Ο Όσιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ο Αλέξανδρος Παπα­διαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και οι αγρυπνίες στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισαίου

 

~ Οι  αγρυπνίες τού Αγίου Ελισαίου σταθήκανε πνευ­ματικό φυτώριο.

Μέσα στο ταπεινό αυτό εκκλησάκι, στους Αγέρηδες, το ιδιωτικό, το ανύπαρκτο τώρα πια, αφού το γκρέμισε η σκαπάνη της οικονομικής σκοπιμότητας, ο Όσιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ο Αλέξανδρος Παπα­διαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και μία πλειάδα ταπεινών ορθοδόξων Χριστιανών, είχανε οργανώσει αυτές τις αγρυπνίες.

Λειτουργός ο ακούραστος ψάλτης ο Αλέξανδρος Παπα­διαμάντης, κι αριστερός ψάλτης ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης. Και γύρω τους ένα εκκλησίασμα από ταπεινούς Χριστιανούς, που δεν κουραζόντανε, ούτε από τις μακρυές ακολουθίες, ούτε από την αγρυπνία, ούτε από την ορθο­στασία. Ούτε τα βλέφαρά τους κλείνανε, ούτε τα γόνατά τους λυγίζανε.

Οι ταπεινοί αυτοί Χριστιανοί, ούτε συλλόγους είχανε σκαρώ­σει, ούτε λόγους βγάζανε, ούτε συχνάζανε στα γραφεία των εφημερίδων, απαιτώντας προ­σωπική προβολή και παινέματα των δημοσιογράφων, ούτε καλούσανε κανέναν ισχυρό να ‘ρθη, να τους καμαρώση και να τους ενισχύση.

Δεν κάνανε κοινωνικό Χρι­στιανισμό, ούτε είχε ψηλώσει ο νους τους, ώστε να θέλουνε να βολέψουνε τα στραβά τού κό­σμου, σαν κείνους τους πιο θεόστραβους άπ’ όλους, που παρασταίνουνε τον εκλεχτό τού Θεού, τον προωρισμένο ν’ αποκαταστήση την δικαιοσύνη του, στον ξεστρατισμέ­νο κόσμο. Είτανε άνθρωποι απλοί, ταπεινοί Χριστιανοί, που πιστεύανε στον Θεάνθρωπο Χριστό, στη Παναγία Θεοτόκο και στους αγίους Του. 

Και πιστοί στο Λόγο Του, δεν νοιαζότανε για τα κρίματα των αλλονών, αλλά για τα δικά τους. Κι’ αυτές τις δικές τους πληγές πασχίζανε να επουλώσουνε με νηστείες, με προσευχή, με καθημερινή παρουσία στον Οίκο Του, μ’ αδιάκοπο διάβασμα τού Λό­γου Του, τού Ευαγγελικού και των βίων των αγίων, που βρίσκανε μέσα στα συναξάρια.

Ούτε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ούτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ούτε ο Μωραϊτίδης, ούτε κανένας από κείνους, που αγρυπνούσανε στον Άγιο Ελισαίο, δεν σπαταλούσανε την ώρα της προσευχής, βγάζοντας λόγους, τάχα για να σώσουνε τους άλλους, ενώ στη ουσία αν το κάνανε δεν θα σώζανε κανέναν με τα λόγια, αλλά μονάχα θα προβάλλανε τον εαυτό τους.

Καλό απόγευμα!

 

Τα Μέλη της ΔΙΣ στο Προεδρικό Μέγαρο για την Κυριακή της Ορθοδοξίας

 

 

«Η σχέση Εκκλησίας και Κράτους, διέπεται από συναλληλία, ανεξαρτησία, αυτοτέλεια αλλά και γόνιμη συνεργασία όταν απαιτείται, και απαιτείται συχνά» υπογράμμισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, κατά την προσφώνησή του στο γεύμα που παρέθεσε στο Προεδρικό Μέγαρο προς τιμήν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδας κ. Ιερώνυμου και των μελών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, με αφορμή τον σημερινό εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Ο κ. Τασούλας αναφέρθηκε στη σημασία της εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας, υπογραμμίζοντας ότι σήμανε τη λήξη της μακροχρόνιας διαμάχης μεταξύ εικονοκλαστών και εικονολατρών και την οριστική αναστήλωση των ιερών και σεπτών εικόνων το 843 μ.Χ., αλλά και την αποκατάσταση των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους, ενώ υπογράμμισε την αγαθή συμπόρευση Εκκλησίας και Πολιτείας με βάση τους διακριτούς ρόλους για το καλό της ελληνικής κοινωνίας.

