Ενοριακή Πανήγυρις Αγίου Ιωάννου Ρώσου

 

Καλη σας ημέρα!

  

 

«Τρία πράγματα μας θυμίζουν 

τον χαμένο παράδεισο: 

-το άρωμα των λουλουδιών, 

Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς.

  

 

Τοῦτος ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Χρόνου, ποὺ τὸν κάνει ν᾿ ἀνθίζει καὶ νὰ μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορὰ εἶναι ὁ σκληρὸς νόμος ποὺ ἔβαλε ἀπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄσπαστη ἁλυσίδα βαστᾷ καὶ τὸν ἄνθρωπο, σκλάβο ἀνήμπορον κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του.

Μόνο μία ἐλπίδα ὑπάρχει γι᾿ αὐτόν, νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὴ φθορά: ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς. Ἐκεῖνος ποὺ πάτησε τὸν θάνατο καὶ ποὺ εἶπε: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα»!

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κλειδοκράτορας τοῦ μυστικοῦ κόσμου, λέγει: «Ἡ κτίσις ὑποτάχθηκε στὴ ματαιότητα, ἄθελά της, μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς κι αὐτὴ ἡ κτίση θὰ λευτερωθεῖ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς, στὴν ἐλευθερία τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. 

Γιατὶ γνωρίζουμε, πὼς ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾷ μαζί μας ὡς τώρα. Κι ὄχι μοναχὰ ἡ κτίση, ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ ἔχουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, ἀναστενάζουμε, περιμένοντας τὴν υἱοθεσία (δηλ. νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ), ἤγουν νὰ λυτρωθεῖ τὸ σῶμα μας ἀπὸ τὴ φθορά». 

Κι ἀλλοῦ λέγει: «Ἂν κατοικεῖ μέσα σας τὸ Πνεῦμα Ἐκείνου ποὺ ἀνάστησε τὸν Ἰησοῦ, Αὐτὸς ποὺ ἀνάστησε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, θὰ ζωοποιήσει τὰ θνητὰ σώματά σας μὲ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικεῖ μέσα σας».

Η μελαγχολία των εξήντα και η ευτυχία του «έως τώρα»

  

Κάπου εκεί, στη στροφή των εξήντα, η ζωή αλλάζει χρώμα. Δεν είναι πια φωτεινή και θορυβώδης όπως στα νιάτα, ούτε πεισματικά δραστήρια όπως στα σαράντα. 

Είναι ήρεμη, σαν φθινοπωρινό απόγευμα. Ο ήλιος χαμηλώνει, μα το φως του είναι πιο ζεστό, πιο σιγανό, πιο αληθινό.

Η μελαγχολία στα εξήντα δεν είναι σκοτεινή· είναι βελούδινη. Σαν παλιό κρασί, πικρίζει μα σε ζεσταίνει. Είναι εκεί όταν αναπολείς τους φίλους που χάθηκαν, τα όνειρα που έμειναν στο προσχέδιο, τις αποφάσεις που πήρες — ή δεν τόλμησες να πάρεις. 

Δεν θρηνείς για το χρόνο· τον συλλογίζεσαι, σαν παλιό γνωστό που έφυγε χωρίς αντίο.
Το σώμα κουβαλάει πια τις αποσκευές του χρόνου: γραμμές στο πρόσωπο, γόνατα που λυγίζουν λίγο πιο εύκολα, νύχτες που δεν κοιμούνται όπως παλιά. 

Μα η ψυχή… η ψυχή γίνεται πιο καθαρή. Ξέρει πια τι έχει σημασία και τι όχι. Ξέρει να σωπαίνει, να συγχωρεί, να περιμένει.
Και μέσα σ’ αυτή τη βουβή ωριμότητα, ανθίζει μια παράξενη, σχεδόν απρόσμενη ευτυχία. Η ευτυχία του να έχεις ζήσει. Του να έχεις αγαπήσει — ακόμα κι αν πόνεσες. Του να έχεις δώσει — ακόμα κι αν δεν σου το ανταπέδωσαν. Του να έχεις αντέξει — ακόμα κι όταν δεν πίστευες ότι θα τα καταφέρεις.

Στα εξήντα, δεν κυνηγάς πια την κορυφή· στέκεσαι και κοιτάς το μονοπάτι. Και λες: «Ήμουν εδώ. Πέρασα. Άφησα σημάδια. Άκουσα τη ζωή να με φωνάζει με τ’ όνομά μου.»
Μπορεί να μην είναι όλα τέλεια, μα είναι δικά σου. Και μόνο το γεγονός ότι στέκεσαι ακόμα όρθιος, με καρδιά ανοιχτή, είναι νίκη. Είναι ευλογία. Είναι ποίηση.

Άγιος Πορφύριος: “Σε εσένα που νιώθεις τον κόσμο γύρω σου να καταρρέει..”

 

Σὲ ἐσένα ποῦ νιώθεις τὸν κόσμο γύρω σου να καταρρέει..

Σὲ ἐσένα ποῦ ἔχεις χίλιες δύο δυσκολίες καὶ δὲν βλέπεις φώς πουθενά!

Σὲ ἐσένα ποῦ νιώθεις ὅτι ὅλα σοῦ πᾶνε μὲ ἀκρίβεια πρὸς τὴν καταστροφή…

Σὲ ἐσένα ποῦ θὲς ἀλλὰ δὲν μπορεῖς…

Σοῦ λέω ὅτι ὅλα θὰ πᾶνε καλά!

Άγιος Πορφύριος: Το άγχος το δημιουργεί η κατάργηση του θρησκευτικού αισθήματος

 

Η απελπισία και η απογοήτευση είναι το χειρότερο πράγμα. 

Είναι παγίδα του σατανά, για να κάνει τον άνθρωπο να χάσει την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρει σε απελπισία.

Όλες σχεδόν οι αρρώστιες προέρχονται από έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό και αυτό δημιουργεί άγχος. 

Το άγχος το δημιουργεί η κατάργηση του θρησκευτικού αισθήματος. Αν δεν έχετε έρωτα για τον Χριστό, αν δεν ασχολείσθε με άγια πράγματα, σίγουρα θα γεμίσετε με μελαγχολία και κακό.

Ολοκληρώθηκε η συνεδρία της ΔΙΣ - Οι αποφάσεις

 

Συνήλθε σήμερα, Δευτέρα 4 Μαΐου 2026, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος της 169ης Συνοδικής Περιόδου, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Η ΔΙΣ, αφού επικύρωσε τα Πρακτικά της Εξουσιοδοτήσεως, όρισε το Πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων για τον εορτασμό της ιεράς μνήμης του Αγίου Αποστόλου των Εθνών Παύλου, ιδρυτού της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως εξής:

α) Την Κυριακή 28 Ιουνίου 2026 στις 7.00 μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Παύλου επί της οδού Ψαρών της πόλεως των Αθηνών, θα τελεσθεί ο Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, στον οποίο θα χοροστατήσει ως εκπρόσωπος της ΔΙΣ ο Σεβασμιώτατος Συνοδικός Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος. Κατά την Ακολουθία του Εσπερινού ορίσθηκε να ομιλήσει ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Σωμαράκης, Γραμματεύς των Εκκλησιαστικών Συνοδικών Δικαστηρίων.   

β) Την Κυριακή 28 Ιουνίου 2026 στις 7.00 μ.μ., στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Αποστόλου Παύλου Κορίνθου, θα τελεσθεί ο Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, με τη συμμετοχή Σεβασμιωτάτων Συνοδικών Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος, επ’ ευκαιρία των εορταστικών εκδηλώσεων ‒ τις οποίες διοργανώνει κατ’ έτος η Ιερά Μητρόπολη Κορίνθου ‒ υπό τον τίτλο «Κ’ Κορίνθου Παύλεια 2026». Κατά την Ακολουθία του Εσπερινού θα ομιλήσει ως εκπρόσωπος της ΔΙΣ ο Σεβασμιώτατος Συνοδικός Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος.

γ) Το πρωί της Εορτής, Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Παύλου επί της οδού Ψαρών της πόλεως των Αθηνών, θα τελεσθεί ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, με τη συμμετοχή Σεβασμιωτάτων Συνοδικών Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος. Κατά τη Θεία Λειτουργία θα ομιλήσει ο Σεβασμιώτατος Συνοδικός Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίος.

Μην στερήσετε τον εαυτό της από την Θεία Λειτουργία!

 

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΥΓΙΗΣ;

  

Ακούσαμε από το ευαγγέλιο του Ιωάννη (Ιω. 5:1-15): «Έπειτα από αυτά ήλθε η εορτή των Ιουδαίων και ανέβηκε ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα. 

Εκεί δε στα Ιεροσόλυμα υπήρχε μία δεξαμενή νερού, η οποία στην Εβραϊκή γλώσσα είχε το όνομα Βηθεσθά. Γύρω της, επίσης, υπήρχαν πέντε υπόστεγα. 

Σ’ αυτά τα υπόστεγα βρισκόταν πολύ πλήθος από αρρώστους, τυφλοί, χωλοί, άνθρωποι με ακίνητο και σαν ξερό κάποιο μέλος του σώματός τους. Ανάμεσά τους βρισκόταν κι ένας άνθρωπος, ο οποίος ήταν ασθενής τριανταοκτώ χρόνια. 

Όταν τον είδε ο Ιησούς (που γνωρίζει τα πάντα, ακόμη και πριν τη γέννησή τους), και σαν Θεός που ήταν ήξερε ότι πολύ καιρό είναι άρρωστος, του λέγει· “θέλεις να γίνης υγιής;”».

Ω η δίχως ίχνος κενοδοξίας πρόθεση του Κυρίου να θεραπεύσει τον άρρωστο! Δεν περιμένει να τον παρακαλέσουν οι ασθενείς, ο ίδιος βιάζεται να τους θεραπεύσει. Όντας ήλιος της δικαιοσύνης απλώνει σε όλους τις ακτίνες της ευεργεσίας του.

***
Υπήρχε λοιπόν στα Ιεροσόλυμα, κοντά στην Προβατική πύλη του τείχους, μία δεξαμενή νερού, η οποία στην Εβραϊκή γλώσσα είχε το όνομα Βηθεσθά. Γύρω της, επίσης, υπήρχαν πέντε υπόστεγα. Σ’ αυτά τα υπόστεγα βρισκόταν πλήθος από αρρώστους, τυφλοί, χωλοί, άνθρωποι με ακίνητο και σαν ξερό κάποιο μέλος του σώματός τους.

Τα πέντε υπόστεγα, τα γεμάτα αρρώστους, συμβολίζουν την Ιουδαϊκή αρρώστια. Και πράγματι ασθενεί ο Ιουδαϊκός λαός δια των πέντε αισθήσεων – της όρασης, της όσφρησης, της γεύσης, της ακοής, της αφής –, μέσω αυτών αρρώσταιναν τα παιδιά των Ιουδαίων.

Δεν είχαν καθαρή όραση, αφού, αν και έβλεπαν θαύματα, δεν τα έβλεπαν. Δεν είχαν καλή γεύση, αφού, αν και έτρωγαν μάννα, αυτοί ζητούσαν να τρώνε σύκα. Δεν είχαν υγιή όσφρηση, αφού προτιμούσαν να οσφραίνονται διαβολική δυσωδία από την ευωδία του Δεσποτικού μύρου. 

Δεν είχαν καλή ακοή, αφού έδειχναν προθυμία υπακοής στα διαβολικά συρίσματα κι όχι στις προφητικές φωνές. Δεν είχαν τέλος αφή που να τους βοηθά, αφού προσκυνούσαν τα είδωλα και περιφρονούσαν τον ζώντα Θεό.

Αλλά με την ένσαρκη παρουσία του ο Δεσπότης Χριστός, ο ποιητής των αισθήσεων και των κτισμάτων δημιουργός, διόρθωσε τα σωματικά πάθη και τα ψυχικά νοσήματα. 

Να εκπαιδεύεις ....

  

Να εκπαιδεύεις το βλέμμα σου,να μην στέκεται στα χαλάσματα...
Και το νου σου,να ξεχωρίζει τις όμορφιές μέσα τους.
Να εκπαιδεύεις την σκέψη σου, να μην κάνει θόρυβο διαβαίνοντας από δίπλα τους.

Θα έρθει, ώρα που θα βγεις από την Μεγάλη Έρημο και τότε θα καταλάβεις το ‘’γιατί’’ έπρεπε να την περάσεις

 

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν ζορίζεται.

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν αγωνιά για κάτι.

Όλοι και με κάτι συνεχώς παλεύουνε. Όλοι, υπάρχει κάτι, που βαθιά φοβούνται.

Αν δεν δοκιμαστείς μέσα στο καμίνι της φωτιάς, δεν θα λάμψει το χρυσάφι μέσα σου.

Και αν δεν περάσεις από την προσωπική σου Έρημο, μην περιμένεις το Πνεύμα σου να δυναμώσει.

Μην ξοδεύεις χρόνο στο να σκέφτεσαι ‘’γιατί’’, και ‘’πως’’ και ‘’τι θα γινόταν εάν’’.

Πάλεψε.

Πάλεψε με συνέπεια.

Άντεξε.

Άντεξε για όσο χρειαστεί και για όσο ο Θεός το επιτρέψει.

Είναι πρόσωπο

 

Είναι μεγάλο πράγμα να βιώνεις την αλήθεια·

και η αλήθεια ξέρετε δεν είναι μία ιδέα ή μία φιλοσοφία. 

Ἡ Ἁγία Πελαγία ἡ Μάρτυς

 

Ἡ Ἁγία Πελαγία γεννήθηκε στὴν πόλη Ταρσὸ τῆς Κιλικίας καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.). Μεγάλωσε σὲ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον. 

Ὅμως, σὲ νεαρὴ ἡλικία, εἶδε σέ ὅραμα τὸν Ἐπίσκοπο τῆς πόλεως Λίνο, ὁ ὁποῖος βάπτιζε καὶ ἐπέστρεφε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. 

Ἔτσι ἐπιθύμησε νὰ τὸν δεῖ καὶ ἀφοῦ ζήτησε ἄδεια ἀπὸ τὴν μητέρα της μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι θὰ μεταβεῖ στὴν τροφό της, ποὺ ζοῦσε σὲ ἄλλη πόλη, προσῆλθε στὸν Ἐπίσκοπο καὶ βαπτίσθηκε. 

Ἀφοῦ παρέδωσε τὰ πολυτελὴ  ἐνδύματά της, ντύθηκε μὲ φτωχικὰ ροῦχα καὶ παρουσιάσθηκε στὴν μητέρα της. 

Ὃταν ἡ μητέρα της ἀντίκρισε τὴν θυγατέρα της μὲ αὐτὴ τὴν ἐνδυμασία καὶ ἄκουσε γιὰ τὴν μεταστροφή της στὸν Χριστό, τὴν κατήγγειλε στὸν υἱὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ στὴν συνέχεια στὸν ἴδιο τὸν Διοκλητιανό. 

Ὁ αὐτοκράτορας ἔδωσε ἐντολὴ νὰ πυρώσουν ἕνα χάλκινο βόδι μέσα στὸ ὁποῖο ἔριξαν τὴν Ἁγία, ἡ ὁποία βρῆκε ἔτσι μαρτυρικὸ θάνατο.
Ἡ Σύναξη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Πελαγίας ἐτελεῖτο στὸ Μαρτύριον αὐτῆς κοντὰ στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κόνωνος.

Χριστός Ανέστη.

  

 

“Του Μαϊου ροδοφαίνεται η μέρα
που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες, αχτίδες, νερά.
Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι
παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι

Το Μάθημα της Κυριακής του Παραλύτου.

  

 

Κάθε χρόνο, την Κυριακή του Παραλύτου, η Εκκλησία μας υπενθυμίζει τη θεραπεία ενός ανθρώπου που περίμενε τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια δίπλα στην Προβατική Κολυμβήθρα. 

Σήμερα, στην καρδιά του Αγίου Όρους, στη μεγαλοπρεπή Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, ένας άλλος «παράλυτος», ο μοναχός Ιώβ, μας διδάσκει ότι η πραγματική ίαση δεν είναι πάντα η σωματική, αλλά η πνευματική ελευθερία.

​Όποιος έχει επισκεφθεί το Σεράι, γνωρίζει μια εικόνα που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη: Πριν καν ακουστεί το πρώτο σήμαντρο για τον Όρθρο, ο π. Ιώβ βρίσκεται ήδη στη θέση του μπροστά - μπροστά μέσα στο Καθολικό. Παρά τους περιορισμούς του αναπηρικού αμαξιδίου, η συνέπειά του στις ακολουθίες είναι παροιμιώδης.

​Δεν είναι απλώς ένας μοναχός που υπομένει την κατάστασή του· είναι ένας αγωνιστής που αρνείται να επιτρέψει στο σώμα να καθορίσει τους ρυθμούς της ψυχής του. 

Η παρουσία του εκεί, στην πρώτη γραμμή της προσευχής, αποτελεί έναν αμίλητο έλεγχο για όλους εμάς τους «υγιείς» που συχνά μετρούμε την κούραση και αναζητούμε δικαιολογίες για την πνευματική μας νωθρότητα.

​Αν κάτι χαρακτηρίζει τον π. Ιώβ, δεν είναι η αναπηρία του, αλλά το πλατύ, ειλικρινές χαμόγελό του. Σε μια εποχή όπου η μελαγχολία και η απελπισία τείνουν να γίνουν κοινωνικά φαινόμενα, το πρόσωπο αυτού του μοναχού εκπέμπει μια παράδοξη χαρά.

​Πρόκειται για τη «χαρμολύπη» των Πατέρων,την χαρά που πηγάζει από τη βαθιά πίστη ότι τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς το θέλημα του Θεού. Το χαμόγελό του λέει περισσότερα από χιλιάδες κηρύγματα: λέει ότι ο Χριστός είναι παρών στις δυσκολίες μας, ότι η ζωή έχει νόημα ακόμα και μέσα στον πόνο, και ότι ο Παράδεισος κερδίζεται με την ευχαριστιακή υπομονή.