Ἡ Ἁγία Ταβιθᾶ

 

 

Ἡ Ἁγία Ταβιθᾶ ἦταν εὐσεβὴς καὶ φιλάνθρωπη χριστιανὴ καὶ κατοικοῦσε στὴν Ἰόππη. Τὸ Ταβιθᾶ εἶναι λέξη Συριακὴ καὶ σημαίνει Δόρκα.

Ἦταν ὑφάντρα καὶ ἔφτιαχνε χιτῶνες, τοὺς ὁποίους πωλοῦσε πρὸς ἀνακούφιση τῶν χηρῶν καὶ ὀρφανῶν.

Ἡ Ταβιθᾶ ὅμως ἀρρώστησε καὶ πέθανε. Τὴν περίοδο ἐκείνη βρισκόταν στὴ Λῦδδα ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. 

Ὅταν τὸ ἄκουσαν αὐτὸ οἱ δικοί της, ἔσπευσαν νὰ τὸν παρακαλέσουν νὰ ἔρθει στὴν Ἰόππη, ὅπου καὶ ὁδηγήθηκε στὸ νεκροκρέβατο τῆς Ταβιθᾶς. 

Ἀφοῦ παρακάλεσε τοὺς παραβρισκόμενους νὰ βγοῦν ἀπὸ τὸ δωμάτιο, ὁ Πέτρος γονάτισε καὶ προσευχήθηκε. Στὴν συνέχεια εἶπε στὴν Ταβιθᾶ νὰ σηκωθεῖ. Μόλις ἐκφώνησε τὸ πρόσταγμα ἡ νεκρὴ ἀνεστήθῃ.
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ διεδόθει στὴν Ἰόππη καὶ πολλοὶ πίστεψαν. Ἡ Ἁγία Ταβιθᾶ πέθανε σὲ βαθὺ γῆρας.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Μαθήτρια ἔνθεος, ἐν τῇ Ἰόππῃ σεμνή, Χριστοῦ ἐχρημάτισας, καὶ ἐν πολλοῖς οἰκτιρμοῖς, αὐτὸν ἐθεράπευσας· ὅθεν ὑπὸ τοῦ Πέτρου, ὡς ἠγέρθης θανοῦσα, ἐδειξας τοῦ σοῦ βίου, Ταβιθᾶ μακαρία, πᾶσι τὴν κεκρυμμένην, θείαν λαμπρότητα.

Τί σημαίνει μετάνοια;

  

Μετάνοια, σημαίνει:

1. ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΜΟΥ:
Βαφτίστηκα, ἀλλά ἀμαύρωσα, τό μυστήριο τοῦ βαπτίσματός μου. Τόν λευκό χιτώνα, πού θεωρεῖται ὅτι ἐφόρεσα, τόν ἐρρύπωσα, καί τώρα ἀποφασίζω μετανοιωμένος, νά ἀνανεώσω τό βάπτισμά μου.
2. ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ:
Ἀποφασίζω, ἀπό δῶ καί πέρα, νά ζήσω μιά νέα ζωή. Νά ξεκινήσω νά ζῶ, ὄχι Ὄπως πρῶτα, ἀλλά ὅπως ὁ Θεός θέλει. Δηλαδή πνευματικά καί ὄχι κοσμοπνευματικά, μέ στόχο τόν ἁγιασμό μου.
3. ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΜΟΥ:
Μέ καθαρή, εἰλικρινή, καί συχνή ἐξομολόγηση, ἀλλά καί μέ καλούς λογισμούς, χωρίς νά παρασύρομαι, ἀπό τούς κακούς, ἤ νά πιάνω διάλογο μέ αὐτούς.
4. ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΚΡΙΣΗ:
Κατακρίνω, τακτικά μέ τή σκέψη μου, τόν ἑαυτό μου. Ἔχω συνεχῶς τό λογισμό τῆς αὐτομεμψίας. Δέν ἔχω μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτόν μου. Βλέπω τά προτερήματα τῶν ἄλλων, καί τά δικά μου μειονεκτήματα.
5. ΑΓΟΡΑΣΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ:
Μετανοῶ, ὅταν ἀγοράζω τήν ταπείνωση. Ζῶ ταπεινά. Μιλῶ ταπεινά (χωρίς νά κάνω τόν ἔξυπνο), ντύνομαι ταπεινά (χωρίς νά ἀκολουθῶ τήν μόδα) κλπ. Χωρίς ταπείνωση, δέν μπορῶ νά λέω, ὅτι ἔχω μετάνοια, μέ ἐμποδίζει ὁ ἐγωισμός μου, ἡ φιλαυτία μου, καί ἡ αὐτοδικαίωσή μου.

Κανείς δεν είναι ασήμαντος στα μάτια του Θεού.

  

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή εκκλησία ενός ήσυχου χωριού, υπήρχε ένα πανέμορφο ψηφιδωτό. Χιλιάδες μικρές ψηφίδες, άλλες χρυσές, άλλες γαλάζιες, άλλες κόκκινες και άλλες λευκές, ήταν ενωμένες πάνω στον τοίχο και σχημάτιζαν την εικόνα του Χριστού.

Κάθε ψηφίδα είχε το δικό της χρώμα και το δικό της σχήμα. Καμία δεν ήταν ίδια με την άλλη.
Μια μέρα, η χρυσή ψηφίδα που βρισκόταν κοντά στο φωτοστέφανο του Χριστού άρχισε να καμαρώνει.
«Εγώ είμαι η πιο σημαντική! Χωρίς τη λάμψη μου, η εικόνα δεν θα είχε τόση μεγαλοπρέπεια!»
Μια κόκκινη ψηφίδα χαμηλότερα διαφώνησε.
«Κι εγώ; Χωρίς το δικό μου χρώμα, δεν θα φαινόταν η ζεστασιά της αγάπης!»
Μια γαλάζια ψηφίδα, κοντά στον ουρανό της παράστασης, είπε με περηφάνια:
«Εγώ χαρίζω γαλήνη και απεραντοσύνη. Είμαι απαραίτητη!»

Και μια μικρή, σχεδόν ασήμαντη λευκή ψηφίδα, κρυμμένη σε μια γωνιά, ψιθύρισε με παράπονο:
«Εγώ δεν λάμπω σαν τη χρυσή, ούτε ξεχωρίζω σαν την κόκκινη. Ίσως να μην έχω καμία αξία».
Οι ψηφίδες συνέχισαν να συγκρίνονται. Άλλες ήθελαν να βρίσκονται ψηλότερα, άλλες να φαίνονται περισσότερο, κι άλλες πίστευαν πως θα ήταν καλύτερα να είχαν το χρώμα κάποιας άλλης.
Ώσπου, ένα βράδυ, όταν η εκκλησία είχε αδειάσει, μπήκε ένας ηλικιωμένος αγιογράφος. Στάθηκε μπροστά στο ψηφιδωτό, άναψε το καντήλι και το κοίταξε για ώρα.

Έπειτα ψιθύρισε: «Κύριε, Σε ευχαριστώ για κάθε μικρό κομμάτι αυτής της εικόνας. Ακόμη κι εκείνα που κανείς δεν προσέχει, Εσύ γνωρίζεις γιατί βρίσκονται εκεί».
Οι ψηφίδες σώπασαν.
Τότε ο αγιογράφος πλησίασε τη μικρή λευκή ψηφίδα και την καθάρισε προσεκτικά. Το φως του καντηλιού έπεσε επάνω της και μια λεπτή ανταύγεια φώτισε το πρόσωπο του Χριστού.
Η μικρή ψηφίδα έλαμψε.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής - (ΣΤ΄Λουκά)

 

Η αυθεντική κοινωνία

«και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν»

Ο άνθρωπος διαχρονικά αναζητεί εναγωνίως την ελευθερία του, πλην όμως δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που δοκιμάζει στο βάθος μεγάλη απογοήτευση. Λησμονεί πολλές φορές δυστυχώς τη μεγάλη αλήθεια ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός ελευθερωτής του κόσμου. 

Ο δαιμονισμένος που παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή θεραπεύθηκε μόλις ακριβώς συνάντησε τον Χριστό. Τον είδαμε να μεταβάλλεται ριζικά και να γίνεται νέα ύπαρξη. Από γυμνός γίνεται «ιματισμένος» και από αλλοπρόσαλλος «σωφρονών», όπως χαρακτηριστικά περιγράφεται η περίπτωσή του. 

Ζούσε πριν σε μνήματα και σε έρημους τόπους, μετά όμως επικοινωνεί και μάλιστα με τον πιο αυθεντικό τρόπο με τους συνανθρώπους του. Η επιθετικότητα και η καταστροφική μανία που τον καταλάμβαναν μεταβάλλονται τώρα σε ορμή κοινωνικότητας και σχέσης με τους γύρω του.

Η κοινωνικότητα

Η κοινωνικότητα είναι ουσιώδες γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης, γεγονός που αναγνώρισε από την αρχή και η φιλοσοφική σκέψη. Η κοινωνικότητα που εκδηλώνει ο άνθρωπος διαφέρει εκείνης των άλλων δημιουργημάτων και κινείται σ’ ένα ανώτερο αλλά και τελειότερο ορίζοντα. Εκφράζεται  μάλιστα και στην κατακόρυφη διάστασή της ως θρησκευτικότητα.

Η κοινωνικότητα του ανθρώπου εκδηλώνεται σαφώς με την υπέρβαση της ατομικότητάς του. Αυτή πραγματοποιείται με την ανιδιοτελή αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Η αγάπη ξεπερνά τα όρια του ατόμου. Γιατί καθιστά τον άνθρωπο πρόσωπο που σπεύδει να συναντήσει τον άλλο με ανοικτές αγκάλες και με πλήρη αποδοχή και ανοχή.

Ο χριστιανός από μια άλλη θεώρηση είναι κατ’ εξοχήν κοινωνικός αλλά και «αντικοινωνικός». Είναι «αντικοινωνικός» γιατί απαρνείται τον κόσμο και τα πράγματα του κόσμου για να δοθεί ολοκληρωτικά στον Θεό. Ταυτόχρονα όμως είναι κοινωνικός γιατί στον Θεό και με τον Θεό βρίσκει την αληθινή αγάπη και κοινωνεί με ολόκληρο τον κόσμο. Όπως ο Χριστός, έτσι και ο πιστός αφήνει τον εαυτό του να γίνει πλησίον για κάθε άνθρωπο. 

Γερόντισσα Φιλοθέη: "Η ανάγκη πνευματικού οδηγού"- ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026

 

Λόγια Αγίων.

 

 

 

Δώσε μου έναν θρα­σύ και έναν αλα­ζό­να άν­θρω­πο 

Οι επτά Νεομάρτυρες που δολοφονήθηκαν μέσα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Ιορδανία

  

 
Είχαν προσέλθει στον οίκο του Θεού με καρδιές γεμάτες ευλάβεια και συντριβή. Πήγαν για να αποδώσουν την υστάτη τιμή σε έναν κεκοιμημένο αδελφό, να αναπέμψουν δεήσεις για την ανάπαυση της ψυχής του και να αντλήσουν παρηγοριά από τη χάρη των μυστηρίων. 

Το αίμα των αθώων χύθηκε πάνω στο μάρμαρο και τις εικόνες. Μέσα στον χώρο όπου υψώνονται οι προσευχές, εκεί όπου προσφέρεται η Αναιμάκτος Θυσία, οι πιστοί αυτοί έγιναν οι ίδιοι θυσία.

Η φιλία που έγινε κουμπαριά.

  

Υπάρχουν φιλίες που ξεκινούν με ένα χαμόγελο, δυναμώνουν με τον χρόνο και κάποια στιγμή γίνονται κάτι πολύ περισσότερο από μια όμορφη σχέση. Γίνονται οικογένεια.
Στην αρχή ήταν δυο άνθρωποι που συναντήθηκαν τυχαία. Μια κουβέντα, ένας καφές, λίγα γέλια, μικρές εξομολογήσεις. 

Κανείς τους δεν μπορούσε να φανταστεί πως αυτή η γνωριμία θα γινόταν μια μέρα ένας από τους πιο πολύτιμους δεσμούς της ζωής τους.
Πέρασαν τα χρόνια. Μοιράστηκαν χαρές, αγωνίες, μυστικά και δύσκολες στιγμές. Έμαθαν να χαίρονται με την χαρά του άλλου και να στέκονται δίπλα του όταν ο κόσμος έμοιαζε να βαραίνει. Δεν χρειάζονταν πάντα πολλά λόγια. Μερικές φορές αρκούσε ένα τηλεφώνημα, ένα «είμαι εδώ» ή μια αγκαλιά που έλεγε όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν.
Και ύστερα ήρθε εκείνη η ξεχωριστή στιγμή. Η στιγμή που η φιλία δεν αρκέστηκε πια να μοιράζεται την καθημερινότητα, αλλά κλήθηκε να ευλογηθεί μέσα στην εκκλησία. Ο ένας ζήτησε από τον άλλον να γίνει κουμπάρος του.

Και τότε, μια απλή λέξη απέκτησε βαθύτερο νόημα.
Δεν ήταν πια μόνο ο φίλος που θα καθόταν δίπλα του σε ένα τραπέζι, που θα γελούσε στις χαρές του ή θα τον παρηγορούσε στις δυσκολίες του. Ήταν ο άνθρωπος που θα στεκόταν δίπλα του σε μια ιερή στιγμή, που θα γινόταν μάρτυρας μιας υπόσχεσης και συνοδοιπόρος σε ένα νέο κεφάλαιο ζωής.

Γιατί η κουμπαριά, όταν γεννιέται μέσα από αληθινή αγάπη, δεν είναι ένας τίτλος ούτε μια κοινωνική υποχρέωση. Είναι μια φιλία που αποκτά ευθύνη, μια αγάπη που αποκτά ρίζες, ένας δεσμός που καλείται να αντέξει στον χρόνο.

Η πνευματική ζωή, αδερφοί μου, έχει καρπούς.

 

 
Είσαι πνευματικός άνθρωπος; Θα το δείξεις από τα έργα σου.
Και μη μου φέρεις έργα ότι κάνω 30 κομποσκοίνια κάθε νύχτα, διαβάζω απόδειπνα, κανόνες, ψαλτήρια, χαιρετισμούς σε όλους τους αγίους...
Αυτά δεν λένε τίποτα!
Άλλα είναι τα έργα τα οποία δεικνύουν τον άνθρωπο.
Τα έργα τα οποία δεικνύουν τον άνθρωπο δεν είναι ο αριθμός των προσευχών, ούτε ο αριθμός των μετανοιών, ούτε τα αλάδωτα, ούτε οι αγρυπνίες, ούτε οι ορθοστασίες, ούτε οι ομιλίες, ούτε τίποτα! 

Εκείνα που δείχνουν την πνευματική εργασία είναι η ταπείνωση του ανθρώπου.
Η πραότητα του ανθρώπου. Η γλυκύτητα του ανθρώπου. Δηλαδή, τι;
Να γίνεις όμοιος με τον Χριστό! Αυτός είναι ο σκοπός της εν Χριστώ ζωής. Ώσπου δεν Του μοιάζεις, είσαι μακράν.
Και πώς γίνεσαι όμοιος με τον Χριστό; Να βαδίζεις το δικό Του δρόμο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!
Ώσπου είσαι οξύς, ώσπου παρουσιάζεις εγωισμούς, επιθετικότητα, εκδικητικότητα, ώσπου είσαι κλειστός και άτεγκτος τι θέλεις να σου πει κάποιος; Τι περιμένεις δηλαδή;

Ο Ηγούμενος της Ι.Μ. Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων στα ΔΗ,ΗΤΡΙΑ 2026 της Ενορίας μας

  

6η Ημέρα - ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026

Σήμερα Σάββατο 24 Οκτωβρίου στις 19.00 ομιλία από τον 

π.Ευσέβιο Σπανό καθηγούμενο της Ι.Μ.Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων 

Ὁ Ἅγιος Ἀρέθας ὁ Μεγαλομάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

 

 

Ἔζησε τὸν 6^ο αἰώνα μ.Χ. καὶ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς προύχοντες τῆς πόλης Νέγρας στὴν Αἰθιοπία. Ὅταν ἀσπάσθηκε τὸ χριστιανισμό, διακρινόταν γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ τὶς πολλές του ἀγαθοεργίες. 

Κοντά του μαζεύτηκε ἕνας ὅμιλος ἀπὸ ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ καθημερινό τους ἔργο εἶχαν τὴν διδασκαλία τοῦ θείου λόγου.

Ἡ πρόοδος αὐτὴ τοῦ Εὐαγγελίου στὴν Ἐκκλησία τῆς Νέγρας, ἐξήγειρε τὸ φανατισμὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ συνέλαβαν τὸν Ἀρέθα μὲ τοὺς συνεργάτες του. Ὁ Ἀρέθας ἦταν τότε γέροντας. 

Οἱ ἐχθροὶ τῆς πίστης τοῦ συνέστησαν νὰ λυπηθεῖ τὰ γεράματά του καὶ νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Χριστό. 

Τότε ὁ Ἀρέθας ἔδωσε γενναία ἀπάντηση: «Στὴν διάρκεια τῆς ζωῆς μου, εἶπε, διέπραξα πολλὰ ἁμαρτήματα. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς μὲ καθάρισε ἀπ’ αὐτὰ διὰ τῆς θυσίας Του καὶ μὲ τὴν πίστη μου πρὸς Αὐτόν. Καὶ ἀπὸ ἄνθρωπο ἀπώλειας μὲ ἔκανε κληρονόμο τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς καὶ τῆς αἰώνιας ζωῆς. Τώρα μου προσφέρει καὶ ἄλλη τιμή. Μοῦ δίνει τὴν εὐκαιρία, ἀπὸ τὴν σάρκα ἐνὸς γέροντα νὰ προβάλει ἀθλητής, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ ἐλευθερία τοῦ πνεύματος μποροῦν νὰ καταφρονήσουν κάθε ἄνομη ἀπειλὴ καὶ βία καὶ νὰ καταισχύνουν τοὺς δυνατοὺς τῆς γῆς».
Ἡ ἀπάντηση αὐτὴ ἐξαγρίωσε περισσότερο τοὺς δήμιούς του, ποὺ ἀμέσως ἀποκεφάλισαν τὸν Ἀρέθα μὲ τοὺς συνεργάτες του.

Μην αφήνεις τίποτα, για α ρ γ ό τ ε ρ α...

 

Αργότερα, ο καφές κρυώνει.

Αργότερα, χάνεις το ενδιαφέρον σου.

Αργότερα, η μέρα γίνεται νύχτα.

Αργότερα, οι άνθρωποι μεγαλώνουν.

Αργότερα, οι άνθρωποι γερνούν.

Αργότερα, η ζωή περνάει.

Αργότερα, μετανιώνεις που δεν έκανες κάτι, όταν είχες την ευκαιρία...

Η ζωή, είναι ένας φευγαλέος χορός. 

Μια λεπτή ισορροπία στιγμών που ξεδιπλώνονται 

μπροστά μας, για να μην επιστρέψουν ποτέ

με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Αληθινή μετάνοια!

  

Στο άκουσμα της λέξης μετάνοια ο σύγχρονος άνθρωπος 

βιώνει άμεση ψυχική ασφυξία. 

Η έννοια έχει διαστρεβλωθεί και έχει ταυτιστεί με την ενοχή, 

το φόβο της τιμωρίας και την κατάθλιψη. 

Ο π. Βαρνάβας Γιάγκου στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026 στην Ενορία μας.

 

Να είμαστε απλώς εκεί ο ένας για τον άλλον.

  

 

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ είπε κάποτε: «Στις πιο σκοτεινές μας στιγμές, δεν χρειαζόμαστε συμβουλές.

Αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι η δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης: μια ήσυχη παρουσία, ένα απαλό άγγιγμα ή η πιο μικρή χειρονομία που μας υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε μόνοι.

Αυτές οι πράξεις αγάπης και αλληλεγγύης γίνονται οι άγκυρες που μας κρατούν σταθερούς όταν η ζωή είναι συντριπτική.

Ο πόνος είναι ένα βαθιά προσωπικό βάρος και οι δυσκολίες είναι μοναδικές για εμάς να αντιμετωπίσουμε - αλλά η σιωπηλή παρουσία σας μου λέει ότι δεν χρειάζεται να τις αντιμετωπίσω μεμονωμένα.

Είναι μια ήσυχη υπενθύμιση ότι, ανεξάρτητα από το πόσο χαμένος νιώθω, εξακολουθώ να είμαι άξιος αγάπης και σύνδεσης.

Μερικές φορές, τα λόγια δεν είναι απαραίτητα.