Πατρίδα μου, μικρή λησμονημένη!

 

 

του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα

---

Η Ελλάδα, εντός και εκτός συνόρων, γιορτάζει μια ξεχωριστή διπλή εορτή. Η 25η Μαρτίου 1821 είναι ταυτόχρονα η ημέρα του Ευαγγελισμού της Κυρίας Θεοτόκου και η επέτειος της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.

Η συνείδηση του Γένους συνδύασε από νωρίς τις δύο γιορτές, την αναγγελία της ενσάρκωσης του Θεού Λόγου και την αναγγελία της εθνικής μας ελευθερίας.

Η σημερινή επέτειος είναι αφορμή χαράς και ταυτόχρονα περισυλλογής, κατά πόσο μιμούμαστε τους ήρωες/αγίους που τιμά η μέρα; Είμαστε, άραγε, άξιοι συνεχιστές της κληρονομιάς των προγόνων μας;

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει ότι η ανθρώπινη φύση έγινε ομόθεος, ώστε μέσω αυτής να μας δοθεί η επιστροφή στο αρχέγονο κάλλος. Ο λόγος αυτός δείχνει πως η ενσάρκωση του Χριστού δεν είναι απλή ιστορική στιγμή, αλλά αποκατάσταση της πεπτωκυίας φύσης μας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σε ομιλία του στον Ευαγγελισμό, εξηγεί ότι «ένας άγγελος συνομιλεί με την Παρθένο, για να μην ξαναμιλήσει ο διάβολος».

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ στάλθηκε για να αποκαλύψει «την παγκόσμια σωτηρία των ανθρώπων» και η Παναγία να γίνει η γέφυρα μεταξύ Θεού και ανθρώπων, η «νέα Εύα», χάρη στην οποία ο «Νέος Αδάμ», ο Χριστός, γεννιέται και δημιουργείται «μια νέα ανθρωπότητα».

Ο άγιος Αθανάσιος διδάσκει ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε όλοι εμείς θεοί κατά χάριν, η δε Παρθένος Μαρία, με το ταπεινό «γένοιτό μοι», συνεργεί στο σχέδιο του Θεού.

Οι αγωνιστές του 1821 είδαν τον αγώνα τους ως συνέχεια της πίστης και της εθνικής συνείδησης. Η επανάσταση ξεσπά υπό το σύνθημα «ἐλευθερία ἢ θάνατος», αλλά και «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».

Η Εκκλησία κράτησε ζωντανή τη γλώσσα και τη μνήμη στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και, όπως τονίζει ο Νικόλαος Υψηλάντης, η Επανάσταση συσχετίστηκε με τον Ευαγγελισμό, διότι εκείνη η ημέρα θεωρήθηκε ως «η αναγγελία της εθνικής μας απολύτρωσης».

«Ο Θεός δεν κοιτάζει πού ήσουν, αλλά πού θέλεις να πας.»

  

Η εβδομάδα της μετανοίας ξεκινά για να μας θυμίσει πως κανείς δεν είναι τόσο χαμηλά, που να μην μπορεί να φτάσει στον ουρανό.»

Μεταφερόμαστε νοερά στην έρημο του Ιορδάνη. Εκεί όπου η ανθρώπινη αδυναμία συναντά την άπειρη θεϊκή ευσπλαχνία.Στο επίκεντρο αυτής της πορείας βρίσκεται η μορφή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. 

Δεν πρόκειται απλώς για μια βιογραφία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, αλλά για το ζωντανό παράδειγμα μιας συγκλονιστικής μετάβασης, από το σκοτάδι της πλήρους υποδούλωσης στα πάθη, στο ανέσπερο φως της αγιότητας.

“Σκοπός είναι να ζούμε ορθόδοξα, όχι απλώς να μιλούμε ή να γράφουμε ορθόδοξα”

 

Σκοπός είναι να ζούμε ορθόδοξα, όχι απλώς να μιλούμε ή να γράφουμε ορθόδοξα. Γι’ αυτό , βλέπεις, ένα κήρυγμα δεν πληροφορεί, δεν αλλοιώνει τον άλλον, όσο καλό κι αν είναι, αν ο ιεροκήρυκας δεν έχει βίωμα.

Το να σκεφτώμαστε ορθόδοξα είναι εύκολο∙ το να ζούμε όμως ορθόδοξα θέλει κόπο. Μια φορά ένας θεολόγος είχε κάνει μια ομιλία και είχε πει να πάνε να δώσουν αίμα, γιατί υπήρχε ανάγκη. 

Και πράγματι πολλοί παρακινήθηκαν και έδωσαν πολύ αίμα. Εκείνος όμως δεν έδωσε ούτε μια σταγόνα, αν και είχε… μπόλικο. Οι άλλοι τότε σκανδαλίσθηκαν. «Εγώ, τους είπε εκείνος, με την ομιλία που έκανα και παρεκίνησα τον κόσμο να δώση αίμα, είναι σαν να έδωσα το περισσότερο αίμα»! Έτσι ανέπαυε τον λογισμό του. Καλύτερα ήταν να μην έκανε την ομιλία και αθόρυβα να πήγαινε να δώση λίγο αίμα. Η ζωή μετράει.

Γι’ αυτό λέω στους λαϊκούς: «Να αγαπάτε τον Χριστό, να έχετε ταπείνωση, να κάνετε το καθήκον σας και ο Χριστός θα προδώση την αρετή σας στα μάτια των ανθρώπων». Η αρετή έχει τυπικό να προδίδη τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται αυτός. 

Σεβ. Πειραιώς: Οι Νεομάρτυρες με το αίμα τους διέσωσαν την ταυτότητά μας

 

 

Παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026 η εκδήλωση που διοργάνωσε το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για τη διπλή εορτή της 25ης Μαρτίου: του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821.

Στο αμφιθέατρο «Αθανάσιος Κανελλόπουλος» του Πανεπιστημίου Πειραιώς, περισσότεροι από 500 νέοι και νέες από τις Ενορίες της τοπικής μας Εκκλησίας, παρουσίασαν παραδοσιακούς χορούς και θεατρικά δρώμενα, αφιερωμένα στα μηνύματα της ημέρας.

Κατά τον χαιρετισμό του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, με επίκεντρο τη σημασία των Αγίων Νεομαρτύρων της Εκκλησίας μας στη διατήρηση της εθνικής και θρησκευτικής μας ταυτότητας, ανέπτυξε τις ιστορικές και πνευματικές διαστάσεις της περιόδου της Τουρκοκρατίας και τον ρόλο της Ορθοδοξίας στη διατήρηση της αυτοσυνειδησίας του Γένους.

«Αυτή την χρονιά η σκέψη μου και η σκέψη όλων μας θα πρέπει να κατευθύνεται στους δυνατούς εκείνους παράγοντες της διατηρήσεως της αυτοσυνειδησίας και της ιδιοπροσωπίας μας», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος στους Νεομάρτυρες, «οι οποίοι στα τέσσερα εκατόχρονα για τη νότια Ελλάδα και στα πέντε εκατόχρονα για τη βόρεια Ελλάδα, με το πορφυρό τους αίμα πότισαν το δένδρο της Ρωμιοσύνης, της Ορθοδοξίας, της πίστεως και απέτρεψαν τον μεγαλύτερο κίνδυνο που υπήρχε για το Γένος μας και την πίστη μας: τον φοβερό και τρομερό εκτουρκισμό και τον εξισλαμισμό». «Τότε όποιοι εξισλαμίζοντο μετά από λίγο εκτουρκίζοντο», πρόσθεσε.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στις δύσκολες συνθήκες ζωής των υπόδουλων Ελλήνων, επισημαίνοντας ότι οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί αντιμετώπιζαν κοινωνικές διακρίσεις, βία και διαρκή ανασφάλεια, ενώ πρακτικές όπως το παιδομάζωμα ενίσχυαν το κλίμα φόβου και καταπίεσης. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, οι Νεομάρτυρες παρουσιάστηκαν ως πρότυπα πίστης, θάρρους και αυτοθυσίας, που ενέπνευσαν το Γένος να αντέξει έως την Εθνική Παλιγγενεσία.

Πώς θα σωθούμε; (Ιστορίες από το Γεροντικό)

 

Η «Κλίμαξ» του Αγίου Ιωάννου του Σιναϊτου

 

Λάμπρου Κ. Σκόντζου,
Θεολόγου - Καθηγητού

---

Με την χάρη του Θεού διανύουμε την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή την πιο σημαντική περίοδο της Εκκλησίας μας, κατά την οποία μας δίνεται η ευκαιρία να συναισθανθούμε τη λαθεμένη πορεία της ζωής μας, να τη διορθώσουμε και να επανακαθορίσουμε τη στάση μας απέναντι στο Θεό και τους συνανθρώπους μας.

Να ανακαλύψουμε τον χαμένο αυθεντικό εαυτό μας, να συνειδητοποιήσουμε την έκπτωσή μας από την αληθινή μας ταυτότητα, και να καλλιεργήσουμε τον πλούτο των χαρισμάτων που μας έχει δωρίσει ο Θεός.

Σκοπός όλων αυτών είναι η αποκατάσταση της καθαρότητας της θεόσδοτης εικόνας μας, ώστε να γίνουμε «σύμμορφοι τῆς εἰκόνος τοῦ Υἱοῦ» του Θεού (Ρωμ.8,29), να φθάσουμε «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ.4,13) και, τελικά, να αξιωθούμε της σωτηρίας μας, της κατά χάριν θεώσεως, που αποτελεί τον ύψιστο σκοπό της δημιουργίας μας.

Ο αγώνας για την πνευματική μας καθαρότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε κεκαθαρμένοι και αλλαγμένοι, να εορτάσουμε το άγιο Πάσχα, θεοφιλώς, να συναισθανθούμε το άμετρο μέγεθος της θείας αγάπης και να βιώσουμε την αναστάσιμη χαρά, ως προάγγελο και της δικής μας μελλοντικής ανάστασης.

Η αγία μας Εκκλησία προσέδωσε στην ιερή ετούτη περίοδο στοιχεία τέτοια που να μας δημιουργούν κατάνυξη και εγρήγορση.

Οι αναμνήσεις των γεγονότων στα οποία είναι αφιερωμένες οι Κυριακές, τα ευαγγελικά αναγνώσματα, οι ύμνοι και τα τιμώμενα πρόσωπα της Εκκλησίας μας έχουν συντεθεί κατάλληλα ώστε να επιτελούν σπουδαίο παιδαγωγικό ρόλο στην πνευματική μας πορεία.

Έτσι, την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών μας προβάλλει την οσία μορφή του Αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη, ως πρότυπο αληθινού ασκητή, γνησίου αγωνιστή κατά των παθών και πνευματικού δασκάλου απόκτησης των αρετών.

Μας προβάλλει επίσης και το περισπούδαστο βιβλίο του «Κλίμαξ», ένα από τα σπουδαιότερα και τα πλέον ψυχοφελή αναγνώσματα της ασκητικής γραμματείας.

Έναν θαυμάσιο πνευματικό οδηγό, χρησιμότατο ανάγνωσμα αυτή την ιερή και κατανυκτική περίοδο.

Ό άγιος Ιωάννης καταγόταν από την Παλαιστίνη, κατ’ άλλους από τη Συρία και έζησε τον 6ο μ. Χ. αιώνα. Από νέος αγάπησε το Χριστό και ποθούσε την μοναχική ζωή.

Κοντά σε πνευματικούς δασκάλους σπούδασε σε βάθος τη θεολογία της Εκκλησίας μας.

Του άρεσε να μελετά με πάθος τις άγιες Γραφές και τα συγγράμματα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Όταν ενηλικιώθηκε αποσύρθηκε στην έρημο του Σινά, κοντά στον φημισμένο ερημίτη και πνευματικό δάσκαλο Μαρτύριο και εκάρη μοναχός.

Έζησε κοντά στον άγιο ασκητή τέσσερα χρόνια διδασκόμενος τις αρετές και τους τρόπους επίτευξης της προσωπικής κάθαρσης, σημειώνοντας τεράστια πνευματική πρόοδο.

Η φήμη του δεν άργησε να διαδοθεί ώστε στο ερημητήριό του έτρεχε πλήθος μοναχών και λαϊκών να τον συμβουλευθούν.

Μάλιστα είχε αποκτήσει και τη φήμη του θαυματουργού, ο οποίος με την προσευχή του έκανε πολλά θαύματα.

Εκεί έζησε για δεκαεννιά χρόνια. Κατόπιν εγκαταβίωσε στη Ιερά Μονή του Θωλά.

Όταν κοιμήθηκε ο ηγούμενος της σεβάσμιας Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης Σινά, οι μοναχοί τον ανάδειξαν ηγούμενο, όπου τους ποίμανε για λίγα χρόνια και γι’ αυτό πήρε και την ονομασία Σιναΐτης.

Η νοσταλγία όμως της ερημικής ζωής τον οδήγησε να αφήσει την Μονή και να φύγει ξανά στην έρημο, όπου έμεινε ως την κοίμησή του, ασκούμενος, προσευχόμενος και συγγράφοντας τα περισπούδαστα βιβλία του «Κλίμαξ» και «Λόγος προς τον Ποιμένα».

Κοιμήθηκε το 606 και η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 30 Μαρτίου, ημέρα της κοίμησής του και ιδιαιτέρως την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών.

Ο άγιος Ιωάννης με τον προσωπικό του αγώνα προσέλκυσε την Θεία Χάρη, η οποία τον καθαγίασε και του χάρισε τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, καθιστώντας τον απαράμιλλο πνευματικό δάσκαλο.

Καρπός της κατά Θεόν σοφίας του και της πνευματικής του ωριμότητας υπήρξε το περισπούδαστο βιβλίο του «Κλίμαξ», το οποίο κληροδότησε στην Εκκλησία να είναι καταγραμμένες οι σοφές διδαχές του και να μας καθοδηγούν στην πνευματική μας πορεία.

Αφορμή για την συγγραφή της υπήρξε το αίτημα του ηγουμένου της Ιεράς Μονής Ραϊθού Ιωάννη, για αποστολή συμβουλών και πνευματικών λόγων για την ασκητική ζωή.

Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης τότε, ως απάντηση του αιτήματος του συνέγραψε και του έστειλε ένα σύγγραμμα το οποίο ονόμασε «Κλίμαξ Θείας Ανόδου».

Ας αλλάξω εγώ και μετά θα αλλάξουν και οι άλλοι.

  

Πόσες φορές δεν μπήκαν ψυχές μπερδεμένες στο εκκλησάκι. 

Άλλες δεν μου μίλησαν. Ακόμα και αν προσπάθησα να τους προσεγγίσω. 

Δεν ξέρουν τι να πουν. Δεν έμαθαν να προσεύχονται. 

Δεν ξέρουν πόσο ωραία είναι να είσαι ορθόδοξος Χριστιανός.

Νομίζουν πως ο άνθρωπος της εκκλησίας είναι οπωσδήποτε ένας χαζός. 

Ένας άνθρωπος που δεν προοδεύει. Δεν πάει μπροστά.

Προσπάθησα να τους αλλάξω αυτήν την αντίληψη. 

Να τους πω, πως ο Χριστιανός είναι λεβέντης. Είναι θαρραλέος.

 Είναι αυτός που βγαίνει πάντα μπροστά για την αλήθεια. 

“Εάν πιστεύεις, προσευχήσου. Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι. Προσευχήσου και θα θεραπευτείς”

 

Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ

«Χριστός Ανέστη, χαρά μου!».

«Ότε ελάλουν εκ του νοός μου συνέβαινον σφάλματα».

«Νηστεία δεν είναι μόνο να τρώει κανείς αραιά, αλλά και να τρώει λίγο. Δεν είναι φρόνιμο αυτός που νηστεύει, να περιμένει με ανυπομονησία την ώρα του γεύματος και να ρίχνεται με βουλιμία – σωματική και πνευματική στο φαγητό. 

Η αληθινή νηστεία εξάλλου δεν είναι μόνο στο να δαμάζει κανείς το σώμα του, αλλά και στο να στερείται, προκειμένου να δόση ψωμί σ’ εκείνον που δεν έχει».

«Απόκτησε την εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες θα βρουν κοντά σου τη σωτηρία».

«Αν είσαι σωστός χριστιανός, χιλιάδες άνθρωποι γύρω σου – βλέποντάς σε θα σωθούν».

«Ας μην ακολουθούμε το δρόμο της απογοητεύσεως, διακήρυττε, κτυπώντας χαρούμενα το πόδι του στο έδαφος. Ο Χριστός τα νίκησε όλα. Ανάστησε τον Αδάμ. Έδωσε πάλι στην Εύα την αξιοπρέπειά της. Θανάτωσε τον θάνατο».

Τέτοια είναι

 

Τίποτε δεν είναι τόσο βαρύ και δυσβάστακτο, όσο η φύση της αμαρτίας·

 τίποτε δεν μας κουράζει και δεν μας ενοχλεί τόσο, όσο αυτό

 που ονομάζουμε πονηριά και τα παραπτώματά μας. 

