Νά ανάβεις τό καντηλάκι στό σπιτικό σου.

  

Μήν τό λησμονείς.
Μήν τό θεωρείς ασήμαντο.
Κι αυτό δείχνει τήν αφοσίωσή σου, τήν πίστη σου, τήν αγάπη σου.

Κι άς είναι απλοϊκό καί ταπεινό.
Ό Θεός βλέπει τήν πρόθεσή σου, τήν διάθεση τής καρδιά σου.

Άν μπορείς νά θυμιατίζεις καί τόν χώρο, ψέλνοντας τό «Άξιον εστίν», ή κάποιο άλλο τροπάριο ενός Αγίου.

Μπορεί αυτά νά μάς φαίνονται ασήμαντα αλλά είναι σημαντικά, μπορεί νά μοιάζουν τυπικά αλλά είναι ουσιαστικά, όταν γίνονται μέ συναίσθηση καί ευλάβεια.

Μά μήν μείνεις μόνο σέ αυτά.
Γιά λίγα λεπτά άσε τίς κοσμικές μέριμνες καί προσευχήσου.
Κάνε το Απόδειπνο, πές τούς χαιρετισμούς, επανέλαβε ξανά καί ξανά τήν «ευχούλα».

Έτσι ενεργεί ή Χάρις.
Ό Θεός βλέπει τόν μικρό μας αγώνα καί μάς φωτίζει, μάς ενισχύει, μας παρηγορεί και μάς δίνει δύναμη γιά μεγαλύτερους αγώνες.

Καλό απόγευμα!

  

 

Δεν έχει κάθε μέρα το ίδιο χρώμα, όπως ο ουρανός και η καρδιά. 

Υπάρχουν μέρες που η αγάπη χαμογελά, άλλες που ζητά σιωπή. 

Και δεν πειράζει... 

Η Καλοσύνη δεν είναι αδυναμία.

  

Στις μέρες μας, η καλοσύνη συχνά παρεξηγείται.

Πολλοί τη θεωρούν αδυναμία.
Άλλοι την περνούν για αφέλεια.
Κάποιοι νομίζουν πως ο καλός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει, δεν βλέπει, δεν πονά, δεν κουράζεται, δεν έχει όρια, δεν έχει αξιοπρέπεια.

Κι όμως, κάνουν μεγάλο λάθος.

Ο καλός άνθρωπος δεν είναι αδύναμος.
Είναι εκείνος που θα μπορούσε να απαντήσει, αλλά σωπαίνει για να μη πληγώσει.
Θα μπορούσε να εκδικηθεί, αλλά προτιμά να αφήσει την κρίση στον Θεό.
Θα μπορούσε να σκληρύνει, αλλά επιλέγει να κρατήσει την ψυχή του καθαρή.
Θα μπορούσε να γίνει όπως εκείνοι που τον πίκραναν, όμως αγωνίζεται να μη χάσει αυτό που ο Θεός φύτεψε μέσα του.

Η καλοσύνη δεν είναι άγνοια του κακού.
Είναι συνειδητή επιλογή να μη γίνεις μέρος του κακού.

Ο καλός άνθρωπος βλέπει. Καταλαβαίνει. Πονά. Πληγώνεται. Κουράζεται. Στεναχωριέται.
Αλλά δεν αφήνει την πίκρα να κυβερνήσει την καρδιά του.

Δεν είναι ότι δεν μπορεί να μιλήσει.
Είναι ότι ξέρει πως δεν αξίζει κάθε στιγμή ένας λόγος θυμού.
Δεν είναι ότι δεν έχει δύναμη.
Είναι ότι η δύναμή του δεν χρειάζεται θόρυβο για να φανεί.
Δεν είναι ότι δεν γνωρίζει ποιος τον αδικεί.
Είναι ότι δεν θέλει να γίνει αιχμάλωτος της αδικίας.

Γιατί η καλοσύνη, όταν είναι αληθινή, έχει μέσα της Χριστό.

Δεν είναι μια απλή ευγένεια. Δεν είναι ένα κοινωνικό χαμόγελο.
Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά για να φανούμε καλοί στους ανθρώπους.

Είναι καρπός ψυχής. Είναι άσκηση. Είναι σταυρός. Είναι νίκη πάνω στον εγωισμό.
Είναι το ήσυχο φως μιας καρδιάς που δεν θέλει να σκοτεινιάσει.

Από όλα περισσότερο ξέρεις τι μου λείπει?

  

Εκείνο το καλοκαίρι που μετρούσαμε

 την ευτυχία στα παγωτά που φάγαμε..

Εκείνο το καλοκαίρι που οι πληγές ήταν μόνο

 στα γόνατα και όχι στην ψυχή μας..

Εκείνο το καλοκαίρι που υπήρχαν μόνο γέλια κι όχι δάκρυα..

"Ένα μυστικο του Αγίου Πορφυρίου!

  

Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, 

ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρη...

Υπάρχουν μυστικά. ..Το ουσιαστικότερο είναι 

να φύγεις απ’ τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.

.Ό,τι γίνεται, να γίνεται .από αγάπη.

Η θεία Χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος. 

Για να την προσελκύσουμε, θέλει αγάπη, λαχτάρα..

Η Χάρις του Θεού θέλει θείο έρωτα...

Μην πιέζετε την ψυχή σας να αισθανθεί τον Θεό.

  

 

Μην πιέζετε την ψυχή σας να αισθανθεί τον Θεό.
Η καρδιά δεν ανοίγει με την βία ούτε με την ανησυχία.

Ανοίγει όταν ταπεινωθεί, όταν ησυχάσει και αφεθεί στην αγάπη Του.

Πολλές φορές νομίζουμε ότι όσο περισσότερο, αγωνιζόμαστε τόσο πιο κοντά θα έρθει η χάρις.

Δεν είναι έτσι.

Αγώνας χρειάζεται, αλλά χωρίς σφίξιμο.

Το λουλούδι δεν ανθίζει επειδή το τραβάς να μεγαλώσει.

Ανθίζει όταν βρει ήλιο, νερό και γαλήνη.

Έτσι και η ψυχή.

Όταν δεν έχεις κατάνυξη, μη στενοχωριέσαι.
Όταν δεν έχεις δάκρυα, μη νομίζεις ότι σε εγκατέλειψε ο Θεός.

Εκείνες τις ώρες να μένεις πιστός στα μικρά:
στην προσευχή,
στην υπομονή,
στη σιωπή,
στην ευχαριστία.

Αυτά τα βλέπει ο Θεός περισσότερο από τις μεγάλες συγκινήσεις.

Να μην εξετάζεις συνεχώς τον εαυτό σου για να δεις αν προόδευσες.

Η συνεχής παρατήρηση πολλές φορές γεννά ταραχή.

Εξαφανίζουν το δίκαιο

 

Πολλοί εξαφανίζουν το δίκαιο, όταν καταφρονούν τους φτωχούς

Ὁ Ἅγιος Παγκράτιος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

 

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Παγκράτιος καταγόταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια καί ἄθλησε στά ἀποστολικά χρόνια. Σέ νεαρή ἡλικία ἐπισκέφθηκε μέ τούς γονεῖς του τά Ἱεροσόλυμα ὅπου ἔλαβε καί τό θεῖο Βάπτισμα. 

Ἀφοῦ γνωρίσθηκε μέ τόν Ἀπόστολο Πέτρο, μετά τόν θάνατο τῶν γονέων του, ἀκολούθησε αὐτόν ὡς βοηθός στήν Ἀντιόχεια καί στήν Κιλικία, ὅπου συνάντησε τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ἀπό τόν ὁποῖο καί χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος τῆς Ταυρομενίας στήν Σικελία.

Κατά τήν μετάβαση στήν ἐπισκοπή του προσείλκυσε στήν χριστιανική πίστη τούς ναύκληρους τοῦ πλοίου ἐπάνω στό ὁποῖο ἐπέβαινε, τόν Λυκαονίδη καί τόν Ρωμύλο. Ἡ Ἀποστολική του δράση στήν Ταυρομενία, ὑπῆρξε ἰδιαίτερα καρποφόρος. 

Ἔτσι, μετά τά φωτισμένα κηρύγματα καί τά θαύματά τους  προσείλκυσε στόν Χριστό πλῆθος εἰδωλολατρῶν, ὅπως καί τόν ἴδιο τόν ἡγεμόνα τῆς περιοχῆς Βονιφάτιο, ὁ ὁποῖος καί βοήθησε τόν Παγκράτιο στήν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου.

Κάθε ἡμέρα κτίζονταν νέοι ναοί, γκρεμίζονταν τά εἴδωλα καί οἱ κάτοικοι τῆς Ταυρομενίας καί τῶν γύρω περιοχῶν ἀσπάζονταν ὅλοι μαζί τόν Χριστιανισμό καί βαπτίζονταν. 

Καλημέρα!

  

 

Στο βιβλίο των σκέψεών σου,
φύλαξε στιγμές από την σημερινή μέρα,

Η αμαρτία δεν θέλει να μένει μόνη

  

Η αμαρτία δεν θέλει να μένει μόνη.
Δεν αρκείται να πληγώσει έναν άνθρωπο.
Θέλει να γίνει συνήθεια, νοοτροπία, δικαιολογία, τρόπος ζωής.
Θέλει να απλωθεί, να μολύνει, να παρασύρει, να βρει συνοδοιπόρους στο σκοτάδι της.

Γι’ αυτό πολλές φορές, όταν ο άνθρωπος πέφτει, δεν μένει μόνο στην πτώση του. Προσπαθεί να πείσει και τους άλλους πως αυτό που κάνει δεν είναι πτώση, αλλά ελευθερία. Δεν είναι ασθένεια της ψυχής, αλλά δικαίωμα. Δεν είναι απομάκρυνση από τον Θεό, αλλά προσωπική επιλογή χωρίς συνέπειες.

Όμως η αμαρτία, όσο κι αν στολίζεται με ωραία λόγια, παραμένει πληγή.
Όσο κι αν παρουσιάζεται ως χαρά, αφήνει μέσα στην ψυχή πίκρα.
Όσο κι αν φαίνεται στην αρχή γλυκιά, στο τέλος κουράζει, σκοτεινιάζει και σκλαβώνει τον άνθρωπο.

Η Εκκλησία δεν μιλά για την αμαρτία από σκληρότητα, αλλά από αγάπη. Δεν φανερώνει την πληγή για να ντροπιάσει τον πληγωμένο, αλλά για να τον οδηγήσει στη θεραπεία. Δεν καταδικάζει τον άνθρωπο που έπεσε, αλλά του δείχνει το χέρι του Χριστού που τον σηκώνει.

Ο άνθρωπος δεν είναι η αμαρτία του.
Δεν είναι το λάθος του.
Δεν είναι η πτώση του.
Είναι εικόνα Θεού, πλασμένος για φως, για αγάπη, για αγιότητα, για αιωνιότητα.

Η αμαρτία θέλει να μας πείσει πως δεν αλλάζουμε.
Ο Χριστός μάς βεβαιώνει πως μπορούμε να αναστηθούμε.
Η αμαρτία λέει: «έτσι είσαι».
Ο Χριστός λέει: «έλα όπως είσαι, και θα σε κάνω καινούργιο άνθρωπο».

Το μεγάλο κακό δεν είναι μόνο να πέσει κανείς. Όλοι πέφτουμε. Το μεγάλο κακό είναι να αγαπήσει την πτώση του. Να τη δικαιολογήσει. Να τη βαπτίσει αλήθεια. Να τη μεταδώσει και στους άλλους σαν δρόμο ζωής.

Γιατί η αμαρτία ζητά παρέα, ενώ η μετάνοια ζητά ταπείνωση.
Η αμαρτία φωνάζει για να επιβληθεί, ενώ η μετάνοια γονατίζει για να σωθεί.
Η αμαρτία σκορπά σκοτάδι, ενώ η μετάνοια ανοίγει παράθυρο στο φως του Θεού.

Ας μην κρίνουμε, λοιπόν, τον άνθρωπο.
Ας μην πετροβολούμε τον αδελφό μας.
Ας μη γινόμαστε σκληροί απέναντι στην πτώση του άλλου.
Αλλά και ας μη λέμε το σκοτάδι φως, την πληγή υγεία, την αμαρτία αρετή.

Να εισαι ιδιαίτερος.

 

Η σιωπή που σώζει... και η σιωπή που πληγώνει

  

Η σιωπή είναι μία από τις μεγαλύτερες αρετές της πνευματικής ζωής.

Οι Άγιοι δεν αγάπησαν τη σιωπή επειδή φοβούνταν να μιλήσουν. Την αγάπησαν γιατί μέσα στη σιωπή άκουγαν τη φωνή του Θεού.

Όμως ο Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης μάς υπενθυμίζει μια μεγάλη αλήθεια:

Δεν είναι κάθε σιωπή ευλογημένη.

Μπορεί κάποιος να μη μιλά καθόλου με το στόμα του, αλλά μέσα στην καρδιά του να καταδικάζει, να θυμώνει, να ζηλεύει και να κατηγορεί τους άλλους.

Αυτή δεν είναι πνευματική σιωπή.

Είναι μια σιωπή που κρύβει θόρυβο.

Ούτε ωφελεί να κρατά κανείς τα χείλη του κλειστά, ενώ η καρδιά του γεμίζει με μελαγχολία, απόγνωση και απελπισία.

Ο Θεός δεν ζητά μόνο να σιωπήσει η γλώσσα.

Ζητά να ειρηνεύσει η καρδιά.

Η αληθινή σιωπή δεν είναι απουσία λόγων.

Είναι παρουσία του Θεού.

Είναι εκείνη η κατάσταση όπου σταματούν οι κατακρίσεις, οι φαντασίες, οι φόβοι και οι άσκοποι λογισμοί, και ο άνθρωπος αφήνει χώρο στη χάρη του Αγίου Πνεύματος να κατοικήσει μέσα του.

Στον σημερινό κόσμο, όπου όλοι μιλούν ασταμάτητα, σχολιάζουν, κατακρίνουν και αντιδρούν, ίσως η μεγαλύτερη μαρτυρία ενός χριστιανού να είναι μια καρδιά που παραμένει ήρεμη.

Μια καρδιά που δεν σιωπά από πείσμα.

Αλλά από ταπείνωση.

Δεν σιωπά από αδιαφορία.

Αλλά από αγάπη.

Δεν σιωπά επειδή δεν έχει τι να πει.

Αλλά επειδή πρώτα ακούει τον Θεό.

Ο Χριστός μάς δείχνει τον δρόμο

Ο Κύριος δεν μιλούσε αδιάκοπα.

Προσευχόταν.

Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος | Θεατρικό Αγ. Δημητρίου Πειραιώς | 39η Γιορτή Νεολαίας

 

«Σαν τα καρπούζια, παιδί μου...»

  

 

«Γέροντα, πώς ομοιάζουν οι Χριστιανοί σήμερα;»
«Σαν τα καρπούζια, παιδί μου...»

Με αυτή την απλή, γεμάτη πνευματική σπιρτάδα κουβέντα, ένας γέροντας στο Άγιον Όρος αποτύπωσε μια μεγάλη αλήθεια για την εποχή μας. Αν το καλοσκεφτείς, το καρπούζι είναι ένα φρούτο που εύκολα σε ξεγελάει.Απ' έξω, καταπράσινο και στιβαρό 

- Βλέπεις μια επιφάνεια όμορφη, σκληρή, που σου δίνει την εντύπωση πως τίποτα δεν τη λυγίζει. Έτσι είναι και πολλοί Χριστιανοί σήμερα. Φοράνε το «ένδυμα» της ευσέβειας, ξέρουν τα λόγια, ακολουθούν τα έθιμα, δείχνουν ακλόνητοι.

Από μέσα, όμως, τι γίνεται; Εκεί είναι το μεγάλο ερώτημα. Γιατί το καρπούζι, αν δεν έχει ωριμάσει σωστά στον ήλιο, αν δεν έχει τραβήξει τους χυμούς που πρέπει από τη γη, μένει άγουρο. Ή, ακόμα χειρότερα, σαπίζει εσωτερικά χωρίς να φαίνεται τίποτα στην επιφάνεια.

Όπως τονίζει συχνά η γεροντική σοφία, η πνευματική ζωή δεν είναι βιτρίνα. «Όταν αγοράζεις ένα καρπούζι, δεν το παίρνεις για το φλοιό του, αλλά για τη γλυκάδα της σάρκας του. Έτσι και ο Θεός, δεν κοιτάζει το εξωτερικό μας περιτύλιγμα, αλλά αν η καρδιά μας είναι γλυκιά, γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και καλοσύνη.» 

Δεν είναι κακό να ξεκαβαλάς το καλάμι που και που.

  

Γράφει κάπου ο άγιος Αυγουστίνος πως η Βασιλεία του Θεού έχει πόρτα χαμηλή και πως για να μπει κανείς μέσα, θα πρέπει ή να σκύψει, ή να είναι παιδί.

Αν το καλοσκεφτείς, το ίδιο πάνω κάτω ισχύει και στο τώρα… Αν δεν μάθεις να κάνεις πίσω που και που, αν δε μάθεις εκούσια καμμιά φορά να ταπεινώνεσαι, αν δε μάθεις να πατάς τα θέλω και τον εγωισμό σου για χάρη του άλλου, δεν βγαίνει η ζωή…

Πρέπει να μπορείς να χαμηλώσεις, πρέπει να μπορείς να σιωπάς… Αλλιώς θα γυρνάς σαν το αγρίμι, έτοιμος να αρπαχτείς με τον καθένα, ακόμα και για αφορμές ασήμαντες.

Καβγάς στο σπίτι, καβγάς στη δουλειά, καβγάς στο δρόμο, καβγάς με τους γείτονες…