Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου
Ὁμιλία στό Δημαρχεῖο τῆς Κονίτσης, τήν 12 Ἰουλίου 2026
Εὐχαριστῶ θερμότατα τόν Σεβ. Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κ. Ἀλέξιο γιά τή πρόσκλησή του νά ἔλθω μετά ἀπό πολλά χρόνια στήν Κόνιτσα, καί μάλιστα αὐτήν τήν σημαντική ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, πού δόξασε τήν Ἐκκλησία μέ τήν ζωή του, τούς λόγους του, τά θαύματά του, τήν προσευχή του. Πρέπει εἰσαγωγικά νά ὑπογραμμίσω ὅτι ὀφείλω πολλά στόν ἅγιο Παΐσιο, ἀφοῦ, οἱ λόγοι του μέ κράτησαν σέ περίοδο μεγάλων πειρασμῶν, καί νά ὁμολογήσω δημοσίως, χωρίς νά τό ἐξηγήσω, ὅτι τό ὅτι εἶμαι Μητροπολίτης τό ὀφείλω σέ αὐτόν, διότι μοῦ ἔδωσε σοφές συμβουλές.
Γι’ αὐτό καί ἀπό τό ἔτος 2004, δηλαδή δέκα χρόνια ἀπό τήν κοίμησή του, πρίν 22 χρόνια, ὑπέβαλα αἴτηση ἁγιοκατατάξεώς του στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, καί ἀπό τότε μέχρι τήν ἀνακοίνωση τῆς ἁγιοκατατάξεώς του ἔστειλα ἐπανειλημμένως γράμματα, προκειμένου νά ἐπιβεβαιωθῆ αὐτό πού ὅλοι τό γνωρίζουμε ὅτι ἦταν ἅγιος, δηλαδή ἦταν δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φορεύς τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.
Μέσα σέ αὐτήν τήν προοπτική θά ἤθελα νά σᾶς παρουσιάσω, σέ ἕνα σύντομο χρονικό διάστημα, τίς ἐντυπώσεις μου ἀπό τίς συναντήσεις πού εἶχα μαζί του.
1. Ἡ γνωριμία μας
Ἄκουσα γι’ αὐτόν ἀπό τά μαθητικά μου χρόνια στά Γιάννενα, γιατί ὡς Γιαννιώτης δεχόμουν μερικές πληροφορίες ἀπό τήν ἀσκητική του ζωή στήν Κόνιτσα. Ἔπειτα, ἡ μητέρα μου ἦταν φίλη μέ τήν Καίτη Πατέρα, μιά εὐλαβέστατη κυρία, συμμαθήτρια τοῦ ἁγίου Παϊσίου ἐδῶ στήν Κόνιτσα, πού ἦταν πάντοτε προσευχόμενη, καί κυρίως λειτουργική ὕπαρξη, καί μιλοῦσε γι’ αὐτόν.
Ἀλλά οἱ βασικές μου πληροφορίες προέρχονται ἀπό τήν Κόνιτσα, καί, μάλιστα, ἀπό τόν ἀδελφό του Λουκᾶ Ἐζνεπίδη, ὅταν ἦλθα ἐδῶ, μετά τήν ἐκλογή τοῦ πνευματικοῦ μου πατέρα στά Γιάννενα π. Σεβαστιανοῦ σέ Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης. Ἔμεινα μαζί μέ τόν Σεβασμιώτατο τήν πρώτη ἑβδομάδα στήν Κόνιτσα στό Ἐπισκοπεῖο, μετά τήν ἐνθρόνισή του, ἀλλά καί ἐρχόμουν ἐπανειλημμένως, ὡς φοιτητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης, καί ἄκουγα γιά τόν ἀσκητή π. Παΐσιο πού ἀσκεῖτο, πρίν λίγα χρόνια, στήν Ἱερά Μονή Στομίου Κονίτσης μέ τά πολλά περιστατικά, κυρίως γιά τήν συνάντησή του μέ τίς ἀρκοῦδες, καί ἔπειτα ἔφυγε γιά τήν Ἱερά Μονή τοῦ Σινᾶ, καί στήν συνέχεια πῆγε στό Ἅγιον Ὄρος. Ἦταν τότε τό ἔτος 1967, ὅταν ἐπισκέφθηκα τήν Ἱερά Μονή Στομίου, ἀπό τήν ὁποία εἶχε ἀναχωρήσει, τό ἔτος 1962, ὁ π. Παΐσιος.
Ἔπειτα, ὅταν τό ἔτος 1971 χειροτονήθηκα διάκονος καί τό ἑπόμενο ἔτος 1972 Πρεσβύτερος εἶχα τήν πρώτη συνάντηση στό Ἅγιον Ὄρος. Τόν ἀγάπησα καί μέ ἀγάπησε, ἔπαιξε ρόλο καί τό ὅτι ἤμουν Ἠπειρώτης, τό ὅτι γνώριζα τόν ἀδελφό του Λουκᾶ, ὅτι εἶχα ἐπισκεφθῆ ἀπό τότε τήν Ἱερά Μονή Στομίου, καί ἐπί πλέον τό ὅτι ἔμενα μαζί στήν Μητρόπολη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας μέ τόν ἅγιο Καλλίνικο, μέ τόν ὁποῖο εἶχαν ἀλληλοσεβασμό, ὡς δύο νεοφανεῖς Ἅγιοι. Μάλιστα, γιά τόν ἅγιο Καλλίνικο ἔλεγε ὅτι δέν εἶχε γνωρίσει ἕως τότε ἁγιότερο Ἐπίσκοπο.
Μάλιστα, ὕστερα ἀπό μιά ἐπιστολή πού τοῦ ἔστειλα, ἦλθε ὁ ἅγιος Παΐσιος στήν Ἔδεσσα, καί ἡ συνάντηση μέ τόν Μητροπολίτη ἅγιο Καλλίνικο ἦταν συγκλονιστική. Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔπεσε κάτω γιά νά τοῦ ἀσπαστῆ τά πόδια του καί ὁ ἅγιος Καλλίνικος ὑποχώρησε καί ἔσκυψε χαμηλά γιά νά τόν σηκώση καί νά τό ἀσπαστῆ. Ἐκτυλίχθηκε μπροστά μου μιά εἰκόνα συναντήσεως ἑνός ἁγίου Ἐπισκόπου καί ἑνός ἁγίου Μοναχοῦ, παρόμοια συνάντηση, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, μεταξύ τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου καί τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου.
Ἔτσι, ἔμενα στό Ἐπισκοπεῖο μέ ἕναν ἅγιο Μητροπολίτη, τόν ἅγιο Καλλίνικο, καί μέ δική του εὐλογία, ἐπισκεπτόμουν ἁγίους ἱερομονάχους καί μοναχούς, ὅπως τόν ἅγιο Παΐσιο, τόν ἅγιο Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη καί τόν ἅγιο Σωφρόνιο τοῦ Ἔσσεξ. Ἤμουν ἕνα μπαλάκι πίγκ-πόγκ μεταξύ τριῶν μεγάλων συγχρόνων Ἁγίων! Ἀπορῶ πῶς δέν συνετρίβηκα! Ἀλλά οἱ Ἅγιοι δέν συντρίβουν, ὁμοιάζουν σάν τά ἠλεκτροφόρα σύρματα, μέσα ἀπό τά ὁποῖα περνᾶ ὑψηλή τάση ρεύματος πού μπορεῖ νά κινήση τεράστιες μηχανές ἐργοστασίων, ἀλλά πού δέν πειράζει ἕνα μικρό πουλάκι πού κάθεται ἐπάνω τους! Οἱ ἅγιοι ἔχουν τόση μεγάλη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ μέσα τους καί εἶναι πολύ εὐαίσθητοι στούς πιό τρομαγμένους ἀνθρώπους καί τούς μεγαλύτερους ἁμαρτωλούς.
Καί τό σπουδαῖο εἶναι ὅτι ὅταν ἐπέστρεφα στήν Ἔδεσσα ἀπό τήν συνάντηση μέ τούς ἁγίους αὐτούς, ὁ ἅγιος Καλλίνικος μέ περίμενε καί μέ παρακαλοῦσε νά τοῦ διηγηθῶ τί μοῦ εἶπαν, ὥστε καί αὐτός νά ὠφεληθῆ. Τί μεγάλη ταπείνωση, εὐαισθησία καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα μεταξύ μεγάλων ἁγίων πού εἶχαν διαφορετικά χαρίσματα μέσα στήν Ἐκκλησία, ἀλλά τήν ἴδια ἁγιασμένη ζωή. Ἔτσι, ἡ γνωριμία μου μέ τόν ἅγιο Παΐσιο ἔπαιξε σημαντικό ρόλο στήν ζωή μου καί ἀκόμη μέχρι σήμερα θυμᾶμαι λόγους του πού μοῦ εἶπε, καί οἱ ὁποῖοι μέ στήριξαν στήν ζωή μου, μέχρι τώρα.
