Πώς ο Ιούδας πρόδωσε το Δάσκαλό του, ενώ Τον έβλεπε να κάνει τόσα μεγάλα θαύματα;

 

του π. Μαξίμου, Ι. Μ. Παραμυθίας Ρόδου

1. Είναι απορίας άξιο, πώς ο Ιούδας πρόδωσε το Δάσκαλό του, ενώ Τον έβλεπε να κάνει τόσα μεγάλα θαύματα;

Ο Ιούδας αρχικά πρέπει να ήταν καλός. Όπως και οι άλλοι μαθητές του Χριστού, εγκατέλειψε κι αυτός για τον Μεσσία και συγγενείς και δουλειά. Σίγουρα θα υπέμεινε ταλαιπωρίες κατά τις πεζοπορίες των τριών χρόνων της δημόσιας δράσης του Χριστού. Ο Χριστός έστελνε κατά τις περιοδείες Του σε χωριά και πόλεις μαθητές Του για να προετοιμάσουν τους ανθρώπους. 

Οι μαθητές τότε, μαζί και ο Ιούδας, κήρυτταν για τον Μεσσία που ήλθε, κι επιβεβαίωναν τα λόγια τους με θαύματα (Ματθ. 10,1-8). Ο Ιούδας τιμήθηκε ιδιαίτερα από το Χριστό με το να κρατάει το κοινό ταμείο. Απ’ αυτό ψώνιζε και έδινε χρήματα για φιλανθρωπία σε πτωχούς (Ιωάν. 13,29). Όταν ο Χριστός ξεκίνησε από τη Γαλιλαία προς την Ιουδαία για να θυσιασθεί, Τον ακολούθησε και ο Ιούδας ακούγοντας τα λόγια του συμμαθητή του Θωμά: «Ας πάμε κι εμείς να πεθάνουμε μαζί Του» (Ιωάν. 11,16).

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει πως ο Ιούδας είχε ήδη το πάθος της φιλαργυρίας (12,6). Φαίνεται πως υπέπεσε στο πάθος αυτό και οδηγήθηκε στην απιστία προς το Χριστό. Η φιλαργυρία άνοιξε την ψυχή του στο σατανά, έδωσε δικαιώματα στον πονηρό.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς (22,3) γράφει ότι, πριν συνεννοηθεί ο Ιούδας με τους αρχιερείς για την παράδοση, ο σατανάς εισήλθε μέσα του. Αυτό το επιβεβαιώνει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης (13,2) λέγοντας ότι ο σατανάς έβαλε στην καρδιά του Ιούδα την προδοσία. Ο ίδιος Ευαγγελιστής αναφέρει στο τέλος του Μυστικού Δείπνου ότι εισήλθε πάλι ο σατανάς στον Ιούδα (13,27). Ας το δούμε: Στη Βηθανία άλειψε τα πόδια του Χριστού μία γυναίκα με πολύτιμο μύρο. Ο Ιούδας με κάποιους μαθητές διαμαρτυρήθηκαν αγανακτισμένοι (Ματθ. 26,8 και Ιωάν. 12,4-6). 

Η διαμαρτυρία είναι δείγμα αμφισβήτησης του αλάθητου του Χριστού: πώς επέτρεψε αυτή την απώλεια; Όταν ο Χριστός επενέβη και ζήτησε να μην πικραίνουν τη γυναίκα για την εκδήλωση της αγάπης της, επειδή ετοίμασε το σώμα Του για τον ενταφιασμό, οι άλλοι σιώπησαν ταπεινά, ο Ιούδας όμως, ενοχλημένος και επηρεασμένος από το σατανά, πήγε για την προδοσία. Ο εγωισμός τον τύφλωσε. 

Σίγουρα ο Ιούδας δεν πίστευε στη θεότητα του Χριστού. Ένας Θεός αξίζει κάθε τιμής και θυσίας και δεν προδίδεται. Ήθελε να κάνει το δάσκαλο στο Χριστό. Μάλιστα έκρυψε τη φιλαργυρία του στο δήθεν ενδιαφέρον του για τους φτωχούς. Οι αμαρτωλοί συνήθως προσπαθούν να καλύπτουν τις αμαρτίες τους και να τις δικαιολογούν.

Με τη μεσολάβηση του Ιούδα οι αρχιερείς χάρηκαν (Μάρκ. 14,11 και Λουκά 22,5), γιατί θα μπορούσαν να συλλάβουν το Χριστό μακριά από τον όχλο και σε ώρα νυκτερινή, που όλοι κοιμούνται. Ο Ιούδας μάλιστα φανερά τους βεβαίωσε και τους έδωσε την υπόσχεση, ότι θα παραδώσει το Χριστό χωρίς την παρουσία του όχλου (Λουκά 22,6).

Η αιτία της προδοσίας δεν ήταν τόσο η φιλαργυρία, όσο ο εγωισμός του. Αν ήταν αποκλειστικά φιλάργυρος, θα έφευγε πιο νωρίς από το φτωχό δάσκαλο Χριστό. Αν και στο παρελθόν έκλεβε χρήματα, δεν εγκατέλειψε, όμως, το Χριστό. Τώρα τον εγκαταλείπει, γιατί θίχθηκε ο εγωισμός του. Αν δεν είχε μεγάλο εγωισμό, θα συνέχιζε να κλέβει και δεν θα πρόδιδε το δάσκαλό του. Βέβαια είχε και φιλαργυρία, γιατί πήρε και χρήματα για να προδώσει το Χριστό.

Ίσως ο Ιούδας, όταν έχασε την πίστη του στη θεία προέλευση του Χριστού, άρχισε να εξηγεί τα θαύματα του Χριστού, όπως οι Φαρισαίοι, ως δαιμονικές ενέργειες. Ο εγωισμός σκοτίζει τον άνθρωπο, ώστε να μη διακρίνει το σωστό.

Ο Ιούδας τυφλώθηκε από τη φιλαργυρία, τον εγωισμό και το διάβολο και δεν έβλεπε τι πήγαινε να κάνει.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου - Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

 

Υπόδειγμα ταπεινώσεως και διακονίας

  

 

Ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του και μας έδωσε το υπόδειγμα της ταπεινώσεως και της διακονίας.

Μας είπε ότι, "αν Εγώ έπλυνα τα πόδια των μαθητών κι εσείς οφείλεται να νίπτεται ο ένας τα πόδια του άλλου".

Και όποιος θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να είναι πάντων δούλος και πάντων έσχατος.

Ο Χριστός άλλαξε τη λογική των πραγμάτων.
Είπε "αν θέλεις να είσαι πρώτος, να γίνεις τελευταίος". 

Είναι πραγματικά η δύναμη του τελευταίου! Η δύναμη της αποτυχίας!

Αυτό είναι το μυστήριο του Χριστού, έδωσε την πραγματικότητα της δυνάμεως του ανθρώπου: Δεν είναι δυνατός εκείνος που νικάει τους άλλους και πάει μπροστά.. Δυνατός είναι εκείνος που θεληματικά μένει πίσω και αφήνει τους άλλους να πάνε μπροστά, εκουσίως.

Ὁ Ἅγιος Εὐψύχιος ὁ ἐν Καισαρείᾳ

 

 

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Εὐψύχιος ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ δυσσεβοῦς αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.) καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴ χώρα τῆς Καππαδοκίας. 

Ἦταν ἄνθρωπος μὲ θεοφιλὴ βίο καὶ ἀγαθὴ κρίση καὶ εἶχε πολὺ πόθο γιὰ τὸν Χριστό. Ὅταν στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας ὁ Ἰουλιανὸς ἔχτισε ναὸ τῆς θεᾶς Τύχης, στὸν ὁποῖο θυσίαζαν οἱ εἰδωλολάτρες, ὁ Εὐψύχιος πῆρε μαζί του καὶ μερικοὺς ἄλλους θαρραλέους νέους καὶ γκρέμισαν τὸ ναὸ ἀπὸ τὰ θεμέλια καθὼς καὶ τὸ εἴδωλο τῆς θεᾶς. 

Ὅταν ἔμαθε αὐτὰ ὁ βασιλέας ὀργίσθηκε ὑπερβολικὰ καὶ ἀπέστειλε στρατιῶτες γιὰ νὰ τοὺς συλλάβουν. Καὶ τοὺς ἄλλους, ἀφοῦ τοὺς στέρησε ἀπὸ τὴν περιουσία τους, τοὺς ὑπέβαλλε σὲ ποικίλα χτυπήματα καὶ τοὺς ἐξόρισε. 

Τὸν Μάρτυρα ὅμως, Εὐψύχιο, ἐπειδὴ κατὰ τὴν γνώμη του ὑπῆρξε ἡ αἰτία αὐτῆς τῆς ἐνέργειας, πρῶτα τὸν ἔκλεισε στὴ φυλακή, στὴν συνέχεια δὲ τὸν βασάνισε πολύ. 

Καλή σας νύχτα!

  

Ξημερώνει Μεγάλη Πέμπτη...

Εύχομαι το γλυκύ έαρ των ημερών να δώσει την ανάταση 

των ψυχών που έχουμε ανάγκη! 

Σοφά λόγια!

 

Στη Μεγάλη Τετάρτη συναντιούνται δύο κόσμοι - δύο σιωπές που μοιάζουν, αλλά δεν είναι ίδιες.

  

Η μια είναι το μύρο - το πανάκριβο μύρο που μια γυναίκα ξεκλείδωσε και άλειψε στα πόδια του Χριστού. 

Δεν ρώτησε αν αξίζει, δεν υπολόγισε το κόστος, δεν περίμενε τίποτα σε αντάλλαγμα. Απλά αγάπησε - ολόκληρη, χωρίς όρους, χωρίς λογική.

Και η άλλη σιωπή; Του Ιούδα - που εκείνη τη στιγμή βλέπει το μύρο και λίγες ώρες αργότερα, πηγαίνει στους αρχιερείς και λέει: «Τι μου δίνετε και εγώ σας παραδίδω αυτόν;» Τριάντα αργύρια. Αυτή ήταν η τιμή του.

Και οι δύο δεν μίλησαν πολύ - αλλά η σιωπή της μιας μύριζε αγάπη, και η σιωπή του άλλου μύριζε υπολογισμό. Και αυτές οι δύο σιωπές - αυτοί οι δύο τρόποι να ζεις - συνυπάρχουν ακόμα. Μέσα μας.

Η Μύροφορος - η γυναίκα που δεν είχε όνομα, που δεν είχε θέση, που ήταν «απλά» μια γυναίκα - πρόσφερε ό,τι είχε πιο πολύτιμο. Το μύρο ήταν η προίκα της, η ασφάλειά της, το μέλλον της. Και το έσπασε. Χωρίς φόβο, χωρίς συνετό υπολογισμό. Γιατί η αγάπη δεν υπολογίζει - προσφέρει. Και όλοι γύρω της την κρίνανε: «Γιατί το έκανε αυτό; Αυτό το μύρο θα μπορούσε να πωληθεί και να δοθεί στους φτωχούς!». 

Αλλά ο Χριστός είπε: «Αφήστε την. Έκανε αυτό που μπόρεσε. Με προετοίμασε για την ταφή». Και η πράξη της - αυτή η «σπάταλη» πράξη αγάπης - μύρισε ολόκληρο τον κόσμο για αιώνες. Γιατί η αγάπη που δεν υπολογίζει - η αγάπη που απλά δίνει - δεν χάνεται ποτέ.

Και μετά υπάρχει ο Ιούδας - ο άνθρωπος που ήταν κοντά στον Χριστό, που τον άκουγε, που τον έβλεπε καθημερινά. Και όμως δεν τον ένιωσε ποτέ. Γιατί το μυαλό του ήταν αλλού - στα χρήματα, στην εξουσία, στο «τι θα κερδίσω από αυτό;». Και όταν είδε το μύρο, δεν είδε αγάπη - είδε σπατάλη. Δεν είδε προσφορά - είδε χαμένο κέρδος. 

Τον Νυμφώνα Σου Βλέπω-Ιερά Μέγιστη Μονή Βατοπαιδίου Άγιον Όρος

 

Το Ιερό Ευχέλαιο της Μεγάλης Τετάρτης… «εις ίασιν ψυχής τε και σώματος»

 

*Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης τελείται το μυστήριο του Μεγάλου Ευχελαίου. Κατά τη διάρκεια του, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Με αυτό τον τρόπο ευλογείται το λάδι με το οποίο ο ιερέας «σταυρώνει» τους πιστούς στο μέτωπο, στο πιγούνι, στα μάγουλα και στις παλάμες.

Κάθε χρόνο τη Μεγάλη Τετάρτη πριν την ακολουθία του Νιπτήρος τελείται σε όλες τις Εκκλησίες, το Ιερό Ευχέλαιο.

Το Ευχέλαιο είναι ένα από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας, το οποίο τελείται στο Ναό η στο σπίτι για την ίαση σωματικών και ψυχικών ασθενειών.

Το Ευχέλαιο της Μ. Τετάρτης δεν έχει κάποια μαγική επενέργεια στην πνευματική μας ζωή, αλλά είναι μια άρρηκτη αλυσίδα μαζί με τα άλλα Μυστήρια στα οποία θα πρέπει να συμμετέχουμε, π.χ. Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία.

Η σύσταση του ευχελαίου, όπως και των υπόλοιπων μυστηρίων, ανάγεται στην Καινή Διαθήκη και μάλιστα την Καθολική Επιστολή Ιακώβου (έ 14-15). Απόδοση στην νεοελληνική:

Είναι κάποιος από σας άρρωστος; Να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να προσευχηθούν γι’ αυτόν και να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή που γίνεται με πίστη θα σώσει τον άρρωστο· ο Κύριος θα τον κάνει καλά. Κι αν έχει αμαρτίες, θα του τις συγχωρέσει.

Το λάδι που θυμόταν

  

Εκείνο το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης, η Ελένη δεν πήγε στην εκκλησία. Είχε κλειστεί στο δωμάτιό της. Τα παιδιά της είχαν φύγει, ο άντρας της την είχε αφήσει χρόνια πριν, και η μάνα της η μόνη που την καταλάβαινε είχε φύγει πριν από τρεις μήνες.
Το σπίτι μύριζε απουσία.
Άναψε ένα κερί μπροστά στην εικόνα. Δεν ήξερε τι να πει. «Κύριε, κουράστηκα» μόνο. Αυτό.
Και τότε θυμήθηκε. Πριν φύγει η μάνα της, της είχε δώσει ένα μικρό μπουκαλάκι. «Αυτό είναι λάδι από το ευχέλαιο, παιδί μου. Κράτα το για όταν νιώσεις πως βουλιάζεις».
Η Ελένη το είχε βάλει στο ντουλάπι και το είχε ξεχάσει.
Σηκώθηκε, το βρήκε. Το κρατούσε στην παλάμη της. Ένα μικρό, ταπεινό μπουκαλάκι. Το λάδι μέσα ήταν παλιό, αλλά καθαρό.
Άνοιξε το καπάκι. Δεν το έχρισε ακόμα. Το μύρισε πρώτα. Μύριζε ξύλο, παλιά εκκλησία, μα και κάτι άλλο: μύριζε μάνα.
Και τότε την πλημμύρισε μια μνήμη. Η μάνα της να τη σκουπίζει όταν έκλαιγε μικρή. Η μάνα της να λέει: «Μην φοβάσαι, είμαι εδώ».

Οι υποκριταί… και οι σημερινοί Φαρισαίοι

 

«Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, ὑποκριταί».

~ Ο Κύριος ήταν πάντοτε γλυκύς και πράος. Προς τους αμαρτωλούς ήταν γεμάτος από επιείκεια, ευσπλαγχνία και συγχωρητικότητα. Απόψε όμως, στο Ευαγγέλιο που ακούσαμε, παρουσιάζεται αυστηρός και καυστικός.

Γιατί;

Ω! αδελφοί μου, δεν αποστρέφεται ο Κύριος τον αμαρτωλό. Ήλθε «ἁμαρτωλοὺς σῶσαι». Αποστρέφεται τον υποκριτή και διπρόσωπο. Και αυτόν τον τύπο κεραυνοβόλησε στο Ευαγγέλιο που ακούσαμε στο πρόσωπο των Φαρισαίων και Γραμματέων της εποχής του.

Ποιοι ήσαν οι Γραμματείς και Φαρισαίοι;

Ήσαν οι άνθρωποι του νόμου. Οι νομοδιδάσκαλοι της εποχής. Είχαν ηγετική θέση μέσα στο λαό. Με προνόμια και εξουσία. Ήσαν η ιθύνουσα, θα λέγαμε, θρησκευτική τάξις. Οι οδηγοί του λαού. Οι ερμηνεύοντες το Νόμο.

Ποια ήσαν τα χαρακτηριστικά τους;

Ήσαν άνθρωποι των τύπων και της επιφανείας. Κοίταγαν μόνον τις εξωτερικές εκδηλώσεις. Ζούσαν μια προσποιητή, εξωτερική, φανταχτερή ευσέβεια, ενώ η καρδιά τους ήταν γεμάτη από υπόκριση και ανομία. Ήσαν οι «ἀποδεκατοῦντες τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον», ενώ παραμελούσαν τα βαρύτερα και ουσιωδέστερα του νόμου «τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν». Ήσαν «οἱ διϋλίζοντες τὸν κώνωπα τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες!». 

Ήσαν αυτοί που καθάριζαν «τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος», ενώ στη καρδιά ήσαν γεμάτοι από αδικία και αρπαγή. Και έμοιαζαν, όπως τους καυτηρίασε ο Κύριος, «τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας». Ήσαν οι κοινώς λεγόμενοι θεομπαίχτες, που κάνουν τον άνθρωπο του Θεού από συμφέρον και σκοπιμότητα.

Αυτοί ήσαν με λίγα λόγια οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, που στηλιτεύει ο Κύριος.

Μικρη αναφορά στην βυζαντινη ποιητρια Κασσιανή

  

Το τροπάριο της Κασσιανής δεσπόζει στην ακολουθία της Μ. Τρίτης. "Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,... μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει".
Μια γυναίκα αμαρτωλή, καταλαβαίνοντας την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αναλαμβάνει το ρόλο της Μυροφόρου, και φέρνει στο Χριστό μύρα, πριν από τον ενταφιασμό μια συγκλονιστική χειρονομία αγάπης, σιωπηλή, αλείφει με μύρο τα πόδια του Κυρίου, και τα σκουπίζει με τα δάκρυα και τα μαλλιά της, δείχνοντας μ' αυτό τον τρόπο την έμπρακτη μετάνοιά της, την οποία ο Κύριος κάνει αποδεκτή!
Μυροφόρος η πόρνη γυναίκα, στην ψυχή της οποίας παρέμεινε η ευαισθησία και η συναίσθηση της αμαρτωλ

Ποια ήταν η Κασσιανή

Η Κασσιανή ήταν βυζαντινή ποιήτρια που έζησε τον 9ο αιώνα μ.Χ.. Επειδή δεν την επέλεξε ως σύζυγό του ο αυτοκράτορας Θεόφιλος, έγινε μοναχή και αφιερώθηκε στη λατρεία του Θεού και την ποίηση.
Σύμφωνα με τους βυζαντινούς χρονικογράφους, η Κασιανή υπήρξε πρωταγωνίστρια σε ένα περιστατικό με τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος «θαμπώθηκε» από την ομορφιά της. Ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, η Ευφροσύνη, η μητέρα του αυτοκράτορα, προσκάλεσε το 820 μ.Χ. στην Αυλή τις ωραιότερες και επιφανέστερες κόρες της αυτοκρατορίας. Δώδεκα «κάλλιστοι παρθέναι» ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και πήγαν στο Παλάτι. Η Ευφροσύνη, αφού τις δεξιώθηκε, διαμήνυσε στο Θεόφιλο να προσέλθει και να δώσει το χρυσό μήλο σ’ εκείνη που θα επέλεγε για σύζυγό του.

Οἱ Ἅγιοι Ἄγαβος, Ἀσύγκριτος, Ἑρμῆς, Ἡρωδίων Ἐπίσκοπος, Ροῦφος καὶ Φλέγων οἱ Ἀπόστολοι ἐκ τῶν Ἑβδομήντα

 

Ὁ Ἀπόστολος Ἄγαβος, ὁ Προφήτης, εἶναι γνωστὸς ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Προφήτευσε περὶ τῆς συλλήψεως τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ ὁποίου πῆρε τὴ ζώνη καὶ ἀφοῦ ἔδεσε μὲ αὐτὴν τὰ χέρια του καὶ τὰ πόδια του, εἶπε τὰ ἑξῆς προφητικὰ λόγια: «Αὐτὰ λέγει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸν ἄνδρα στὸν ὁποῖο ἀνήκει αὐτὴ ἡ ζώνη θὰ τὸν δέσουν στὰ Ἱεροσόλυμα οἱ Ἰουδαῖοι, ἔτσι ὅπως εἶμαι τώρα ἐγὼ δεμένος καὶ θὰ τὸν παραδώσουν στὰ χέρια τῶν εἰδωλολατρῶν Ρωμαίων». 

Ὁ ἴδιος προφήτευσε καὶ περὶ τοῦ μεγάλου λιμοῦ στὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀργότερα ὁ Ἀπόστολος Ἄγαβος κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο σὲ διάφορα μέρη καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.

Ὁ Ἀπόστολος Ἀσύγκριτος, Ἐπίσκοπος Ὑρκανίας ἢ Ὀρκανίας, πρὸς τὸν ὁποῖο πέμπει ἀσπασμὸ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴ Ρώμη, τελειώθηκε μαρτυρικά.

Ὁ Ἀπόστολος Ἑρμῆς ἔγινε Ἐπίσκοπος Δαλματίας († 8 Μαρτίου) καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.

Ὁ Ἀπόστολος Ἡρωδίων ἀνῆκε στὸν κύκλο τῶν Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου. Ἀκολουθώντας τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους βοηθοῦσε αὐτοὺς στὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, προσφέροντας ὑπηρεσίες σὲ ὅλους καὶ ὑποτασσόμενος ὡς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἔλεγε ὅτι αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ εἶναι πρῶτος σὲ ὅλους, ἂς εἶναι ὑπηρέτης ὅλων καὶ διάκονος αὐτῶν. 

Στὴν συνέχεια χειροτονήθηκε ἀπὸ αὐτοὺς Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως τῶν Νέων Πατρῶν καὶ ὁδήγησε στὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου πολλοὺς Ἐθνικούς. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι τὸν φθόνησαν, συναθροίστηκαν ἐναντίων του μαζὶ μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες, τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν βασάνισαν ἀνηλεῶς. 

Καλημέρα!

 

Το τροπάριο της Οσίας Κασσιάνης -Καλη σας νύχτα

  

Το τροπάριο της Οσίας Κασσιάνης απόψε....
Το τροπάριο βέβαια δεν είναι ιστορική καταγραφή
αλλά ερμηνεία της καρδιάς μιας γυναίκας
που μετανοιωμένη πλησιάζει τον Χριστό μας.
Η Εκκλησία θα λέγαμε «δανείζεται» φωνή
μέσα από το τροπάριο αυτό
για να εκφράσει όλα αυτά
που εκείνη γυναίκα έζησε αλλά δεν είπε....
Ξέρεις η προσευχή της
ήταν μονάχα τα δάκρυα της....