1ο Ενοριακό Φεστιβάλ Παραδοσιακών χορών

 

Στους αγίους βλέπουμε τον προορισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

  

Στην Κυριακή των Αγίων Πάντων, η Εκκλησία δεν τιμά απλώς
πρόσωπα του παρελθόντος, αλλά φανερώνει μπροστά μας την
αλήθεια του ανθρώπου όπως τον θέλησε ο Θεός: ανοιχτό στη

Ο Όσιος Δαβίδ στην ενορία μας 12 - 15 Ιουνίου

 

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ

  

«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,38)

«Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος». 

            Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη «πάντων των αγίων», όλων εκείνων των ανθρώπων που αγάπησαν ακόμη και για μία στιγμή τον Χριστό, όπως αυτό φάνηκε στο πρόσωπο του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του ευγνώμονος ληστού, και αυτή η στιγμή αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή που έκρινε τη ζωή τους. 

Διότι η αγιότητα είναι ο σταυρός της στιγμής, στην οποία ο άνθρωπος νιώθει την ανεπάρκειά του, παραιτείται από τον τρόπο που το εγώ του βλέπει τον κόσμο και την ίδια του τη ζωή, και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Χριστό, ώστε να τον θυμηθεί στη βασιλεία Του.

            Είναι σταυρός αυτή η στιγμή, όταν είναι ειλικρινής και χωρίς επιστροφή. Διότι το να αρνηθείς τις επιλογές της ζωής σου, τον τρόπο σκέψης σου, τις αμαρτίες σου, αλλά και τις επιτυχίες σου, ό,τι σε δοξάζει, ό,τι έχεις βάλει ως στόχο, ό,τι έχεις κάνει για τον εαυτό σου και για τους άλλους, είναι ένας Γολγοθάς. Πάσχουμε από την αυτοδικαίωση. Πάσχουμε από το αίσθημα ότι αξίζουμε αφ’ εαυτού μας, ότι μπορούμε να είμαστε αυτόφωτοι και στην εποχή μας πρέπει να είμαστε αυτόφωτοι. 

Μόνο που το φως δεν έχει να κάνει ούτε με τις γνώσεις, ούτε με την κοινωνική μας επιφάνεια, την ευμάρεια, τα χαρίσματα, την αυτογνωσία, την κυριαρχία μας επί των άλλων και επί του κόσμου. Φως είναι η ταπεινή σχέση με τον Χριστό, ο Οποίος είναι το φως του κόσμου και όποιος τον ακολουθεί δεν θα περπατήσει ποτέ στο σκοτάδι. Όμως αυτή η επιλογή, να αφεθείς στον Χριστό και στο θέλημά του είναι σταυρός, διότι ακόμη κι αν πιστεύεις, ακόμη κι αν τηρείς τις εντολές, ο Γολγοθάς του εγώ σου υπενθυμίζει τη δική σου αυτάρκεια κάθε στιγμή.

Των Αγίων Πάντων.

  

Σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πάντων, η Εκκλησίας μας τιμά όλους εκείνους που καταξίωσε το Άγιο Πνεύμα, ως Αγίους της Εκκλησίας: τους Προπάτορες και Πατριάρχες, τους Προφήτες και Αποστόλους, τους Μάρτυρες και τους Ιεράρχες, τους Ιερομάρτυρες και Οσιομάρτυρες, τους Όσιους και Δίκαιους και όλες τις άγιες Γυναίκες και τους υπόλοιπους ανώνυμους Αγίους, που ανά τους αιώνες δόξασαν το Θεό με πίστη, άσκηση, υπομονή και αγάπη προς το Θεό και τον άνθρωπο.
Ο Χριστός διαβεβαίωσε με το λόγο και με το σωτήριο έργο του ότι: «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου». Αντίθετα, «όποιος με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου».
Οι Άγιοι είναι εκείνοι που πάνω από όλους και όλα αγαπούν το Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό και το θέλημά του. Είναι εκείνοι που υπομένουν το σταυρό της καθημερινότητας και τον σηκώνουν με συνείδηση και εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

