στη δημόσια σφαίρα, δήλωσε: «Λυπάμαι για τη διαστροφή όλου του πράγματος.»

«Αυτά που έχει πάρει το Κράτος από την Εκκλησία είναι απείρως απέραντα από αυτά που λένε. Όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια» - πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Μακαριώτατος.

Με τη φράση αυτή, ο κ. Ιερώνυμος επανέφερε στο προσκήνιο το ιστορικό επιχείρημα της Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με τη μισθοδοσία του κλήρου.

Ο παπά-Αντώνης ο «Συρματένιος» Ο ιερέας που έγινε ασπίδα για τους πρόσφυγες του ’22.

  

 
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, εκατοντάδες χιλιάδες ράκκη προσφύγων έφτασαν στην Ελλάδα. Στις λασπώδεις εκτάσεις γύρω από τον Πειραιά και την Αθήνα (εκεί που σήμερα είναι η Νίκαια και η Δραπετσώνα), στήθηκαν οι πρώτοι καταυλισμοί με παράγκες.

Ο παπά-Αντώνης, ένας προσφυγόπαπας ο ίδιος που έχασε τα πάντα στη Σμύρνη, αρνήθηκε να διοριστεί σε κάποιον «καλό» και πλούσιο ναό της Αθήνας. Εγκαταστάθηκε σε μια παράγκα στη Δραπετσώνα, ανάμεσα σε τσίγκους και λάσπες.

Γιατί τον έλεγαν «Συρματένιο»: Επειδή δεν υπήρχαν υλικά, χρησιμοποιούσε κομμάτια από σκουριασμένα σύρματα και παλιοσίδερα για να στερεώνει τις στέγες των παραγκών των γερόντων και των χήρων. Τα χέρια του ήταν μόνιμα πληγιασμένα και ματωμένα από τα σύρματα.

Ὁ Ἅγιος Τύχων ὁ Θαυματουργός Ἐπίσκοπος Ἀμαθοῦντος Κύπρου

 

Ὁ Ἅγιος Τύχων καταγόταν ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ ἐγεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς στὴν Ἀμαθούντα τῆς Κύπρου, τὴν σημερινὴ Παλαιὰ Λεμεσό. Ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν αὐτοκρατόρων Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου (395 – 423 μ.Χ.). 

Ἀφιερωθεὶς ὑπὸ τῶν φιλοθρήσκων γονέων του στὸν Θεό, ἔλαβε ἄρτια μόρφωση καὶ διακρίθηκε στὴ μελέτη τῶν Ἁγίων Γραφῶν. Γιὰ τὴν καθαρότητα τοῦ βίου καὶ τὴν ἁγνότητά του ἐχειροτονήθηκε ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου Ἀμαθούντος Μνημονίου διάκονος καὶ στὴ συνέχεια πρεσβύτερος. 

Ἡ ἱκανότητα, ὁ θερμὸς ζῆλος ὑπὲρ τοῦ θείου κηρύγματος καὶ οἱ πολλαπλὲς ἀρετές του τὸν ἀνέδειξαν, μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Μνημονίου, διάδοχό του, χειροτονηθεὶς ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Ἁγίου Ἐπιφανίου († 12 Μαΐου). 

Ὡς Ἐπίσκοπος, ὁ Τύχων διακρίθηκε γιὰ τὰ φιλανθρωπικὰ ἔργα, τὴν ἀδιάλειπτη διδασκαλία καὶ τὴν ὑπὲρ τῆς ἐξαπλώσεως τῆς Χριστιανικῆς πίστεως μέριμνά του. Ἔτσι, μετέστρεψε πολλοὺς εἰδωλολάτρες, κατέστρεψε ναοὺς εἰδωλολατρικοὺς καὶ εἴδωλα καὶ ἀνήγειρε Χριστιανικὲς ἐκκλησίες.

Κάποια ἡμέρα, ποὺ εἰσῆλθε σὲ ἕνα εἰδωλολατρικὸ ναό, ἔδιωξε ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ἱέρεια τῆς Ἀρτέμιδος, τὴ Μιαρανάθουσα, ἡ ὁποία τὸν ἐξύβρισε. Μὲ παρρησία ἄρχισε νὰ τὴν ἐλέγχει γιὰ τὴν τυφλὴ ἐμμονή της στὴν ἀσέβεια καὶ τὴν εἰδωλολατρία. 

Καλημέρα

 

 

Σήμερα, αν όλα τα άλλα μείνουν ίδια,

εσύ να θυμάσαι πως είσαι η πιο σημαντική αλλαγή, που μπορεί να συμβεί στον κόσμο σου.

Ξεκίνα τη μέρα σου όχι ρωτώντας

"Τι πρέπει να κάνω;",

μα "Τι θέλω να νιώσω;".

