Καλή σας νύχτα!

  

Είπαν του ήλιου «γιορτάζει η μάνα»
κι εκείνος βάλθηκε με φως τη γη να ντύνει.
Είπαν της θάλασσας «γιορτάζει η μάνα»
κι αμέσως έγινε η φουρτούνα γαλήνη.
Το ‘μαθαν τα πουλιά, «γιορτάζει η μάνα»
και το τραγούδι τους ξεχείλισε πλημμύρα.

Ἡ Ὑπομονή

  

Ἡ ὑπομονὴ δὲν εἶναι ἀδράνεια. Δὲν εἶναι ἡ παθητικὴ ἀποδοχὴ τοῦ πόνου, οὔτε ἡ σιωπηλὴ παραίτηση ἀπέναντι στὰ γεγονότα. Οἱ Πατέρες τὴν ὁρίζουν ὡς δύναμη — ὡς τὴν ἱκανότητα τῆς ψυχῆς νὰ παραμένει ὄρθια μέσα στὴ θλίψη, χωρὶς νὰ λυγίζει καὶ χωρὶς νὰ πικραίνεται.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει ὅτι ἡ ὑπομονὴ εἶναι «ἡ βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, τὸ θεμέλιον τῶν κατορθωμάτων, ἡ λιμὴν τῆς εἰρήνης». Δὲν ἔρχεται φυσικά. 

Εἶναι καρπὸς ἀγώνα — ἀγώνα ἐναντίον τῆς ἀνυπομονησίας, ποὺ εἶναι τελικὰ ἀγώνας ἐναντίον τῆς αὐτοθελίας.

Αναφορά στην Κυριακή της Σαμαρείτιδος

  

 

Η Σαμαρείτιδα, όμοια με τις προηγούμενες γυναίκες,(ἡ Αιμορρούσα, ἡ Συροφοινίκισσα ἡ Συγκύπτουσα) σημαίνει τη φύση ή την ψυχή του καθενός, που χωρίς το προφητικό χάρισμα συμβίωσε, σαν με άνδρες, με όλους τους νόμους που δόθηκαν στη φύση μας, από τους οποίους οι πέντε είχαν προηγηθεί, ενώ ο έκτος, αν και ήταν παρών, αλλά όμως αυτός δεν ήταν άνδρας της φύσης ή της ψυχής, με το το να μή γεννά από αυτήν την δικαιοσύνη που σώζει στον αιώνα.

Έλαβε λοιπόν η φύση ως άνδρα τον πρώτο, τον νόμο στον παράδεισο· δεύτερο τον νόμο μετά τον παράδεισο· τρίτο τον νόμο κατά τον κατακλυσμό του Νώε· τέταρτο τον νόμο της περιτομής επί του Αβραάμ·πέμπτο τον νόμο της προσφοράς του Ισαάκ. 

Αυτούς όλους τους έλαβε η φύση και τους απέρριψε εξαιτίας της ακαρπίας της στα έργα της αρετής. Έκτο είχε τον νόμο μέσω του Μωϋσή που ήταν σαν να μην τον είχε ή επειδή δεν εκτελούσε τις πράξεις δικαιοσύνης που εκείνος όριζε ή επειδή επρόκειτο αυτή να μεταβεί σε άλλο νόμο ως άνδρα, δηλαδή το ευαγγέλιο, γιατί ο νόμος δεν είχε δοθεί στους ανθρώπους αιώνια, αλλά κατά οικονομία που παιδαγωγούσε προς το μεγαλύτερο και μυστικότερο. 

Η Σαμαρείτιδα!

  

Στάθηκε πλάι στην πηγή,
την πηγή των θαυμάτων,
την έκτη ώρα της ημέρας,
εκεί όπου κάποτε η Εύα
γύρεψε τον καρπό της γνώσης·
γιατί τότε ήταν που η Εύα,
πλανεμένη απ’ το φίδι,
βγήκε εξόριστη απ’ τον Παράδεισο.

Και να, πλησίασε η Σαμαρείτισσα
να αντλήσει νερό.
Μα σαν την είδε ο Σωτήρας, της είπε:

Άγιος Παΐσιος: Πώς ψεύτισε ο κόσμος

 

~ Η κακία των ανθρώπων έχει ξεπεράσει τα όρια. Κοιτάζουν πώς να ξεγελάση ο ένας τον άλλον. Και το θεωρούν κατόρθωμα που τον ξεγελούν. Αλήθεια, πώς ψεύτισε ο κόσμος!

Όλα ψεύτικα τα φτιάχνουν. Χρήματα εν τω μεταξύ παίρνουν περισσότερα απ’ όσα έπαιρναν οι παλιοί, οι καημένοι. 

Γενικά όλα τα ψεύτισαν. Μια μέρα μου έφερε κάποιος ντοματιές. Κάθε φυτό ήταν σε ένα σακκουλάκι μικρούτσικο με χώμα χοντρό, μέλαγγα, αμμούδα χοντρή, για να κρατάη την υγρασία. 

Βαριούνται να ρίξουν λίγο νερό! Ούτε καν να βάλουν κοπριά, μόνον επάνω-επάνω είχε λίγη σαν το μαυροπίπερο! Οπότε, όταν τις έβγαλα από το σακκουλάκι, όλη η ρίζα ήταν σάπια. Έρριξα ένα στρώμα χώμα από πάνω, για να βγάλουν νέες ρίζες.

Νέος Πατριάρχης Γεωργίας ο Μητροπολίτης Σενάκι Σίο

 

 

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

---

Σε κλίμα συγκίνησης αλλά και αναστάσιμης χαράς, η Εκκλησία της Γεωργίας εξέλεξε σήμερα, Δευτέρα 11 Μαϊου 2026 τον νέο Προκαθήμενό της.

Σύμφωνα με πληροφορίες νέος Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας εξελέγη (22 ψήφους) ο Μητροπολίτης Σενάκι και Τσχορότσκου κ. Σίο, κατά τη διάρκεια της Κληρικολαϊκής Συνέλευσης που έλαβε χώρα στον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος στην Τιφλίδα.

Η εκλογική διαδικασία διεξήχθη με υποδειγματική τάξη, παρουσία 1.200 συνέδρων, στους οποίους περιλαμβάνονταν μέλη της Ιεραρχίας, κληρικοί, μοναχοί, καθώς και λαϊκοί εκπρόσωποι από όλες τις επαρχίες της χώρας.

Το επίσημο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ανακοίνωσε ο Πρόεδρος της επιτροπής καταμέτρησης ψήφων, Μητροπολίτης Μανγκλίσι και Τετριτσκάρο κ. Ανανίας, επικυρώνοντας την εκλογή του κ. Σίο στη θέση του Πρώτου της Γεωργιανής Εκκλησίας.

Να σημειωθεί ότι πριν από την έναρξη της κρίσιμης ψηφοφορίας, το σώμα των εκλεκτόρων και το πλήθος των πιστών απέδωσαν φόρο τιμής στον επί δεκαετίες πνευματικό ηγέτη της χώρας.

Η συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα - Ακούστε παιδιά!

 

Σαμαρείτιδα, η αμαρτωλή που έγινε Αγία.

  

+ Γερ. Μωϋσής Αγιορείτης

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή του ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου ακούσαμε στις εκκλησίες μας τη συνάντηση του Ιησού με τη Σαμαρείτιδα δίπλα σε ένα πηγάδι. 

Η συνάντηση αυτή είναι ιδιαίτερα μεγάλης σημασίας όχι μόνο για την ταλαιπωρημένη γυναίκα.

Ο Χριστός συναντάται με όλο τον ξεπεσμένο κόσμο, ακόμη και τον σημερινό. Δεν ξεσυνερίζεται, δεν απορρίπτει και αποδιώχνει κανένα. Θέλει να επικοινωνήσει με όλους, ακόμη και τους πιο παρακατιανούς. 

Ο Χριστός, το είπε, κυρίως ήλθε για τους αμαρτωλούς. Αρκεί να τον δεχθούν, να του ανοίξουν τα φύλλα της κλειστής καρδιάς τους. Δεν ζητά κάτι το πολύ. Λίγο νερό. Κάτι ελάχιστο, για να γίνει αφορμή εξόδου από το κλουβί της αυτοφυλάκισής μας.

Η Σαμαρείτιδα στην αρχή είναι αρκετά επιφυλακτική. Είναι δέσμια λαθεμένων απόψεων, φανατικών ιδεών, χρόνιων προκαταλήψεων και ως εκ τούτου εγκλωβισμένη, παγιδευμένη, μπλοκαρισμένη και καχύποπτη. Αδυνατεί να δώσει, κατά την παράδοσή της, νερό σ’ έναν Ιουδαίο, σ’ έναν εχθρό. Ο Χριστός δεν είναι αλήθεια πως διψά πολύ για νερό. Διψά για απελευθέρωση της ταλαιπωρημένης συνομιλήτριάς του. Η συζήτηση αρχίζει να γίνεται συναρπαστική και αποκαλυπτική.

Ο Χριστός δεν επιθυμεί να την εκθέσει, να την ντροπιάσει, να της στραπατσάρει την προσωπικότητα. Αντίθετα, μάλιστα, τη λυπάται που πέντε φορές προσπάθησε να βρει αγάπη, να δημιουργήσει οικογένεια και δεν τα κατάφερε. Η Σαμαρείτιδα δεν αντιδρά, δεν νευριάζει, δεν δικαιολογείται, αλλά ταπεινώνεται, μετανοεί, παραδέχεται την ήττα της. 

Προσωπική εμπειρία:

 

Ένα μάθημα που έμεινε χαραγμένο στην μνήμη αλλά και στην καρδιά μου…

Κάποια στιγμή, δεν θα αναφέρω πού κ πότε, σε μια πολύ προσωπική συνάντηση με τον μακαριστό και πολυαγαπημένο αρχιερέα, τον μακαριστό Παύλο, η συζήτηση έφτασε σε ένα σημείο που για μένα προσωπικά τότε ήταν αδιέξοδο…

Τότε, με μεγάλα αποθέματα πατρικής αγάπης, έσκυψε πάνω μου με εκείνο το βλέμμα που ήταν λες και ήταν δικό του το πρόβλημα, μου έπιασε το χέρι και αφού δάκρυσε, αναστέναξε, και έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου όσο ζω!

Με σταύρωσε στην καρδιά και αφού πήρε ένα κομμάτι χαρτί κ ένα στιλό μου ζήτησε να σχηματίσω πάνω στο χαρτί τον αριθμό 9.

Η συνέχεια…;

Με ρωτάει: 'Τι βλέπεις χρυσό μου παιδί;'

'Το 9.' του απαντώ γεμάτος απορία.

‘Εγώ τι βλέπω;' με ξαναρωτά…

‘Από εκεί που κάθεσαι πάτερ μου λογικά βλέπεις το 6.' του απαντώ με φυσιολογικό τρόπο.

‘Μου λες αλήθεια πως βλέπεις το 9' με ρωτάει…

‘Ναι του απαντώ.'

‘Εγώ σου λέω την αλήθεια;' με ρωτάει!

'Ναι' του απαντώ.

«Είδα τα δάκρυα της Παναϊας… Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν»

 

Αγία Σοφία της Κλεισούρας

«Είδα μαύρα σύννεφα, η οργή του Θεού κατέβαινε στον κόσμο. Σιγά, σιγά κατεβαίνουν, σιμώνουν και όταν αγγίξουν στη γη τότε θα γίνει ο πόλεμος».

«Μου είπε η Παναγία πώς εκείνα πού είναι στα Ιερά Βιβλία των εκλεκτών του Υιού μου, έρχονται όλα με τη σειρά να γίνουν. Τρίτος πόλεμος θα γίνη… Θα καταστραφούν τα τρία τέταρτα της ανθρωπότητας… Θα σωθή μόνο το ένα τέταρτο…

«Είδα τα δάκρυα της Παναϊας, κάουμε. Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν».

Θα ’ρθή το κακό και θα χωρίσει το στάρι απ’ την ήρα, τα πρόβατα απ’ τα ερίφια…. “Εκάκινεν ο κόσμος. Θα ρθεί καιρός που θα τρών ανθρώπους.

«Με δείχνει ο Κύριος χωράφια και αγκάθια. Αυτή είναι η γη που ζούμε εδώ. Και με λέει: βλέπεις αυτά τα αγκάθια; Αυτά είναι η αμαρτία, αυτά όλα θα καθαριστούν. Θα γίνει μεγάλο κακό αλλά θα καθαριστεί ο κόσμος»…

-Να μετανοάτε, παιδία μου… Να κάνετε προσευχή, να λέτε Θεέ μου, Θεέ μου, μετάνοιαν ο λαός όλον…

Η Παναγία κλαίει, κάθε μέρα κλαίει. Λέει στον Υιό Tης: Υιέ μου και Θεέ μου, δώσε στον κόσμο σοφία, συγχώρησε τον κόσμο.

«Η Ελλάδα, αν κρατήση την πίστη, θα σωθεί από το κακό πού πρόκειται νάρθή. Αν όμως δεν κρατήσει την πίστη, θα καταστραφεί… Θα πέσουν όλοι οι δαίμονες επάνω της… Θα ’ρθή το κακό και θα χωρίση το στάρι απ’ την ήρα, τα πρόβατα απ’ τα ερίφια….
Αν ο κόσμος μετανοήση, θα πάρουμε την Πόλη με Αγάπη… Αν δεν μετανοήση, θα την πάρουμε με αίμα….

Αρχιερατικό Συλλείτουργο στις κατασκηνώσεις της Ι.Μ. Πειραιώς

 

 

Παιανία | Ιάσονας Ντικούλης

---

Μέσα σε αναστάσιμο κλίμα και παρουσία πλήθους πιστών τελέστηκε χθες, Κυριακή της Σαμαρείτιδος, 10 Μαΐου 2026, Αρχιερατικό Συλλείτουργο στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων, στις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στην Παιανία.

Στον κατάμεστο από νωρίς το πρωί Ιερό Ναό τελέστηκε Αρχιερατικό Συλλείτουργο, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συλλειτουργούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στα βαθιά και ουσιώδη μηνύματα που μας προσφέρει η ευαγγελική περικοπή που περιγράφει τη συνάντηση του Κυρίου με τη Σαμαρείτισσα στο φρέαρ του Ιακώβ.

Αρχικά ο Σεβασμιώτατος δοξολόγησε τον Πανάγιο Θεό μας και εξέφρασε τις ευχαριστίες του για το γεγονός της συναντήσεως όλων «σε αυτόν τον όμορφο χώρο που μας χάρισε η αγάπη» του αειμνήστου γέροντος Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς κυρού Καλλινίκου «και η μεγάλη δωρεά» του αειμνήστου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρού Πολυκάρπου Λιώση.

Σε άλλο σημείο τόνισε: «Δοξάζουμε τον Κύριο για αυτή τη μεγάλη δωρεά, του να αποτελούμε όλοι μέλη του Σώματός Του και να απολαμβάνουμε αυτή την κοινωνία με τον Θεό και ανάμεσά μας», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας πως «είμαστε εδώ, σε ένα τόπο που είναι δικός μας. Ανήκει σε όλους μας. Είναι η προέκταση των Ενοριών μας και της Αγίας μας Εκκλησίας».

Στη συνέχεια αναφερόμενος στην ευαγγελική περικοπή της ημέρας, σημείωσε πως «μπορούμε να αντλήσουμε ένα πλήθος ιερών νοημάτων και ιερών παροτρύνσεων», επισημαίνοντας χαρακτηριστικά: «Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Την απαλή αγάπη του Κυρίου; Την κατάλυση όλων των στερεοτύπων και των διαιρέσεων και διακρίσεων; Την ύψωση της γυναίκας ως συνομιλητού του Θεού σε μια εποχή βαθιάς πνευματικής συγχύσεως και απολύτου αποδιώξεως του γυναικείου φύλου; Την αποκάλυψη του Θεού ότι είναι Πνεύμα που λατρεύεται ‘’εν πνεύματι και αληθεία’’; Την απαλή θεραπεία της αμαρτωλής εκείνης τέως Σαμαρείτιδος γυναικός και νυν παγκοσμίου ιεραποστόλου και μάρτυρος της Εκκλησίας, της Αγίας Ενδόξου Φωτεινής; Την υπέρβαση της εκζητήσεως των χοϊκών πραγμάτων από την ιδία;».

«Ο Κύριος, υπερβαίνοντας τις διαιρέσεις και διακρίσεις, της είπε: αν ήξερες ποιος είναι αυτός που σου μιλάει, εσύ θα ζητούσες νερό να πιεις». «Νερό αθάνατο, που όποιος πιει δεν ξαναδιψάει ποτέ», είπε ακολούθως, σημειώνοντας πως η Σαμαρείτιδα γυναίκα «ζητούσε την προσωπική της εξυπηρέτηση».

«Ζήτησε την αποφυγή του κόπου να πηγαίνει και να έρχεται και να κουβαλάει το νερό». «Και εμείς το ίδιο περίπου δεν ζητάμε από τον Θεό; Πολλές φορές ζητάμε την υγεία μας, ζητάμε την πρόοδο των παιδιών μας, ζητάμε την καλή πορεία της εργασίας μας, ζητάμε την επιτυχία μας, ζητάμε την ευτυχία μας και το καλό μας. Είναι παράλογο αυτό; Όχι ασφαλώς», ανέφερε ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας, όμως παράλληλα, πως «δεν είναι, όπως απεδείχθη από τη συνομιλία του Κυρίου με τη Σαμαρείτιδα, ο σκοπός ο μέγιστος που πρέπει να συνέχει και να συγκροτεί τα αιτήματά μας προς τον Θεό», υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος.

«Θαυμάζει κανείς αυτή την ευγένεια του Κυρίου», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, εξηγώντας πως «Αυτός είναι ο Θεός: ο πράος ο ταπεινός τη καρδία. Ευγενής, Κύριος».

«Με πόση ευγένεια της μιλάει, για να της δείξει βήμα - βήμα το πρόβλημά της και να τη βοηθήσει να φτάσει στο μέγιστο και ύψιστο αγαθό που έφτασε. Να ζητήσει μόνο Εκείνον και μέσα από Εκείνον τα πάντα», πρόσθεσε.

Στη συνέχεια σημειώνοντας πως ο Κύριος δεν καταδίκασε τη Σαμαρείτιδα γυναίκα, «όπως τυχόν μπορεί να κάναμε εμείς οι δήθεν δίκαιοι, οι δήθεν άγιοι» για το γεγονός ότι δεν είχε πραγματικούς συζύγους, επεσήμανε το μέγεθος της ευγένειας, της στοργής και της καλοσύνης που «έχει ο Πανάγιος Θεός. Αβόλιστος ωκεανός Θείου ελέους και οικτιρμών. Και η Σαμαρείτιδα συγκλονίστηκε από το πώς ένας ξένος άνθρωπος Ιουδαίος, ξέρει και τα βύθια και μύχια της υπάρξεώς της», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Τρία πράγματα

 

Η αγάπη διατηρείται διά του σεβασμού, της αποστάσεως

 και της ελευθερίας, τρία πράγματα. 

Ὁ Ἅγιος Μώκιος ὁ Ἱερομάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Μώκιος καταγόταν ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εὔπορους καὶ εὐσεβεῖς, τὸν Εὐφράτιο καὶ τὴν Εὐσταθία. 

 Ἀγαπώντας τὸν ἱερατικὸ βίο, ἐπιδόθηκε ἀπὸ μικρὴ ἡλικία στὴ σπουδὴ τῶν ἱερῶν γραμμάτων καὶ χειροτονήθηκε ἱερέας τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἀμφίπολη τῆς Θράκης. 

