Οἱ Ἅγιοι Τιμόθεος καὶ Μαύρα οἱ Μάρτυρες

 

Ὁ Ἅγιος Τιμόθεος καὶ ἡ σύζυγός του Ἁγία Μαύρα ἦταν μία ἁγιασμένη οἰκογένεια, ποὺ ζοῦσε σὲ κάποιο μικρὸ χωριὸ τῆς Θηβαΐδος, στὴν Αἴγυπτο, κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 3^ου αἰῶνος μ.Χ.

Ὁ Ἅγιος Τιμόθεος ξεχώριζε ἀπὸ τοὺς ἄλλους συμπολίτες του γιὰ τὴν μεγάλη εὐσέβειά του καὶ τὴν ἐπίδοση ποὺ εἶχε στὰ ἱερὰ γράμματα. Τοὺς τὰ διάβαζε στὸ σπίτι του ἢ στὴν ἐκκλησία καὶ ξεδιψοῦσε τὶς ψυχές τους μὲ τὸ ἀθάνατο νερὸ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.

Ἐπιβραβεύοντας αὐτὸ τὸ ζῆλο του, ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Θηβαΐδος τὸν χειροθέτησε ἀναγνώστη, τοποθετώντας τον ἔτσι στὸ προστάδιο τῶν κληρικῶν. 

Ὅμως, ἀντὶ ἐκείνου τοῦ σταδίου, ἡ Θεία Πρόνοια τὸν εἰσήγαγε σὲ ἕνα ἄλλο. Στὸ ὑψηλότερο ἀπὸ ὅλα, δηλαδὴ στὴν κορυφὴ τοῦ Γολγοθᾶ, ποὺ εἶναι στολισμένη ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.

Ἐκεῖνο ἀκριβῶς τὸν καιρό, δὲν εἶχαν περάσει οὔτε εἴκοσι ἡμέρες ποὺ ὁ Τιμόθεος εἶχε νυμφευθεῖ τὴ Μαύρα, ἐνῷ ὅλοι χαίρονταν γιὰ τὸν ἁρμονικὸ αὐτὸ γάμο, κάποιοι φθονεροὶ χωρικοὶ τοὺς διέβαλαν στὸν εἰδωλολάτρη ἡγεμόνα τῆς Θηβαΐδος, Ἀρριανό. 

Ὁ Ἀρριανὸς διέταξε τὸν Ἅγιο Τιμόθεο νὰ παρουσιασθεῖ ἐνώπιόν του. Τὸν ἀνέκρινε. Καὶ βλέποντας τὴν ἀκλόνητη πίστη του, πρόσταξε νὰ τὸν φυλακίσουν καὶ νὰ τὸν βασανίσουν, μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς θὰ τοῦ συνέτριβε τὸ φρόνημα. Μάταιος κόπος.

Σὰν εἶδε πὼς δὲν μποροῦσε μὲ τίποτα πιὰ νὰ ἀλλάξει τὴν πίστη τοῦ Μάρτυρος, ὁ τύραννος σκέφθηκε νὰ φέρουν τὴ γυναίκα του, Μαύρα, περιμένοντας πὼς ἐκείνη μὲ τὰ καλοπιάσματά της, θὰ τὸν λυγίσει. 

Ὅταν ἡ Ἁγία Μαύρα παρουσιάσθηκε μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα, ἐκεῖνος τῆς εἶπε: «Ἄκουσα, Μαύρα, πὼς δὲν πέρασαν οὔτε εἴκοσι ἡμέρες ποὺ στεφανώθηκες τὸν ἄνδρα σου. Τὰ λεμονάνθια εἶναι ἀκόμα δροσερὰ στὰ νέα καὶ ὄμορφα κεφάλια σας καὶ εἶναι κρίμα νὰ σταθεῖ ἡ πίστη του ἐμπόδιο στὸ νὰ χαρεῖτε τὴ ζωὴ μαζί. Πήγαινε λοιπόν, ὅπως εἶσαι στολισμένη, νὰ τὸν πείσεις νὰ ἔλθει στὰ λόγια μου καὶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα».

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή του Παραλύτου)

 

 

O αληθινός ιατρός

«Άνθρωπον ουκ έχω»

Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου υπόκειτο σε μεγάλη ταλαιπωρία. Περνούσε τη δική του δοκιμασία. Ανέβαινε το Γολγοθά του. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη Στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. 

Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

Βρήκε τον Κύριο

Την στιγμή που η υπομονή του εξαντλείτο και θα μπορούσε να είχε χάσει κάθε ελπίδα ο ταλαίπωρος εκείνος άνθρωπος, η παρουσία του Κυρίου αποβαίνει και πάλι σωτήρια. Ο μόνος Φιλάνθρωπος, ο Κύριος και Θεός μας, που κατά καιρούς έστελλε εκεί τον άγγελό του για να ταράσσει το νερό, ώστε ο πρώτος που θα έμπαινε σε αυτό να γίνεται αμέσως υγιής, ήλθε τώρα ο ίδιος να το πράξει. 

Απευθύνεται στον παράλυτο και του λέει: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;». Ο Κύριος υπέβαλε την ερώτηση αυτή, όχι βέβαια γιατί αμφέβαλλε για την επιθυμία του παραλύτου, αλλά για να τον προβληματίσει και να μπορέσει ν’ ανοίξει διόδους στην πραγματικότητα της σωτηρίας του. Ο παράλυτος δεν απήντησε ευθέως στην ερώτηση, αλλά εμμέσως εξέφρασε και το παράπονο που τον διακατείχε: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν, εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει.» 

Ο Κύριος έδωσε αμέσως την υγεία στον παραλυτικό και του συνέστησε να βαστάξει στον ώμο του το κρεβάτι του και να περιπατεί πλέον υγιής. «Έγειρε, άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει». Το θαύμα είχε πια συντελεστεί. Ο μέχρι εκείνη τη στιγμή παράλυτος γίνεται υγιής. Βαστάζει στον ώμο του το κρεβάτι πάνω στο οποίο τόσα χρόνια βρισκόταν κατάκειτος.