Γιατί οι πράξεις χωρίς συναίσθημα είναι μάταιες.

Οι πράξεις με ψυχή είναι ποίηση.

Όταν βγεις έξω, ο ήλιος θα φωτίζει το ίδιο,

μα εσύ πια αλλιώς θα τον βλέπεις.

Θα τον βλέπεις σαν κάτι που σε περιμένει,

όχι σαν κάτι που σε καίει.

Όταν μιλήσεις, να μιλάς σαν να ακούς μόνο εσένα.

Τα Ονομαστήρια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στο Μήλεσι.

 

Στο Ιερό Ησυχαστήριο Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – Οσίου Πορφυρίου, στο Μήλεσι Αττικής, παρέστη συμπροσευχόμενος σήμερα το πρωί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, επί τη εορτή του Οσίου Ιερωνύμου του Πενταγλώσσου, ημέρα κατά την οποία ο Μακαριώτατος άγει τα ονομαστήριά του.

Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τέλεσε ο Επίσκοπος Σκιάθου κ. Ιωάννης, Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, συλλειτουργούντων του Επισκόπου Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβα, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, και του Επισκόπου Επιδαύρου κ. Νικοδήμου, Γενικού Διευθυντή της ΕΚΥΟ.

Παρέστησαν πολλοί Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος και του εξωτερικού, Διευθυντές των υπηρεσιών της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, εκπρόσωποι των τοπικών αρχών, κληρικοί και λαϊκοί.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Επίσκοπος Σκιάθου κάνοντας αναφορά στον Άγιο Ιερώνυμο, αλλά και στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου.

Όπως τόνισε, ο Άγιος Ιερώνυμος, μέσα από τη βιωτή και τα συγγράμματά του, αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να αυξάνει τη δίψα και την πείνα του για τον Θεό, γεμίζοντας παράλληλα την ύπαρξή του με τη θεία χάρη και πορευόμενος προς την αληθινή μακαριότητα.

Συνδέοντας το παράδειγμα του Αγίου με τον εορτάζοντα Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπογράμμισε ότι και ο Αρχιεπίσκοπος, με τη ζωή, τη διάκριση και την ποιμαντική του διακονία, αποτελεί ζωντανή μαρτυρία αυτής της πνευματικής πορείας, εμπνέοντας τους πιστούς να αναζητούν τον Χριστό και να καλλιεργούν την αγάπη και την ταπείνωση.

Υπογράμμισε ότι στο πρόσωπό του συναντώνται η θύραθεν παιδεία, η θεολογική κατάρτιση, η πνευματική εμπειρία και η αγάπη προς την Εκκλησία και τον άνθρωπο.

Η Τιμία Κάρα του Οσίου Δαυίδ, μέχρι νωρίς το απόγευμα στην Ενορία μας.

 

 

 

Με κάθε μεγαλοπρέπεια και επισημότητα υποδέχθηκε η Ενορία μας από την Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026, την Χαριτόβρυτη Κάρα του Οσίου Δαυίδ από την Εύβοια.

Όλες αυτές τις ημέρες χιλιάδες πιστών από την Αθήνα, τον Πειραιά και την περιφέρεια προσήλθαν αλλά και προσέρχονται ακόμη να ασπασθούν την Τιμία Κάρα και να λάβουν τον αγιασμό του Οσίου.

Καθημερινά στον Ναό μας ετελούντο το πρωί η Θεία Λειτουργία, το μεσημέρι η Ιερά Παράκληση, το απόγευμα η ακολουθία του Εσπερινού και η Ιερά Παράκλησις του  Οσίου και το βράδυ Ιερά Αγρυπνία.

Να σημειωθεί ότι το ιερότατο λείψανο του Οσίου Δαυίδ θα ευρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς έως το απόγευμα της  Δευτέρας 15 Ιουνίου 2026, όπου στις 5.00 θα τελεσθεί η τελευταία Ιερά Παράκλησις του Οσίου και στην συνέχεια θα ναχωρήσει για την Ιερά Μονή του. στην Εύβοια.

Κοινό σημείο αναφοράς

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Ένα επεξηγηματικό και συνάμα διαφωτιστικό αποστολικό ανάγνωσμα μάς παρουσιάζει σήμερα η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου αδελφοί, προερχόμενο από την προς Ρωμαίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου. (Ρωμ. β΄ 10-16)

Ο Παύλος δεν είχε επισκεφθεί ποτέ τη Ρώμη έως εκείνη τη στιγμή που συνέγραψε τη συγκεκριμένη επιστολή περίπου το 57 μ.Χ., διάστημα κατά το οποίο ο ίδιος βρισκόταν στην Κόρινθο.

Ποια ήταν όμως η ανάγκη συγγραφής αυτής της επιστολής; Είχε ξεσπάσει εσωτερική διαμάχη μεταξύ των Χριστιανών Ιουδαίων και των εξ εθνών νεοφώτιστων Χριστιανών της Ρώμης.

Ο λόγος ήταν ότι οι Ιουδαίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανώτερους των Ρωμαίων, διότι εγωιστικά φερόμενοι θεωρούσαν πως κατέχοντας την παράδοση και τον Μωσαϊκό νόμο υπερείχαν των αδελφών.

Αντίθετα οι εξ εθνών πίστευαν πως εκείνοι είναι το μέλλον της Εκκλησίας υποτιμώντας τις παλιές παραδόσεις και στηριζόμενοι στον «εκμοντερνισμό» ως προς τη διάδοση και επικράτηση του Ευαγγελίου.

Ξεκινώντας λοιπόν μας ξεκαθαρίζει ότι ο Θεός δε διακατέχεται από καμία προσωποληψία. Επίσης, μας μιλά για την επικείμενη κρίση εξηγώντας μας πως δεν αρκεί μόνο να ακολουθούμε τις εντολές του Θεού γνωστικά, αλλά και συνειδησιακά.

Το μεν γνωστικό κομμάτι το αναθέτει στους Ιουδαίους, το δε συνειδησιακό στους Ρωμαίους. Το ένα και κοινό μέλημα όλων είναι η σωτηρία και η σωτηρία δεν προέρχεται μέσα από συγκρουσιακό περιβάλλον αλλά μόνο μέσα από πνεύμα ομόνοιας και αγάπης.

Ιουδαίοι, ρωμαίοι, λαοί, φυλές και γλώσσες, πλούσιοι, πτωχοί, πολυμαθείς και ολιγομαθείς, όλοι θα δώσουμε λόγο στον Χριστό και μόνο βάσει των έργων μας θα κριθούμε.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, πρέπει το σημερινό μας αποστολικό ανάγνωσμα να γίνει οδηγός ένωσης και όχι κρίσης. Ο Παύλος κατάλαβε από πολύ νωρίς πως θα υπάρχουν συγκρούσεις και γι’ αυτό ενήργησε πυροσβεστικά, για να προλάβει τα χειρότερα.

Δυστυχώς, η τάση για διάκριση και κοινωνική αναγνώριση αποτελεί συχνό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης. Το κακό αυτό φαινόμενο το παρατηρούμε, όπως τότε και σήμερα, να υπεισέρχεται και στο πνευματικό μέρος, αυτό της πίστεώς μας.

Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος

 

Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος ἐγεννήθηκε στὴ Στριδώνα τῆς Δαλματίας, περὶ τὸ 347 μ.Χ., ἀπὸ γονεῖς ἐναρέτους καὶ εὐσεβεῖς. Ὁ πατέρας του Εὐσέβιος ἐφρόντισε γιὰ τὴ Χριστιανικὴ αὐτοῦ μόρφωση, τὶς δὲ γραμματολογικὲς σπουδές του συμπλήρωσε στὴ Ρώμη, φοιτήσας πλησίον τοῦ γραμματικοῦ Αἰλίου Δονάτου. 

Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν ἐβαπτίσθηκε ὑπὸ τοῦ Πάπα Ρώμης Λιβερίου (352 – 366 μ.Χ.). Φύση ζωηρὴ, ὡς ἦταν, παρασύρθηκε ἀπὸ τὸν ἀκόλαστο βίο τῆς ρωμαϊκῆς νεολαίας, παρεξέκλινε τῆς εὐθείας ὁδοῦ καὶ ἔζησε γιὰ ἀρκετὸ καιρὸ στὴ διαφθορά. 

Ἀφοῦ μετανόησε, ἐστράφηκε πρὸς τὴν Ἀνατολή, ἡ ὁποία τὴν ἐποχὴ ἐκείνη περιέκλειε στοὺς κόλπους της τὰ μεγάλα καὶ ἀκτινοβολοῦντα κέντρα τῆς θρησκευτικῆς καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς. Ἔτσι, περὶ τὸ 373 μ.Χ., διὰ τῆς Θράκης καὶ Μικρᾶς Ἀσίας, μετέβη στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐδίδασκε ὁ περίφημος ἑρμηνευτὴς τῶν Γραφῶν Ἀπολλινάριος, πλησίον δὲ τῆς πόλεως ἀσκήτευε ὁ ἐνάρετος καθ’ ὅλα ἐρημίτης Μάλχος († 24 Νοεμβρίου). 

Ἐκ τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἁγνότητος τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ βίου τούτου τόσο ἐπηρεάσθηκε ὁ Ἱερώνυμος, ὥστε μετὰ ἕνα ἔτος ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο τῆς Χαλκίδος στὴ Συρία καὶ ἐπιδόθηκε σὲ αὐστηρὸ ἀσκητικὸ βίο, θρησκευτικὲς μελέτες, ἀφοῦ ἔμαθε καὶ τὴν ἑβραϊκή, τὴν ὁποία ἐδιδάχθηκε ἀπὸ κάποιον πρώην Ἰουδαῖο γέροντα μοναχό. Περὶ τὰ τέλη τοῦ 376 μ.Χ., μὴ δυνάμενος νὰ ἀνεχθεῖ τοὺς ὑποκριτὲς μοναχούς, ἐπέστρεψε στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐχειροτονήθηκε ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου Παυλίνου πρεσβύτερος. 

Τὸ 380 μ.Χ., μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἐμαθήτευσε κοντὰ στὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Ναζιανζηνό, ἡ ἐπίδραση τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε μεγάλη ἐπ’ αὐτοῦ. Τὸ 382 μ.Χ., συνόδευσε τὸν Παυλίνο καὶ μετέβη στὴ Ρώμη, γιὰ νὰ συνηγορήσει ὑπὲρ αὐτοῦ στὸν Πάπα Δάμασο Α’ (366 – 384 μ.Χ.). 

Ὁ Δάμασος, ἐκτιμώντας τὶς ἀκριβεῖς γνώσεις τοῦ Ἱερωνύμου περὶ τῶν πραγμάτων τῆς Ἀνατολῆς, τὴ βαθιὰ θεολογικὴ μόρφωση καὶ τὴν εὐρεία γλωσσομάθειά του (ἐγνώριζε τὴ λατινική, ἑλληνική, ἑβραϊκή, περσικὴ καὶ χαλδαϊκή, ἐξ οὗ καὶ «Πεντάγλωσσος» ἀπεκαλεῖτο), τοῦ ἀν έθεσε τὴ διόρθωση τῆς «Ἰτάλας», τῆς λατινικῆς δηλαδὴ μεταφράσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἐκτὸς ὅμως τῆς ἐκτιμήσεως τοῦ Πάπα, τὰ σπάνια προσόντα, μὲ τὰ ὁποία ἐκοσμεῖτο, εἵλκυσαν γύρω τους πολλοὺς μαθητὲς καὶ μάλιστα ἀπὸ τὶς εὐγενεῖς οἰκογένειες τῆς Ρώμης. Μεταξύ τους συγκαταλέγονταν καὶ γυναῖκες καὶ παρθένοι, μορφωμένες καὶ ἐνάρετοι, ἀσχολούμενες μετὰ θερμοῦ ζήλου μὲ τὶς θρησκευτικὲς μελέτες καὶ κατεχόμενες ὑπὸ τοῦ πόθου τῆς μοναχικῆς ζωῆς, σημαντικώτερες τῶν ὁποίων ἦσαν ἡ Μαρκέλλα, ἡ Μελανία καὶ ἡ χήρα Παύλα μετὰ τῆς θυγατρός της Εὐστοχίας. 

Χάρη τῶν μαθητῶν καὶ μαθητριῶν του, ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος συνέγραψε ἀρκετὰ ἀσκητικὰ συγγράματα, ἑρμηνεῖες βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ δύσκολων χωρίων αὐτῆς. Τὸ 384 μ.Χ., μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Πάπα Δαμάσου, ἐγκατέλειψε τὴ Ρώμη, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ του Παυλινιανοῦ, τοῦ πρεσβυτέρου Βικεντίου καὶ ἄλλων παρθένων. Ἀφοῦ περιῆλθε μαζί τους τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ τὰ ἀσκητικὰ κέντρα τῆς Νιτρίας καὶ Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου, μετέβη στὴ Βηθλεέμ, ὅπου, ἀφοῦ ἵδρυσε δύο μοναστήρια, ἕνα γυναικεῖο γιὰ τὴν Παύλα καὶ τὶς μοναχὲς ποὺ ἦσαν μαζί της, καὶ ἕνα ἀνδρικό, ἐγκαταστάθηκε σὲ αὐτὸ στὸ ὁποῖο παρέμεινε ἐπὶ 34 χρόνια μελετώντας καὶ συγγράφοντας. 

Ἐκεῖ συνέγραψε τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ ἔργα του καὶ τὴν περίφημη «Βουλγάτα», δηλαδὴ νέα ἐντελῶς μετάφραση τῆς Ἁγίας Γραφῆς στὴ λατινική, ἐκ τοῦ Ἑβραϊκοῦ καὶ Ἑλληνικοῦ πρωτοτύπου. Τὸ συγγραφικὸ ἔργο τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου, εὐρὺ καὶ ποικίλο, δικαίως τὸν κατατάσσει μεταξὺ τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 420 μ.Χ., σὲ ἡλικία ἐνενήντα ἐτῶν καὶ ἐνταφιάσθηκε στὴ μονή του. Ἀργότερα, κατὰ τὸ 14^ο αἰώνα μ.Χ., τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα μετακομίσθηκαν στὴ Ρώμη καὶ ἐναπετέθησαν στὸ ναὸ τῆς Santa Maria Maggiore.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὴν σοφίαν τιμήσας Ἱερώνυμε Ὅσιε, παρ’ αὐτῆς ἐτιμήθης οὐρανίοις χαρίσμασι, καὶ γέγονας φωστὴρ περιφανής, βιώσας ὥσπερ ἄγγελος ἐν γῇ· διὰ τοῦτό σου τὴν μνήμην τὴν ἱεράν, τελοῦμεν ἀνακράζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, χάριν ἡμῖν καὶ ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.
Τὸν εὐκλεῆ, τῶν ἀρετῶν διδάσκαλον, καὶ μυστικήν, τῆς εὐσεβείας σάλπιγγα, Ἱερώνυμον τὸν μέγιστον, μελῳδικῶς ἀνευφημήσωμεν· ἐν κόσμῳ γὰρ ὁσίως πεπολίτευται, καὶ μύστης τῆς σοφίας ὤφθη ἔνθεος, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἔλλαμψιν.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ἐναρέτου βίου εἰκών, καὶ τοῦ Παρακλήτου, ἐνδιαίτημα ἱερόν· χαίροις συνωνύμων, τῶν σῶν προστάτης θεῖος, καὶ πρέσβυς πρὸς τὸν Κτίστην, ὦ Ἱερώνυμε.

Χωρίς μετάνοια, η εξομολόγηση είναι άχρηστη

  

Η εξομολόγηση είναι μεγάλο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Είναι το ιατρείο της ψυχής, το λιμάνι της επιστροφής, η αγκαλιά του Πατέρα που περιμένει το παιδί Του να γυρίσει. 

Δεν είναι όμως μια απλή συνήθεια, ούτε μια τυπική θρησκευτική πράξη που γίνεται για να πούμε ότι τακτοποιηθήκαμε. Η εξομολόγηση δεν είναι ένα πλύσιμο της ψυχής χωρίς κόπο, χωρίς συναίσθηση, χωρίς αλλαγή. 

Είναι μυστήριο, αλλά για να ενεργήσει μέσα μας, χρειάζεται να υπάρχει καρδιά που πονά, ταπεινώνεται και θέλει να αλλάξει.

Χωρίς μετάνοια, η εξομολόγηση μένει άκαρπη. Μπορεί ο άνθρωπος να πει τα λάθη του, να απαριθμήσει τις αμαρτίες του, να θυμηθεί περιστατικά, λόγια, πράξεις και σκέψεις, αλλά αν μέσα του δεν υπάρχει η απόφαση να σηκωθεί, τότε η εξομολόγηση γίνεται απλώς μια αναφορά γεγονότων. Δεν γίνεται επιστροφή. Δεν γίνεται θεραπεία. Δεν γίνεται καινούργια αρχή.

Μετάνοια δεν σημαίνει απλώς στενοχωριέμαι. Πολλοί στενοχωριούνται επειδή πληγώθηκε ο εγωισμός τους, επειδή φανερώθηκε το λάθος τους, επειδή έχασαν την εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους. Η αληθινή μετάνοια είναι κάτι βαθύτερο. Είναι να πονά η καρδιά γιατί απομακρύνθηκε από τον Θεό. Είναι να συνειδητοποιεί ο άνθρωπος ότι η αμαρτία δεν είναι απλώς μια παράβαση κανόνα, αλλά πληγή στη σχέση του με τον Θεό, με τον πλησίον και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο άνθρωπος που μετανοεί δεν πηγαίνει στην εξομολόγηση για να δικαιολογηθεί. Δεν πηγαίνει για να αποδείξει ότι «οι άλλοι φταίνε περισσότερο». Δεν πηγαίνει για να παρουσιάσει τον εαυτό του λιγότερο ένοχο και περισσότερο αδικημένο. Πηγαίνει και λέει: Κύριε, εγώ έφταιξα. Εγώ πλήγωσα. Εγώ απομακρύνθηκα. Εγώ έχω ανάγκη από το έλεός Σου. Αυτή η φράση ανοίγει τον ουρανό. Αυτή η ταπείνωση θεραπεύει. Αυτή η ειλικρίνεια φέρνει τη χάρη του Θεού.

Η εξομολόγηση χωρίς μετάνοια μοιάζει με άνθρωπο που πηγαίνει στον γιατρό, λέει με ακρίβεια την αρρώστια του, ακούει τη θεραπεία, αλλά βγαίνοντας από το ιατρείο συνεχίζει ακριβώς τα ίδια που τον αρρωσταίνουν. Τι ωφελεί να γνωρίζεις την πληγή σου, αν δεν θέλεις να θεραπευτείς; Τι ωφελεί να λες την αμαρτία σου, αν την έχεις ήδη αποφασίσει ως τρόπο ζωής; Τι ωφελεί να ζητάς συγχώρηση, αν δεν έχεις καμία διάθεση να αφήσεις αυτό που σε καταστρέφει;

Βεβαίως, η μετάνοια δεν σημαίνει ότι από τη στιγμή της εξομολόγησης ο άνθρωπος γίνεται αναμάρτητος. Κανείς δεν θεραπεύεται μαγικά. Κανείς δεν παύει να παλεύει. Ο αγώνας συνεχίζεται. Οι πτώσεις μπορεί να υπάρχουν. Η αδυναμία μπορεί να εμφανιστεί ξανά. Όμως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που πέφτει και πονά, και στον άνθρωπο που πέφτει και το θεωρεί φυσιολογικό. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που αγωνίζεται, έστω και με δυσκολία, και σε εκείνον που δεν θέλει να κάνει ούτε ένα βήμα.

Ο Θεός δεν ζητά από εμάς μια ψεύτικη τελειότητα. Ζητά ειλικρινή καρδιά. Δεν ζητά να μην έχουμε πληγές. Ζητά να Του τις δείξουμε. Δεν ζητά να είμαστε δυνατοί από μόνοι μας. Ζητά να Του πούμε: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ. Αυτή είναι η αρχή της σωτηρίας. Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να παριστάνει τον δίκαιο και σταθεί μπροστά στον Θεό ως αμαρτωλός που ζητά έλεος, τότε αρχίζει η αληθινή θεραπεία.

Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας είναι ότι πολλοί θέλουμε συγχώρηση χωρίς αλλαγή, άφεση χωρίς αγώνα, παρηγοριά χωρίς μετάνοια. Θέλουμε έναν Θεό που να μας καθησυχάζει, αλλά όχι να μας μεταμορφώνει. Θέλουμε να μας αγαπά, αλλά όχι να μας ελέγχει. Θέλουμε να μας συγχωρεί, αλλά όχι να μας καλεί σε νέο τρόπο ζωής. Όμως ο Χριστός δεν ήρθε για να μας αφήσει όπως είμαστε. Ήρθε για να μας αναστήσει. Και η ανάσταση περνά μέσα από τον σταυρό της μετάνοιας.

Ο Χριστός εξακολουθεί να περνά από τη θάλασσα της ζωής μας και να μας καλεί.

  

Η σημερινή περικοπή μάς παρουσιάζει την κλήση των πρώτων μαθητών του Χριστού στη θάλασσα της Γαλιλαίας. 

Ο Κύριος περπατά δίπλα στη λίμνη και συναντά τέσσερις απλούς ανθρώπους: τον Πέτρο, τον Ανδρέα, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Ήταν ψαράδες, άνθρωποι του μόχθου και της καθημερινής εργασίας. 

Και όμως, αυτούς τους απλούς ανθρώπους διαλέγει ο Χριστός για να γίνουν οι πρώτοι συνεργάτες Του στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.

Το Ευαγγέλιο είναι η χαρμόσυνη αγγελία ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο μετά την πτώση του. Ο Υιός και Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος, ήρθε στον κόσμο για να ανακαινίσει την κτίση και να ανοίξει πάλι τον δρόμο προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν, έρχεται τώρα να δημιουργήσει έναν νέο άνθρωπο, αναγεννημένο και φωτισμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό και όταν καλεί τους μαθητές λέγει: «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Η λέξη «ποιήσω» έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Χριστός δεν τους υπόσχεται απλώς μια νέα απασχόληση ή μια νέα διδασκαλία. Υπόσχεται να τους μεταμορφώσει. 

Να τους κάνει κάτι που δεν ήταν μέχρι τότε. Από ψαράδες ψαριών θα γίνουν ψαράδες ανθρώπων. Από απλοί μαθητές θα γίνουν Απόστολοι. Από άνθρωποι της γης θα γίνουν εργάτες της Βασιλείας του Θεού.

Λόγοι Αγίων.

 

ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΝ

 

 

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς» (Ματθ. 4, 18-19)

«Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς ὁ ᾿Ιησοῦς περπατοῦσε στὴν ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδέρφια, τὸν Σίμωνα, ποὺ τὸν ἔλεγαν καὶ Πέτρο, καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν ᾿Ανδρέα, νὰ ρίχνουν τὰ δίχτυα στὴ λίμνη, γιατὶ ἦταν ψαράδες». 

            Μία από τις ανθρώπινες συνήθειες είναι το περπάτημα. Σε αντίθεση με την εποχή μας, στην οποία μόδα έχουν γίνει το γυμναστήριο και η γιόγκα, το περπάτημα αποτελεί όχι απλώς άσκηση, αλλά και επαφή του ανθρώπου με τη φύση, τον κόσμο, την ομορφιά και την ασχήμια της πόλης, αλλά και ανθρώπους που συναντά. 

Το περπάτημα είναι έξοδος του ανθρώπου από την ένταση της καθημερινότητας, ευκαιρία προσευχής, χαλάρωσης, γαλήνης της ψυχής και του πνεύματος. Ο άνθρωπος κατανοεί ότι δεν είναι το αυτόνομο εγώ του το κέντρο του κόσμου, όπως συμβαίνει στο γυμναστήριο και στη γιόγκα, αλλά η ένταξή του σε έναν κόσμο στον οποίο ο ίδιος μπορεί να είναι από παρατηρητής έως συνδιαμορφωτής. Διότι μπορεί μέσα από το περπάτημα να κάνει την αυτοκριτική του, να δει την πορεία των σχέσεών του, αλλά και να αφεθεί στη χάρη και στη χαρά της προσευχής.

Γι’ αυτό και ο Χριστός συνήθιζε να περπατά, όπως μας λέει το Ευαγγέλιο. Συνήθιζε να συζητά με τους μαθητές Του στις πορείες της Παλαιστίνης. Κι αυτό ξεκίνησε από την αρχή της δημόσιας δράσης Του. Τον βλέπουμε να περπατά στην όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας. Τον βλέπουμε να παρατηρεί τα δύο αδέρφια, τον Πέτρο και τον Ανδρέα, οι οποίοι ρίχνουν «το αμφίβληστρον», το δίχτυ στη θάλασσα, διότι ήταν ψαράδες. Και τους καλεί, όντας μπροστά σ’ αυτή την εικόνα που ρίχνουν το δίχτυ, να Τον ακολουθήσουν, για να αλλάξουν χώρο ζωής, από τη θάλασσα να πάνε στη στεριά, αλλά και τρόπο, από αλιείς ιχθύων να γίνουν αλιείς ανθρώπων.

Το αμφίβληστρον των δύο μαθητών είναι ένα σημάδι ότι για να πετύχεις στη ζωή σου, να επιβιώσεις, αλλά και να κάνεις πράξη τους στόχους που τη νοηματοδοτούν, χρειάζεται να περικυκλώνεις αυτό που επιθυμείς. Δεν είναι μόνο μία παγίδα το αμφίβληστρον. Είναι η αίσθηση ότι αυτό που θέλεις να πετύχεις είναι σημαντικό και οργανώνεις τη ζωή σου με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην μπορεί να σου ξεφύγει. Ακόμη κι αν η ψαριά δεν είναι πάντοτε καλή, εντούτοις το ψάρι που θα εισέλθει στο αμφίβληστρον, δεν θα μπορέσει να ξεφύγει.

Αυτό είναι και το πνευματικό νόημα του αμφιβλήστρου στη ζωή μας. Αν έχουμε σκοπό να αγαπήσουμε τον Χριστό, τότε χρειάζεται να ρίξουμε αμφίβληστρον γύρω από τα πάθη μας και τις αμαρτίες μας. Να μην τις αφήσουμε ελεύθερες στην καρδιά και στην ψυχή μας να κυριεύουν την ύπαρξή μας στον βωμό της φιλαυτίας και της φιληδονίας, που μας παρασύρουν στο κενό του κακού. 

Και το αμφίβληστρον ονομάζεται αγάπη, ονομάζεται άσκηση, ονομάζεται πίστη στον Χριστό, ο Οποίος περπατά και στη δική μας ζωή και μας καλεί, αφήνοντας την κυριαρχία του εγώ, να μοιραστούμε την αγάπη Του με τους συνανθρώπους μας, ώστε με εκείνους όχι απλώς να συνυπάρχουμε, αλλά να πορευόμαστε προς την Αλήθεια της Βασιλείας των Ουρανών. Προς την ατελεύτητο ζωή. Προς τη χαρά της αγάπης. Προς την ομορφιά της κοινότητας, που είναι η Εκκλησία. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός  

Καλή Κυριακή!

  

Αν χθες δεν τα κατάφερες, μην απογοητεύεσαι. Σήμερα είναι μια καινούργια μέρα, ένα νέο ξεκίνημα και μια νέα ευκαιρία να κάνεις ένα βήμα πιο κοντά σε όσα ονειρεύεσαι. 

Η ζωή δεν μετριέται από τις πτώσεις μας, αλλά από την δύναμη να σηκωνόμαστε ξανά.

Ὁ Προφήτης Ἐλισσαῖος

 

Ὁ Προφήτης Ἐλισσαῖος καταγόταν ἐξ Ἀβελμαοὺλ τῆς γῆς Μανασσῆ, ἦταν υἱὸς τοῦ πλούσιου ἀγρότου Σαφάτ, ἀπὸ τὴν κοιλάδα Ἀβελμαουλά, ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ γεωργοῦ καὶ ἤκμασε κατὰ τὸ πρῶτο ἥμισυ τοῦ 9^ου αἰῶνος π.Χ.

Ὁ Προφήτης Ἠλίας († 20 Ἰουλίου) εὑρῆκε τὸν Ἐλλισαῖο μὲ τὸ ἄροτρο στὸν ἀγρό του καὶ ἐκάλεσε αὐτὸν νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἀφοῦ ἔρριψε ἐπάνω του τὴ μηλωτή του. 

Ἡ πράξη αὐτὴ συμβόλιζε τὴν κλήση τοῦ Ἐλισσαίου στὸ προφητικὸ ἀξίωμα καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ ἄντληση ἰσχύος καὶ θείας αὐθεντίας. «... Καὶ Ἐλισσαιὲ τὸν υἱὸν Σαφὰτ χρίσεις εἰς προφήτην ἀντὶ σοῦ... καὶ ἀπῆλθεν ἐκεῖθεν καὶ εὑρίσκει τὸν Ἐλισσαιὲ τὸν υἱὸν Σαφὰτ καὶ οὗτος ἠροτρία ἐν βουσί – δώδεκα ζεύγη καὶ αὐτὸς ἐν τοῖς δώδεκα – καὶ ἀπῆλθεν ἐπ’ αὐτὸν καὶ ἐπέρριψε τὴν μηλωτὴν αὐτοῦ ἐπ’ αὐτόν». 

Ἀμέσως ὁ Ἐλλισαῖος, ἀφοῦ ἔσφαξε καὶ διεμοίρασε ζεῦγος βοῶν, ἀκολούθησε τὸν Ἠλία. Ἀφοῦ ἐπισκέφθηκαν τὰ Γάλγαλα, τὴ Βαιθὴλ καὶ τὴν Ἱεριχώ, διέβησαν τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ, ὅπου ὁ Ἠλίας, ἐπιβὰς πυρίνου ἅρματος, ἐξαφανίσθηκε, ἀφοῦ ἐγκατέλειψε στὰ χέρια τοῦ Ἐλισσαίου τὴ μηλωτή του, διὰ τῆς ὁποίας αὐτὸς ἐπιτέλεσε πολλὰ θαύματα. Διὰ τῆς μηλωτὴς τοῦ Προφήτου Ἠλία διεχώρησε ἀργότερα τὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ καὶ ἐπέρασε αὐτόν, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ «υἱοὶ τῶν Προφητῶν» διέγνωσαν σὲ αὐτὸν τὸ πνεῦμα τοῦ διδασκάλου τους Ἠλία καὶ τὸν προσκύνησαν ἕως ἐδάφους.

Ἡ προφητικὴ δράση τοῦ Ἐλισσαίου καλύπτει τὰ χρονικὰ διαστήματα τῶν βασιλειῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραὴλ Ἰωράμ, Ἰηοῦ, Ἰωαχὰζ καὶ Ἰωὰς (851 – 825 π.Χ.), τῶν ὁποίων ὑπῆρξε εὐεργετικὸς καὶ συνετὸς σύμβουλος. Ὑπῆρξε ἡ ψυχὴ τῆς προφητικῆς ἀντιστάσεως ἐναντίον τῆς δυναστείας τοῦ Ἀμβρὶ δίδοντας ὁ ἴδιος θαρραλέα τὸ σύνθημα τῆς ἐξεγέρσεως καὶ ἀνέδειξε ἀντὶ τοῦ Ἰωρὰμ τὸν Ἰοὺ βασιλέα  τοῦ Ἰσραήλ, μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιφέρει στὴ χώρα θρησκευτικὴ μεταρρύθμιση.

Καλημέρα.

 

 

Καλύτερα να δίνεις εσύ το φως στη κάθε μέρα.

Καρπός του Αγίου πνεύματος είναι η αγάπη και η χαρά.

Ότι γίνεται στη ζωή μας είναι θέλημα του Θεού ή παραχώρησή Του, για να οδηγηθούμε στην επίγνωση και στην ταπείνωσή μας.