Άγιοι Πάντες – Ακούστε αυτό το Συγκινητικό Ψαλτοτράγουδο

 

Πώς σταματούν οι καβγάδες στην οικογένεια; Οι χρυσές συμβουλές του Αγίου Ιακώβου

 

Οι Άγιοι Πάντες.

 

 

Μία Κυριακή μετά την Αγία Πεντηκοστή η Εκκλησία μάς καλεί να εορτάσουμε τη Σύναξη των Αγίων Πάντων. Και δεν είναι τυχαίο. Διότι κάθε άγιος αποτελεί μια νέα Πεντηκοστή μέσα στην ιστορία, μια νέα φανέρωση της δόξας του Θεού στον κόσμο.

Κάθε άγιος είναι ένας ζωντανός ναός του Παρακλήτου. Είναι ένας άνθρωπος στον οποίο κατήλθε το Άγιο Πνεύμα, τον αγίασε, τον ξεχώρισε από το φρόνημα της αμαρτίας και τον μεταμόρφωσε σε στύλο πυρός, που φωτίζει την Εκκλησία και τον κόσμο.

Οι Άγιοι είναι ο αμάραντος καρπός του Ευαγγελίου. Είναι το αποτέλεσμα του αποστολικού κηρύγματος μετά το θαύμα της Πεντηκοστής. Σπορέας υπήρξε ο Χριστός, εργάτες και θεριστές οι Απόστολοι, καρπός και δόξα οι Άγιοι Πάντες.

Η αγιότητα δεν είναι προνόμιο λίγων εκλεκτών. Είναι κλήση όλων. Είναι εντολή του Θεού, αλλά ταυτόχρονα και δώρο της χάριτός Του.

«Άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ άγιός ειμι», μας λέγει ο Κύριος.

Άγιος σημαίνει ο ξεχωρισμένος, ο αφιερωμένος στον Θεό. Στην αρχαιότητα «άγιον» ονομαζόταν το ζώο που προοριζόταν για θυσία και το αντικείμενο αφιέρωμα για την λατρεία του Θεού, το οποίο έπρεπε να είναι άμωμο και καθαρό από κάθε ελάττωμα.

Έτσι και ο Χριστός υπήρξε ο κατ’ εξοχήν Άγιος του Θεού . Ο αναμάρτητος Αμνός του Θεού, ο οποίος προαιωνίως επιλέχθηκε να σηκώσει την αμαρτία του κόσμου και να τη νεκρώσει επάνω στον Σταυρό.

Μέσα στο πρόσωπο του Χριστού σωθήκαμε όλοι. Το τίμιο Αίμα Του μάς καθάρισε, μας εξάγνισε και μας ξεχώρισε από τον κόσμο της φθοράς και του θανάτου. Μας ενέταξε σε ένα Σώμα άγιο και εκλεκτό, στο Σώμα της Εκκλησίας, και μας κάλεσε να γίνουμε «βασίλειον ιεράτευμα», λαός αφιερωμένος στον Θεό.

Γι’ αυτό και το σημερινό Ευαγγέλιο μάς υπενθυμίζει μια μεγάλη ευθύνη: Ο δρόμος του Χριστού προϋποθέτει να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

Δεν υπάρχει αγιότητα χωρίς σταυρό.

Δεν υπάρχει αγιότητα χωρίς άρνηση και αυταπάρνηση.

Όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας , προφήτες, απόστολοι, ιεράρχες, όσιοι και μάρτυρες , έζησαν αυτή την αλήθεια. Γι’ αυτό και όλοι, με κάποιον τρόπο, είναι μάρτυρες. Όχι μόνο γιατί ομολόγησαν τον Χριστό με τα λόγια τους, αλλά κυρίως γιατί Τον μαρτύρησαν με τη ζωή τους.

Ο άγιος είναι ο άνθρωπος της αγάπης, της θυσίας, της διακονίας και της προσευχής. 

Ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο από τα μεγάλα λόγια.

  

Σκέφτηκα να σταματήσω…
αλλά μετά θυμήθηκα πως κάποιος με παρατηρεί χωρίς να το ξέρω.

Κάποιος βλέπει πώς σηκώνομαι όταν πέφτω.
Πώς συνεχίζω όταν κουράζομαι.
Πώς κρατώ το φως μου αναμμένο, ακόμη κι όταν φυσάει δυνατά.

Δεν αντέχεις πάντα για τον εαυτό σου.

Μερικές φορές αντέχεις για εκείνον που παίρνει θάρρος από τη στάση σου.

Για εκείνη που μαθαίνει ότι η δύναμη δεν είναι να μην σπας,
αλλά να ξαναενώνεις τα κομμάτια σου.

ΝΗΣΤΕΙΑ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

  

Από σήμερα Δευτέρα, άρχεται η νηστεία των αγίων Αποστόλων, στην οποία καταλύουμε ψάρι, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής. Δηλαδή ουσιαστικά μια αποχη απο κρέας, γαλακτοκομικά, αυγά .

Αν επιπλέον συλλογιστούμε οτι το ψάρι είναι έτσι κι αλλιώς το πασχαλινό έδεσμα για όσους Χριστιανούς δεν κρεωφαγούν (λ.χ. μοναχούς) καταλαβαίνουμε πόσο άνετη και χαριτωμένη περίοδο μας ετοιμάζει η Εκκλησία να διανύσουμε.

Νηστεία η οποία έχει περισσότερη σχέση ίσως με την κάθοδο του αγίου Πνεύματος, παρά με τους Αγίους Αποστόλους. Καθιερώθηκε μάλλον τον δ' αιώνα και έχει την εξής σημασία: Αφού ευφρανθηκαμε 50 ημέρες με την Ανάσταση και την αγία Πεντηκοστή, πνευματικά αλλά και με απολυτή κατάλυση εις πάντα την προηγούμενη εβδομάδα, δίκαιο είναι τώρα να νηστεψουμε για ενα μικρό διάστημα. 

Άλλωστε τώρα θυμόμαστε ότι το άγιο Πνεύμα κατέβηκε στους Αποστόλους και εκείνοι υπέφεραν πολλά μεταδίδοντας το μήνυμα του ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη. Μαρτυρείται η παλαιότητά της πρακτικής αυτής να νηστεύουμε μετά την αγία Πεντηκοστή ήδη από την αυθεντία του Μεγάλου Αθανασίου.

Άλλωστε, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να κλειστούμε για λίγο στον θησαυρό της καρδιάς μας, απερίσπαστοι από κάθε ακαθαρσία και να αναλογιστούμε τις δωρεές που οικονόμησε ο Κύριος ο Παράκλητος για εμάς.

Είναι λοιπον η μόνη νηστεία ίσως η οποία δεν αφορά μια περίοδο προετοιμασίας , αλλά μόνο σεβασμό και τιμή στον Θεό άγιο Πνεύμα και τις δωρεές Του στην Εκκλησία, την οποία εικονίζουν οι Απόστολοι. Εφέτος κρατάει 22 μέρες.

Ἡ Ἁγία Καλλιόπη ἡ Μάρτυς

 

Εἶναι ἄγνωστο ἀπὸ ποῦ καταγόταν ἡ Ἁγία Μάρτυς Καλλιόπη, ἡ ὁποία ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.). 

Διακρινόταν τόσο γιὰ τὸ σωματικὸ καὶ ψυχικὸ κάλλος, ὅσο καὶ γιὰ τὴν εἰλικρινὴ καὶ βαθιὰ εὐσέβεια. Κατὰ τὸν κηρυχθέντα τότε ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν διωγμό, συνελήφθηκε καὶ ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ ἐπάρχου γιὰ ἀνάκριση. 

Αὐτός, εὐθὺς ὡς ἀντίκρισε τὸ κάλλος τῆς Καλλιόπης, καταλήφθηκε ἀπὸ πονηροὺς λογισμοὺς καὶ πόθους καὶ προσπάθησε μὲ ὑποσχέσεις καὶ κολακεῖες νὰ μεταπείσει αὐτήν, ὥστε νὰ ὑποκύψει στοὺς ἔνοχους πόθους του. 

Ἀλλ’ ἡ Καλλιόπη παρέμεινε ἀδιάφορη στὶς κολακεῖες καὶ ἀκλόνητη στὴν πίστη της. Τοῦτο ἐξόργισε τὸν ἔπαρχο, ὁ ὁποῖος ἀντιληφθεὶς ὅτι διαψεύδονταν οἱ ἐλπίδες του, διέταξε τὴν κατόπιν σκληρῶν βασανιστηρίων θανάτωσή της. 

Ἔτσι, ἀφοῦ ἐμαστιγώθηκε ἀνηλεῶς, τῆς ἀπέκοψαν τοὺς μαστούς, τὴν κατέκαψαν μὲ ἀναμμένες λαμπάδες καὶ περιέχυσαν τὶς πληγές της μὲ ξύδι καὶ ἁλάτι. Στὸ τέλος τὴν ἀποκεφάλισαν καὶ ἔτσι ἡ Ἁγία Καλλιόπη ἔλαβε τὸν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας καὶ εἰσῆλθε στὴ χαρὰ τοῦ Νυμφίου της Χριστοῦ.

Καλημέρα!

  

 

Μην περιορίζεστε στο ασπρόμαυρο

1ο Ενοριακό Φεστιβάλ Παραδοσιακών χορών

 

Στους αγίους βλέπουμε τον προορισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

  

Στην Κυριακή των Αγίων Πάντων, η Εκκλησία δεν τιμά απλώς
πρόσωπα του παρελθόντος, αλλά φανερώνει μπροστά μας την
αλήθεια του ανθρώπου όπως τον θέλησε ο Θεός: ανοιχτό στη

Ο Όσιος Δαβίδ στην ενορία μας 12 - 15 Ιουνίου

 

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ

  

«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,38)

«Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος». 

            Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη «πάντων των αγίων», όλων εκείνων των ανθρώπων που αγάπησαν ακόμη και για μία στιγμή τον Χριστό, όπως αυτό φάνηκε στο πρόσωπο του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του ευγνώμονος ληστού, και αυτή η στιγμή αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή που έκρινε τη ζωή τους. 

Διότι η αγιότητα είναι ο σταυρός της στιγμής, στην οποία ο άνθρωπος νιώθει την ανεπάρκειά του, παραιτείται από τον τρόπο που το εγώ του βλέπει τον κόσμο και την ίδια του τη ζωή, και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Χριστό, ώστε να τον θυμηθεί στη βασιλεία Του.

            Είναι σταυρός αυτή η στιγμή, όταν είναι ειλικρινής και χωρίς επιστροφή. Διότι το να αρνηθείς τις επιλογές της ζωής σου, τον τρόπο σκέψης σου, τις αμαρτίες σου, αλλά και τις επιτυχίες σου, ό,τι σε δοξάζει, ό,τι έχεις βάλει ως στόχο, ό,τι έχεις κάνει για τον εαυτό σου και για τους άλλους, είναι ένας Γολγοθάς. Πάσχουμε από την αυτοδικαίωση. Πάσχουμε από το αίσθημα ότι αξίζουμε αφ’ εαυτού μας, ότι μπορούμε να είμαστε αυτόφωτοι και στην εποχή μας πρέπει να είμαστε αυτόφωτοι. 

Μόνο που το φως δεν έχει να κάνει ούτε με τις γνώσεις, ούτε με την κοινωνική μας επιφάνεια, την ευμάρεια, τα χαρίσματα, την αυτογνωσία, την κυριαρχία μας επί των άλλων και επί του κόσμου. Φως είναι η ταπεινή σχέση με τον Χριστό, ο Οποίος είναι το φως του κόσμου και όποιος τον ακολουθεί δεν θα περπατήσει ποτέ στο σκοτάδι. Όμως αυτή η επιλογή, να αφεθείς στον Χριστό και στο θέλημά του είναι σταυρός, διότι ακόμη κι αν πιστεύεις, ακόμη κι αν τηρείς τις εντολές, ο Γολγοθάς του εγώ σου υπενθυμίζει τη δική σου αυτάρκεια κάθε στιγμή.

Των Αγίων Πάντων.

  

Σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πάντων, η Εκκλησίας μας τιμά όλους εκείνους που καταξίωσε το Άγιο Πνεύμα, ως Αγίους της Εκκλησίας: τους Προπάτορες και Πατριάρχες, τους Προφήτες και Αποστόλους, τους Μάρτυρες και τους Ιεράρχες, τους Ιερομάρτυρες και Οσιομάρτυρες, τους Όσιους και Δίκαιους και όλες τις άγιες Γυναίκες και τους υπόλοιπους ανώνυμους Αγίους, που ανά τους αιώνες δόξασαν το Θεό με πίστη, άσκηση, υπομονή και αγάπη προς το Θεό και τον άνθρωπο.
Ο Χριστός διαβεβαίωσε με το λόγο και με το σωτήριο έργο του ότι: «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου». Αντίθετα, «όποιος με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου».
Οι Άγιοι είναι εκείνοι που πάνω από όλους και όλα αγαπούν το Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό και το θέλημά του. Είναι εκείνοι που υπομένουν το σταυρό της καθημερινότητας και τον σηκώνουν με συνείδηση και εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

Ὁ Ὅσιος Παναγῆς ὁ Μπασιᾶς

 

Ὁ Ὅσιος Παναγῆς ὁ Μπασιᾶς ἐγεννήθηκε στὸ Ληξούρι τῆς Κεφαλληνίας, τὸ 1801, καὶ ἦταν υἱὸς εὐσεβῶν καὶ ἐπιφανῶν γονέων, τοῦ Μιχαὴλ Τυπάλδου – Μπασιᾶ καὶ τῆς Ρεγγίνας Δελλαπόρτα. Ἔμαθε ἰταλικά, γαλλικά, λατινικὰ καὶ καταρτίσθηκε στὴ φιλοσοφία καὶ τὴ θεολογία. 

Μικρὸς ἀκόμα χειροθετεῖται ἀναγνώστης καὶ στὴν ἀρχὴ τῆς σταδιοδρομίας του διορίζεται γραμματοδιδάσκαλος καὶ ἐξασκεῖ τὸ λειτούργημα τοῦ διδασκάλου, ἀλλὰ ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὰ ριζοσπαστικὰ κηρύγματα τοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου καὶ Εὐσεβίου Πανᾶ, ἐκκλησιαστικῶν ἀναστημάτων τῆς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι ὑπεράσπιζαν ὅτι οἱ Ἄγγλοι (κυρίαρχοι τῆς Ἑπτανήσου) προστάτες, οὐσιαστικὰ τύραννοι, ἐπιβουλεύονται τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τῶν κατοίκων, ἀφήνει τὸ δημόσιο σχολεῖο καὶ παραδίδει μαθήματα κατ’ οἶκον συνεχίζοντας τὴν ἀποστολή του.

Σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἔχοντας ἔμφυτη κλίση καὶ ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τοῦ πολιούχου μεγάλου ἀσκητοῦ Ἁγίου Γερασίμου καὶ τοῦ γείτονός του, ἐπίσης μεγάλου ἀσκητοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου, ἐγκαταλείπει τὰ πάντα καὶ φθάνει στὸ «Ξηροσκόπελο», μικρὸ νησάκι στὴν κάτω Λειβαθὼ Βλαχερνῶν καὶ τόπο ἐξορίας κληρικῶν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους. 

Ἐξόριστος τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἦταν καὶ ὁ περίφημος Ζακύνθιος κληρικὸς Νικόλαος Καντούνης. Δὲν ἔμεινε ὅμως πολὺ διάστημα καμφθεὶς ἀπὸ τὶς ἱκεσίες τῆς χήρας μητέρας του καὶ τῆς ἀπροστάτευτης ἀδελφῆς του. Ἐπιστρέφει λοιπὸν μοναχὸς στὸν κόσμο, ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ ζωή του ἀποδεικνύεται συνεχὴς ἀσκητικὸς ἀγώνας καὶ συνεπὴς ἐπαγρύπνηση τῶν μοναχικῶν ἰδεῶν καὶ ἀποφάσεών του. 

Τὸ 1836 χειροτονεῖται διάκονος καὶ πρεσβύτερος ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κεφαλληνίας Παρθενίου Μακρῆ. Δὲν ἐπεζήτησε ἐφημαριακὴ θέση. Συνήθως ἐλειτουργοῦσε στὸ ἐξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος στὸν Πλατὺ Γιαλό, ὅπου συνέρρεε πλῆθος πιστῶν, γιὰ νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ ἀκούσει τὰ θερμὰ κηρύγματά του. Ὑπῆρξε ἡ προσωποποίηση τῆς ἐλεημοσύνης καὶ θερμὸς συμπαραστάτης τῶν ἀδυνάτων. 

Ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ «προΰλεγε τὰ μέλλοντα συμβαίνειν εἰς πρόσωπα, οἰκογενείας καὶ γενικώτερον τῆς κοινωνίας», ὅπως γράφεται στὴν εἰσήγηση τῆς ἁγιοποιήσεώς του.

Καλημέρα!

  

Ο Θεός δεν υποσχέθηκε ποτέ έναν εύκολο δρόμο, 

μόνο έναν αξιόλογο ταξίδι. 

Καληνύχτα!

  

 

ΑΠΟΨΕ θελω να πω μια καληνυχτα στις σκεψεις που ξάγρυπνουν....

που δίνουν ελπιδα,που τραγουδανε στην καρδιά μου,