Ο γάμος δεν πεθαίνει όταν λείψει ο έρωτας. Πεθαίνει όταν ο ένας πάψει να πονά για την ψυχή του άλλου.

  

 

Ο γάμος, παιδιά μου, δεν χαλάει όταν μπει μέσα η δυσκολία. Χαλάει όταν βγει έξω το φιλότιμο. 

Γιατί δυσκολίες θα έρθουν σε κάθε σπίτι. Θα έρθει κούραση, θα έρθει σιωπή, θα έρθει φτώχεια, θα έρθει αρρώστια, θα έρθει η στενοχώρια του παιδιού που δεν ήρθε ή του παιδιού που ήρθε και γέμισε το σπίτι αγωνία. 

Αυτά δεν γκρεμίζουν μόνα τους τον γάμο. Τον γκρεμίζει ο εγωισμός που κάθεται ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα και τους λέει: «Μην κάνεις εσύ το πρώτο βήμα. Ας το κάνει ο άλλος».

Βλέπεις καμιά φορά ένα ζευγάρι να κάθεται στο ίδιο τραπέζι και να μην τρώει μαζί. Ο ένας μασάει το παράπονό του και ο άλλος τη σιωπή του. Και είναι το σπίτι γεμάτο πράγματα, αλλά άδειο από τρυφερότητα. Υπάρχει κρεβάτι, αλλά δεν υπάρχει ανάπαυση. Υπάρχει κουζίνα, αλλά δεν υπάρχει γλυκύτητα. Υπάρχουν λόγια, αλλά δεν υπάρχει καρδιά. 

Και μετά λένε: «Χάθηκε η αγάπη». Δεν χάθηκε η αγάπη. Την αφήσατε νηστική. Η αγάπη θέλει λίγο ψωμί κάθε μέρα. Θέλει μια καλή κουβέντα, μια συγγνώμη, ένα βλέμμα χωρίς πικρία, ένα χέρι που απλώνεται χωρίς να περιμένει πρώτα να δικαιωθεί.

Να προσέχετε πολύ μέσα στον γάμο τη σωματική σχέση. Είναι μεγάλο μυστήριο το σώμα του άλλου. Δεν είναι πράγμα να το χρησιμοποιεί κανείς για να ξεθυμάνει, ούτε δικαίωμα που το απαιτεί, ούτε υποχρέωση που την επιβάλλει. Θέλει σεβασμό, λεπτότητα, διάκριση. Ο άντρας να μη βλέπει τη γυναίκα του σαν να του ανήκει, αλλά σαν ψυχή που του εμπιστεύθηκε ο Θεός. 

Και η γυναίκα να μη βλέπει τον άντρα της μόνο μέσα από τις αδυναμίες του, αλλά να θυμάται και τον αγώνα του, τη ντροπή του, τον φόβο του, την κούραση που πολλές φορές δεν ξέρει να την πει με λόγια. Γιατί και ο άντρας πολλές φορές δεν λέει «φοβάμαι», αλλά γίνεται σκληρός. Και η γυναίκα πολλές φορές δεν λέει «πληγώθηκα», αλλά γίνεται ψυχρή. Αν όμως ο ένας άκουγε τι κρύβεται πίσω από τη σκληρότητα και ο άλλος τι κρύβεται πίσω από την ψυχρότητα, θα πονούσαν ο ένας τον άλλον διαφορετικά.

Καλημέρα!

  

 

Την υπέροχη ζωή που ονειρευόμαστε ή την καταλαβαίνουμε αργά

ή φοβόμαστε να τη ζήσουμε..

Καλη σας νύχτα!

  

Δεν υπάρχει χρόνος...

τόσο μικρή είναι η ζωή, για διαπληκτισμούς,

 απολογίες, πικρίες και ευθύνες.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.

 

Ὅλη ἡ βάση εἶναι νὰ καταλάβη τὸ παιδὶ μερικὰ πράγματα ἀπὸ τὸ σπίτι του.

  

Γέροντα, πῶς ἡ μητέρα σας ποὺ ἦταν τόσο εὐαίσθητη καὶ σᾶς ἀγαποῦσε, σᾶς ἔδωσε ἀπὸ τὰ πρῶτα παιδικὰ χρόνια αὐστηρὴ ἀγωγή;

Ἀπὸ μικρὸς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ βοηθηθῆ, γιὰ νὰ συλλάβη τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς καὶ νὰ χαίρεται σωστά. Ὅταν ἤμουν μικρός, τὰ περνοῦσα τὰ παιδιὰ στὸ τρέξιμο. Ἐκεῖνα δὲν μὲ ἄφηναν νὰ τρέξω, μὲ ἔδιωχναν. Προσφυγόπουλο μὲ ἔλεγαν. Πήγαινα μετὰ στὴν μάνα μου μὲ κλάματα. Τί ἔχεις καὶ κλαῖς; μοῦ ἔλεγε ἐκείνη. Δὲν μ' ἀφήνουν τὰ παιδιὰ νὰ τρέξω, τῆς ἔλεγα. Θέλεις νὰ τρέξης; Νά αὐλή, τρέξε.

Γιατί θέλεις νὰ τρέχης ἐκεῖ, γιὰ νὰ σὲ βλέπουν οἱ ἄλλοι καὶ νὰ σοῦ λένε μπράβο; Αὐτὸ ἔχει ὑπερηφάνεια. Ἄλλη φορὰ ἤθελα νὰ παίξω μὲ τὸ τόπι καὶ δὲν μὲ ἄφηναν τὰ παιδιά. Πήγαινα πάλι στὴν μάνα μου κλαίγοντας. Τί ἔγινε, γιατί κλαῖς πάλι; μὲ ρωτοῦσε. Δὲν μ' ἀφήνουν τὰ παιδιὰ νὰ παίξω μὲ τὸ τόπι, τῆς ἔλεγα.

Αὐλὴ μεγάλη ἔχουμε, τόπι ἔχεις, παῖξε ἐδῶ. Τί θέλεις νὰ σὲ βλέπουν οἱ ἄλλοι, γιὰ νὰ σὲ καμαρώνουν; Αὐτὸ ἔχει ὑπερηφάνεια. Τότε σκέφθηκα: Δίκαιο ἔχει ἡμητέρα. Ἔτσι σιγὰ-σιγὰ δὲν ἤθελα οὔτε νὰ τρέχω οὔτε νὰ παίζω τὸ τόπι μπροστὰ στὸν κόσμο, γιατὶ κατάλαβα ὅτι αὐτὸ εἶχε μέσα ὑπερηφάνεια καὶ ἔλεγα: Πράγματι, τί χαμένα πράγματα. Δίκαιο ἔχει. Ὕστερα τόσο πολὺ δὲν μὲ πείραζε, πού, ὅταν ἔβλεπα τὰ ἄλλα παιδιὰ νὰ τρέχουν, νὰ χτυποῦν τὸ τόπι καὶ νὰ καμαρώνουν, γελοῦσα καὶ ἔλεγα, τί κάνουν; καὶ ἤμουν μικρὸ παιδί, τρίτη Δημοτικοῦ πήγαινα. Μετὰ ζοῦσα μιὰ φυσιολογικὴ ζωή. 

Ἔτσι τώρα, ἂν μοῦ ποῦν, τί προτιμᾶς, νὰ ἀνεβῆς Αὔγουστο μήνα ξυπόλυτος στὸν Ἄθωνα μέσα στὰ πουρναρόφυλλα ἢ νὰ πᾶς σὲ μιὰ τελετὴ ποὺθὰ σοῦ φορέσουν μανδύα κ.λπ.; θὰ πῶ ὅτι προτιμῶ νὰ πάω ξυπόλυτος στὸν Ἄθωνα. Ὄχι ἀπὸ ταπείνωση, ἀλλὰ γιατὶ αὐτὸ μὲ ἀναπαύει. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ὑπερηφάνεια δὲν βοηθήθηκαν μικροὶ ἀπὸ τὸ σπίτι. 

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: «Διαστροφή τα όσα λέγονται για τους μισθούς»

 

 

Γράφει ο Θάνος Θανόπουλος 

---

Με μια σύντομη αλλά ιδιαίτερα αιχμηρή τοποθέτηση, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος απάντησε στις έντονες κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις που προκάλεσε η κυβερνητική απόφαση για την αναπροσαρμογή των μισθών των Μητροπολιτών και του ανώτατου κλήρου.

Ο Μακαριώτατος ανήμερα της εορτής του, μίλησε στην κάμερα του STAR Στερεάς Ελλάδος, από την γενέτειρά του τα Οινόφυτα.

Συγκεκριμένα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, φανερά ενοχλημένος από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται το ζήτημα στη δημόσια σφαίρα, δήλωσε: «Λυπάμαι για τη διαστροφή όλου του πράγματος.»

«Αυτά που έχει πάρει το Κράτος από την Εκκλησία είναι απείρως απέραντα από αυτά που λένε. Όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια» - πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Μακαριώτατος.

Με τη φράση αυτή, ο κ. Ιερώνυμος επανέφερε στο προσκήνιο το ιστορικό επιχείρημα της Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με τη μισθοδοσία του κλήρου.

Ο παπά-Αντώνης ο «Συρματένιος» Ο ιερέας που έγινε ασπίδα για τους πρόσφυγες του ’22.

  

 
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, εκατοντάδες χιλιάδες ράκκη προσφύγων έφτασαν στην Ελλάδα. Στις λασπώδεις εκτάσεις γύρω από τον Πειραιά και την Αθήνα (εκεί που σήμερα είναι η Νίκαια και η Δραπετσώνα), στήθηκαν οι πρώτοι καταυλισμοί με παράγκες.

Ο παπά-Αντώνης, ένας προσφυγόπαπας ο ίδιος που έχασε τα πάντα στη Σμύρνη, αρνήθηκε να διοριστεί σε κάποιον «καλό» και πλούσιο ναό της Αθήνας. Εγκαταστάθηκε σε μια παράγκα στη Δραπετσώνα, ανάμεσα σε τσίγκους και λάσπες.

Γιατί τον έλεγαν «Συρματένιο»: Επειδή δεν υπήρχαν υλικά, χρησιμοποιούσε κομμάτια από σκουριασμένα σύρματα και παλιοσίδερα για να στερεώνει τις στέγες των παραγκών των γερόντων και των χήρων. Τα χέρια του ήταν μόνιμα πληγιασμένα και ματωμένα από τα σύρματα.

Ὁ Ἅγιος Τύχων ὁ Θαυματουργός Ἐπίσκοπος Ἀμαθοῦντος Κύπρου

 

Ὁ Ἅγιος Τύχων καταγόταν ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ ἐγεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς στὴν Ἀμαθούντα τῆς Κύπρου, τὴν σημερινὴ Παλαιὰ Λεμεσό. Ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν αὐτοκρατόρων Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου (395 – 423 μ.Χ.). 

Ἀφιερωθεὶς ὑπὸ τῶν φιλοθρήσκων γονέων του στὸν Θεό, ἔλαβε ἄρτια μόρφωση καὶ διακρίθηκε στὴ μελέτη τῶν Ἁγίων Γραφῶν. Γιὰ τὴν καθαρότητα τοῦ βίου καὶ τὴν ἁγνότητά του ἐχειροτονήθηκε ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου Ἀμαθούντος Μνημονίου διάκονος καὶ στὴ συνέχεια πρεσβύτερος. 

Ἡ ἱκανότητα, ὁ θερμὸς ζῆλος ὑπὲρ τοῦ θείου κηρύγματος καὶ οἱ πολλαπλὲς ἀρετές του τὸν ἀνέδειξαν, μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Μνημονίου, διάδοχό του, χειροτονηθεὶς ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Ἁγίου Ἐπιφανίου († 12 Μαΐου). 

Ὡς Ἐπίσκοπος, ὁ Τύχων διακρίθηκε γιὰ τὰ φιλανθρωπικὰ ἔργα, τὴν ἀδιάλειπτη διδασκαλία καὶ τὴν ὑπὲρ τῆς ἐξαπλώσεως τῆς Χριστιανικῆς πίστεως μέριμνά του. Ἔτσι, μετέστρεψε πολλοὺς εἰδωλολάτρες, κατέστρεψε ναοὺς εἰδωλολατρικοὺς καὶ εἴδωλα καὶ ἀνήγειρε Χριστιανικὲς ἐκκλησίες.

Κάποια ἡμέρα, ποὺ εἰσῆλθε σὲ ἕνα εἰδωλολατρικὸ ναό, ἔδιωξε ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ἱέρεια τῆς Ἀρτέμιδος, τὴ Μιαρανάθουσα, ἡ ὁποία τὸν ἐξύβρισε. Μὲ παρρησία ἄρχισε νὰ τὴν ἐλέγχει γιὰ τὴν τυφλὴ ἐμμονή της στὴν ἀσέβεια καὶ τὴν εἰδωλολατρία. 

Καλημέρα

 

 

Σήμερα, αν όλα τα άλλα μείνουν ίδια,

εσύ να θυμάσαι πως είσαι η πιο σημαντική αλλαγή, που μπορεί να συμβεί στον κόσμο σου.

Ξεκίνα τη μέρα σου όχι ρωτώντας

"Τι πρέπει να κάνω;",

μα "Τι θέλω να νιώσω;".

Γιατί οι πράξεις χωρίς συναίσθημα είναι μάταιες.

Οι πράξεις με ψυχή είναι ποίηση.

Όταν βγεις έξω, ο ήλιος θα φωτίζει το ίδιο,

μα εσύ πια αλλιώς θα τον βλέπεις.

Θα τον βλέπεις σαν κάτι που σε περιμένει,

όχι σαν κάτι που σε καίει.

Όταν μιλήσεις, να μιλάς σαν να ακούς μόνο εσένα.

Τα Ονομαστήρια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στο Μήλεσι.

 

Στο Ιερό Ησυχαστήριο Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – Οσίου Πορφυρίου, στο Μήλεσι Αττικής, παρέστη συμπροσευχόμενος σήμερα το πρωί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, επί τη εορτή του Οσίου Ιερωνύμου του Πενταγλώσσου, ημέρα κατά την οποία ο Μακαριώτατος άγει τα ονομαστήριά του.

Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τέλεσε ο Επίσκοπος Σκιάθου κ. Ιωάννης, Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, συλλειτουργούντων του Επισκόπου Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβα, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, και του Επισκόπου Επιδαύρου κ. Νικοδήμου, Γενικού Διευθυντή της ΕΚΥΟ.

Παρέστησαν πολλοί Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος και του εξωτερικού, Διευθυντές των υπηρεσιών της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, εκπρόσωποι των τοπικών αρχών, κληρικοί και λαϊκοί.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Επίσκοπος Σκιάθου κάνοντας αναφορά στον Άγιο Ιερώνυμο, αλλά και στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου.

Όπως τόνισε, ο Άγιος Ιερώνυμος, μέσα από τη βιωτή και τα συγγράμματά του, αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να αυξάνει τη δίψα και την πείνα του για τον Θεό, γεμίζοντας παράλληλα την ύπαρξή του με τη θεία χάρη και πορευόμενος προς την αληθινή μακαριότητα.

Συνδέοντας το παράδειγμα του Αγίου με τον εορτάζοντα Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπογράμμισε ότι και ο Αρχιεπίσκοπος, με τη ζωή, τη διάκριση και την ποιμαντική του διακονία, αποτελεί ζωντανή μαρτυρία αυτής της πνευματικής πορείας, εμπνέοντας τους πιστούς να αναζητούν τον Χριστό και να καλλιεργούν την αγάπη και την ταπείνωση.

Υπογράμμισε ότι στο πρόσωπό του συναντώνται η θύραθεν παιδεία, η θεολογική κατάρτιση, η πνευματική εμπειρία και η αγάπη προς την Εκκλησία και τον άνθρωπο.

Η Τιμία Κάρα του Οσίου Δαυίδ, μέχρι νωρίς το απόγευμα στην Ενορία μας.

 

 

 

Με κάθε μεγαλοπρέπεια και επισημότητα υποδέχθηκε η Ενορία μας από την Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026, την Χαριτόβρυτη Κάρα του Οσίου Δαυίδ από την Εύβοια.

Όλες αυτές τις ημέρες χιλιάδες πιστών από την Αθήνα, τον Πειραιά και την περιφέρεια προσήλθαν αλλά και προσέρχονται ακόμη να ασπασθούν την Τιμία Κάρα και να λάβουν τον αγιασμό του Οσίου.

Καθημερινά στον Ναό μας ετελούντο το πρωί η Θεία Λειτουργία, το μεσημέρι η Ιερά Παράκληση, το απόγευμα η ακολουθία του Εσπερινού και η Ιερά Παράκλησις του  Οσίου και το βράδυ Ιερά Αγρυπνία.

Να σημειωθεί ότι το ιερότατο λείψανο του Οσίου Δαυίδ θα ευρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς έως το απόγευμα της  Δευτέρας 15 Ιουνίου 2026, όπου στις 5.00 θα τελεσθεί η τελευταία Ιερά Παράκλησις του Οσίου και στην συνέχεια θα ναχωρήσει για την Ιερά Μονή του. στην Εύβοια.

Κοινό σημείο αναφοράς

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Ένα επεξηγηματικό και συνάμα διαφωτιστικό αποστολικό ανάγνωσμα μάς παρουσιάζει σήμερα η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου αδελφοί, προερχόμενο από την προς Ρωμαίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου. (Ρωμ. β΄ 10-16)

Ο Παύλος δεν είχε επισκεφθεί ποτέ τη Ρώμη έως εκείνη τη στιγμή που συνέγραψε τη συγκεκριμένη επιστολή περίπου το 57 μ.Χ., διάστημα κατά το οποίο ο ίδιος βρισκόταν στην Κόρινθο.

Ποια ήταν όμως η ανάγκη συγγραφής αυτής της επιστολής; Είχε ξεσπάσει εσωτερική διαμάχη μεταξύ των Χριστιανών Ιουδαίων και των εξ εθνών νεοφώτιστων Χριστιανών της Ρώμης.

Ο λόγος ήταν ότι οι Ιουδαίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανώτερους των Ρωμαίων, διότι εγωιστικά φερόμενοι θεωρούσαν πως κατέχοντας την παράδοση και τον Μωσαϊκό νόμο υπερείχαν των αδελφών.

Αντίθετα οι εξ εθνών πίστευαν πως εκείνοι είναι το μέλλον της Εκκλησίας υποτιμώντας τις παλιές παραδόσεις και στηριζόμενοι στον «εκμοντερνισμό» ως προς τη διάδοση και επικράτηση του Ευαγγελίου.

Ξεκινώντας λοιπόν μας ξεκαθαρίζει ότι ο Θεός δε διακατέχεται από καμία προσωποληψία. Επίσης, μας μιλά για την επικείμενη κρίση εξηγώντας μας πως δεν αρκεί μόνο να ακολουθούμε τις εντολές του Θεού γνωστικά, αλλά και συνειδησιακά.

Το μεν γνωστικό κομμάτι το αναθέτει στους Ιουδαίους, το δε συνειδησιακό στους Ρωμαίους. Το ένα και κοινό μέλημα όλων είναι η σωτηρία και η σωτηρία δεν προέρχεται μέσα από συγκρουσιακό περιβάλλον αλλά μόνο μέσα από πνεύμα ομόνοιας και αγάπης.

Ιουδαίοι, ρωμαίοι, λαοί, φυλές και γλώσσες, πλούσιοι, πτωχοί, πολυμαθείς και ολιγομαθείς, όλοι θα δώσουμε λόγο στον Χριστό και μόνο βάσει των έργων μας θα κριθούμε.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, πρέπει το σημερινό μας αποστολικό ανάγνωσμα να γίνει οδηγός ένωσης και όχι κρίσης. Ο Παύλος κατάλαβε από πολύ νωρίς πως θα υπάρχουν συγκρούσεις και γι’ αυτό ενήργησε πυροσβεστικά, για να προλάβει τα χειρότερα.

Δυστυχώς, η τάση για διάκριση και κοινωνική αναγνώριση αποτελεί συχνό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης. Το κακό αυτό φαινόμενο το παρατηρούμε, όπως τότε και σήμερα, να υπεισέρχεται και στο πνευματικό μέρος, αυτό της πίστεώς μας.

Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος

 

Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος ἐγεννήθηκε στὴ Στριδώνα τῆς Δαλματίας, περὶ τὸ 347 μ.Χ., ἀπὸ γονεῖς ἐναρέτους καὶ εὐσεβεῖς. Ὁ πατέρας του Εὐσέβιος ἐφρόντισε γιὰ τὴ Χριστιανικὴ αὐτοῦ μόρφωση, τὶς δὲ γραμματολογικὲς σπουδές του συμπλήρωσε στὴ Ρώμη, φοιτήσας πλησίον τοῦ γραμματικοῦ Αἰλίου Δονάτου. 

Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν ἐβαπτίσθηκε ὑπὸ τοῦ Πάπα Ρώμης Λιβερίου (352 – 366 μ.Χ.). Φύση ζωηρὴ, ὡς ἦταν, παρασύρθηκε ἀπὸ τὸν ἀκόλαστο βίο τῆς ρωμαϊκῆς νεολαίας, παρεξέκλινε τῆς εὐθείας ὁδοῦ καὶ ἔζησε γιὰ ἀρκετὸ καιρὸ στὴ διαφθορά. 

Ἀφοῦ μετανόησε, ἐστράφηκε πρὸς τὴν Ἀνατολή, ἡ ὁποία τὴν ἐποχὴ ἐκείνη περιέκλειε στοὺς κόλπους της τὰ μεγάλα καὶ ἀκτινοβολοῦντα κέντρα τῆς θρησκευτικῆς καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς. Ἔτσι, περὶ τὸ 373 μ.Χ., διὰ τῆς Θράκης καὶ Μικρᾶς Ἀσίας, μετέβη στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐδίδασκε ὁ περίφημος ἑρμηνευτὴς τῶν Γραφῶν Ἀπολλινάριος, πλησίον δὲ τῆς πόλεως ἀσκήτευε ὁ ἐνάρετος καθ’ ὅλα ἐρημίτης Μάλχος († 24 Νοεμβρίου). 

Ἐκ τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἁγνότητος τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ βίου τούτου τόσο ἐπηρεάσθηκε ὁ Ἱερώνυμος, ὥστε μετὰ ἕνα ἔτος ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο τῆς Χαλκίδος στὴ Συρία καὶ ἐπιδόθηκε σὲ αὐστηρὸ ἀσκητικὸ βίο, θρησκευτικὲς μελέτες, ἀφοῦ ἔμαθε καὶ τὴν ἑβραϊκή, τὴν ὁποία ἐδιδάχθηκε ἀπὸ κάποιον πρώην Ἰουδαῖο γέροντα μοναχό. Περὶ τὰ τέλη τοῦ 376 μ.Χ., μὴ δυνάμενος νὰ ἀνεχθεῖ τοὺς ὑποκριτὲς μοναχούς, ἐπέστρεψε στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐχειροτονήθηκε ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου Παυλίνου πρεσβύτερος. 

Τὸ 380 μ.Χ., μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἐμαθήτευσε κοντὰ στὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Ναζιανζηνό, ἡ ἐπίδραση τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε μεγάλη ἐπ’ αὐτοῦ. Τὸ 382 μ.Χ., συνόδευσε τὸν Παυλίνο καὶ μετέβη στὴ Ρώμη, γιὰ νὰ συνηγορήσει ὑπὲρ αὐτοῦ στὸν Πάπα Δάμασο Α’ (366 – 384 μ.Χ.). 

Ὁ Δάμασος, ἐκτιμώντας τὶς ἀκριβεῖς γνώσεις τοῦ Ἱερωνύμου περὶ τῶν πραγμάτων τῆς Ἀνατολῆς, τὴ βαθιὰ θεολογικὴ μόρφωση καὶ τὴν εὐρεία γλωσσομάθειά του (ἐγνώριζε τὴ λατινική, ἑλληνική, ἑβραϊκή, περσικὴ καὶ χαλδαϊκή, ἐξ οὗ καὶ «Πεντάγλωσσος» ἀπεκαλεῖτο), τοῦ ἀν έθεσε τὴ διόρθωση τῆς «Ἰτάλας», τῆς λατινικῆς δηλαδὴ μεταφράσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἐκτὸς ὅμως τῆς ἐκτιμήσεως τοῦ Πάπα, τὰ σπάνια προσόντα, μὲ τὰ ὁποία ἐκοσμεῖτο, εἵλκυσαν γύρω τους πολλοὺς μαθητὲς καὶ μάλιστα ἀπὸ τὶς εὐγενεῖς οἰκογένειες τῆς Ρώμης. Μεταξύ τους συγκαταλέγονταν καὶ γυναῖκες καὶ παρθένοι, μορφωμένες καὶ ἐνάρετοι, ἀσχολούμενες μετὰ θερμοῦ ζήλου μὲ τὶς θρησκευτικὲς μελέτες καὶ κατεχόμενες ὑπὸ τοῦ πόθου τῆς μοναχικῆς ζωῆς, σημαντικώτερες τῶν ὁποίων ἦσαν ἡ Μαρκέλλα, ἡ Μελανία καὶ ἡ χήρα Παύλα μετὰ τῆς θυγατρός της Εὐστοχίας. 

Χάρη τῶν μαθητῶν καὶ μαθητριῶν του, ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος συνέγραψε ἀρκετὰ ἀσκητικὰ συγγράματα, ἑρμηνεῖες βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ δύσκολων χωρίων αὐτῆς. Τὸ 384 μ.Χ., μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Πάπα Δαμάσου, ἐγκατέλειψε τὴ Ρώμη, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ του Παυλινιανοῦ, τοῦ πρεσβυτέρου Βικεντίου καὶ ἄλλων παρθένων. Ἀφοῦ περιῆλθε μαζί τους τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ τὰ ἀσκητικὰ κέντρα τῆς Νιτρίας καὶ Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου, μετέβη στὴ Βηθλεέμ, ὅπου, ἀφοῦ ἵδρυσε δύο μοναστήρια, ἕνα γυναικεῖο γιὰ τὴν Παύλα καὶ τὶς μοναχὲς ποὺ ἦσαν μαζί της, καὶ ἕνα ἀνδρικό, ἐγκαταστάθηκε σὲ αὐτὸ στὸ ὁποῖο παρέμεινε ἐπὶ 34 χρόνια μελετώντας καὶ συγγράφοντας. 

Ἐκεῖ συνέγραψε τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ ἔργα του καὶ τὴν περίφημη «Βουλγάτα», δηλαδὴ νέα ἐντελῶς μετάφραση τῆς Ἁγίας Γραφῆς στὴ λατινική, ἐκ τοῦ Ἑβραϊκοῦ καὶ Ἑλληνικοῦ πρωτοτύπου. Τὸ συγγραφικὸ ἔργο τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου, εὐρὺ καὶ ποικίλο, δικαίως τὸν κατατάσσει μεταξὺ τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 420 μ.Χ., σὲ ἡλικία ἐνενήντα ἐτῶν καὶ ἐνταφιάσθηκε στὴ μονή του. Ἀργότερα, κατὰ τὸ 14^ο αἰώνα μ.Χ., τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα μετακομίσθηκαν στὴ Ρώμη καὶ ἐναπετέθησαν στὸ ναὸ τῆς Santa Maria Maggiore.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὴν σοφίαν τιμήσας Ἱερώνυμε Ὅσιε, παρ’ αὐτῆς ἐτιμήθης οὐρανίοις χαρίσμασι, καὶ γέγονας φωστὴρ περιφανής, βιώσας ὥσπερ ἄγγελος ἐν γῇ· διὰ τοῦτό σου τὴν μνήμην τὴν ἱεράν, τελοῦμεν ἀνακράζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, χάριν ἡμῖν καὶ ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.
Τὸν εὐκλεῆ, τῶν ἀρετῶν διδάσκαλον, καὶ μυστικήν, τῆς εὐσεβείας σάλπιγγα, Ἱερώνυμον τὸν μέγιστον, μελῳδικῶς ἀνευφημήσωμεν· ἐν κόσμῳ γὰρ ὁσίως πεπολίτευται, καὶ μύστης τῆς σοφίας ὤφθη ἔνθεος, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἔλλαμψιν.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ἐναρέτου βίου εἰκών, καὶ τοῦ Παρακλήτου, ἐνδιαίτημα ἱερόν· χαίροις συνωνύμων, τῶν σῶν προστάτης θεῖος, καὶ πρέσβυς πρὸς τὸν Κτίστην, ὦ Ἱερώνυμε.

Χωρίς μετάνοια, η εξομολόγηση είναι άχρηστη

  

Η εξομολόγηση είναι μεγάλο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Είναι το ιατρείο της ψυχής, το λιμάνι της επιστροφής, η αγκαλιά του Πατέρα που περιμένει το παιδί Του να γυρίσει. 

Δεν είναι όμως μια απλή συνήθεια, ούτε μια τυπική θρησκευτική πράξη που γίνεται για να πούμε ότι τακτοποιηθήκαμε. Η εξομολόγηση δεν είναι ένα πλύσιμο της ψυχής χωρίς κόπο, χωρίς συναίσθηση, χωρίς αλλαγή. 

Είναι μυστήριο, αλλά για να ενεργήσει μέσα μας, χρειάζεται να υπάρχει καρδιά που πονά, ταπεινώνεται και θέλει να αλλάξει.

Χωρίς μετάνοια, η εξομολόγηση μένει άκαρπη. Μπορεί ο άνθρωπος να πει τα λάθη του, να απαριθμήσει τις αμαρτίες του, να θυμηθεί περιστατικά, λόγια, πράξεις και σκέψεις, αλλά αν μέσα του δεν υπάρχει η απόφαση να σηκωθεί, τότε η εξομολόγηση γίνεται απλώς μια αναφορά γεγονότων. Δεν γίνεται επιστροφή. Δεν γίνεται θεραπεία. Δεν γίνεται καινούργια αρχή.

Μετάνοια δεν σημαίνει απλώς στενοχωριέμαι. Πολλοί στενοχωριούνται επειδή πληγώθηκε ο εγωισμός τους, επειδή φανερώθηκε το λάθος τους, επειδή έχασαν την εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους. Η αληθινή μετάνοια είναι κάτι βαθύτερο. Είναι να πονά η καρδιά γιατί απομακρύνθηκε από τον Θεό. Είναι να συνειδητοποιεί ο άνθρωπος ότι η αμαρτία δεν είναι απλώς μια παράβαση κανόνα, αλλά πληγή στη σχέση του με τον Θεό, με τον πλησίον και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο άνθρωπος που μετανοεί δεν πηγαίνει στην εξομολόγηση για να δικαιολογηθεί. Δεν πηγαίνει για να αποδείξει ότι «οι άλλοι φταίνε περισσότερο». Δεν πηγαίνει για να παρουσιάσει τον εαυτό του λιγότερο ένοχο και περισσότερο αδικημένο. Πηγαίνει και λέει: Κύριε, εγώ έφταιξα. Εγώ πλήγωσα. Εγώ απομακρύνθηκα. Εγώ έχω ανάγκη από το έλεός Σου. Αυτή η φράση ανοίγει τον ουρανό. Αυτή η ταπείνωση θεραπεύει. Αυτή η ειλικρίνεια φέρνει τη χάρη του Θεού.

Η εξομολόγηση χωρίς μετάνοια μοιάζει με άνθρωπο που πηγαίνει στον γιατρό, λέει με ακρίβεια την αρρώστια του, ακούει τη θεραπεία, αλλά βγαίνοντας από το ιατρείο συνεχίζει ακριβώς τα ίδια που τον αρρωσταίνουν. Τι ωφελεί να γνωρίζεις την πληγή σου, αν δεν θέλεις να θεραπευτείς; Τι ωφελεί να λες την αμαρτία σου, αν την έχεις ήδη αποφασίσει ως τρόπο ζωής; Τι ωφελεί να ζητάς συγχώρηση, αν δεν έχεις καμία διάθεση να αφήσεις αυτό που σε καταστρέφει;

Βεβαίως, η μετάνοια δεν σημαίνει ότι από τη στιγμή της εξομολόγησης ο άνθρωπος γίνεται αναμάρτητος. Κανείς δεν θεραπεύεται μαγικά. Κανείς δεν παύει να παλεύει. Ο αγώνας συνεχίζεται. Οι πτώσεις μπορεί να υπάρχουν. Η αδυναμία μπορεί να εμφανιστεί ξανά. Όμως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που πέφτει και πονά, και στον άνθρωπο που πέφτει και το θεωρεί φυσιολογικό. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που αγωνίζεται, έστω και με δυσκολία, και σε εκείνον που δεν θέλει να κάνει ούτε ένα βήμα.

Ο Θεός δεν ζητά από εμάς μια ψεύτικη τελειότητα. Ζητά ειλικρινή καρδιά. Δεν ζητά να μην έχουμε πληγές. Ζητά να Του τις δείξουμε. Δεν ζητά να είμαστε δυνατοί από μόνοι μας. Ζητά να Του πούμε: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ. Αυτή είναι η αρχή της σωτηρίας. Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να παριστάνει τον δίκαιο και σταθεί μπροστά στον Θεό ως αμαρτωλός που ζητά έλεος, τότε αρχίζει η αληθινή θεραπεία.

Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας είναι ότι πολλοί θέλουμε συγχώρηση χωρίς αλλαγή, άφεση χωρίς αγώνα, παρηγοριά χωρίς μετάνοια. Θέλουμε έναν Θεό που να μας καθησυχάζει, αλλά όχι να μας μεταμορφώνει. Θέλουμε να μας αγαπά, αλλά όχι να μας ελέγχει. Θέλουμε να μας συγχωρεί, αλλά όχι να μας καλεί σε νέο τρόπο ζωής. Όμως ο Χριστός δεν ήρθε για να μας αφήσει όπως είμαστε. Ήρθε για να μας αναστήσει. Και η ανάσταση περνά μέσα από τον σταυρό της μετάνοιας.

Ο Χριστός εξακολουθεί να περνά από τη θάλασσα της ζωής μας και να μας καλεί.

  

Η σημερινή περικοπή μάς παρουσιάζει την κλήση των πρώτων μαθητών του Χριστού στη θάλασσα της Γαλιλαίας. 

Ο Κύριος περπατά δίπλα στη λίμνη και συναντά τέσσερις απλούς ανθρώπους: τον Πέτρο, τον Ανδρέα, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Ήταν ψαράδες, άνθρωποι του μόχθου και της καθημερινής εργασίας. 

Και όμως, αυτούς τους απλούς ανθρώπους διαλέγει ο Χριστός για να γίνουν οι πρώτοι συνεργάτες Του στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.

Το Ευαγγέλιο είναι η χαρμόσυνη αγγελία ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο μετά την πτώση του. Ο Υιός και Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος, ήρθε στον κόσμο για να ανακαινίσει την κτίση και να ανοίξει πάλι τον δρόμο προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν, έρχεται τώρα να δημιουργήσει έναν νέο άνθρωπο, αναγεννημένο και φωτισμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό και όταν καλεί τους μαθητές λέγει: «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Η λέξη «ποιήσω» έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Χριστός δεν τους υπόσχεται απλώς μια νέα απασχόληση ή μια νέα διδασκαλία. Υπόσχεται να τους μεταμορφώσει. 

Να τους κάνει κάτι που δεν ήταν μέχρι τότε. Από ψαράδες ψαριών θα γίνουν ψαράδες ανθρώπων. Από απλοί μαθητές θα γίνουν Απόστολοι. Από άνθρωποι της γης θα γίνουν εργάτες της Βασιλείας του Θεού.