Η ιατρική είναι ένα από τα μεγάλα δώρα που χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα.

  

Η Ιατρική ως Δώρο και Διακονία του Θεού - Διδασκαλία του Αγίου Λουκά της Κριμαίας 

Ο Άγιος Λουκάς της Κριμαίας δεν μιλούσε θεωρητικά για την ιατρική. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους χειρουργούς της εποχής του, ενώ ταυτόχρονα ήταν επίσκοπος και ομολογητής της πίστεως.

Γι’ αυτό τα λόγια του έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα:

«Δεν σώζει η ιατρική.
Ο Θεός σώζει. Η ιατρική είναι διακονία Του.»

Μέσα σε μία μόνο φράση συνοψίζεται ολόκληρη η Ορθόδοξη αντίληψη για την υγεία, την επιστήμη και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

Ανάλυση
Ο Θεός είναι η Πηγή της Ζωής

Η Εκκλησία δεν διδάσκει ότι η ζωή εξαρτάται αποκλειστικά από ανθρώπινες γνώσεις και τεχνικές.

Ο Θεός είναι ο Δημιουργός της ζωής.

Εκείνος:

δίνει την ύπαρξη,
συντηρεί τον κόσμο,
και κρατά κάθε άνθρωπο μέσα στην πρόνοιά Του.

Γι’ αυτό ο Άγιος Λουκάς μάς υπενθυμίζει ότι η τελική σωτηρία και θεραπεία δεν προέρχεται από τον άνθρωπο αλλά από τον Θεό.

Η Ιατρική ως Δώρο του Θεού

Η φράση του Αγίου δεν υποτιμά την ιατρική.

Αντίθετα, την τιμά.

Η ιατρική είναι ένα από τα μεγάλα δώρα που χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα.

Η Κυριακή της Πεντηκοστής στον Πόντο.

  

Στις περισσότερες πόλεις και χωριά του Πόντου, την Κυριακή της Πεντηκοστής, έστρωναν το δάπεδο του ναού με φύλλα καρυδιάς. Κι αυτό γιατί τα φύλλα καρυδιάς είχαν μεγαλύτερη επιφάνεια που διευκόλυνε το γονάτισμα των πιστών, μιας και το δάπεδο στις περισσότερες εκκλησίες ήταν λιθόστρωτο. 

Εκτός των άλλων, τα φύλλα της καρυδιάς, λόγω του ωοειδούς σχήματός τους, θυμίζουν τις πύρινες γλώσσες, με τις οποίες εμφανίστηκε το Άγιο Πνεύμα στα κεφάλια των Αποστόλων. 

Γιατί κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής.

 

ΑΛΛ’ ΕΞΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

 «Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησε λέγων· ᾿Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾿ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιωάν. 8,12)

Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μίλησε πάλι καὶ τοὺς εἶπε· «᾿Εγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὅποιος μὲ ἀκολουθεῖ δὲν θὰ πλανιέται στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή». 

            Η εποχή μας ομνύει στη διαφάνεια, στην αλήθεια, στο φως. Ζητά από τους ανθρώπους να είναι ανοιχτοί στον κόσμο, να πληροφορούνται, να έχουν άποψη, να εκφράζουν την άποψή τους, να μην κρύβονται. Κι όμως. Υπάρχει σκοτάδι και έξω και μέσα στον άνθρωπο. 

Το εξωτερικό σκοτάδι έχει να κάνει με το ότι φαίνονται μόνο όσα επιτρέπεται να φαίνονται από έναν πολιτισμό, ο οποίος δείχνει παντοδύναμος αλλά δεν ομολογεί πως υπάρχουν πολλά που και δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να μάθει.  

Τι μας δείχνει κυρίως η τεχνολογική μας πρόοδος; Ότι ενώ μάθαμε πολλά για τον κόσμο και τον άνθρωπο, εντούτοις δεν υπάρχουν συμπεριφορές επιθυμητές που μπορούμε να διαμορφώσουμε, διότι ο άνθρωπος στο βάθος του παραμένει ελεύθερος. Μπορεί να μοιάζει υποδουλωμένος στη δύναμη του αυτού του κόσμου, αυτό όμως δεν είναι διαρκές και εξαρτάται από το κατά πόσον θέλει να είναι στη δουλεία και στην ετεροκατεύθυνση.

Αλλά και στον μέσα κόσμο μας υπάρχει σκοτάδι. Υπάρχουν όψεις του εαυτού μας που μας κάνουν να μελαγχολούμε, να κλεινόμαστε στο εγώ μας, να μην μπορούμε να παρουσιάσουμε ένα καλό πρόσωπο. Δεν πιστεύουμε πάντοτε στο καλό πρόσωπο. Θεωρούμε πως το εγώ μας είναι το κέντρο των πάντων. Ότι οι άλλοι πρέπει να μας υπακούνε και να συμμορφώνονται με τις επιθυμίες μας. 

Ότι δικαιούμαστε να δοκιμάζουμε τα πάντα, ειδάλλως δεν είμαστε ελεύθεροι και ευτυχισμένοι. Και όταν έρχεται η ώρα που νιώθουμε παγιδευμένοι στα σκοτάδια μας και μια φωνή είτε εντός μας είτε από εκείνους που μας αγαπούνε μάς λέει ότι χρειάζεται να βγούμε από αυτά, τότε νιώθουμε ανήμποροι, κλεινόμαστε ολοένα και περισσότερο στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας  και γινόμαστε καταστροφικοί και για εμάς και για τους άλλους.

Κυριακή της Πεντηκοστής

  

 

Σήμερα, Κυριακή της Πεντηκοστής, η Εκκλησία δεν θυμάται απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος.
Ζει ξανά το μυστήριο της θείας πνοής μέσα στον άνθρωπο.
Είναι η ημέρα που το Άγιο Πνεύμα κατήλθε όχι μόνο πάνω στους Αποστόλους, αλλά πάνω σε ολόκληρη την πληγωμένη ανθρώπινη φύση, για να την ανακαινίσει.
Ο άνθρωπος που είχε χάσει τον Παράδεισο, γίνεται ξανά κατοικητήριο Θεού.
«Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον…»
Στηρίζει τους κουρασμένους, φωτίζει τους σκοτισμένους, θερμαίνει τ
ις παγωμένες καρδιές και μεταβάλλει τη μετάνοια σε ζωή.
Η φωτιά της Πεντηκοστής δεν καίει την ύλη, καίει το σκοτάδι.
Καίει την υπερηφάνεια, τον φόβο, τη νεκρότητα της ψυχής.
Και μέσα από αυτή την θεία πυρά γεννιέται ο καινός άνθρωπος.
Οι Απόστολοι δεν έλαβαν απλώς δύναμη να μιλήσουν.
Έλαβαν καρδιά ικανή να αγαπά όπως αγαπά ο Χριστός.
Αυτό είναι το αληθινό θαύμα της Πεντηκοστής.

Ὁ Ἅγιος Ἑρμείας ὁ Μάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἑρμείας καταγόταν ἀπὸ τὰ Κόμανα τῆς Καππαδοκίας καὶ ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Μάρκου Αὐρηλίου τοῦ Ἀντωνίνου (138 – 161 μ.Χ.). 

Ὑπηρετώντας ὡς στρατιώτης στὶς Ρωμαϊκὲς λεγεῶνες, κατὰ τὸ διωγμὸ ποὺ κινήθηκε τότε ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, διεβλήθη καὶ αὐτὸς ὡς Χριστιανός, συνελήφθη δὲ καὶ ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ δούκα Σεβαστιανοῦ, ἐξαναγκαζόμενος νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. 

Ὁ Ἑρμείας ἀρνήθηκε νὰ ὑπακούσει καὶ ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ συνέτριψαν τὶς σιαγόνες, τοῦ ἔγδαραν τὸ δέρμα τοῦ προσώπου, τοῦ ἔσπασαν τοὺς ὀδόντες καὶ τὸν ἔριξαν σὲ ἀναμμένο καμίνι.
Ἀφοῦ ἐξῆλθε ἀβλαβὴς ἀπὸ τὰ μαρτύρια αὐτά, ποτίστηκε μὲ ἰσχυρότατο δηλητήριο. 

Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ δοκιμασία αὐτὴ ἐξῆλθε ἀβλαβής, καὶ ἔγινε πρόξενος μεταστροφῆς πρὸς τὸν Χριστὸ τοῦ μάγου ποὺ τοῦ χορήγησε αὐτό. 

Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ὁ μάγος ἀποκεφαλίσθηκε, ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι εἰδωλολάτρες. 

Ὑποβλήθηκε σὲ σειρὰ νέων βασανιστηρίων, τέθηκε ἐντὸς ζέοντος ἐλαίου καὶ τυφλώθηκε, στὴ συνέχεια δὲ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες, ἀφοῦ κρεμάσθηκε σὲ δένδρο, τελειώθηκε διὰ ἀποκεφαλισμοῦ. 