Ὁ Ὅσιος Παναγῆς ὁ Μπασιᾶς

 

Ὁ Ὅσιος Παναγῆς ὁ Μπασιᾶς ἐγεννήθηκε στὸ Ληξούρι τῆς Κεφαλληνίας, τὸ 1801, καὶ ἦταν υἱὸς εὐσεβῶν καὶ ἐπιφανῶν γονέων, τοῦ Μιχαὴλ Τυπάλδου – Μπασιᾶ καὶ τῆς Ρεγγίνας Δελλαπόρτα. Ἔμαθε ἰταλικά, γαλλικά, λατινικὰ καὶ καταρτίσθηκε στὴ φιλοσοφία καὶ τὴ θεολογία. 

Μικρὸς ἀκόμα χειροθετεῖται ἀναγνώστης καὶ στὴν ἀρχὴ τῆς σταδιοδρομίας του διορίζεται γραμματοδιδάσκαλος καὶ ἐξασκεῖ τὸ λειτούργημα τοῦ διδασκάλου, ἀλλὰ ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὰ ριζοσπαστικὰ κηρύγματα τοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου καὶ Εὐσεβίου Πανᾶ, ἐκκλησιαστικῶν ἀναστημάτων τῆς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι ὑπεράσπιζαν ὅτι οἱ Ἄγγλοι (κυρίαρχοι τῆς Ἑπτανήσου) προστάτες, οὐσιαστικὰ τύραννοι, ἐπιβουλεύονται τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τῶν κατοίκων, ἀφήνει τὸ δημόσιο σχολεῖο καὶ παραδίδει μαθήματα κατ’ οἶκον συνεχίζοντας τὴν ἀποστολή του.

Σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἔχοντας ἔμφυτη κλίση καὶ ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τοῦ πολιούχου μεγάλου ἀσκητοῦ Ἁγίου Γερασίμου καὶ τοῦ γείτονός του, ἐπίσης μεγάλου ἀσκητοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου, ἐγκαταλείπει τὰ πάντα καὶ φθάνει στὸ «Ξηροσκόπελο», μικρὸ νησάκι στὴν κάτω Λειβαθὼ Βλαχερνῶν καὶ τόπο ἐξορίας κληρικῶν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους. 

Ἐξόριστος τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἦταν καὶ ὁ περίφημος Ζακύνθιος κληρικὸς Νικόλαος Καντούνης. Δὲν ἔμεινε ὅμως πολὺ διάστημα καμφθεὶς ἀπὸ τὶς ἱκεσίες τῆς χήρας μητέρας του καὶ τῆς ἀπροστάτευτης ἀδελφῆς του. Ἐπιστρέφει λοιπὸν μοναχὸς στὸν κόσμο, ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ ζωή του ἀποδεικνύεται συνεχὴς ἀσκητικὸς ἀγώνας καὶ συνεπὴς ἐπαγρύπνηση τῶν μοναχικῶν ἰδεῶν καὶ ἀποφάσεών του. 

Τὸ 1836 χειροτονεῖται διάκονος καὶ πρεσβύτερος ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κεφαλληνίας Παρθενίου Μακρῆ. Δὲν ἐπεζήτησε ἐφημαριακὴ θέση. Συνήθως ἐλειτουργοῦσε στὸ ἐξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος στὸν Πλατὺ Γιαλό, ὅπου συνέρρεε πλῆθος πιστῶν, γιὰ νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ ἀκούσει τὰ θερμὰ κηρύγματά του. Ὑπῆρξε ἡ προσωποποίηση τῆς ἐλεημοσύνης καὶ θερμὸς συμπαραστάτης τῶν ἀδυνάτων. 

Ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ «προΰλεγε τὰ μέλλοντα συμβαίνειν εἰς πρόσωπα, οἰκογενείας καὶ γενικώτερον τῆς κοινωνίας», ὅπως γράφεται στὴν εἰσήγηση τῆς ἁγιοποιήσεώς του.

