Η συχνή Θεία Κοινωνία είναι το άφοβο όπλο, είναι το αδιάτρητο φράγμα που σε προστατεύει.

  

 

Γιατί, αδελφέ μου, αφήνεις να περνάει πολύς καιρός και στερείς τον εαυτό σου από την επίσκεψη της χάρης του Θεού; Μην νομίζεις πως το ν' απέχεις από τη Θεία Κοινωνία είναι μια απλή παράλειψη, κάτι σαν τυπικό καθήκον που το παραμελείς. 

Είναι πολύ χειρότερο. Είναι σαν ν' ανοίγεις μόνος σου την πόρτα στον πνευματικό σου θάνατο.

Σκέψου το λίγο. Όπως το σώμα, όταν μείνει πολύ καιρό χωρίς τροφή, αρχίζει να αδυνατίζει, να χάνει τις δυνάμεις του και γίνεται εύκολη λεία σε κάθε αρρώστια, έτσι ακριβώς και η ψυχή. Όταν απομακρύνεται για πολύ από τον ουράνιο Άρτο, που είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, τότε χάνει τη δύναμή της, παραλύει πνευματικά. Μέσα της απλώνεται κρύο και σκοτάδι.

Και τότε, τι γίνεται; Μένει ολομόναχη, ξένοιαστη, απροστάτευτη. Και σ' αυτήν την κατάσταση της ερημιάς, δεν αργεί να φανεί εκείνος που παραμονεύει πάντα, ο παλιός εχθρός, ο Διάβολος. Αυτός, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, γυρίζει σαν λύκος αόρατος και ψάχνει να βρει ψυχή να αρπάξει. 

Και όταν βρει μια ψυχή "νηστική" από τον Θεό, μια ψυχή που 'χει καιρό να φάει αυτή την τροφή, τότε ρίχνεται πάνω της με λύσσα και την κομματιάζει με τα δόντια της αμαρτίας.

Το ραμμένο σταυρουδάκι που πολέμησε τους δαίμονες!

 

~ Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994) είχε κάποτε γνωρίσει μια γυναίκα, πιστή χριστιανή, που ωστόσο ήταν δυστυχισμένη, γιατί ο άντρας της είχε μπλέξει με μάγους.

Επειδή, λοιπόν, δεν ήθελε ούτε Σταυρό να φορέσει, εκείνη, για να τον βοηθήσει, έραψε κρυφά στο γιακά του σακακιού του ένα σταυρουδάκι.

Μια μέρα ο άντρας της χρειάστηκε να περάσει από ένα ποτάμι. Μόλις πάτησε στο πέτρινο γεφύρι, που ένωνε τις δύο όχθες, άκουσε μια φωνή να του λέει:

–Τάσο! Τάσο! Βγάλε το σακάκι, για να περάσουμε μαζί το γεφύρι!…

Ευτυχώς έκανε κρύο. Γι’ αυτό και ο Τάσος απάντησε:

Υπουργείο Παιδείας: Τι ισχύει για τις ιερές εικόνες

 

 

Η Ένωση Αθέων, όπως είχε κάθε δικαίωμα, κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της Ελλάδας το 2020 με αίτημα την καθαίρεση των Ιερών Εικόνων από τις αίθουσες των Δικαστηρίων, επικαλούμενη την προστασία του δικαιώματος των μελών της σε δίκαιη δίκη.

Με το ίδιο αίτημα είχε προσφύγει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), του οποίου η Ολομέλεια (Μείζων Σύνθεση) το απέρριψε με την απόφαση 71/2019.

Η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΑ) έστειλε το υπ’ αριθμό 18022/Θ2/13.2.2026 Υπόμνημα στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (ΝΣΚ) σχετικά με την προσφυγή της Ένωσης Αθέων (επισυνάπτεται).

Το Υπόμνημα της ΓΓΘ υποστηρίζει ότι η διατήρηση των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων δεν προσβάλλει το δικαίωμα οποιουδήποτε σε δίκαιη δίκη, αλλά αποτελεί μια μακρά παράδοση, ήδη από την ίδρυση του νεότερου Ελληνικού Κράτους, η οποία συνδέεται με τον πολιτισμό και την ιστορική διαμόρφωση της ταυτότητας του Ελληνισμού αλλά και του αναντικατάστατου ρόλου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ως εκ τούτου η Πολιτεία έχει εκφράσει ρητά, όπως και το ΣτΕ, τη θέση της σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δεν τίθεται υπό συζήτηση η ύπαρξη των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων.

Γιατί ο Χριστός δε μας δίνει πάντα ό,τι ζητάμε;

 

Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη συνύπαρξη…

 

Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη συνύπαρξη: υπερπληροφόρηση και εσωτερική σύγχυση, διαρκή διασύνδεση και βαθιά μοναξιά.

Σε έναν κόσμο που προβάλλει την αυτονομία ως ιδανικό, πολλοί άνθρωποι βιώνουν έναν υπόγειο φόβο ανεξαρτησίας. Η ταυτότητα συχνά δεν οικοδομείται εσωτερικά, αλλά αντανακλάται μέσα από τα μάτια των άλλων.

Οι σχέσεις γίνονται πεδία επιβεβαίωσης. Ο άλλος μετατρέπεται σε καθρέφτη αξίας: «Υπάρχω, επειδή με θέλεις». Η αγάπη συγχέεται με την ανάγκη· η εγγύτητα με την προσκόλληση. Η απουσία βιώνεται όχι ως φυσική εξέλιξη, αλλά ως ρήγμα στην ύπαρξη. Η εγκατάλειψη δεν σημαίνει απλώς απώλεια σχέσης· σημαίνει απώλεια νοήματος.

Στον πυρήνα αυτής της ψυχικής κατάστασης βρίσκεται ο φόβος της αυτονομίας. Η ελευθερία τρομάζει, γιατί απαιτεί ευθύνη. Η αυτάρκεια απαιτεί επαφή με τον εαυτό και ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά δεν έχει μάθει να μένει μόνος χωρίς να νιώθει κενός. Έτσι, η εξάρτηση γίνεται ψυχικό καταφύγιο: προσφέρει σταθερότητα, ακόμη κι αν κοστίζει την αυθεντικότητα.

Εμείς δεν κοιτάμε τι έχει το πιάτο του διπλανού μας, αλλά τι έχει η δική μας καρδιά.

  

Με ρώτησε χθές ένα παιδάκι στην εκκλησία.

« πάτερ αφού είναι Σαρακοστή και νηστεύουμε γιατί υπάρχουν ουρές έξω από τα σουβλατζίδικα;»

​Η Απάντηση :

​«Ευλογημένο μου παιδί, τι ωραία παρατήρηση έκανες! Ξέρεις, η Εκκλησία μας είναι σαν ένα μεγάλο πνευματικό γυμναστήριο.

​Η Νηστεία είναι Προσωπικό Αγώνισμα. Όπως σε έναν αγώνα δρόμου, δεν τρέχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια στιγμή. Εμείς νηστεύουμε γιατί θέλουμε να προπονήσουμε την ψυχή μας, να μάθουμε να λέμε "όχι" στις επιθυμίες μας για να μπορούμε να λέμε "ναι" στην αγάπη και στον Θεό.

Nα βγεις στο φωτεινό ξέφωτο της ζωής.

  

 

Ο εγωισμός και το μίσος θα σου δώσουν δεκάδες λόγους για να κλάψεις, για να δυστυχήσεις.
Η ταπείνωση και η συγχώρεση θα σου δώσουν εκατοντάδες λόγους για να χαμογελάσεις και να ευτυχήσεις.
Η ζωή, μας προσφέρει πολλές και διάφορες καταστάσεις.
Στην δική μας όμως επιλογή είναι πως θα διαχειριστούμε αυτές τις καταστάσεις.

Ας επιλέξουμε την θεάρεστη οδό της απλότητας, της ταπείνωσης, της αγάπης. Διότι μόνο έτσι θα βρούμε την εσωτερική ειρήνη της καρδιάς που θα φέρει την ευτυχία και την χαρά στην ζωή μας.
Δεν είναι μόνο τα γεγονότα που μας συμβαίνουν.
Είναι κυρίως ο τρόπος που βλέπουμε και διαχειριζόμαστε τα γεγονότα.

Μην είμαστε συνέχεια στην τσίτα, έτοιμοι να παρεξηγηθούμε, να γκρινιάξουμε, να παραπονεθούμε, να συγκρουστούμε.
Η ζωή μας περνά και χάνεται και είναι κρίμα να την σπαταλούμε στην «υπεράσπιση του δίκιου μας».
Πολύς χρόνος ξοδεύεται σε λογομαχείες ή (μάλλον) σε μηνυματομαχείες.

Εορταστική Εκδήλωση για την 25η Μαρτίου

Εορτασμός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

Σαν να είναι ζωντανοί.

 

Μια φορά τον ρώτησαν πώς να προσεύχονται 

για όσους δεν ήταν γνωστό αν ζουν ή όχι: 

Δεν θα σφάλλετε, απάντησε, αν προσεύχεσθε γι’ αυτούς σαν

 να είναι ζωντανοί, αφού ενώπιον του Θεού όλοι είναι ζωντανοί. 

Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ

 

Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος γεννήθηκε στὴ Ρώμη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἀρκαδίου (395 – 408 μ.Χ.) καὶ Ὀνωρίου (395 – 423 μ.Χ.) ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ εὔπορους γονεῖς. 

Ὁ πατέρας του Εὐφημιανὸς ἦταν συγκλητικός, φιλόπτωχος καὶ συμπαθής, ὥστε καθημερινὰ τρεῖς τράπεζες παρέθετε στὸ σπίτι του γιὰ τὰ ὀρφανά, τὶς χῆρες καὶ τοὺς ξένους ποὺ ἦταν πτωχοί. Ἡ γυναίκα του ὀνομαζόταν Ἀγλαΐς καὶ ἦταν ἄτεκνη. 

Στὴ δέησή της νὰ ἀποκτήσουν παιδί, ὁ Θεὸς τὴν εἰσάκουσε. Καὶ τοὺς χάρισε υἱό. Ἀφοῦ τὸ παιδὶ μεγάλωσε καὶ ἔλαβε τὴν κατάλληλη παιδεία, ἔγινε σοφότατος καὶ θεοδίδακτος. Ὅταν ἔφθασε στὴ νόμιμη ἡλικία, τὸν στεφάνωσαν μὲ θυγατέρα ἀπὸ βασιλικὴ καὶ εὐγενικὴ γενιά. 

Τὸ βράδυ ὅμως στὸ συζυγικὸ δωμάτιο ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ πῆρε τὸ χρυσὸ δακτυλίδι καὶ τὴν ζώνη, τὰ ἐπέστρεψε στὴν σύζυγό του καὶ ἐγκατέλειψε τὸν κοιτώνα. Παίρνοντας ἀρκετὰ χρήματα ἀπὸ τὰ πλούτη του ἔφυγε μὲ πλοῖο περιφρονώντας τὴ ματαιότητα τῆς ἐπίγειας δόξας. Καταφθάνει στὴν Λαοδικία τῆς Συρίας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἔδεσσα τῆς Μεσοποταμίας. 

Ἐκεῖ ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος μοίρασε τὰ χρήματα στοὺς πτωχούς, ἀκόμα καὶ τὰ ἱμάτιά του καί, ἀφοῦ ἐνδύθηκε μὲ κουρελιασμένα καὶ χιλιομπαλωμένα ροῦχα, κάθισε στὸ νάρθηκα τοῦ ναοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πτωχούς. Προτίμησε ἔτσι νὰ ζεῖ μὲ νηστεία ὅλη τὴν ἑβδομάδα καὶ νὰ μεταλαμβάνει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων κάθε Κυριακή, ἐνῷ μόνο τότε ἔτρωγε λίγο ἄρτο καὶ ἔπινε λίγο νερό.

Οἱ γονεῖς του ὅμως τὸν ἀναζητοῦσαν παντοῦ καὶ ἔστειλαν τοὺς ὑπηρέτες τους νὰ τὸν βροῦν. Στὴν ἀναζήτησή τους ἔφθασαν μέχρι καὶ στὸ ναὸ τῆς Ἔδεσσας, χωρὶς ὡστόσο νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν. Οἱ δοῦλοι ἐπέστρεψαν ἄπρακτοι στὴ Ρώμη, ἐνῷ ἡ μητέρα τοῦ Ἀλεξίου μὲ ὀδύνη, φορώντας πτωχὰ ἐνδύματα, καθόταν σὲ μία θύρα τοῦ σπιτιοῦ πενθώντας νύχτα καὶ ἡμέρα. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ νύφη, ποὺ φόρεσε τρίχινο σάκο καὶ περίμενε κοντὰ στὴν πεθερά της.

Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος γιὰ δεκαεπτὰ χρόνια παρέμεινε στὸ νάρθηκα τοῦ ναοῦ τῆς Θεοτόκου εὐαρεστώντας τὸν Θεό. Καὶ μία νύχτα ἡ Θεοτόκος παρουσιάσθηκε στὸν προσμονάριο τοῦ ναοῦ σὲ ὄνειρο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ φέρει μέσα στὸ ναὸ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. 

Τότε ὁ προσμονάριος, ἀφοῦ βγῆκε ἀπὸ τὸ ναὸ καὶ δὲν βρῆκε κανέναν παρὰ μόνο τὸν Ἀλέξιο, δεήθηκε στὴν Θεοτόκο νὰ τοῦ ὑποδείξει τὸν ἄνθρωπο, ὅπως καὶ ἔγινε. Τότε πῆρε ἀπὸ τὸν Ὅσιο Ἀλέξιο καὶ τὸν εἰσήγαγε στὸ ναὸ μὲ κάθε τιμὴ καὶ μεγαλοπρέπεια.

Καλημέρα!

  

 

Μπορείς να κάψεις όλα τα λουλούδια.

Καλή σας νύχτα!

  

 

Το φεγγάρι το κανε ο Θεός να φέγγει τους ανθρώπους, 

Απαρνήσου τον ίδιο σου τον εαυτό

 

Αρχιμ. Διονύσιος Λαζαρίδης 

---

Πόσο ψυχικά επώδυνο και σκληρό είναι να αρνηθούμε το θέλημα μας, είναι σαν να αρνούμαστε, σαν να ξεριζώνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Λίγο πριν το σταυρικό Του μαρτύριο ο Χριστός διδάσκει τους μαθητές του “ότι πολλά παθείν” εννοώντας το Θείο Πάθος και αυτόν τον σταυρικό Του θάνατο.

Τότε ο Πέτρος θα πάρει τον Διδάσκαλο παράμερα και με ζωηρά επιχειρήματα προσπαθεί να τον αποτρέψει από το θάνατο.

Προφανώς δεν έχει κατανοήσει ακόμη ο Πέτρος τη σημασία του σταυρικού μαρτυρίου του Χριστού.

Για αυτό και ο Διδάσκαλος θα αρχίσει να διδάσκει τους μαθητές με το θείο παράδειγμα Του: “ Σταυρώνομαι για να σταυρωθείτε κι εσείς”.

“Ζω το εκούσιο πάθος επάνω στο Σταυρό για να με μιμηθείτε και εσείς”.

“Εάν θέλετε να γίνετε πραγματικοί μαθητές μου πρέπει να σηκώσετε τον προσωπικό Σταυρό σας. ΄Οποιος από εσάς αποφασίσει να θυσιάσει την αμαρτωλή ζωή του ομολογώντας υπακοή σε μένα και στις εντολές του Ευαγγελίου θα κερδίσει την αιώνια μακαριότητα”.(Μαρκ. 8,34)

Ο λόγος του Χριστού είναι συγκεκριμένος. Μας απευθύνει πρόσκληση στο μέσον της Σαρακοστής.

“Απαρνησάσθω εαυτόν”, που σημαίνει απαρνήσου το αμαρτωλό θέλημα σου, απαρνήσου τον ίδιο σου τον εαυτό, αυτή είναι μία ζωτική προϋπόθεση για να με ακολουθήσεις. Εξηγεί στους μαθητές Του.

Το να απαρνηθείς τον ίδιο σου τον εαυτό, ισοδυναμεί με την άρση του σταυρού, “αράτω τον σταυρόν αυτού”(Μαρκ 8,34).

Είναι σαν να ακούμε το Διδάσκαλο να λέει με παραινετικά λόγια: Το να με ακολουθήσεις είναι θλίψη, είναι προσωπική σταυρική δοκιμασία, είναι εκούσιο μαρτύριο, είσαι έτοιμος να αρνηθείς τον ίδιο σου τον εαυτό για να το κάνεις;

Εμείς θα λέγαμε, έχω τη δύναμη να απαρνηθώ τον ίδιο μου τον εαυτό; Το να απαρνηθώ τον εαυτό μου, ισοδυναμεί με το να καταπατήσω τα πρέπει μου, τις αμαρτωλές επιθυμίες μου και να συνθλίψω το θέλημα μου. Μπορώ;

Λέει για αυτό ο Αββάς Δωρόθεος τον 6ο αι. μ.Χ,: “Το θέλημα μας είναι σαν πέτρα, που την πετάμε εναντίον του Θεού, γιατί το θέλημα μας ακριβώς εναντιώνεται και αντιβαίνει στο θέλημα του Θεού. Εάν ο άνθρωπος εγκαταλείψει το θέλημα του, τότε μόνο μπορεί να λέει: με τη χάρη και δύναμη του Θεού θα ξεπεράσω αυτό το τείχος.”

Η αφύπνιση των αξιών αρχίζει μέσα μας.

  

Οι αξίες δεν είναι απλώς λέξεις που προφέρουμε είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να ζούμε. Είναι η φωνή της συνείδησης που μας καλεί να πράττουμε το σωστό, ακόμη κι όταν κανείς δεν μας βλέπει. 

Σε έναν κόσμο που συχνά κυνηγά την ευκολία, την δύναμη και το προσωπικό όφελος, οι αληθινές αξίες η αλήθεια, η αγάπη, η δικαιοσύνη, η ταπεινότητα και ο σεβασμός γίνονται φάρος που φωτίζει τον δρόμο μας.

Όταν ένας άνθρωπος χάνει τις αξίες του, χάνει την πυξίδα της ζωής του. Μπορεί να αποκτήσει χρήματα, εξουσία ή αναγνώριση, αλλά μέσα του παραμένει κενός. Αντίθετα, όποιος ζει με αξίες, ακόμη και μέσα σε δυσκολίες, διατηρεί την αξιοπρέπεια και την ειρήνη της ψυχής του.