Φεύγει ο διάβολος.

 

Τι είναι η Μεσοπεντηκοστή που εορτάζεται 24 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα;

 

«Ο Μεσσίας (= Χριστός), όταν η εορτή ήταν στο μέσο, στάθηκε ανάμεσα στους διδασκάλους του μωσαϊκού Νόμου και τους δίδασκε».

Την εορτή της Μεσοπεντηκοστής την εορτάζουμε για την τιμή των δύο μεγάλων εορτών, δηλαδή του Πάσχα και της Πεντηκοστής, επειδή αυτή και ενώνει και συνδέει τις δύο αυτές εορτές. Η εορτή της Μεσοπεντηκοστής θεσπίστηκε για τον εξής λόγο: 

Μετά το υπερφυές θαύμα που έκαμε ο Χριστός στο παράλυτο, οι Ιουδαίοι, σκανδαλισμένοι δήθεν για το Σαββάτου (διότι πράγματι, Σάββατο θεράπευσε ο Κύριος τον παράλυτο), Τον καταδίωκαν και ζητούσαν να τον σκοτώσουν. Για το λόγο αυτό ο Ιησούς έφυγε από τα Ιεροσόλυμα και πήγε στη Γαλιλαία, όπου και διέμενε στα όρη της περιοχής εκείνης με τους μαθητές Του. 

Εκεί έκανε το υπερφυές θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, και έφαγαν και χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογίζονται στον αριθμό αυτό γυναίκες και παι­διά. Μετέπειτα, κατά την εορτή της Σκηνοπηγίας (ήταν δε και αυτή μεγάλη εορτή των Ιουδαίων), ο Ιησούς ανέβηκε και πάλι στα Ιεροσόλυμα και περπατούσε στα κρυφά. 

Στο μέσο όμως της εορτής ανέβηκε στο Ναό και δίδασκε· και όλοι έμεναν έκπληκτοι από τη διδαχή Του. Αλλά, επειδή Τον φθονούσαν, έλεγαν: «Πώς αυτός ξέρει γράμματα, ενώ δεν έχει σπουδάσει;». Αλλά ο Ιησούς, όντας πράγματι νέος Αδάμ, όπως εκείνος ο πρώτος ήταν κατάμεστος από σοφία, έτσι και Αυτός, όντας επιπλέον και Θεός, ήταν παντογνώστης (που βέβαια ο πρώτος Αδάμ δεν ήταν). Γόγγυζαν λοιπόν όλοι κατά του Χριστού και επιδίωκαν να Τον σκοτώσουν οπωσδήποτε. Εκείνος δε, ελέγχοντάς τους ότι μάχονταν δήθεν υπέρ του Σαββάτου, είπε: «Γιατί ζητάτε να με σκοτώσετε;». 

Και στρέφοντας τη σκέψη των Ιουδαίων στο μωσαϊκό Νόμο, τους είπε επιπρόσθετα ότι δεν είχαν κανένα λόγο να θυμώνουν εναντίον του, επειδή θεράπευσε κατά την ημέρα του Σαββάτου τον παράλυτο, διότι και ο Μωυσής έχει νομοθετήσει ότι το Σάββατο μπορεί να καταλύεται, στη περίπτωση που πρόκειται για περιτομή, (όταν η όγδοη ημέρα από τη γέννηση του αρσενικού παιδιού, κατά την οποία έπρεπε αυτή να γίνει, συνέπιπτε με την ημέρα του Σαββάτου.

Της Μεσοπεντηκοστης.

  

Σήμερα, πανηγυρίζει η Εκκλησία μας μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής.
Τα βυζαντινά χρόνια, η εορτή της Μεσοπεντηκοστής ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ’ αυτή στον μεγάλο ναό πλήθη λαού. Δεν έχει κανείς παρά να ανοίξει την Έκθεση της Βασιλείου Τάξεως (Κεφ. 26) του Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου για να δει το επίσημο τυπικό του εορτασμού, όπως ετελείτο μέχρι την Μεσοπεντηκοστή του έτους 903 μ.Χ. στον ναό του Αγίου Μωκίου στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι δηλαδή την ημέρα που έγινε η απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ’ του Σοφού (11 Μαΐου 903 μ.Χ.). 

Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες και καθορίζει με την γνωστή παράξενη βυζαντινή ορολογία, πως ο αυτοκράτωρ το πρωί της εορτής με τα επίσημα βασιλικά του ενδύματα και την συνοδεία του ξεκινούσε από το ιερό παλάτι για να μεταβεί στον ναό του αγίου Μωκίου, όπου θα ετελείτο η θεία λειτουργία. Σε λίγο έφθανε η λιτανεία με επί κεφαλής τον πατριάρχη, και βασιλεύς και πατριάρχης εισήρχοντο επισήμως στον ναό. 

Ὁ Ἅγιος Ἰὼβ ὁ Προφήτης ὁ Δίκαιος

 

Ὁ Δίκαιος Ἰὼβ καταγόταν ἀπὸ τὴ χώρα Αὐσίτιδα ποὺ βρισκόταν μεταξὺ τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἀραβίας καὶ ἦταν υἱὸς τοῦ Ζαρὲθ καὶ τῆς Βασώρας. Προφήτης ἐπὶ σαράντα χρόνια, ἄκμασε περὶ τὸ 1900 π.Χ. (κατ’ ἄλλους τὸ 1400 π.Χ.). 

Παρὰ τὰ μυθώδη πλούτη του ἦταν θεοσεβής, δίκαιος, εὐθὺς καὶ ἄμεμπτος. Κατὰ παραχώρηση Θεοῦ, γιὰ νὰ τὸν δοκιμάσει, ἐπειράσθηκε ἀπὸ τὸν σατανὰ καὶ ἀπώλεσε πλοῦτο καὶ κάθε ἀγαπημένο του πρόσωπο, πλὴν τῆς συζύγου του, αὐτὸς δὲ ὁ ἴδιος προσβλήθηκε ἀπὸ βαρύτατη μορφὴ λέπρας. 

Λόγω αὐτοῦ ἐξῆλθε τῆς πόλεως καὶ διερχόταν τὸ ὑπόλοιπο τοῦ βίου του μέσα σὲ σπήλαιο, προσευχόμενος καὶ ξύνοντας τὶς πληγές του γιὰ ἀνακούφιση. Οὔτε οἱ παροτρύνσεις τῆς συζύγου καὶ τῶν φίλων του στάθηκαν ἱκανὲς νὰ τὸν ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεό. 

Ὅταν δὲ τὸν ἐπισκέφθηκε ἡ σύζυγός του καὶ πλήρης θυμοῦ τοῦ εἶπε: «Μέχρι πότε θὰ ὑπομένεις λέγοντας: ἰδού, θὰ περιμένω λίγο ἀκόμη χρόνο καὶ ἐλπίζω, ὅτι θὰ ἀπαλλαγῶ τῆς καταστάσεώς μου; Ἰδοὺ ἡ μνήμη σου ἐξέλιπε ἀπὸ τὴ γῆ, διότι οἱ υἱοὶ καὶ οἱ θυγατέρες σου, οἱ ἐπώδυνοι αὐτοὶ καρποὶ τῆς κοιλίας μου, ἐξαφανίσθηκαν. Μάταια κοπίασα, γιὰ νὰ τοὺς μεγαλώσω. Ἐσὺ δὲ ὁ ἴδιος κάθεσαι ἐπάνω σὲ σάπια ἀπορρίμματα σκωληκοβριθῆ διερχόμενος ὄχι μόνο τὶς ἡμέρες ἀλλὰ καὶ τὶς νύχτες στὸ ὕπαιθρο. Ἐγὼ δὲ περιπλανιέμαι ὡς μία ὑπηρέτρια μεταβαίνουσα ἀπὸ τὸν ἕνα τόπο στὸν ἄλλον καὶ ἀπὸ τὴ μία οἰκία στὴν ἄλλη καὶ περιμένω πότε νὰ δύσει ὁ ἥλιος, γιὰ νὰ ἀναπαυθῶ ἀπὸ τοὺς σωματικοὺς κόπους καὶ ψυχικὲς ὀδύνες, οἱ ὁποῖες σήμερα μὲ περισφίγγουν. Πές, λοιπόν, λόγο κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ πέθανε», αὐτός, ἀφοῦ ἄκουσε μὲ τὴ συνήθη πραότητα τοὺς πικροὺς αὐτοὺς λόγους τῆς συζύγου του, μὲ μεγάλη θλίψη ἀπάντησε πρὸς αὐτήν: «Διατὶ ὁμίλησες ἔτσι ὡς μία ἀπὸ τὶς ἄφρονες γυναῖκες; 

Καλό μας ξημέρωμα!

  

Ψάξε να βρεις ένα ξωκλήσι
με όχι πολύ κόσμο κ προσευχή σου
σιωπηλά μέσα από την ψυχή σου
για αυτούς που έφυγαν...
και για αυτούς που αγαπάς.

Την λένε Μάνα, και την χρειάζεσαι.

  

Μην την αμελείς.
Μάνα!
Ένας άνθρωπος που ζει για σένα. Η πρώτη που σε είδε και σε αγκάλιασε.
Σε τάιζε, σε φρόντιζε. Σε έμαθε να μιλάς και να περπατάς.
Ήταν εκεί στο πρώτο σου κλάμα, στα πρώτα σου βήματα.
Όταν αρρώσταινες, ξαγρυπνούσε στο κεφάλι σου.
Σε έκανε να νιώσεις την αγάπη της.
Ήταν εκεί όταν τη χρειαζόσουν....
Δεν θα στο πει, όμως σίγουρα ήρθε η σειρά σου να της σταθείς και να είσαι κοντά της όσο γίνεται και να τη βοηθήσεις να σταθεί στα πόδια τής μέχρι το τέλος.

Ακούστε ποιο είναι το συμφέρον μας !

 

 

Μια φορά, στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού, αντί για λίγο κρασί που περίμενα σαν φάρμακο για το πρόβλημα που είχα στα έντερα, μού έφεραν από το μοναστήρι κατά λάθος ένα μπουκάλι ξίδι.

Δεν είπα τίποτε, γιατί σκέφθηκα ότι έτσι ήθελε ο Θεός. Πέρασαν περίπου σαράντα ημέρες, και με το βρόχινο νερό που έπινα επιδεινώθηκε η κατάσταση.

Μια μέρα υπέφερα πολύ. Καιγόμουν για νερό, αλλά φοβόμουν να πιώ, επειδή την προηγούμενη μέρα που ξεθάρρεψα λίγο, είχα όλη την νύχτα πρόβλημα. Κάποια στιγμή που μπήκα στον ναό, για να ανάψω τα καντήλια, είδα ένα μπουκάλι κρασί μπροστά στο τέμπλο, κάτω από την εικόνα της Παναγίας.

Το μέν μπουκάλι ήταν δικό μου, το γνώρισα· αλλά από που γέμισε; Ούτε είχε έρθει κανείς εκείνες τις ημέρες, και εγώ πολλές φορές είχα μπή στον ναό και δεν υπήρχε τίποτε μπροστά στο τέμπλο.

Ήταν στυφό κρασί, φάρμακο, όπως με ωφελεί. Την ίδια ημέρα μού έφεραν κι ένα μεγάλο μπουκάλι κρασί από το μοναστήρι.

Το θαυματουργό φρούτο που θωρακίζει τον οργανισμό απέναντι σε σάκχαρο και χοληστερόλη.

 

Αν και τα βρίσκουμε σε ποικιλία χρωμάτων και μεγεθών, όλα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό

Πλούσια σε βασικά θρεπτικά συστατικά -όπως φυτικές ίνες, βιταμίνη C και αντιοξειδωτικά  –τα μήλα αποτελούν έναν από τους πιο σταθερούς «συμμάχους» της υγείας μας. Συμβάλλουν στη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, ενισχύουν τη λειτουργία της καρδιάς και προσφέρουν μια ευρεία γκάμα οφελών για τον οργανισμό. Το ακόμη καλύτερο; Πρόκειται για ένα φρούτο ευέλικτο και απολαυστικό, που μπορεί να καταναλωθεί με πολλούς τρόπους: ωμό, σε χυμό ή smoothie, αλλά και σε πλήθος δημιουργικών συνταγών.

Αν και τα βρίσκουμε σε ποικιλία χρωμάτων και μεγεθών, όλα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι ιδιαίτερα χορταστικά και χαμηλά σε θερμίδες. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που το γνωστό ρητό «ένα μήλο την ημέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα» επιβεβαιώνεται και επιστημονικά.

Τα θρεπτικά συστατικά των μήλων

Κύρια πηγή υδατανθράκων και νερού, τα μήλα περιέχουν σημαντικές ποσότητες απλών σακχάρων (φρουκτόζης, σακχαρόζης και γλυκόζης), διατηρώντας παράλληλα χαμηλό έως μέτριο γλυκαιμικό δείκτη. Αυτό οφείλεται στην υψηλή περιεκτικότητά τους σε φυτικές ίνες και πολυφαινόλες, οι οποίες επιβραδύνουν την απορρόφηση της γλυκόζης, συμβάλλοντας στη σταθεροποίηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα.

Ένα μεσαίου μεγέθους μήλο (περίπου 182 γρ.) περιέχει 4,37 γρ. φυτικών ινών, δηλαδή σχεδόν το 16% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης (28 γρ.). Οι διαλυτές ίνες, όπως η πηκτίνη, έχουν συνδεθεί με οφέλη για τη ρύθμιση της χοληστερόλης και του σακχάρου, ενώ η φλούδα του φρούτου παρέχει πολύτιμες αδιάλυτες ίνες που ενισχύουν τη λειτουργία του πεπτικού συστήματος.

Τα μήλα είναι, επίσης, εξαιρετική πηγή βιταμίνης C -απαραίτητης για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού και την προστασία των κυττάρων -καθώς και καλίου, το οποίο συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και στην καλή λειτουργία της καρδιάς.

Αντώνης Καλογιάννης ~ Άνοιξε το παράθυρο

 

Κυριακή του Παράλυτου: “Να είμαστε μαχητές, να μπορούμε να κάνουμε αυτό που μπορούμε και τότε θα έρθει ο Χριστός να κάνει αυτό που για μας είναι αδύνατο”

 

Χριστός Ανέστη!

Για λίγες ακόμα μέρες, θα λέμε στις καθημερινές συνομιλίες: «Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!»· αλλά, καλούμαστε το γεγονός της Αναστάσεως να το ζούμε καθημερινά στη καρδιά μας και στη ζωή μας.

Σήμερα, ο ευαγγελιστής της αγάπης, ο Ιωάννης, μάς μεταφέρει νοητά στην προβατική κολυμπήθρα που στα εβραϊκά λεγόταν Βηθεσδά.  Σε εκείνη την κολυμπήθρα πήγαινε πλήθος ανθρώπων που έπασχαν από κάποια ασθένεια: τυφλοί, παράλυτοι κ.α., οι οποίοι περίμεναν την κίνηση του νερού για να μπουν μέσα. Κατά καιρούς, άγγελος Κυρίου κατέβαινε σε εκείνο το μέρος και τάραζε το νερό. Ο πρώτος ασθενής που έμπαινε μέσα γινόταν καλά από την ασθένειά του· έβρισκε την πολυπόθητη ίαση που περίμενε.

Ανάμεσα στο πλήθος των ασθενών, υπήρχε ένας άνθρωπος 38 χρόνια με την ασθένειά του· ήταν παράλυτος. Ήταν η εορτή των Ιουδαίων και ο Ιησούς ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα. Μόλις είδε τον παράλυτο που γνώριζε πόσο καιρό ήταν εκεί, του λέει: «θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;», Θέλεις να γίνεις υγιής; Του λέει ο παράλυτος τον πόνο του: Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει Κύριε, δεν έχω άνθρωπο να με βάλει στην κολυμπήθρα όταν ταράζεται το νερό. 

Εγώ προσπαθώ να μπω, άλλα έρχεται άλλος και μπαίνει πριν από εμένα . Αποκρίθηκε, τότε, ο Ιησούς: ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα. Από εκείνη τη στιγμή, ο παράλυτος έγινε καλά.

Η ίασή του έγινε από τον Ιησού την ημέρα του Σαββάτου και οι Ιουδαίοι εξαγριώθηκαν (ήταν ιερή η μέρα του Σαββάτου) εναντίον του (ενν. του παραλυτικού). Στην ερώτηση των Ιουδαίων ποιος είναι ο άνθρωπος που σου είπε σήκω και περπάτα, ο παράλυτος δεν γνώριζε το όνομα του Ιησού, γιατί είχε ξεφύγει. 

Χριστός Ανέστη.

 

 

Άφησε τον Θεό να κανονίζει την πορεία σου.

Αυτός γνωρίζει πριν καν ζητήσεις κάτι.

Ζήτα, λοιπόν, να σου δώσει μετάνοια.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα..

 

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν παρά μόνο την ψυχή τους.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.

Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια, να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.

Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.

Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να στο πω».

Ναι, αυτό το παιδί!

Της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.

Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.

Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, γιατί μην ξεχνάμε:

«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).

Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» και «την εκκλησία».

Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα, αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.

Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.

Αυτά είναι θαύματα.

Ενοριακή Πανήγυρις Αγίου Ιωάννου Ρώσου

 

Ξημερώνει του Αγίου Εφραίμ του Μεγάλομαρτυρος

  

Λέγεται πως ο Άγιος Εφραίμ είναι ο Άγιος που «τρέχει». Οι μαρτυρίες ανθρώπων που ένιωσαν την παρουσία του στους διαδρόμους των νοσοκομείων, που είδαν το χέρι του να καθοδηγεί τους γιατρούς ή που ένιωσαν την ευωδία του σε έναν θάλαμο πόνου, είναι αμέτρητες.

Για τον ασθενή - Είναι η ελπίδα ότι δεν είναι μόνος στο κρεβάτι του πόνου.

Για τους συγγενείς - Είναι το στήριγμα που δίνει δύναμη στην αναμονή έξω από το χειρουργείο.

Για τους απελπισμένους - Είναι η απόδειξη πως το θαύμα συχνά ξεκινά εκεί που σταματά η ανθρώπινη λογική.

Μια Μικρή Δέηση για το Ξημέρωμα.

«Άγιε μου Εφραίμ, εσύ που δοκιμάστηκες με φρικτά μαρτύρια και γνωρίζεις τι θα πει πόνος στο σώμα, στάσου δίπλα σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει απόψε. Γίνε ο γιατρός, ο νοσοκόμος και ο παρηγορητής τους. Τρέξε σε κάθε νοσοκομείο, σε κάθε σπίτι, σε κάθε ψυχή που σε επικαλείται, και χάρισε την ίαση και την ειρήνη.»

Ἡ Ἁγία Εἰρήνη ἡ Μεγαλομάρτυς

 

Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Εἰρήνη ἄθλησε κατὰ τὸν 4^ο αἰώνα μ.Χ. Ἦταν θυγατέρα τοῦ Λικινίου, ποὺ ἦταν βασιλιὰς κάποιου μικροῦ βασιλείου, καὶ τῆς Λικινίας. Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Μαγεδὼν καὶ ἀρχικὰ ὀνομαζόταν Πηνελόπη. 

Ὅταν ἡ Ἁγία ἔγινε ἕξι ἐτῶν, ὁ πατέρας της Λικίνιος τὴν ἔκλεισε σὲ ἕνα πύργο καὶ ἀνέθεσε τὴν διαπαιδαγώγησή της σὲ κάποιον γέροντα, ὀνόματι Ἀπελλιανό, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγραψε τὰ ὑπομνήματα τοῦ μαρτυρίου αὐτῆς.

Μία νύχτα ἡ Εἰρήνη εἶδε τὸ ἑξῆς ὅραμα: μπῆκε στὸν πύργο ἕνα περιστέρι κρατώντας μὲ τὸ ράμφος του κλαδὶ ἐλιᾶς, τὸ ὁποῖο καὶ ἄφησε ἐπάνω στὸ τραπέζι. Ἐπίσης, μπῆκε καὶ ἕνας ἀετὸς μεταφέροντας στεφάνι ἀπὸ ἄνθη, τὸ ὁποῖο τοποθέτησε καὶ αὐτὸς ἐπάνω στὸ τραπέζι. 

Ἔπειτα μπῆκε ἀπὸ ἄλλο παράθυρο ἕνας κόρακας, ὁ ὁποῖος ἔβαλε ἐπάνω στὸ τραπέζι ἕνα φίδι. Τὸ πρωὶ ποὺ ξύπνησε ἀποροῦσε καὶ σκεπτόταν τί ἄραγε νὰ σημαίνουν αὐτὰ ποὺ εἶδε. Τὰ διηγήθηκε λοιπὸν στὸν γέροντα Ἀπελλιανὸ καὶ ἐκεῖνος τὰ ἑρμήνευσε ὡς προάγγελμα τῶν στεφάνων τῆς δόξας καὶ τοῦ μαρτυρικοῦ τέλους αὐτῆς μετὰ τὴ βάπτισή της.

Στὸ Χριστιανισμὸ ἑλκύσθηκε ἀπὸ κάποια κρυπτοχριστιανὴ νέα, ἡ ὁποία, λόγω τῆς τιμιότητας καὶ τῶν ἀρετῶν της, ἔχαιρε μεγάλης ἐκτιμήσεως ἀπὸ τοὺς γονεῖς τῆς Πηνελόπης καὶ εἶχε τοποθετηθεῖ ἀπὸ αὐτοὺς ὡς θεραπαίνιδα τῆς θυγατέρας τους. Ἕνας ἱερεύς, ὀνόματι Τιμόθεος, βάπτισε κρυφὰ τὴ νεαρὴ ἡγεμονίδα καὶ τὴ μετονόμασε Εἰρήνη.

Τὸ γεγονὸς δὲν ἄργησε νὰ πληροφορηθεῖ ὁ πατέρας της Λικίνιος, ὅταν μάλιστα ἡ Ἁγία Εἰρήνη συνέτριψε τὰ εἴδωλα τῆς πατρικῆς της οἰκίας ὀμολογώντας μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴν πίστη της στὸν Χριστό. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀνακρίθηκε καὶ καταδικάσθηκε πρῶτα ἀπὸ τὸν ἴδιο της τὸν πατέρα. Στὴ συνέχεια ἔπαθε πολλὰ ἀπὸ τοὺς Πέρσες καὶ τοὺς βασιλεῖς αὐτῶν Σεδεκία καὶ Σαπώριο Α’.

Ἔπειτα ἡ Ἁγία Εἰρήνη πῆγε στὴν Καλλίπολη τοῦ Ἑλλησπόντου, ὅπου βασίλευε ὁ Νουμεριανός. Ἐκεῖ παρουσιάσθηκε σὲ αὐτὸν καὶ ὁμολόγησε μὲ παρρησία τὴν πίστη της στὸν Χριστό. Οἱ εἰδωλολάτρες τὴν ἔκλεισαν διαδοχικὰ σὲ τρία πυρακτωμένα χάλκινα βόδια. Τὸ τρίτο ὅμως βόδι, τὴ στιγμὴ ποὺ βρισκόταν ἐντός του ἡ Μεγαλομάρτυς, ὅλως παραδόξως κινήθηκε, ἐνῷ ἦταν ἄψυχο ἀνθρώπινο κατασκεύασμα.