Από
την 1η Αυγούστου αρχίζει η ευλογημένη περίοδος του Δεκαπενταύγουστου
και μαζί της οι Ιερές Παρακλήσεις προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Για δεκαπέντε ημέρες, οι καμπάνες των ναών σε πόλεις
και χωριά θα καλούν τους πιστούς σε προσευχή.
Μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, οι άνθρωποι αφήνουν δάκρυα,
ελπίδες, φόβους και ευχαριστίες, ζητώντας τη μητρική της
προστασία και τη μεσιτεία της προς τον Υιό της.
Λέγει ο Μέγας Βασίλειος: Άλλο να σου λέγουν πόσο γλυκό είναι το μέλι, και αλλο να το γευθής και να το φας. Ας δοκιμάσωμε την γλυκύτητα των δογμάτων της Εκκλησίας.
Ας ζήσωμε όπως μας θέλει η Εκκλησία. Θα είναι σαν να ανεβήκαμε στους ουρανούς, σαν να ξεπεράσαμε τους ουρανούς, σαν να βυθισθηκαμε στους ωκεανούς, σαν να μετρήσαμε τα πλάτη της οικουμένης, σαν να γνωρίσαμε το σύμπαν, διότι θα γνωρίσωμε τον Θεόν μέσα στην καρδιά μας. Δεν λέγει ότι η " βασιλεία των ουρανών εντός υμών εστιν" ;
"Μη μου σκοτώσετε το νερό.
Μη μου σκοτώσετε τα δέντρα.
Μη μου σκοτώσετε της γης το ποίημα...
Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Σίλας, Σιλουανός, Ἐπαινετός, Κρήσκης καί Ἀνδρόνικος ἀνῆκαν στόν κύκλο τῶν Ἑβδομήκοντα Μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Ὅλοι κήρυξαν τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καί ἀγωνίσθηκαν γιά τήν διάδοση τῆς πίστεως.
Ὁ Ἀπόστολος Σίλας ,μημονεύεται γιά πρώτη φορά ὡς «ἀνήρ ἡγούμενος ἐν τοῖς ἀδελφοῖς» στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Ἀπεστάλη δέ μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο, Βαρνάβα καί Ἰούδα, τόν ἐπικαλούμενο Βαρσαβᾶ, στήν Ἀντιόχεια σέ ἐπίσημη ἀποστολή μεταφέροντας τήν ἐπιστολή τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, πού περιεῖχε τήν ἀπόφαση τῆς Ἀποστολικῆς Συνόδου τῶν Ἱεροσολύμων.
Ἔγινε πιστός σύντροφος τοῦ θεηγόρου Παύλου στήν Καρία, Κιλικία, Λυκαονία, Φρυγία, Γαλατία καί στήν Τρωάδα, καί δέν τόν ἐγκατέλειψε, ἀλλά συνόδευσε αὐτόν καί στήν Μακεδονία, ὅταν, μετά ἀπό τό ὅραμα τῆς Τρωάδος, ἀποφάσισε νά κηρύξει τό Εὐαγγέλιο ἐκεῖ.
Τίς θλίψεις στούς Φιλίππους, τίς ταλαιπωρίες, τούς διωγμούς, τίς μαστιγώσεις, τίς φυλακίσεις, τήν θαυμαστή διάσωση, τήν βάπτιση τῆς πορφυροπώλιδος Λυδίας, τοῦ δεσμοφύλακος καί τῆς οἰκογένειάς του, τήν ἵδρυση τῆς πρώτης Ἐκκλησίας περιγράφουν περιστατικά καί πάλι οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καί στήν διήγηση αὐτῶν ἐξαίρονται ἡ προσωπικότητα καί τό ἔργο τοῦ Ἀποστόλου Σίλα. Πιστά ἀκολουθώντας τόν Ἀπόστολο Παῦλο, τόν συνόδευσε στήν Ἀμφίπολη, Ἀπολλωνία, Θεσσαλονίκη καί στήν Βέροια.
Καί ὅταν ἐκεῖ ξέσπασε διωγμός, ὁ μέν Παῦλος πῆγε στήν Ἀθήνα, οἱ δέ Σίλας καί Τιμόθεος παρέμειναν ἐργαζόμενοι εὐαγγελικά στήν Βέροια. Πέρα ἀπό τό σημεῖο αὐτό σιωποῦν οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων γιά τήν δράση τοῦ Ἀποστόλου Σίλα. Γιά τό ὅτι ὅμως ἐξακολούθησε νά ἐργάζεται γιά τήν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου, αὐτό φαίνεται ἀπό τήν Β’πρός Κορινθίους Ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πού μνημονεύει τόν Ἀπόστολο Σίλα, πού ἔγινε Ἐπίσκοπος Κορίνθου.
Να είσαι ένα άτομο που δεν φοβάται να ρωτήσει κάποιον δύο φορές
αν είναι καλά, όταν λέει ότι είναι καλά κι ας μην είναι!
Να είσαι ο άνθρωπος που χαμογελάει στους άλλους ακόμα
και όταν αυτοί δεν ανταποδίδουν το χαμόγελο!
(1)Να εχεις χαρούμενη οψη πάντοτε και να χαρίζεις ενα χαμόγελο σε όσους συναντάς.
(2)Να μην επηρεάζεσαι απο λάθη του παρελθόντος και να επιμένεις στις μεγαλύτερες επιτεύξεις του μέλλοντος.
(3)Να βλέπεις το κάθε τι απο την ευχάριστη πλευρά του και να επιδιώκεις την πραγματοποίηση της αισιοδοξίας.
(4)Να μιλάς για υγεία ,χαρά και το καλό σε καθε πρόσωπο που συναντάς.
(5)Να σκέπτεσαι να επιδιώκεις και να προσδοκάς μονο το άριστο.
Επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού προκατόχου του Μητροπολίτου κυρού Καλλινίκου (Καρούσου), τέλεσε σήμερα, Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, με την ευκαιρία της μνήμης του Αγίου Μάρτυρος Καλλινίκου, ημέρα κατά την οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος «ήγε τα σεπτά ονομαστήριά του ο εν ουρανοίς αυλιζόμενος αοίδιμος ποιμενάρχης μας, γέροντας και πατέρας, Μητροπολίτης Πειραιώς και Φαλήρου κυρός Καλλίνικος, ο οποίος ήδη ευρίσκεται εν χώρα δικαίων και ζώντων», τιμώντας έτσι «την μνήμην του και εν ευγνωμοσύνη βαθεία διά την σεπτήν ποιμαντορία του, την αγλαόκαρπη επί 28 έτη στην καθ’ ημάς Θεόσωστη Μητρόπολη».
Ανέφερε πως ο μακαριστός προκάτοχός του κυρός Καλλίνικος «αγωνίστηκε μετά πολλής επιστήμης, αγάπης, θυσιαστικής στοργής και αδιαπτώτου προσφοράς για το γεώργιο της κατά Πειραιά συνεκλεκτής, με ρηξικέλευθα και πρωτοποριακά έργα, τα οποία αγωνιζόμεθα να συνεχίσουμε και να παραδώσουμε εις την διάδοχον γενεάν».
Μιλώντας για τις ποικίλες και σπουδαίες αρετές του, σημείωσε πως ήταν «άνθρωπος βαθείας προσευχής, πολλής ενορασιακής ζωής, δυνάμεως ισχυράς, συγγραφεύς πολλών πνευματικών και ψυχωφελών βιβλίων, κατηχητής και άνθρωπος ο οποίος πραγματικά αγαπούσε τον Θεό και τον άνθρωπο».
Η
αληθινή αγάπη δεν περιορίζεται στα όμορφα λόγια, στις ευχές και στις
εύκολες εκδηλώσεις συμπάθειας.
Η αγάπη αποδεικνύεται κυρίως στις
δύσκολες στιγμές· όταν καλούμαστε να σταθούμε δίπλα στον άνθρωπο που
αδικείται, συκοφαντείται, πληγώνεται και μένει μόνος.
Δεν
είναι αγάπη να βλέπουμε την αδικία και να σιωπούμε από φόβο ή συμφέρον.
Δεν είναι αγάπη να γνωρίζουμε την αλήθεια και να επιτρέπουμε στο ψέμα
να επικρατεί. Η σιωπή μπροστά στην αδικία πολλές φορές γίνεται συνενοχή.
Η
αγάπη έχει θάρρος. Υπερασπίζεται τον αδύναμο, στηρίζει τον πληγωμένο,
παρηγορεί τον συκοφαντημένο και υψώνει τη φωνή της εκεί όπου όλοι οι
άλλοι επιλέγουν να απομακρυνθούν. Δεν ζητά αντάλλαγμα ούτε φοβάται μήπως
χάσει την αποδοχή των ανθρώπων.
Ο
Χριστός μάς δίδαξε να αγαπούμε όχι μόνο με λόγια, αλλά με έργα αλήθειας
και θυσίας. Να μην προσπερνούμε τον πόνο του άλλου, αλλά να γινόμαστε η
φωνή εκείνου που δεν μπορεί να μιλήσει και το στήριγμα εκείνου που δεν
έχει κανέναν.
Στο συναξάρι της Εκκλησίας υπάρχει στις 29 Ιουλίου η διήγηση του βίου του αγίου μάρτυρος Καλλινίκου του εν Γάγγρα. Ο άγιος κήρυττε τον Χριστό στην Άγκυρα της Γαλατίας στην Μικρά Ασία.
Οι ειδωλολάτρες τον κατήγγειλαν στον διοικητή Σακερδώτα, ο οποίος, αφού απέτυχε να τον κάνει να εγκαταλείψει την πίστη στον Χριστό, τον βασάνισε με φρικτούς τρόπους. Στο τέλος, διέταξε να του φορέσουν σιδερένια σανδάλια, με καρφιά και κοφτερές λάμες, και να τον σύρουν πίσω από τα άλογά τους μέχρι τη Γάγγρα της Παφλαγονίας, που απείχε περίπου 120 χλμ.
Ο συναξαριστής επισημαίνει ότι με τη στήριξη της χάριτος του Θεού ο άγιος διέτρεξε παραπάνω από την μισή απόσταση, κάτω από ανυπόφορη ζέστη, προπορευόμενος της συνοδείας του. Όταν έφθασε σε έναν τόπο ονομαζόμενο Μάτρικα, οι στρατιώτες, εξαντλημένοι από τη δίψα και ανίκανοι να συνεχίσουν, έπεσαν στα πόδια του και τον ικέτευσαν να κάνει κάτι.
Τότε ο άγιος προσευχήθηκε και από έναν βράχο ανάβλυσε πηγή νερού, η οποία έλαβε το όνομα «πηγή του μάρτυρος Καλλινίκου». Έφθασαν στον προορισμό τους, κι εκεί οι στρατιώτες δεν ήθελαν να θανατώσουν τον άγιο. Εκείνος όμως τους ενθάρρυνε να στήσουν πυρά, όπως είχε διατάξει ο Σακερδώτας και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου.
Ἡ Ἁγία Σεραφείμα ἤ Σεραπία δέν ἀναφέρεται στούς Συναξαριστές, ἀλλά στό Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο. Καταγόταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια καί ἔζησε στήν Ρώμη ἐπί αὐτοκράτορος Ἀδριανοῦ (117 – 138 μ.Χ.). Ὅταν ἡ Ἁγία Σεραφείμα συνελήφθη, τήν διέταξαν νά θυσιάσει στά εἴδωλα καί νά τιμήσει αὐτά.
Ἡ Ἁγία ἀρνήθηκε καί ὁ μισόκαλος διάβολος ἔβαλε στόν λογισμό τῶν βασανιστῶν της νά ἀποπειραθοῦν νά τῆς στερήσουν τήν παρθενική τιμή. Τότε ἡ Ἁγία προσευχήθηκε στόν Θεό καί Ἄγγελος Κυρίου τήν προστάτευσε θέτοντας τήν ἀσπίδα του πρό τῆς Ἁγίας. Οἱ βασανιστές ἔπεσαν ἐπί γῆς μέ παραλυμένα τά μέλη τους.
Ἡ Ἁγία καί πάλι προσευχήθηκε στόν Κύριο νά ἀποκαταστήσει τήν ὑγεία τῶν πολεμίων της καί ἐκεῖνοι ὄντως ἐγέρθηκαν καί ὁμολόγησαν, ὅτι εἶδαν Ἄγγελο νά προτάσσει τήν ἀσπίδα του καί νά τούς ἐμποδίζει νά πλησιάσουν τήν Ἁγία.
Ἡ ὁμολογία ὅμως αὐτή δέν ἔκαμψε καθόλου τήν άγριότητα τῶν βασανιστῶν, οἱ ὁποιοι, πορωμένοι στήν καρδιά, ὑπέβαλαν τήν Ἁγία Σεραφείμα σέ φρικτά μαρτύρια. Τήν ἔκαψαν ζωντανή, ἐνῶ τήν κτυποῦσαν ἀνελέητα μέ πασσάλους, καί στό τέλος ἀπέκοψαν τήν τιμία κεφαλή αὐτῆς.
«Τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τα βιώνεις με την καρδιά, δεν χρειάζονται πολλή φιλοσοφία. |
