ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ

 

               

Ένα νέο μάθημα εισάγεται στα σχολεία από τη νέα σχολική χρονιά. Σε εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, οι οποίες ορίζουν ότι για όσους μαθητές υφίσταται δικαίωμα απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών, η ελληνική πολιτεία οφείλει να παρέχει ένα μάθημα Ηθικής, ετοιμάστηκε ένα πρόγραμμα σπουδών και το μάθημα πλέον θα διδάσκεται από την Τρίτη Δημοτικού έως και την Τρίτη Λυκείου.

                Φιλοδοξία του προγράμματος σπουδών είναι το μάθημα να ανταποκρίνεται στην πολυπολιτισμικότητα των καιρών, που απαιτεί σεβασμό και στις διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις και στην αθεΐα, όπως επίσης και να μην μείνουν αναπάντητα, τουλάχιστον σε επίπεδο Ηθικής Φιλοσοφίας, ερωτήματα για τις σχέσεις πνεύματος και ύλης, ψυχής και σώματος, αλλά και για την ίδια τη φύση της ανθρώπινης σκέψης και πράξης. 

Παράλληλα, ο ρόλος και οι ποικίλες μορφές τέχνης, από τα παραδοσιακά θεμέλια της έννοιας του ωραίου, αλλά και την έκφραση του ιερού και της θρησκευτικής πίστης που λειτουργούν κανονιστικά, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη ερμηνείας και επαναπροσδιορισμού τους στις σύγχρονες συνθήκες. Γι’ αυτό φιλοδοξία του νέου μαθήματος είναι να βοηθήσει όσους το παρακολουθήσουν, να μάθουν στο να χειρίζονται ηθικά διλήμματα και ηθικά προβλήματα που εμφανίζονται στον δημόσιο χώρο και στην προσωπική ζωή, κυρίως όμως να μάθουν να ακούνε την άλλη άποψη, χωρίς να ταυτίζουν την Ηθική με τον ηθικισμό. 

Έτσι, στο σχολείο θα επανέλθει, σε εκτεταμένη μορφή, το μάθημα της Φιλοσοφίας, που παλαιότερα διδασκόταν στην Τρίτη Λυκείου, ενώ σήμερα μόνο όσοι ακολουθούν τη Θεωρητική κατεύθυνση έρχονται, έστω και αποσπασματικά, σε σε επαφή με τον φιλοσοφικό λόγο των αρχαίων Ελλήνων.

                Καλοπροαίρετα ερωτήματα ανακύπτουν από τα παραπάνω: το πρώτο είναι ποιοι θα διδάξουν αυτό το μάθημα; Στην πραγματικότητα δύο είναι οι κατηγορίες των εκπαιδευτικών που έχουν γνώσεις τέτοιους είδους: οι θεολόγοι, οι οποίοι στο Πανεπιστήμιο, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, καταρτίζονται υποχρεωτικά  στον διάλογο με τη Φιλοσοφία και τα ηθικά ρεύματα, ακριβώς λόγω της ηθικής διάστασης της χριστιανικής πίστης και παράδοσης, και οι απόφοιτοι του τμήματος Φιλοσοφίας των Φιλοσοφικών σχολών, οι οποίοι όμως διορίζονται ως φιλόλογοι γενικά, μαζί με τους πτυχιούχους των τμημάτων Φιλολογίας και Ιστορίας- Αρχαιολογίας, οι οποίοι έχουν τη Φιλοσοφία συνήθως ως επιλεγόμενο μάθημα ή διδάσκονται τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη κυρίως από φιλολογικής πλευράς.

Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας είναι η σωτηρία των ψυχών μας.

 

Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης: “Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στη θρησκεία μας, την πίστη μας”

 

«Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στη θρησκεία μας, την πίστη μας».

«Πρέπει όλοι μας να διαδίδουμε την Ορθοδοξία. Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στο θρησκεία μας, την πίστη μας. 

Ο Αγιος Νεκτάριος είναι το παράδειγμα σε όλο τον κόσμο, πρέπει να τον μιμηθούμε. Η αγάπη είναι μεγάλο πράγμα. Ο Θεός δε διώχνει κανέναν. Η Παναγία μας μεσιτεύει προς τον Θεό. Είναι στο πλευρό μας και μας καθοδηγεί. Εμείς όμως δεν τους αγαπάμε πραγματικά, το Θεό μας, την Παναγία τους Αγίους μας. Στη πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτα. Χρειάζεται υπομονή και προσευχή.

Κι εγώ πολλές φορές έχω φτάσει στο τέλος της ζωής μου, αλλά όμως με γυρίζει πίσω ο Θεός. Για ποιο λόγο άραγε; Να μετανοήσω; Από το κρεβάτι που βρίσκομαι θέλω να στηρίξω τα αδέλφια μου. 

Συλλείτουργο για τα 20 χρόνια ποιμαντορίας του Πειραιώς Σεραφείμ

 

Τρισαρχιερατική πανηγυρική Θεία Λειτουργία τελέστηκε το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, υιικής αγάπης και εκκλησιαστικής οικογενειακής χαράς, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι (20) ετών ευκλεούς και καλλίκαρπης Ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Σεραφείμ στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Τον πνευματικό πατέρα της τοπικής μας Εκκλησίας πλαισίωσαν κληρικοί και λαϊκοί, δίνοντας ζωντανή μαρτυρία της πατρότητας, της συνέχειας και της ενότητας που χαρακτηρίζουν την ποιμαντική του διακονία.

Στην Ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, ενώ στη συνέχεια τελέστηκε Θεία Λειτουργία, Ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συνιερουργούντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης κ. Χρυσοστόμου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε και την εις Πρεσβύτερον Χειροτονία του Διακόνου του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, π. Γεωργίου Χρυσού.

Απευθυνόμενος προς τον π. Γεώργιο, ο Σεβασμιώτατος, αναφέρθηκε στο Μυστήριο της Ιερωσύνης ως προσωπική Πεντηκοστή, τονίζοντας ότι ο Ιερέας καλείται να γίνει οικονόμος της Χάριτος, λειτουργός των Ιερών Μυστηρίων και μιμητής των Αγίων, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στους Αγίους Νικόλαο τον Πλανά και Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη ως πρότυπα ιερατικής ζωής, Ιερά Λείψανα των οποίων «αναπαύονταν επί της Αγίας Τραπέζης», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος.

Παράλληλα, αναφερόμενος στην πνευματική πορεία, την οικογενειακή ζωή και την επιστημονική κατάρτιση του π. Γεωργίου, τον προέτρεψε με πατρική στοργή να σηκώσει με πίστη, ταπείνωση και αγάπη τον Σταυρό της Ιερωσύνης, δοξάζοντας το Θεό μέχρι τέλους της ζωής του.

ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

 

Δεν αρκεί η νοσταλγία του παραδείσου, χρειάζεται η έμπρακτη μετάνοια.

 

Ἄσωτος σημαίνει μὴ σωζόμενος. Ἀλλὰ ὁ ἄσωτος τῆς παραβολῆς σώθηκε. Καὶ σώθηκε, ὅταν ἐγκατέλειψε τὶς ἀσωτίες, ὅταν ἐπέστρεψε στὸν πατέρα του, ὁὁποῖος τὸν ἀγαποῦσε, ἀκόμη κι ὅταν ἐκεῖνος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ κοντά του.

Καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ πατέρα ἦταν σίγουρα μεγαλύτερο, ὅταν ὁ γιός του βρισκόταν σὲ ξένη γῆ. Ἔτσι εἶναι συχνὰ οἱ γονεῖς· χαίρονται, ὅσο τὰ παιδιά τους εἶναι κοντά, καὶ πονοῦν, ἀγωνιοῦν γι’ αὐτά, ὅταν ἐκεῖνα τοὺς ἐγκαταλείπουν. Πικραίνονται, μὰ περιμένουν…

Δὲν τὸν μάλωσε, ποὺ ζήτησε τὴ μισὴ κληρονομιά· δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ ἀνοίξῃτὰ φτερά του καὶ νὰ πετάξῃ· γνώριζε καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα τὸν παρορμητισμὸ καὶ ἴσως τὴν ἐπιπολαιότητα τοῦ γιοῦ του παιδιόθεν καὶ πιθανῶς νὰ ὑποψιαζόταν τὸν οἰκονομικό του καὶ κοινωνικὸ κατήφορο, ὅμως δὲν τὸνἐμπόδισε νὰ φύγῃ, κι ἂς καταλάβαινε ὅτι ὅλα τὰ χρήματα ποὺ ἔδινε στὸν γιό τουἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἦταν χαμένα. 

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν περίμενε στὸ κατώφλι τοῦ σπιτιοῦ· κι ὅταν τὸν εἶδε, ἔτρεξε νὰ τὸν καταφιλήσῃ. Δὲν ὑπολόγισε οὔτε τὰ παλιά, οὔτε τὰ καινούρια ἔξοδα. Ἦταν ὁ ἕνας γιός του, πολύτιμη περιουσία του ποὺ χάθηκε καὶ ξανακερδίθηκε.

Περιουσία τοῦ Θεοῦ εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι, ἀδελφοί μου. Καὶ αὐτὴν τὴν περιουσία ἔρχεται ὁ διάβολος νὰ κλέψῃ καὶ νὰ ἀτιμάσῃ. Περιουσία ἀνεκτίμητη, μὲ τὴν ὁποία τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθῇ, γιατὶ εἶναι αἰώνια καὶ ποτὲ δὲν χάνει τὴν ἀξία της, ἀκόμη κι ἂν βρεθῇ ἀνάμεσα σὲ ἀκαθαρσίες. 

Αὐτὴν τὴν περιουσία τὴν πανάκριβη ὁ Θεὸς τὴν ἀντάλλαξε μὲ τὸν μονάκριβο θησαυρό Του, τὸν Συνάναρχο καὶ μονογενῆ Υἳό Του, ἔτσι ὥστε νὰ τὴν ἀποθησαυρίσῃ στὰ μέχρι τότε ἄδεια ταμεῖα τοῦ οὐρανοῦ.

Ὁ εὔσπλαχνος πατέρας προσκαλεῖ σὲ πανηγύρι τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς. Παραθέτει πλούσιο τραπέζι μὲ ὀρχήστρα καὶ χορό. Τέτοιο πανηγύρι γίνεται καὶστὸν οὐρανό, ὅταν ἕνας ἁμαρτωλὸς ἐπιστρέφῃ στὸν Θεό Πατέρα. Καὶ τὰ πανάκριβα ῥοῦχα, τὸ πολύτιμο δαχτυλίδι, τὰ καινούρια ὑποδήματα, ἔρχονται νὰ ἐπιβεβαιώσουν ὅτι ἡ πατρικὴ ἀγάπη εἶναι συνεχὴς καὶ ἀληθινή, ὅπως τέτοια εἶναι καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν καθένα μας. Ἀλλὰ ὑπάρχει ἕνας παράγοντας ποὺ καθορίζει, ἂν αὐτὴ ἡ ἀγάπη θὰ μείνῃ ἀνεκμετάλλευτη ἢ ἂν θὰ ἀξιοποιηθῇ πρὸς ὄφελος τοῦ ἀγαπημένου· κι αὐτὸς ὁ παράγοντας εἶναι ἡ ἔμπρακτη ἀπόφαση. 

Ναί! ἔμπρακτη ἀπόφαση νὰ ἐπιστρέψουμε μὲ μετάνοια πρὸς τὸν Θεὸ χρειαζόμαστε, ἀδελφοί μου, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὴν τὴν ἀγάπη·ἔμπρακτη ἀπόφαση ποὺ ξεκινᾶ, μόλις ἔλθῃ ὁ ἄσωτος ἑαυτός μας «εἰς ἑαυτόν» μέσα στὴ λάσπη τῶν χοίρων παθῶν καὶ τὰ ξυλοκέρατα τῆς ἡδονῆς, καὶ φτάνει ἕως τὸν μόσχο τὸν σιτευτό.

Τι ξεχωρίζει σήμερα ένα Χριστιανό από τον υπόλοιπο λαό…;

  

«Μπορεί να πηγαίνεις τακτικά Εκκλησία, να διαβάζεις Θεολογικά βιβλία, να έχεις Εικόνες Αγίων στο σπίτι σου, Κομποσχοίνια στα χέρια σου, να δίνεις Ελεημοσύνη, να ακούς Ομιλίες Θεολογικές, να Ταπεινολογείς και να μιλάς Πνευματικά ... Όμως να είσαι θυμωμένος με τους άλλους! Στις δυσκολίες να μεμψιμοιρείς…!!!

Να μην ικανοποίησαι με τα λεφτά που έχεις, με τις ανέσεις που έχεις, να νοιώθεις καταπιεσμένος, ανήσυχος, ανικανοποίητος με όλα και όλους, να βρίσκεσαι συνέχεια σε αντιπαράθεση και ανταγωνισμό με ό,τι και όποιον βρίσκεται δίπλα σου ... Αυτό σημαίνει ότι δεν ζεις Χριστό, όσο και αν μιλάς για Χριστό! Αυτό μυρίζει Θάνατο…!!!

Η πατρικ αγκαλιά του Θεού

  

 

Κυριακή του Ασώτου: Να είσαι ρεμάλι και να αμαρτάνεις κάθε δευτερόλεπτο αλλά να σε περιμένει η πατρική αγκαλιά του Θεού με τα χέρια ανοιγμένα, ματωμένα και να σου ψιθυρίζει:

«Ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να συμβαίνει εγώ σε αγαπώ και είμαι εδώ για σένα». Μια αγκαλιά που δεν δικάζει τη ζωή σου, αλλά αγκαλιάζει τα τραύματα σου. 

Εκεί που νομίζεις ότι θα κλείσει η πόρτα για τη θανατική σου ποινή ξαφνικά ανοίγουν οι Πύλες του Παραδείσου και είσαι προσκεκλημένος με βασιλική περιβολή. Μόνο ένας Θεός, ένας τρελά ερωτευμένος Θεός θα μπορούσε να ενεργήσει με τέτοια αγάπη. 

Αυτός ίσως είναι και ο μεγαλύτερος μας λυγμός. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αγάπη του Θεού, παρά μόνο αν γονατίσουμε με ταπείνωση, διότι στα υπόγεια της μετανοίας βρίσκεται η θέα Του! 

Η καλύτερη ώρα της πραγματικής μας Ανάστασης είναι η στιγμή που θα πούμε μέσα από την καρδιά μας «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν Σου» και θα αλλάξουμε τους δείκτες της πυξίδας της ζωής μας από τη Δύση, προς την Ανατολή του ήλιου της δικαιοσύνης Χριστού.

Όσοι είναι αποφασισμένοι

 

Ο Κύριος ζήτησε και ζητά να τον ακολουθήσουν όσοι είναι 

αποφασισμένοι να σηκώσουν το σταυρό τους, όσοι είναι έτοιμοι 

να πεθάνουν, να αρνηθούν τις απολαύσεις και την τρυφή. 

Διότι όποιος αγαπά την ασφάλεια και τις ηδονές της παρούσης ζωης

 είναι εχθρός του σταυρού, αυτού του σταυρού που ο χριστιανός αγαπά 

Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος ὁ Μάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Βαλεριανοῦ (253 – 259 μ.Χ.) καὶ Γαληίνου (259 – 268 μ.Χ.) καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια.

Δυστυχῶς, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, ποὺ ὀνομαζόταν Σαπρίκιος, ἔθρεψε στὴν ψυχή του ἀνεξήγητο μίσος κατὰ τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος ὅμως ἐνέμενε στὴν ταπεινοφροσύνη. 

Ἡ ἀποστροφὴ τοῦ ἱερέως Σαπρικίου τὸν λυποῦσε χωρὶς νὰ τὸν παροργίζει. Καὶ προσευχόταν μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ πρὸς τὸν Θεό, γιὰ νὰ μαλακώσει ἡ σκληρότητα τοῦ ἀδελφοῦ του.

Ὅταν τὸ ἔτος 257 μ.Χ. ξέσπασε μεγάλος διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, συνελήφθησαν πολλοὶ μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Σαπρίκιος. Μόλις ὁ Ἅγιος πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, ἔτρεξε κοντά του καὶ παρακάλεσε τὸν Σαπρίκιο νὰ τοῦ δώσει τὸν ἀσπασμὸ καὶ τὴν εὐλογία του. 

Ὁ Σαπρίκιος τὸν κοίταξε περιφρονητικὰ καὶ ἀρνήθηκε, λησμονώντας ὅτι ἡ πίστη χωρὶς τὴν ἀγάπη δὲν ὠφελεῖ. Καὶ ὅμως ὁ Ἅγιος Νικηφόρος δὲν ἀπελπίσθηκε. Καὶ ὅταν εἶδε τὸν Σαπρίκιο νὰ ὑποφέρει μὲ καρτερία τοὺς βασανισμούς, ζήτησε ἀκόμη περισσότερο τὴν συνδιαλλαγὴ μὲ αὐτόν, ποὺ ἔφερε στὸ σῶμά του τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ. Τὸν πλησιάζει καὶ πάλι, ἀσπάζεται τὶς πληγές του καὶ τὸν ἱκετεύει νὰ τὸν συγχωρήσει. 

Ὁ Σαπρίκιος καὶ κατ’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ὥρα τοῦ μαρτυρίου ἀπέκρουε ἀπὸ τὴν καρδιά του τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωση. Ἡ ἀγάπη εἶχε φονευθεῖ ἐντός του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τὸν ἐγκατέλειψε. Λίγο πρὶν τὴν ὥρα τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ δειλιάζει καὶ προχωρεῖ στὰ ἔσχατα τῆς ἀπώλειας. 

Η παραβολή του Ασώτου Υιού...

  

 

Η παραβολή του Ασώτου Υιού δεν περιγράφει απλώς μια οικογενειακή ιστορία, αλλά αποκαλύπτει την πορεία της ανθρώπινης καρδιάς απέναντι στον Θεό. Ο νεότερος γιος, αυτονομημένος αλαζονικά, πιστεύει πως μπορεί να υπάρξει χωρίς την πατρική παρουσία. 

Η απομάκρυνσή του δεν είναι μόνο χωρική, αλλά κυρίως υπαρξιακή. Οι επιλογές του τον οδηγούν στη στέρηση και την πείνα, εκεί όπου η ταπείνωση γίνεται δάσκαλος. 

Μέσα σε αυτήν τη συνθήκη γεννιέται η αυτογνωσία: αναγνωρίζει το λάθος του και, μέσα από έναν δραματικό εσωτερικό μονόλογο, συνειδητοποιεί ότι ενώ ο ίδιος χάνεται, ακόμη και ο τελευταίος δούλος του πατέρα του ζει μέσα στην αφθονία. 

Έτσι, η αναγνώριση του σφάλματος μετατρέπεται σε μετάνοια, όχι ως απλή λύπη, αλλά ως απόφαση αλλαγής πορείας και προσπάθεια επανόρθωσης: «ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου».

Η επιστροφή του, όμως, δεν συναντά κρίση, αλλά αγκαλιά. Ο πατέρας δεν περιμένει εξηγήσεις· μόλις τον βλέπει, τρέχει ο ίδιος προς το μέρος του, προλαβαίνοντας κάθε λόγο απολογίας. Η αγάπη του δεν μετρά παρελθόντα σφάλματα, αλλά αναγνωρίζει τη μετάνοια και αποκαθιστά τη σχέση. Εκεί αποκαλύπτεται το πρόσωπο του Θεού: Πατέρας που δέχεται, συγχωρεί και χαίρεται για την επιστροφή του χαμένου.

Κι όμως, η παραβολή δεν τελειώνει στη χαρά της επιστροφής. Η σκηνή μεταφέρεται στον μεγαλύτερο γιο, ο οποίος δεν μπορεί να δεχθεί ότι μέσα στο ίδιο σπίτι χωρούν και οι δύο. Ενώ δεν έφυγε ποτέ σωματικά, ζούσε με την ίδια αίσθηση ιδιοκτησίας και αυτονομίας. Θεωρεί πως ο πατρικός οίκος τού ανήκει και ελέγχει τον πατέρα για τη συγκατάβασή του. 

Η ομπρέλα του Δεσπότη!

 

π. Διονύσιος Ταμπάκης

ΤΟ ΜΙΚΡΟ καστρόνησο,το Μπούρτζι τ’Αναπλιού, στέριος θαλασσόπυργος ,μέσα στὴν ἑωθινὴ βροχερὴ ὁμίχλη τοῦ Ἀργολικοῦ κολπίσκου ,εἶχε κρυφθεῖ καὶ μόνο κάποιες ὀξύληκτες ἄκρες ἀπὸ τὶς πολεμίστρες φαίνονταν σχηματίζοντας φάσματα καὶ προσφέροντας ὑλικὸ γιὰ ἔμπνευση . Θαρροῦσες πὼς ἦταν κάποια πειρατικὴ γολέτα ποὺ πλέει ἀτρόμητη σὲ μυθικοὺς κόσμους.

Τὰ ὀμβρότοκα νέφη εἶχαν ρίξει ἀπὸ τὸ πρωϊ βροχὴ ἀρκετὴ ντύνοντας μὲ καταχνιὰ τὴν παλιὰ πόλη τ’Αναπλίου , προσδίδοντάς της ,ὡς ἑξῆς, ἕναν τόνο χαρμολύπης, σὰν καὶ ἐκεῖνον τοῦ Τριωδίου ποὺ πρόσφατα ξάνοιξε τὰ ἀκροδάκτυλά του στὴν θύρα τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ ἱερὸ σκήνωμα τῆς Παναγίτσας ,μία μικρὴ μὰ τερπνὴ Ἐκκλησούλα , βάσταγε ἀκόμη τὴν εὐωδία ἀπὸ τὸ λιβανοκάπνι τοῦ ὄρθρου μὲ ἄρωμα κεχριμπάρι, ἀπ’τον Ἄθωνα φερμένο, καὶ μὲ χειμωνιάτικο ἄρωμα, ὅπως ἁρμόζει σὲ τέτοιο χειμωνιάτικο καιρό.

Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ παλαιὲς καὶ ἀργυρὲς φωταυγεὶς κανδῆλες ἐντὸς τοῦ Ναοῦ ἔμφαιναν κι’άλλο τὶς κατανυκτικὲς φλογίτσες τους στὸ ἐπερχόμενο μισοσκόταδο ,ποὺ ἂν καὶ πρωϊ, φαίνονταν σὰν σούρουπο ἀπὸ τὶς συναγμένες ὑπομέλανες νεφέλες ποὺ ἔκρυβαν τὸν ἥλιο.

Ὅλα μία ποίηση, ἐνῷ οἱ σταλαγματιὲς τῆς βροχῆς ἔπεφταν ἁπαλά ,σὲ ρυθμὸ νυσταλέο ,στὴν στέγη τῆς παλιᾶς Ἐκκλησιᾶς.

Ὁ κόσμος εἶχε ἀναριέψει ,λόγῳ τοῦ χειμερινοῦ καιροῦ, καὶ ἔτσι βρῆκα τὸν καιρὸ καὶ τὴν εὐκαιρία νὰ πλύνω τὶς κρυστάλλινες κοῦπες ἀπὸ τὰ κανδηλάκια τοῦ Ἱεροῦ. Τί τα θές; Τὸ ἐλαιόλαδο μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ σχηματίζει πυκτὸ κατακάθι,την λεγόμενη μούργα καὶ θέλει τακτικὰ ἀλλαγή.

Τι είναι η Πίστη;

  

Πολλοί λένε: «Δεν εκκλησιάζομαι, αλλά πιστεύω».
Άλλοι ομολογούν: «Δεν εξομολογούμαι, αλλά πιστεύω».
Κάποιοι ακόμη: «Δεν κοινωνώ, αλλά πιστεύω».
Και συχνά ανάβουμε κερί και λέμε: «Κι εγώ πιστεύω».
Μα, αδέρφια, ας αναρωτηθούμε: Τι σημαίνει αλήθεια να πιστεύεις;
Η πίστη δεν είναι συνήθεια, ούτε συναισθηματική άνεση.
Η πίστη είναι η αφοσίωση της ψυχής μας στον Θεό, να Του εμπιστευόμαστε κάθε στιγμή της ζωής μας, ακόμη και όταν δεν βλέπουμε, όταν δεν αισθανόμαστε, όταν όλα γύρω μας μοιάζουν σκοτεινά.

Η μετάνοια ελευθερώνει τον άνθρωπο από τη δουλεία της αμαρτίας και του δίνει ελπίδα σωτηρίας..

 

Είναι δύσκολο να περιγράψει κάποιος διάφορες καταστάσεις της καρδιάς και να τις ερμηνεύσει. Είναι όμως αναγκαίο στον αγωνιστή της πνευματικής ζωής να επιδίδεται στο έργο αυτό, γιατί θα οδηγηθεί στην αυτογνωσία.

Στην προσπάθειά του αυτή πολύ θα τον βοηθήσουν και τα βιώματα των άλλων αδελφών του, που διεξάγουν τον ίδιο πνευματικό αγώνα. 

Η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου με οδηγεί στη μετάνοια και τη συντριβή. Ζω στο πένθος, γιατί συνεχίζω να αμαρτάνω. Πάντα έχω μπροστά μου ανοιχτό το δρόμο της παρακοής, αλλά και το δρόμο της επιστροφής. Αμαρτάνω και θλίβομαι. Μετανοώ και πάλι αμαρτάνω. Κάθε φορά όμως που μετανοώ, η χάρη του Θεού μου φέρνει την κατάνυξη στην καρδιά. Τότε μου έρχονται δάκρυα και ανθεί μέσα μου η χαρμολύπη, αυτό το ανέκφραστο συναίσθημα, που γεννιέται από το κατά Θεόν πένθος και το φόβο του Θεού.

Η κατάνυξη είναι εσωτερική κατάσταση της καρδιάς, η οποία δύσκολα μου δημιουργείται και πολύ εύκολα μου χάνεται. Όταν υπάρχει, μου δίνει μία ιδιάζουσα χαρά και μου σταθεροποιεί την αίσθηση ότι είμαι παιδί του Θεού και απολαμβάνω τους καρπούς του νοητού κήπου. Με το συνεχή βασανισμό της συνείδησής μου δροσίζεται η καρδιά μου και επαληθεύεται ο λόγος του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, ότι η κατάνυξη είναι συνεχής βασανισμός της συνείδησης, ο οποίος με τη νοερά εξομολόγηση κατορθώνει να δροσίζει τη φλογισμένη καρδιά.

Η κατάνυξη με κάνει χαρούμενο και πρόθυμο εργάτη της αγάπης. Συχνά όμως συγχέω την κατάνυξη με τη στεναχώρια, που μου προκαλούν δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μου ή αποτυχημένες μου προσπάθειες. Με τον καιρό διαπίστωσα ότι αυτή η στεναχώρια δεν έχει πνευματικό περιεχόμενο και γι’ αυτό με αδρανοποιεί.

Η Παραβολή του Ασώτου - Ακούστε παιδιά!