Ζήτα πρώτος συγγνώμη.

 

 

† Μακαριστός Μητροπολίτης Παύλος

Η πόρτα για τη σωτηρία είναι ο Σταυρός. Ο Σταυρός του Χριστού πρώτα ο σταυρός ο δικός μας μετά.

Δεν υπάρχει για μας σωτηρία, ούτε στη ζωή μας την προσωπική, ούτε στα σπίτια μας ούτε στα παιδιά μας.

Πάντα ψάχνουμε μια δικαιολογία για τις αποτυχίες μας. Όμως καμία απ’ αυτές δεν είναι αληθινή.

Η αληθινή είναι ότι η ευθύνη είναι δική μας του καθενός μας. Μα γιατί θα μου πείτε; Γιατί δεν αγιαζόμαστε. Ή ακόμα χειρότερα γιατί δεν θέλουμε να αγιαστούμε.

Βέβαια δεν θέλουμε να πάμε στην κόλαση να το πω απλά, αλλά και δεν θέλουμε να αγιαστούμε.

Ε, Δεν υπάρχει τέτοιος δρόμος. Ο δρόμος είναι σαφής, είναι ο δρόμος του Χριστού.

Τον περπάτησε πρώτος, μας άνοιξε για μας το δρόμο και μας είπε έλα παιδί μου ακολούθησέ με.

Στη ζωή θα σε οδηγήσω.

«Αν ξέρουν ότι τους αγαπάς, μπορείς να τους πεις οτιδήποτε».

  

 

Καθώς οι άνθρωποι συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία, φέρνουν μαζί τους τις αμαρτίες τους. 

Όμως φέρνουν επίσης τις αγωνίες, τις πληγές και τα τραύματά τους, το συναισθηματικό τους φορτίο, τις παρεξηγήσεις, τις αμφιβολίες και την άγνοιά τους. 

Φέρνουν το αίσθημα της μοναξιάς, της εγκατάλειψης, καθώς και την αίσθηση ότι τους έχουν αφήσει στο περιθώριο, ότι έχουν μείνει πίσω ή ότι έχουν μείνει απέξω. Φέρνουν τον πόνο και τη θλίψη τους. 

Όταν οι πόρτες του ιερού ναού ανοίγουν, ένας κόσμος γεμάτος ραγισμένες ψυχές εισέρχεται. Ποιος θα ποιμάνει όλες αυτές τις ψυχές; Ποιος θα τις φροντίσει; Ποιος θα τις διδάξει; 

Το τριπλό φίλτρο του Σωκράτη,,,

  

Το τριπλό φίλτρο του Σωκράτη, η αλλιώς η τριπλή διύλιση ή διήθηση, περιλαμβάνει τρία ερωτήματα, που πρέπει να έχουμε κατά νου, όταν μεταφέρουμε μια είδηση για κάποιον για κάτι.

Το φίλτρο της Καλοσύνης. Δηλαδή είναι καλοπροαίρετο αυτό θέλουμε να μεταφέρουμε, θα ωφελήσει πραγματικά αυτόν που θα το ακούσει;

Αναμνήσεις άλλης εποχής...

  

Σπίτι από πέτρα ή πλίθρα, ξύλο, καθόλου πλαστικό,

 καμία τηλεόραση, τάμπλετ ή κινητό τηλέφωνο. 

Μπορεί να ζήσει έτσι κανείς;

Κι όμως, μέσα σε αυτό σπίτι ανέπνεαν, γεννούσαν, νανούριζαν γενιές 

και γενιές ανθρώπων – γιαγιάδες και παππούδες δικοί μας. 

Όπως τότε θα σβήσουμε για λίγο τα ηλεκτρικά φώτα και θα αφεθούμε 

στην ησυχία του χωριού όπου οι ήχοι φθάνουν στα αυτιά μας μέσα από τις

Θα σας πω 4 λόγους για να μη στενοχωριέστε | π. Γεώργιος Σχοινάς

 

Μεγάλες αλήθειες.

 

Με την τεχνολογία χάνουμε την ανθρωπιά μας!

  

Η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία, υπόσχεται σήμερα τα πάντα. Απ’ το ότι θα κάνει καλύτερη τη ζωή μας, ως το ότι θα διαμορφώσει προς χάριν μας έναν καλύτερο κόσμο. 

Με ανέσεις, αγαθά, απολαύσεις, υγεία, μακροζωία… Τέτοια! Λειτουργεί κάπως σαν μεσσίας που υπόσχεται να μας οδηγήσει στην δική της «γη της επαγγελίας»!

Δεν είναι τυχαίο που πολλοί, όχι μόνο δεν έχουν καμμιά επιφύλαξη γι’ αυτήν, αλλά και αφήνονται στις εξελίξεις της, ζουν γ’ αυτές, λατρεύουν – λες – την ίδια, κάνουν και δίνουν τα πάντα για να αποκτήσουν τα προϊόντα της και να ζήσουν τα επιτεύγματά της!

Ωστόσο, όπως θα δούμε, λειτουργεί κατά έναν παράξενο τρόπο. Αντιστρατεύεται την όποια ανθρωπιά έχουμε μέσα μας! Ως ψυχρή που είναι, θέλει κι εμείς να είμαστε το ίδιο! 

Ως μηχανή, θέλει το ίδιο κι εμείς έτσι να δρούμε στις σχέσεις μας με τους άλλους! Οπότε, για ποια «ωραία ζωή» μιλάμε και ποιον «ωραίο κόσμο» που θα μας οδηγήσει, αν απ’ αυτόν λείπει τελείως η ανθρωπιά; Αν όλα είναι μια μηχανή; Τι κι αν είναι αυτόματη, πολύχρωμη, πολυδιάστατη, μοδάτη, απόλυτη γοητευτική; Τόσο το χειρότερο!

Η ομορφιά που μένει.

 

Ὁ Προφήτης Σαμουὴλ

 

Γεννήθηκε στὴν Ἀρμαθαὶμ Σιφὰ στὸ ὄρος Ἐφραίμ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Λευΐ. Ἦταν γιὸς τοῦ Ἐλκανᾶ καὶ τῆς Ἄννας, ἡ ὁποία ἦταν στεῖρα καὶ διὰ τῆς προσευχῆς ὁ Θεὸς τῆς χάρισε παιδί, τὸν Σαμουήλ, ποὺ τὸν ἀφιέρωσε στὸ Θεὸ γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν εὐγνωμοσύνη της.

Ὁ Σαμουὴλ ὅταν μεγάλωσε, ὑπηρέτησε τὸν Κύριο καὶ ἔγινε μέγας προφήτης καὶ κριτὴς τοῦ λαοῦ δικαιότατος. Αὐτὸς ἔχρισε βασιλεῖς , τὸ Σαοὺλ καὶ τὸ Δαυΐδ, προφήτευσε 40 χρόνια καὶ πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα.

Ἃς ἀναφέρουμε, ὅμως, μερικοὺς οἰκοδομητικοὺς λόγους του, ποὺ ξεφώνησε στὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς λαοὺς κάθε ἐποχῆς. Λέει λοιπόν:

«Ἐὰν φοβηθεῖτε τὸν Κύριον καὶ δουλεύσητε αὐτῷ καὶ ἀκούσητε τῆς φωνῆς αὐτοῦ καὶ μὴ ἐρίσητε τῷ στόματι Κυρίου καὶ ἦτε καὶ ὑμεῖς καὶ ὁ βασιλεὺς ὁ βασιλεύων ἐφ’ ὑμῶν ὀπίσω Κυρίου πορευόμενοι ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσητε τῆς φωνῆς Κυρίου... ἔσται χεὶρ Κυρίου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τὸν βασιλέα ὑμῶν».
Δηλαδή, ἂν φοβᾶστε καὶ ὑπολογίζετε τὸν Κύριο, καὶ Τὸν λατρεύετε καὶ ὑπακούετε στὰ προστάγματά Του, καὶ δὲν ἀντιδράσετε πρὸς αὐτὰ πού σας παραγγέλλει ὁ Κύριος, καὶ ἀκολουθεῖτε σταθερὰ καὶ σεῖς καὶ ὁ κυβερνήτης πού σας κυβερνᾷ τὸ δρόμο πού σας ὑποδεικνύει ὁ Κύριος, σᾶς λέγω ὅλα θὰ πηγαίνουν καλά. Θὰ ἔχετε τὴν εὐλογία τοῦ Κυρίου.

Καλημέρα!

  

 

Κάθε μέρα προσπαθώ
να μην χάσω απ' τα μάτια μου,
τα όμορφα πράγματα του κόσμου.

Μην φοβάσαι τη νύχτα.

  

Κι όταν πέφτει το βράδυ και η μέρα σιγά σιγά σιωπά, ο ουρανός γεμίζει μικρά φώτα.

Κανένα δεν άναψε μόνο του.

Ο Δημιουργός τα τοποθετεί ένα ένα στο σκοτάδι, σαν να μας θυμίζει πως ακόμη και μέσα στη νύχτα υπάρχει φως.
Κι ίσως κάπως έτσι να είναι και η ζωή μας.

Υπάρχουν βράδια που μοιάζουν βαριά, σκέψεις που δεν μας αφήνουν να κοιμηθούμε και προσευχές που μένουν για λίγο χωρίς απάντηση.

Κι όμως, ο Θεός δεν έφυγε.

Γυρνώντας πίσω.

 

 

Οι μέρες μικραίνουν σιγά σιγά.

Οι παραλίες αδειάζουν.

Τα βράδια γίνονται λίγο πιο δροσερά.

Και κάπου μέσα μας αρχίζουμε να μετράμε αντίστροφα για την επιστροφή.

Έρχονται οι βαλίτσες.

Και αυτή τη φορά, όταν τις ανοίξουμε, ας μην προσπαθήσουμε να χωρέσουμε μόνο τα πράγματά μας.

Ας βάλουμε μέσα τις αναμνήσεις που χτίσαμε.

Το γέλιο εκείνο που δεν περιμέναμε.

Εκείνο το βράδυ που καθίσαμε μέχρι αργά.

Kαρουλια - Αγιο Ορος : Η προσευχή που νικά το γκρεμό

 

Να μάθουμε να εμπιστευόμαστε τον Θεό μέσα σε όλα.

  

 

Μην περιμένουμε κάτι μεγάλο για να χαρούμε, γιατί έτσι χάνουμε τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας.
Ένα χαμόγελο. Ένα «καλημέρα». Ένα τηλεφώνημα από έναν άνθρωπο που μας θυμήθηκε.
Ένα κερί που ανάβει μπροστά σε μια εικόνα. Λίγες στιγμές ησυχίας. Μια αγκαλιά.
Μια καινούργια ανατολή. Αυτά είναι το σήμερα μας.

Και η ζωή, τελικά, δεν συμβαίνει ούτε στο χθες ούτε στο αύριο. Συμβαίνει τώρα.
Ο Χριστός δεν μας ζητά να κουβαλούμε μια ζωή τις αλυσίδες του παρελθόντος. Μας προσφέρει συγχώρηση και νέα αρχή. Δεν μας ζητά να βασανιζόμαστε από φόβο για το αύριο. 

Μας καλεί να Τον εμπιστευθούμε. Και δεν θέλει να ζούμε με γκρίνια για όσα δεν έχουμε, αλλά με ευγνωμοσύνη για όσα καθημερινά μας χαρίζει.
Αν λοιπόν θέλουμε περισσότερη ειρήνη στην καρδιά μας, ας μάθουμε τρία πράγματα:
Να συγχωρούμε το χθες.
Να εμπιστευόμαστε το αύριο.
Και να ευχαριστούμε τον Θεό για το σήμερα.
Γιατί το χθες πέρασε.
Το αύριο δεν έχει έρθει ακόμη.
Όμως το σήμερα είναι εδώ.

Λόγοι Αγίων.