Καλή σας νύτα!

  

 

Η δύναμη του Σταυρού,

Ένας αφανής άγιος Ιερεύς

  

Γράμματα πολλά δεν έμαθε, με δυσκολίες τελείωσε το σχολαρχείο της εποχής εκείνης, βαδίζοντας καθημερινώς δύο και πλέον ώρες για την πλησιέστερη κωμόπολη, ο Ευθύμιος. Από μικρός αγαπούσε την Εκκλησία βοηθώντας σαν παπαδάκι τον ευλαβή παππού του στην ψαλτική. 

Έτσι έμαθε την τάξη της Εκκλησίας και συγχρόνως να ψάλλει. Κι όταν έφυγε για την άλλη ζωή ο παππούς, έμεινε μοναδικός ψάλτης της Εκκλησίας ο Ευθύμιος. Έτσι τον συνάντησε σε μία περιοδεία του ο Επίσκοπος της περιοχής. 

Ώριμος πλέον ο Ευθύμιος, καλός οικογενειάρχης με τρία παιδιά έως τότε, και επειδή ο ιερεύς του χωριού λόγω γήρατος και ασθένειας απεχώρησε, οι χωρικοί ζητούν ιερέα από τον Επίσκοπο.

Και ποιον προτείνετε για παπά εσείς; Ρωτά ο Δεσπότης και όλοι σχεδόν με ένα στόμα λέγουν: «τον ψάλτη μας». Έτσι με τις πιέσεις των χωρικών και την εμμονή του Επισκόπου και παρά τις διαμαρτυρίες του Ευθυμίου, ότι θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο και ακατάλληλο για ένα τόσο μεγάλο Υπούργημα, χειροτονήθηκε ιερεύς του χωριού προς χαράν όλου του χωριού. Τώρα, πλέον εκτελούσε τα ιερατικά του καθήκοντα. 

Κάθε πρωί και βράδυ, με φόβο Θεού κτυπούσε την καμπάνα κάνοντας τον Όρθρο και τον Εσπερινό. Πράος, καλοσυνάτος, αγαπητός προς όλους, αφιλοχρήματος αρκείτο στον μικρό μισθό του και στα λίγα έσοδα που απεκόμιζε, όταν καλλιεργούσε τα χωράφια του. Ως και για μεροκάματο πήγαινε, για να θρέψει την πολυμελή οικογένειά του, έξι παιδιά τώρα.

O Επίσκοπος, εκτιμώντας την σύνεσή του και την καλή του φήμη, τον έκανε και πνευματικό. Ένα πλήθος κόσμου από το χωριό και τα γύρω χωριά πήγαιναν για εξομολόγηση στον πατέρα Ευθύμιο. Και το κήρυγμα δεν παρέλειπε κάθε Κυριακή διαβάζοντας από κάποιο ορθόδοξο περιοδικό μια σύντομη όμιλία. Αλλά και τα παιδιά, για να τα συγκεντρώνει στο κατηχητικό, είχε ένα δικό του τρόπο, με τραγούδια και ψαλμωδίες, με καραμέλες και λουκούμια και εικονίτσες.

"Αρχοντογιός Παντρεύεται", Μουσικό Σχολείο Χίου

 

Τρεις σταυροί στον Γολγοθά τρεις τρόποι να πονάς

  

Εκείνο το απόγευμα στον Γολγοθά υπήρχαν τρεις σταυροί. Τρεις άνθρωποι πονούσαν. Τρία σώματα μάτωναν κάτω από τον ίδιο ουρανό. 

Κι όμως, επάνω σε εκείνον τον λόφο συνέβαιναν τρεις εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Στον έναν σταυρό ένας άνθρωπος πονούσε και ο πόνος του έγινε θυμός. «Εάν είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς». Δεν ζητούσε τον Θεό. Ζητούσε να τελειώσει ο πόνος. Ήθελε ένα θαύμα, όχι μια συνάντηση. 

Στον άλλο σταυρό βρισκόταν ένας άνθρωπος που πονούσε ακριβώς το ίδιο. Τα ίδια καρφιά. Η ίδια αγωνία. Ο ίδιος επερχόμενος θάνατος. Κι όμως, μέσα στον πόνο του κατάφερε να κοιτάξει δίπλα του. Και εκεί, μέσα στο αίμα και στη σκόνη, αναγνώρισε έναν Βασιλιά. Δεν ζήτησε να κατέβει από τον σταυρό. Δεν είπε: «Σώσε με». Είπε μόνο: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου». 

Και τότε συνέβη ένα από τα συγκλονιστικότερα πράγματα του Ευαγγελίου. Ένας άνθρωπος που δεν είχε πια χρόνο να διορθώσει τη ζωή του, δεν είχε χρόνο να επιστρέψει όσα είχε πάρει, δεν είχε χρόνο να αποδείξει ότι άλλαξε, δεν είχε ούτε μία ολόκληρη ημέρα μπροστά του για να γίνει «καλός άνθρωπος», άκουσε: «Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω». 

Και ανάμεσά τους… ο τρίτος Σταυρός. Ο Χριστός. Ο μόνος που θα μπορούσε να κατέβει  και ο μόνος που επέλεξε να μείνει. Τον ειρωνεύονταν: «Κατέβα από τον Σταυρό και θα πιστέψουμε». Κι Εκείνος έμεινε. Γιατί αν κατέβαινε, θα τους έδειχνε πόσο δυνατός ήταν. Μένοντας, τους έδειξε πόσο πολύ τους αγαπούσε. Και κάπου εδώ ο Γολγοθάς παύει να είναι απλώς μια ιστορία δύο χιλιάδων ετών. 

Άγιος Βησσαρίων Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης

 

Γράφει ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος,  Θεολόγος - Καθηγητής

---

(Ο βίος του, το παράδειγμά του και τα πνευματικά μηνύματα για τον άνθρωπο του σήμερα)

Η Εκκλησία μας δεν τιμά τους Αγίους απλώς ως πρόσωπα του παρελθόντος.

Τους προβάλλει ως ζωντανές εικόνες του Χριστού και ως ανθρώπους που απέδειξαν ότι το Ευαγγέλιο μπορεί να γίνει τρόπος ζωής μέσα σε κάθε εποχή, ακόμη και στις πιο δύσκολες ιστορικές συνθήκες.

Ένας τέτοιος φωτεινός Άγιος είναι ο Άγιος Βησσαρίων, Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης ο θαυματουργός, μία από τις σπουδαίες μορφές της Θεσσαλίας κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας και η ζωή του αποτελεί ένα θαυμάσιο υπόδειγμα πίστεως, ταπεινώσεως, ποιμαντικής διακονίας και έμπρακτης αγάπης.

Η αρχή της ζωής του

Ο Άγιος Βησσαρίων γεννήθηκε γύρω στο 1490 στο χωριό Μεγάλη Πόρτα (σημερινή Πύλη) Τρικάλων σε μία εποχή ιδιαίτερα δύσκολη για τον ελληνικό λαό και την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Μεγάλωσε σε χριστιανικό περιβάλλον και από νωρίς αφιερώθηκε στον μοναχισμό, μαθητεύοντας δίπλα στον σοφό Επίσκοπο Σταγών Μάρκο.

Από νεαρή ηλικία έδειξε σημάδια σπάνιας ευσέβειας και ενωρίς στράφηκε προς την Εκκλησία και αφιερώθηκε στον Θεό.

Έγινε μοναχός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.

Η πορεία του μέσα στην Εκκλησία δεν ήταν αποτέλεσμα προσωπικής φιλοδοξίας, αλλά καρπός πνευματικής ωριμότητας και εμπιστοσύνης της Εκκλησίας στο πρόσωπό του.

Η εκκλησιαστικές του ανελίξεις δεν ήταν αποτέλεσμα ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών, αλλά καρπός της αρετής και της ανιδιοτέλειάς του.

Αρχικά χειροτονήθηκε και ανέλαβε Επίσκοπος Ελασσώνος, όπου υπηρέτησε την τοπική Εκκλησία με ζήλο και αυταπάρνηση.

Στη συνέχεια ανάλαβε την ιστορική Επισκοπή Σταγών στην Καλαμπάκα.

Η εκεί ποιμαντική του δράση δεν ήταν ειρηνική και χωρίς εμπόδια, διότι η δραστηριότητές του για την ανύψωση του λαού και υπεράσπιση των δικαίων της Εκκλησίας οδήγησε ορισμένους ισχυρούς πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες να του προσάψουν συκοφαντίες και να εγείρουν σοβαρά εμπόδια στο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό του έργο.

Εκείνος αψηφώντας αυτές τις αντιδράσεις συνέχισε το σπουδαίο έργο του με υπομονή και ανεξικακία.

Αργότερα το 1527 αναλαμβάνει την διαποίμανση της Μητρόπολης Λάρισας, έχοντας την ευθύνη ολόκληρης της Θεσσαλίας.

Εκεί συνέχισε το σπουδαίο έργο του, αναπτύσσοντας καταπληκτική ποιμαντική, μορφωτική και κοινωνική δράση.

Ο Άγιος δεν περιορίστηκε στα καθήκοντα μιας τυπικής εκκλησιαστικής διοίκησης.

Έγινε πραγματικός πατέρας του λαού του. Ένας ποιμένας που αγαπούσε έμπρακτα τον άνθρωπο.

Ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία της ζωής του Αγίου Βησσαρίωνος.

Ο Άγιος δεν θεωρούσε την ποιμαντική διακονία απλώς ως κήρυγμα λόγων.

Πίστευε ότι η αγάπη προς τον Θεό αποδεικνύεται με την αγάπη προς τον άνθρωπο.

Γι’ αυτό και ασχολήθηκε με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας της εποχής του.

Συνέβαλε στην κατασκευή γεφυρών, στην ενίσχυση έργων υποδομής και στη δημιουργία συνθηκών που θα διευκόλυναν τη ζωή των ανθρώπων.

Ανάμεσα στα έργα που συνδέονται με τη δράση του αναφέρονται οι γέφυρες του Πορταϊκού, της Σαρακίνας και του Κοράκου στον Αχελώο.

Ὁ Ἅγιος Νικήτας ὁ Γότθος

 

Ἦταν ἀπὸ τὸ ἔθνος τῶν Γότθων, ποὺ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ πέραν τοῦ Ἴστρου ποταμοῦ, στὰ χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου. 

Ἀπὸ παιδὶ ὁ Νικήτας διδάχθηκε τὴν ἁγία πίστη ἀπὸ τὸ Γότθο ἐπίσκοπο Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος συχνὰ ὑπενθύμιζε στὸ Νικήτα τὰ λόγια του Ἀπ. Παύλου: ‘Μένε ἐν οἲς ἔμαθες... ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενα σὲ σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». 

Δηλαδή, μένε ἀκλόνητος σ’ ἐκεῖνα ποὺ ἔμαθες. Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ γνωρίζεις τὶς Ἅγιες Γραφές, ποὺ μποροῦν νὰ σοῦ μεταδώσουν τὴν ἀληθινὴ σοφία, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία διὰ μέσου τῆς πίστεως στὸν Ἰησοῦ Χριστό.

Καὶ ἔτσι ἔγινε. Ὅταν ὁ ἡγεμόνας Ἀθανάριχος συνέλαβε τὸ Νικήτα καὶ τὸν ἀπείλησε γιὰ νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, αὐτὸς ἔμεινε ἀμετακίνητος σ’ αὐτὰ ποὺ ἔμαθε ἀπὸ παιδί. 

Ὁμολόγησε μὲ θάρρος τὸν Χριστὸ μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα, ὁ ὁποῖος ὅταν τὸν ἄκουσε ἐξαγριώθηκε πολύ. Διέταξε ἀμέσως καὶ τοῦ ἔσπασαν τὰ κόκαλα μὲ τὸν πιὸ φρικτὸ τρόπο
Ἄλλα τὸ μίσος τῶν Βαρβάρων ἦταν τόσο, ὥστε μετὰ τὸν ἔριξαν στὴ φωτιά, ὅπου βρῆκε τὸ θάνατο. Ἡ φωτιά, ὅμως, μὲ τὴ θεία θέληση σεβάστηκε τὸ λείψανό του. Τὸ πῆρε κάποιος εὐσεβὴς χριστιανὸς καὶ τὸ διαφύλαξε σὲ θήκη.

Καλημέρα!

  

 

Αναπνεύσε την ηρεμία αυτες τις πρώτες πρωινές ώρες.

 Ξεχάστε την βιασύνη και απολαύστε την πολυτέλεια του να επιβραδύνετε.

Υπάρχει μια σιωπηλή ποίηση τις πρώτες ώρες της ημέρας 

μια απαλή πρόσκληση να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Καληνύχτα!

  

 

Άν δεν τολμήσεις τη φυγή...

Σταυρός, φύλαξ πάσης της Οικουμένης.

 

Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού

---

(Το κραταιό όπλο της πίστεως και το ακατανίκητο τρόπαιο της νίκης)

«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης· Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας· Σταυρός, βασιλέων τὸ κραταίωμα· Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα· Σταυρός, Ἀγγέλων ἡ δόξα καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα».

Με αυτούς τους συγκλονιστικούς λόγους της εκκλησιαστικής μας υμνολογίας η Αγία μας Εκκλησία αποκαλύπτει το μεγαλείο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, εξαίροντας την μεγάλη Δεσποτική Εορτή της Υψώσεως του Σταυρού.

Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει ένα όργανο θανάτου και ατιμίας, η Εκκλησία βλέπει το τρόπαιο της νίκης, την πηγή της ζωής, το σύμβολο της άπειρης αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.

Ο Σταυρός βρίσκεται στην καρδιά του Ευαγγελίου. Δεν είναι απλώς ένα σύμβολο της χριστιανικής πίστεως ούτε ένα κόσμημα που φέρουμε επάνω μας. Είναι το ίδιο το σημείο της θυσιαστικής αγάπης του Χριστού, το οποίο φανερώνει ότι «οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον» (Ιωάν.3,16), ώστε παρέδωσε τον Υιό Του για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους.

Ο Απόστολος Παύλος, έχοντας βιώσει βαθιά το μυστήριο αυτό, διακηρύσσει: «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ.6,14).

Ο Σταυρός, το κέντρο της σωτηρίας

Η χριστιανική πίστη δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς τον Σταυρό. Ο Χριστός «ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλ.2,8). Ο θάνατος του Κυρίου επάνω στον Σταυρό δεν αποτελεί ήττα. Είναι η φανέρωση της θείας αγάπης και η απαρχή της νίκης κατά του θανάτου.

Ο Σταυρός και η Ανάσταση είναι αχώριστα. Ο Χριστός δεν παραμένει στον τάφο, αλλά ανασταίνεται. Ο Σταυρός γίνεται έτσι το προοίμιο της Αναστάσεως και ο θάνατος μεταβάλλεται σε πύλη ζωής.

Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος γράφει προς τους Κορινθίους ότι το κήρυγμα του Σταυρού, ενώ για τον κόσμο φαίνεται «μωρία», για εκείνους που σώζονται είναι «δύναμις Θεοῦ» (Α΄ Κορ.1,18). Ο ίδιος ο Απόστολος δεν θέλει να γνωρίζει τίποτε άλλο «εἰ μὴ Ἰησοῦν Χριστὸν, καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄ Κορ.2,2).

Ο Σταυρός, λοιπόν, δεν είναι ένα γεγονός που ανήκει μόνο στο παρελθόν. Είναι παρών στη ζωή της Εκκλησίας και αποτελεί διαρκή πρόσκληση του ανθρώπου σε μετάνοια, πίστη, θυσία και κοινωνία με τον Χριστό.

Ο Σταυρός του Χριστού.

  

"Φίλησε τον Σταυρό σου πρωί και βράδυ, μην τον φοράς σαν σε κρεμάστρα
– Ο Χριστός άφησε φως και αγάπη στον Σταυρό.

Από τον Σταυρό πηγάζουν ακτίνες ευλογημένου φωτός και αγάπης...
Φιλώντας τον Σταυρό , προσευχηθείτε για τους στενούς αμαρτωλούς: μέθυσους, πόρνους και άλλους που γνωρίζετε.
Μέσω των προσευχών σας θα βελτιωθούν και θα είναι καλά, γιατί η καρδιά δίνει το μήνυμα στην καρδιά.
Ο Κύριος μας αγαπά όλους.

Η γιορτή του Σταυρού! Και ποιος δεν θα σκιρτήσει; Το μήνυμα της Ανάστασης! Και ποιος δεν θα χαμογελάσει με χαρά;

  

Ναι, χαρά για τον Σταυρό: γιατί όταν υψώθηκε στον Γολγοθά, με καρφωμένο πάνω του τον Δημιουργό του κόσμου, έσχισε το γραμμάτιο του χρέους μας, το οποίο είχε υπογράψει ο προπάτορας Αδάμ, όταν παρέβη τις εντολές του Θεού. 

Έτσι, ο Σταυρός μάς ελευθέρωσε από τα δεσμά της αμαρτίας, κάνοντάς μας να αναπηδούμε σαν μοσχάρια που λύθηκαν από το ζυγό. Διότι όπου περίσσεψε η αμαρτία, εκεί περίσσεψε ακόμη περισσότερο η χάρη του Θεού.

Και για την Ανάσταση, γέλιο χαράς: γιατί αυτή έδιωξε τη φθορά του θανάτου, εξόρισε το σκοτάδι του Άδη και ανέστησε τους νεκρούς από τους τάφους. Σκούπισε το δάκρυ από κάθε πρόσωπο, όπως λέει ο προφήτης, και χάρισε σε κάθε άνθρωπο την αληθινή και ατελείωτη χαρά. 

Και πράγματι, το δώρο της Ανάστασης δεν χαρίστηκε σε λίγους, ούτε πραγματοποιήθηκε μόνο για κάποιους. Γιατί Εκείνος που με το ανθρώπινο σώμα Του γνώρισε τον θάνατο και την Ανάσταση, ήταν ο ίδιος ο Θεός όλου του κόσμου, ο οποίος δεν δίνει τα δώρα Του σε λίγους ούτε κάνει διακρίσεις. Δείχνοντας έτσι ότι είναι ο αληθινός Θεός όλων, προσφέρει τη σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους, δείχνοντας έλεος στην ίδια Του την εικόνα και ανακαινίζοντάς την, αφού κάθε άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα Θεού».

Η επέτειος του Σταυρού ανατέλλει! Και ποιος να μην σταυρώσει τον εαυτό του; Διότι ο Σταυρός θεωρεί αληθινό προσκυνητή Του μόνο εκείνον που σταυρώνεται ως προς τον κόσμο και αποδεικνύει έμπρακτα ότι είναι γνήσιος φίλος Του.

Η Ανάσταση φανερώνεται! Και ποιος πιστός δεν θα ανακαινιστεί, διώχνοντας τον θάνατο των παθών και ντυνόμενος την αφθαρσία της ψυχής; Γιατί άλλο είναι ο θάνατος του σώματος, που είναι νόμος της φύσης, και άλλο ο θάνατος της ψυχής, που τον γεννά η αμαρτία. Από την παράβαση της θείας εντολής αυτό δόθηκε στον άνθρωπο ως συνέπεια.

Ο Σταυρός υψώνεται! Και ποιος δεν θα υψωθεί μυστικά από τη γη; Γιατί όπου υψώνεται ο Λυτρωτής, εκεί βρίσκεται και ο λυτρωμένος, επιθυμώντας να είναι πάντα με τον Σωτήρα του και να αντλεί από Εκείνον τη δύναμη που δεν φθείρεται.

Άγιον Όρος για Σινά: «Αδελφική συμπαράσταση, όχι πολιτική σκοπιμότητα»

 

 

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Σε επίσημη διευκρινιστική ανακοίνωση προέβη η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους, προκειμένου να βάλει τέλος στα δημοσιεύματα, τα σχόλια και τις ποικίλες ερμηνείες που προκλήθηκαν από την πρόσφατη επιστολή συμπαράστασης προς την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Θεοβαδίστου Όρους Σινά που έφερε αποκλειστικά στη δημοσιότητα η Romfea.gr .

Σύμφωνα με την ανακοίνωση φαίνεται αφορμή να στάθηκαν οι διαστάσεις που πήρε στον δημόσιο διάλογο το περιεχόμενο του «Γράμματος» προς τη Σιναϊτική Αδελφότητα.

Οι Αγιορείτες στην επιστολή τονίζουν ότι το μοναδικό κίνητρο για την αποστολή της επιστολής ήταν η «εν Χριστώ αδελφική συμπαράσταση» προς τους Πατέρες της Ιεράς Μονής Σινά.

Σε άλλο σημείο η Η Ιερά Κοινότητα διευκρινίζει ότι δεν εμπλέκεται ούτε υπεισέρχεται σε τεχνικές λεπτομέρειες αναφορικά με τη διοικητική ή νομική επίλυση του ζητήματος που απασχολεί τη Μονή Σινά.

ΜΙΚΡΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 

«Το Σημείο Μηδέν»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη 

---

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, και βλέπουμε σήμερα, κατά το Αποστολικό Ανάγνωσμα, τον Απόστολο Παύλο να είναι ο ίδιος που γράφει με το δικό του χέρι και όχι εξ υπαγόρευσεως, τον επίλογο της προς Γαλάτας επιστολής (Γαλ. στ΄ 11-18).

Λαμβάνει, λοιπόν, ο ίδιος τη γραφίδα και το τονίζει, γιατί θέλει, με αυστηρό ύφος, στην αρχή να τους υπενθυμίσει πως πρέπει να απαλλαχθούν από τα εξωτερικά και, για τα μάτια των ανθρώπων, διακριτικά των ιουδαϊκών πεποιθήσεων και, πιο συγκεκριμένα, από την εμμονή στην περιτομή και την ακροβυστία.

Φεύγοντας ο ίδιος από τους Γαλάτες, κατέφθασαν εκεί κάποιοι Χριστιανοί εξ Ιουδαίων και προσπαθούσαν να τονίσουν στους Γαλάτες, που ήταν εθνικοί, πως έπρεπε, εκτός από την πίστη τους στον Χριστό, να τηρούν και τα ιουδαϊκά τους έθιμα, όπως και αυτό της περιτομής, σε αντίθεση με την ακροβυστία των Γαλατών.

Η μεν περιτομή αφορούσε τους Χριστιανούς εξ Ιουδαίων, η δε ακροβυστία τους εξ εθνικών, τους πρώην ειδωλολάτρες.

Σε αυτό το σημείο ακριβώς θεωρούσαν οι Ιουδαίοι πως υπερείχαν των πρώην εθνικών που είχαν ασπαστεί τον Χριστιανισμό και έτσι ξεσπούσαν διαμάχες μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα τη διάσπαση και την απομάκρυνση από την ορθότητα της πίστεώς τους.

Παρά τη μεταστροφή τους στην πίστη του Χριστού, παρέμεναν εμμονικοί στα θρησκευτικά γνωρίσματα και έθιμά τους και άφηναν στην άκρη τον εσωτερικό πλούτο της διδασκαλίας του Χριστιανισμού.

Έτσι, λοιπόν, εν ολίγοις, τους λέει πως, παρά το ότι κρατούσαν εξωτερικά τους τύπους, έχαναν τον προσανατολισμό τους και δεν έπρατταν, κατά την ουσία, το θέλημα του Θεού.

Γέροντα, έχεις δει ποτέ τον Χριστό;

  

 

— Ναι, Πάτερ, τον έχω δει, απάντησε χαμηλόφωνα, με μεγάλη ευσέβεια και με εκείνη την θλίψη που δεν μπορείς να μιμηθείς.

— Και πώς είναι ο Χριστός, Γέροντα;

— Πάτερ, ο Χριστός είναι όπως μας δείχνει το Ευαγγέλιο: δίκαιος, αγαθός, πράος, απλός και κοντά στον άνθρωπο. Δεν επιβάλλεται, δεν πληγώνει, δεν απαιτεί με τη βία. Έρχεται εν ειρήνη και παραμένει εκεί που βρίσκει καθαρή καρδιά.

Έκπληκτος, τον ρώτησα περαιτέρω:

— Και πότε συνέβη αυτό; Πότε τον είδες;

Ο γέροντας χαμήλωσε τα μάτια του. Δάκρυα είχαν ήδη μαζευτεί μέσα τους.

— Πάτερ, είδα τον Χριστό όταν έμαθα να αγαπώ χωρίς να περιμένω τίποτα σε αντάλλαγμα. Όταν άδειασα τον εαυτό μου από τον εαυτό μου, από τη θέλησή μου, από τις αξιώσεις μου, από την επιθυμία να ανταμειφθώ. Έδωσα ό,τι μπορούσα και δεν ζήτησα τίποτα περισσότερο από τους ανθρώπους. Και τότε ακριβώς ήρθε.

Τότε είπε απαλά: