«Μπείτε ξανά στον Παράδεισο».

  

Δεν φυλά πια την πύλη της Εδέμ
η πύρινη ρομφαία·
γιατί πάνω της έπεσε
ένα παράδοξο σβήσιμο:
το ξύλο του Σταυρού.

Του θανάτου το κεντρί συντρίφτηκε,
η νίκη του Άδη γκρεμίστηκε.
Και στάθηκες, Σωτήρα μου,
φωνάζοντας σε όσους βρίσκονται στον Άδη:

«Μπείτε ξανά στον Παράδεισο».

*

Στον Γολγοθά
τρεις σταυρούς έστησε ο Πιλάτος:
δύο για τους ληστές
και έναν για τον Ζωοδότη.

Όταν τον είδε ο Άδης,
φώναξε στους υπηρέτες και στις δυνάμεις του:

«Ω λειτουργοί και δυνάμεις μου,
ποιος είναι που κάρφωσε
καρφί στην καρδιά μου;

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ὁμολογητής

 

 

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Ὁμολογητὴς ἀκολούθησε τὸν ἀσκητικὸ βίο ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἡλικία. 

Ἔγινε μοναχός, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἤδη προετοιμάσει τὸν ἑαυτό του μὲ νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχὴ καὶ τὴν μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν καὶ μετέπειτα ἀξιώθηκε νὰ ἀνέλθει στὸ Ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα. 

Στὰ χρόνια τῶν ἀσεβῶν εἰκονομάχων, ἐπειδὴ ἐξαναγκάστηκε ἀπὸ ἐκείνους νὰ ἀρνηθεῖ τὴν προσκύνηση τῶν Ἁγίων καὶ σεπτῶν εἰκόνων καὶ ἐπειδὴ δὲν πρόδωσε τὴν πατρώα εὐσέβεια, ὑπέμεινε πολλοὺς πειρασμούς, ἐξορίες καὶ ἄλλες κακουχίες, ποὺ ἐπινόησαν ἐναντίων του οἱ ἀσεβεῖς. 

Στὴν συνέχεια παράδωσε τὴν μακάρια ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν Ὁποῖο ἀγωνίσθηκε μέχρι τὸν θάνατο μὲ προθυμία καὶ ἱερὸ ζῆλο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάζεται Ὁμολογητής.
Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἀναφέρει κάποιον Ὁμολογητὴ Ἰάκωβο, ὁ ὁποῖος πέθανε τὸ ἔτος 818 μ.Χ., ἀλλὰ δὲν ἀναφέρει ὅτι ἦταν Ἐπίσκοπος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐγκρατείᾳ ἐκλάμψας Πάτερ Ἰάκωβε, ὡς Ἱεράρχης τοῦ Λόγου καὶ ἀληθὴς λειτουργός, ὠρθοτόμησας πιστῶς λόγον τὸν ἔνθεον· οὗπερ τὴν χάριν βεβαιῶν, δι’ ἀγώνων εὐαγῶν, ἐδίδαξας προσκυνεῖσθαι, τὴν τοῦ Σωτῆρος Εἰκόνα· ᾧ καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Καλημέρα!

  

 

Όταν κάποιος σε
αγαπάει

Καλη σας νύχτα!

  

Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων,
Θεοτόκε Παρθένε,
καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων.
Ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς,
κατεσκεύασέ σε ποιητής, Ἄχραντε,
οἰκήσας ἐν τῇ μήτρα σου,
καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας·
Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας,
χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτήριας.
Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως,
χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.

Στη μέση της Σαρακοστής προβάλλεται ο Σταυρός.

  

Κάποια στιγμή στη ζωή σου
θα βρεθείς μπροστά σε ένα βάρος που δεν διάλεξες.
Ένα τηλεφώνημα, μια συνάντηση, κάτι που αλλάζει τον δρόμο σου.

Μια ευθύνη που έρχεται χωρίς να σε ρωτήσει.
Και τότε καταλαβαίνεις πόσο εύθραυστα είναι όσα θεωρούσες δεδομένα.

Στη μέση της Σαρακοστής προβάλλεται ο Σταυρός.

Δεν εμφανίζεται για να σου μιλήσει για τον πόνο.
Τον γνωρίζεις ήδη πολύ καλά.
Στέκεται μπροστά σου για να σου θυμίσει κάτι βαθύτερο.

Το φως της Παναγίας στη Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών

 

 

Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίος

---

Στους Χαιρετισμούς της Παναγίας συναντούμε λόγους σύντομους αλλά γεμάτους θεολογικά μηνύματα.

Η εκκλησιαστική υμνογραφία χρησιμοποιεί απλές εικόνες και κατανοητές, για να φανερώσει μεγάλες αλήθειες της πίστεως. Διαβάζουμε στην τέταρτη Στάση των Χαιρετισμών: «Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ ἡλίου, χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους»¹.

Με τον λόγο αυτό η Εκκλησία στρέφει το βλέμμα των πιστών προς την Παναγία και βοηθά να κατανοηθεί το μυστήριο της παρουσίας της στο έργο της σωτηρίας.

Δεν πρόκειται απλώς για μια ποιητική έκφραση, αλλά για μια θεολογική μαρτυρία για τον τρόπο με τον οποίο το φως της σωτηρίας ήρθε στον κόσμο.

Η Εκκλησία ονομάζει τον Χριστό «νοητόν ήλιον». Όπως ο φυσικός ήλιος φωτίζει τη γη και χαρίζει ζωή σε όλη τη δημιουργία, έτσι και ο Χριστός φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου και τον οδηγεί στην αληθινή ζωή.

Ο ίδιος διακηρύσσει στο Ευαγγέλιο: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι αλλά θα έχει το φως της ζωής»².

Το φως αυτό δεν είναι απλώς μια διδασκαλία αλλά η ζωντανή παρουσία του Χριστού που φωτίζει, ελευθερώνει από το σκοτάδι της αμαρτίας και ανοίγει μπροστά τον δρόμο της ζωής.

Μέσα σε αυτή την εικόνα κατανοούμε και τον ρόλο της Θεοτόκου. Ο χαιρετισμός την ονομάζει «ἀκτίνα» αυτού του νοητού ηλίου. Η ακτίνα δεν είναι ο ίδιος ο ήλιος αλλά μεταφέρει το φως του στον κόσμο.

Ο Χριστός το παν στην ζωή!

Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αδιέξοδο!

 

 Άγιος Πορφύριος

Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα απ’ αυτό που λέγεται μετάνοια και εξομολόγηση. Αυτό το μυστήριο είναι η προσφορά της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο.

Μ’ αυτό τον τέλειο τρόπο απαλλάσσεται ο άνθρωπος απ’ το κακό.

Πηγαίνομε, εξομολογούμαστε, αισθανόμαστε τη συνδιαλλαγή μετά του Θεού, έρχεται η χαρά μέσα μας, φεύγει η ενοχή.

Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αδιέξοδο. Δεν υπάρχει αδιέξοδο, γιατί υπάρχει ο εξομολόγος, που έχει την χάρι να συγχωρεί.

Μεγάλο πράγμα ο πνευματικός!

Εγώ από μικρός το είχα -και τώρα ακόμη. Όταν συνέβαινε να αμαρτήσω, το εξομολογιόμουνα και μου έφευγαν όλα. Πετούσα απ’ τη χαρά μου. Είμαι αμαρτωλός, αδύνατος· καταφεύγω στην ευσπλαχνία του Θεού, σώζομαι, γαληνεύω, τα ξεχνάω όλα.

Κάθε μέρα σκέπτομαι ότι αμαρτάνω, αλλά επιθυμώ ό,τι μου συμβαίνει να το κάνω προσευχή και να μην το κλείνω μέσα μου.

Σεβ Πειραιώς: Νεομάρτυρες, οι παραγκωνισμένοι συντελεστές της Εθνικής Παλιγγενεσίας

 

Τη Υπερμάχω | Ακάθιστος Ύμνος | Ακαδημία Ψαλτικής Ειρμός & 400 παιδιά

 

 

Η Ακαδημία Ψαλτικής Ειρμός και 400 μαθητές από την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, συν κλιμάκιο της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ), ψάλλουν τον Ακάθιστο Ύμνο στον παλαιοχριστιανικό Ιερό Ναό Παναγίας της Αχειροποιήτου Θεσσαλονίκης (5ος αι.). Χοροστατεί ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος. Διδασκαλία και Διεύθυνση: Σπυρίδων Ασπιώτης | Ακαδημία Ψαλτικής Ειρμός

Σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα χωρίς βιβλιοπωλεία και η μόνη χώρα που θα είναι γεμάτη Καφέ και Φαγάδικα

 

Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιόφιλος) να βλέπεις, ότι στις μόνες βιτρίνες καταστημάτων στις οποίες δε μαζεύεται κόσμος είναι συτές των βιβλιοπωλείων.

Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιοπώλης) να βλέπεις στις βιτρίνες παλιών μικρών βιβλιοπωλείων της Σαλονίκης, βιβλιοπωλείων που ήταν φωλιές της σκέψης, τα βιβλία της βιτρίνας τους να έχουν χάσει τα χρώματά τους και τα φύλλα τους να κιτρινίζουν. Πράμα που σημαίνει στασιμότητα βιβλιοκίνησης.

Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω και σαν βιβλιόφιλος και σαν βιβλιοπώλης) να μαθαίνεις απ΄ τις ίδιες τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, ότι τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ελλάδα, οι ”ενάρξεις επαγγέλματος” βιβλιοπωλείου, αν δεν είναι μηδενικές, μετριούνται στα τρία δάχτυλα του ενός χεριού.

Αντίθετα, οι ”ενάρξεις Καφέ και Φαγάδικών” είναι κάθε χρόνο τουλάχιστον 5.000, με μέσο όρος ζωής 18 μήνες. Πράμα που σημαίνει σε απλά ελληνικά, ότι αν αυτό συνεχιστεί μ΄ αυτό το ρυθμό, σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα χωρίς βιβλιοπωλεία και η μόνη χώρα που θα είναι γεμάτη Καφέ και Φαγάδικα.

Πράμα που σημαίνει, ότι ο λαός μας το μόνο που ξέρει με μαεστρία να κάνει, είναι να πίνει καφέδες, να πίνει τσίπουρα, ρακιές, ούζα και κρασιά, και να πίνει μαζί με όλα αυτά, μονορούφι, απνευστί, αφιλτράριστη, χωρίς σκέψη και ”…μετ΄ ευσυνειδήτου ακριβείας” όπως θα ΄λεγε κι ο Παπαδιάμάντης, την όποια διαδικτυακή και μη σαχλαμάρα.

Ας μάθουμε να αγαπούμε, να σεβόμαστε και να στηρίζουμε τον ιερέα της ενορίας μας.

  

Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος συνηθίζει τόσο πολύ την ευλογία που έχει δίπλα του, ώστε παύει να τη βλέπει.
Έτσι και στην ενορία· ο ιερεύς που καθημερινά προσεύχεται, αγωνιά, τελεί τα Μυστήρια, μνημονεύει ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων, ακούει πόνους, σκουπίζει δάκρυα, πολλές φορές γίνεται ο πιο αδικημένος, γιατί θεωρείται δεδομένος.
Εύκολα θαυμάζουμε έναν ιερέα μακρινό, έναν λόγο που ακούμε από αλλού, μια μορφή που δεν γνωρίζουμε από κοντά.
Όμως τον δικό μας ιερέα, εκείνον που στέκεται κάθε Κυριακή μπροστά στην Αγία Τράπεζα για εμάς, συχνά τον κρίνουμε αυστηρά, τον πληγώνουμε με λόγια, τον μειώνουμε χωρίς να γνωρίζουμε τον κρυφό του αγώνα.

Κρατήστε το βλέμμα σας στον Σταυρό!

  

 

Κάποιοι βλέπουν τον Σταυρό και αφρίζουνε.
Κάποιοι Τον βλέπουνε και Τον χλευάζουν.

Σε άλλους ο Σταυρός φαντάζει αδιάφορος.

Και άλλοι, βγάζουνε μια ψευτοσυγκίνηση καθώς Τον αντικρίζουνε μα γρήγορα τον ξεχνάνε…

Υπάρχουν όμως να εκείνοι που Τον λαχταρούνε και Τον προσμένουν διαρκώς.

Υπάρχουν εκείνοι που Τον κοιτάνε και παίρνουν δύναμη από Εκείνον.

Υπάρχουν εκείνοι, που όταν Τον επικαλούνται, φαντάζει ο δικός τους ο σταυρός λίγο πιο ελαφρύς.

Υπάρχουνε εκείνοι, που ο Σταυρός τους φέρνει θύμηση Ανάστασης στον νου τους.

Σήμερα ο Σταυρός Αυτός υψώνεται…
Και ας γίνεται γύρω μας χαλασμός μεγάλος.

Συγχώρεσέ τους και φτάνει.

 

Σε κάποιο βιβλίο του Αντωνίου Μπλουμ λέει το εξής: κάποια μέρα 

θα παρουσιαστώ στο δικαστήριο του Θεού και θα του πω: 

Οἱ Ἅγιοι Ἀββάδες Μαῦροι οἱ ἐν τῇ μονῇ Ἁγίου Σάββα ἀναιρεθέντες

 

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες ἀσκήτευαν στὴ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα, στὴν περιοχὴ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ διάφορα μέρη. 

Ὅμως Ἄραβες λῃστὲς ἐπιτέθηκαν κατὰ τῆς μονῆς καὶ συνέλαβαν τοὺς Πατέρες αὐτῆς, ποὺ δὲν μπόρεσαν ἢ δὲν θέλησαν νὰ φύγουν. 

Καὶ ἀφοῦ τοὺς βασάνισαν μὲ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ ὑποδείξουν στοὺς λῃστὲς τοὺς κρυμμένους θησαυροὺς τῆς μονῆς, τοὺς θανάτωσαν. 

Ἄλλους τούς ἀποκεφάλισαν, ἄλλους τοὺς τεμάχισαν καὶ ἄλλους τοὺς κατατρύπησαν μὲ τὰ ξίφη τους. 

Καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ καὶ προσευχόμενοι, παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι τὶς μακάριες ψυχές τους στὸν Κύριο, ἀπολαμβάνοντας τὴν αἰώνια ζωὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπέμειναν πρόθυμα τοὺς μακροὺς ἀγῶνες τῆς ἀσκήσεως καὶ τὸ μαρτύριο τῆς ἐπίπονης ἀθλήσεως.
Τὴν φρικτὴ ἐκείνη σφαγὴ περιέγραψαν, ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Σαββαΐτης († 13 Ἰουλίου), ὁ ἀνεψιὸς τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ καὶ ὁ Ὅσιος Ἀντίοχος ὁ Πάνδεκτος († 24 Δεκεμβρίου).
Μεταξὺ τῶν ἁγίων Ἀββάδων ἀναφέρεται καὶ ὁ Ὅσιος Θεόκτιστος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος ἁγιόλεκτοι ἄρνες, ἐξωρμημένοι ἐκ χωρῶν διαφόρων, τῇ Ποίμνῃ συνεδράμετε Σάββα τοῦ σοφοῦ· ὅθεν θανατούμενοι, ἀπηνείᾳ βαρβάρων, χαίροντες ἀνήλθετε, πρὸς οὐράνιον μάνδραν, καθάπερ Ὅσιοι καὶ Ἀθληταί, ἐκδυσωποῦντες, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.