Ὡς ἱερεὺς δίδασκε μὲ θερμὸ ζῆλο τοὺς εἰδωλολάτρες νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν πλάνη τους καὶ νὰ προσέλθουν στὴν ἀληθινὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ. 

Μία ἡμέρα, ὅταν ὁ ἀνθύπατος Λαοδίκιος ἐπρόκειτο νὰ θυσιάσει στὸ θεὸ Διόνυσο, προσῆλθε ὁ Μώκιος καὶ μπροστὰ σὲ ὅλους ἀνέτρεψε τὸν βωμὸ καὶ διασκόρπισε τὰ θυμιάματα. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ συνελήφθη καὶ ἀφοῦ κρεμάσθηκε καὶ γδάρθηκε μὲ σιδερένια νύχια στὸ πρόσωπο καὶ στὰ πλευρά, τέθηκε πάνω σὲ φωτιά. 

Παρέμεινε ὅμως ἀβλαβὴς καὶ ρίχθηκε δέσμιος στὴ φυλακή. Ἀργότερα ὑποβλήθηκε σὲ νέα ἀνάκριση καὶ ὑπέστη πιέσεις ἀπὸ τὸ νέο ἀνθύπατο Μάξιμο νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἀρνήθηκε νὰ ὑπακούσει καὶ ὑποβλήθηκε σὲ νέα σκληρότερα βασανιστήρια. 

Τὸν ἔδεσαν πάνω σὲ τροχὸ καὶ καταμωλωπίσθηκε καὶ στὴν συνέχεια τὸν ἔριξαν στὰ θηρία. Ἀλλὰ καὶ πάλι ἐξῆλθε ἀβλαβής. 

Μπροστὰ στὰ θαύματα αὐτὰ ὁ λαὸς ζήτησε τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἁγίου, ὁ ἀνθύπατος ὅμως ἀπέστειλε αὐτὸν στὴν Ἡράκλεια καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀπεστάλη ἀπὸ τὸν ἄρχοντα Φιλιππήσιο στὸ Βυζάντιο, ὅπου τὸ 288 μ.Χ., ἐπὶ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.), ὑπέστη τὸν διὰ ἀποκεφαλισμοῦ θάνατο.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. - ΑΞΙΖΕΙΣ ΠΟΛΛΑ.

  

Για την μητέρα που κρύβεται στο μπάνιο λίγα λεπτά για να κλάψει...
Για την μητέρα που κρύβεται στο μπάνιο για να ξεκουράσει τα μάτια της από τα δάκρυα...
Για την μητέρα που είναι τόσο κουρασμένη και νιώθει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει αλλά θα κάνει τα πάντα στην στιγμή...
Για την μητέρα που θα έδινε τα πάντα για μια στιγμή ηρεμίας!

Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας

 

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κίτρους κ. Γεωργίου. Αν. Καθηγητή Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ.

---

Ίσως τελικά οι πιο μεγάλες μάχες για τα παιδιά δεν κερδίζονται με λόγια ή έλεγχο, αλλά στα γόνατα της προσευχής.

Αυτό μου θυμίζει τη Μόνικα, τη μητέρα του ιερού Αυγουστίνου. Ο Αυγουστίνος έζησε για χρόνια μακριά από τον Θεό, μέσα στην ασωτία και την αμαρτία. 

Όμως η μητέρα του δεν έπαψε ποτέ να προσεύχεται γι’ αυτόν.

Μέσα στις Εξομολογήσεις του, ο ίδιος γράφει για τη μητέρα του:

«Γιατί η μάνα μου, πιστή Σου δούλη, θρηνούσε για μένα ενώπιόν Σου περισσότερο από όσο θρηνούν οι μανάδες μπροστά στο πτώμα του νεκρού παιδιού τους.

Έβλεπε ότι ήμουν νεκρός, της το έδειχνε η πίστη και η φώτιση που αντλούσε από Εσένα. Και την εισάκουσες. Την εισάκουσες και δεν περιφρόνησες τα δάκρυά της που σχημάτιζαν λιμνούλες εκεί όπου στεκόταν για να προσευχηθεί».