Παντελής Θαλασσινός - Ο Μάης έχει μυστικά

 

Eurostat: Σοκ από την εκτίναξη των σεξουαλικών εγκλημάτων στην ΕΕ – Η ελίτ σπέρνει σαρκολατρεία και θερίζει ανομία και θάνατο

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

Όσο η Ευρώπη απομακρύνεται με ταχύτητα από τις χριστιανικές καταβολές της, βουλιάζει στον βούρκο του αμοραλισμού της. Η υποτιθέμενη πρόοδος που ευαγγελίζονται οι άθρησκες και αντίθεες πολιτικές, αποδεικνύεται τελικά μια οπισθοχώρηση σε κτηνώδεις εποχές σκοταδισμού. 

Η θεοποίηση του σεξ έσπειρε για δεκαετίες τους φαρμακερούς σπόρους της, και τώρα δρέπει μια σαρκολατρική υστερία, όπου η ικανοποίηση της ηδονής φλερτάρει συνεχώς με το έγκλημα.

Παρατηρούμε και στην Ελλάδα πόσο έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια τα σεξουαλικά εγκλήματα, οι δολοφονίες γυναικών, τα περιστατικά κακοποίησης κατά ανηλίκων ή από ανηλίκους. Και όλα αυτά σε μια εποχή άκρατου δικαιωματισμού. Ποτέ ξανά δεν είχαμε τόσες καμπάνιες, νόμους και ποινές για το σεξουαλικό έγκλημα, κι όμως ποτέ ξανά δεν υπήρξε μια τόσο σοβαρή έξαρση του φαινομένου.

Η αποκτήνωση των κοινωνιών βέβαια εξελίσσεται σε διεθνές επίπεδο. Οι παγκοσμιοποιημένες πολιτικές υπονόμευσης των ηθικών ταμπού, φέρνουν παγκοσμιοποιημένα αποτελέσματα. Αυτός ήταν άλλωστε εξαρχής ο σκοπός της συγκεκριμένης ατζέντας. Εστιάζοντας την προσοχή μας στην κατάσταση της Ευρώπης, θα έλεγε κανείς ότι βυθίζεται γοργά σε μια ζωώδη κατάσταση όπου η ηδονοθηρία αποκτά μεγαλύτερη δύναμη από τα αντίμετρα του νόμου.

Τα νέα στοιχεία της Eurostat που αφορούν τα αδικήματα σεξουαλικής βίας σε ολόκληρη την Ευρώπη, επιβεβαιώνουν τα προφητικά λόγια του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ότι ο ευρωπαίος βρίσκεται σε «μοιραίο ίλιγγο» κατακρήμνισης και ότι θα έρθει μέρα που «δεν θα μείνει ούτε πέτρα επάνω στην πέτρα από την κουλτούρα και τον πολιτισμό της Ευρώπης».

Σύμφωνα με τη Eurostat, τα σεξουαλικά εγκλήματα στην Ευρώπη έχουν σχεδόν διπλασιαστεί από το 2014. Σταθερά την τελευταία δεκαετία, το νούμερο σπάει νέο ιστορικό ρεκόρ κάθε χρόνο, με εξαίρεση μια ελάχιστη μείωση το 2020 λόγω της καραντίνας. Οι αστυνομικές υπηρεσίες κατέγραψαν 256.302 αδικήματα σεξουαλικής βίας το 2024, συμπεριλαμβανομένων 98.190 περιπτώσεων βιασμού.

Χριστός Ανέστη Χαρά Μου Ο Κύριος

  

«Η μοναξιά ενός γονέα στο νοσοκομείο είναι η πιο βαριά ασθένεια. Εκεί που το φάρμακο δεν είναι στο μπουκάλι, αλλά στο άνοιγμα της πόρτας

Στους τοίχους ενός νοσοκομείου, εκεί που οι ώρες μετρούνται με τους χτύπους του ρολογιού και την ελπίδα να ανοίξει η πόρτα, ο γονέας που περιμένει το παιδί του και δεν το βλέπει, ανεβαίνει έναν προσωπικό Γολγοθά. 

Είναι ένας πόνος που δεν εντοπίζεται στις εξετάσεις, αλλά πληγώνει βαθιά την ψυχή.

Αν νιώθετε μόνοι, θυμηθείτε πως ο Χριστός έζησε την απόλυτη εγκατάλειψη από τους δικούς Του ανθρώπους την πιο κρίσιμη ώρα. Στον Κήπο της Γεθσημανής, ζήτησε από τους μαθητές Του να «γρηγορήσουν» μαζί Του, κι εκείνοι αποκοιμήθηκαν. 

Ο Θεός γνωρίζει πώς είναι να περιμένεις και να μην έρχεται κανείς. Δεν είστε μόνοι· Εκείνος κάθεται στην άκρη του κρεβατιού σας, συμμετέχοντας στη σιωπή σας.

Η πικρία είναι ένα βάρος που κάνει την ασθένεια πιο βαριά. Το να συγχωρείς το παιδί που «δεν πατάει» στο νοσοκομείο δεν είναι μια πράξη παραίτησης, αλλά μια πράξη πνευματικής αρχοντιάς.
Ίσως η αδυναμία τους να έρθουν να πηγάζει από φόβο μπροστά στον θάνατο ή την αρρώστια.
Ίσως η δική τους ζωή να έχει γίνει μια «φυλακή» υποχρεώσεων...

Η κάθε καινούργια μέρα είναι δώρο του Θεού. 10 απλές συμβουλές για να είναι ευλογημένη η μέρα σου

 

Αυτή η μέρα είναι ευλογημένη από το Θεό, ανήκει στο Θεό, ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να μπούμε μέσα σ΄αυτή. Προχωρείς αυτή τη μέρα σαν αγγελιοφόρος του Θεού.

Όποιον συναντάς, τον συναντάς με τον τρόπο του Θεού. Βρίσκεσαι εκεί για να είσαι η παρουσία του Κυρίου και Θεού, η παρουσία του Χριστού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, η παρουσία του Ευαγγελίου.

Αυτό είναι το καθήκον σου αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.»

1. Το πρώτο που θα σκεφθείς, όταν ξυπνάς είναι η σκέψη του Χριστού. Να στρέψουμε τον νού μας στον Χριστό. Ο Γέρων Πορφύριος έλεγε: «Μήν ασχολείσαι με το σκοτάδι, άνοιξε το παράθυρο στο φώς».

2. Προσευχή. Μπορείς να προσεύχεσαι ακόμη κι όταν κάνεις απλά καθημερινά πράγματα. Για παράδειγμα, όπως έλεγε ένας μοναχός όταν κατέβαινε τα σκαλιά του μετρό, που του θύμιζαν κατάβαση στα έγκατα της γής, μπορείς να λές το «Κύριε Ελέησον» κατεβαίνοντας κάθε σκαλί. Τόσα πολλά σκαλιά που είναι, σκέψου πόσες φορές θα το έχεις πεί!

3. Κάθε μέρα να μην την βλέπουμε σαν ρουτίνα. Η κάθε μέρα έχει μία έκπληξη για τους Χριστιανούς. Ως το βράδυ κάτι θα γίνει και ο Θεός κάποιο μήνυμα θα σου στείλει. Η ζωή δεν κυλάει επίπεδα και μονότονα σαν καρδιογράφημα…

4. Να πλησιάσουμε λίγο περισσότερο την αγάπη των ανθρώπων. Όποιος αγαπάει, για να του πούν ευχαριστώ, θα έχει πάντα άγχος.

5. Κάθε μέρα να βρίσκεις λίγο χρόνο να ηρεμείς. Έστω και δέκα λεπτά. Να δείς λίγο τη ζωή χωρίς την βιασύνη της. Και τότε θα ακούσεις τη φωνή του εσωτερικού σου κόσμου. Γιατί «όταν υπάρχει τρικυμία, δεν μπορείς να δείς το βυθό της θάλασσας».

6. Το άγχος φεύγει με την μνήμη θανάτου. Άμα σκεφθείς το τέλος, αποφορτίζεις την ζωή σου από τα ασήμαντα. Αυτή η σκέψη μας προσγειώνει και μας απογειώνει ταυτόχρονα. Προσγειώνεσαι και ταπεινώνεσαι και το άγχος φεύγει.

​Η Φωτοφόρος Τυφλή Το Φως που δεν Σβήνει.

  

 

Η σημερινή ημέρα, 2 Μαΐου, είναι αφιερωμένη σε μια από τις πιο αγαπημένες σύγχρονες μορφές της Ορθοδοξίας, την Αγία Ματρώνα τη Ρωσίδα, την Αόμματη και Θαυματουργή. Η ζωή της αποτελεί ένα συγκλονιστικό παράδειγμα του πώς η δύναμη του Θεού «ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται».

​Η Αγία Ματρώνα γεννήθηκε χωρίς την αίσθηση της όρασης, όμως ο Θεός της χάρισε «οφθαλμούς πνευματικούς» που έβλεπαν βαθιά μέσα στις ψυχές των ανθρώπων και στο μέλλον. Σε έναν κόσμο που συχνά θεοποιεί την εξωτερική ομορφιά και τη σωματική ρώμη, η Ματρώνα ήρθε για να μας υπενθυμίσει ότι η αληθινή όραση είναι η πίστη και η αληθινή δύναμη είναι η ταπείνωση.
​
​Η ζωή της Αγίας δεν ήταν μόνο η τύφλωση. Αργότερα έχασε και τη δυνατότητα να περπατά. Έζησε καταδιωκόμενη από το άθεο καθεστώς της εποχής της, χωρίς μόνιμη στέγη, μετακινούμενη από σπίτι σε σπίτι. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν γόγγυσε. Η στάση της μας διδάσκει ότι οι δυσκολίες της ζωής δεν είναι εμπόδια για τη χάρη του Θεού, αλλά το «εργαστήριο» μέσα στο οποίο σμιλεύεται ο άγιος άνθρωπος.
​
​Χιλιάδες άνθρωποι έτρεχαν κοντά της για να βρουν παρηγοριά. Η Αγία Ματρώνα δεν έδινε απλώς συμβουλές· μετέδιδε την ειρήνη του Χριστού. Είχε την ικανότητα να διακρίνει τα κρυφά πάθη και τις αγωνίες, οδηγώντας τους ανθρώπους στη μετάνοια.

​«Όλοι, όλοι να έρχεστε σε μένα και να μου λέτε τα βάσανά σας, σαν να είμαι ζωντανή... κι εγώ θα σας βλέπω και θα σας ακούω και θα σας βοηθώ».

Ὁ Ἅγιος Βόρις – Μιχαὴλ ὁ Ἱσαπόστολος ὁ πρίγκιπας καὶ Φωτιστῆς τοῦ Βουλγαρικοῦ λαοῦ

 

Ὁ Ἅγιος Ἰσαπόστολος τσάρος Βόρις, ὁ μετονομασθεῖς Μιχαήλ, ἦταν βασιλέας τῆς Βουλγαρίας καὶ γιὰ τὸ ἱεραποστολικό του ἔργο εἶχε προφητεύσει ὁ θεῖος του Ἅγιος Μποϋάν († 28 Μαρτίου).

Μόλις ἀνῆλθε στὸ θρόνο, διαδεχόμενος κατὰ πᾶσα πιθανότητα τὸν Πρεσσιάμ, ἔδειξε ὅτι εἶχε συνείδηση τῶν σκοπῶν του καὶ τῶν μέσων τῆς ἐπιτεύξεώς τους. 

Ὅμως τὰ πρῶτα χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ Βόριδος, σημαδεύτηκαν ἀπὸ ἀνεπιτυχεῖς ἐκστρατεῖες κατὰ τῶν Κροατῶν καὶ τῶν Σέρβων. Κατόπιν ὅμως διὰ πολιτικῶν ἐνεργειῶν καὶ πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων πέτυχε μερικὲς ἐδαφικὲς ἐπεκτάσεις πρὸς τὰ βορειοδυτικά, ὅταν κατέλαβε καὶ τὴν Ἀχρίδα καὶ πρὸς τὰ νοτιοανατολικά.

Κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς μάχης, ἀπὸ τὶς πολλὲς μεταξὺ τῶν Βουλγάρων καὶ τῶν Ἑλλήνων, αἰχμαλώτισε τὸν ἐπιφανὴ σύμβουλο Θεόδωρο Κουφαρᾶ, ὁ ὁποῖος εἶχε γίνει μοναχός. Ἦταν ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ποὺ φύτεψε τὸν σπόρο τοῦ Εὐαγγελίου στὴν ψυχὴ τοῦ Βουλγάρου τσάρου. 

Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐκστρατεῖες τῶν Ἑλλήνων, ἡ νεότερη ἀδελφὴ τοῦ τσάρου αἰχμαλωτίσθηκε ἀπὸ τὸν Λέοντα τὸν Ἀρμένιο καὶ γαλουχήθηκε μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη στὴν αὐλὴ τοῦ Βυζαντινοῦ αὐτοκράτορος. Ὅταν ὁ Θεόφιλος πέθανε, ὁ τσάρος Βόρις ἀποφάσισε νὰ ἐκμεταλλευθεῖ αὐτὴ τὴν περίσταση, γιὰ νὰ ἐκδικηθεῖ τοὺς Ἕλληνες γιὰ προηγούμενες ἧττες. 

Ἔτσι καὶ κάτω ἀπὸ τὴν ἐντύπωση τῆς βυζαντινῆς λάμψεως φιλοδόξησε νὰ καταλάβει τὸ Βυζάντιο. Τὸ 853 μ.Χ. ὁ Βόρις νόμισε ὅτι ἦταν δυνατὸν νὰ ἐπωφεληθεῖ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸν θρόνο τοῦ Βυζαντίου κυβερνοῦσε ἡ Θεοδώρα καὶ κήρυξε ἀπότομα πόλεμο. Λέγουν μάλιστα ὅτι ἡ Θεοδώρα ἀπάντησε σὲ αὐτόν: «Ἂν ἐπιτεθεῖς κατὰ τῆς χώρας μου, θὰ σὲ ἀντιμετωπίσω ἐλπίζουσα τὴ νίκη. Ἂν ὅμως νικηθῶ, δὲν θὰ εἶναι μεγάλη ἡ δόξα γιὰ σένα ὅτι νίκησες γυναῖκα».

Ἡ θαρραλέα αὐτὴ ἀπάντηση ἄρεσε στὸν Βούλγαρο μονάρχη καὶ δέχθηκε νὰ διαπραγματευθεῖ. Ἄλλωστε, καθὼς ἡ πεῖνα καὶ ἡ πανώλη περιστοίχιζαν τὴν χώρα, ἡ Βουλγαρία ἀντιμετώπισε τρομερὲς δυσκολίες. Ὁ Βόρις εἶδε τὴ σωτηρία τῆς χώρας του, ἡ ὁποία βρισκόταν στὸ σκοτάδι ἐξαιτίας τῆς εἰδωλολατρίας, στὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἔτσι ὁ τσάρος Βόρις συμφώνησε σὲ μία συνθήκη εἰρήνης. 

Το άδειο κλουβί.

 

 

Ο ηλικιωμένος ιερέας ανέβηκε στον άμβωνα κρατώντας στο χέρι του ένα άδειο κλουβί. Ο κόσμος από κάτω κοιτούσε απορημένος, ενώ κάποιοι είπαν, πάει το έχασε το μυαλό του ο γέρος..

-Χθες είδα ένα αγόρι που είχε αυτό το κλουβί στα χέρια του. Στο κλουβί υπήρχαν δυο μικρά πουλιά που έτρεμαν από φόβο. Σταμάτησα το αγόρι και το ρώτησα, είπε ο ιερέας.

-Τι έχεις μαζί σου, γιε μου;

-Δυο μικρά πουλιά, απάντησε.

-Και τι θα κάνεις με αυτά; Ρώτησα ξανά.

-Θα τα πάρω σπίτι και θα διασκεδάσω μαζί τους εκεί, απάντησε το αγόρι χαμογελώντας.

-Θα τα βασανίσω, θα σκίσω τα φτερά τους για να τα ακούσω να κλαίνε, θα τα χτυπήσω, θα τα κάνω να τσακωθούν μεταξύ τους, νομίζω ότι θα είναι διασκεδαστικό για μένα.

-Αλλά κάποια μέρα θα τα βαρεθείς.. Τι θα τα κάνεις τότε;

-Έχω μια γάτα στο σπίτι, και πραγματικά της αρέσουν τα πουλιά.. Θα τα δώσω σε αυτήν, είπε το παιδί.

Σκέφτηκα για μια στιγμή και ρώτησα, πόσα χρήματα θέλεις για αυτά τα πουλιά, γιε μου;

-Τι θέλετε να αγοράσετε αυτά τα πουλιά; Μα δεν κελαηδάνε ούτε είναι όμορφα.

-Πόσα χρήματα θέλεις, ρώτησα ξανά.

Νομίζοντας ότι ήμουν τρελός, φώναξε: 50 ευρώ!!!

-Μια στιγμή, του είπα και έβγαλα τα χρήματα από την τσέπη μου, και τα έδωσα στο αγόρι. Παίρνοντας τα χρήματα, το αγόρι εξαφανίστηκε.