Ἀξιώθηκε ἔτσι τοῦ μαρτυρικοῦ στεφάνου.

Καλημέρα!

  

Μακαρι ο σημερινός ήλιος να φωτίσει απαλά το μονοπάτι σας και να γεμίσει την ημέρα σας με ελπίδα, γαλήνη και μικρές στιγμές ευτυχίας. 

Να σας θυμίσει πως ακόμη και μετά από δύσκολες νύχτες, το φως βρίσκει πάντα τρόπο να επιστρέφει. 

Κάθε νέο πρωινό είναι μια καινούρια ευκαιρία. 

Να ξεκινήσουμε ξανά.
Να αφήσουμε πίσω ό,τι βαραίνει την ψυχή μας.
Να επιτρέψουμε στην καρδιά μας να αναπνεύσει πιο ελεύθερα. 

Δεν σβήνει η Πολη απ' την καρδιά ουτε στιγμή...

  

Περα στους τοπους που ονειρευτηκα παιδι
είν'ενα αηδονι που τις νύχτες κελαηδει
και λέει τραγούδι μαγικό μεθυστικο
σαν την αγαπη σου ακριβό μου μυστικό.

Από τον κήπο του Αγίου Όρους.

  

 

Στην εκταφή, όλοι οι παραδελφοί έλεγαν, εγώ θα πάρω αυτό, εγώ θα πάρω το άλλο κι’ εγώ έλεγα μέσα μου: «Εγώ δεν θα μιλήσω καθόλου, ο,τι μου δώσουν».

Ο πατήρ Αθανάσιος πήρε το χέρι του, λέγοντας:

-Αυτό το χεράκι με έσωσε, με τις μπαταριές που έτρωγα!

Και ενώ όλοι έπαιρναν κάποιο κομμάτι από το άγιο Λείψανό του για ευλογία, εγώ καθόμουν παράμερα. Γυρνάει τότε ο Γερο-Αρσένιος και λέει:

-Την κάρα να την δώσετε στον παπα-Εφραίμ.

-Να ’ναι ευλογημένο. Σ’ ευχαριστώ πολύ

Άλλος είχε σκοπό να την πάρη, γιατί όλοι της συνοδείας μας είμαστε εκεί. Έτσι δεν έβαλα θέλημα πουθενά και πήρα την κάρα του αγίου Γέροντός μου.

Και ξεκινώντας είτε την αγρυπνία μου είτε την θεία Λειτουργία είτε οποιαδήποτε διακονία, πηγαίνω βάζω μετάνοια, παίρνω την ευχή του και κάνω υπακοή ακόμα και σήμερα.

«Να μην κατακρίνεις… Η Αγάπη Σκεπάζει Πλήθος Αμαρτιών»

  

Ο Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης, ένας σύγχρονος Άγιος της αγάπης και της ταπεινώσεως, μας διδάσκει έναν δύσκολο αλλά σωτήριο δρόμο:

«Να μήν κατακρίνεις, να μή συκοφαντήσεις και να μή μεμφθείς κανέναν άνθρωπο…»

Πόσο εύκολα ο άνθρωπος βλέπει το σφάλμα του άλλου…
Πόσο εύκολα κρίνει, σχολιάζει και καταδικάζει…

Όμως ο Άγιος μάς καλεί να αποκτήσουμε καρδιά γεμάτη αγάπη και διάκριση.

Η αληθινή αγάπη:
• δεν εξουθενώνει,
• δεν διαπομπεύει,

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (της Πεντηκοστής)

 

 

Η παρουσία του Παρακλήτου

«ούπω γαρ ήν Πνεύμα Άγιον»

Η Κυριακή της Πεντηκοστής είναι η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας. Πενήντα μέρες μετά από την Ανάσταση του Χριστού η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει την Αγία Πεντηκοστή. Έτσι καθιερώθηκε να ονομάζεται η τελευταία μεγάλη εορτή της πασχαλινής περιόδου.

Όπως γνωρίζουμε την ημέρα της Πεντηκοστής φανερώνεται το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα. Μέχρι τότε, όπως μας αναφέρει το Ιερό Ευαγγέλιο «ούπω γαρ ήν Πνεύμα Άγιον». 

Δηλαδή δεν μας ήταν μέχρι τότε γνωστό το Άγιο Πνεύμα, το οποίο από την ημέρα της Πεντηκοστής δίνει έντονα την παρουσία του μέσα στην πραγματικότητα της Εκκλησίας μας. Την καθοδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν».

Οι αντιστοιχίες

Οι Εβραίοι γιόρταζαν και εκείνοι την πεντηκοστή ημέρα μετά από το δικό τους Πάσχα. Πενήντα μέρες μετά από τη διάβαση της Ερυθράς θάλασσας (Πάσχα) πήραν στην έρημο τον νόμο του Μωϋσή, δηλαδή τις Δέκα Εντολές. Έτσι και εμείς σήμερα εορτάζουμε το Πάσχα (διάβαση από τη σκλαβιά της αμαρτίας στην ελευθερία της χάριτος του Κυρίου) και πενήντα μέρες αργότερα σήμερα παίρνουμε το Άγιο Πνεύμα. 

Και όπως τότε ο Νόμος καθοδηγούσε τους Ισραηλίτες έτσι και σήμερα το Άγιο Πνεύμα μας καθοδηγεί μέσα στην Εκκλησία. Αυτό μας νουθετεί, αυτό μας οδηγεί σε κάθε αλήθεια, αυτό μας διδάσκει πώς να ακολουθούμε το δρόμο του Χριστού.

Την Πεντηκοστή τη γιόρταζαν οι Εβραίοι σε ανάμνηση της κακοπάθειάς τους μέσα στην έρημο, για να θυμούνται ότι εισήλθαν στη Γη της Επαγγελίας, μετά από πολλές θλίψεις και έντονες ταλαιπωρίες και δοκιμασίες. Τότε, όταν μπήκαν στην γη της επαγγελίας, απόλαυσαν τους καρπούς των δένδρων, το κρασί και το ψωμί, το οποίο γίνεται από το σιτάρι. 

Πεντηκοστή στην αγαπημένη ενορία μας

Καλοχαιρέτας...

 

Τα πέντε καλά της συνεχούς εξομολογήσεως.

  

1ον Καθώς τα δένδρα, όπου μεταφυτεύονται συνεχώς, δεν μπορούν να πιάσουν ρίζες βαθιά εις την γην, έτσι και τις κακές συνήθειες και έξεις της αμαρτίας δεν τις αφήνει η συχνή εξομολόγηση να πιάσουν ρίζες βαθιές εις την καρδιά του συνεχώς εξομολογούμενου·

 
η μάλλον ειπείν, καθώς ένα παλαιό και μεγάλο δένδρο δε μπορεί να κοπεί με μίαν βαρεματιά· έτσι και μία παλαιά κακή συνήθεια, η έξις της αμαρτίας, ένας μόνο πόνος της καρδίας, και αυτός ίσως ατελής, όπου έδειξε ο μετανοών στην εξομολόγηση, δεν μπορεί να την εκριζώσει, και να την εξαλείψει τελείως.

2ον Όποιος συνεχώς εξομολογήται, έχει μεγάλη ευκολία εις το να εξετάζει με ακρίβεια την συνείδησή του, και να ευρίσκει τον αριθμό των αμαρτιών του· επειδή με το να ξελαφρώνεται συνεχώς από το πλήθος των αμαρτιών του με την συχνή εξομολόγηση, μένουν πάντα αυτές λιγότερες. Διά τούτο και ευκολότερα δύναται αυτός να τις ευρίσκει, και να τις θυμάται.
Ο δε μη συνεχώς εξομολογούμενος, διά το πολύ πλήθος των αμαρτιών, όπου συμμαζεύεται εις αυτόν, ούτε με ακρίβεια δύναται να τας εύρει, ούτε να τας ενθυμηθεί, αλλά αλησμονεί πολλές φορές πολλές και βαριές αμαρτίες του, οι οποίες με το να μένουν ανεξομολόγητες, ακολούθως μένουν και ασυγχώρητες.
Όθεν ο διάβολος έχει να του τις ενθυμίσει την ώρα του θανάτου του, και τόσο θέλει να τον στεναχωρήσει, όπου να χύσει διά αυτάς ένα θανατηφόρον ιδρώτα, και να κλαύσει ο ταλαίπωρος, αλλά χωρίς καμία διαφορά, διατί τότε πλέον δεν δύναται να τις εξομολογηθεί.

3ον Όποιος εξομολογήται συνεχώς αν και θανάσιμον αμαρτίαν πράξει ποτέ, ευθύς όμως όπου εξομολογηθεί, εμβαίνει εις την χάριν του Θεού, και όσα καλά έργα κάνει, του γίνονται πλέον άξια ζωής αιωνίου.
Εκείνος όπου δεν εξομολογήται συνεχώς αν πράξει και αυτός την αυτή θανάσιμον αμαρτίαν, και δεν τρέξει παρευθύς να την εξομολογηθεί, εν όσω καιρώ είναι ανεξομολόγητος, όχι μόνο στερείται την χάρη του Θεού, αλλά και όσα καλά έργα κάνει, νηστείες, αγρυπνίες, γονυκλισίες κι άλλα τέτοια, δεν του γίνονται άξια μισθού και ζωής αιωνίου, διατί είναι στερημένα από την χάριν του Θεού, η οποία είναι η αρχή και το θεμέλιον όλων των προς σωτηρίαν έργων.

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ

  

Μέσα στήν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιά τοὺς κεκοιμημένους ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι’ αὐτούς.

Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἕνα ἐβδομαδιαῖο Πάσχα, ἔτσι τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιά νά τοὺς μνημονεύουμε καὶ νά ἔχουμε κοινωνία μαζὶ τους. 

Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στίς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθροὺς του πού ἔφυγαν ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, ἀλλὰ ζητᾶ καί τίς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι’ αὐτούς.

Στό δίπτυχο, ποὺ φέρνουμε μαζί μέ τὸ πρόσφορο γιά τήν θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται.

Σὲ ἐτήσια βάση ἡ Ἐκκλησία ἔχει καθορίσει δύο Σάββατα, τὰ ὁποῖα ἀφιερώνει στούς κεκοιμημένους της. Εἶναι τὰ μεγάλα Ψυχοσάββατα· τὸ ἕνα πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀποκρέω καὶ τὸ ἄλλο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς.

Μὲ τὸ δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται ἡ πίστη μας γιά τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τὴν ἵδρυση καὶ τὰ γενέθλια (ἐπὶ γῆς) γιορτάζουμε κατὰ τὴν Πεντηκοστή. Μέσα στήν μία Ἐκκλησία περιλαμβάνεται ἡ στρατευομένη ἐδῶ στήν γῆ καὶ ἡ θριαμβεύουσα στούς οὐρανούς.

Τὸ Ψυχοσάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω ἔχει τὸ ἑξῆς νόημα: Ἡ ἑπομένη ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη στήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, ἐκείνη τήν φοβερὴ ἡμέρᾳ κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στόν θρόνο τοῦ μεγάλου Κριτή. Γιά τὸν λόγο αὐτό μέ τὸ Μνημόσυνο τῶν κεκοιμημένων ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο νά γίνει ἵλεως καὶ νά δείξει τήν συμπάθεια καὶ τήν μακροθυμία του, ὄχι μόνο σὲ μᾶς ἀλλὰ καὶ στούς προαπελθόντας ἀδελφούς, καὶ ὅλους μαζὶ νά μᾶς κατατάξει μεταξὺ τῶν υἱῶν τῆς ἐπουράνιας Βασιλείας Του.

Κατὰ τὰ δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ σὲ μία παγκόσμια ἀνάμνηση «πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου». Μνημονεύει:

Ὅλους ἐκείνους πού ὑπέστησαν «ἄωρον θάνατον», σὲ ξένη γῆ καὶ χώρα, σὲ στεριὰ καὶ σὲ θάλασσα.

Ἐκείνους πού πέθαναν ἀπὸ λοιμικὴ ἀσθένεια, σὲ πολέμους, σὲ παγετούς, σὲ σεισμοὺς καὶ θεομηνίες.

Ὅσους κάηκαν ἢ χάθηκαν.

Ἐκείνους πού ἤταν φτωχοὶ καὶ ἄποροι καὶ δέν φρόντισε κανεὶς νά τοὺς τιμήσει μέ τίς ἀνάλογες Ἀκολουθίες καὶ τὰ Μνημόσυνα.

Ὁ Θεὸς δέν περιορίζεται ἀπὸ τόπο καὶ χρόνο. Γι’ Αὐτὸν εἶναι γνωστὰ καὶ συνεχῶς παρόντα ὄχι μόνο ὅσα ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμαστε στό παρόν, ἀλλὰ καὶ τὰ παρελθόντα καὶ τὰ μέλλοντα. Τὸ διατυπώνει λυρικότατα μία προσευχὴ τῆς Ἀκολουθίας τῆς θείας Μεταλήψεως, ποὺ ἀποδίδεται στον ἅγιο Ἰωάννη Δαμασκηνὸ ἢ στόν ἅγιο Συμεὼν τὸν νέο θεολόγο: