Πόσο κοστίζει η χαμένη εφηβεία;

 

 

Δεκαοκτώ δισεκατομμύρια δολάρια. Ακούγονται πολλά. Ίσως είναι. Μπορούν όμως να επιστρέψουν σε έναν δεκαπεντάχρονο τις χιλιάδες ώρες που πέρασε κοιτάζοντας μια οθόνη; Μπορούν να διορθώσουν την αυτοεκτίμηση ενός κοριτσιού που μεγάλωσε συγκρίνοντας το πρόσωπό του με φίλτρα και κατασκευασμένες τελειότητες; Μπορούν να αγοράσουν πίσω έναν χαμένο ύπνο, μια πραγματική παρέα, ένα απόγευμα στην αυλή;

 

Η Meta συμφώνησε με 48 αμερικανικές Πολιτείες σε έναν ιστορικό συμβιβασμό για τις επιπτώσεις του Facebook και του Instagram στους ανηλίκους. Δεν παραδέχεται παρανομία, αλλά δέχεται πράγματα που μέχρι χθες έμοιαζαν αδιανόητα. Όριο δύο ωρών ημερησίως, αποκλεισμό των εφαρμογών από τα μεσάνυχτα έως τις έξι το πρωί, περιορισμό ειδοποιήσεων τις ώρες του σχολείου, απόκρυψη των «likes» και ισχυρότερους γονικούς ελέγχους.

 

Στην Ευρώπη οι Βρυξέλλες παρακολουθούν. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη στραφεί εναντίον του εθιστικού σχεδιασμού των κοινωνικών δικτύων. Μετά τον αμερικανικό συμβιβασμό το μήνυμα προς τη Meta ήταν ουσιαστικά απλό. Αυτά που κάνετε για τα παιδιά στην Αμερική τα περιμένουμε και για τα παιδιά στην Ευρώπη. Σωστά. 

Καλη σας νύχτα!

  

Πώς αφήσαμε τις ώρες μας
και χάθηκαν,

πασχίζοντας ανόητα
να εξασφαλίσουμε μια θέση
στην αντίληψη των άλλων.

Ούτε ένα δικό μας δευτερόλεπτο,
μέσα σε τόσα μεγάλα καλοκαίρια,

Ιάπωνας μηχανικός άφησε το Διάστημα για το Άγιον Όρος

 

Ο πρώην μηχανικός αφιέρωσε τη ζωή του στην Ορθοδοξία και σήμερα υπηρετεί στη Μονή Ιβήρων.

Από τις σπουδές στη μηχανική του Διαστήματος στο Τόκιο, μέχρι τη μοναστική ζωή στο Άγιον Όρος, η πορεία του π. Τιμόθεου μοιάζει με ταξίδι πίστης και μεταμόρφωσης.

Για μια δεκαετία έζησε στο Τόκιο ως προτεστάντης, μελετώντας συνεχώς τη Βίβλο και διάφορα χριστιανικά κείμενα. 

Παρ’ όλα αυτά, ένιωθε ότι κάτι του έλειπε. Η ανάγκη για εσωτερική γαλήνη και σιωπή τον οδήγησε στην Ορθοδοξία. «Κατάλαβα πως η προτεσταντική ερμηνεία της ιστορίας της Εκκλησίας ήταν ελλιπής.

Στην Ορθοδοξία βρήκα τις απαντήσεις που ζητούσα», λέει συγκινημένος.

Ὁ Ἅγιος Σώζων ὁ Μάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Σώζων, καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Λυκαονία τῆς Μ. Ἀσίας.

Βοσκὸς στὸ ἐπάγγελμα, γρήγορα βαπτίστηκε χριστιανὸς καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Σώζων. 

Ἦταν ἄνθρωπος ἐνάρετος καὶ θεοσεβής. Μελετοῦσε τὶς ἅγιες γραφὲς καὶ κήρυττε τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου.

Κάποια μέρα μπῆκε σὲ ἕναν εἰδωλολατρικὸ ναὸ ὅπου εἶδε ἕνα ἄγαλμα φτιαγμένο ἀπὸ χρυσό. 

Ὀργίστηκε μὲ τὴν σκέψη ὅτι πολλοὶ ἄνθρωποι πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα, καὶ οἱ εἰδωλολάτρες φτιάχνουν πολυτελὴ εἴδωλα. 

Ἔτσι ἔκοψε τὸ ἕνα χέρι τοῦ ἀγάλματος καὶ ἀφοῦ τὸ πούλησε μοίρασε τὰ χρήματα στοὺς φτωχοὺς χριστιανούς.

Ὁ ἡγεμόνας τῆς περιοχῆς ὅταν ἔμαθε τί εἶχε συμβεῖ ἄρχισε νὰ συλλαμβάνει καὶ νὰ τιμωρεῖ χριστιανούς. 

Ὁ Σώζων τότε παρουσιάστηκε στὸν ἡγεμόνα καὶ ὁμολόγησε μὲ θᾶρρος καὶ χωρὶς νὰ ἔχει μετανιώσει.
Ἔπειτα ἀπὸ πολλὰ βασανιστήρια παρέδωσε τὸ πνεῦμά του μαρτυρικὰ στὸν Θεό.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Δι’ ὀμφὴς οὐρανίου πιστωθεὶς πρὸς τὰ κρείττονα, τοὺς τῆς εὐσεβείας ἀγῶνας, ἀπτοήτως διέδραμες· καὶ ὤφθης τοῦ Σωτῆρος κοινωνός, ἀθλήσας Μάρτυς Σώζων ἀνδρικῶς· διὰ τοῦτο διασώζεις ἐκ πειρασμῶν, τοὺς πίστει προσιόντας σοι. Δόξα τῷ παρασχόντι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Εκοιμήθη ο Ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου Γέροντας Χρυσόστομος

 

Τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μετὰ βαθυτάτης θλίψεως ἀναγγέλλει τὴν πρὸς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ Γέροντος Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου, ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρὸ ὀλίγης ὥρας εἰς Ἀθήνας, κατόπιν δοκιμασίας τῆς ὑγείας αὐτοῦ.

Ὁ μακαριστὸς Γέρων Χρυσόστομος, καταγόμενος ἐκ Μάνης, ὑπῆρξεν ἐπὶ δεκαετίας ἀφωσιωμένον μέλος τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος καὶ διηκόνησε πιστῶς τὴν Σιωνίτιδα Ἐκκλησίαν καὶ τὰ Πανάγια Προσκυνήματα.

Ἡ πολυετὴς διακονία αὐτοῦ συνεδέθη κατ᾽ ἐξοχὴν μετὰ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, τὴν ὁποίαν παρέλαβε εἰς δυσχερῆ κατάστασιν καὶ, διὰ πολλῶν κόπων καὶ προσωπικῆς μερίμνης, ἀνεκαίνισε καὶ ἀνέδειξεν εἰς τὴν σημερινὴν αὐτῆς μορφήν.

Αρχιεπίσκοπος για Τανάγρα: «Δεν υπάρχουν λόγια μπροστά σε έναν τέτοιο πόνο»

 

Τρισάγιο στη μνήμη των δύο πιλότων που έχασαν τη ζωή τους κατά την εκτέλεση του καθήκοντος στην Τανάγρα τέλεσε σήμερα το πρωί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, στο Ιερό Ησυχαστήριο Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – Οσίου Πορφυρίου στο Μήλεσι Αττικής.

Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τέλεσε ο ιερατικώς προϊστάμενος του Ιερού Ησυχαστηρίου, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Πρωτοπρεσβύτερος Εμμανουήλ Παπαμικρούλης.

Ο Μακαριώτατος, αναφερόμενος στο τραγικό αυτό συμβάν, εξέφρασε τη βαθιά του οδύνη και υπογράμμισε την ανάγκη να στηριχθούν με προσευχή οι οικογένειές τους.

«Έφυγαν από τη ζωή δύο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι ξεκίνησαν την πορεία τους με χρηστές ελπίδες και όνειρα, έχοντας το μέλλον μπροστά τους και την αγάπη των δικών τους. Χάθηκαν όμως υπηρετώντας το καθήκον, με βαθιά αφοσίωση στην Πατρίδα.

Αυτή την ώρα η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις οικογένειές τους, στους γονείς τους και σε όλους εκείνους που τους αγάπησαν.

Στο πλευρό τους στέκονται και οι συνάδελφοί τους· άνθρωποι που έζησαν μαζί τους, πέταξαν μαζί τους και μοιράστηκαν τις αγωνίες, τις χαρές και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Σήμερα πενθούν δύο δικά τους πρόσωπα. Ο καθένας θα κρατά μέσα του τη δική του ανάμνηση, μια στιγμή, μια κουβέντα, ένα χαμόγελο. Και αυτή η μνήμη θα τους συνοδεύει.

Ο Ενχριστομένος Άνθρωπος

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Στο σημερινό Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, (Β΄ Κορ. α΄ 21 – β΄ 4), βλέπουμε τον Απόστολο Παύλο, ως παιδαγωγό, να νουθετεί τους Κορινθίους.

Ξεκινά θέτοντας τη βάση της πίστεως που ο ίδιος τους δίδαξε. Τους μιλά για την Τριαδικότητα του Θεού. Τους ξαναθυμίζει πως ο Θεός Πατέρας είναι η πηγή που στηρίζει όλα τα μέλη της Εκκλησίας και πως, διά μέσου του Χριστού, ο οποίος ήρθε στη γη, δίδαξε, θαυματούργησε, συνελήφθη, θανατώθηκε και, εν τέλει, Ανέστη, όλες οι υποσχέσεις του Θεού Πατρός εκπληρώθηκαν στην πράξη.

Έπειτα τους μιλά για το τρίτο Πρόσωπο, το Άγιον Πνεύμα, θέτοντάς το χαρακτηριστικά, όπως μας λέει, ως τον «ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος». Δηλαδή, ο άνθρωπος, με την πίστη του στην Αγία Τριάδα, λαμβάνει την εγγύηση της επερχόμενης ουράνιας δόξας.

Βάσει, λοιπόν, όλων αυτών των θεολογικών νοημάτων που τους αναλύει, ανέβαλε τη δεύτερη επίσκεψή του στην Κόρινθο, εξαιτίας των πνευματικών αναταράξεων που ταλαιπωρούσαν την εκεί τοπική Εκκλησία. Μάλιστα, συνέταξε με πόνο καρδίας αυτήν την επιστολή, η οποία ονομάζεται και αλλιώς «δακρύβρεχτη επιστολή».

Λόγω της εισβολής διαφόρων ιουδαϊζόντων πιστών, είχε αμφισβητηθεί πολύ το πρόσωπο του Παύλου και έτσι τον ακούμε να τους λέει πως δεν τους επισκέπτεται, για να μην τους λυπήσει.

ΕΤΑΙΡΕ, ΠΩΣ ΕΙΣΗΛΘΕΣ ΩΔΕ;

 

«Εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου,  καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη» (Ματθ. 22, 11-12) 

Όταν εισήλθε όμως ο βασιλιάς, για να δει εκείνους που κάθονταν, για να φάνε, είδε εκεί έναν άνθρωπο που δεν ήταν ντυμένος με ένδυμα γάμου, και του λέει: “Σύντροφε, πώς εισήλθες εδώ μην έχοντας ένδυμα γάμου”; Εκείνος αποστομώθηκε.  

            Μία από τις πιο δύσκολες στην πρόσληψη παραβολές του Ευαγγελίου είναι αυτή που καταγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, λίγο πριν ο Χριστός συλληφθεί και οδηγηθεί στο Πάθος και στον Σταυρό. Ο Κύριος παρομοιάζει την βασιλεία των ουρανών με ένα γαμήλιο τραπέζι για τον γιο ενός βασιλιά. Στο τραπέζι ήταν προσκεκλημένοι οι φίλοι του βασιλιά. Αυτοί όμως αρνήθηκαν να παραστούν, άλλοι διότι δεν ήθελαν, άλλοι διότι είχαν εργασίες, γεωργικές και εμπορικές, ενώ άλλοι επέδειξαν τέτοια κακία, ώστε να σκοτώσουν τους απεσταλμένους του βασιλιά. 

Ο βασιλιάς τότε οργίστηκε, έστειλε τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε τους φονιάδες εκείνους και έκαψε την πόλη τους, δείχνοντας ότι όταν θέλεις να αντιμετωπίσεις τη ζωή και τον Θεό με όρους δικής σου εξουσίας, τότε θα συντριβείς. Ο βασιλιάς όμως θέλει να κάνει το τραπέζι  των γάμων και θα στείλει τους υπηρέτες του, για να φέρουν στο τραπέζι όσους βρούνε στις διακλαδώσεις των οδών και να τους καλέσουν. Θα έρθουν διάφοροι, κακοί και καλοί, ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση. 

Ένας μόνο από όσους εισήλθαν, θα δείξει περιφρόνηση στον βασιλιά, ερχόμενος με ένδυμα ακατάλληλο για το τραπέζι, κάνοντας επίδειξη αλαζονείας και πνεύματος εξουσίας. Ο βασιλιάς, αφού τον ελέγξει, αποστομώνοντάς τον, θα διατάξει να τον δέσουν και να τον στείλουν στο σκότος το εξώτερο, επισημαίνοντας ότι πολλοί είναι κλητοί, αλλά λίγοι εκλεκτοί.

            Ο βασιλιάς είναι ο Θεός. Ο γιος Του είναι ο Χριστός και είναι ο Ίδιος και ο γάμος και η τροφή του τραπεζιού. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος του καθενός ανθρώπου και το Σώμα Του και το Αίμα Του η τροφή μας, ενώ το τραπέζι είναι η Θεία Λειτουργία. Οι ανάξιοι καλεσμένοι ήταν ο περιούσιος λαός του Ισραήλ, αλλά και κάθε άνθρωπος, ο οποίος βάζει την επιβίωση, την υλικότητα, το συμφέρον πάνω από τη σχέση με τον Θεό, πάνω από την υιότητα, πάνω από την κοινότητα της Εκκλησίας. 

Ἡ Ἁγία Λυγερή ἡ Νεομάρτυς ἡ Χιοπολίτις

 

Ἡ Ἁγία νεομάρτυς Λυγερή ἡ Χιοπολίτις γεννήθηκε στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος στό χωριό Ἀνάβατος τῆς Χίου. 

Ἀνατράφηκε μέ τά νάματα τῆς ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως, ἐνῶ διακρινόταν γιά τό ψυχοσωματικό της κάλλος, γεγονός πού προκάλεσε τήν ἐρωτική ἓλξη τοῦ Τούρκου τυράννου. 

Παρά τις ὑποσχέσεις καίτίς πιέσεις του γιά πλούτη καί τιμές, ἡ πάνσεμνος Λυγερή ἒμεινε σταθερή στήν πίστη της καί ἀρνήθηκε τόν γάμο μέ τόν ἀλλόπιστο Ἀγαρηνό. 

Στίς 6 Σεπτεμβρίου 1822, ἡμέρα ἑορτασμοῦ στόν Ἀνάβατο Χίου τοῦ ἐν Χώναις θαύματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, κατέφθασαν στό χωριό οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Τούρκου τυράννου. 

Τότε μέσα στήν προκληθεῖσα ἀναστάτωση ἃρπαξαν βίαια καί παρά τήν ἀρνησή της τήν πάνσεμνο Λυγερή γιά νά τήν ὁδηγήσουν σ’αὐτόν. 

Στή διαδρομή ἡ Λυγερή ἀγκάλιασε μέ ὃλη της τή δύναμη ἓνα δένδρο, διακηρύσσοντας μέ παρρησία ὃτι δέν πρόκειται νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό. 

Η εξομολόγηση ενός “αναμάρτητου” (Διδακτικό κείμενο)

  

Πρωτ. Γεωργίου

~ Ο κύριος που μπήκε στο εξομολογητάρι περίμενε στην αναμονή αρκετή ώρα. Τον είχε δει ο ιερέας μαζί με τους άλλους, όταν ξεκίνησε την εξομολόγηση. 

Ήταν αρκετά ευπαρουσίαστος και πολύ ευγενικός. Σταυροκοπήθηκε, φίλησε το χέρι του ιερέα, κάθισε στη θέση του εξομολογουμένου.

«Πρώτη φορά εξομολογείσθε;» ρώτησε ο ιερέας.

«Δεν σας έχω ξαναδεί».

«Όχι, πάτερ. Εξομολογούμαι κατά καιρούς, αλλά δεν έχω σταθερό εξομολόγο. Όταν πλησιάζουν οι μεγάλες γιορτές, μπαίνω σε κάποιο ναό και όταν βρω πνευματικό εξομολογούμαι. Δεν θέλω να κοινωνώ χωρίς εξομολόγηση».

«Κάνετε πολύ σωστά. Κι αυτό δείχνει ότι μάλλον έχετε συναίσθηση των μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Η ιερά εξομολόγηση – το γνωρίζετε – είναι από τα υποχρεωτικά λεγόμενα μυστήρια, μαζί με το βάπτισμα, το χρίσμα και τη θεία κοινωνία, γιατί δυστυχώς μετά το βάπτισμά μας αμαρτάνουμε. Οπότε ο Κύριος μάς το πρόσφερε ως τη μεγαλύτερη δωρεά: να μπορούμε και πάλι να καθαρίζουμε την ψυχή μας και να ξαναζούμε τη χάρη της αναγέννησής μας, όπως τότε που βγήκαμε από την αγία κολυμβήθρα. Αρκεί βεβαίως και η εξομολόγηση να γίνεται με τον σωστό τρόπο».

«Ποιος είναι ο σωστός τρόπος, πάτερ;» είπε ο μεσήλικας.

«Αυτό που δηλώνει και το όνομα του μυστηρίου. Λέμε μυστήριο μετανοίας. Συνεπώς πρέπει κανείς να είναι σε αυτήν την ατμόσφαιρα της επίγνωσης των αμαρτιών του και της πίστης στην αγάπη του Θεού, ώστε να προσέλθει σωστά. Χωρίς τη μετάνοια και την απόφαση για αλλαγή της ζωής του, ώστε να βαδίζει πια όσο γίνεται πάνω στις εντολές του Χριστού μας, η εξομολόγηση καταντά μάλλον ένας τύπος που δεν ξέρω κατά πόσο προσφέρει στον άνθρωπο τη χάρη του Θεού».

«Ναι, πάτερ», έδειχνε να συμφωνεί ο κύριος.

«Θέλω όμως και κάτι ακόμη να σας πω», είπε ο ιερέας,

«Πριν ξεκινήσετε να εξομολογείσθε. Είπατε ότι δεν έχετε σταθερό πνευματικό. Αυτό πρέπει να σας προβληματίσει λίγο. Χωρίς να είναι θέμα δογματικό, όπως λέμε, για την πίστη μας, δηλαδή ότι χωρίς αυτό δεν είμαστε πιστοί και δεν ζούμε τη σωτηρία μας – εκτός κι αν κανείς δεν έχει σταθερό τόπο που ζει – όμως έχει διαπιστωθεί ότι η αναφορά σε ένα μόνο πνευματικό βοηθάει στην πνευματική μας πορεία, για τον λόγο ότι επέρχεται γνωριμία πραγματική, ψυχική, μεταξύ του εξομολόγου και του εξομολογουμένου, κι επομένως μπορεί ο πνευματικός και να μας καταλάβει καλύτερα και να μας δώσει τις πιο καλές ίσως συμβουλές για τη σχέση μας με τον Θεό. 

«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

  

Μια πικρή αλήθεια είναι
ότι η σχέση μας με τον Θεό
είναι γεμάτη προσδοκίες...
Ταυτίζουμε την ατμόσφαιρα
γύρω από την σχέση αυτή
όχι μόνο με την απουσία δυσκολιών
αλλά και με συγκεκριμένες εκβάσεις
(σύμφωνα με το θέλημα μας πάντα)
σε θέματα που μας απασχολούν.
Και μάντεψε όταν δεν έλθουν
όπως τα έχουμε σχεδιάσει
ποιος θα είναι υπεύθυνος και
ποιος θα ‘’πληρώσει τη νύφη’’ ;
Ο Θεός φυσικά!
Και να σου τα παράπονα μετά,
να σου οι απογοητεύσεις και τα πείσματα....
Κάποιοι μάλιστα γυρίζουν
στροφή 180 μοίρες και
κόβουν κάθε σχέση με εκκλησία και Θεό
(όχι πως πριν είχαν κάποια
αληθινή χριστιανική βιωτή)
νοιώθοντας "εξαπατημένοι"...
Ενώ ο Ίδιος μας το διαβεβαίωσε:
«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε·
αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».
Δυστυχώς δεν αντιλαμβανόμαστε ότι
όταν γυρίζουμε την πλάτη στο Φως
η δική μας πορεία της ζωής
είναι που σκοτεινιάζει...
Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι πανάκριβη
γιατί το τίμημά της είναι ο εγωισμός μας.
Για να εμπιστευθούμε πραγματικά τον Θεό όμως
πρέπει κάποια στιγμή να αποδεχθούμε
ότι δεν χρειάζεται
να καταλαβαίνουμε τα πάντα
μήτε να ελέγχουμε τα πάντα.

Περνάς έξω από κάποιον Ιερό Ναό;

  

Κάνε μια στάση, έστω για πέντε λεπτά.
Δεν χάθηκε ο κόσμος για πέντε λεπτά.
Μπες μέσα στον οίκο του Θεού.
Άναψε το κεράκι σου, ασπάσου τις ιερές εικόνες, στάσου για λίγο προσευχητικά.
Να το κάνεις αυτό.
Μην περνάς απ’έξω βιαστικά, λες και δεν έχεις χρόνο.
Είναι δυνατόν να μην έχεις πέντε λεπτά;
Είναι δυνατόν να μην μπορείς να αφιερώσεις στον Πατέρα σου πέντε λεπτάκια;
Τρέχουμε όλη μέρα για χίλια δυο πράγματα.
Χρόνο έχουμε για εκείνα.
Για τον Θεό δεν έχουμε;
Για τον Σωτήρα μας δεν μπορούμε να θυσιάσουμε μερικά λεπτά από την ζωή μας;
Μέσα στον οίκο Του, εκεί που τελούνται τα Άγια Μυστήρια, εκεί όπου η Χάρις του Παρακλήτου είναι άφθονη, εκεί στάσου και ευχαρίστησε τον Δημιουργό σου, εκεί στάσου και ζήτησε το έλεος Του, εκεί στάσου και πες τα αιτήματά σου.
Περνάς απ’ έξω και δεν έχεις χρόνο;

Ὁ Προφήτης Ζαχαρίας

 

 

Ὁ Ζαχαρίας, πατέρας τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστή, ἔζησε στὰ χρόνια του Ἡρῴδη, βασιλιὰ τῆς Ἰουδαίας. Κατὰ τὴ γνώμη τοῦ Χρυσοστόμου, καθὼς καὶ ἄλλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ζαχαρίας δὲν ἦταν ἁπλὸς ἱερέας, ἀλλὰ ἀρχιερέας ποὺ ἔμπαινε στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.

 Σύζυγο εἶχε τὴν Ἐλισάβετ καὶ δεν  εἶχαν παιδί. Κάποια μέρα λοιπόν, τὴν ὥρα τοῦ θυμιάματος μέσα στὸ θυσιαστήριο, εἶδε ἄγγελο Κυρίου ποὺ τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι θὰ ἀποκτοῦσε γιὸ καὶ θὰ ὀνομαζόταν Ἰωάννης. Ὁ Ζαχαρίας σκίρτησε ἀπὸ χαρά, ἀλλὰ δυσπίστησε. Ἡ γυναῖκα του ἦταν στεῖρα καὶ γριά, πῶς θὰ γινόταν αὐτὸ ποῦ ἄκουγε; Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε ὅτι θὰ μείνει κωφάλαλος μέχρι νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ.

Πράγματι, ἡ Ἐλισάβετ συνέλαβε καὶ ἔκανε γιό. Ὅταν θέλησαν νὰ δώσουν ὄνομα στὸ παιδί, ὁ Ζαχαρίας ἔγραψε πάνω σὲ πινακίδιο τὸ ὄνομα Ἰωάννης. Ἀμέσως δὲ λύθηκε ἡ γλῶσσα του καὶ ὅλοι μαζὶ δόξασαν τὸ Θεό.

 
Βέβαια, ἡ χάρη αὐτὴ ἔγινε ἀπὸ τὸ Θεὸ στὸν Ζαχαρία, διότι ἦταν «δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενος ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασι τοῦ Κυρίου ἄμεμπτος». Ἦταν, δηλαδή, δίκαιος μπροστὰ στὸν Θεὸ καὶ ζοῦσε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου, ἄμεμπτος ἀπὸ κάθε σοβαρὴ ἐνοχή.

Ὅπου βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος, ἐκεῖ ὀφείλει νὰ φτάνει καὶ μία χαραμάδα ἀπὸ τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ.

  

Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ βλέπει τὸν σύγχρονο κόσμο μόνο μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς καχυποψίας.
Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι πρωτίστως χαρὰ.
«Ἰδοὺ γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην».
Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν γεννήθηκε γιὰ νὰ δημιουργεῖ σκυθρωποὺς ἀνθρώπους ποὺ κοιτοῦν παντοῦ κινδύνους. Γεννήθηκε ἀπὸ ἕναν ἄδειο Τάφο.
Ἀπὸ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη».
Ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ νίκησε τὸ σκοτάδι.
Καὶ ἂν σήμερα ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ζοῦν ἕνα μέρος τῆς καθημερινότητάς τους μπροστὰ σὲ μία ὀθόνη, γιατί νὰ ἀπουσιάζει ἐκεῖ ἡ φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου;
Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε χρησιμοποιοῦσε τὰ μέσα τῆς κάθε ἐποχῆς. Τὸ χειρόγραφο. Τὴν τυπογραφία. Τὸ βιβλίο. Τὸ ραδιόφωνο. Τὴν τηλεόραση. Σήμερα χρησιμοποιεῖ καὶ τὸ διαδίκτυο.
Τὸ μέσο δὲν εἶναι ἀπὸ μόνο του οὔτε ἅγιο οὔτε ἁμαρτωλό.
Ὁ τρόπος ποὺ τὸ χρησιμοποιεῖς τὸ ἁγιάζει ἢ τὸ διαστρέφει.

Ο παλιός φούρναρης.

  

Σε ένα μικρό χωριό υπήρχε ένας ηλικιωμένος φούρναρης.
Κάθε πρωί, πριν ακόμη ξημερώσει, άνοιγε τον φούρνο του.

Μια μέρα ένας νεαρός τον ρώτησε:

«Παππού, γιατί ξυπνάς τόσο νωρίς; Ποιος θα έρθει τέτοια ώρα να αγοράσει ψωμί;»

Ο γέροντας χαμογέλασε.

«Δεν ξέρω.»

«Τότε γιατί ανοίγεις;»

«Γιατί μπορεί κάποιος να με χρειαστεί.»

Ο νεαρός γέλασε.

«Κι αν δεν έρθει κανείς;»

Ο φούρναρης έβγαλε από τον φούρνο ένα καρβέλι.

«Τότε θα μείνει ψωμί.»

«Και αν περισσέψει;»

«Θα το δώσω σε κάποιον που πεινάει.»

«Κι αν κανείς δεν το πάρει;»

Ο γέροντας τον κοίταξε.

«Τότε τουλάχιστον δεν έκλεισα την πόρτα μου επειδή φοβήθηκα ότι δεν θα χτυπήσει κανείς.»

Ο νεαρός έφυγε χωρίς να απαντήσει.

Πέρασαν χρόνια.