Καρποί Πνευματικής Διεύρυνσης & Άνθησης

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Για τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος μας ομιλεί ο Απόστολος Παύλος σήμερα Κυριακή Ε’ Ματθαίου, αγαπητοί μου αδελφοί, στο αποστολικό μας ανάγνωσμα (Γάλ. ε’ 22 – στ’ 2).

Τον βλέπουμε να μας παρουσιάζει πρώτα τους «καρπούς» και έπειτα να δίνει κατευθυντήριες οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο ο χριστιανός καλείται να πορεύεται στην πνευματική του ζωή.

Οι προτροπές του δεν περιορίζονται στην ατομική ζωή, αλλά επεκτείνονται και στις σχέσεις των μελών της Εκκλησίας, δηλαδή της ενοριακής οικογένειας.

Αν παρατηρήσουμε τις διεργασίες της φύσης, θα διαπιστώσουμε πως τα δένδρα χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα και συνεχή επίβλεψη, ώστε οι καρποί που θα αποδώσουν να είναι υγιείς και εποικοδομητικοί προς τον άνθρωπο.

Έτσι λοιπόν ο Παύλος απαριθμεί τους πνευματικούς καρπούς, εννέα στον αριθμό. Ξεκινά με την αγάπη.

Αχ, αυτή η αγάπη, αδελφοί μου, πολυσυζητημένη και πολυσήμαντη! Δυστυχώς, σήμερα πολλές φορές η κορυφαία αυτή αρετή έχει καταντήσει για πολλούς μια κενή έννοια, ένας εύκολος μεν λόγος, κούφιος όμως στην ουσία.

Για τον λόγο αυτόν και ο Απόστολος την τοποθετεί πρώτη, διότι αποτελεί το επιστέγασμα και το πλήρωμα όλων των άλλων οκτώ αρετών.

Συνεχίζοντας μας αναφέρει τη χαρά, την ειρήνη, τη μακροθυμία, την καλοσύνη, την αγαθότητα, την πίστη, την πραότητα και τέλος την εγκράτεια.

Όπως ήδη αναφέραμε, όλοι οι καρποί, όλες οι αρετές χρειάζονται συνεχή καλλιέργεια και πνευματικό αγώνα, ώστε να καταφέρουμε να τους αποκτήσουμε. Το εύφορο χώμα των δένδρων είναι η αγάπη.

Όσο την «ποτίζουμε» δίνουμε ζωή και στις άλλες. Αρχικά οι τρυφερές ρίζες εμπλουτίζονται και δυναμώνουν κι έπειτα μετατρέπονται σε γερά θεμέλια πάνω στα οποία αναπτύσσονται και καρποφορούν όλες οι υπόλοιπες αρετές.

" Να προσέχετε πως θα περάσει η κάθε ημέρα "...

 .

Μη σκέφτεστε και βάζετε βάρος 

στο νου σας για το μέλλον. 

ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΑΙ ΗΜΑΣ

 

 

«Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ.  8, 29)

Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;» 

            Ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Ιησού είναι αυτό της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονταν και βασάνιζαν. Ήταν ζωντανοί- νεκροί, καθώς κατοικούσαν στα μνήματα, ενώ οι δαίμονες είχαν αλλοιώσει την όψη του προσώπου τους κάνοντάς τους τόσο φρικτά άσχημους, ώστε κανείς να μην τολμά να περάσει μπροστά τους, κανείς να μη θέλει να τους ατενίσει. 

Κι όταν ο Χριστός τους θεραπεύει, διώχνοντας τα δαιμόνια από μέσα τους, εκείνα θα εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων και θα τη γκρεμίσουν στη  θάλασσα, δείχνοντας το μέγεθος της κακίας του διαβόλου, ο οποίος δεν ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη δημιουργία του Θεού.   

