Η κοίμηση του Αγίου Παϊσίου στις 12 Ιουλίου το 1994.

  

Η εξόδιος Ακολουθία έγινε όπως επιθυμούσε ο Άγιος.
Στις 11 ιουλίου είναι η μνήμη της Αγίας Ευφημίας. Ο Άγιος Παΐσιος κοινώνησε για τελευταία φορά.
Με πολύ κόπο γονάτισε επάνω στο κρεβάτι.
Έκανε το σταυρό του και με τρεμάμενα χείλη είπε: «Μνήσθητι μου Κύριε όταν έλθης εν τη βασιλεία σου».
Έπειτα οι αδελφές του έφεραν την εικόνα της Αγίας Ευφημίας και τον δίσκο με το κόλλυβό της...Πήρε δύο κόκκους σιτάρι ως ευλογία και ασπάστηκε την εικόνα της Αγίας Ευφημίας.
Παρατήρησε ότι δεν ήταν στολισμένη και είπε ούτε ένα λουλουδάκι δεν τις βάλατε...Κατά το μεσημέρι πήγε στο ησυχαστήριο ο αρχιεπίσκοπος Σηναίου Δαμιανός και ο Άγιος Παΐσιος του ζήτησε να του διαβάσει την ευχή εις ψυχορραγούντα.
Ακόμη τον παρακάλεσε να τον μνημονεύει.
Του είπε να με μνημονεύεις γιατί πολλοί άλλοι θα με εγκαταλείψουν θα νομίζουν ότι δήθεν δεν έχω ανάγκη.
Η τελευταία εκείνη νύχτα ήταν μαρτυρική.
Πονάω, πονάω πολύ έλεγε σιγανά και κοίταζε συνέχεια την εικόνα της Παναγίας. Το δεξί του χέρι σχημάτιζε κάπου κάπου το σημείο του Σταυρού.
Ενώ το αριστερό χέρι εκινείτο σαν να τραβούσε κομποσχοίνι.
Πότε πότε άνοιγε τα χέρια του σε προσευχή.
Κάποια στιγμή είπε.
«Μαρτύριο»
Η γερόντισσα που βρισκόταν δίπλα του δεν άκουσε και τον ρώτησε τι είπε.
Το επανέλαβε τρεις φορές.
Μαρτύριο, μαρτύριο, μαρτύριο.
Στις 9:30 η ώρα το πρωί όλες οι αδελφές πέρασαν να πάρουν για τελευταία φορά την ευχή του....Ήταν προσηλωμένος στην εικόνα της Παναγίας και δεν μιλούσε…
Ο πόνος ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπό του.
Ανέπνεε με πολύ δυσκολία ενώ η πίεση του σιγά σιγά έπεφτε.
Όλα έδειχναν ότι έφτανε το τέλος.
Ο αναστημένος πνευματικά Παΐσιος βρισκόταν στο κατώφλι προς την μακαριότητα.
Σε μία στιγμή ο Άγιος Παΐσιος πήρε τρεις σύντομες εισπνοές και έσβησε....

Από την ζωή του Αγίου Παϊσίου

  

Ο Άγιος Παΐσιος συνήθιζε να έρχεται στις αγρυπνίες της Μονής μας όπου καθόταν στο
στασίδι απέναντι από την εικόνα της Φοβεράς Προστασίας.

Οι αδελφοί μοναχοί επίσης τον επισκέπτονταν συχνά, καθώς βέβαια και πλήθος προσκυνητών, που φιλοξενούνταν στη Μονή μας. 

Όμως κάποια περίοδο - ήταν η χρονιά που είχε τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου - πέρασαν σαράντα ημέρες χωρίς να φανεί, χωρίς να ανοίγει την πόρτα της καλύβης, χωρίς να δώσει κανένα σημείο ζωής, γεγονός που μας δημιούργησε ανησυχία.

Κάποια μέρα αποφάσισα και κατέβηκα μόνος μου στο καλύβι του. Χτύπησα την πόρτα, αλλά επειδή δεν έλαβα απάντηση, κατάφερα και την παραβίασα. 

Παρότι ήμουν ανήσυχος, από τη στιγμή της εισόδου μου παραδόξως με κατέλαβε μια απροσδιόριστη και ανεξήγητη ηρεμία.

Μόλις έφτασα στο μικρό του δωμάτιο, τον είδα να κάθεται σε μαξιλάρι κατάχαμα, με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω στο σοφρά.
Στο πρόσωπό του είχε εμφανή σημεία εξαντλήσεως. Μπροστά του βρισκόταν ένα τσαμπί σταφύλι κι ένα αρτίδιο. Πρόσεξα ότι ο χώρος ανέδιδε μιαν άρρητη και πρωτόγνωρη ευωδία, και ότι υπήρχε διάχυτη γαλήνη.
Πήρα πρώτος τον λόγο, και του ζήτησα συγγνώμη και του εξήγησα πόσο είχαμε ανησυχήσει.

Ο Άγιος Παΐσιος, η Μητέρα και το Αγέννητο Παιδί

 

 

Σε ένα νοσοκομείο της Αθήνας, μια απλή συνάντηση έγινε αφορμή για να φανερωθεί το προορατικό χάρισμα του Αγίου Παϊσίου.

Η Σοφία, μια νεαρή μητέρα, έκρυβε μέσα της έναν μεγάλο φόβο και μια απόφαση που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή της. Χωρίς να του έχει πει τίποτα, ο Άγιος Παΐσιος είδε αυτό που κανείς άλλος δεν γνώριζε: το αγέννητο παιδί που είχε μέσα της.

Με λίγα λόγια, γεμάτα αγάπη, διάκριση και πίστη στην πρόνοια του Θεού, ο Άγιος την παρηγόρησε και της έδωσε δύναμη να κρατήσει το παιδί στη ζωή και να το φέρει στον κόσμο.

Η ισχύς εν τη ενώσει

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη 

---

Στο σημερινό αποστολικό μας ανάγνωσμα (Ρωμ. ιβ’ 6 – 14), αγαπητοί μου αδελφοί, ο Απόστολος Παύλος θέλει να μας διδάξει και να μας επιστήσει την προσοχή ως προς τα χαρίσματα με τα οποία ο Χριστός έχει ευεργετήσει τον καθέναν από εμάς.

Για αυτόν τον λόγο αρχίζει να μας απαριθμεί κάποια από αυτά, όπως το χάρισμα της προφητείας, που δε σημαίνει το να μπορεί κανείς να προβλέπει το μέλλον, αλλά με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος να μπορεί να μεταφέρει και να περνά στους ανθρώπους το θέλημα του Θεού.

Έπειτα, μας αναφέρει το χάρισμα της διακονίας, δηλαδή της προσφοράς προς τους αδελφούς χωρίς διακρίσεις, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χριστού.

Παράλληλα, αναφέρεται στα χαρίσματα της διδασκαλίας και της παρηγορίας, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι όλα πρέπει να προσφέρονται προς χάριν των αδελφών μας.

Για όλα τα παραπάνω, μας προτρέπει να έχουμε ζήλο και ενδιαφέρον, και να τα προσφέρουμε πάντα άδολα, πρόθυμα και μετά χαράς μεγάλης.

Επίσης, μας διδάσκει την υπομονή στις δυσκολίες, καθώς και έναν ακόμα βασικό κανόνα για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε σωστά όλα τα χαρίσματα και τα δωρήματα που μας δόθηκαν άνωθεν: την ακακία και την ευλογία ακόμη και προς εκείνους που μας έχουν πικράνει πολλές φορές, ώστε να παραμένουν πάντα ενεργά τα χαρίσματα του καθενός μας.

Όλα όσα μας διδάσκει ο Παύλος μοιάζουν με μία αριθμητική ακολουθία που θα μας αποφέρει το σωστό αποτέλεσμα στη ζωή μας, αν θέλουμε βέβαια να είμαστε χριστιανοί ουσίας.

Όλα αυτά είδαμε τον Χριστό μας να τα ζει και να τα αποδεικνύει στην πράξη, για τον δικό μας παραδειγματισμό. Η πίστη μας δεν είναι θεωρητική αλλά πρακτική, ώστε να μπορεί ο καθένας, αν θέλει, να τη ζήσει όπως πρέπει.

Από την ζωή του Αγίου Παϊσίου.

  

Όταν ο άγιος ήταν αρχάριος μοναχός, και έφτιαχνε τα εργόχειρά του, πήγαινε ο πειρασμός και του έκανε πολλά εμπόδια.
Σπάζανε τα εργαλεία, , σπαζαν τα εργόχειρα..
Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Στην αρχή ήταν αρχάριος δυσανασχετούσε.
Κι έλεγε: «Να πάρει η ευχή να πάρει»
Έβλεπε όμως ότι όσο έλεγε τέτοια και δυσανασχετούσε, γινόταν χειρότερα ο ψυχικός του κόσμος και έχανε την προσευχή του.
Σκέφτηκε ότι: "δεν είναι καλό αυτό το πράγμα, τι πρέπει να κάνω;"

ΕΙΠΟΝ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ

 

“Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ” (Ματθ. 9, 3).
Τότε μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: «Μά αὐτός προσβάλλει τό Θεό». 

    Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την εξωστρέφεια. Οι άνθρωποι δεν κρατμάμε για τον εαυτό μας τις σκέψεις μας, αλλά, αυτόματα, εκφράζουμε ό,τι έχουμε μέσα μας είτε στις συνομιλίες μας με τους άλλους είτε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. 

Αυτό θεωρείται νίκη κατά της υποκρισίας, απόδειξη του αληθινού μας εαυτού, και, ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι το σύστημα στο οποίο ζούμε μάς υπονομεύει, ότι η δημοκρατία η οποία μας περιβάλλει δεν είναι αυθεντική, εντούτοις διαπιστώνουμε ότι είναι πολύ εύκολο να πούμε αυτό που νιώθουμε, χωρίς να έχει συνέπειες, ακόμη κι αν ξεπερνά τα όρια της ευπρέπειας, της ευγένειας, του σεβασμού στον άλλο. 

Τα σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στις διάφορες διαδικτυακές ομάδες, αλλά και στις ειδήσεις που αναρτώνται στο Διαδίκτυο, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Όσο ενοχλητικές, όσο αυθαίρετες, όσο καταστροφολογικές, όσο υβριστικές και συκοφαντικές κι αν είναι οι απόψεις, αν κάποιος τις καλύψει υπό το προσωπείο του ανώνυμου ή αν έχουν κάποια μικρή και μερική αλήθεια μέσα τους, περνάνε χωρίς συνέπειες, κάποτε αποθρασύνοντας τον εκφραστή τους, κάποτε οδηγώντας στον θρίαμβο ενός ανορθολογισμού που δεν έχει σχέση με το μυστήριο της πίστης.
    Όταν ο Χριστός στην Καπερναούμ βρίσκεται σε ένα σπίτι και διδάσκει, Του φέρνουν έναν παράλυτο άνθρωπο. Ο πρώτος λόγος του Κυρίου ήταν να του δώσει την άφεση των αμαρτιών του. Οι γραμματείς, οι εγγυητές της πίστης των Ιουδαίων, καθώς γνώριζαν γράμματα και τον Μωσαϊκό νόμο και κατέγραφαν τις ερμηνείες τους, σκέφτονται μέσα τους ότι ο Χριστός προσβάλλει τον Θεό με το να λέει ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες ενός ανθρώπου, ο οποίος εκ της ασθενείας του θεωρούνταν τιμωρημένος από τον Θεό ακριβώς διότι είχε αμαρτήσει. 

12 Ιουλίου έφτασε η μεγάλη γιορτή - Ο δικός μας Άγιος , ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης !!

  

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν στη γη και το πέρασμά τους δεν αφήνει ίχνη στο χώμα, αλλά χαράζει βαθιές αυλακιές στις ψυχές. Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, υπήρξε ο Άγιος Παΐσιος. 

Εκεί, στις πλαγιές του Άθωνα, μέσα σε μια φτωχική καλύβη στην Παναγούδα, χώρεσε ο πόνος όλης της ανθρωπότητας.
«Η αγάπη είναι πάνω από όλα. Αν δεν έχεις αγάπη, όσα πνευματικά κατορθώματα κι αν έχεις, είσαι ένα τίποτα έλεγε ».

Δεν χρειαζόταν πλούτη, δεν ζητούσε τιμές. Του αρκούσε ένα παξιμάδι, λίγο νερό και ένα κομποσκοίνι που έκλεινε μέσα του τα δάκρυα κάθε μάνας, κάθε αρρώστου, κάθε απελπισμένου που χτυπούσε την πόρτα του. 

Ο λόγος του; Απλός, σαν το δροσερό νερό της πηγής. Δεν μιλούσε με δύσκολες θεολογικές έννοιες, αλλά με παραβολές της καθημερινότητας. 

Μιλούσε για τα «φιλότιμο», για τα «πνευματικά αντισώματα», για τις «καλές λογιές» που μπορούν να μεταμορφώσουν την κόλαση του μυαλού μας σε παράδεισο.

Ἡ Ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροούσα , ἥν ἰάσατο ὁ Χριστός

 

Ἡ Ἁγία Βερονίκη καταγόταν ἀπό τήν Πανεάδα τῆς Παλαιστίνης. Πάσχοντας ἀπό αἱμορραγίες θεραπεύθηκε ἀπό τόν Ἰησοῦ Χριστό χάρη στήν πίστης της πρός Αὐτόν. 

Τό Περιστατικό αὐτό ἀναφέρεται ἀπό τούς εὐαγγελιστές Μᾶρκο, Ματθαῖο καί Λουκᾶ ὡς ἑξῆς:

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς, συνοδευόμενος ἀπό ἀμέτρητο πλῆθος, μετέβαινε στήν οἰκία τοῦ ἀρχισυνάγωγου Ἰαείρου, τοῦ ὁποίου ἡ μονάκριβη θυγατέρα βρισκόταν καθηλομένη σέ ἐπιθανάτιο κρεβάτι, κάποια γυναίκα ὀνόματι Βερονίκη πάσχοντας ἀπό αἱμορραγίες γιά δώδεκα χρόνια, ἡ ὁποία ἀκολούθησε μέ τό πλῆθος, σκέφθηκε ὅτι ἄν μποροῦσε νά ἀκουμπήσει τό ἱμάτιο τοῦ Ἰησοῦ, θα θεραπευόταν. 

Μέ αὐτή τήν πίστη, λοιπόν, στήν καρδιά της πλησίασε καί κρυφά καί μέ κόπο ἀκούμπησε τό κάτω ἄκρο τοῦ ἱματίου Αὐτοῦ καί ἀμέσως θεραπεύθηκε.

Ἡ Ἁγία Βερονίκη, ἀφοῦ ἔζησε βίο θεοφιλῆ, κοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Εὑροῦσα τήν ἴασην, παρά Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, αὐτόν ἐθεράπευσας, δι’ ἐναρέτου ζωῆς, καί βίου σεμνότητος· ὅθεν τῆς οὐρανίου, μετασχοῦσα εὐκλείας, πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, Βερονίκη Ἁγία, ὑπὲρ τῶν εὐφημούντων, τά σά προτερήματα.

Καλημέρα.

  

Κύριε ,
δώσε μου μάτια που βλέπουν το καλό .
Καρδιά που συγχωρεί τα άσχημα .

Η ζωή είναι μια συνταγή που την γράφεις καθώς μαγειρεύεις.

  

Δεν υπάρχει έτοιμο χαρτί. Δεν υπάρχει ακριβής ποσότητα. Κάθε μέρα προσθέτεις κι ένα υλικό, κι άλλοτε το παρακάνεις, άλλοτε το λείπει.

Ξεκινάς με μια γενναία δόση περιέργειας εκείνο το υλικό που σε κάνει να δοκιμάζεις νέα μπαχαρικά, να ανοίγεις καινούργιους δρόμους, να μην φοβάσαι το άγνωστο. Το σοτάρεις μαζί με λίγο θάρρος, μέχρι να μυρίσει ωραία η κουζίνα σου.

Μετά έρχονται τα δύσκολα. Η ώρα που πρέπει να κόψεις σε μικρά, στρογγυλά κομματάκια τις αποτυχίες. Όχι για να τις πετάξεις αλλά για να μπουν μέσα στην γεύση. Γιατί χωρίς αυτές, το φαγητό βγαίνει άνοστο, επίπεδο, χωρίς χαρακτήρα.

Προσθέτεις λίγη ζάχαρη στις γλυκές στιγμές, λίγο αλάτι στις πικρές. Δοκιμάζεις. Κι αν είναι πικρό, ρίχνεις λίγη ακόμα αγάπη. Αν είναι αλμυρό, μια ανάσα ηρεμίας.

Σχ'ολια στο Ευαγγέλιοτ ης Κυριακής (ΣΤ΄Ματθαίου)

 

 

Αυθεντική κοινωνία

«Τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η αναφορά του Αποστόλου Παύλου στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα περιστρέφεται γύρω από ένα θέμα που φαντάζει εξαιρετικά σύγχρονο και επίκαιρο. Γι’ αυτό και αξίζει να ψηλαφήσουμε τα βαθύτερα μηνύματά του, επιχειρώντας να διεισδύσουμε στο ουσιαστικό του περιεχόμενο. 

Πρόκειται για το μεγάλο κεφάλαιο των διαπροσωπικών σχέσεων. Ένα θεμέλιο από το οποίο εξαρτάται η ποιότητα μιας κοινωνίας, οι θεσμοί που την διέπουν και, γενικότερα, η εύρυθμη λειτουργία της.

Ιδιαίτερα η Εκκλησία έχει ως βασικό και ειδοποιό γνώρισμά της την «κοινωνία των προσώπων»· δηλαδή, τη σχέση και την επικοινωνία που αναπτύσσονται στους κόλπους της. Μάλιστα, η σχέση αυτή έχει σταυρόσχημη μορφή, σύμφωνα με την πατερική γραμματεία: διαθέτει μια κάθετη και μια οριζόντια διάσταση. Η κάθετη αφορά στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και η οριζόντια στη σχέση του με τον συνάνθρωπο. 

Δεν μπορεί να υπάρξει η μία δίχως την άλλη. Και στο βαθμό που υπάρχει η μία συνυπάρχει και με την άλλη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι απόλυτος στην επισήμανσή του: όποιος ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό, αλλά την ίδια στιγμή μισεί τον συνάνθρωπό του, είναι ψεύτης. Διότι, χωρίς την αγάπη προς τον αδελφό, ούτε η αγάπη προς τον Θεό είναι αληθινή.

Η αξία του ανθρωπίνου προσώπου

Ειδικότερα, στο σημερινό ανάγνωσμα, ο Απόστολος των Εθνών μάς συνιστά, μεταξύ άλλων, να συναγωνιζόμαστε για το ποιος θα δείξει τη μεγαλύτερη τιμή και εκτίμηση προς τον άλλον: «τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι» (Ρωμ. 12,10). Εξετάζοντας ευρύτερα το ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων, διαπιστώνουμε ότι αυτές, ανάλογα με την ποιότητά τους, είτε αναδεικνύουν το ανθρώπινο πρόσωπο είτε το ακυρώνουν.

Ο άνθρωπος πλάστηκε για να υπάρχει ως μοναδική προσωπικότητα, με τα δικά του ιδιαίτερα γνωρίσματα, και να συνεισφέρει με την παρουσία του στην κοινότητα. Οφείλει να μην αφομοιώνεται ισοπεδωτικά στα διάφορα κοινωνικά συστήματα, λειτουργώντας ως ένας στείρος αριθμός, απογυμνωμένος από την εσωτερική του αξία. Η μοναδικότητα του ανθρώπου διασφαλίζεται όταν διατηρεί τα ξεχωριστά χαρίσματά του και όχι όταν μετατρέπεται σε μια παθητική μάζα.

Δεν είμαστε ένα απλό νούμερο σε ένα απρόσωπο πλήθος, αλλά εικόνες του Θεού, με τη θεία σφραγίδα ανεξίτηλα εγγεγραμμένη στη φύση μας. Σύμφωνα με την πατερική σοφία, μόνο ο άνθρωπος από όλη την υλική κτίση πλάστηκε με τη δυνατότητα να δοξολογεί συνειδητά τον Πλάστη και Δημιουργό του. Σε αυτόν αποκλειστικά δόθηκε το ύψιστο προνόμιο του «κατ’ εικόνα». Προσδόθηκε, μάλιστα, τόση τιμή στην ανθρώπινη φύση, ώστε με τη Σάρκωσή του ο Θεός Λόγος την προσλαμβάνει, την αγιάζει και την θεώνει. 

«ΡΕΪΚΙ: Μία ανορθόδοξη και ανορθολογική «Ενεργειακή Θεραπευτική»

 

 

«ΡΕΪΚΙ: ΜΙΑ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ»

 – (Ιστορική προέλευση, θεωρητικές βάσεις, επιστημονική αξιολόγηση και ορθόδοξη θεολογική αποτίμηση) είναι το θέμα για το οποίο ενημερώνει στο παρακάτω βίντεο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέροντας αρχικά πως «ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει μια πρωτοφανή πνευματική σύγχυση», τονίζει πως «υιοθετεί συχνά αντιλήψεις και πρακτικές που η ιστορική εμπειρία έχει προ πολλού απορρίψει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αναβίωση αρχαίων μορφών θρησκευτικότητας, κυρίως ειδωλολατρικού χαρακτήρα, οι οποίες, ενώ είχαν περιπέσει στη λήθη επί αιώνες, επανέρχονται σήμερα ως δήθεν απάντηση στην πνευματική αναζήτηση του σύγχρονου ανθρώπου».

«Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η διάδοση των λεγόμενων «εναλλακτικών θεραπειών», δηλαδή θεραπευτικών μεθόδων εμπειρικού χαρακτήρα, οι οποίες προέρχονται είτε από πανάρχαιες δοξασίες είτε από τις θρησκευτικές παραδόσεις της Ανατολής» σημειώνει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας παράλληλα πως «οι περισσότερες από αυτές διαπνέονται από μαγικές και αποκρυφιστικές αντιλήψεις και βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης».

«Δεν αποτελούν απλώς εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, αλλά ενσωματώνουν συγκεκριμένες θρησκευτικές και αποκρυφιστικές αντιλήψεις, λειτουργώντας ως δίοδοι εισαγωγής του αποκρυφισμού στις σύγχρονες κοινωνίες».

Στη συνέχεια κάνοντας λόγο για «μία από τις πλέον διαδεδομένες μορφές αυτών των ‘’ενεργειακών θεραπειών’’», το Ρέικι (Reiki), τονίζει πως παρά το γεγονός ότι συχνά παρουσιάζεται ως μία απλή μέθοδος χαλάρωσης ή ευεξίας, αποτελεί ένα σύστημα με συγκεκριμένες θρησκευτικές και μεταφυσικές προϋποθέσεις.

Αναφέροντας τις βασικές δογματικές αρχές του συστήματος, σημειώνει χαρακτηριστικά: «Το Ρέικι δεν αποτελεί απλώς μια θεραπευτική μέθοδο. Προϋποθέτει συγκεκριμένη κοσμολογική, ανθρωπολογική και πνευματική θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου. Εκφράζει βασικές αρχές του νεοεποχίτικου αποκρυφισμού και λειτουργεί ως δίαυλος διάδοσης αποκρυφιστικών αντιλήψεων στις σύγχρονες κοινωνίες. Υπό την έννοια αυτή συνιστά ένα ολοκληρωμένο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα, το οποίο αντλεί τις αντιλήψεις του κυρίως από τον βουδισμό, τον ινδουισμό, τον ταοϊσμό και το ευρύτερο κίνημα της Νέας Εποχής (New Age).

Παράλληλα, υπογραμμίζεται ότι η ύπαρξη της υποτιθέμενης θεραπευτικής ενέργειας του Ρέικι, καθώς και των λεγόμενων «ενεργειακών κέντρων», δεν έχει επιστημονικά τεκμηριωθεί.

Οι όποιες αναφερόμενες θετικές εμπειρίες αποδίδονται από την επιστημονική προσέγγιση σε γνωστούς ψυχολογικούς μηχανισμούς, όπως η χαλάρωση, η προσδοκία θεραπευτικού αποτελέσματος και η υποστηρικτική σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευομένου.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο Σεβασμιώτατος στη διαδικασία της μύησης στο Ρέικι, στη χρήση συμβόλων και στην αντίληψη περί μετάδοσης πνευματικής δύναμης, στοιχεία τα οποία, σύμφωνα με τη μελέτη, καταδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για μία ουδέτερη θεραπευτική τεχνική, αλλά για ένα ολοκληρωμένο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα.

«Η συμμετοχή στο Ρέικι δεν περιορίζεται στην εκμάθηση ορισμένων τεχνικών. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η ειδική τελετή της μύησης (attunement), κατά την οποία ο δάσκαλος θεωρείται ότι «ανοίγει» τα «ενεργειακά κανάλια» του μαθητή, ώστε αυτός να μπορεί πλέον να δέχεται και να μεταδίδει τη συμπαντική ενέργεια», υπογραμμίζει ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως «στο σημείο αυτό αναδεικνύεται και ο έντονα θρησκευτικός χαρακτήρας του συστήματος».

"Βρε ευλογημένε δώσε μου ένα τσιγάρο"

  

Ένας βαρύς καπνιστής, δικηγόρος στο επάγγελμα, επισκέφθηκε την Παναγούδα. Είχε αποφασίσει να κρύψει το πακέτο με τα τσιγάρα του στις κάλτσες του, μέσα από τα παπούτσια, γιατί ντρεπόταν να εμφανιστεί μπροστά στον Γέροντα με τσιγάρα στις τσέπες.

Όταν κάθισαν στο αρχονταρίκι (την αυλή με τα κούτσουρα), ο Άγιος Παΐσιος άρχισε να μιλάει για τα πάθη. Ξαφνικά, γυρίζει στον δικηγόρο και του λέει:

«Βρε ευλογημένε, δεν μου δίνεις ένα τσιγάρο γιατί ξέμεινα;»

Ενοριακή Πανήγυρις Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου.

 

 

Μνήμη της Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας,

  

Η Αγία μας Εκκλησία τιμά σήμερα τη μνήμη της Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, ένεκα της ανάμνησης του θαύματος που έγινε από την Αγία, όταν, κατά την εποχή του Μαρκιανού και της Πουλχερίας, συντάχθηκαν δύο τόμοι, ένας που περιείχε τον όρο (απόφαση) της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα (451) και την απασχόλησε το Χριστολογικό δόγμα, και έναν τόμο με τις απόψεις των αιρετικών (Μονοφυσιτών).