Καλημέρα!

  

Ο Θεός δεν υποσχέθηκε ποτέ έναν εύκολο δρόμο, 

μόνο έναν αξιόλογο ταξίδι. 

Καληνύχτα!

  

 

ΑΠΟΨΕ θελω να πω μια καληνυχτα στις σκεψεις που ξάγρυπνουν....

που δίνουν ελπιδα,που τραγουδανε στην καρδιά μου, 

Στην Κυριακή των Αγίων Πάντων!

  

Oἱ ἅγιοι Πάντες ἀγάπησαν τόν Θεάνθρωπο καί μᾶς καλοῦν νά τούς μιμηθοῦμε

Πρώτη Kυριακή τοῦ Mατθαίου σήμερα, ἀγαπητοί, καί ἑορτή τῶν Ἁγίων Πάντων. Xρόνια Πολλά σέ ὅλους μας, γιατί γιορτάζουν ὅλοι οἱ ἅγιοι, γιορτάζομε καί μεῖς, πού φέρομε τά ὀνόματά τους.

Mετά τήν Πεντηκοστή, ἀφοῦ ἦλθε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο καί φώτισε τούς Ἀποστόλους, ἐκεῖνοι βγῆκαν στά πέρατα τῆς Oἰκουμένης καί ἐκήρυξαν τό Eὐαγγέλιον ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Kαί προῆλθαν οἱ πρῶτοι καρποί τῆς Ἐκκλησίας· οἱ ἅγιοι. 

Kαί ἡ Ἐκκλησία, ἔχουσα ἑνότητα, ὅρισε μία Kυριακή, τήν πρώτη Kυριακή μετά τῆς Πεντηκοστῆς, νά ἑορτάζονται ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ἀκόμη καί οἱ Ἄγγελοι, ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού θά ἔλθουν στό μέλλον καί ἐξαιρέτως ἡ Παναγία Θεοτόκος.

Tό ἅγιο Eὐαγγέλιο εἶναι πιά ἀπό τόν Mατθαῖο (κεφ. ι΄ 32–38 καί ιθ΄ 27–30). Kαί ἀρχίζουμε τίς Kυριακές τοῦ Mατθαίου, πού εἶναι ἕνα εἶδος Kατηχήσεως, γιατί ἡ Ἐκκλησία κατηχεῖ καί πληροφορεῖ τούς πιστούς καί ἐκείνους πού θέλουν νά ἔλθουν στήν πίστη. Mᾶς ὁμιλεῖ ὁ Xριστός μας καί μᾶς λέει: «Ὅποιος μέ ὁμολογήσει Θεάνθρωπο μπροστά στούς ἀνθρώπους, καί μάλιστα ἐν καιρῷ διωγμοῦ, ἐγώ θά τόν ὁμολογήσω δικόν μου, μπροστά στόν Πατέρα μου κατά τή Δευτέρα Παρουσία. Kι ὅποιος μέ ἀρνηθεῖ, θά τόν ἀρνηθῶ καί γώ κατά τή Δευτέρα Παρουσία».

Ἐδῶ ὁ Kύριος θέτει τά πράγματα στήν ἀγάπη, στή μεγάλη ἀγάπη καί θυσία γιά Kεῖνον ἐκ μέρους μας. Kαί πραγματικά ἡ πρώτη ἐντολή εἶναι ἡ ἀγάπη στό Θεό. Kι ἄν ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νά πραγματοποιεῖ αὐτή τήν ἐντολή, τότε ἔχει μεγάλη εὐλογία καί μεγάλη δύναμη, καί τότε λειτουργοῦν σωστά καί οἱ ὑπόλοιπες ἀγάπες· ἡ ἀγάπη στόν συνάνθρωπο, ἡ ἀγάπη στήν κτίση, ἡ ἀγάπη στό ὡραῖο, ἡ ἀγάπη στά πάντα.

Kαί στή συνέχεια ὁ Kύριος μᾶς λέει πάλι τό ἴδιο· ὅτι «ὅποιος ἀγαπᾶ τόν πατέρα του ἤ τή μητέρα του παραπάνω ἀπό Mένα, κι ὅποιος ἀγαπᾶ τά παιδιά του παραπάνω ἀπό Mένα, κι ὅποιος ἀγαπᾶ τόν ἑαυτό του παραπάνω ἀπό Mένα, ἔ, τότε αὐτός δέν εἶνα ἄξιος γιά Mένα». Eἶναι ἀπόλυτα αὐτά. Ἀλλά ἔλα πού ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του ἀπόλυτες τάσεις, ἔχει προοπτική νά χωρέσει τόν Θεό, νά γίνει «χώρα τοῦ ἀχωρήτου»! 

Καλο απόγευμα!

  

 

"Στη χώρα που αγαπώ,
τα σπίτια έχουν μπλε παράθυρα

Σχόλια στο Ευαγγέλιο τη Κυριακής (των Αγίων Πάντων)

 

 

Πίστεως αναβάσεις

«Οι Άγιοι Πάντες διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας»

Μάρτυρες της αλήθειας και της σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός «έως εσχάτου της γης», έγιναν μετά την Πεντηκοστή οι άγιοι Απόστολοι. 

Τις διόδους της φωτεινής τους πορείας ακολούθησαν και όλοι οι άγιοι που κοσμούν το στερέωμα της Εκκλησίας και τη λαμπρύνουν με την ορθόδοξη μαρτυρία τους.

Σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πάντων, η Εκκλησία μας τιμά την ιερά μνήμη όλων «των απ’ αιώνος ευαρεστησάντων αγίων». 

Επειδή υπάρχουν και πρόσωπα που δεν έγιναν γνωστά και δεν συμπεριλήφθηκαν τα ονόματά τους στο επίσημο αγιολόγιο, με τη σημερινή εορτή, όλες οι μορφές που καταξιώθηκαν του αγιασμού εν Πνεύματι Αγίω, απολαμβάνουν της κοινής τιμής που προσφέρει η Εκκλησία.

Εμπειρία του μαρτυρίου

Με το μαρτύριο, το οποίο αποτυπώνεται μέσα από μια πορεία που τη χαρακτηρίζει το θυσιαστικό ήθος και ύφος, ο άγιος εκφράζει μια ζωντανή εμπειρία. Η θυσία του — μέσα από κόπους, ιδρώτες, θλίψεις, ακόμα και τον θάνατο — ως έκφραση της παντοδύναμης αγάπης του Θεού, «κατηγωνίσατο» τις ισχυρότερες εγκόσμιες εξουσίες. Καμία δύναμη δεν μπόρεσε να λυγίσει τις άγιες αυτές μορφές, επειδή η αγάπη τους αγκάλιασε ακόμα και αυτούς τους διώκτες και τους δημίους που ορθώνονταν απειλητικά μπροστά τους.

Ο δυναμισμός της μεγάλης πίστης των αγίων ξεπερνούσε κάθε εμπόδιο και τους καθιστούσε ικανούς να ορθώνουν το αγέρωχο ανάστημά τους μπροστά στα μαρτύρια των διωγμών. Όπως μας βεβαιώνει το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, «έφραξαν στόματα λεόντων, έσβεσαν δύναμιν πυρός, έφυγον στόματα μαχαίρας, ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγεννήθησαν ισχυροί εν πολέμω».

Εδώ ακριβώς, ο άνθρωπος της πίστεως ενώνεται με τον Θεό και ανακαινίζεται εν Χριστώ η ύπαρξή του. Ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε τη δύναμη της πίστης να μεγαλουργεί. Είναι γνωστή η ιστορία του προφήτη Δανιήλ, τον οποίο ο βασιλιάς Δαρείος έριξε στον λάκκο των λεόντων, και εκείνος διεσώθη με τρόπο θαυμαστό χάρη στη ζωντανή του πίστη. Άλλωστε, ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαιώνει: «εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν».

Ολοκληρώθηκε το 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο στελεχών Κατασκηνώσεων Ι. Μητροπόλεων

 

Ολοκληρώθηκαν την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026, οι εργασίες του 4ου πανελλήνιου συνεδρίου στελεχών Κατασκηνώσεων Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο διοργάνωσε η Επιτροπή Χριστιανικής Αγωγής και Νεότητος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και φιλοξενήθηκε στις κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος.

Το πρωί τελέσθηκε η ορθρινή ιερά ακολουθία, στον Ιερό Ναό των αγίων Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Ολυμπιάδος της διακονίσσης και ακολούθησε το πρωινό στην τραπεζαρία της κατασκήνωσης.

Αμέσως μετά, στον ίδιο χώρο, συγκροτήθηκε η ολομέλεια των συνέδρων και εκτέθηκαν τα πορίσματα των ομάδων εργασίας του απογεύματος της προηγούμενης ημέρας και επιβεβαιώθηκε ότι, Η βάση όλων είναι ο Χριστός, ο Οποίος υπάρχει μυστικά σε κάθε στιγμή και δραστηριότητα της κατασκηνωτικής ζωής. Μέσα σε ατμόσφαιρα αγάπης, μέσω της ψυχαγωγίας, της βίωσης μοναδικών αναμνήσεων, της χορευτικής και μουσικής έκφρασης, των χειροτεχνιών και της δημιουργικότητας, παρέχονται στα παιδιά-κατασκηνωτές διαφορετικές εμπειρίες.

Ύστερα, με τη συμμετοχή των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου και Αργολίδος κ. Νεκταρίου, πραγματοποιήθηκε στρογγυλή τράπεζα με γενική θεματική: «Αντιμετωπίζοντας τις σύγχρονες προκλήσεις: 1. Συμβουλευτική των στελεχών προς τα ευάλωτα κοινωνικά και ψυχοσυναισθηματικά παιδιά και εφήβους. 2. Τα στελέχη της κατασκήνωσης απέναντι στα σύγχρονα κοινωνικά θέματα που θέτουν τα παιδιά και οι έφηβοι».

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος, ανέπτυξε με γλαφυρό τρόπο τον χειρισμό έκτακτων προβλημάτων στην καθημερινότητα της κατασκήνωσης και πως αυτά γίνονται αφορμή για αυτογνωσία και ευκαιρία για συνειδητώτερη ένταξη στο εκκλησιαστικό Σώμα.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, με αφορμή την ιστορία της κατασκήνωσης στην τοπική Εκκλησία της Χαλκίδος, τόνισε την αξία της αποστολής της εκκλησιαστικής κατασκήνωσης, δηλαδή να διδάξει και να μεταλαμπαδεύσει στους νέους τί σημαίνει να είσαι μέλος της Εκκλησίας και μέρος της πνευματικής αυτής οικογένειας. Τόνισε την ανάγκη του καταρτισμού των στελεχών, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο (Β΄ Κορινθ. ιγ΄ 11) και με γνώμονα την καλλιέργεια των ψυχών των παιδιών στο λειτουργικό ήθος.

Φοβάται και τη σκιά του

 

Όποιος έγινε δούλος του Θεού, δεν φοβάται τον Δεσπότη του, 

ενώ όποιος δεν έχει τον θείο φόβο, αυτός φοβάται ακόμη και τη σκιά του. 

Ὁ Ὅσιος Ἱλαρίων ὁ Νέος

 

Ὁ Ὅσιος Ἱλαρίων, ὁ Νέος, ἐγεννήθηκε τὸ 775 μ.Χ., στὴν Καππαδοκία, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους, τὸν Πέτρο, προμηθευτὴ τοῦ ἄρτου τῶν ἀνακτόρων, καὶ τὴν Θεοδοσία, παρὰ τῶν ὁποίων ἔτυχεν ἐπιμελοῦς καὶ θεσεβοῦς μορφώσεως. 

Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν, ὑπὸ θείου ζήλου κινούμενος, ἐγκατέλειψε τὰ ἐγκόσμια, μεταβὰς δὲ στὴ μονὴ τοῦ Ξηροκαμπίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐκάρη μοναχός. Στὴ συνέχεια μετέβη στὴ μονὴ τῶν Δαλμάτων, ὅπου ἔγινε μεγαλόσχημος καὶ ἀργότερα ἐχειροτονήθηκε πρεσβύτερος, ἐκτιμώμενος καὶ ἀγαπώμενος ἀπὸ ὅλους τοὺς συμμοναστές του γιὰ τὶς μεγάλες ἀρετές του. 

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ἡγουμένου τῆς μονῆς, ὁ Ἱλαρίων ἐγκατέλειψε κρυφὰ αὐτὴν καὶ κατέφυγε στὴ μονὴ τῶν Καθαρῶν, γενόμενος δεκτὸς μὲ μεγάλο σεβασμὸ ἀπὸ τοὺς μοναχούς.

Πληροφορηθέντες τὸ καταφύγιό του οἱ μοναχοὶ τῆς μονῆς τῶν Δαλμάτων, παρεκάλεσαν τὸν Πατριάρχη Νικηφόρο νὰ φροντίσει περὶ τῆς ἐπανόδου του στὴ μονή. Πράγματι δι’ αὐτοκρατορικῆς διαταγῆς ὁ Ὅσιος Ἱλαρίων ἀπενῆλθε στὴ μονὴ ὡς ἡγούμενος καὶ ἀρχιμανδρίτης αὐτῆς. 

Ἐπὶ ὀκτὼ ἔτη διηύθυνε τὴν κοινότητα μὲ μεγάλη σύνεση καὶ ἀδελφοσύνη καὶ κατέστησε αὐτὴν ἀληθινὴ φωλιὰ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἔτσι, ὅταν ἀνῆλθε στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο ὁ εἰκονομάχος αὐτοκράτορας Λέων Ε’ ὁ Ἀρμένιος (813 – 820 μ.Χ.) καὶ ἐξαπέλυσε τὸ διωγμὸ κατὰ τῶν ἁγίων εἰκόνων, μεταξὺ τῶν μονῶν, οἱ ὁποῖες ἐπρωτοστάτησαν στὴν ἀντίδραση κατὰ τοῦ ἀνοσίου τούτου μέτρου τοῦ αὐτοκράτορος, ὑπῆρξε καὶ ἡ μονὴ τῶν Δαλμάτων. 

Κληθεὶς γι’ αὐτὸ στὰ ἀνάκτορα ὁ Ὅσιος Ἱλαρίων, ἔλεγξε σφοδρῶς τὸ βασιλέα γιὰ τὴν ἀσεβὴ ἔναντι τῶν εἰκόνων συμπεριφορά του, ἡ ὁποία, τὴν μὲν Ἐκκλησία ἀδικοῦσε, τὸ δὲ κράτος χωρὶς αἰτία ἐτάρασσε. 

Τόσο ὁ αὐτοκράτορας, ὅσο καὶ ὁ διαδεχθεὶς τὸν Νικηφόρο στὸν πατριαρχικὸ θρόνο εἰκονομάχος Θεόδοτος Α’ ὁ Κασσιτερᾶς (815 – 821 μ.Χ.), μάταια προσπάθησαν νὰ πείσουν τὸν Ὅσιο Ἱλαρίωνα νὰ προσχωρήσει στὴν πλάνη καὶ νὰ καταστρέψει τὶς ἅγιες εἰκόνες. Αὐτὸς παρέμενε στύλος ἄσειστος στὴν Ὀρθόδοξη πίστη του.

Καλημέρα!

  

"Να παίρνεις ρεπό που και που.
Να παίρνεις ρεπό από τις ευθύνες,
τις υποχρεώσεις,
τους ανθρώπους.
Να παίρνεις ρεπό,
ακόμα και από τον εαυτό σου.