Πήρα προσεκτικά το κλουβί, το πήγα στην εξοχή όπου υπήρχαν τόσα λουλούδια, και τα απελευθέρωσα. Από εκεί ήρθα με αυτό το κλουβί .

Όταν ο ιερέας τελείωσε την αφήγηση συνεχισε να λέει μια διαφορετική ιστορία:

– Ο Σατανάς και ο Ιησούς μιλούσαν και ο διάβολος γεμάτος υπερηφάνεια έλεγε:

-Κατέκτησα όλη την ανθρωπότητα! Ναι, χρησιμοποίησα την παγίδα που είχα εφεύρει, και δεν είχα καμιά αντίσταση από κανέναν τους. Αυτοί και τα παιδιά τους τώρα μου ανήκουν.

-Και τι θα κάνεις μαζί τους; ρώτησε ο Ιησούς.

-Θα παίξω μαζί τους και θα διασκεδάσω. Θα τους διδάξω πώς να παντρεύονται και στη συνέχεια να παίρνουν διαζύγιο, πώς να μισούν ο ένας τον άλλον και να προδίδουν τους φίλους, πώς να βλάπτουν ο ένας τον άλλον. Πώς να πίνουν κρασί, να χρησιμοποιούν ναρκωτικά και να ορκίζονται ψέματα. Πώς να σκοτώνει ο ένας τον άλλον και να σκοτώνουν τα παιδιά τους.. Θα διασκεδάσω σε αυτόν τον κόσμο που δημιουργήθηκε από εμένα!

Και μετά το παιχνίδι τι θα κάνεις μαζί τους; ρώτησε ο Ιησούς.

-Θα τους πάρω μαζί μου στην φλογερή κόλαση, φώναξε ο Σατανάς με υπερηφάνεια.

-Πόσο θέλεις γι ‘αυτούς; ρώτησε ο Ιησούς.

-Θέλεις αυτούς τους ανθρώπους; Αυτοί είναι άχρηστοι, θα σε μισούν, θα σε φτύσουν, θα σε προδώσουν, θα σε αρνηθούν, δεν μπορεί να θέλεις αυτούς τους ανθρώπους! Δεν αξίζουν το έλεος σου.

Τί θέλεις για αυτούς τους ανθρώπους; Ο Ιησούς ρώτησε ξανά.

Ο Σατανάς, κοιτάζοντας τον Ιησού, είπε: Όλο το αίμα σου! Όλα τα δάκρυα σου! Την ζωή σου!

Σύμφωνοι, απάντησε ο Κύριος. Και πλήρωσε το τίμημα.

Υπήρχε απόλυτη σιωπή στο ναό..

Πήρε το κλουβί, ο ιερέας και κατέβηκε από τον άμβωνα.

Πάνδημη Υποδοχή της Παναγίας «Άξιον Εστί» στο Μεσολόγγι.

 

Μέσα σε ατμόσφαιρα ιεράς συγκινήσεως, ιερού δέους και ανεκλάλητης χαράς η Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου αξιώθηκε να υποδεχθεί την Ιερά και Θαυματουργό Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου «Άξιον Εστί» εκ του Αγιωνύμου Όρους το απόγευμα της Πέμπτης 30ης Απριλίου 2026.

Η πάνδημη υποδοχή της «Κυράς του Αγίου Όρους» πραγματοποιήθηκε με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια και τιμές αρχηγού κράτους στην κεντρική πύλη της Ιεράς Πόλεως από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνό, τον εκπρόσωπο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερωνύμου, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσόστομο, πλειάδα Αγίων Αρχιερέων, τον Ιερό Κλήρο, τους εκπροσώπους των τοπικών αρχών και φορέων και τον πιστό και φιλάγιο λαό.

Αφού αποδόθηκαν οι προβλεπόμενες τιμές ακολούθησε προσφώνηση από τον Εντιμώτατο Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδος κ. Νεκτάριο Φαρμάκη και αντιφώνηση από τον Πανοσιολογιώτατο Πρωτεπιστάτη, Γέροντα Αβραάμ Λαυριώτη, τον οποίο συνοδεύει σύσσωμη η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, οι Επιστάτες και οι Αντιπρόσωποι των Ιερών Μονών, τα στελέχη της Ιεράς Επιστασίας, όπως ο Αρχιγραμματεύς και ο Κωδικογράφος, και οι Διακονητές (Εφημέριοι, Διάκονοι, Ιεροψάλτες, Τυπικάρης) του πανσέπτου Ιερού Ναού του Πρωτάτου. Επίσης εκ μέρους της Πολιτικής Διοικήσεως του Αγίου Όρους παρίσταται ο Αναπληρωτής Διοικητής κ. Αρίστος Κασμίρογλου.

Προσκεκλημένοι του Σεβασμιώτατου Ποιμενάρχου μας κ. Δαμασκηνού, συμμετείχαν στην υποδοχή οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες: Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών κ. Ευσέβιος, Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, Πατρών κ. Χρυσόστομος, Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεόφιλος, Άρτης κ. Καλλίνικος, Ηλείας κ. Αθανάσιος, Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ, Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Χρυσόστομος, Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος, Καρπενησίου κ. Γεώργιος, Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος, Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Αλέξιος, Κορίνθου κ. Παύλος και οι Θεοφιλέστατοι Επίσκοποι Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, Αχελώου κ. Νήφων και Επιδαύρου κ. Νικόδημος.

Με μεγαλειώδη λιτανευτική πομπή η Ιερά Εικόνα εισήλθε, δια της κεντρικής πύλης, στην Ιερά Πόλη και κατευθύνθηκε στα «Άγια των Αγίων» του Μεσολογγίου, στον Κήπο των Ηρώων, όπου, ενώπιον του Τύμβου που φυλάσσονται τα τιμιώτατα οστά των Εξοδιτών τελέσθηκε Επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών, πάντων των ηρωικώς αγωνισαμένων και πεσόντων Ελλήνων και Φιλελλήνων κατά την ηρωική Έξοδο, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού.

Η παρουσία της Παναγίας στον ιερό αυτό χώρο προσέδωσε ιδιαίτερο πνευματικό βάθος στην ιστορική μνήμη και ανέδειξε τον άρρηκτο δεσμό πίστεως και πατρίδος. Ο Πρωτεπιστάτης, Γέρων Αβραάμ κατέθεσε στεφάνι στον Τύμβο, εκ μέρους της Ιεράς Κοινότητος, και ακολούθησε προσφώνηση από τον Εντιμώτατο Δήμαρχο της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου κ. Σπυρίδωνα Διαμαντόπουλο και αντιφώνηση από τον Άγιο Πρωτεπιστάτη.

ΑΣΤΕΙΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

 

Σεβ. Πειραιώς: Είναι ο Ιησούς Χριστός ο αληθής Μεσσίας των Προφητειών;

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ ενημερώνει:

Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὁ ἀληθής Μεσσίας τῶν Προφητειῶν;

Πηγή: romfea.gr 

Δωσ' μου εκείνους που λαχταρούν·

  

"Δωσ' μου ανθρώπους ερωτευμένους:

 αυτοί ξέρουν αυτό που εγώ καταλαβαίνω. 

Δωσ' μου εκείνους που λαχταρούν· 

δωσ' μου εκείνους που πεινάνε· 

Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας

 

Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας γεννήθηκε πιθανῶς κατὰ τὸ 650 π.Χ., στὴν μικρὴ πόλη τῆς φυλῆς Βενιαμὶν Ἀναθώθ, βορειοανατολικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὁ πατέρας του ἦταν ἱερέας καὶ ὀνομαζόταν Χελκίας. Ἀνατράφηκε στὴν ἱερατικὴ αὐτὴ οἰκογένεια μὲ αὐστηρότητα. Μελετοῦσε τοὺς πρὸ αὐτοῦ Προφῆτες Ἡσαΐα καὶ Ὠσηέ. 

Νεότατος στὴν ἡλικία, περίπου 23 – 25 ἐτῶν, περὶ τὸ 627 – 625 π.Χ., καλεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸ προφητικὸ ἀξίωμα. Ἀνταποκρίνεται στὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ ἔτσι τὸ ὄνομά του (Ἱερεμίας), ποὺ σημαίνει ὁ Θεὸς ἀνυψώνει ἢ καθιστᾶ, ἐκφράζει καὶ τὴν ἀποστολή του.

Κατάπληκτος ἀπὸ τὴν τιμὴ αὐτὴ ὁ Ἱερεμίας, ἀρνεῖται τὴν ὑψηλὴ τιμητικὴ κλήση, προβάλλοντας τὶς ἀσθενεῖς νεανικές του δυνάμεις. Ὁ Θεὸς ὅμως ἐνισχύει αὐτὸν ὑποσχόμενος, ὄχι ὑλικὲς ἀμοιβὲς καὶ τιμές, ἀλλὰ τὸ πολυτιμότερο ὅλων: τὴ βοήθειά Του. Ὁ Ἱερεμίας ὑπακούει.

Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας καθαγιάσθηκε πρὶν ἀπὸ τὴ γέννησή του, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος. Πράγματι, στὴν ἀρχὴ τοῦ προφητικοῦ του βιβλίου ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς τοῦ λέγει: «Πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ ἐπίσταμαί σε καὶ πρὸ τοῦ σε ἐξελθεῖν ἐκ μήτρας ἡγίακά σε, προφήτην εἰς ἔθνη τέθεικά σε».

Σὲ τέσσερις περιόδους δυνάμεθα νὰ διαιρέσουμε τὴν δημόσια δράση του. Πρώτον, ἐπὶ τοῦ βασιλέως Ἰωσίου πρὸ τῆς μετερρυθμίσεως (627 – 621 π.Χ.), δεύτερον, ἐπὶ τοῦ βασιλέως Ἰωακεὶμ μέχρι τοῦ Σεδεκίου (609 – 598 π.Χ.), τρίτον, ἐπὶ Σεδεκίου (598 – 586 π.Χ.) καὶ τέταρτον, μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν αἰχμαλωσία τοῦ Σεδεκίου.

Μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, τὸ βασίλειο τοῦ Ἰούδα, ὅπου βρισκόταν ὁ Προφήτης Ἱερεμίας, τελοῦσε ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῶν Ἀσσυρίων, ὄχι μόνο πολιτικὰ ἀλλὰ καὶ θρησκευτικά. Ἡ πολυθεΐα τῶν Ἀσσυρίων εἶχε εἰσχωρήσει στοὺς Ἰουδαίους, διότι ὁ βασιλέας Μανασσῆς (693 – 639 π.Χ.) ἦταν ὑποτελὴς τῶν Ἀσσυρίων καὶ εἶχε παραδοθεῖ σὲ θρησκευτικὸ συγκρητισμὸ καὶ σὲ εἰδωλολατρία. Ὅσες πόλεις ὑπῆρχαν στὴν Ἰουδαία, τόσοι ἦταν καὶ οἱ θεοί, ὅσοι οἱ δρόμοι τῆς Ἱερουσαλήμ, τόσα θυσιαστήρια τοῦ Βαάλ. Ὑπῆρχε ἡ εἰδωλολατρία τοῦ Μολὼχ μὲ τὰ ἀνθρώπινα θύματα. Στὶς αὐλὲς τοῦ ναοῦ ἦταν θυσιαστήρια τῶν Ἀσσυρίων θεῶν καὶ τὸ εἴδωλο τῆς Ἀστάρτης. 

Ὁ Ἱερεμίας, ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου, ἀπὸ τὸ 627 π.Χ., ἐπέρχεται κατὰ τῆς πολυθεΐας κηρύσσοντας τὸν Ἕνα καὶ Μόνο Ἀληθινὸ Θεὸ καὶ στηλιτεύοντας τὴ διαφθορά. Ἐκτὸς τῆς εἰδωλολατρίας καὶ ἀνηθικότητας, ὁ Ἱερεμίας πολεμάει κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ καὶ τοὺς ψευδοπροφῆτες, οἱ ὁποῖοι παραπλανοῦσαν τὸν λαὸ μὲ ψευδεῖς προφητεῖες. Ὁ Προφήτης διαισθάνεται κάποια μεταβολὴ τοῦ λαοῦ, κάποια μετάνοια, διότι στὴν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ, ὁ λαὸς ἀπαντᾶ: «Ἰδού, πρὸς Σὲ ἔρχομαι». 

Ἡ μετάνοια ὅμως αὐτὴ ἦταν πρόσκαιρη λόγω τῆς ἀνομβρίας. Ὁ Προφήτης πονάει, ὑποφέρει. Περιέρχεται σὲ ἀπόγνωση. Ὅμως ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξαντλεῖται. Ὁ Θεὸς συμβουλεύει τὸν Προφήτη νὰ ἐρευνήσει τὴν ὑπὸ τοῦ κακοῦ τρυγηθεῖσα ἄμπελο, τὸ λαό Του, μήπως εὕρει ρώγα σταφυλιοῦ, κάποιον ἄνθρωπο εὐσεβή, ἀτρύγητο ἀπὸ τὸ κακό. Ἔτσι τονίζεται ἡ μεγάλη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Προφήτης δὲν βρίσκει δυστυχῶς καμία ρώγα σταφυλιοῦ ἀτρύγητη ἀπὸ τὸ κακό. 

Στὴν ἄκαρπη αὐτὴ προσπάθεια τοῦ Προφήτη, ὁ Θεὸς συνιστᾶ σὲ αὐτὸν καὶ πάλι νὰ συνεχίσει τὴν ἐργασία του, γιὰ νὰ πεισθεῖ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Προφήτης γιὰ τὸ ἀδιόρθωτο τοῦ λαοῦ καὶ τὴ δίκαιη τιμωρία του. Ὁ Θεὸς παρομοιάζει τὸν Προφήτη μὲ μεταλλουργὸ ποὺ δοκιμάζει τὰ μέταλλα καὶ φροντίζει ἀπὸ τὸ μεῖγμα νὰ ἐξαγάγει αὐτὰ ποὺ εἶναι εὐγενή, δηλαδὴ τὸ χρυσὸ καὶ τὸν ἄργυρο. Μάταια ὅμως.

Ἐδῶ τερματίζεται ἡ πρώτη περίοδος τῆς δράσεως τοῦ Προφήτη Ἱερεμίου. Κατόπιν ἔρχεται ἡ κατάλυση τοῦ Ἀσσυριακοῦ βασιλείου διὰ τῆς πίστεως τῆς Νινευΐ τὸ 621 π.Χ. Ὁ εὐσεβὴς βασιλέας Ἰωσίας, ἐπωφελούμενος ἀπὸ τὴν κατάρρευση αὐτή, ἀνέλαβε πολιτικὴ ἐξωτερικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ προέβη σὲ ἐσωτερικὲς μεταρρυθμίσεις, γιὰ νὰ ὀρθώσει τὴν πίστη στὸν Θεό. Ὁ Ἱερεμίας, κατὰ τὸ χρονικὸ διάστημα 621 – 608 π.Χ., ἀποσύρθηκε πιθανότατα σὲ μόνωση. Χαρακτηριστικὸ τῆς ἀσκητικῆς του ζωῆς ἦταν ὅτι αὐτὸς «λινοῦν περίζωμα εἶχε μόνον. Ὡς δὲ τὰ εὐτραφῆ τῶν σωμάτων γυμνούμενα φανερωτέραν δείκνυσι τὴν ἀκμήν, οὕτω καὶ τῶν ἠθῶν τὸ κάλλος, μὴ ἀνειλούμενον ἀπειροκάλοις φλυαρίαις, τὸ μεγαλοπρεπὲς ἐνδείκνυται».

Κατὰ τὴν δεύτερη περίοδο τῆς δράσης του, ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ βασιλέως Ἰωακεὶμ (609 – 598 π.Χ.), ὁ Προφήτης Ἱερεμίας στρέφεται κατὰ τῶν ἀτόπων τῆς Ἰσραηλιτικῆς θρησκείας. Ὁ μαγικὸς χαρακτήρας, τὸν ὁποῖο ἀπέδιδαν οἱ Ἰουδαῖοι στὸ ναὸ καὶ στὶς τελετές, τὸν ἐνοχλοῦσε. Ἔλεγε δέ, ὅτι «ὁ ναός, ὁ ὁποῖος χρησιμεύει νὰ καλύπτει τὰ κακουργήματα, εἶναι ὄχι ναὸς Θεοῦ, ἀλλὰ σπήλαιο λῃστῶν».

Κατὰ τὸ πρῶτο ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωακείμ, σὲ κάποια μεγάλη ἑορτή, ἐμφανίζεται ὁ Προφήτης Ἱερεμίας στὴν αὐλὴ τοῦ ναοῦ καὶ μέσα στὸ ἐνθουσιῶδες ἀπὸ τὴ θέα τοῦ ναοῦ πλῆθος, προσβάλλει τὴν ἐσφαλμένη αὐτὴ πίστη, τὴν ὁποία εἶχε ὁ λαὸς περὶ τοῦ ναοῦ καὶ κηρύσσει τὴν ἐπερχόμενη καταστροφὴ τοῦ ναοῦ. Ὅλος ὁ λαὸς ἐξεγείρεται καὶ ζητεῖ τὸν θάνατό του. Σώζεται μὲ τὴν ἐπέμβαση τοῦ Ἀχικάμ. Μεταβαίνει στὸ ἐργαστήριο τοῦ κεραμέως καὶ παρατηρεῖ ὅτι ὁ κεραμέας μεταπλάσσει ὅσα ἀπὸ τὰ πήλινα δοχεῖα δὲν ἀρέσουν σὲ αὐτόν. 

Ο ψυχωφελέστατος και θεολογικός λόγος του αγίου Θεολήπτου για τον Ιωσήφ τον Αριμαθαίο.

  

"Πρέπει να δώσουμε προσοχή στην αξιέπαινη τόλμη του μακαρίου Ιωσήφ, που καταγόταν από την Αριμαθαία, και να μιμηθούμε την αγαθή προαίρεση και πράξη του (Ματθ. κζ’ 57-60, Μάρκ. ιε’ 42-46, Λουκ. κγ’ 50-54, Ιω. ιθ’ 38-42). Διότι εάν το αγαθό έργο, που έκανε ο Ιωσήφ στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, το μελετούμε μέσα στην ψυχή μας, να που κι εμείς σαν ακριβώς σε σεντόνι (Ματθ. κζ’ 59, Μάρκ. ιε’ 46, Λουκ. κγ’ 53) μέσα στην καρδιά μας τυλίγουμε το σώμα του Κυρίου, περιστρέφοντας στη διάνοιά μας την αγία ταφή Του και στη μνήμη της ψυχής το τοποθετούμε, ώστε ποτέ να μη λησμονούμε το μυστήριό Του. 

Ποιος, λοιπόν, δεν θα θαυμάσει τον σεμνό Ιωσήφ (Μάρκ. ιε’ 43), ο οποίος με το να προτιμήσει την ευσέβεια και την αγάπη προς τον Χριστό, παρέβλεψε τους φόβους και πήγε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Κυρίου (Ματθ. κζ’ 58, Μάρκ. ιε’ 43, Λουκ. κγ’ 52, Ιω. ιθ’ 38); Δεν έσβησε την πίστη του το βουλευτικό αξίωμά του, δεν τον εμπόδισε ο πλούτος (Ματθ. κζ’ 57), ούτε έγινε κώλυμα ο φόβος της σωματικής κοπώσεως, αλλά και το αξίωμα -διότι ήταν βουλευτής (Μάρκ. ιε’ 43, Λουκ. κγ’ 50), δηλαδή έφορος της αγοράς πραγμάτων- και τον πλούτο και το σώμα του, αφήνοντάς τα προκαταβολικά στην άκρη, έσπευσε να λάβει πριν από όλα τον Χριστό. Δεν τον φόβισε η εναντίον του Χριστού έχθρα των Ιουδαίων, αλλά τόλμησε και ζήτησε και πήρε και απαίτησε να ταφεί ο Κύριος.

Επαινώ την πίστη σου, Ιωσήφ. Μακαρίζω την προαίρεσή σου. Υποκλίνομαι με σεβασμό στο έργο σου. Ελεεινολογώ τους ανθρώπους εκείνους, που αγαπούν τους φίλους τους τον καιρό της ευημερίας τους και τους πλησιάζουν, τον καιρό όμως της δυστυχίας τους τους αποστρέφονται και τους αποφεύγουν.
Επειδή, λοιπόν, είναι μακάριο το έργο του Ιωσήφ, ας το μιμηθούμε. Και πώς θα το μιμηθούμε; Ακούστε, αδελφές μου. Είναι κάποιος κλεισμένος στη φυλακή, καταδικασμένος, περιφρονημένος, μισημένος από συγγενείς και φίλους και γείτονες; Ας πάμε στη φυλακή να τον επισκεφθούμε, να τον ελευθερώσουμε από τη φυλακή, να εγγυηθούμε γι’ αυτόν, να συνεισφέρουμε όλοι και καλύπτοντας τα χρέη του με το σεντόνι της συνεισφοράς μας και της άρσεως του βάρους του, να τα θάψουμε (Ματθ. κε’ 36). 

Είναι ο άλλος κατάκοιτος από αρρώστια; Ας τον υπηρετήσουμε, ας του προσφέρουμε αυτά που απαλύνουν την αρρώστια του, ας δέσουμε τα τραύματά του και με τη θεραπεία, ας θάψουμε τους πόνους του στην υγεία (Ματθ. κε’ 36). Είναι ένας άλλος αιχμάλωτος; Ας τον εξαγοράσουμε, ας τον βγάλουμε από τα χέρια αυτών που τον κρατούν, ας τον ελευθερώσουμε και ας τον οδηγήσουμε στην πατρίδα του, για να τον κρατήσουμε έτσι και στην ευσέβεια. 

Άλλος ζει μέσα στις απολαύσεις τού βίου και γενικά περνά τη ζωή του μέσα στα πράγματα του κόσμου; Να τον συμβουλέψουμε και με την καλή συμβουλή να τον πιάσουμε και μαζί του να πάμε προς την Εκκλησία και με την παρουσία του εκεί να τον βγάλουμε έξω από τους μάταιους δρόμους της ζωής του. Εάν κάνουμε αυτά, με οσιότητα ενταφιάζουμε το σώμα του Ιησού και μιμούμαστε τον Ιωσήφ.

Αλλά μάθετε, αδελφές μου, πως κι η καθεμιά σας μόνη της μπορεί να εφαρμόσει τον τρόπο του Ιωσήφ. Η κακή συνήθεια και η πονηρή έξη είναι ο Πιλάτος. Της καθεμιάς σας το σώμα είναι και μέλος τού Χριστού. Διότι όλοι οι Χριστιανοί είμαστε σώμα και μέλη του Χριστού (Α’ Κορ. στ’ 15, ιβ’ 17). Όποιος έχει θεοφιλή λογισμό και αγαπά να εφαρμόζει τις εντολές του Χριστού, είναι μαθητής τού Χριστού και ονομάζεται Ιωσήφ.