Και θα συνεχίσει ο διάβολος να ταλαιπωρεί και τους υπόλοιπους κατοίκους των Γεργεσηνών, οι οποίοι θα αρνηθούν στον Χριστό να παραμείνει ανάμεσά τους, διότι ελέγχονται από τον Κύριο, αισθάνονται ότι ξεσκέπασε τη γύμνια της καρδιάς τους, την υποκριτική τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος δεν επέτρεπε την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αλλά οι ίδιοι το πουλούσαν στους ειδωλολάτρες προς ίδιον όφελος, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντέξουν την καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, ζώντας οι ίδιοι την κόλαση των δαιμονισμένων.  

            Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση των δύο δαιμονισμένων προς τον Χριστό, όταν ο Κύριος τους πλησιάζει. «Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς», του λένε. « Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας». Ποια είναι η κανονική ώρα της βασάνου; Είναι η κόλαση, είναι ο αιώνιος θάνατος τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που δεν αγαπά Θεό και ανθρώπους, ο άνθρωπος που αρνείται τον προορισμό του, να είναι δηλαδή εικόνα Θεού και να έχει πλαστεί για να μοιάσει στον Θεό. 

Χρειάζονται και οι βροχές

 

Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος με τη θέλησή του να καλλιεργήσει το χωράφι

 της καρδιάς του αλλά χρειάζονται και οι βροχές της χάριτος. 

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης

 

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος γεννήθηκε στή Τραπεζὂῦντα, περί τό 920 μ.Χ., ἀπό γονεῖς εὐγενεῖς καί εὐσεβεῖς, ἀπό τούς ὁποίους ἀνατράφηκε μέ φόβο καί ἀγάπη Κυρίου, καί ὀνομαζόταν Ἀβραάμιος. 

Ἐπειδή οἱ γονεῖς του πέθαναν νωρίς, τή φροντίδα γιά τή μόρφωσή του ἀνέλαβε μία θεία ἀπό τή μητέρα του, τῆς διακεκριμένης οἰκογένειας τῶν Κανίτη. Θυγατέρα τῆς θείας αὐτῆς νυμφεύθηκε τόν υἱό τοῦ στρατηγοῦ Ζεφινέζερ, συγγενῆ τῶν Μαλεΐνωνκαί τῶν Φωκάδων καί ζοῦσε στή Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ ὁδηγήθηκε καί ὁ Ἀβραάμιος μετά τό θάνατο τῆς θείας του.

Στή νέα πολυτελῆ κατοικία του, ὁ Ἀβραάμιος περνοῦσε τή ζωή του ἀπομονωμένος σέ μικρό δωμάτιο, ὅπου ἀσκήτευε στό μοναχικό βίο, λαμβάνοντας λιτή τροφή καί ἀναπαυόταν λίγες ἡμέρες μόνο σέ κάποιο κάθισμα. 

Λίγο χρόνο μετά, ἐγκατέλειψε τή φιλόξενη οἰκία τῆς ἐξαδέλφης του καί κατέφυγε στή μονή πού βρίσκεται στό ὄρος Κυμινᾶ, ἀφοῦ ἀκολούθησε τόν φημισμένμο γιά τήν εὐσέβειά του καί τίς ἀρετές του Μιχαήλ τόν Μαλεΐνο († 12 Ἰουλίου), πού ἦταν ἡγούμενος τῆς μονῆς καί στενός συγγενής τοῦ Νικηφόρου Φωκά, ἀπό τόν ὁποῖο ἐκάρη μοναχός καί μετονομάσθηκε Ἀθανάσιος.

Οἱ ἀδελφοί τῆς μονῆς σύντομα ἀναγνώρισαν τήν ὑπέροχη διανοητική καί ἠθική ἀξία τοῦ Ἀθανασίου καί προσέτρεχαν κοντά του, ἐπιζητώντας νά πλουτίσουν τίς γνώσεις τους καί νά ἀρυσθοῦν ἠθικά ὀφέλη ἀπό τήν συναναστροφή του. Ἀλλά καί ἡ ἐκτίμηση καί ἡ ἀγάπη τοῦ Μιχαήλ πρός τόν Ἀθανάσιο ἦταν ἐξαιρετικά ἰδιαίτερη καί ἀπέραντη. 

Μέ αὐτό τόν τρόπο, ὅταν ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς καί ὁ ἀδελφός του Λέων, ὁ πρῶτος δομέστικος τῶν Σχολῶν τῆς Ἀνατολῆς, καί ὁ δεύτερος δομέστικος τῶν Σχολῶν τῆς Δύσεως, ἐπισκέφθηκαν τόν θεῖο τους Μιχαήλ, ἐκεῖνος παρουσιάζοντας τόν Ἀθανάσιο, εἶπε πρός αὐτούς: «       Ἰδού ὁ υἱός μου Ἀθανάσιος, ἀπό σήμερα θα εἶναι ὁ πνευματικός ὁδηγός».

Ἡ πρώτη αὐτή πνευματική ἐπαφή καί συνομιλία τοῦ Νικηφόρου μέ τόν Ἀθανάσιο τόσο τόν ἐπηρέασε, ὥστε αἰσθάνθηκε γι’ αὐτόν πραγματική λατρεία. Τό 958 μ.Χ., γιά νά ἀποφύγει τό βαρύ ἔργο τοῦ ἡγουμένου, γιά τό ὁποῖο τόν προόριζε ὁ ἀσθενής Μιχαήλ, ἐγκατέλειψε κρυφά τή μονή καί κατέφυγε στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου παρουσιάσθηκε στόν ἐνάρετο καί ἀγράμματο γέροντα Βαρνάβα, προσποιούμενος καί αὐτός τόν ἀγράμματο, ζήτησε καί τέθηκε ὑπό τήν προστασία του. 

Καλημέρα!

  

 

"Στην τέντα της κληματαριάς

Τα Δικά μας Μνήματα

 

 

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής

---

Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Ματθ. 8,28 - 34, 9,1.

Υπάρχουν άνθρωποι που κατοικούν σε μνήματα δίχως να το ξέρουν. Δεν εννοώ τάφους από πέτρα, εννοώ εκείνες τις κρυφές περιοχές όπου κάποιος αποσύρεται όταν η ζωή τον έχει πληγώσει βαριά και παρατεταμένα, τα κλειστά δωμάτια της ψυχής με τις κατεβασμένες κουρτίνες, τη σιωπή που στην αρχή μοιάζει καταφύγιο και σιγά σιγά γίνεται φυλακή.

Ο σύγχρονος διαβάτης γνωρίζει καλά αυτή τη γεωγραφία. Την περπατά κάθε βράδυ, όταν κλείνει την οθόνη και μένει μόνος με τους θορύβους του εαυτού του.

Το ευαγγελικό επεισόδιο των Γεργεσηνών (Ματθ. 8, 28-34) διαδραματίζεται σε έναν τέτοιο τόπο, μόνο που εκεί η ερημία ήταν και εξωτερική.

Χώρα εθνικών, χωρίς δεσμούς με τον Θεό του Ισραήλ, και οι αγέλες των χοίρων που έβοσκαν στα βουνά της ήταν, για τα μάτια ενός Ιουδαίου, η ορατή απόδειξη ότι εδώ οι θείες εντολές είχαν πάψει να μετρούν.

Μέσα σ' αυτό το τοπίο ζούσαν οι δύο δαιμονισμένοι. Έξω από την πόλη, μακριά από την κοινωνία, αποκομμένοι σχεδόν και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Οι περαστικοί απέφευγαν τον δρόμο εκείνο. Και ποιος θα τους κατηγορούσε;

Αυτό που συγκλονίζει περισσότερο στην εικόνα τους είναι η απώλεια του ονόματος. Όταν σε άλλη διατύπωση του ίδιου γεγονότος ο Χριστός ρωτά «Τί ὄνομά σοι;» (Μάρκ. 5, 9), η απάντηση που έρχεται, «Λεγεών», δηλώνει αριθμό, πλήθος, στρατό.

Το άτομο έχει γίνει πολλοί, χάνοντας πλέον την ατομικότητά του. Κάτι από αυτή τη διάσπαση το αναγνωρίζουμε και στη δική μας εποχή: ο καθένας μας κουβαλά μέσα του ψιθύρους που δε διάλεξε, απαιτήσεις, φόβους, εικόνες του προσώπου του κατασκευασμένες από άλλους, και κάποια στιγμή αναρωτιέται ποια από όλες αυτές τις ηχώ είναι επιτέλους η δική του.

Η ψυχολογία θα μιλούσε ίσως για κατακερματισμό της ταυτότητας, η θεολογία όμως αναφέρεται σε κάτι ουσιαστικότερο, στην δαιμονική κατάληψη.

Το πονηρό εισβάλλει και εκτοπίζει, αγκιστρώνεται εκεί που έπρεπε να βρίσκεται μόνον ο Χριστός, και η εισβολή αυτή στον ψυχικό και σωματικό χώρο του θύματος δε συντελείται χωρίς κάποια σιωπηρή συγκατάθεση της ανθρώπινης θέλησης, μια πόρτα που αφέθηκε μισάνοιχτη, μια συναίνεση που δόθηκε πριν καν την καταλάβουμε.[1]

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Ε΄Ματθαίου)

 

 

Η ελευθερία σε θείες συχνότητες

«Τί ημίν και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού;»

Η εποχή μας σήμερα χαρακτηρίζεται από την έντονη παρουσία των δυνάμεων του κακού και του σκότους, η οποία εκφράζεται σε όλα σχεδόν τα επίπεδα του σύγχρονου τρόπου ζωής. 

Η επήρεια των αρνητικών αυτών δυνάμεων ξεπροβάλλει μέσα από τις ποικίλες δράσεις του ανθρώπου, ο οποίος βιώνει την εκτροπή από την πορεία της αγάπης και την κοινωνία του με τον Θεό σε φάση πνευματικής έκπτωσης , που τον αφήνει να αισθάνεται ως μια τραγική ύπαρξη.

Σ’ αυτή, λοιπόν, τη διάσταση της τραγικότητας του ανθρώπου, ο ευαγγελικός λόγος παρεμβάλλεται λυτρωτικά και τον στηρίζει για να ξαναβρεί τον χαμένο αυθεντικό του εαυτό. Χαρακτηριστική είναι η διήγηση της περικοπής του ευαγγελίου, η οποία αναφέρεται στο περιστατικό της συνάντησης του Κυρίου με δύο δαιμονιζόμενους, οι οποίοι παρουσιάζονται να ζουν υπό την επήρεια των σατανικών δυνάμεων και να διαμένουν σε μνημεία, αποκομμένοι εντελώς από την κοινωνική. πραγματικότητα, αλλά και από τους συνανθρώπους τους.

Πραγματικά η κατάστασή τους, όπως την ακούσαμε σήμερα να την περιγράφει ο ιερός ευαγγελιστής, ήταν τραγική. Οι δυστυχισμένες αυτές υπάρξεις δεν κατοικούσαν στα σπίτια τους και δεν έμεναν μαζί με τις οικογένειές τους. Τριγυρνούσαν σαν περιπλανώμενες σκιές από τόπο σε τόπο και πουθενά δεν μπορούσε να βρει ανάπαυση η ψυχή τους. Γι’ αυτό το λόγο και επέλεγαν τους χώρους των μνημείων και τους μετέτρεπαν στον τόπο κατοικίας τους. 

Η φοβερή αυτή κατάντια τους, εκφράζει ακριβώς πόσο καταστροφική μπορεί ν’ αποβεί η κυριαρχία του διαβόλου πάνω στον άνθρωπο, όταν ο τελευταίος απομακρυνθεί από την αγάπη του Κυρίου του και αφήνει τον εαυτό του έρμαιο και απροστάτευτο απέναντι στις σκοτεινές εκείνες δυνάμεις.

Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἱεροσολυμίτης, Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης

 

Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας γεννήθηκε στή Δαμασκό γύρω στα 660 μ.Χ. ἀπό εὐσεβέστατους γονεῖς, τόν Γεώργιο καί τή Γρηγορία, οἱ ὁποῖοι ἀπό παιδική ἡλικία μέ τή φωτισμένη καί ἄγρυπνη φροντίδα τους καί μέ τίς παραδειγματικές ἀρετές τους, τόν πότισαν μέ τά νάματα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. 

Ἦταν δεκαπέντε χρονῶν, ὅταν μετέβη μέ τούς γονεῖς του στά Ἱεροσόλυμα, προχειρίσθηκε ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Θεόδωρο, τοποτηρητή τοῦ θρόνου τῶν Ἱεροσολύμων, ἀναγνώστης καί ἔπειτα ἔγινε μοναχός στή μονή τοῦ Παναγίου Τάφου. 

Διορίσθηκε γραμματέας καί οἰκονόμος στό ναό τῆς Ἀναστάσεως καί στά Ἱεροσόλυμα παρέμεινε ἐπί σειρά ἐτῶν, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ἀποκλήθηκε «Ἱεροσολυμίτης».

Ὑπό τήν ἐπίβλεψη καί ὁδηγία λογίων μοναχῶν μορφώθηκε καί προέκοψε πολύ, καί διακρινόταν μεταξύ τῶν ἁγιοταφιτῶν πατέρων γιά τή θεολογική κατάρτιση καί τό ζῆλο ὑπέρ τῶν ὀρθῶν δογμάτων. Τό 680 μ.Χ., ἐστάλη μαζί μέ δύο ἄλλους πατέρες στήν Κωνσταντινούπολη, μεταφέροντας εὐχαριστήρια γράμματα  τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων πρός τόν αύτοκράτορα Κωνσταντῖνο τόν Πωγωνᾶτο (668 – 685 μ.Χ.), γιά τή στάση του κατά τήν ΣΤ’ Οἰκουμενική Σύνοδο στήν Κωνσταντινούπολη καί τή στερέωση καί τήν προστασία τῆς Ὀρθοδοξίας. 

Κατά τήν παραμονή του στήν Κωνσταντινούπολη, μέ τήν πρόσκληση τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γεωργίου τοῦ Κυπρίου (679 – 686 μ.Χ.), χειροτονήθηκε ἀπό αὐτόν διάκονος καί τοποθετήθηκε, λόγῳ τῶν μεγάλων προσόντων του, διευθυντής τοῦ ὀρφανοτροφείου τοῦ Ἁγίου Παύλου (στήν περιοχή τοῦ Εὐγενίου). Ἐξ αἰτίας τῆς εὐγλωττίας του ἀπέσπασε ἀμέσως τό θαυμασμό τῆς Βασιλεύουσας καί μέ τήν ἐξαίρετη φιλανθρωπική δράση του κατέστη διάσημος. 

Καλημέρα!

  

 

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι,
που μαζεύουν τα δάκρυα στην ψυχή τους και δημιουργούν εκεί
ήρεμες, ζεστές λίμνες για να εξακολουθεί να υπάρχει και να κολυμπά

Δεκαεπτά έτη από την κοίμηση του Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού

 

Το πρωί τελέσθηκε ιερατικό συλλείτουργο με προεξάρχοντα της Ευχαριστιακής Σύναξης τον Καθηγούμενο της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου Γέροντα Εφραίμ, με τη συμμετοχή Βατοπαιδινών πατέρων και ιερέων από διάφορες Μητροπόλεις.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε τρισάγιο στο σημείο, όπου είχε ενταφιασθεί ο μακαριστός Γέρων Ιωσήφ και εν συνεχεία παρατέθηκε η καθιερωμένη Τράπεζα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Γέρων Εφραίμ αναφέρθηκε στον μακαριστό Γέροντα Ιωσήφ, ο οποίος υπήρξε και ο πνευματικός γεννήτορας της Βατοπαιδινής Αδελφότητας.

Εχθές, Τρίτη 30 Ιουνίου 2026, τελέσθηκε μνημόσυνο στην Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, στο οποίο προεξήρχε ο Ηγούμενος της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας Αρχιμανδρίτης Ελισαίος, πλαισιούμενος από τους Καθηγουμένους των Ιερών Μονών Οσίου Γρηγορίου Γέροντα Χριστοφόρο και Βατοπαιδίου Γέροντα Εφραίμ, ενώ εκπρόσωπο απέστειλε και η Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.

Μετά το πέρας του Ιερού Μνημοσύνου παρατέθηκε στο Μέγα Συνοδικό της Μονής το καθιερωμένο αγιορείτικο κέρασμα, κατά την διάρκεια του οποίου μίλησαν οι προαναφερθέντες Γέροντες  οι οποίοι εξήραν την προσωπικότητα, την αγιασμένη βιοτή και τα χαρίσματα του μακαρίου Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού.

Η απιστία των παιδιών, οφείλεται στους γονείς.

  

Τὰ παιδιὰ μας ἔγιναν ἀνίκανα γιὰ τὴν πίστη ἐξ αἰτίας τῶν γονέων.

Πῶς ἢ γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτά;

Ἐπειδὴ οἱ γυναῖκες τῆς ἐποχῆς μας, ἔχασαν τὴν ὑψηλὴ αὐτὴ συνείδηση, ἄρχισαν νὰ γεννοῦν προπαντὸς κατὰ σάρκα. Τὰ παιδιὰ μας ἔγιναν ἀνίκανα γιὰ τὴν πίστη. Συχνὰ ἀδυνατοῦν νὰ πιστέψουν ὅτι εἶναι εἰκόνα τοῦ Αἰωνίου Θεοῦ. 

Ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία στὶς ἡμέρες μας ἔγκειται στὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι βυθίστηκαν στὴν ἀπόγνωση καὶ δὲν πιστεύουν πιὰ στὴν Ἀνάσταση. Ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου ἐκλαμβάνεται ἀπὸ αὐτοὺς ὡς τελειωτικὸς θάνατος, ὡς ἐκμηδένιση, ἐνῶ πρέπει νὰ θεωρεῖται ὡς στιγμὴ ἀλλαγῆς τῆς μορφῆς τῆς ὑπάρξεώς μας ὡς ἡμέρα γεννήσεώς μας στὴν ἀνώτερη ζωή, σὲ ὁλόκληρο πλέον τὸ πλήρωμα τῆς ζωῆς ποὺ ἀνήκει στὸ Θεό. 

Ἀλήθεια, τὸ Εὐαγγέλιο λέει: Ὁ πιστεύων εἰς τὸν Υἱὸν ἔχει ζωὴν αἰώνιον ὁ δὲ ἀπειθὼν τῷ Υἱῷ οὐκ ὄψεται ζωὴν. (Ἰωάν. 3,36). Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι, ὁ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν. (Ἰωάν. 5,24). Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν τις τὸν λόγον τὸν ἐμὸν τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα. (Ἰωάν. 8,51). Παρόμοιες λοιπὸν ἐκφράσεις μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε πολλές. Συχνὰ ἀκούω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους: Πῶς ἢ γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτά;

Γιατί ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων ἔχασε τὴν ἱκανότητα νὰ πιστεύει; Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ νέα ἀπιστία συνέπεια τῆς εὐρύτερης μορφώσεως, ὅταν αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Γραφὴ γίνεται μύθος, ἀπραγματοποίητο ὄνειρο;

Ἡ πίστη, ἡ ἱκανότητα γιὰ τὴν πίστη, δὲν ἐξαρτᾶται πρωτίστως ἀπὸ τὸν βαθμὸ μορφώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Πράγματι παρατηροῦμε ὅτι στὴν ἐποχή μας, κατὰ τὴν ὁποία διαδίδεται ἡ μόρφωση, ἡ πίστη ἐλαττώνεται, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε οὐσιαστικὰ νὰ συμβαίνει τὸ ἀντίθετο ὅσο δηλαδὴ πλατύτερες γίνονται οἱ γνώσεις τοῦ ἀνθρώπου, τόσο περισσότερες ἀφορμὲς ἔχει γιὰ νὰ ἀναγνωρίζει τὴ μεγάλη σοφία τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Σὲ τί λοιπὸν συνίσταται ἡ ρίζα τῆς ἀπιστίας;

Η βίωση της αλήθειας της Ορθοδοξίας....

 

 

΄΄ Χριστιανός είναι αυτός που έχει τη ζωή του Χριστού και όχι αυτός που κάνει καλά έργα μόνο, γιατί καλά έργα κάνει και κάποιος που δεν είναι χριστιανός.

Και τη ζωή του Χριστού την αποκτά ο άνθρωπος με τη συμμετοχή του στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στη θεία Λειτουργία.

Πνευματική ζωή δεν σημαίνει καλή συμπεριφορά, αλλά παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του ανθρώπου.

Η βίωση της αλήθειας της Ορθοδοξίας θα μας μάθαινε να βλέπουμε τον Θεό στο πρόσωπο των αδελφών μας, να σεβόμαστε τον κόσμο σαν δώρο του Θεού, να στραφούμε από την επιφάνεια στο βάθος της ύπαρξής μας.

Ὁ Ἅγιος Ὑάκινθος ὁ Κουβικουλάριος (Θαλαμηπόλος)

 

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ὑάκινθος γεννήθηκε στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας καί ἄθλησε στά χρόνια τοῦ αύτοκράτορος Τραϊανοῦ (98 – 117 μ.Χ.).

Ἦταν Κουβικουλάριος (δοῦλος ἀπελεύθερος) καί ὑπηρετοῦσε στή Ρώμη, δίπλα στήν τράπεζα τοῦ αύτοκράτορος.

Ὅταν ξεσηκώθηκε διωγμός ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, ὁ Ὑάκινθος δέν δίστασε νά προσεύχεται δημόσια καί νά ἐπικαλεῖται τή βοήθεια τοῦ Χριστοῦ ὑπέρ τῶν πιστῶν του. 

Ἀφοῦ κατηγορήθηκε ἐξ’ αἰτίας αὐτῶν, κλήθηκε ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορος, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ τόν ἐπέπληξε μέ δριμύτητα, τόν πίεζε νά φάει ἀπό τά εἰδωλόθυτα. 

Ἐπειδή δέν συμμορφώθηκε μέ τίς προτροπές του καί παρέμεινε πιστός στή Χριστιανική του ὁμολογία, κλείσθηκε στή φυλακή, ὅπου μετά σαράντα  ἡμέρες ἀπέθανε ἀπό τήν πεῖνα, ἀφοῦ ἀρνήθηκε νά γευθεῖ τά εἰδωλόθυτα πού ΄προσκομίσθηκαν.

Τό Τίμιο Λείψανό του παραλεήφθηκε ἀπό τόν συγγενή του ἱερέα Τιμόθεο, μετακομίσθηκε στή γενέτειρά του Καισάρεια καί τάφηκε στόν κῆπο τῆς οὀκίας του.

Ἡ Σύναξη αὐτοῦ ἐτελεῖτο στό Ἁγιότατο Μαρτύριο αὐτοῦ «ἐν τοῖς Τρῳαδισίου ἐμβόλοις».

Καλημέρα!