Το βαπτιστικό μας όνομα.

  

Υπάρχει ένα όνομα που δεν διάλεξες εσύ.
Σου το έδωσαν πριν προλάβεις να μιλήσεις, πριν προλάβεις να καταλάβεις τον κόσμο, πριν ακόμη γνωρίσεις ποιος θα γίνεις.
Κι όμως, αυτό το όνομα έγινε δικό σου.
Έγινε η πρώτη λέξη με την οποία σε αγάπησαν.
Η πρώτη λέξη που ειπώθηκε για σένα μπροστά στον Θεό.
Την ημέρα της βάπτισής σου, δεν μπορούσες να γνωρίζεις, τη σημασία της στιγμής. Ίσως κάποιος σε κρατούσε στην αγκαλιά του, ενώ εσύ δεν ήξερες ακόμη, πως εκείνη την ώρα σου δινόταν, κάτι που θα σε ακολουθούσε σε όλη σου την ζωή.
Το βαπτιστικό σου όνομα.
Ένα όνομα που κάποιος διάλεξε με αγάπη.
Το όνομα ενός Αγίου.
Ίσως το όνομα ενός αγαπημένου ανθρώπου που έφυγε.
Ίσως ένα όνομα που έκρυβε μέσα του μια ευχή.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που κάποιος το προφέρει, δεν ακούγεται απλώς ένα όνομα.
Ακούγεται ένα κομμάτι της ζωής σου.
Ακούγονται εκείνοι που σε κράτησαν πρώτοι στην αγκαλιά τους. Εκείνοι που σε περίμεναν.
Εκείνοι που προσευχήθηκαν για σένα, ακόμη κι όταν εσύ δεν ήξερες ακόμη τι σημαίνει προσευχή.
Και ίσως γι’ αυτό, όσο μεγαλώνεις, αρχίζεις να καταλαβαίνεις διαφορετικά το όνομά σου.
Δεν είναι απλώς αυτό που γράφει η ταυτότητά σου.
Είναι αυτό που ψιθυρίστηκε στην κολυμπήθρα.
Είναι η ευχή που σε συνόδευσε από την πρώτη σου μέρα.
Είναι ο Άγιος του οποίου το όνομα κρατάς και που μέσα στην πίστη, γίνεται ένας αόρατος συνοδοιπόρος στην ζωή σου.
Και ξέρεις κάτι; Ίσως κάποτε να ξεχάσεις πολλά. Μπορεί να ξεχάσεις ημερομηνίες, πρόσωπα, στιγμές. Μπορεί να αλλάξεις. Να πέσεις. Να πληγωθείς. Να απομακρυνθείς. Το όνομά σου όμως θα παραμένει.
Και κάθε φορά που κάποιος άνθρωπος που σε αγαπά θα το προφέρει, θα είναι σαν να σου θυμίζει ποιος είσαι. Όχι αυτό που κατάφερες. Όχι αυτό που έχασες. Όχι τα λάθη σου. Εσένα.
Κι ίσως αυτό να κάνει το βαπτιστικό όνομα τόσο πολύτιμο.
Γιατί ο Θεός δεν σε γνωρίζει από όσα έχεις πετύχει. Σε γνωρίζει από το όνομά σου. Σε γνωρίζει στις χαρές σου και στις αδυναμίες σου. Σε γνωρίζει όταν γελάς μπροστά στους άλλους και όταν κλαις μόνος σου. Σε γνωρίζει ακόμη κι όταν εσύ δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.

Ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος.

  

Παράξενο που πρέπει να γράψω ένα κείμενο (πέντε μέρες το ξεκινάω, κι όλο το αφήνω) με αυτό τον τίτλο. Αν και τις τελευταίες μέρες, με την επιδείνωση της υγείας του και τον ήδη προετοιμασμένο τάφο του (απέναντι ακριβώς από την είσοδο της Μονής), έδειχνε όλο και πιο αναμενόμενη η ώρα της μεταστάσεώς του. 

Βλέπω τις φωτογραφίες και τα βίντεο που έχω, ακούω τη φωνή του και μοιάζει να είναι ακόμα εδώ. Ανάμεσά μας.
Πριν από λίγες μέρες, τέλη Αυγούστου (παραμονές της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το π. ημερολόγιο) δεν τον συνάντησα στο αγαπημένο του μοναστήρι, όπως κάθε φορά… Η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο και νοσηλευόταν στην Αθήνα. Η αντίστροφη μέτρηση για να βρεθεί κοντά στον Άγιο που διακόνησε για χρόνια, ολοκληρωνόταν. Πέρασε δύσκολα και επώδυνα τους τελευταίους μήνες. Τώρα όμως αναπαύεται «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».

Ο π. Χρυσόστομος αγάπησε την Αγία Γη, αγάπησε και στήριξε το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, βοήθησε αμέτρητες ψυχές, απλόχερα και χωρίς διακρίσεις. Αυτός ο ηρωικός Μανιάτης βρέθηκε από μικρός στην Αγία Γη. Διακόνησε με σθένος και αυτοθυσία, όπου τον έστειλε το Πατριαρχείο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο ευλογημένο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. Κατά τον προφητικό, όπως αποδείχθηκε, λόγο του μακαριστού Πατριάρχου Βενεδίκτου, ο π. Χρυσόστομος βρέθηκε στην έρημο και την μετέτρεψε σε όαση.

Ερειπωμένο και απροσπέλαστο παρέλαβε το μοναστήρι. Και μέρα με τη μέρα, το έκανε αγνώριστο πραγματικά. Τον Αύγουστο του 1989 που τον συνάντησα για πρώτη φορά, ήταν τελείως μόνος του εκεί. Το μόνο που υπήρχε ήταν το κεντρικό κτήριο της μονής, σαν μικρό κάστρο μέσα στην έρημο. Ελάχιστος κόσμος έφθανε τότε στην Αγία Γη. Η πρόσβαση στο μοναστήρι ήταν από έναν χωματόδρομο. Μπαίνοντας μέσα από την μικρή είσοδο αντίκρυσα την αυλή και τους δυο ορόφους περιμετρικά της. Σαν ανατολίτικο χάνι ήταν. Και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα, ένα φιλόξενο σημαιοστόλιστο ανατολίτικο χάνι, με μια παράξενη ανακουφιστική δροσιά μέσα στην κάψα της ερήμου.

Εμφανίστηκε μπροστά μας τότε ανυπόδητος, ξυπόλητος! Ανέβηκε στην εκκλησία, στάθηκε στην Ωραία Πύλη και φορώντας το πετραχήλι του έκανε δέηση και στη συνέχεια μας μίλησε. Σχεδόν μία ώρα! Χείμαρρος ο λόγος του, ασταμάτητος. Εκείνος στεκόταν εκεί κοιτώντας τον καθένα μας κατάματα. Εγώ βρισκόμουν ακριβώς απέναντί του για να ηχογραφήσω τα όσα έλεγε με το μικρό μου κασετοφωνάκι. Αλλά ύστερα από λίγη ώρα το χέρι μου κουράστηκε και κόντεψε να φέρει το κασετοφωνάκι στο πρόσωπο του Γέροντα… 

Τότε δεν ήξερα το όνομά του, αλλά έμαθα την ονομασία της περιοχής (της Πέρδικας) όπου βρισκόταν το μοναστήρι, μερικά ιστορικά στοιχεία και άκουσα και αρκετές συμβουλές. Μου έκανε εντύπωση εκείνο που μας είπε, πως ο Θεός μας είχε καλέσει στην Αγία Γη. Ζήτησε την κατανόησή μας γιατί είχε μιλήσει πάρα πολύ. Αλλά πολύ σπάνια περνούσαν προσκυνητές από εκεί και χαιρόταν να μιλάει για να θυμάται τη γλώσσα μας, όπως, από τότε, κάθε φορά έλεγε.
Για πότε έφυγε και κατέβηκε κάτω στην τραπεζαρία να μας στρώσει να φάμε, ούτε που το καταλάβαμε. Και είχε έτοιμη σούπα, λαχανικά, ψωμί και φρούτο. 

Φαγητό για όλους, νοστιμότατο. Χορτάσαμε και ξεδιψάσαμε… Και μετά ο ίδιος πήγε και στάθηκε μόνος του σε έναν πάγκο που είχε εκεί στην αυλή με διάφορες ευλογίες για να αγοράσουμε. Αυτός ήταν ο παπά Χρυσόστομος όπως τον πρωτογνώρισα. Ομολογώ πως μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Σε λίγους μήνες ξαναπήγα. Ήταν πάλι εκεί μόνος, έτοιμος να μας μιλήσει, να μας τραπεζώσει όλους, να μας εξυπηρετήσει.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή πρό της Υψώσεως)

 

 

Μεταμορφωμένες υπάρξεις

«Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός  τον κόσμον…»

Η σύνδεση της παρουσίας του Θεού στη ζωή του κόσμου με την πληρότητα της αγάπης, αναδεικνύει και την αυθεντικότητα της σχέσης που σφυρηλατείται στο χώρο της Εκκλησίας. 

Στους ορίζοντες αυτούς, το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής, μια μόλις μέρα πριν από την εορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, αποκαλύπτει το απύθμενο βάθος αλλά και το δυσθεώρητο ύψος της θεϊκής αγάπης: «εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν υμίν, ότι τον Υιόν αυτού τον Μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον, ίνα ζήσωμεν δι’ Αυτού» (Α΄ Ιω. δ΄ 9).

Η συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή συνιστά το απόσταγμα της συνομιλίας του Χριστού με το Νικόδημο. Ο Νικόδημος παρόλο που είχε εξέχουσα θέση στην κοινωνία, αφού ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου και ανήκε ακόμα στην τάξη των Φαρισαίων, ωστόσο αποκαλύπτεται ως άνθρωπος με καλή και αγαθή ψυχή. Με τέτοιες λοιπόν αγαθές διαθέσεις, όχι μόνο γνώρισε αλλά και συνομιλούσε με τον Χριστό για μεγάλες και αιώνιες αλήθειες. 

Έτσι, ενώ οι Φαρισαίοι συνέδεαν τη σωτηρία με την τυπολατρία, ενδεδυμένη με την υποκριτική τήρηση κάποιων διατάξεων του Νόμου, ο Χριστός έρχεται να αποκαλύψει ότι για να σωθεί ο άνθρωπος πρέπει να αναγεννηθεί πνευματικά, να καταστεί καινούργια ύπαρξη, όχι πλέον με νομικές διατάξεις, αλλά με τη χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. ε΄ 5).

Η καινούργια ζωή

Η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με οποιεσδήποτε πιέσεις και συμπιέσεις, με φάσεις και αντιφάσεις του κόσμου τούτου, αλλά με το άνοιγμα σε μια νέα ζωή που κινείται πάντοτε στην τροχιά της αιωνιότητας. Τη ζωή εκείνη που υπερβαίνει την φθορά και τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου. Στην υπέρβαση αυτή, η όποια απόγνωση μεταβάλλεται σε αναστάσιμη ελπίδα και η όποια λύπη και στεναχώρια μεταποιείται σε χαρά και αγαλλίαση. 

Σεβ. Πειραιώς Σεραφείμ: «Ζούμε σήμερα ένα θαύμα»

 

Με αυτές τις λέξεις και φανερά συγκινημένος, αλλά και ενθουσιασμένος για το μεγάλο έργο της εκ βάθρων ανακαίνισης που συντελέστηκε στα εκπαιδευτήρια της τοπικής μας Εκκλησίας, απευθύνθηκε προς όλους ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος χθες, Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026, τέλεσε τον Αγιασμό για την Έναρξη της Νέας Σχολικής Χρονιάς 2026 – 2027, αλλά και των πλήρως ανακαινισμένων χώρων του Βρεφονηπιακού Σταθμού, του Παιδικού Σταθμού, του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου μας.

Τη μεγάλη δαπάνη για το έργο της πλήρους ανακαινίσεως ανέλαβε ο Πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός κ. Ευάγγελος Μαρινάκης, τον οποίο σήμερα εκπροσώπησαν στα Εκπαιδευτήριά μας ο Γενικός Διευθυντής και Διευθύνων Σύμβουλος της Alter Ego Media Γιάννης Βρέντζος και ο Αντιπρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός Κώστας Καραπαπάς.

Ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την Ακολουθία του Αγιασμού συμπαραστατούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και πλαισιούμενος από τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της τοπικής μας Εκκλησίας Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου.

Μέσα σε μία ατμόσφαιρα χαράς και οικογενειακής θαλπωρής τόσο οι μαθητές και οι μαθήτριες, όσο και οι γονείς και κηδεμόνες τους, οι απόφοιτοι και οι φίλοι των Εκπαιδευτηρίων μας, βρέθηκαν στους νέους, ανακαινισμένους χώρους των σχολικών μας μονάδων γεμάτοι αισιοδοξία και ενθουσιασμό για το ξεκίνημα της νέας χρονιάς. Οι κτιριακές εγκαταστάσεις μεταμορφώθηκαν, οι χώροι υγιεινής, οι αίθουσες διδασκαλίας και τα γήπεδα άλλαξαν όψη, ενώ αναβαθμίστηκε και ο τεχνολογικός εξοπλισμός.

Αμέσως μετά την Ακολουθία του Αγιασμού, κατευθύνθηκαν όλοι στο προαύλιο του Αγίου Χαραλάμπους, όπου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ τέλεσε τρισάγιο στη μητέρα του Ευάγγελου Μαρινάκη, μακαριστή Ειρήνη Μιλτιάδου Μαρινάκη, στη μνήμη της οποίας ο Πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός έκανε και τη δωρεά. Ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια της τιμητικής μαρμάρινης πλάκας των εγκαινίων.

Ο Σεβασμιώτατος ζήτησε από τον κ. Βρέντζο να μεταφέρει στον κ. Μαρινάκη, μαζί με τις θερμές του ευχαριστίες και μία εικόνα της Αγίας Ειρήνης.

Εκτός από τις πόρτες να ανοίξουν και οι ορίζοντες.

 

 

Το πρώτο κουδούνι έχει έναν παράξενο ήχο. Για τα παιδιά σημαίνει τέλος στην ανεμελιά, πρωινό ξύπνημα, διάβασμα και πρόγραμμα. Για τους μεγαλύτερους, όμως, κουβαλά κάτι από νοσταλγία. Τη μυρωδιά καινούργιου τετραδίου, μια άδεια κασετίνα που περίμενε να γεμίσει, το ατσαλάκωτο σχολικό βιβλίο. 

Κάποτε η αγορά των σχολικών ήταν ολόκληρη τελετουργία. Το παιδί διάλεγε ακόμη και τη γόμα του. Σήμερα πολλοί γονείς μπαίνουν στο βιβλιοπωλείο με διαφορετική φιλοσοφία. «Τα απαραίτητα τώρα και βλέπουμε». Και ύστερα, λίγο λίγο, ό,τι προκύψει μέσα στη χρονιά.

Γιατί η περίφημη δωρεάν Παιδεία έχει και αυτή το κόστος της. Τα βασικά σχολικά είδη για ένα παιδί υπολογίζονται φέτος περίπου στα 100-120 ευρώ, χωρίς τσάντα και άλλα αναγκαία. Προσθέστε ρούχα, παπούτσια, ξένες γλώσσες, δραστηριότητες και αργότερα ίσως φροντιστήριο. 

Η λέξη «δωρεάν» αρχίζει να χρειάζεται αρκετούς αστερίσκους. Στην άλλη πλευρά της σχολικής πόρτας βρίσκονται οι εκπαιδευτικοί. Άνθρωποι που καλούνται να εμπνεύσουν και να στηρίξουν παιδιά, όχι πάντοτε μέσα στις συνθήκες που θα έπρεπε. Ελλείψεις προσωπικού, προβλήματα υποδομών, αίθουσες που χρειάζονται επισκευές και σχολικά κτίρια που σε ορισμένες περιπτώσεις θυμίζουν μια Ελλάδα που έπρεπε να έχουμε αφήσει πίσω.

Κι όμως, ούτε το ακριβό τετράδιο ούτε ο ξεφτισμένος τοίχος είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Γιατί πηγαίνουν τα παιδιά μας σχολείο; Για να αποστηθίσουν ύλη; Για να κυνηγήσουν έναν βαθμό; Για να περάσουν στο πανεπιστήμιο και να αποκτήσουν ένα χαρτί; Ή για να μάθουν να σκέφτονται, να κρίνουν, να συνεργάζονται, να σέβονται, να δημιουργούν και να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι; 

Η ευτυχία δεν σημαίνει ότι όλα πηγαίνουν καλά.

  

Δεν χρειάζεται να έχεις την τέλεια ζωή για να 

συναντήσεις όμορφες στιγμές μέσα της.

Μπορεί η μέρα να έχει κούραση και παρ’ όλα αυτά να χωρέσει ένα γέλιο.

Μπορεί κάτι να μην πήγε όπως ήθελες και λίγο αργότερα ένα μήνυμα να σου φτιάξει τη διάθεση.

Μπορεί να έχεις πράγματα που σε απασχολούν και ταυτόχρονα να απολαμβάνεις έναν καφέ, μια βόλτα, μια συζήτηση, ένα τραγούδι, έναν άνθρωπο που αγαπάς.

Η ευτυχία δεν σημαίνει ότι όλα πηγαίνουν καλά.

Ούτε χρειάζεται να ψάχνουμε με το ζόρι «το καλό» μέσα σε κάθε δυσκολία.

Σημαίνει όμως ότι δεν αφήνουμε τα δύσκολα να μας κάνουν να προσπερνάμε και όσα παραμένουν όμορφα.

«Προσδοκώ».

 

 

«Παλιά, όταν πέθαινε ένας άνθρωπος, του έκλειναν τα μάτια.

Τώρα ανοίγουμε χίλιες οθόνες για να μην τον αφήσουμε να φύγει.

Και δεν το λέω για να μαλώσω τον κόσμο. Πονάει ο κόσμος. Όταν πεθαίνει ένας τραγουδιστής, ένας ηθοποιός, ένας άνθρωπος που μπήκε επί χρόνια στα σπίτια μας, είναι φυσικό να πονέσουν και άνθρωποι που δεν τον γνώρισαν ποτέ. 

Μπορεί ένα τραγούδι του να ήταν δεμένο με τη νιότη σου, μια ταινία με τη μάνα σου που έφυγε, μια φωνή με έναν έρωτα, με ένα καλοκαίρι, με μια ολόκληρη εποχή της ζωής σου.

Δεν κλαίμε πάντοτε μόνο εκείνον που πέθανε. Κλαίμε και τον χρόνο που πέθανε μαζί του.

Αλλά βλέπω κάτι παράξενο σήμερα. Μόλις φύγει ο άνθρωπος, αρχίζουμε αμέσως να τον ξαναφέρνουμε πίσω. Η πρώτη εμφάνιση, η τελευταία εμφάνιση, η τελευταία φωτογραφία, η τελευταία κουβέντα, ένα παλιό τραγούδι, ένα βίντεο που δεν είχαμε ξαναδεί.

Πατάς ένα κουμπί και ο νεκρός ξαναμιλά. Πατάς άλλο και ξανατραγουδά. 

Και λες: «Να, είναι εδώ». Δεν είναι εδώ, παιδιά μου. 

Και επειδή δεν είναι εδώ, έχουμε ανάγκη τον Χριστό. 

Αν ήταν αρκετό να μείνει η φωνή του, τότε θα μας έσωζε ένα μηχάνημα. Αν ήταν αρκετό να μείνει η εικόνα του, θα μας έσωζε μια φωτογραφία. Αν ήταν αρκετό να θυμούνται  εκατομμύρια άνθρωποι το όνομά του, τότε θα μας έσωζε η δόξα. 

Τότε τι τον θέλαμε τον Χριστό; 

Βλέπεις, λέμε συχνά για έναν καλλιτέχνη: «Δεν πέθανε. Θα ζει για πάντα μέσα από το έργο του».

Ωραίο ακούγεται. Αλλά είναι πολύ λίγο. 

Ο Χριστός δεν ήρθε για να μη μας ξεχάσουν. Ήρθε για να μη μας κρατήσει ο θάνατος. 

Αυτό είναι άλλο πράγμα. Δεν μας υποσχέθηκε ανάμνηση. Ανάσταση μας υποσχέθηκε. 

Ο σημερινός άνθρωπος όμως δυσκολεύεται πολύ με τον θάνατο. Και επειδή δεν μπορεί να τον νικήσει, προσπαθεί να τον σκεπάσει. 

Τον σκεπάζει με φωτογραφίες. Με τραγούδια. Με λόγια. Με αναρτήσεις. Με ένα ατελείωτο «θυμάσαι;». 

Δεν είναι κακό αυτό. Πονεμένο είναι. Αλλά η καρδιά θέλει προσοχή, γιατί μπορεί ακόμη και μέσα στο πένθος να ζητά κοσμική παρηγοριά. Να θέλει κάτι να πιαστεί. 

Και τότε κρατά τη φωτογραφία, κρατά τη φωνή, κρατά το βίντεο και λέει: «Μη φύγεις». 

Ενώ η Εκκλησία κάνει κάτι πολύ πιο δύσκολο. Λέει: «Πήγαινε». Και εδώ φαίνεται τι θα πει πίστη. 

Η Εκκλησία δεν κάνει πως ο άνθρωπος δεν πέθανε. Δεν φοβάται να πει «νεκρός». Τον ντύνει, τον ασπάζεται, ψάλλει μπροστά στο σώμα του και ύστερα τον βάζει μέσα στη γη. 

Γιατί; Επειδή πιστεύει ότι η γη δεν είναι η τελευταία του κατοικία. 

Ο κόσμος λέει: «Θα σε κρατήσω εδώ για πάντα». 

Η Εκκλησία λέει: «Θα σε δώσω στον Χριστό και θα σε περιμένω». Ε, αυτό θέλει πίστη. 

Να βάλεις στη γη αυτόν που αγαπάς και να περιμένεις Ανάσταση. Εύκολο είναι να λέμε «Χριστός Ανέστη» με αναμμένες λαμπάδες. Η Ανάσταση δοκιμάζεται όταν κλείνει το φέρετρο. Εκεί φαίνεται αν η Ανάσταση ήταν ένα ωραίο τροπάριο ή αν έγινε μέσα μας τρόπος να βλέπουμε τον κόσμο. Και η Εκκλησία κάνει ακόμη κάτι που ο κόσμος δεν μπορεί να κάνει. Παίρνει τον νεκρό και τον κάνει όνομα. 

«Μνήσθητι, Κύριε, του δούλου σου…» 

Πρόσεξε. Δεν λέει στον Θεό τι κατάφερε. Δεν Του λέει πόσους ανθρώπους συγκίνησε. Δεν Του λέει πόσα θέατρα γέμισε, πόσους δίσκους πούλησε, πόσους ρόλους έπαιξε, πόσοι τον χειροκρότησαν. Ένα όνομα λέει. Γιατί μπροστά στον Θεό ο άνθρωπος ξαναγίνεται αυτό που ήταν πριν αποκτήσει όλους τους τίτλους του: πρόσωπο. 

Και στην Πρόθεση γίνεται κάτι ακόμη πιο φοβερό. Ο ιερέας βγάζει μια μικρή μερίδα. Τόσο μικρή. Για έναν άνθρωπο που μπορεί κάποτε να γέμιζε ολόκληρα στάδια. Βλέπεις τι κάνει η Εκκλησία; Ο κόσμος μεγαλώνει την εικόνα του νεκρού για να μην τον χάσει. Η Εκκλησία παίρνει ένα μικρό ψίχουλο άρτου, λέει το όνομά του και τον εμπιστεύεται ολόκληρο στον Θεό.

Ο κόσμος τον κάνει εικόνα. Η Εκκλησία τον κάνει μνημόνευση.  

Το ένα λέει: «Κοιτάξτε τον». Το άλλο: «Μνήσθητί του, Κύριε». Μεγάλη διαφορά. Και μετά οι μερίδες μπαίνουν στο Άγιο Ποτήριο. Εκεί δεν έχουμε πια διάσημους και άγνωστους.  

Δεν έχουμε πρώτους ρόλους και κομπάρσους. Δεν έχουμε εκείνον που τον έκλαψε μια χώρα και τη γριούλα που πέθανε σ’ ένα χωριό και την έκλαψαν δύο άνθρωποι. 

Όλοι έχουν ένα όνομα. Και όλοι ζητούν το ίδιο Έλεος. Αυτό είναι η Εκκλησία. Δεν καταργεί 

τον θάνατο με τη μνήμη. Τον περνά μέσα από την Ευχαριστία.

Γι’ αυτό να μην κοροϊδεύουμε τον κόσμο όταν γεμίζει τις οθόνες με έναν άνθρωπο που έφυγε.

Να τον πονάμε. 

Γιατί πίσω από όλα αυτά μπορεί να κρύβεται μια πολύ μεγάλη ορφάνια. Ο άνθρωπος δεν θέλει τελικά το βίντεο. Τον άνθρωπό του θέλει. Δεν θέλει τη φωνή. Εκείνον που είχε τη φωνή θέλει. Δεν θέλει τη φωτογραφία. Εκείνον που κάποτε στεκόταν μπροστά στον φακό θέλει. Και κανένα τηλέφωνο δεν μπορεί να του τον δώσει. Εδώ βρίσκεται όλη η απάτη της ψηφιακής αθανασίας. Σου δίνει το ίχνος και σε κάνει για λίγο να ξεχνάς ότι έχασες το πρόσωπο. 

Ὁ Ἅγιος Αὐτόνομος ὁ Ἱερομάρτυρας

 

 

Ὁ Ἅγιος Αὐτόνομος ἦταν ἐπίσκοπος στὴν Ἰταλία καὶ εἶχε στὴν ἐπισκοπὴ του πλούσια χριστιανικὴ δράση.

Ὅταν ἄρχισε ὁ διωγμὸς τοῦ Διοκλητιανοῦ ἐγκατέλειψε τὴν θέση του, καὶ πῆγε στοὺς Σώρεους τῆς Μ. Ἀσίας. Ἐκεῖ ἐγκαταστάθηκε στὸ σπίτι ἐνὸς χριστιανοῦ, τοῦ Κορνηλίου καὶ συνέχιζε νὰ διδάσκει τὸ Εὐαγγέλιο.

Στὴν συνέχεια μετέβη στὴν Λυκαονία καὶ στὴν Ἰσαυρία γιὰ νὰ συνεχίσει τὸ ἔργο του. Πρὶν ξεκινήσει τὸ ταξίδι του χειροτόνησε διάκονο τὸν Κορνήλιο.
Ὕστερα ἀπὸ καιρὸ ὅταν ἐπέστρεψε στοὺς Σωρεούς καὶ εἶδε τὸ πολὺ καλὸ ἔργο ποὺ εἶχε κάνει νὰ ἀσπαστοῦν τὸν χριστιανισμὸ πολλοὶ ἄνθρωποι, τὸν χειροτόνησε ἱερέα. 

Ἀφοῦ ἐπισκέπτεται πολλὲς περιοχὲς στὸν Εὔξεινο Πόντο ἐπιστρέφει πάλι κοντὰ στὸν Κορνήλιο καὶ τὸν χειροτονεῖ ἐπίσκοπο. 

Τὸ θεάρεστο ἔργο ποὺ ἔχει κάνει ὁ Ἅγιος Αὐτόνομος ἐνοχλεῖ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τὸν σκοτώνουν μὲ λιθοβολισμὸ τὴν ὥρα ποὺ λειτουργοῦσε μέσα στὸ ναό.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἐκ Δυσμῶν ἀνατείλας ὡς ἀστὴρ οὐρανόφωτος, καὶ πρὸς τὴν Ἑῴαν ἐκλάμψας, ταῖς ἀκτῖσι τῶν τρόπων σου, τὸν Ἥλιον τῆς δόξης Ἰησοῦν, ἐδόξασας ἀθλήσει σου στερρᾷ· διὰ τοῦτο ἐδοξάσθης θεουργικῶς, Αὐτόνομε Πατὴρ ἡμῶν. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Καλημέρα!

 

Καλή σας νύχτα!

 

Όταν η χάρις του Θεού επισκεφθεί την ψυχή μας...

  

 

Όταν η χάρις του Θεού επισκεφθεί την ψυχή μας... και γίνει το πρώτο ξύπνημα προς την πνευματική ζωή τότε αρχίζουμε σιγά-σιγά να εντοπίζουμε τα διάφορα πράγματα που κάνουμε, τις διάφορες αμαρτίες και να καταλαβαίνουμε ότι αυτό το πράγμα δεν είναι σωστό, το άλλο είναι αμαρτία, το άλλο δεν το θέλει ο Θεός.

Να δημιουργείται μέσα μας μία θλίψη για τις παραβάσεις που κάνουμε και σιγά-σιγά να λεπτύνεται η συνείδησή μας.
Να μας ελέγχει η συνείδησις, να μας ενοχλεί, να μην μας αφήνει σε ησυχία.

Να μας στενοχωρεί ο έλεγχος της συνειδήσεως ώστε ολίγον κατ’ ολίγον όχι μόνο να διορθωθούμε αλλά κυρίως να αποκτήσουμε αίσθηση μετανοίας.

Διότι η αναισθησία της ψυχής μας κάνει να αισθανόμαστε πάρα πολύ ωραία και δεν έχουμε καμμιά αίσθηση μετανοίας μέσα μας.
Κι αυτό είναι ένα φαινόμενο που το παρατηρούμε κυρίως όταν κάποιος άνθρωπος θα έρθει να εξομολογηθεί την πρώτη φορά.

Εάν δεν είχε προηγηθεί μια περίοδος πνευματικής εργασίας, έρχεται να εξομολογηθεί και δεν βρίσκει αμαρτίες.
Σου λέει, δεν έκανα τίποτα. Μα τί έκαμα; Δεν έχω τίποτα. Δεν βρίσκει τίποτα. Δεν αισθάνεται τον λόγο της μετανοίας μέσα του.

Μνήμη Γέροντος Χρυσοστόμου, Ηγουμένου Ι.Μ. Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτου.

  

Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη!”

Αφοσιωμένο μέλος της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας
Ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος εκοιμήθη στις 6 Σεπτεμβρίου. Νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες σε νοσοκομείο της Αθήνας, δίνοντας με πίστη, υπομονή και καρτερία τη δύσκολη μάχη με την ασθένεια.

Με καταγωγή από τη Μάνη, υπήρξε για δεκαετίες αφοσιωμένο μέλος της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας και διακόνησε με πίστη τη Σιωνίτιδα Εκκλησία και τα Πανάγια Προσκυνήματα.

Η πολυετής διακονία του συνδέθηκε ιδιαίτερα με την Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, την οποία παρέλαβε σε δυσχερή κατάσταση και, με πολλούς κόπους, προσωπική φροντίδα και αδιάκοπη μέριμνα, ανακαίνισε και ανέδειξε στη σημερινή της μορφή.

Έγινε γνωστός σε όλο το Ισραήλ και στην Παλαιστίνη για τη μεγάλη του προσφορά στους φτωχούς και για την παρουσία του στην αγιασμένη γη, εξαιτίας της οποίας κρατήθηκε και προστατεύεται η ίδια η Μονή και η περιουσία του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου μέσα στην έρημο. Ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Γιάσερ Αραφάτ είχε βραβεύσει τον μακαριστό Γέροντα Χρυσόστομο για το έργο του.

Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων για την εξόδιο του Γέροντος Χρυσοστόμου

 

Τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἀνακοινώνει ὅτι τὴν προσεχῆ Δευτέραν, 1ην/14ην Σεπτεμβρίου 2026, καὶ ὥραν 4:00 μ.μ., θὰ τελεσθῇ ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου, Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀββᾶ Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, ἐν τῇ Ἱερᾷ ταύτῃ Μονῇ.

Ν' αγαπάς - Παντελής Θαλασσινός & Παιδική Χορωδία Σπύρου Λάμπρου

 

Παρέμβαση του Αγίου Όρους για την Μονή Σινά

 

 

του Αιμίλιου Πολυγένη

---

Με μια ιστορική και βαρυσήμαντη επιστολή η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους τοποθετείται δημόσια και απευθύνεται προς τον νεοεκλεγέντα Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης κ. Συμεών.

Η επιστολή, την οποία υπογράφουν οι Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι και των είκοσι Ιερών Μονών της Αγιορειτικής Πολιτείας, δεν περιλαμβάνει μόνο θερμές συγχαρητήριες ευχές για την ανάρρηση του κ. Συμεών στον ιστορικό θρόνο του Θεοβαδίστου Όρους Σινά, αλλά εκφράζει παράλληλα τη βαθύτατη ανησυχία της Αθωνικής Πολιτείας για τις πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με επιχειρούμενη αλλαγή στο ιδιοκτησιακό και θεσμικό καθεστώς του παλαίφατου μοναστηριού.

Στο επίκεντρο της παρέμβασης της Ιεράς Κοινότητας βρίσκονται πρόσφατα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία συζητείται η επιβολή ενός πρωτοφανούς καθεστώτος «διπλής κυριότητας».

Βάσει αυτού του σχεδίου, η κυριότητα της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης και της ιστορικής της περιουσίας φέρεται να περιέρχεται στο Αιγυπτιακό Κράτος, ενώ στη Σιναϊτική Αδελφότητα θα απομένει απλώς το δικαίωμα χρήσης.

Η Ιερά Κοινότης απορρίπτει κατηγορηματικά μια τέτοια προοπτική, υπογραμμίζοντας τα εξής ότι η κυριότητα και η χρήση δεν αποτελούν ταυτόσημα δικαιώματα.

Επίσης, κάνει λόγο για αλλοίωση του Status Quo, τονίζοντας πως η μετατροπή ενός ιστορικού δικαιώματος κυριότητας σε παραχωρούμενο δικαίωμα χρήσης συνιστά ευθεία μεταβολή και όχι διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος.