Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026
Αγία Χρυσή: Μια καρδιά ολοκληρωτικά δοσμένη στον Χριστό
Γράφει ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Θεολόγος - Καθηγητής
Μέσα στο νέφος των Αγίων που κοσμούν την Εκκλησία μας λάμπει και η Αγία Νεομάρτυς Χρυσή.
Μια νέα και απλή κοπέλα, η οποία έζησε σε δύσκολους καιρούς, αλλά κράτησε μέσα στην καρδιά της κάτι που κανένας άνθρωπος και καμία δύναμη δεν μπόρεσε να της αφαιρέσει: την αγάπη της για τον Χριστό.
Γεννήθηκε περί το 1778 στα Σλάτενα των Μογλενών, στο σημερινό χωριό Χρυσή της Αλμωπίας, κοντά στην Αριδαία, στην περιοχή της Πέλλας.
Ο πατέρας της ήταν φτωχός Ορθόδοξος Χριστιανός και είχε τέσσερις κόρες, τις οποίες μεγάλωσε «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου».
Οι πηγές την περιγράφουν ως κοπέλα με σωματική ομορφιά, αλλά, κυρίως, με ομορφιά ψυχής, πίστη, αγνότητα και αρετή.
Από την παιδική της ηλικία έδειξε ασυνήθιστη ευσέβεια. Αγαπούσε την Εκκλησία και δεν έχανε ακολουθία.
Ήταν κόρη φτωχής αλλά ευσεβούς οικογένειας και, από μικρή, είχε στην καρδιά της βαθιά αγάπη για τον Χριστό.
Ήταν στολισμένη με πολλές αρετές, με κορωνίδα την ταπείνωση, η οποία την ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια της τοπικής κοινωνίας.
Η ζωή της δεν ήταν η ζωή μιας πλούσιας ή ισχυρής γυναίκας. Ήταν μια απλή κοπέλα της Μακεδονίας, που έζησε μέσα στις δυσκολίες της Τουρκοκρατίας.
Αυτό καθιστά ακόμη πιο συγκλονιστικό το γεγονός ότι, σε τόσο νεαρή ηλικία, έδειξε τέτοια πνευματική δύναμη.
Η ζωή της ήταν απλή και ταπεινή. Εργαζόταν, προσευχόταν και προσπαθούσε να ζει σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.
Η πίστη της, όμως, δοκιμάστηκε σκληρά όταν, σύμφωνα με την παράδοση, ένας Οθωμανός προσπάθησε να την εξαναγκάσει να αρνηθεί την πίστη της και να γίνει μουσουλμάνα.
Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, κάποια ημέρα πήγε μαζί με άλλες γυναίκες στην περιοχή του δάσους για να μαζέψει ξύλα.
Εκεί την είδε ένας Οθωμανός της περιοχής, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της και θέλησε να την κάνει γυναίκα του.
Όταν εκείνη αρνήθηκε, εκείνος την απήγαγε και την πήρε στο σπίτι του και την κατακρατούσε με το ζόρι, με σκοπό να την πείσει να αλλάξει γνώμη.
Εκεί άρχισε η μεγάλη δοκιμασία της.
Αρχικά της φερόταν καλά, προκειμένου να την πείσει, χωρίς τη χρήση βίας, να ικανοποιήσει το πάθος του γι’ αυτήν.
Της υποσχέθηκε διάφορα πολύτιμα πράγματα και προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί την Ορθόδοξη πίστη της και να γίνει μουσουλμάνα, ώστε να την παντρευτεί.
Εκείνη, όμως, αψηφούσε τις δελεαστικές προτάσεις του αλλόθρησκου Οθωμανού και του δήλωνε κατηγορηματικά ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να εγκαταλείψει τη χριστιανική της πίστη ούτε να αρνηθεί τον Χριστό, τον Οποίο θεωρούσε «Νυμφίο της ψυχής της».
Αψηφούσε ακόμη και τον φόβο του θανάτου, λέγοντας στον απαγωγέα και βασανιστή της: «Εγώ τον Χριστό μόνο γνωρίζω για νυμφίο μου», δίνοντάς του να καταλάβει ότι δεν ήταν διατεθειμένη να ενδώσει στον ακόλαστο έρωτά του.
Η φράση αυτή εξηγεί και γιατί, στα λειτουργικά της κείμενα, η Εκκλησία την ονομάζει «νύμφη Κυρίου».
Το απολυτίκιό της αναφέρεται στην παρθενία της και στον αγώνα της υπέρ του Χριστού.
Το πιο οδυνηρό ίσως μέρος της δοκιμασίας της ήταν ότι δεν πιέστηκε μόνο από τον βασανιστή της.
Πέρα από τις βασανιστικές πιέσεις του Οθωμανού, η Χρυσή είχε να αντιμετωπίσει και τις πιέσεις των γονέων και των λοιπών συγγενών της, οι οποίοι την παρότρυναν να υποχωρήσει, να δεχθεί τη νέα θρησκεία και να σώσει τη ζωή της.
Και τούτο διότι γνώριζαν ότι, αν δεν υποχωρούσε, ο Οθωμανός θα της αφαιρούσε τη ζωή.
Έτσι συνέβαινε σε πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες Οθωμανοί έβαζαν στο στόχαστρο χριστιανές νέες.
Ανθρώπινα μπορούμε να κατανοήσουμε την αγωνία τους.
ΤΟ ΧΩΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ
Ο Χριστός μίλησε κάποτε για έναν γεωργό που βγήκε να σπείρει. Ένα μέρος του σπόρου έπεσε στον δρόμο και χάθηκε. Άλλο έπεσε στις πέτρες και ξεράθηκε.
Άλλο έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια και πνίγηκε. Και άλλο έπεσε σε καλή γη, φύτρωσε και έδωσε καρπό.
Ο σπόρος ήταν παντού ο ίδιος. Αυτό που άλλαζε ήταν το χώμα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως ολόκληρη η ιστορία της σχέσεώς μας με τον Θεό.
Ο σπόρος είναι ο λόγος Του. Το χώμα είναι η καρδιά μας.
Δύο άνθρωποι μπορούν να ακούσουν το ίδιο Ευαγγέλιο. Ο ένας να συγκλονιστεί, να μετανοήσει και να αλλάξει πορεία. Ο άλλος να το ακούσει και ύστερα από λίγα λεπτά να συνεχίσει τη ζωή του σαν να μην συνέβη τίποτε.
Δεν φταίει ο σπόρος. Το ερώτημα είναι πόσο βαθιά τον αφήσαμε να μπει.
Υπάρχουν καρδιές που έγιναν δρόμος. Τις πάτησαν άνθρωποι, απογοητεύσεις, προδοσίες, λάθη και πληγές και σιγά σιγά σκλήρυναν. Ακούν για συγχώρηση, αλλά δεν μπορούν να συγχωρήσουν. Ακούν για αγάπη, αλλά μέσα τους κουβαλούν θυμό. Ακούν για τον Θεό, αλλά φοβούνται ακόμη και να Τον εμπιστευθούν.
Υπάρχουν και καρδιές γεμάτες πέτρες. Ενθουσιάζονται εύκολα, συγκινούνται, υπόσχονται μια καινούργια αρχή, αλλά μόλις έρθει η πρώτη δυσκολία εγκαταλείπουν.
Γιατί η πίστη δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Πίστη είναι να κρατάς το χέρι του Θεού ακόμη και όταν δεν αισθάνεσαι τίποτε. Να μπορείς να Του πεις: «Χριστέ μου, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Δεν Σε αισθάνομαι όπως παλιά. Αλλά δεν θα φύγω». Και υπάρχουν τα αγκάθια. Ίσως αυτά είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία της εποχής μας.
Ξυπνάμε και, πριν ακόμη κάνουμε τον σταυρό μας, πιάνουμε το κινητό. Μηνύματα, ειδήσεις, Facebook, φωτογραφίες, βίντεο. Η ημέρα γεμίζει θόρυβο. Βρίσκουμε χρόνο για όλους και για όλα και, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουμε πέντε λεπτά με τον Θεό, είμαστε κουρασμένοι.
Τα αγκάθια δεν είναι πάντοτε αμαρτίες.
Μπορεί να είναι ακόμη και καλά πράγματα που κατέλαβαν τόσο πολύ τη ζωή μας, ώστε δεν άφησαν χώρο για τον Θεό.
Θάρρος, παιδί μου.
Δύο λόγια μόνο, κι όμως κρύβουν, μέσα τους ολόκληρο τον ουρανό: Θάρρος, παιδί μου.
Δεν είπε ο Χριστός, ότι η ζωή θα είναι, χωρίς σταυρούς, χωρίς δάκρυα, χωρίς δοκιμασίες. Δεν υποσχέθηκε, δρόμους πάντοτε εύκολους, και ανέφελους. Υποσχέθηκε όμως, ότι δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.
Θάρρος, παιδί μου, όταν νιώθεις, ότι οι δυνάμεις σου τελείωσαν. Όταν οι άνθρωποι, σε απογοήτευσαν.
Όταν οι πόρτες έκλεισαν, και οι προσευχές σου φαίνονται αναπάντητες. Όταν η καρδιά σου πονά, και τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα.
Θάρρος. Όχι επειδή είσαι δυνατός, αλλά επειδή ο Θεός είναι δίπλα σου. Όχι επειδή γνωρίζεις, τι θα φέρει το αύριο, αλλά επειδή, Εκείνος κρατά το αύριο, στα χέρια Του.
Ο Χριστός, σε αποκαλεί παιδί μου. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν ξένο, σαν αριθμό, ή σαν έναν ακόμη κουρασμένο άνθρωπο, μέσα στο πλήθος. Σε γνωρίζει, με το όνομά σου. Γνωρίζει τις πληγές σου, τους φόβους σου, τους αγώνες, που κανείς άλλος δεν βλέπει. Γνωρίζει ακόμη και τα δάκρυα, που δεν κύλησαν ποτέ, αλλά έμειναν κρυμμένα μέσα στην ψυχή σου.
Και σου λέει: Μη φοβάσαι. Είμαι εδώ. Δεν τελείωσαν όλα. Η νύχτα δεν είναι αιώνια. Μετά τον Γολγοθά έρχεται πάντοτε η Ανάσταση.
Οι παροιμίες του Οκτωβρίου.
Αϊ-Δημητράκη, μικρό Καλοκαιράκι.
Ο Οκτώβρης συγυρίζει, ναφθαλίνη θα μυρίσει
Οκτώβρης και δεν έσπειρες, οχτώ σωρούς δεν έκανες…
13 Οκτωβρίου - Η Αγία μεγαλομάρτυς Χρυσή. Η Χρυσή δεν πρόδωσε τον Χριστό!
Υπάρχουν στιγμές που η ανθρώπινη ψυχή καλείται να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή και στην πίστη, ανάμεσα στην πρόσκαιρη ανακούφιση και στην αιώνια Βασιλεία του Θεού. Και τότε φαίνεται ποιος έχει πραγματικά ριζωμένο τον Χριστό μέσα στην καρδιά του.
Μια τέτοια ηρωική μορφή της Ορθοδοξίας μας είναι η Αγία Μεγαλομάρτυς Χρυσή, η νεαρή κόρη που προτίμησε να υποστεί φρικτά βασανιστήρια παρά να αρνηθεί τον Κύριό της!
Η Αγία Χρυσή έζησε σε εποχή σκληρών διωγμών και, σύμφωνα με το συναξάρι της, συνελήφθη επειδή ομολόγησε με παρρησία την πίστη της στον Χριστό. Οι βασανιστές της απαίτησαν να αρνηθεί τον Χριστιανισμό και να εγκαταλείψει την πίστη της. Εκείνη, όμως, έμεινε ακλόνητη. Δεν λύγισε μπροστά στις απειλές, δεν παρασύρθηκε από τις υποσχέσεις και δεν φοβήθηκε τον θάνατο.
Οἱ Ἅγιοι Κάρπος, Παπύλος, Ἀγαθόδωρος καὶ Ἀγαθονίκη οἱ Μάρτυρες
Μαρτύρησαν ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Δέκιος (249 – 251), σκληρότατος διώκτης τῶν χριστιανῶν. Ὅλοι, πατρίδα εἶχαν τὴν Πέργαμο.
Ὁ Κάρπος, μὲ ἄρτια γραμματικὴ μόρφωση, εὐσεβέστατος καὶ μὲ πολλὲς ὑπηρεσίες στὴν Ἐκκλησία, εἶχε γίνει ἐπίσκοπος Θυατείρων.
Ὁ Παπύλος, ποὺ εἶχε σπουδάσει ἰατρικὴ καὶ πρόσφερε τὶς ὑπηρεσίες τοῦ ἀμισθί, ἔγινε διάκονος καὶ ἄμεσος συνεργάτης τοῦ Κάρπου.
Ὁ Ἀγαθόδωρος, ψυχὴ ἐκλεκτὴ καὶ πιστή, ἦταν ὑπηρέτης στὴν ἐπισκοπὴ Θυατείρων.
Ὅταν καὶ τοὺς τρεῖς συνέλαβε ὁ ἀνθύπατος Οὐαλέριος, ὁμολόγησαν μπροστά του μὲ παρρησία τὸν Χριστό. Τότε ὁ Οὐαλέριος τοὺς εἶπε: «Οἱ χριστιανοὶ εἶναι δεισιδαίμονες, ἀνίκανοι, χωρὶς ἀνώτερα αἰσθήματα. Ἐσεῖς, σὰν μορφωμένοι ἄνθρωποι, ἀμέσως πρέπει νὰ τοὺς ἀρνηθεῖτε».
Στὴν κατηγορία αὐτή, ἀπάντησε ὁ Ἐπίσκοπος Κάρπος μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἀπ. Παύλου. Μιὰ ἀπάντηση ποὺ ἴσχυε, ἰσχύει καὶ θὰ ἰσχύει στοὺς αἰῶνες, γιὰ τὸ φρόνημα τῶν συνειδητῶν χριστιανῶν. Εἶπε λοιπόν: «Κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταὶς ἰδίαις χερσὶ λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν», ποὺ σημαίνει, ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ βασιλιά, κοπιάζουμε μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια.
Καλημέρα!
«Όστις Με χαιρετίζει μίαν φοράν την ημέραν με τους Χαιρετισμούς,
τους οποίους πολύ αγαπώ, θα τον προστατεύω, θα τον διαφυλάττω
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026
«Γιατί δεν κάνουμε παιδιά; Τα τέσσερα αθέατα αίτια του δημογραφικού»
Γράφει ο π. Φώτιος Φιλιππόπουλος
Ἀκούγονται ἐσχάτως φωνὲς πολλῶν δημοσίων προσώπων τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ, πολιτικοῦ καὶ ἐπιστημονικοῦ χώρου, νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ μεῖζον θέμα τοῦ δημογραφικοῦ στὴ χώρα μας.
Ὅλοι τους θίγουν τὸ ζήτημα, (ὁ καθένας ἀπὸ τὴν πλευρά του), γι’ αὐτὸ κι ἐγώ, ὡς νέος πολύτεκνος ἱερεύς (ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε στὰ 7 χρόνια ἐγγάμου ζωῆς 5 τέκνα κι ἄλλο ἕνα ἐν κοιλίᾳ), θὰ ἤθελα νὰ παρουσιάσω ἀκροθιγῶς μερικὲς πτυχὲς τοῦ προβλήματος, ἔτσι ὅπως διακρίνονται μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινὴ ποιμαντικὴ μέριμνα.
Τὸ μεγαλύτερο βάρος, ἀλλὰ καὶ ἡ καλύτερη δικαιολογία γιὰ τοὺς περισσότερους, ὥστε νὰ μὴν κάνουν οἰκογένεια καὶ παιδιά, εἶναι ἡ οἰκονομικὴ δυσπραγία στὴ χώρα μας.
Τὸ στεγαστικὸ πρόβλημα (ἔλλειψη κατοικίας, αὔξηση ἐνοικίων κ.λπ.), ἡ ἀνεργία, ὁ πληθωρισμός, ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς οἰκονομικῆς στήριξης ἀπὸ τὸ κράτος, σίγουρα εἶναι βασικὰ καὶ θεμελιώδη ζητήματα τὰ ὁποῖα συνωθοῦν τοὺς νέους καὶ τοὺς ἀποτρέπουν ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση τέκνων.
Ἀλλὰ δὲν μπορούμε νὰ μὴν συγκρίνουμε τὸν ἀριθμὸ τῶν γεννήσεων στὴ χώρα μας (τῶν 10,4 ἐκατ.), οἱ ὁποῖες εἶναι ἴσες μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν γεννήσεων, προπολεμικά, στὴ Λωρίδα τῆς Γάζας (τῶν 2,5 ἐκατ.).
Ἔχουμε τὸ ἴδιο ποσὸ γεννήσεων μὲ μία περιοχή, ἡ ὁποία, ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὰ φρικτὰ γεγονότα τοῦ πολέμου, εἶχε ποσοστὸ 81% τοῦ πληθυσμοῦ νὰ ζῇ στὰ ὅρια τῆς φτώχειας καὶ 48,1% νὰ εἶναι ἄνεργοι. Ἄρα, ταπεινῶς φρονώντας, ἡ οἰκονομικὴ κρίση δὲν εἶναι τὸ μόνο καὶ βασικὸ στοιχεῖο τοῦ δημογραφικοῦ.
Τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν νέων μας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ἐφηβείας, ξεκινᾷ νὰ ἔχῃ ἐνεργὸ σεξουαλικὴ ζωή, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σὲ ψυχικὰ καὶ σωματικὰ τραύματα, πολλὲς φορὲς βαθύτατα καὶ ἀνεπανόρθωτα.
Ὁ κορεσμὸς τῆς σεξουαλικότητας, ἡ διαφήμιση τῆς ἀμφι- ἢ ὁμο-σεξουαλικότητας, οἱ πολλαπλοὶ ἐρωτικοὶ σύντροφοι (ἀκόμη καὶ τῆς μιᾶς βραδιᾶς ἢ τῶν ὀλίγων ὡρῶν), ὁδηγοῦν τοὺς νέους σὲ ψυχικὰ βάραθρα, γι’ αὐτὸ καὶ πολλοὶ ἐν τέλει φθάνουν στὴν ἀ-σεξουαλικότητα.
Παράλληλα, διαπιστώνουμε ἀπὸ τὴν ποιμαντική μας τριβή, ὅτι ἕνα τεράστιο ποσοστὸ τῶν κοριτσιῶν ἔχουν διαπράξει (ἀκόμη καὶ πολλαπλὲς φορές) τὸ φοβερὸ ἔγκλημα τῆς ἐκτρώσεως (εἴτε μέσω γυναικολογικῆς παρέμβασης, εἴτε μὲ τὸ ἐκτρωτικὸ χάπι «τῆς ἑπόμενης ἡμέρας»). Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν, ἡ ψυχικὴ καταρράκωση, ἀλλὰ καὶ ἡ σωματικὴ ἀνικανότητα νὰ γεννήσουν ὑγιῆ καὶ πολλὰ παιδιὰ στὸ μέλλον.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ νέο ΘΕΟΛΟΓΟ
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι, όπως ακριβώς το βρέφος, όταν βγει από την κοιλιά της μάνας του, αισθάνεται απότομα τον αέρα και αμέσως ξεσπά από μόνο του σε κλάμα και σε θρήνο, έτσι και αυτός που γεννήθηκε από τον ουρανό (Ιω. 3:3) και βγήκε από τον κόσμο αυτό σαν από σκοτεινή κοιλιά, αλλά μπήκε στο νοητό και ουράνιο φως, και κατά κάποιο τρόπο σαν να έσκυψε λίγο μέσα σ’ αυτό, γεμίζει αμέσως από απερίγραπτη χαρά και χύνει δάκρυα, χωρίς να πονά, επειδή σκέφτεται, όπως είναι φυσικό, από ποιο σκότος γλύτωσε και σε ποιο φως αξιώθηκε να βρεθεί· διότι αυτό είναι η αρχή, για να λογαριασθεί κάποιος ανάμεσα στους Χριστιανούς.
*
«Γινόμαστε μέλη του Χριστού και ο Χριστός μέλη δικά μας, και το χέρι είναι ο Χριστός και το πόδι ο Χριστός εμένα του πανάθλιου, κι εγώ ο άθλιος είμαι το χέρι του Χριστού και το πόδι του Χριστού.
Κουνώ το χέρι μου και ο Χριστός είναι ολόκληρος το χέρι μου —γιατί μάθε ότι η θεία Θεότητα είναι αμέριστη!— Κουνώ το πόδι μου και, ιδού, αστράπτει όπως Εκείνος.
Μην πεις ότι βλασφημώ, αλλά δέξου αυτά τα λόγια και προσκύνησε τον Χριστό που σε κάνει τέτοιον!
Γιατί αν το θελήσεις, θα γίνεις κι εσύ μέλος Του, και έτσι όλα τα μέλη του καθενός μας ξεχωριστά θα γίνουν μέλη Χριστού και ο Χριστός μέλη δικά μας, και όλα τα ασχήμονα θα τα κάνει ευσχήμονα, στολίζοντάς τα με την ομορφιά και τη δόξα της θεότητας.
Και θα γίνουμε μαζί θεοί, ζώντας σε κοινωνία με τον Θεό, χωρίς να βλέπουμε καθόλου την ασχήμια του σώματος, αλλά έχοντας εξομοιωθεί ολόκληροι, σε όλο μας το σώμα, με τον Χριστό.
Και το κάθε μέλος μας ξεχωριστά είναι ολόκληρος ο Χριστός.
Διότι αν ο Χριστός γίνει η βάλανος του μορίου μου, μην ντραπείς να ακούσεις αυτό το πράγμα, μην το θεωρήσεις ντροπή, γιατί ο Χριστός δεν ντράπηκε να γίνει όμοιος με εμάς.
Αν λοιπόν Εκείνος είναι η βάλανος και το μόριό μου, τότε όλα τα μέλη μου είναι ο Χριστός, και Εκείνος είναι όλα τα μέλη μου, και κάνει ευσχήμονα και όμορφα όλα τα κρυφά και ασχήμονα μέλη, καθώς τα πλημμυρίζει με τη δόξα και το φως Του.»
*
Έλα, το φως το αληθινό, έλα, η αιώνια ζωή, έλα, το απόκρυφο μυστήριο, ο ανώνυμος θησαυρός, το ανεκφώνητο πράγμα, το ακατανόητο πρόσωπο, η παντοτινή αγαλλίαση, το ανέσπερο φως, έλα, η αληθινή προσδοκία αυτών που μέλλουν να σωθούν.
Από τους λόγους του Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου.
«Άστραψε φως, και το σκοτάδι διώχθηκε...
και η νύχτα έγινε ημέρα λαμπρότατη.
Και βλέπω το φως, που ποτέ δεν είχα ξαναδεί,
Αποφάσεις της ΔΙΣ μηνός Οκτωβρίου
Συνήλθε την Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος της 170ής Συνοδικής Περιόδου.
Κατά τη Συνεδρία αυτής η Δ.Ι.Σ.:
- Έκανε ομόφωνα αποδεκτή την υποβληθείσα παραίτηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μηθύμνης κ. Χρυσοστόμου λόγω ηλικίας και εξέφρασε την ευαρέσκεια και τις ευχαριστίες της για όσα ο πολιός Ιεράρχης προσέφερε υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού.
- Ενημερώθηκε από την Συνοδική Επιτροπή Κοινωνικής Προνοίας και Ευποιΐας για τον Απολογισμό της Φιλανθρωπικής Διακονίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά το παρελθόν έτος 2025, για την οποία δόθηκε συνολικώς το ποσό των 124.953.950,96 ευρώ, καθώς και 2.211.456 κιλά τροφίμων διαφόρων ειδών. Κατά το έτος 2024 οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν 127.703.929,57 ευρώ και 2.728.534,51 κιλά. Ο συνολικός αριθμός των εκκλησιαστικών δομών φιλανθρωπίας ήταν 4.325, των εθελοντών των δομών φιλανθρωπίας 16.188 και ο συνολικός αριθμός των ωφελουμένων από την προσφορά της Εκκλησίας ήταν 1.102.904, ενώ κατά το έτος 2024 οι ωφελούμενοι ήταν 1.456.671.
- Ενέκρινε το υποβληθέν υπό της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Λειτουργικής Αναγεννήσεως Πρόγραμμα του Κ΄ Πανελλήνιου Λειτουργικού Συμποσίου Στελεχών Ιερών Μητροπόλεων με θέμα: «Το Ορθόδοξο ήθος στην Λατρεία της Εκκλησίας», καθώς και την πρόταση της ίδιας Επιτροπής περί εκδόσεως των Πρακτικών του πραγματοποιηθέντος ΙΘ΄ Πανελλήνιου Λειτουργικού Συμποσίου με θέμα: «Η ιερότητα της Θείας Λατρείας στην εποχή της εκκοσμικεύσεως».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)