Ειδικότερα, κατά την προσφώνηση του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισήμανε:

Με ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζω την ημέρα αυτή της λαμπρής και χαρμόσυνης εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Μια ημέρα που σήμανε τη λήξη της μακροχρόνιας διαμάχης μεταξύ εικονοκλαστών και εικονολατρών και την οριστική αναστήλωση των ιερών και σεπτών εικόνων το 843 μ.Χ., αλλά και την αποκατάσταση των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους, ώστε σήμερα πλέον αυτή η σχέση να διέπεται από συναλληλία, ανεξαρτησία, αυτοτέλεια αλλά και γόνιμη συνεργασία όταν απαιτείται, και απαιτείται συχνά!

Μέσα σε ένα κλίμα, λοιπόν, δικαιολογημένου πανηγυρισμού γιορτάζουμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας, που είναι η γιορτή της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, που είναι ο θρίαμβος της αληθείας.

Η Ορθοδοξία είναι η γνήσια προέκταση της Εκκλησίας του Χριστού. Ο πνευματικός χώρος όπου διδάσκεται ορθά το περιεχόμενο της θείας εξ αποκαλύψεως αληθείας, βιώνεται το διαρκές παρόν της σωτηρίας και συντελείται η μεταμόρφωση του ανθρώπου και του κόσμου.

Η Ορθοδοξία καθοδήγησε την πνευματική ζωή της ανθρωπότητας. Επέδρασε στη διαμόρφωση του δικαίου, στους κοινωνικούς θεσμούς και στον φιλοσοφικό στοχασμό.

Λέπτυνε και απάλυνε την τέχνη, ημέρωσε τα ήθη, εξευγένισε το οικογενειακό και πολιτειακό δίκαιο, ανέβασε τον άνθρωπο στο ανώτατο σκαλοπάτι των αξιών.

Η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αξία του ανθρωπίνου προσώπου, η ισότητα των δύο φύλων, το αγαθό της ελευθερίας, οι αγώνες για την παγκόσμια ειρήνη, την καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων και την κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν πολύτιμα δώρα της Ορθοδοξίας στην ανθρωπότητα. Ειδικά σήμερα βλέποντας γύρω μας, η παγκόσμια ειρήνη είναι το ανεκτίμητο αγαθό που πρέπει να διαφυλάξουμε.

Από την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο στην εποχή των τοξικών εικόνων

 

Αρχιμ. Πορφυρίου Φραγκάκου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μητροπόλεως Κηφισίας

---

Στη Νίκαια της Βιθυνίας, το έτος 787, η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος έβαλε τέλος στη μακροχρόνια και αιματηρή έριδα της Εικονομαχίας.

Η απόφαση ήταν ιστορική και βαθιά φιλοσοφική: η εικόνα δεν είναι είδωλο, αλλά "παράθυρο". Όπως διατύπωσε ο Άγ.Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει».

Η εικόνα, συνεπώς, καθαγιάστηκε. Έγινε φορέας του ιερού, ένα οπτικό αναγωγικό ευαγγέλιο.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτή η εγγενής, ιστορικά ριζωμένη εμπιστοσύνη προς την εικόνα μεταφέρεται στο σήμερα; Ζούμε σε σφαίρα εικονοκρατίας. Η οθόνη τείνει να γίνει ιδιότυπο τέμπλο.

Υπάρχει υπόγεια, σχεδόν ασυνείδητη διεργασία: η παραδοσιακή «ιερότητα» και αυθεντία που αποδώσαμε στην εικόνα επί αιώνες, σήμερα να χρησιμοποιείται ως πέπλο προστασίας, ψυχολογικό άλλοθι, που αθωώνει, νομιμοποιεί και συγκαλύπτει σύγχρονες εικόνες, οι οποίες προωθούν βαθιά αρνητικά, τοξικά ή και επικίνδυνα μηνύματα.

Το ζήτημα δεν είναι απλώς τεχνικό, γίνεται βαθιά υπαρξιακό.

Η δολοφονία του πραγματικού

Στη θεολογία του Ι. Δαμασκηνού, η εικόνα αντλεί την αξία της, από την αλήθεια αυτού που αναπαριστά. Στη σύγχρονη εποχή, ωστόσο, αυτός ο ομφάλιος λώρος έχει κοπεί.

Ο Γάλλος κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Jean Baudrillard, στο έργο του «Ομοιώματα και Προσομοίωση», χρησιμοποιεί το παράδειγμα των Βυζαντινών εικονομάχων.

Υποστηρίζει, ότι οι εικονομάχοι φοβούνταν την εικόνα, ακριβώς επειδή διαισθάνονταν τη δύναμη της: την ικανότητά της να υποκαταστήσει τον Θεό.

Σήμερα, σύμφωνα με τον Baudrillard, βρισκόμαστε στο τελικό στάδιο της εικόνας: το «ομοίωμα» (simulacrum). Η εικόνα πλέον δεν αναπαριστά μια πραγματικότητα, ούτε την παραμορφώνει. Κρύβει την απουσία της πραγματικότητας.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η επικινδυνότητα.

Επειδή έχουμε γαλουχηθεί από την παράδοσή μας να σεβόμαστε την εικόνα ως φορέα αλήθειας, στεκόμαστε ανυπεράσπιστοι μπροστά σε εικόνες που προωθούν τον άκρατο καταναλωτισμό, την εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου σώματος ή τη βία.

Η «ιερότητα» του μέσου (της λαμπερής φωτογραφίας, του καλομονταρισμένου βίντεο) ξεπλένει την τοξικότητα του μηνύματος. Το κακό, όταν είναι αισθητικά άρτιο, παύει να μας τρομάζει. Αυτό κορυφώνεται με την χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης.

Μας λείπει το παρόν και γινόμαστε δυστυχισμένοι…

 

«Όταν είσαι μόνος, θέλεις τη συντροφιά κάποιου.

Όταν βρίσκεσαι σ’ ένα ζευγάρι, σου λείπει η ελευθερία.

Όταν δεν έχεις δουλειά, θέλεις να δουλέψεις.

Δουλεύεις, θέλεις διακοπές.

Είσαι νέος, θέλεις να κάνεις πράγματα για ενήλικες.

«Κύριε, ελέησέ με!»

 

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ποτέ δεν στρέφονται 

προς τον Θεό και ποτέ δεν προσεύχονται. 

Και ξαφνικά η ψυχή τους αισθάνεται μελαγχολία, 

το πνεύμα τους ανησυχία και η καρδιά τους θλίψη. 

Τότε συνειδητοποιούν ότι σε μια τέτοια δυστυχία, 

κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να τους βοηθήσει. 

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς

 

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος γεννήθηκε στὴ νῆσο Νάξο τῶν Κυκλάδων τὸ ἔτος 1851 μ.Χ., ἀπὸ τὸν Ἰωάννη καὶ τὴν Αὐγουστίνα, τὸ γένος Μελισσουργοῦ. Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του τὸν ἀνέθρεψαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου.

Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ἐξέφρασε τὴν ἔφεση καὶ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά. Ἦταν φιλακόλουθος καὶ διακονοῦσε πάντοτε στὸ ἱερὸ τὸν παππού του ἱερέα Γεώργιο Μελισσουργό. 

Προορισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ γίνει λειτουργὸς τῶν ἁγίων μυστηρίων Αὐτοῦ μετεῖχε ἀδιάλειπτα στὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μὲ νηστεία, προσευχὴ καὶ ἀγρυπνία.

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του ἦλθε μὲ τὴν μητέρα του καὶ τὴν ἀδελφή του στὴν Ἀθήνα, ὅπου ἔγινε προστάτης αὐτῶν. Νυμφεύθηκε, χήρευσε ὅμως νωρίς. Ἡ πρεσβυτέρα του ἀπεβίωσε μόλις γεννήθηκε τὸ παιδί τους, ὁ Γιαννάκης, ποὺ τὸ μεγάλωσε μόνος.

Ὁ Κύριος δὲν βράδυνε νὰ τὸν ἀναδείξει λειτουργὸ τῆς Ἐκκλησίας του καὶ τὸν κατέστησε εὔθετο καὶ εὔχρηστο στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Χειροτονεῖται διάκονος στὶς 28 Ἰουλίου 1879, στὸ ναὸ Μεταμορφώσεως τῆς Πλάκας καὶ μετὰ ἀπὸ πέντε χρόνια, στὶς 2 Μαρτίου 1884, χειροτονεῖται Πρεσβύτερος στὸ ταπεινὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἐλισσαίου, στὸ Μοναστηράκι. 

Διακονεῖ στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο ἐπὶ πενήντα χρόνια περίπου (1884 – 1932), στοὺς ναοὺς καὶ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, κοντὰ στὸν Ἰλισσὸ ποταμὸ καὶ τῆς ἀκόμη φτωχότερης καὶ ἀπόμερης τότε ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου τοῦ λεγόμενου «Κυνηγοῦ», στὴ σημερινὴ ὁδὸ Βουλιαγμένης. Διακρίθηκε ὡς ὁ λειτουργικότερος ἱερεύς, ἄνθρωπος προσευχῆς, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ ὑπῆρξε καὶ ἀναδείχθηκε συνεχὴς διακονία τοῦ Θυσιαστηρίου. 

Ἀπὸ «φυλακῆς πρωίας μέχρι νυκτός» παρέμενε στὸ ναό. Ἦταν ἀφιλάργυρος κατὰ τὸν τρόπο καὶ πλήρης ἔργων ἀγαθῶν καὶ ἐλεημοσύνης. Τοῦ ἀρκοῦσε γιὰ τροφὴ λίγο ψωμὶ καὶ λίγα χόρτα, τὰ ὁποῖα συνέλεγε ὁ ἴδιος καί, κάποιες φορές, λίγο γάλα ποὺ τοῦ πρόσφεραν βοσκοὶ στὴν ἐρημικὴ τότε περιοχὴ τῆς ἐνορίας του. Ἀλησμόνητες παρέμειναν οἱ ἀγρυπνίες τὶς ὁποῖες τελοῦσε στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλισσαίου Ἀθηνῶν. 

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

  

Ο Μάρτιος είναι ο μήνας που διδάσκει
πως το φως πάντα επιστρέφει
κι η άνοιξη είναι η εποχή που γράφει με άνθη

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

  

 

Σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, η Εκκλησία μας, από την κοιλάδα του πένθους και της κατανύξεως της νηστείας, μας υψώνει στο όρος της χαράς και του θριάμβου της πίστεως. Εορτάζουμε τον θρίαμβο της αληθείας, την αναστήλωση των ιερών εικόνων και την οριστική καταδίκη της εικονομαχίας. 

Είναι μια ημέρα που μας υπενθυμίζει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, μέσα από διωγμούς και δοκιμασίες, μένει αμετακίνητη και σταθερή στην αλήθεια του Ευαγγελίου.

Η Ορθοδοξία, από τα πρώτα της βήματα, πορεύθηκε μέσα από θλίψεις και αίματα, αντιμέτωπη με διωγμούς και αιρέσεις. Οι αιρέσεις, απομακρυνόμενες από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, αλλοίωναν το μήνυμα του Ευαγγελίου και προκαλούσαν σύγχυση και διχασμούς. 

Όμως οι Προφήτες, οι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, με ακλόνητη πίστη και αφοσίωση στον Θεό και την αποκάλυψη Του, υπερασπίστηκαν την αλήθεια, θεμελιωμένοι στην εμπειρία της θείας αποκαλύψεως και φωτιζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα. Μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους διατύπωσαν το ορθό δόγμα και διασφάλισαν τη συνέχεια της αποστολικής παραδόσεως.

Η περίοδος της εικονομαχίας υπήρξε από τις πλέον οδυνηρές σελίδες της εκκλησιαστικής ιστορίας. Για περισσότερο από έναν αιώνα η Εκκλησία ταλανίστηκε από συγκρούσεις γύρω από την τιμή των ιερών εικόνων. Οι εικονομάχοι, με τη στήριξη αυτοκρατόρων, θεωρούσαν την προσκύνηση των εικόνων ως ειδωλολατρική πράξη. Αντίθετα, οι εικονόφιλοι, με πρωτοστάτες μοναχούς και θεολόγους, υπερασπίστηκαν τις εικόνες ως ουσιώδες στοιχείο της ορθόδοξης λατρείας, το οποίο σήμαινε στον κόσμο όλο το μυστήριο της σωτηρίας .

Η νίκη της Ορθοδοξίας, που επικυρώθηκε από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 787 μ.Χ. και αποκαταστάθηκε οριστικά το 843 μ.Χ., δεν ήταν απλώς μια δικαίωση των εικόνων. Ήταν θρίαμβος της αλήθειας και της παραδόσεως, επιβεβαίωση της ίδιας της ουσίας της πίστεώς μας. Οι Άγιοι Πατέρες διακήρυξαν ότι οι εικόνες δεν αποτελούν είδωλα, αλλά παράθυρα προς το αρχέτυπον · παράθυρα της Βασιλείας του Θεού μέσα στον κόσμο, μέσω των οποίων τιμούμε τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους Του. 

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας δεν είναι μια απλή ανάμνηση του παρελθόντος. Είναι πρόσκληση σε ανανέωση πίστεως και ομολογία αληθείας. Μας καλεί να τιμούμε τις ιερές εικόνες όχι ως αντικείμενα μαγικά, αλλά ως μαρτυρία της ζωντανής παρουσίας του Θεού ανάμεσά μας.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

  

Η θεία Γραφή επικρίνει όσους προσκυνούν τα γλυπτά, αλλά και όσους θυσιάζουν στα δαιμόνια. Θυσίαζαν και οι ειδωλολάτρες, θυσίαζαν και οι Ιουδαίοι· αλλά οι ειδωλολάτρες στα δαιμόνια, ενώ οι Ιουδαίοι στον Θεό. 

Και έτσι η θυσία των ειδωλολατρών ήταν απόβλητη και αξιοκατάκριτη ενώ των δικαίων αποδεκτή από τον Θεό. Γιατί θυσίασε ο Νώε, και «ὠσφράνθη ὁ Θεὸς ὀσμὴν εὐωδίας», αφού αποδέχτηκε την ευωδιά της αγαθής προαιρέσεως και της καλής διαθέσεως προς αυτόν. 

Έτσι τα γλυπτά των ειδωλολατρών, επειδή ήταν εξεικονίσματα δαιμόνων, είναι απόβλητα και απαγορευμένα.

Εξάλλου ποιος μπορεί να κάνει ομοίωμα του αόρατου και ασωμάτου και απερίγραπτου και ασχημάτιστου Θεού; Το να σχηματίζει λοιπόν κανείς το θείον είναι δείγμα ακραίας παραφροσύνης και ασέβειας. Γι’ αυτό στην Π. Διαθήκη δεν ήταν συνηθισμένη η χρήση των εικόνων. 

Επειδή όμως ο Θεός από φιλανθρωπία έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας, δεν φανερώθηκε όπως στον Αβραάμ με μορφή ανθρώπου, ούτε όπως στους προφήτες, αλλά κατ’ ουσία και αληθινά έγινε άνθρωπος και διέμεινε πάνω στο γη «καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη», θαυματούργησε, έπαθε, σταυρώθηκε, αναστήθηκε, αναλήφθηκε, και όλα έγιναν αληθινά, θεάθηκε από τους ανθρώπους και εικονίστηκε για να υπενθυμίζει και να διδάσκει όλα αυτά σε μας, που δεν ήμασταν παρόντες, για να αξιωθούμε τον μακαρισμό του Κυρίου χωρίς να δούμε αλλά ακούοντας και πιστεύοντας. 

Πού είναι η αγάπη του Θεού, αφού αφήνει και πεθαίνουν και μικρά παιδιά;

  

Στην ερώτηση:
- Πού είναι η αγάπη του Θεού, αφού αφήνει και πεθαίνουν και μικρά παιδιά; ο π. Επιφάνιος απαντούσε:

- Ο Θεός έχει αναθέσει στους γονείς την ανατροφή των παιδιών Του και όχι των παιδιών τους. Του Θεού είναι τα παιδιά και όχι δικά τους. 

Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να μην χάνω ποτέ ξανά την Κυριακάτικη λειτουργία!

 

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία.

Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

Αποφάσισα να κάνω μια πονηριά. Προσποιήθηκα ότι ήμουν άρρωστος. Μέχρι τότε είχα μάθει με δεξιοτεχνία να ζεσταίνω το θερμόμετρο στη λάμπα, η οποία ήταν σχεδόν πάντα αναμμένη, καθώς μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Το ζέστανα στους 37,3 βαθμούς. Ήξερα ότι το 37,0 η μαμά δεν θα το θεωρούσε πυρετό. Το 37,3 όμως ήταν ήδη ένα σοβαρό επιχείρημα. Είπα στη μαμά ότι είμαι άρρωστος. Η μαμά, που είναι πολύ της φροντίδας, φυσικά, είπε: «Εντάξει, μείνε σπίτι, να αναρρώσεις».

Και να που έφυγαν, η πόρτα έκλεισε. Έμεινα για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα ξαπλωμένος, καθώς περίμενα, μήπως κάποιος γυρίσει για κάτι που ξέχασε. Μετά σηκώθηκα, έτρεξα στην κουζίνα! Έβαλα το νερό να ζεσταθεί, έφτιαξα σάντουιτς, καφέ με γάλα, άνοιξα τηλεόραση… Φαινομενικά, ήταν μια πλήρης «απόδραση». Ούτε τα αδέλφια δίπλα να σε ενοχλούν!..

Κυριακή της Ορθοδοξίας | Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

 

«Αγωνιζόμενοι εις Δόξαν Θεού»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Την πρώτη Κυριακή των νηστειών βιώνουμε σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί.

Έχουμε εισέλθει για τα καλά στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής του Αγίου Πάσχα και η Εκκλησία μας σήμερα όπως πάντα έχει αφιερώσει αυτή την ημέρα στο μέγα γεγονός της αναστήλωσης των ιερών εικόνων, χαρακτηρίζοντάς την, όπως όλοι γνωρίζουμε, Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Ήταν η γνωστή ιστορικά διαμάχη που είχε ξεσπάσει στα τέλη του 7ου και τις αρχές του 8ου αιώνα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με θέμα την προσκύνηση των ιερών εικόνων.

Μια ομάδα αιρετικά φερόμενων ανθρώπων παρουσίαζαν το ευλογημένο τούτο συνήθειο, ως ειδωλολατρική πράξη, που δεν αρμόζει στη Χριστιανική πίστη, και λόγω αυτού ο αυτοκράτορας Λέων ο Γ’ το 726 μ.Χ. διέταξε την απαγόρευση ύπαρξης των εικόνων σε σπίτια και Ιερούς Ναούς, καθώς και την προσκύνηση αυτών.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στο μέσο περίπου αυτής, το 787 μ.Χ., η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, αποφάσισε την τιμητική προσκύνηση των εικόνων, όπως εμείς σήμερα πράττουμε.

Όμως, παρά την απόφαση αυτή, οι εικονομάχοι δεν ησύχασαν και άρχισαν πάλι να αντιπαλεύονται, εμμένοντες στα δικά τους «πιστεύω», αποκαλώντας μάλιστα τους αντίθετους από τις δικές τους πεποιθήσεις εικονολάτρες.

Στην ουσία δεν υπήρχε, όπως και σήμερα δεν υπάρχει, εικονολατρία, γιατί πολύ απλά θα παρέπεμπε σε αυτό, για το οποίο ήδη τους κατηγορούσαν.

Ήμασταν και είμαστε εικονόφιλοι, η λατρεία μας αναφέρεται αποκλειστικά στον Χριστό, ασπαζόμενοι τιμητικά τις ιερές εικόνες προς το πρόσωπο, που απεικονίζουν, και όχι προσδίδοντας ιερότητα στην ύλη, στο ξύλο ή όποιο άλλο υλικό είναι φτιαγμένες.

Μετά το τέλος του τελευταίου εικονομάχου αυτοκράτορα, του Θεοφίλου, ο μικρός του υιός, ο Μιχαηλ Γ’, μαζί με την μητέρα του την Θεοδώρα και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιο τον Α’ συγκάλεσαν Σύνοδο στη Βασιλεύουσα, και εκεί, το 843 μ.Χ., επιτεύχθηκε ειρήνη και το θέμα πλέον ειρηνικά έληξε.

Το θαμπό πρόσωπο.

  

Σε ένα μικρό μοναστήρι, ένας νέος μοναχός διακονούσε στο εργαστήριο αγιογραφίας.
Μια ημέρα, καθώς καθάριζε μία παλαιά εικόνα του Χριστού, παρατήρησε ότι το πρόσωπο ήταν σκοτεινιασμένο από τον χρόνο και την αμέλεια.
Στενοχωρήθηκε. «Γέροντα», είπε, «η εικόνα χάλασε. Το πρόσωπο δεν φαίνεται πλέον καθαρά».
Ο γέροντας τον κοίταξε ήρεμα.
«Το ξύλο δεν χάλασε, παιδί μου ,η σκόνη το σκέπασε. Το πρόσωπο παραμένει όπως ήταν. Απλώς χρειάζεται καθαρισμό».
Ο νέος άρχισε με προσοχή να αφαιρεί τα στρώματα της σκόνης. Σιγά-σιγά, τα χαρακτηριστικά του Χριστού ανέτειλαν φωτεινά. Τα μάτια έμοιαζαν να τον κοιτούν με πραότητα και αλήθεια.
Τότε ο γέροντας του είπε: