Καλη σας νύχτα!

  

Κι ο Μάης λάγνος βασιλιάς 

με το Φεγγάρι πλέκει

Παγκόσμια Ημέρα για την οικογένεια.

  

Ο ΟΗΕ έχει καθιερώσει την 15η Μαΐου τον εορτασμό για την Παγκόσμια Μέρα της Οικογένειας, για να τονίζει τη σημασία της οικογένειας στη διεθνή κοινότητα και το ρόλο της στην αειφόρο ανάπτυξη.

Η οικογένεια είναι πραγματικά ο πυρήνας της κοινωνίας, αφού εκεί δημιουργούνται κοινωνικές, οικονομικές, συνεργατικές και συναισθηματικές σχέσεις που διαπλάθουν προσωπικότητες μέσα από τη δυναμική που αναπτύσσεται ανάμεσα στα μέλη της.

Εκείνο το βράδυ ούτε τα άστρα βγήκαν στον ουρανό!

~ Κάποτε πολύ παλιά σε ένα μοναστήρι στο Όρος, πριν ακόμα η ανθρωπότητα μάθει τι είναι το ηλεκτρικό ρεύμα, ήταν μία μικρή αδελφότητα νέων κατά βάσει μοναχών με τον Γέροντα τους, ο οποίος ήταν και αυτός σχετικά νέος.

Μέσα σε αυτήν την αδελφότητα υπήρχε όμως και ένας μεγάλος σε ηλικία παππούλης.

Ο παππούλης της ιστορία μας, λοιπόν, δεν έλεγε ποτέ καλημέρα και περπατούσε πάντα με κατεβασμένο το βλέμμα.

Όποτε συναντούσε κάποιον αδελφό του σταματούσε μπροστά του χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από το έδαφος και κατευθείαν γυρνούσε την πλάτη του και άλλαζε πορεία.

Δεν πήγαινε ποτέ στης Παρακλήσεις και στους Εσπερινούς.

Μπορεί να τον έβλεπαν καμιά φορά στο απόδειπνο μετά την τράπεζα, αλλά θα έφευγε πριν τελειώσει.

Μονάχα τις Κυριακές πήγαινε στην Λειτουργία καθυστερημένος και καθόταν μέχρι να τελειώσει.

Όλοι οι αδελφοί του τον χαρακτήριζαν μονόχνοτο, παράξενο και τον συκοφαντούσαν συνέχεια στον Γέροντά τους.

Πολλές φορές ο Γέροντας μπήκε στον πειρασμό να τον επιπλήξει για την συμπεριφορά του αυτή, αλλά κάθε φορά κάτι τον σταματούσε και τον δικαιολογούσε λέγοντας πως είναι «καμώματα της ηλικίας».

Θεσσαλονίκης Φιλόθεος: «Δεν αρκούν τα ευχολόγια»

 

Με αφορμή το τραγικό περιστατικό με τον θάνατο των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος, μιλώντας στην ΕΡΤ3 και την εκπομπή «Μέρα με Χρώμα» έστειλε το δικό του μήνυμα για το πολύ σημαντικό αυτό κοινωνικό ζήτημα.

Σχετικά με το αν έχουμε αποτύχει ως κοινωνία και αν μπορεί να αλλάξει όλο αυτό είπε χαρακτηριστικά: «Το ότι μπορούμε να το αλλάξουμε είναι δεδομένο, αρκεί όλοι να ασχοληθούμε με σοβαρότητα με τα πρόσωπα. Δεν αρκεί μόνο να εκπονούμε προγράμματα ή να προσφέρουμε ιδέες. Όπως επίσης δεν αρκούν και τα ευχολόγια, υπό την έννοια ότι θα μένουμε σε κάποια λόγια ή σε κάποιον ευχετικό λόγο.

Χρειάζεται, εμείς ως Εκκλησία, το τονίζουμε πάντοτε, να κάνουμε πολλή προσευχή, δηλαδή να εναποθέσουμε το μέλλον των ανθρώπων μας στον Θεό και ταυτόχρονα να εργαστούμε συστηματικά σε προσωπικό επίπεδο με τους νέους ανθρώπους. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε και μέσα από όλες τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουμε ως Μητρόπολη, μέσα από τις σχολές γονέων, μέσα από τις συνάξεις των νέων που κάνουμε σε πολλές ενορίες».