Ὁ Ἅγιος Νίκων ὁ Ἱερομάρτυρας καὶ οἱ ἑκατὸν ἐνενήκοντα μαθητές του

 

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Νίκων ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ ἡγεμόνος Κουϊντιανοῦ καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴ Νεάπολη τῆς Ἰταλίας. 

Ἡ μητέρα του ἦταν Χριστιανὴ καὶ τὸν γαλούχησε μὲ τὰ νάματα τῆς εὐσεβείας καὶ ὁ πατέρας του εἰδωλολάτρης.

Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἔγινε στρατιωτικὸς καὶ πολὺ γρήγορα διακρίθηκε γιὰ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν πειθαρχία του. Ἡ ψυχή του ὅμως ποθοῦσε τὸν βίο τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς κατὰ Θεοῦ βιοτῆς. 

Ἔτσι ξεκίνησε τὸ ταξίδι γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἔκανε ὅμως μία πρώτη στάση στὴν Χίο, ὅπου πέρασε ἑπτὰ ἡμέρες προσευχόμενος. Στὴν συνέχεια, μετὰ ἀπὸ ἐμφάνιση Ἀγγέλου, κατέβηκε στὴν παραλία καὶ ἔφθασε στὸ ὄρος Γάνου. 

Ἐκεῖ βαπτίσθηκε μέσα σὲ ἕνα σπήλαιο ἀπὸ κάποιον Ἐπίσκοπο καὶ ζοῦσε μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία. Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καὶ ἔγινε ἡγούμενος τῶν μοναχῶν ποὺ κατέφευγαν πρὸς αὐτόν.

Ἐκεῖ πληροφορήθηκε διὰ θείας ἀποκαλύψεως ὅτι πρόκειται τὸ ὄρος νὰ καταστραφεῖ ἀπὸ τὰ ἔθνη. Ἔτσι ἀναχώρησε γιὰ τὴν Μυτιλήνη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ γιὰ τὴ Νεάπολη, ὅπου εἶδε γιὰ τελευταία φορὰ καὶ κήδευσε τὴ μητέρα του. Στὴν συνέχεια ἦλθε στὴ νῆσο τῆς Σικελίας καὶ ἀσκήτευε μὲ τοὺς μοναχοὺς τῆς συνοδείας του στὸ ὄρος τοῦ Ταυρομενίου. 

Καλημέρα!

  

Φτωχός στην ψυχή δεν είναι εκείνος που δεν έχει,αλλά εκείνος που δεν νιώθει.

Με άδεια καρδιά περπατά,χωρίς να τον αγγίζει ούτε το φως ούτε η σκιά,χωρίς να πονά, χωρίς να αγαπά κι αυτό είναι η πιο βαθιά φτώχεια.

Μα εκείνος που έχει καρδιά γεμάτη,ακόμα κι αν δεν έχει τίποτα δικό του,κρατά μέσα του έναν κόσμο ολόκληρο.

Καλημέρα!

 

Καλη σας νύχτα!

 

*Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα αργολογίας, μή μοί δῶς...*

  

Τὸ πνεῦμα τῆς ἀργολογίας εἶναι ἡ ἄσκοπη καὶ μάταιη χρήση τοῦ λόγου, ὅταν ὁ ἄνθρωπος μιλᾷ χωρὶς διάκρισιν καὶ χωρὶς ὠφέλειαν.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κυριεύεται ἀπ’ αὐτό, σκορπίζει τὸν νοῦν του εἰς λόγια πολλά, ἀλλὰ κενά, καὶ χάνει τὴν ἐσωτερικὴν ἡσυχίαν καὶ τὴν προσευχήν.

Ἡ ἀργολογία γεννᾷ τὴν κατάκρισιν, τὴν φιλονικίαν καὶ τὴν ἀμέλειαν τῆς ψυχῆς, διότι ὁ λόγος, ἀντὶ νὰ οἰκοδομεῖ, γίνεται αἰτία διασκορπισμοῦ καὶ πτώσεως. Ἡ καρδία σκληραίνει καὶ ὁ νοῦς ἀδυνατεῖ νὰ στραφῇ πρὸς τὸν Θεόν.

Παλιά Πατινάδα, Νάξος