Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και η «λύση» της άμβλωσης

 

 

ὑπό Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Σαββάτου
Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

---

1. Στήν ἑλληνική πραγματικότητα καθημερινά βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μεταξύ «συμπληγάδων πετρῶν» τῆς παραδοσιακότητας τῆς «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς» καί τῆς ἠθικῆς ρευστότητας, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τόν δυτικό πολιτισμό καί τό ἀξιακό του σύστημα, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργεῖται διαρκῶς ἕνα βαθύ χάσμα μέσα στήν ἑλληνική κοινωνία, ἡ ὁποία ἐκ τῶν πραγμάτων ὑποχρεοῦται νά προσαρμόζεται στίς μεταβολές τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς (διαζύγιο, ἐκτρώσεις/ἀμβλώσεις, προγαμιαῖες σχέσεις, ὁμοφυλοφιλία, εὐθανασία, καύση νεκρῶν κ.ἄ.), οἱ ὁποῖες συντελοῦνται στίς δυτικές κοινωνίες.

Ἡ προσαρμοστικότητα ὅμως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπό μόνη της δέν μπορεῖ νά δικαιώσει τόν δυτικό προσανατολισμό της οὔτε ὅμως διεκδικήσει τήν αὐθεντία ἤ τό ἀπόλυτο κῦρος της, παρά μόνο μέσα ἀπό τήν εὐρωπαϊκή νομοθεσία.

Ἡ συγκεκριμένη εὐρωπαϊκή νομοθεσία ὅμως διαμορφώνει καί μία ἀνάλογη «εὐρωπαϊκή ἠθική», ἡ πολυπλοκότητα τῆς ὁποίας μαρτυρεῖ ὅτι οὐσιαστικά εἶναι προβληματική γιά νά ἐπιβληθεῖ στήν Ἑλληνική κοινωνία καί νά γίνει οὐσιαστικά ἀποδεκτή, ἀφοῦ οὐσιαστικά εἶναι ξένο στοιχεῖο γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τήν διδασκαλία Της καί τήν παράδοσή Της.

Ἐπίσης ἡ παροῦσα εὐρωπαϊκή νομοθεσία ἐκφράζει μία παθογένεια, προσδιοριστική τῆς ἠθικῆς τοῦ δυτικοῦ μοντέλου κοινωνίας, ἀφοῦ τά πάντα θεωροῦνται στά ὅρια τοῦ ἀτομισμοῦ καί τῆς αὐτονόμησης.

Τίθεται λοιπόν ἄμεσα ἕνα καθοριστικό καί βασικό ἐρώτημα: Μέ ποιά κριτήρια τοποθετεῖται κάθε φορά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στίς ἑκάστοτε μεταβολές καί στά συγκεκριμένα ἠθικά ζητήματα;

Οἱ ἀπαντήσεις δέν μποροῦν νά προέλθουν μέσα ἀπό τήν ἀντιπαλότητα μεταξύ «φονταμενταλιστῶν», «νομικῶν», «προοδευτικῶν» καί «χαρισματούχων πνευματικῶν», οὔτε νά λυθοῦν μέ τήν χρήση ἀφισῶν μέ προκατασκευασμένα συνθήματα ἀλλά μόνο μέ τόν ἐκκλησιαστικό λόγο, ὡς κατήχηση καί διδασκαλία, μέσα ἀπό τόν ὁποῖο θά διαμορφώσουμε συνείδηση στούς πιστούς, νοηματοδοτῶντας μέ ἀρχές καί ἀξίες τήν ἴδια τή ζωή καί τήν σημασία της.

Αὐτό θά πρέπει νά ἀκολουθήσουμε καί στό θέμα τῶν ἀμβλώσεων.

*Μοσχοβολάνε λιβάνι και άνοιξη οι Παρασκευές.*

  

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, ζούσε μια γριά αμυγδαλιά στην άκρη του προαυλίου μιας παλιάς εκκλησίας. Ήταν πολύ γέρικη, τα κλαδιά της ήταν ροζιασμένα και κάθε χειμώνα έμοιαζε σαν να μην έχει πια ζωή μέσα της.
​Όμως, η αμυγδαλιά είχε ένα μυστικό.

​Κάθε χρόνο, μόλις τελείωνε ο βαρύς χειμώνας, περίμενε ένα σύνθημα. Ήξερε πως πλησίαζε η ώρα, όταν οι μέρες άρχιζαν να μεγαλώνουν και το κρύο δεν "δάγκωνε" πια τόσο πολύ.

​Μια Παρασκευή απόγευμα, η αμυγδαλιά ένιωσε το σύνθημα.

​Άκουσε την καμπάνα της εκκλησίας να χτυπάει γλυκά, όχι βαριά, αλλά σαν να καλεί σε γιορτή.
​Είδε τις γυναίκες του χωριού να μπαίνουν στην εκκλησία κρατώντας αγκαλιές από φρέσκα λουλούδια (ζουμπούλια και μαργαρίτες) για να στολίσουν την εικόνα της Παναγίας.

​Μύρισε το πρώτο λιβάνι που βγήκε από τα ανοιχτά παράθυρα. ​Τότε, η αμυγδαλιά κατάλαβε:

Το πορτοκάλι της αγάπης στα Καρούλια του Αγίου Όρους!

 

«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.

Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος. Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. 

Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί, και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. 

Το σώμα πεινά, αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του. Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.

Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα σαν μικρός ήλιος. Το πήρε στα χέρια του. Η ευωδία του απλώθηκε στον αέρα. Το σώμα του, κουρασμένο από τη νηστεία, ένιωσε έντονα την επιθυμία. Για μια στιγμή η σκέψη ψιθύρισε πως θα μπορούσε να το φάει. Θα του έδινε δύναμη για την αγρυπνία της Σταύρωσης.

Η Νηστεία η δική μου.

  

Σήκωσα το βλέμμα και κοίταξα τον εαυτό μου. Είδωλο.
Και τότε κατάλαβα: Σαρακοστή δεν είναι να αδειάζεις το πιάτο. Είναι να αδειάζεις την ψυχή.
Εσύ, που νηστεύεις το λάδι, εγώ σήμερα βάζω στο ράφι, ψηλά, εκεί που δεν το φτάνω, το λαδωμένο βλέμμα της καταλαλιάς.
"Δεν τρώω λάδι", λες. Κι εγώ αναρωτιέμαι: Πόσο λάδι έχουν τα λόγια μου, που γλιστράνε σαν φίδια και δαγκώνουν τον διπλανό;
Από σήμερα, νηστεύω το κουτσομπολιό.
Το στόμα μου ας μείνει αλάδωτο από το μέλι της συκοφαντίας. Ας πικρίσει, για να γλυκάνει η ψυχή.
Εσύ, που νηστεύεις το κρασί, εγώ αδειάζω το ποτήρι της ανυπακοής.
Αυτό το ζωηρό, κόκκινο κρασί του "εγώ θέλω", του "εμένα μου αρέσει", του "δεν υποκύπτω".
Ας διψάσω. Ας σκάσει ο λαιμός μου από την δίψα της ταπείνωσης. Γιατί το νερό της υπακοής είναι πιο γλυκό κι από το πιο παλιό κρασί. Νηστεύω το πείσμα μου.

Τί να φοβόμαστε;

 

Να φοβόμαστε όχι την εξωτερική ασθένεια, αλλά τα αμαρτήματα, 

Εορτασμός Σταυροπροσκυνήσεως 2026

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Σιγριανής

 

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 760 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴν Θεοδότη. 

Σὲ ἡλικία ὀκτὼ ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ μητέρα του ἀνέλαβε τὸ δύσκολο ἔργο τῆς ἀνατροφῆς, τῆς διαπαιδαγωγήσεως καὶ τῆς μορφώσεως τοῦ υἱοῦ της Θεοφάνους.

Ὁ Ὅσιος, κατὰ παράκληση τῆς μητέρας του, νυμφεύθηκε σὲ νεαρὴ ἡλικία τὴν εὐσεβὴ καὶ πλούσια Μεγαλώ. Ὁ γάμος αὐτός, ποὺ ἦταν ἀντίθετος γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωὴ ποὺ ἐπιθυμοῦσε ὁ Ὅσιος, διαλύθηκε. 

Ἡ μὲν σύζυγος αὐτοῦ ἔγινε μοναχὴ στὴ μονὴ τῆς Πριγκίπου καὶ μετονομάσθηκε Εἰρήνη, ὁ δὲ Ὅσιος κατέφυγε, τὸ 781 μ.Χ., στὴ μονὴ τοῦ Μεγάλου Ἀγροῦ στὴ Σιγριανὴ καὶ ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου αὐτῆς.
Ἀπὸ τὴ μονὴ αὐτή, ὡς λόγιος καὶ ἐνάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζὶ μὲ ἄλλους ἡγουμένους διαπρεπεῖς, τὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς Σακουδίωνος Πλάτωνα, τοὺς μοναχοὺς Νικηφόρο καὶ Νικήτα ἀπὸ τὴ μονὴ Μηδικίου, τὸ μοναχὸ Χριστόφορο ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Μικροῦ Ἀγροῦ, στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιος, τὸ ἔτος 787 μ.Χ. 

Ὅταν ἐπανῆλθε στὴ μονή του, ἐγκατέστησε ἡγούμενο τὸν μοναχὸ Στρατήγιο καὶ ἐκεῖνος ἀποσύρθηκε στὴν ἀπέναντι νῆσο Καλώνυμον, ὅπου ἵδρυσε μεγάλη μονὴ καὶ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐγκαταβίωσε ἐπὶ ἑξαετία, ἀσχολήθηκε μὲ τὴν καλλιγραφία καὶ τὶς συγγραφές. 

Ἀλλὰ ἀτυχῶς ἡ ὑγεία του προσβλήθηκε ἀπὸ ὀξεῖα λιθίαση. Σὲ αὐτὴ τὴν χαλεπὴ κατάσταση δὲν παρέλειψε νὰ μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν προσκλήθηκε ὑπὸ τοῦ Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου (813 – 820 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος προσπάθησε διὰ τοῦ Πατριάρχη Ἰωσὴφ τοῦ εἰκονομάχου νὰ ἑλκύσει αὐτὸν στὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. 

Καλημέρα!

  

Χαμογέλασε στα προβλήματα.
Χαμογέλασε στις αναποδιές.
Χαμογέλασε στ` αναπάντεχα.

Πολύ μεγάλη είναι η αξία της υπομονής.

  

Ο Κύριος έλεγε στους μαθητές Του, “Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τάς ψυχάς υμών”. Είναι πραγματικά δωρεά του Παναγίου Πνεύματος και γι’ αυτό θα πρέπει να παρακαλούμε συνεχώς το Θεό να μας δίνει αυτήν πλούσια και όχι άλλα πράγματα πρόσκαιρα.
Ο άγιος Ισαάκ γράφει ότι, η αγάπη προς τον Θεό είναι γλυκύτερη της ζωής. Η αγάπη όμως είναι γέννημα της γνώσεως, η γνώση γέννημα της υγείας της ψυχής και η υγεία της ψυχής είναι δύναμη η οποία «εκ της υπομονής της μακράς γέγονεν». 

Ιστορίες απ' το Άγιον όρος – ο Παπα- Νικόλας που κάθε βράδυ τριγυρνούσε έξω απ' τα κελιά των μοναχών.

  

Σε μια μεγάλη Σκήτη του Αγίου Όρους, ζούσε ένας ηλικιωμένος μοναχός, ο παπα-Νικόλας. Ο παπα-Νικόλας είχε μια συνήθεια που πολλοί θεωρούσαν «ιδιοτροπία» των γηρατειών: 

Κάθε νύχτα, πριν ξεκινήσει ο Όρθρος, έβγαινε από το κελί του και έκανε μια βόλτα σε όλο το συγκρότημα των κελιών.
​
​Κρατούσε στο χέρι του ένα μικρό φανάρι ή ένα αναμμένο δαδί. Περπατούσε αργά, με το κομποσκοίνι του να τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλα. Σταματούσε έξω από κάθε πόρτα κελιού. Δεν χτυπούσε, δεν φώναζε.​Απλώς ακουμπούσε το μέτωπό του στο ξύλο της πόρτας για λίγα δευτερόλεπτα, ψιθύριζε κάτι και μετά άφηνε μια μικρή μετάνοια (υπόκλιση).
​
​Ένας νεαρός δόκιμος, που είχε την περιέργεια της νιότης, τον παραφύλαξε μια νύχτα. Όταν ο παπα-Νικόλας έφτασε στην πόρτα του, ο Παύλος βγήκε ξαφνικά έξω.

​— «Γέροντα, γιατί το κάνετε αυτό κάθε βράδυ; Γιατί δεν ξεκουράζεστε για την εκκλησία;»

— «Ευλογημένο παιδί», απάντησε ο γέροντας ξαφνιασμένος, «κάνω τον έλεγχο της αγάπης».
​
​Ο γέροντας εξήγησε στον δόκιμο το μυστικό του:

«Η νύχτα είναι η ώρα που ο πειρασμός χτυπάει την πόρτα του μοναχού. Άλλος πονάει και δεν μπορεί να κοιμηθεί, άλλος παλεύει με τις αναμνήσεις του κόσμου, άλλος έχει απελπισία και δεν βρίσκει δύναμη να σηκωθεί για την προσευχή.

​Πηγαίνω έξω από κάθε κελί και λέω: "Κύριε, δώσε δύναμη στον αδελφό μου που είναι πίσω από αυτή την πόρτα. Αν είναι λυπημένος, παρηγόρησέ τον. Αν είναι άρρωστος, γιάτρεψέ τον. Αν βαριέται, ξύπνησε τον έρωτα της προσευχής μέσα του".
​Τότε, το δαδί που κρατάω δεν φωτίζει τον δρόμο μου, αλλά την ψυχή τους».

Η Παναγία είναι η μεγαλυτέρα ασφάλεια του ανθρώπου.

  

Άρπαζε εις την αγκαλιά σου την Εικόνα της Παναγίας ως να είναι 

ζώσα η Παναγία, ωσάν την μανούλα σου όταν ήσουν μικρή.

Λέγε της όλον τον πόνο σου και βρέχε την με τα δάκρυά σου 

τα καθαρά και θα εξαντλείς παράκληση συνεχή.

Άγιος Παΐσιος: “Να γίνετε ραντάρ γιατί τα πράγματα ζορίζουν..”

 

Να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν. Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι.

Με πόνο να γίνεται η προσευχή. Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή;

Πολύ πληγώνομαι, όταν βλέπω μοναχούς να ενεργούν ανθρωπίνως και όχι με την προσευχή δια μέσου του Θεού στα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως. Ο Θεός μπορεί όλα να τα τακτοποιήση.

Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή. Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για προσευχή. 

Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο.

Τα παραμύθια τελείωσαν! - Μητρ.Σισανίου και Σιατίστης Παύλος†

 

Η προσευχή!

  

 

Η προσευχή είναι ξεκούραση.
Η ψυχή δεν κουράζεται με την προσευχή.

“Ποτέ μην σταματάς να ονειρεύεσαι! Η ελπίδα είναι ο άγγελος που πάντα πετάει γύρω σου”

 

…Είναι άνοιξη. Ο παιχνιδιάρικος ήλιος αρχίζει να αποκτά όλο και περισσότερο θάρρος. Το ωμό και ντροπαλό πράσινο χρωματίζει τη γη.

Τα δέντρα μπουμπουκώνουν. Τα λουλούδια αρωματίζουν τις αισθήσεις μας. Χιονόστελα, χιονόστελα, νάρκισσοι, κρίνα της κοιλάδας, τουλίπες. Όλα ζωντανεύουν. Χαρά, δύναμη, ζωντάνια. Μια συμφωνία χρωμάτων. Φρεσκάδα, χαρά, υπομονή.

Με την άνοιξη, ανθίζουμε και πνευματικά. Νέες προκλήσεις, νέες επιθυμίες, νέες προσδοκίες. Είτε έχουμε περάσει ιούς ή αδυναμία, είτε όχι, όλοι χαμογελάμε με τη ζεστασιά που προσφέρει η εποχή της ανάστασης. Καλούμαστε να είμαστε καλύτεροι, πιο όμορφοι, πιο επιεικής, πιο στοργικοί. 

Η άνοιξη δεν αφήνει περιθώρια για τύψεις, αποτυχίες, δυσαρέσκειες, απώλειες, απογοητεύσεις. Είναι μόνο καιρός να ανθίσει. Η καρδιά υπάρχει για αγάπη και όχι για υπερηφάνεια, κακία και μικρά πράγματα. Ας αγαπάμε όσους ήταν μαζί μας τον χειμώνα της ζωής και παρέμειναν πάντα κοντά, ομορφαίνοντας τη ζωή μας. Ή έχουν εμφανιστεί νέοι.