«Προσωπικά, έχω την ευθύνη για μία σύναξη που γίνεται στη Χριστιανική Καταφυγή Νέων κάθε Κυριακή στον Άγιο Δημήτριο. Εκεί υπάρχουν γύρω στα 100 παιδιά, 100 νέοι φοιτητές και φοιτήτριες κάθε Κυριακή.

Ο Θυμός στον Σύγχρονο Άνθρωπο

 

 

του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη 

---

Η Απώλεια της Υπομονής και η Ανάγκη της Πνευματικής Ειρήνης

Ο άνθρωπος της εποχής μας ζει γρήγορα, σκέφτεται γρήγορα, αντιδρά γρήγορα· όμως σπάνια ηρεμεί βαθιά.

Μέσα σε αυτή τη βιασύνη γεννιέται εύκολα ο θυμός.

Ένας θυμός που άλλοτε φανερώνεται με ένταση και φωνές, κι άλλοτε κρύβεται πίσω από σιωπές, απογοήτευση, νεύρα και εσωτερική κόπωση.

Σήμερα οι άνθρωποι κουράζονται ψυχικά πολύ πιο εύκολα.

Η πίεση της καθημερινότητας, τα οικονομικά προβλήματα, η μοναξιά, η συνεχής έκθεση στα κοινωνικά δίκτυα, η έλλειψη αληθινής επικοινωνίας και η αγωνία για το αύριο κάνουν την ψυχή να στενεύει.

Και όταν στενεύει η ψυχή, μικραίνει και η υπομονή.

Παλαιότερα οι άνθρωποι άντεχαν περισσότερο. Δεν σημαίνει πως δεν είχαν προβλήματα· είχαν ίσως περισσότερα.

Όμως υπήρχε μεγαλύτερη αντοχή, περισσότερη σιωπή, περισσότερη προσευχή, περισσότερη αποδοχή του κόπου της ζωής.

Σήμερα ο άνθρωπος δυσκολεύεται να περιμένει.

Θέλει όλα να γίνονται αμέσως: απαντήσεις, επιτυχίες, σχέσεις, δικαίωση.

Όταν αυτό δεν συμβαίνει, θυμώνει.

Ο θυμός όμως δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα.

Είναι μια εσωτερική φωτιά που, όταν δεν ελεγχθεί, καίει πρώτα εκείνον που τη φιλοξενεί.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Ο θυμός είναι πρόσκαιρη μανία.»

Δηλαδή ο άνθρωπος, όταν κυριεύεται από θυμό, χάνει για λίγο τη διάκριση και την ειρήνη του. Δεν βλέπει καθαρά.

Γι’ αυτό και πολλές φορές λέγονται λόγια που πληγώνουν βαθιά και γίνονται πράξεις που αργότερα προκαλούν λύπη.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει: «Όπως η φωτιά δεν σβήνει με φωτιά, έτσι και ο θυμός δεν θεραπεύεται με θυμό.»

Πόσο αληθινό είναι αυτό στη σημερινή εποχή. Οι άνθρωποι απαντούν ο ένας στον άλλον με ένταση, ειρωνεία και σκληρότητα.

Στις οικογένειες, στους δρόμους, στις εργασίες, ακόμη και μέσα στο διαδίκτυο, υπάρχει μια διαρκής επιθετικότητα.

Λείπει η πραότητα. Λείπει η υπομονή να ακούσουμε τον άλλον.

Ο Άγιος Αχίλλειος.

  

 

Ο κάμπος, πλατύς και ανοιχτός, μοιάζει πολλές φορές σαν θάλασσα χωρίς τέλος,άλλοτε τον καίει ο ήλιος κι άλλοτε τον πνίγουν τα νερά. 

Μα οι άνθρωποί του αντέχουν. Γιατί μέσα στη σιωπή των χωραφιών νιώθουν έναν αόρατο πατέρα να περπατά δίπλα τους. 

Είναι ο Άγιος Αχίλλειος, που στέκει άγρυπνος πάνω από τη γη της Θεσσαλίας και ψιθυρίζει στις κουρασμένες καρδιές: «Μη φοβάσαι η χάρη του Θεού δεν στερεύει ποτέ.»

Κι όταν χαράζει το πρωί και ο γεωργός βγαίνει με τα ροζιασμένα χέρια του να σπείρει, κάνει πρώτα τον σταυρό του. Δεν σπέρνει μόνο σιτάρι, σπέρνει ελπίδα, υπομονή και προσευχή. Και σαν φυσά απαλά ο αέρας πάνω από τα στάχυα, μοιάζει σαν να περνά ο ίδιος ο Άγιος ευλογώντας τον κόπο των ανθρώπων.

Τα βράδια, όταν ανάβει το καντήλι μπροστά στην εικόνα του, οι γριούλες στα χωριά ψιθυρίζουν το όνομά του σαν να μιλούν σε δικό τους άνθρωπο. «Άγιε μου Αχίλλειε, φύλαγε τα παιδιά μας, κράτα όρθια τα σπίτια μας, δώσε ειρήνη στις καρδιές μας.» Και τότε η φτωχή κάμαρα γεμίζει μια γλυκιά παρηγοριά, σαν να άνοιξε για λίγο ο ουρανός.

Χανταϊός: Μαζική υστερία, σφυγμομέτρηση αντιδράσεων και πανδημικό «deja vu»!

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Ένα νέο επεισόδιο μαζικής υστερίας ήρθε να προστεθεί στη λίστα τρόμου που μεθοδικά παρατάσσεται στον Τύπο, έπειτα από την πανδημία Covid.

Μετά την ευλογιά των πιθήκων, τη γρίπη των πτηνών, τον μύκητα Candida και τον ιό Marburg, τώρα ο χανταϊός έρχεται να γίνει ο νέος υγειονομικός «χάρος» που το καλογυαλισμένο δρεπάνι του κρέμεται πάνω από τον πλανήτη. Ένας ιός γνωστός ήδη από το 1976, βγήκε κι αυτός από το «συρτάρι» της τρομοκρατικής προπαγάνδας για να παρατείνει την «εκπαίδευση» των λαών σε έκτακτα υγειονομικά συμβάντα. Διότι η καραντίνα πρέπει να μετατραπεί σε… ρουτίνα ή τουλάχιστον να υπάρχουν πάντοτε εύκαιρες αφορμές για κάτι τέτοιο.

Ο ΠΟΥ εμφανίζεται καθησυχαστικός λόγω της χαμηλής μεταδοτικότητας του χανταϊού. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι και οι πρώτες εκτιμήσεις για τον Covid, καθησυχαστικότατες ήταν. Και έπειτα ξαμολήθηκε ο… Αρμαγεδδώνας. Αλλά το ζήτημα μας εδώ δεν είναι το κατά πόσο ο χανταϊός αποτελεί όντως απειλή για μια νέα πανδημία, αλλά το πόσο – απροκάλυπτα – εργαλειοποιείται η φονική φήμη του.

Όσο συνεχίζεται εδώ και δύο εβδομάδες το «σίριαλ» με το μολυσμένο κρουαζιερόπλοιο MV Ηondius και τους αναζητούμενους επιβάτες του, στην Ελλάδα βγήκαν από τη ναφθαλίνη οι γνωστοί «ειδικοί» που σαδιστικά εκφόβιζαν τους πολίτες με τις γνωστές υποχρεωτικότητες. Αντί να ντρέπονται για την παραπληροφόρηση και τον ψυχολογικό πόλεμο που άσκησαν στα πλήθη, βγαίνουν καμαρωτοί στα κανάλια με ύφος αυθεντίας. Καθησυχάζουν κι αυτοί με τη σειρά τους το κοινό, φροντίζοντας όμως να αφήσουν και ένα σενάριο «ατυχήματος» να πλανάται, ίσα – ίσα για να παραμένει ενεργό το κλίμα αβεβαιότητας.

Την ίδια στιγμή, αποκαλύπτεται ότι η Moderna και η BioNTech ξεκίνησαν να αναπτύσσουν mRNA εμβόλια για τον χανταϊό πριν ακόμα λάβει τέλος η πανδημία Covid, το 2022. Μέσα σε μερικές μέρες παγκόσμιας φρενίτιδας για τον χανταϊό, οι μετοχές της Moderna σήμερα έχουν σημειώσει άλμα 10%. Αν αυτό δεν είναι εξαργύρωση του φόβου, τότε τι είναι;

Όπως και να προέκυψε αυτή η παράκρουση για τον ιό των τρωκτικών, το βέβαιο είναι ότι κάποιοι τη βλέπουν ως χρυσή ευκαιρία για σφυγμομέτρηση των αντιδράσεων. Μοιάζει καταπληκτική… σύμπτωση ότι το φόβητρο του χανταϊού άρχισε να διατυμπανίζεται ακριβώς την εποχή που οι κυβερνήσεις μελετούν σενάρια πολεμικής κρίσης, οι φορείς ενέργειας εισηγούνται lockdown και οι αεροπορικές εταιρείες μειώνουν τις πτήσεις. Όσο και να αποφεύγει κάποιος τις θεωρίες συνομωσίας, η συγκυρία εντυπωσιάζει.

Ὁ Ὅσιος Παχώμιος ὁ Μέγας

 

Ὁ Ὅσιος Παχώμιος γεννήθηκε τὸ 292 μ.Χ. στὴν Κάτω Θηβαΐδα τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ γονεῖς εἰδωλολάτρες καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου (306 – 337 μ.Χ.). Στὸ στρατό, στὸν ὁποῖο κατετάγη, γνωρίσθηκε μὲ Χριστιανοὺς στρατιῶτες καὶ διδάχθηκε ἀπὸ αὐτοὺς τὰ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. 

Ὅταν δὲ ἀπολύθηκε ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ στρατοῦ, ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ ἀφοῦ μετέβη στὴν Ἄνω Θηβαΐδα, βαπτίσθηκε καὶ ἐκάρη μοναχός.

Ἐπιθυμώντας μεγαλύτερη ἡσυχία, γιὰ νὰ ἀφοσιωθεῖ στὴν ἐρημικὴ ζωὴ καὶ τὴν ἄσκηση, κατέφυγε στὴν ἔρημο καὶ ἐτέθη ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ περίφημου ἡσυχαστοῦ Παλάμονος († 12 Αὐγούστου), τοῦ ὁποίου ἔγινε τέλειος μιμητής.

Μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα, περὶ τὸ 320 μ.Χ., κατέφυγε σὲ ἔρημο νησίδα τοῦ Νείλου, στὴ νῆσο Ταβέννη τῆς Ἄνω Θηβαΐδος, ὅπου βοηθούμενος καὶ ἀπὸ τὸν ἀσπασθέντα τὸ μοναχικὸ σχῆμα ἀδελφό του Ἰωάννη, ἵδρυσε μικρὴ μονή.

Ἡ φήμη τῆς ἁγιότητας καὶ τῆς συνέσεώς του, εἵλκυσε πολλοὺς μοναχούς, ἐξαιτίας δὲ τούτου ὁλοένα καὶ μεγάλωνε τὴ μονή του, ὥστε σὲ διάστημα ὀλίγων ἐτῶν αὐτὴ νὰ ἀριθμεῖ περισσότερους ἀπὸ 14.000 μοναχούς. Ἔτσι ὁ Ὅσιος Παχώμιος ἔγινε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους οἰκιστὲς καὶ ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου.

Ὁ Ὅσιος Παχώμιος θεωρεῖται θεμελιωτὴς τῆς κοινοβιακῆς ὀργανώσεως τῶν ἀσκητῶν. Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴ Λαυσαϊκὴ Ἱστορία, βιβλίο ποὺ ἔγραψε ὁ Παλλάδιος περὶ τὸ 420 μ.Χ., οἱ μοναχοὶ τοῦ Παχωμίου, ποὺ ὀνομάζονταν Ταβεννησιῶτες, ζοῦσαν ἀνὰ τρεῖς σὲ μικρὰ οἰκήματα. 

Ὁ Ὅσιος Παχώμιος ἐπέβαλε στοὺς μοναχοὺς κοινὴ προσευχὴ κάθε πρωὶ καὶ βράδυ (συνολικὰ βέβαια οἱ μοναχοὶ προσεύχονταν, σύμφωνα μὲ τὸν Κανόνα, δώδεκα φορὲς τὴν ἡμέρα καὶ δώδεκα τὴ νύχτα), κοινὴ ἐργασία, κοινὰ ἔσοδα, κοινὲς δαπάνες, κοινὰ γεύματα καὶ ὁμοιόμορφη ἐνδυμασία. Τὰ γεύματά τους ἀποτελοῦνταν ἀπὸ φυτικὲς τροφὲς καὶ τυρί. Κατ’ αὐτὰ οἱ μοναχοὶ δὲν μιλοῦσαν μεταξύ τους καί, γι’ αὐτό, συνεννοοῦνταν μὲ νεύματα. 

Κάλυπταν δὲ τὰ πρόσωπά τους κατὰ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ βλέπουν μόνο τὴν τράπεζα. Ἡ ὁμοιόμορφη στολή τους ἀποτελεῖτο ἀπὸ τὰ ἑξῆς ἐνδύματα: λινὸ χιτώνα («λεβιτωνάριο»), ποὺ ἔφθανε λίγο κάτω ἀπὸ τὰ γόνατα καὶ ζωνόταν μὲ ζώνη, λευκὸ μαλλοφόρο ἔνδυμα αἰγὸς ἢ προβάτου («μηλωτή»), ἐπίσης ζωσμένο, ποὺ ἔφθανε ὡς τὰ γόνατα καὶ εἶχε τὴ μαλλοφόρο ὄψη πρὸς τὰ ἔξω, κωνοειδὲς κουκούλιο, ποὺ στὸ πίσω μέρος ἔφθανε ὡς τοὺς ὤμους, καὶ μικρὸ λινὸ ὠμοφόριο («μαφόριον» ἢ «μαφόριον»), ποὺ κάλυπτε συνήθως τὸν αὐχένα καὶ τοὺς ὤμους. Ὑποδήματα σπανίως χρησιμοποιοῦσαν.

Καλημέρα!

  

Ευτυχία είναι :
Να βλέπεις τον ήλιο και

Καλή σας νύχτα!

  

Ωραία η νύχτα.

Η Σιωπηλή Παρουσία της Αγάπης

  

Υπάρχουν ώρες όπου η ψυχή δεν αναζητεί συμβουλές, ούτε λόγους σοφούς και περίτεχνους. Δεν διψά για εξηγήσεις ανθρώπινες, αλλά για μία παρουσία αληθινή, ήσυχη και ταπεινή. Έναν άνθρωπο που θα σταθεί κοντά χωρίς ανυπομονησία, χωρίς να ζητήσει να ανοίξει τις πληγές, χωρίς να θελήσει να διορθώσει με λόγια εκείνο που μόνο η αγάπη θεραπεύει.

Διότι στις πιο βαθειές δοκιμασίες του ανθρώπου, εκείνο που αναπαύει την καρδιά δεν είναι πάντοτε οι απαντήσεις. Είναι ένα βλέμμα γεμάτο έλεος. Ένα χέρι που κρατά σιωπηλά το δικό μας. Μία παρουσία που δεν εγκαταλείπει όταν όλα σκοτεινιάζουν. Τότε η αγάπη γίνεται παρηγορία και η σιωπή γίνεται προσευχή.

«Βαστάζετε τὰ βάρη ἀλλήλων, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ» λέγει ο Απόστολος Παύλος. Και πράγματι, ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνο από λόγια, αλλά από την θυσιαστική συμπαράσταση που γεννά η αληθινή αγάπη. Από εκείνον που μένει όταν όλοι φεύγουν. Από εκείνον που δεν φοβάται να σταθεί δίπλα στον πόνο του άλλου.

Αγάπη και φιλία

  

Είναι δύο ποτάμια που πηγάζουν από την ίδια πηγή: 

την Ανάγκη για τον Άλλον

Θεοτόκε Παρθένε, χορός ΙΜ Ευαγγελισμού Θεοτόκου, Ορμύλια

 

Γέρων Ανανίας Κουστένης: Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξέρετε τι κάνει η αφεντιά μου;

  

 

Είπε ο μακαριστός Γέρων Ανανίας Κουστένης: Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξέρετε τι κάνει η αφεντιά μου; Είμαι και παπάς, αλλά και οι πιστοί μπορεί να το κάνουν. Μνημονεύω ονόματα ζώντων και τεθνεώτων. Χιλιάδες ονόματα. Και καθώς έχω τόσα χρόνια στην Εκκλησία, μισόν αιώνα, έχω γνωρίσει πολλούς.

Κι αρχίζω εκεί την προσευχή, και τι έρχεται; Έρχεται ο ύπνος τόσο ωραία, που όλοι αυτοί με ευγνωμονούν και με αποκοιμίζουν.

Τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σας μνημονεύω.

Θα μου πείτε: Πού βρίσκεις άκρη;

Βρίσκει η Εκκλησία, βρίσκει ο Χριστός, βρίσκω κι εγώ.

Τα παραπέρα μην τα ρωτάτε.

Γι’ αυτό, να προσευχόμεθα.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη: Από την ζωή μου, Αυτοβιογραφικά Πατρικοί λόγοι, των εκδόσεων Κυπρής, Αθήνα 2024.

Η αϋπνία αποτελεί, σύμφωνα με μελέτες ειδικών επιστημόνων, πρόβλημα όχι κάποιων μεμονωμένων συνανθρώπων μας, αλλά πρόβλημα ενός πολύ μεγάλου ποσοστού ανθρώπων όλου του πλανήτη μας, ειδικώς των πιο ηλικιωμένων. Γι’ αυτό και οι έρευνες για την επίλυσή του πολλαπλασιάζονται όσο περνάει ο καιρός, ενώ δισεκατομμύρια είναι τα χάπια που καταναλώνονται ακριβώς για τον σκοπό αυτόν. 

Υπάρχουν δε και πρακτικές συμβουλές που βοηθούν πράγματι στην υπέρβαση του σοβαρού αυτού προβλήματος, κάτι που επιβεβαιώνεται από εκείνους που θα θελήσουν να τις ακολουθήσουν σταθερή ώρα βραδινής κατακλίσεως, αποφυγή τροφής βαριάς αργά το βράδυ, αποφυγή αλκοόλ ή καφέ, όπως και εκθέσεως σε οθόνες κινητών ή τηλεοράσεως μέχρι λίγο πριν την κατάκλιση κ.ά.π.

Ο μακαριστός Γέροντας Ανανίας, που έπασχε κι αυτός από αϋπνίες κάποιες ή πολλές φορές, προτείνει τη δική του μέθοδο, η οποία όχι μόνο στηρίζεται στην προσωπική του εμπειρία, αλλ’ εκφράζει και την ανάλογη προτροπή του μεγάλου πνευματικού του, οσίου Πορφυρίου του καυσοκαλυβίτου, όπως και πολλών άλλων ασφαλώς αγίων της Εκκλησίας μας: την προσευχή. Διότι και ο άγιος Πορφύριος συμβούλευε παρεμφερώς:

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: Κύριε Ιησού Χριστέ…Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αϋπνία να μη σκέπτεσαι τον ύπνο. Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι. Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το: Κύριε Ιησού Χριστέ, κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος.

Η αυτοκτονία δεν είναι λύση…

  

 
Ούτε βέβαια και τα αδιέξοδα που δημιουργεί η κοινωνία σήμερα μπορούν να οδηγούν αβίαστα σε αυτήν την πράξη.
Χρειάζεται να παλέψουμε σκληρά με ό,τι ανοίγεται μπροστά μας καθημερινά .
Η ζωή είναι δώρο ανεκτίμητο και φυσικά ανεπανάληπτο!

Σήμερα χάσαμε το νόημα της υπάρξεως μας ,επειδή κανένας πλέον δεν νοηματοδοτεί την ζωή μας.
Όλα τα αγνά και ακίνδυνα πράγματα ,όλες τις αρχές και τις αξίες τις βάλαμε στην άκρη και θεοποιήσαμε την τεχνολογική πρόοδο την τόση αλματώδη αλλά και απάνθρωπη ,που τελικά δεν βοηθάει τον άνθρωπο αλλά τον περιθωριοποιεί και τον απαξιώνει.

Ιδού τα αποτελέσματα…
Αφήνω στο σχόλιο μου τελευταίο αλλά εν τη ουσία είναι πάντα πρώτο ,την εξορία του Θεού από την ζωή μας.
Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται είπε ο Ντοστογέφσκι.
Και επειδή όλα επιτρέπονται για αυτό και υλοποιούνται με μια άνεση και μια αυθάδεια απίστευτη.