Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος
Ὁ κατ᾽εἰκόνα Θεοῦ πλασθείς ἄνθρωπος ἐτιμήθη διά «πνεύματος ζωῆς» καί ποικίλων χαρισμάτων, μέ μοναδικόν στόχον νά καταλήξῃ εἰς τό καθ᾽ ὁμοίωσιν καί νά καταστῇ θεός κατά χάριν.
Μεταξύ τῶν πολλῶν ταλάντων, διά τῶν ὁποίων ἐπροικίσθη ὁ συγκείμενος ἐκ τοῦ φθειρομένου πηλοῦ καί τῆς ἀθανάτου ψυχῆς ἄνθρωπος, εἶναι καί ὁ χρόνος, ἐν τῷ ὁποίῳ ἱερουργεῖται ἐν γῇ «τό μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον»: ἡ σωτηρία ἐκ τῆς παρακοῆς τῶν πρωτοπλάστων διά τῆς Χάριτος τοῦ Ἀχρόνου Κυρίου.
Καί βεβαίως ὁ Θεός ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ χρόνους καί καιρούς καί τάς ὁροθεσίας πάντων τῶν δημιουργημάτων τῆς ἑπταημέρου θεϊκῆς προστακτικῆς Του κοσμογονίας, διά δύο λέξεων «Γενηθήτω» καί «Ποιήσωμεν».
Ἐν αὐταῖς συμποσοῦται τό μυστήριον τοῦ ἀνθρώπου, καί μάλιστα τοῦ Ὀρθοδόξου, ὅστις ἐκλήθη καί καλεῖται νά ἱερουργῇ καί νά διακονῇ ἐν χρόνῳ τόν Ἄχρονον Δημιουργόν, γνωρίζων καλῶς τό τοῦ ἀρχαίου φιλοσόφου τῆς Ἰωνίας, ὅτι «τά πάντα ρεῖ καί οὐδέν διαμένει».
Νά ἱερουργῇ, δηλαδή, τήν θείαν προσταγήν «Γενηθήτω» καί «Ποιήσωμεν», ξενοδοχούμενος ἀχρόνως ἐν χρόνῳ, πλησίον τοῦ Ἀχρόνου, γεννῶν, ποιῶν καί διδάσκων.
Τήν φράσιν ταύτην τοῦ Ἡρακλείτου ἑρμηνεύει ἀχρόνως ἐν τῷ ἐν χρόνῳ «κυκνείῳ ἄσματί» του, τῇ τύποις ἐκδοθείσῃ μελέτῃ του: «Ἡράκλειτος. Κλέος ἀέναον θνητῶν», μέ ἀναφοράς καί εἰς τά «Ἀποτυπώματα», καί ἐν πολλαῖς ἀνεκδότοις ὁμιλίαις του, περί τοῦ μυστηρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὁ «ἔνθεος νοῦς», ὁ Λειτουργός τοῦ Κυρίου καί τῆς Παναγίας Μητρός Του, καί πάντων τῶν Ἁγίων, Γέροντας Βασίλειος, τοῦ ὁποίου σήμερον, 4/17 Σεπτεμβρίου, ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ τῆς μετανοίας του, τῷ ἐνδόξῳ καί κλεινῷ σεβάσματι τῶν Ἰβήρων, τελοῦνται τά ἐτήσια ἱερά μνημόσυνα, ὑπό τήν στοργικήν σκέπην καί κραταιάν προστασίαν τῆς Κυρίας τοῦ Ἄθω, τῆς Παναγίας τῆς Πορταϊτίσσης.
Καί βεβαίως διά τόν «ἀπελθόντα ἐν χαρᾷ πρός τόν ποθεινόν Νυμφίον» «ἀσκητικοῖς ἀγῶσι συμμίξαντα ἄθλους» ἐμπύρου διδαχῆς ἐν σταδίοις Βασίλειον τόν Γέροντα, ἐγράφησαν, γράφονται καί θά γραφοῦν πολλά περί τῆς ἁγνῆς βιοτῆς καί πολιτείας καί προσφορᾶς καί μαρτυρίας του: τῆς διαβάσεως, τῆς ἀσκήσεως καί τῆς καλῆς ἀθλήσεώς του ρωμαλέως ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, ὡς ὁ ἴδιος ἐμπειρικά ἐν ἀλληγορίαις μαρτυρεῖ εἰς τά «Ἀποτυπώματά» του.
Σήμερον, ὁ ἐπιμνημόσυνος εὐγνώμων, πενιχρός καί ἀτελής ἐν τῇ οὐσίᾳ λόγος, ἐπικεντροῦται εἰς τό νά ὑπογραμμίσῃ, ὅτι ὁ Γέροντας ὑπῆρξεν οὐχί μόνον ὁ ἀσκήσει λαμπρύνας τήν ἱεράν διπλοΐδα, ὅστις «ἐμάκρυνε φυγαδεύων», ἀλλά ὁ ἔμπυρος ὑμνητής τοῦ Ἁγίου Ὄρους, περί τοῦ ὁποίου καί τῆς μαρτυρίας καί τῆς ἀξίας του ὡμίλησεν ἐν πάσαις σχεδόν ταῖς ὁμιλίαις του, ἐν σμικρῷ περιγράψας μέ τόν ἰδικόν του μεταδοτικόν τρόπον τήν ὑπερχιλιετῆ πορείαν του, «πνεύσας ὀσμήν μύρων»: ἐμπειρικά καί νοσταλγικά τοῦ παρελθόντος του, ἀξιοκρατικά τοῦ παρόντος καί ἱερά προφητικά τοῦ μέλλοντός του, χαρακτηρίσας τό Ὄρος τό Ἅγιον «Χάρισμα ζωῆς Θεοῦ» καί «Ἄταφον Νεκρόν», ἐν τῷ ὁποίῳ Ὄρει «ὁ χρόνος σταματᾷ» καί οἱ ἀναπαυόμενοι νεκροί πατέρες καί οἱ συνεχίζοντες διά τοῦ «πνεύματος ζωῆς» καί τοῦ φθαρτοῦ σαρκίου, θεανθρωπίνως δηλαδή, τό «μυστήριον τῆς ἀφάτου φιλανθρωπίας» τοῦ Κυρίου, εὐφημοῦντες ἀκοιμήτως καί ἀνενδότως, «εὐτελέσιν, ἀρρυπώτοις ὅμως, χείλεσι» καί «ψυχαῖς καθαραῖς» διά «φοβερῶν πνευματικῶν ἀσμάτων» τήν τόν Ἄχρονον ἀεί Ὄντα Σωτῆρα καί Λυτρωτήν κυήσασαν «ἀνωτέραν τῆς κτίσεως καί τιμιωτέραν ὑπάρχουσαν τῶν Χερουβίμ καί πάντων τῶν Ἁγίων, τόν Θρόνον τοῦ Βασιλέως τόν ἀσάλευτον», τήν Κυρίαν Θεοτόκον, ἐν ποικίλαις σημασιολογικαῖς ἑκάστῃ θαυματουργικαῖς Εἰκόσιν: Ἄξιόν Ἐστιν, Πορταΐτισσα, Κουκουζέλισσα, Βηματάρισσα, Ἐσφαγμένη, Φοβερά Προστασία, Γερόντισσα, τοῦ Ἀκαθίστου, Ὁδηγήτρια κ.ο.κ.
