Βανίλια «υποβρύχιο»: το γλυκό της χαμένης αθωότητας…

  

Βανίλια «υποβρύχιο»: το γλυκό της χαμένης αθωότητας…
Πόσες αναμνήσεις χωράνε σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό;

Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς

  

Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Υπεράνω όλων η αγάπη. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί, παιδιά μου, είναι η αγάπη για τον άλλον, η ψυχή του. Ό,τι κάνουμε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη, να το κάνουμε με αγάπη. Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν τον αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε και αντιδρά αναλόγως. Αγάπη, αγάπη, αγάπη! Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό. Ωραίο δεν είναι;

Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπούν ή όχι, αν μας μιλούν με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλουμε οι άλλοι να μας μιλούν με καλοσύνη. Ας μη μας στενοχωρεί το αντίθετο. Ας αφήσουμε τους άλλους να μας μιλούν όπως αισθάνονται. Ας μη ζητιανεύουμε την αγάπη.

Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος | Θεατρικό Αγ. Δημητρίου Πειραιώς | 39η Γιορτή Νεολαίας

 

Σε καινούρια βάρκα μπήκα- Ηλιάνα & Αναστασία Φεργαδιώτη

 

Η αγάπη έχει δύναμη που δεν έχει η πίεση.

  

 

Σε ένα ανδρόγυνο, όταν ο ένας εκκλησιάζεται, προσεύχεται, αγωνίζεται πνευματικά και προσπαθεί να ζει κοντά στον Χριστό, ενώ ο άλλος αδιαφορεί, δεν χρειάζεται θυμός, πίεση και γκρίνια. Χρειάζεται πολλή διάκριση, πολλή αγάπη, πολλή υπομονή και κυρίως ταπείνωση.
Γιατί ο γάμος δεν είναι χώρος επιβολής.
Δεν είναι πεδίο μάχης.
Δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας καταδικάζει τον άλλον.
Ο γάμος είναι δρόμος κοινής πορείας, ακόμη κι όταν ο ένας περπατά πιο γρήγορα πνευματικά και ο άλλος μένει πίσω.
Ο άνθρωπος που εκκλησιάζεται δεν πρέπει να νιώθει ανώτερος. Δεν πρέπει να λέει μέσα του: «Εγώ είμαι κοντά στον Θεό κι εκείνος είναι αδιάφορος». Αυτό είναι μεγάλος πειρασμός. Γιατί πολλές φορές μπορεί κάποιος να πηγαίνει στην Εκκλησία, αλλά να μην έχει ακόμη αποκτήσει εκκλησιαστικό ήθος. Μπορεί να ανάβει κερί, αλλά να μην έχει ανάψει μέσα του η αγάπη. Μπορεί να προσεύχεται με τα χείλη, αλλά να πληγώνει με τη συμπεριφορά του.
Η πίστη δεν πρέπει να γίνεται μαστίγιο μέσα στο σπίτι.
Δεν πρέπει να γίνεται αφορμή για καυγάδες.
Δεν πρέπει να γίνεται μέτρο σύγκρισης και υπερηφάνειας.
Αντίθετα, η πίστη πρέπει να φαίνεται ως ειρήνη, πραότητα, καλοσύνη, συγχώρεση και θυσία.
Ο άλλος δεν θα πλησιάσει τον Χριστό επειδή τον πιέζουμε.
Δεν θα εκκλησιαστεί επειδή τον κατηγορούμε.
Δεν θα προσευχηθεί επειδή του φωνάζουμε.
Δεν θα αγαπήσει την Εκκλησία αν μέσα στο σπίτι βλέπει εκνευρισμό, κατάκριση και σκληρότητα.
Ο πιο δυνατός τρόπος να μιλήσουμε για τον Χριστό είναι η ίδια μας η ζωή. Να βλέπει ο άλλος ότι η Εκκλησία μάς έκανε καλύτερους ανθρώπους. Πιο ήρεμους. Πιο συγχωρητικούς. Πιο υπομονετικούς. Πιο γλυκούς. Πιο σταθερούς. Πιο ταπεινούς.
Να μπορεί να πει ο σύζυγος ή η σύζυγος:
«Από τότε που πλησίασε τον Θεό, έγινε πιο άνθρωπος. Δεν με πιέζει, δεν με μειώνει, δεν με προσβάλλει, αλλά με αγαπά περισσότερο».
Αυτό είναι αληθινή ιεραποστολή μέσα στον γάμο.
Ο πιστός σύζυγος ή η πιστή σύζυγος καλείται να προσεύχεται για τον άλλον χωρίς επίδειξη. Να πηγαίνει στην Εκκλησία χωρίς να επιστρέφει στο σπίτι με ύφος ανωτερότητας. Να νηστεύει χωρίς να απαιτεί από τον άλλον να κάνει το ίδιο. Να κάνει τον σταυρό του χωρίς να ειρωνεύεται εκείνον που δεν τον κάνει. Να αγαπά χωρίς να περιμένει ανταπόδοση.
Η αγάπη έχει δύναμη που δεν έχει η πίεση.
Η σιωπηλή προσευχή έχει δύναμη που δεν έχουν οι φωνές.
Το καλό παράδειγμα έχει δύναμη που δεν έχουν τα πολλά λόγια.
Βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος της πίστεως πρέπει να κρύβει την πίστη του. Όχι. Να την ομολογεί, αλλά με ειρήνη. Να λέει αυτό που πιστεύει, αλλά χωρίς φανατισμό. Να κρατά την πνευματική του ζωή, αλλά χωρίς να κάνει τον άλλον να νιώθει ξένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Άλλο πράγμα να είμαι σταθερός στην πίστη μου και άλλο να γίνομαι σκληρός.
Άλλο πράγμα να αγαπώ τον Χριστό και άλλο να περιφρονώ τον άνθρωπο που ακόμη δεν Τον γνώρισε.
Άλλο πράγμα να προσεύχομαι για τον άλλον και άλλο να τον καταδικάζω.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Θεός έχει τον δικό Του χρόνο για κάθε ψυχή. Μπορεί ο άνθρωπος που σήμερα αδιαφορεί, αύριο να συγκινηθεί. Μπορεί εκείνος που τώρα δεν θέλει να ακούσει τίποτα, κάποια στιγμή μέσα από έναν πόνο, μια δοκιμασία, μια σιωπηλή προσευχή ή ένα καλό παράδειγμα, να ανοίξει την καρδιά του.

