Το κόκκινο άνθος που συνδέεται με το Θείο Πάθος, την αναγέννηση της φύσης και τις πασχαλινές παραδόσεις

 

Το κόκκινο άνθος που συνδέεται με το Θείο Πάθος, την αναγέννηση της φύσης και τις πασχαλινές παραδόσεις

Γράφει η Δήμητρα Βέλμαχου

Η άνοιξη φέρνει μαζί της μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων, καθώς η φύση ξυπνά από τον χειμερινό της λήθαργο.

Ανάμεσα στα αγριολούλουδα που ξεπροβάλλουν αυτή την εποχή, ξεχωρίζει η παπαρούνα, ένα λουλούδι που με το κατακόκκινο πέταλό του, μαγνητίζει τα βλέμματα και εμπνέει μύθους, παραδόσεις και συμβολισμούς. 

Στην Ελλάδα, η παπαρούνα συνδέεται στενά με τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση, αποκτώντας έναν βαθύτερο, πνευματικό χαρακτήρα. Ποια είναι όμως η σχέση της παπαρούνας με το Πάσχα; Ας εξερευνήσουμε τις ρίζες αυτής της ιδιαίτερης σύνδεσης.

Η παπαρούνα ως σύμβολο της Θυσίας και της Αναγέννησης

Η παπαρούνα, με το έντονο κόκκινο χρώμα της, συχνά συνδέεται με το αίμα της θυσίας και της αυτοθυσίας. Στον χριστιανισμό, το κόκκινο χρώμα παραπέμπει στο αίμα του Χριστού που χύθηκε πάνω στον Σταυρό για τη σωτηρία των ανθρώπων. Οι παραδόσεις λένε πως οι παπαρούνες φύτρωσαν για πρώτη φορά κάτω από τον Σταυρό του Ιησού, βαμμένες από το θεϊκό αίμα που πότισε τη γη. Έτσι, το λουλούδι αυτό απέκτησε έναν ιερό συμβολισμό, συνδέοντας το Πάθος του Χριστού με την ίδια τη φύση.

Επιπλέον, η παπαρούνα είναι ένα λουλούδι που ανθίζει λίγο πριν το Πάσχα, την περίοδο της Σαρακοστής, και συμβολίζει τη μετάβαση από τον θάνατο στη ζωή, από τον χειμώνα στην άνοιξη, από τη θλίψη στη χαρά. Αυτός ο κύκλος ζωής και αναγέννησης καθιστά την παπαρούνα ένα λουλούδι-σύμβολο της Ανάστασης.

Όταν ζητάμε κάτι από το Θεό έτσι πρέπει να του το ζητάμε

 

Από το βιβλίο του Αρχιεπ. Antony Bloom «Ζωντανή προσευχή»

Το θαύμα δεν είναι παραβίαση των νόμων που διέπουν μεταπτωτικά τον κόσμο, αλλά είναι επάνοδος της κυριαρχικής επικράτησης των νόμων της Βασιλείας του Θεού. Ένα θαύμα γίνεται μόνο όταν πιστεύουμε ότι ο νόμος βασίζεται στην αγάπη του Θεού και όχι στη δύναμή Του.

Μπορεί να πιστεύουμε πως ο Θεός είναι παντοδύναμος αλλά να μην πιστεύουμε στον πρόνοιά Του και τότε το θαύμα δεν μπορεί να γίνει. Διαφορετικά θα έπρεπε ο Θεός να επιβάλει δια της βίας την θέλησή Του. Αυτό όμως δεν το κάνει. Γιατί το πιο βασικό και ευαίσθητο σημείο στις σχέσεις Του με τον κόσμο, παρά την πτώση του ανθρώπου, είναι ότι σέβεται απόλυτα την ανθρώπινη ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Όταν λέμε στο Θεό: «Πιστεύω, γι’ αυτό ζητάω τη βοήθειά Σου», είναι σαν να του λέμε: «Πιστεύω, πως είσαι πρόθυμος να με εισακούσεις, ότι έχεις αγάπη και ότι ενδιαφέρεσαι για το κάθε γεγονός της ζωής μου». Όταν έτσι καταθέτουμε την αδύνατη πίστη μας, τότε δημιουργούμε σωστή κοινωνία με το Θεό και δίνουμε τη δυνατότητα να γίνει το θαύμα.

Εκτός όμως από αυτή την κατηγορία των αμφιβολιών μας, που αναφέρονται στην αγάπη του Θεού και που είναι λανθασμένες, υπάρχει και μια άλλη κατηγορία αμφιβολιών που επιτρέπονται. Μπορούμε να λέμε στο Θεό: «Σου ζητώ αυτό, αν είναι σύμφωνο με το θέλημά Σου ή είναι για το καλό μου ή αν δεν υπάρχει κάποιος κρυφός κακός σκοπός μέσα μου όταν Σου το ζητώ», και άλλα παρόμοια. Αυτού του είδους οι αμφιβολίες επιτρέπονται γιατί δείχνουν πως δεν έχουμε εμπιστοσύνη στο λογισμό μας. Και όταν ζητάμε κάτι από το Θεό έτσι πρέπει να του το ζητάμε.

Όπως ακριβώς η Εκκλησία είναι η συνέχεια της παρουσίας του Χριστού στο χρόνο και στο χώρο, έτσι και η προσευχή του χριστιανού πρέπει να είναι προσευχή του Χριστού, αν και αυτό προϋποθέτει αγνότητα καρδιάς, την οποία δεν έχουμε. Η προσευχή της Εκκλησίας είναι η προσευχή του Χριστού, ειδικώτερα όμως η Θεία Λειτουργία, όπου αποκλειστικά και αδιάλειπτα ο Χριστός προσεύχεται. Αλλά οποιαδήποτε άλλη προσευχή, με την οποία ζητάμε κάτι συγκεκριμένο από το θεό, είναι προσευχή γεμάτη ερωτηματικά. 

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν γνωρίζουμε τι θα ζητούσε ο Χριστός, αν βρισκόταν σε μια τέτοια περίσταση. Γι’ αυτό, πριν από τα λόγια της προσευχής μας βάζουμε ένα «εάν», που σημαίνει: Σύμφωνα με όσα εγώ καταλαβαίνω, σύμφωνα με εκείνο που γνωρίζω για το θέλημα του Θεού, θα ήθελα να γίνει έτσι αυτό το πράγμα, για να εκπληρωθεί το θέλημά Του.

Έτσι καταλαβαίνεις ότι κάνεις το θέλημα του Θεού!

  

Ο ορθόδοξος δρόμος και η σιγουριά ότι κάνεις το Θείο θέλημα.

Ο Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης αναφέρεται στον ορθόδοξο δρόμο του πιστού και στα χαρακτηριστικά από τα οποία καθένας τον διακρίνει:

Ὅταν ἡ Χάρη εἶναι μαζὶ μας, εἴμαστε δυνατοὶ στό πνεῦμα. Ὅταν ὅμως τὴν χάσουμε, βλέπουμε τὴν ἀδυναμία μας, βλέπουμε πώς χωρὶς τὸν Θεὸ δέν μποροῦμε οὔτε νά σκεφτοῦμε τὸ καλὸ.

Πῶς μπορεῖς νά ξέρεις ἂν ζεῖς σύμφωνα μέ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Νά ἡ ἔνδειξη: Ἂν στενοχωριέσαι γιά κάτι, αὐτὸ σημαίνει πώς δέν παραδόθηκες τελείως στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔστω κι ἂν σοῦ φαίνεται πώς ζεῖς σύμφωνα μέ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Κατανυκτικός Εσπερινός Δ΄ Εβδομάδος Νηστειών στην Ι.Μ. Πειραιώς

 

 

Στην Ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού της Δ΄ Κυριακής των Νηστειών (Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος), ο οποίος τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου Καμινίων, χοροστάτησε την Κυριακή 22 Μαρτίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος κήρυξε, όπως κάθε Κυριακή, τον θείο λόγο.

Ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στην τυπολογική σημασία του Κατακλυσμού και της Κιβωτού του Νώε, συνδέοντας τη βιβλική διήγηση με τη ζωή της Εκκλησίας και τη σύγχρονη πνευματική πραγματικότητα. Μίλησε για «δύο πραγματικότητες: μία από την αρχή της υπάρξεως του κόσμου, που μας μιλάει για την πλημμύρα της αμαρτίας, αλλά και για τον κατακλυσμό, για την κιβωτό, για τη σωτηρία του μικρού λείμματος του γένους των ανθρώπων και ολόκληρης της δημιουργίας».

Αναπτύσσοντας την αφήγηση από το βιβλίο της Γενέσεως, ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι πριν από τον κατακλυσμό η ανθρωπότητα είχε βυθιστεί στην αμαρτία και στην απομάκρυνση από τον Θεό, με αποτέλεσμα τη διαστρέβλωση της πνευματικής ζωής και της θεοειδούς ταυτότητας του ανθρώπου. «Η αμαρτία είχε παρασύρει στα απύθμενα χάη τις ψυχές. Είχε πνίξει την πνευματική ζωή, είχε αλλοιώσει τις εικόνες του Θεού σε αντίγραφα του Εωσφόρου», είπε χαρακτηριστικά, τονίζοντας παράλληλα ότι μέσα σε αυτή τη γενικευμένη πτώση, ο δίκαιος Νώε προβάλλεται ως πρότυπο πίστεως και υπακοής, ενώ η κατασκευή της Κιβωτού παρουσιάζεται ως καρπός συνεργασίας ανθρώπου και Θεού. 

Σημείωσε ότι ο άνθρωπος υπακούει και εργάζεται, ενώ ο Θεός προστατεύει και σώζει, σφραγίζοντας ο ίδιος την είσοδο της Κιβωτού ως ένδειξη θείας αγάπης και πρόνοιας. Ο Κατακλυσμός, υπογράμμισε, δεν αποτελεί απλώς γεγονός καταστροφής, αλλά πράξη ανακαινίσεως της δημιουργίας και σωτηρίας της ανθρωπότητας.

«Δεν αφέθηκε να καταποντιστεί από την πλημμυρίδα του κακού ο Νώε. Ο ίδιος ο Θεός φρόντισε για την ψυχή του και το σώμα του. Και όχι μόνο αυτό. Τον έκανε γενάρχη μιας νέας ανθρωπότητας και απαρχή ενός νέου κόσμου», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, και συνέχισε: «στην ιστορική στιγμή του μεγάλου κατακλυσμού, της πλημμύρας του κακού και της πλημμύρας των υδάτων, ο Δημιουργός επιφέρεται επάνω απ’ την ταλαίπωρη γη μας. Παραστέκεται στα πιστά του παιδιά και κάνει μια ενέργεια λυτρωμού και ανακαινίσεως του γένους των ανθρώπων. 

Μόλις ο Θεός σφάλισε την πόρτα της κιβωτού, ο κατακλυσμός ξέσπασε». «Γέμισαν τα φαράγγια, πλημμύρισαν τα χωράφια και οι ερημιές, πνίγηκαν τα δάση, χάθηκαν κάτω από το νερό οι βουνοκορφές. Εκεί που έσφυζε η ζωή και βασίλευε η αμαρτία, απλώθηκε η κραυγή του τρόμου και μετά ο παγερός θάνατος. Όλα βουβάθηκαν, όλα θάφθηκαν στον υγρό τάφο». «Και πάνω σε αυτή την απέραντη θάλασσα η κιβωτός! Μικρή ελπίδα για την καινούργια ζωή. Πρώτη εικόνα και πρώτος παλμός στο καινούργιο βιβλίο της ιστορίας των ανθρώπων».

«Οι άνθρωποι λησμόνησαν το Θεό και Δημιουργό τους. Έφυγαν μακριά, αμάρτησαν, αλλοίωσαν στο πρόσωπό τους και στην αμαρτωλή ζωή τους τη θεϊκή εικόνα, την αρχέγονη ακεραιότητα. Και ήρθε ο κατακλυσμός, η καταστροφή και ο θάνατος», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, συμπληρώνοντας ταυτόχρονα ότι «ο Θεός, φανερώνοντας την αγάπη και το έλεος κράτησε στις θεϊκές παλάμες και στην απέραντη θεϊκή αγκαλιά την Κιβωτό και τον Νώε και την οικογένειά του. Τη μικρή αυτή ανθρώπινη κοινωνία από τον κατακλυσμό».

Ατενίζω μια πατρίδα ευλογημένη από τον Θεό

 

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είναι σαν συναξάρι!

 

Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν,
για της πατρίδος την ελευθερίαν,
γι’ αυτά τα δύο πολεμώ,
γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ,
κι αν δεν τα αποκτήσω
τι μ’ ωφελεί να ζήσω;

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είνε σαν συναξάρι. Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα. Από τον καιρό που χάθηκε η Κωνσταντινούπολη, η πατρίδα μας μαυροφόρεσε σαν χαροκαμένη χήρα· οι άνδρες ήτανε σαν ασκητές, οι γυναίκες σαν καλογρηές, τα τραγούδια μας γεμάτα πόνο και ελπίδα, τη λεγόμενη «χαρμολύπη», σαν χερουβικά, σαν τροπάρια.

Μια αγιωσύνη τα τύλιγε όλα. Οι καρδιές ήτανε, με όλη την παληκαριά τους, συντετριμμένες και ταπεινωμένες. Γι’ αυτό κι η θρησκεία μας ήτανε αληθινή, επειδή η πίστη του Χριστού δεν ταιριάζει σε ανθρώπους απίκραντους και καλοπερασμένους, κατά τα λόγια του Χριστού που λέγει: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», και στενή και τεθλιμμένη η οδός».

Μα όσα χάνει ο άνθρωπος σε καλοπέραση, τα κερδίζει «εκατονταπλασίονα» σε βάθος πνευματικό. Και το έθνος μας που στάθηκε κακότυχο και βασανισμένο, από την άλλη μεριά στάθηκε ευλογημένο, κατά τον λόγο που λέγει ο Σολομών για όσους μαρτυρούνε για την αλήθεια: «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης· και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται». Και ποια είνε αυτή η αντάμειψη; Η αντάμειψη ήτανε πως ντυθήκανε με κάποια στολή αφθαρσίας αυτοί που ζούσανε «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, εν ερημίαις πλανώμενοι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης».

Για τούτο, όποιος άνθρωπος έχει καρδιά καθαρή, και νιώσει την Ελληνική Επανάσταση, σαν να τραβιέται από κάποιον μαγνήτη, ας είνε κι άλλης φυλής άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει καλά- καλά από πού βγαίνει αυτή η γλυκύτητα και η κατανυκτική αγάπη, μ’ όλο που ακούει σκοτωμούς, μαρτύρια και μοιρολόγια, που σε άλλη περίσταση αγριεύουνε τον άνθρωπο. Θαρρεί πως δεν γινήκανε στ’ αληθινά αυτά που ακούει, αλλά πως είνε κάποιο έμορφο παραμύθι.

Τα πιο σκληρά πράγματα χάνουνε τη σκληρότητά τους, καν φονικά, καν αγωνίες κάθε λογής, φτώχια, κρύο, πείνα, αρρώστεια, ορφάνια. Κάποιος μυστικός πλούτος τα χρυσώνει όλα, ο της αφθαρσίας ο Παράκλητος (ο Παρηγορητής), το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή είναι που λέγω στολή Αφθαρσίας κι ελπίδα Αθανασίας.

Η Ελληνική Επανάσταση είνε σαν το χάλκινο μοσχάρι που έκανε ένας τεχνίτης για τον τύραννο Φάλαρη και που το πύρωνε με φωτιά και σφαλούσε στην κοιλιά του όσους ήθελε να βασανίσει για να ψηθούνε ζωντανοί. Μα αντί ν’ ακούγονται βογκητά και φρικτοί θρήνοι από το στόμα του βοδιού, έβγαιναν τραγούδια χαρούμενα, επειδή ο τεχνίτης είχε βάλει επιτήδεια στο λαρύγγι του βοδιού κάποιο όργανο που άλλαζε τους θρήνους σε χαρούμενη μουσική.

Ο Αθανάσιος Διάκος τραγουδούσε περασμένος στη σούβλα, κι οι γυναίκες του Ζαλόγγου χορεύανε και πέφτανε στον γκρεμνό. Κι όλοι οι Έλληνες, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, δεσποτάδες, παπάδες, λαϊκοί, ψέλνανε σαν να τραγουδούσανε και τραγουδούσανε σαν να ψέλνανε, όπως οι τρεις Παίδες της καμίνου που δοξολογούσανε τον Θεό χορεύοντας μέσα στη φωτιά σαν να δροσολογιότανε.

Τα χέρια είναι τα φτερά της καρδιάς.

  

Δεν χρειάζεται να την αφήσεις μόνο στο μυαλό. Αν το κάνεις, η αγάπη γίνεται σκέψη και οι σκέψεις άλλοτε σε ζεσταίνουν κι άλλοτε σε παγώνουν.

Τα χέρια είναι τα φτερά της καρδιάς.
Αν τα βάλεις να δουλέψουν ζυμώνοντας ψωμί, σκαλίζοντας ξύλο, στρώνοντας τραπέζι, κλαδεύοντας μια γλάστρα ή σφίγγοντας το χέρι κάποιου που σιωπά τότε η καρδιά βλέπει ότι η αγάπη έγινε πράξη.

Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από πρότυπα – Να αναδείξουμε τους ήρωες του 1821

 

του Κωνσταντίνου Χολέβα

Το 1821 είναι οι άνθρωποί του, κληρικοί και λαϊκοί, οπλαρχηγοί και διανοούμενοι. Το 1821 είναι και τα κείμενα που έγραψαν οι πρωτεργάτες του. Απομνημονεύματα, διακηρύξεις, Συντάγματα Εθνικών Συνελεύσεων, ποιήματα, τα οποία μας δίνουν μία πολυσύνθετη εικόνα των αξιών και των προβληματισμών της εποχής.

Γιατί πολεμήσανε; Αναρωτιέται ευλόγως η νέα γενιά: Την απάντηση ας αφήσουμε να την δώσουν οι ίδιοι οι πρωτεργάτες, οι αγωνιστές, οι πρώτοι πολιτικοί εκπρόσωποι (παραστάτες ονομάσθηκαν οι πρώτοι βουλευτές). Ας δώσουμε στα παιδιά μας επιλεγμένα κείμενα των αγωνιστών, του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Φωτάκου, του Αμβροσίου Φραντζή, του Ιωάννου Φιλήμονος. Ας τους φέρουμε σε επαφή με τα ποιήματα του Διονυσίου Σολωμού, του Ανδρέα Κάλβου, του Γεωργίου Κλεάνθη, τα οποία αναδεικνύουν ξεκάθαρα τα ιδανικά των Ελλήνων Επαναστατών.

Το 1976, όταν συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από τη γέννηση του πρώτου Κυβερνήτη μας, του Ιωάννη Καποδίστρια, η τότε Κυβέρνηση του αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή έδωσε οδηγία να μοιρασθεί στα σχολεία ένα μικρό και εύχρηστο Ανθολόγιο κειμένων του σπουδαίου αυτού Έλληνα. 

Τυπώθηκε από το Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων και μέσα σε 110 σελίδες παρουσίαζε την αγωνία, τον αγώνα και τις ιδέες του Καποδίστρια. Το βιβλιαράκι περιλάμβανε και ένα ευρετήριο με σύντομα βιογραφικά των προσώπων που αναφέρονται στις ανθολογούμενες επιστολές του Κερκυραίου πολιτικού.

Ο ένας καθαρός και ο άλλος ακάθαρτος

 

«Ο φόβος του Θεού είναι δύο ειδών: ο ένας καθαρός και ο άλλος ακάθαρτος, 

επειδή και οι άνθρωποι άλλοι είναι ακάθαρτοι και άλλοι δίκαιοι. 

Οι δίκαιοι φυλάσσουν μέσα τους τον θείο φόβο με την καθαρότητα

 της συνειδήσεώς τους, ενώ οι αμαρτωλοί λαμβάνουν από τον Θεό 

Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμων Ἐπίσκοπος Σελευκείας τῆς Πισιδίας

 

 

Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμων γεννήθηκε στὴ Σελευκεία τῆς Πισιδίας. 

Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἦλθε σὲ ἐκεῖνο τὸν τόπο, ὁ Ἅγιος Ἀρτέμων ἔγινε μαθητής του, ἐνῷ στὴν συνέχεια ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος τῆς ἴδιας πόλεως, διδάσκαλος τοῦ λαοῦ καὶ κήρυκας τῆς ἀλήθειας. 

Διενέργησε πολλὰ θαύματα καὶ ὁδήγησε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες πρὸς τὸν Κύριο, κάνοντάς τους Χριστιανούς. 

Διοικώντας μὲ εὐσέβεια καὶ θεάρεστο τρόπο τὸ ποίμνιο, ποὺ τοῦ εἶχε ἐμπιστευθεῖ ὁ Θεὸς καὶ διακυβερνώντας μὲ ἀρετὴ καὶ σοφία τὴν Ἐκκλησία, ἦταν σωτήριο λιμάνι γιὰ ὅλους ποὺ εἶχαν ἀνάγκη, προστάτης τῶν χηρῶν, ὑπερασπιστὴς τῶν ὀρφανῶν, χορηγὸς πτωχῶν καὶ πενήτων.
Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμων, ἀφοῦ πολιτεύθηκε κατὰ Θεὸν καὶ ὑπηρέτησε σὲ ὅλα τὸν Κύριο, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη σὲ βαθὺ γῆρας, ἀπολαμβάνοντας τὴν αἰώνια ζωή.

Καλημέρα!

  

Η καρδιά του ανθρώπου,
είναι σαν μια ρίζα μέσα στο χώμα.

Καλη σας νύχτα!

  

 

Ποιος είπε ότι δεν φτάνει το φεγγάρι ;...

Πατρίδα μου, μικρή λησμονημένη!

 

 

του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα

---

Η Ελλάδα, εντός και εκτός συνόρων, γιορτάζει μια ξεχωριστή διπλή εορτή. Η 25η Μαρτίου 1821 είναι ταυτόχρονα η ημέρα του Ευαγγελισμού της Κυρίας Θεοτόκου και η επέτειος της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.

Η συνείδηση του Γένους συνδύασε από νωρίς τις δύο γιορτές, την αναγγελία της ενσάρκωσης του Θεού Λόγου και την αναγγελία της εθνικής μας ελευθερίας.

Η σημερινή επέτειος είναι αφορμή χαράς και ταυτόχρονα περισυλλογής, κατά πόσο μιμούμαστε τους ήρωες/αγίους που τιμά η μέρα; Είμαστε, άραγε, άξιοι συνεχιστές της κληρονομιάς των προγόνων μας;

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει ότι η ανθρώπινη φύση έγινε ομόθεος, ώστε μέσω αυτής να μας δοθεί η επιστροφή στο αρχέγονο κάλλος. Ο λόγος αυτός δείχνει πως η ενσάρκωση του Χριστού δεν είναι απλή ιστορική στιγμή, αλλά αποκατάσταση της πεπτωκυίας φύσης μας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σε ομιλία του στον Ευαγγελισμό, εξηγεί ότι «ένας άγγελος συνομιλεί με την Παρθένο, για να μην ξαναμιλήσει ο διάβολος».

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ στάλθηκε για να αποκαλύψει «την παγκόσμια σωτηρία των ανθρώπων» και η Παναγία να γίνει η γέφυρα μεταξύ Θεού και ανθρώπων, η «νέα Εύα», χάρη στην οποία ο «Νέος Αδάμ», ο Χριστός, γεννιέται και δημιουργείται «μια νέα ανθρωπότητα».

Ο άγιος Αθανάσιος διδάσκει ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε όλοι εμείς θεοί κατά χάριν, η δε Παρθένος Μαρία, με το ταπεινό «γένοιτό μοι», συνεργεί στο σχέδιο του Θεού.

Οι αγωνιστές του 1821 είδαν τον αγώνα τους ως συνέχεια της πίστης και της εθνικής συνείδησης. Η επανάσταση ξεσπά υπό το σύνθημα «ἐλευθερία ἢ θάνατος», αλλά και «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».

Η Εκκλησία κράτησε ζωντανή τη γλώσσα και τη μνήμη στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και, όπως τονίζει ο Νικόλαος Υψηλάντης, η Επανάσταση συσχετίστηκε με τον Ευαγγελισμό, διότι εκείνη η ημέρα θεωρήθηκε ως «η αναγγελία της εθνικής μας απολύτρωσης».

«Ο Θεός δεν κοιτάζει πού ήσουν, αλλά πού θέλεις να πας.»

  

Η εβδομάδα της μετανοίας ξεκινά για να μας θυμίσει πως κανείς δεν είναι τόσο χαμηλά, που να μην μπορεί να φτάσει στον ουρανό.»

Μεταφερόμαστε νοερά στην έρημο του Ιορδάνη. Εκεί όπου η ανθρώπινη αδυναμία συναντά την άπειρη θεϊκή ευσπλαχνία.Στο επίκεντρο αυτής της πορείας βρίσκεται η μορφή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. 

Δεν πρόκειται απλώς για μια βιογραφία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, αλλά για το ζωντανό παράδειγμα μιας συγκλονιστικής μετάβασης, από το σκοτάδι της πλήρους υποδούλωσης στα πάθη, στο ανέσπερο φως της αγιότητας.

“Σκοπός είναι να ζούμε ορθόδοξα, όχι απλώς να μιλούμε ή να γράφουμε ορθόδοξα”

 

Σκοπός είναι να ζούμε ορθόδοξα, όχι απλώς να μιλούμε ή να γράφουμε ορθόδοξα. Γι’ αυτό , βλέπεις, ένα κήρυγμα δεν πληροφορεί, δεν αλλοιώνει τον άλλον, όσο καλό κι αν είναι, αν ο ιεροκήρυκας δεν έχει βίωμα.

Το να σκεφτώμαστε ορθόδοξα είναι εύκολο∙ το να ζούμε όμως ορθόδοξα θέλει κόπο. Μια φορά ένας θεολόγος είχε κάνει μια ομιλία και είχε πει να πάνε να δώσουν αίμα, γιατί υπήρχε ανάγκη. 

Και πράγματι πολλοί παρακινήθηκαν και έδωσαν πολύ αίμα. Εκείνος όμως δεν έδωσε ούτε μια σταγόνα, αν και είχε… μπόλικο. Οι άλλοι τότε σκανδαλίσθηκαν. «Εγώ, τους είπε εκείνος, με την ομιλία που έκανα και παρεκίνησα τον κόσμο να δώση αίμα, είναι σαν να έδωσα το περισσότερο αίμα»! Έτσι ανέπαυε τον λογισμό του. Καλύτερα ήταν να μην έκανε την ομιλία και αθόρυβα να πήγαινε να δώση λίγο αίμα. Η ζωή μετράει.

Γι’ αυτό λέω στους λαϊκούς: «Να αγαπάτε τον Χριστό, να έχετε ταπείνωση, να κάνετε το καθήκον σας και ο Χριστός θα προδώση την αρετή σας στα μάτια των ανθρώπων». Η αρετή έχει τυπικό να προδίδη τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται αυτός.