Πατερικό απόφθεγμα.

  

 

Η καθαρότητα της καρδιάς, στην πατερική παράδοση, δεν είναι απλώς 

ηθική κατάσταση, αλλά άνοιγμα του ανθρώπου στη χάρη του Θεού.

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ερμηνεύοντας τους Μακαρισμούς, 

μας θυμίζει ότι η θέα του Θεού δεν είναι εξωτερικό θέαμα, 

Ό Θεός δε δέχεται μια γλειώδη, αβασάνιστη σχέση, ούτε επιβάλλει την παρουσία Του, την προσφέρει.

  

Ό γύρω κόσμος απαιτεί την προσοχή μας, ό Θεός μας προσκαλεί διακριτικά. Θυμάμαι κάτι πού ένας γέροντας μοναχός μου είπε κάποτε: «Το "Αγιο Πνεύμα μοιάζει σαν ένα μεγάλο δισταχτικό πουλί πού κατέβηκε κάπου κει κοντά μας. 

"Οταν το βλέπεις να έρχεται πιο κοντά μη κουνιέσαι για να μην το τρομάξεις. Άφησε το να ρθεί δίπλα σου». Αυτό ίσως μπορεί να μας θυμίσει την έπιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, «εν είδει περιστεράς».

Αυτή ή είκόνα ενός πουλιού πού κατεβαίνει δισταχτικό και ταυτόχρονα έτοιμο να προσφερθεί είναι μια βιβλική είκόνα γεμάτη βαθιά νοήματα — αν και ένας Ιάπωνας κάποτε μου έλεγε: «στη χριστιανική θρησκεία νομίζω ότι μπορώ να καταλάβω τον Πατέρα και τον Υιό, άλλα δε μπορώ ν' ανακαλύψω τη σπουδαιότητα του ''άξιότιμου'' περιστεριού!»

Για να συνεχίσουμε λίγο ακόμα με τα σύμβολα της διακριτικότητας πού είναι το χαρακτηριστικό μιας καρδιάς πού προσφέρεται αλλά δεν εξευτελίζεται, ας ξαναρίξουμε μια ματιά στο «Μικρό Πρίγκιπα» του Αntoine de Saint-Exupery. Στό σημείο όπου ή αλεπού περιγράφει πώς ό μικρός Πρίγκιπας θα μπορούσε να την εξημερώσει. Θα χρειαστεί να είναι πολύ υπομονετικός, να κάθεται λίγο μακριά της, να την κοιτάζει με την άκρη του ματιού του και να μην λέει τίποτε, γιατί τα λόγια προκαλούν παρεξηγήσεις. 

Ἡ Ἁγία Ἀγριππίνα ἡ Μάρτυς

 

 

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀγριππίνα ἐγεννήθηκε στὴ Ρώμη καὶ καταγόταν ἀπὸ περιφανεῖς καὶ ἰσχυροὺς γονεῖς ποὺ τὴν ἀνέθρεψαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. 

Προόδευσε τόσο στὴν πίστη στὸ Χριστὸ ὥστε ἐπόθησε τὴν παρθενία καὶ τὴν ἁγνότητα. 

Μὲ τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴ φιλανθρωπία ἐκέρδισε τὴν ἐκτίμηση τῆς χριστιανικῆς κοινότητας. 

Συκοφαντήθηκε ὅμως ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες ὅτι ἀποσπᾶ τὰ νέα κορίτσια ἀπὸ τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ὁδηγεῖ στὸ Χριστό, ὅτι καταφρονεῖ καὶ δὲν ὑπολογίζει τοὺς νόμους τοῦ βασιλέως, ὅτι δὲν σέβεται τοὺς ἄρχοντες καὶ ὅτι διακηρύττει δημόσια πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι Θεὸς καὶ δημιουργὸς ὁλόκληρου τοῦ σύμπαντος. 

Τὴν κατέδωσαν λοιπὸν στὸν ἄρχοντα καὶ τὴν ὁδήγησαν σ’ αὐτόν, ἐνῶ τὴ συνόδευαν ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ ἄριστη Ἀγαθονίκη.

Ἀρνούμενη ἡ Ἀγριππίνα νὰ προδώσει τὴν πίστη της, ἐμαρτύρησε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 253 – 260 μ.Χ. 

Τὸ ἱερὸ λείψανό της μετακόμισαν στὴ Σικελία ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ Ἀγαθονίκη καὶ ἔγινε πρόξενος πολλῶν θαυμάτων.

Μνήμη θανάτου, μνήμη αιωνιότητος, ζωή μετανοίας και σωτηρίας

 

 

του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη 

---

Υπάρχει ένα μυστήριο από το οποίο κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει.

Ένα γεγονός βέβαιο, αμετάκλητο και κοινό για όλους, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τον πλούτο, τη δύναμη ή τη δόξα τους. Είναι το μυστήριο του θανάτου.

Ο άνθρωπος, πλασμένος κατ' εικόνα Θεού και προορισμένος για την αιωνιότητα, αγαπά τη ζωή.

Αγωνίζεται καθημερινά να δημιουργήσει, να εργαστεί, να αποκτήσει, να χαρεί και να προοδεύσει.

Οι μέριμνες της καθημερινότητας, οι υποχρεώσεις, οι επιδιώξεις και τα όνειρα γεμίζουν τον νου και την καρδιά του.

Έτσι, πολλές φορές, η σκέψη του θανάτου παραμερίζεται ή αποφεύγεται.

Δεν θέλουμε να τον σκεφτόμαστε, γιατί μας υπενθυμίζει την προσωρινότητα των πραγμάτων και τα όρια της επίγειας ύπαρξής μας.

Κι όμως, το μυστήριο αυτό βρίσκεται διαρκώς μπροστά μας.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της αναχώρησης αγαπημένων μας προσώπων από τον κόσμο αυτό.

Άλλοτε αποχαιρετούμε ηλικιωμένους ανθρώπους που ολοκλήρωσαν την επίγεια πορεία τους και άλλοτε βλέπουμε να φεύγουν πρόωρα νέοι άνθρωποι, ακόμη και μικρά παιδιά, γεγονός που γεμίζει τις καρδιές μας με θλίψη και αναπάντητα ερωτήματα.

Χάνουμε τους γονείς μας, τους πατέρες και τις μητέρες μας, τους αδελφούς μας, τους συγγενείς και τους φίλους μας.

Βλέπουμε να φεύγουν σύζυγοι, παιδιά και εγγόνια, αφήνοντας πίσω τους ένα μεγάλο κενό στις ψυχές εκείνων που μένουν.
Κάθε κηδεία που παρακολουθούμε, κάθε μνημόσυνο, κάθε δάκρυ αποχωρισμού αποτελεί μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι και εμείς βαδίζουμε την ίδια οδό.

Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αγράμματους, νέους και ηλικιωμένους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

Δεν είναι κακό να ζητάει ο άνθρωπος άνεση και πληρότητα στην ζωή του. Υλικά και πνευματικά αγαθά. Αλλά αυτό που ισχύει είναι ότι όσα περισσότερα έχεις και κατέχεις τόσα περισσότερα θα σου ζητηθούν από τον Θεό!

Μεγάλη υποχρέωση και η ευθύνη της διαχείρισης! Γι' αυτό ο Χριστός θέλησε να μας αναπαύσει και μας ζήτησε να αιτούμαστε πρώτον την βασιλεία του Θεού και ό, τι έχουμε ανάγκη θα μας δοθεί.

Και η αλήθεια είναι πως αυτή η «βασιλεία» δεν είναι ένας μακρινός, μεταφυσικός προορισμός, αλλά ένας τρόπος να σχετίζεσαι με τον κόσμο με εδώ και τώρα. Αποτελεί μια πνευματική κατάσταση και βιωματική εμπειρία. Εγκαθίσταται στην καρδιά και την ψυχή του ανθρώπου όταν αυτός αποδέχεται το θέλημα του Θεού, απαλλάσσεται από τα πάθη του και ζει εν Χριστώ. 

Η παρουσία του Θεού μέσα στον άνθρωπο ξεκινά από την παρούσα ζωή και αποτελεί πρόγευση της αιωνιότητας. Ένας βασιλιάς, ένας κληρονόμος της Βασιλείας δεν είναι βέβαια δούλος, αλλά ελεύθερος και κυριεύει πάνω στον κόσμο του. 

Τις επιθυμίες, τα αγαθά , την ύπαρξη του.Η Βασιλεία λοιπόν είναι η περίτρανη νίκη πάνω στην δυναστεία της μέριμνας και η εσωτερική ελευθερία από το άγχος της συσσώρευσης. Όταν σταματάς να κοιτάζεις επίμονα το «φαίνεσθαι» και το «έχειν» και αρχίζεις να καλλιεργείς την καρδία , τότε αλλάζει όλο το κέντρο βάρους της ζωής σου.

Κανείς δεν είπε να ζούμε στην εξαθλίωση ή να αρνούμαστε τις ομορφιές της καθημερινότητας. Η δημιουργία είναι φτιαγμένη για να την απολαμβάνουμε. Το πρόβλημα ξεκινά όταν τα αγαθά, από μέσα εξυπηρέτησης, γίνονται οι δυνάστες μας. Όταν αντί να κατέχουμε εμείς τα πράγματα, αρχίζουν να μας κατέχουν εκείνα.

Όσο γεμίζουν οι αποθήκες και οι τραπεζικοί λογαριασμοί, τόσο τείνει να αδειάζει η ανάγκη μας για τον Άλλον και για τον Θεό και για τον συνάνθρωπο. Πιστεύουμε ψευδώς ότι γίναμε αυτάρκεις και αυτοδύναμοι. Αλλά έτσι γεννάται η αθεΐα , η ασπλαχνία και η παραφροσύνη.

Σεβ. Πειραιώς: ''Μια δέσμη προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας''

 

Εκατοντάδες νέες και νέοι από τις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς συμμετείχαν στην 39η Γιορτή Νεολαίας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 21 Ιουνίου στο Βεάκειο Θερινό Θέατρο, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Από τον πανέμορφο λόφο της Καστέλλας, όσοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, καμάρωσαν τους νέους που συμμετείχαν παρουσιάζοντας παιδικές και νεανικές χορωδίες, παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα, καθώς και θεατρικά δρώμενα αφιερωμένα στους Νεομάρτυρες, στην ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου – με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από αυτήν -, στον Πειραιά, αλλά και στους Βουνίσιους και τους Θαλασσινούς της πατρίδας μας.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, κατά τον σύντομο χαιρετισμό του, αναφερόμενος αρχικά στο ότι φέτος είναι η 39η κατά σειρά Γιορτή Νεολαίας της τοπικής μας Εκκλησίας, σημείωσε πως «αναπέμπουμε από αυτόν εδώ τον φωτεινό χώρο μια δέσμη προσευχών στον Κύριό μας. Σε Εκείνον ο οποίος μας εμπνέει, μας οδηγεί, μας φωτίζει, μας περιθάλπει, μας αγιάζει, μας σώζει. Στον σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Μια δέσμη προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας».

«Αυτό το έργο, που με τόση αγάπη, ηρωισμό και δυναμισμό προσφέρει η Αγία μας Εκκλησία στις Νεανικές Συντροφιές όλη τη χρονιά, έχει σαν σκοπό να ενδυναμώσει, να χαριτώσει, να εμπνεύσει την πνευματική μας όραση, τον πνευματικό μας νου, αυτό το εσωτερικό μάτι που είναι η απόδειξη της αιωνίου προοπτικής μας», είπε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «όπως υπάρχει αυτή η όραση για να βλέπουμε τα πράγματα τα επιστητά, τα κτιστά, έτσι μέσα μας υπάρχει μια άλλη όραση πνευματική. Είναι ο νους μας, αυτό το εσωτερικό μας μάτι, που μπορεί να εισδύει πέρα από την ύλη, πέρα από την υλική δημιουργία. Στις αρχές της Ιστορίας, στο τέλος της Ιστορίας. Σε κάθε τι που μπορεί να μας εμπνέει και να μας φωτίζει το Πνεύμα το Άγιο».

Και συνέχισε: «Το εσωτερικό μας μάτι» «εισδύει μέσα στο φως της αληθείας του αιωνίου Θεού και αποτελεί την επιβεβαίωση της αθανάτου ψυχής μας. Είναι εκείνο που αγωνιζόμεθα να καθαρίσουμε, να ενδυναμώσουμε, να φωτίσουμε ακόμη περισσότερο με την προσωπική μας αγωνία και τον προσωπικό μας αγώνα στις όμορφες αυτές συνάξεις των νέων μας και να τους ενσταλάξουμε αυτή τη φλόγα και τη ζέση να αποκτήσουν αυτό το πνευματικό μάτι, τον νου, ώστε να υπερβαίνουν την κτιστότητά τους και να εισδύουν στο ‘’Φως Χριστού’’ που ‘’φαίνει  πάσι’’.

Ενοριακή Πανήγυρις Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

 

Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν ἐνσαρκώνει τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. - Πειραϊκη Εκκλησία,Τεῦχος 389, Ἰούνιος 2026

  

Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν
ἐνσαρκώνει τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἀρχιερατική του ράβδος
δὲν εἶναι σύμβολο κοσμικῆς ἰσχύος,
ἀλλὰ βακτηρία στήριξης τῶν ἀσθενούντων.

Ἡ ἐπιτυχία τοῦ Ἐπισκόπου
δὲν μετρᾶται μὲ διοικητικὰ ἐπιτεύγματα,
ἀλλὰ μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ψυχῶν
ποὺ ἀναπαύθηκαν κάτω ἀπὸ
τὸ ὠμοφόριό του καὶ
βρῆκαν τὴ θεραπεία
ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν.

Τα μνημεία των ήχων, 35η Γιορτή Νεολαίας Ι. Μ. Πειραιώς, Βεάκειο Θέατρο, 26/06/2022

 

«Στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Με τη φράση «Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως», δηλαδή αφού δικαιωθήκαμε μέσω της πίστεως, αρχίζει, αγαπητοί μου αδελφοί, το χθεσινό αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής Γ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ε΄ 1-10). 

Και τι εννοεί με τον όρο δικαιοσύνη ο Απόστολος Παύλος; Ο ίδιος μας το αναλύει παρακάτω, θέλοντας να μας κάνει να εμπεδώσουμε πως πλέον ο άνθρωπος με την έλευση του Χριστού στον κόσμο παύει να είναι καταδικασμένος και αποκομμένος από τον Παράδεισο, την πατρογονική μας εστία. 

Η θυσία του ιδίου του σεσαρκωμένου Θεού Λόγου μας διδάσκει στην πράξη πως οι θλίψεις, που όλοι μας λίγο πολύ γευόμαστε ή επρόκειτο να βιώσουμε στη ζωή μας, γεννούν την υπομονή και αυτή με τη σειρά της μας φέρνει την ελπίδα. 

Δε θα μπορούσαμε να είμαστε μέτοχοι όλων αυτών, αν η απόλυτη αγαπητική στάση του Θεού απέναντί μας δε μας παρουσιαζόταν με την ίδια Του την έλευση, ώστε βιωματικά να διδαχθούμε την επανένωση μαζί Του. 

Έδωσε το αίμα Του για μας και από «εχθροί» γίναμε μέτοχοι αιωνιότητας. Η δικαίωση αυτή φανερώνεται και επιβεβαιώνεται μέσα από το μέγα γεγονός της Αναστάσεως.

Η Ανάσταση δεν αποτελεί κάτι παράδοξο ή απρόσμενο για τον Θεό. Το θαυμαστό όμως είναι ότι ο Χριστός δεν κράτησε τη νίκη Του επί του θανάτου μόνο για τον εαυτό Του, αλλά την έκανε και δική μας υπόθεση, ανοίγοντας και για εμάς τον δρόμο προς την αιώνια ζωή.