
Ζωντανή Αναμετάδοση
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026
Η ένωσις των παραλλήλων οδών

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Προς τους Εφεσίους, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, απευθύνεται σήμερα το Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, κατά την Κυριακή Η΄ Λουκά (Εφ. β΄ 14-22).
Δεν πρόκειται κατ’ ανάγκην για μια επιστολή που γράφτηκε με σκοπό την κατάσβεση κάποιας αιρέσεως, αλλά για την κατάθεση και την ανάδειξη των βασικών αρχών της χριστιανικής πίστεως προς όλους.
Θα μπορούσαμε, τρόπον τινά, να τη χαρακτηρίσουμε ως μια εγκύκλιο ορθής ενημέρωσης και κατηχήσεως των μελών της πρώτης Εκκλησίας.
Ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει τον Χριστό ως τον ακρογωνιαίο λίθο. Τι σημαίνει, όμως, αυτό;
Κατά τον μεγάλο θεολόγο Θεοδώρητο, επίσκοπο Κύρρου, ο Κύριός μας παρομοιάζεται με τη μεγάλη και ισχυρή πέτρα που τοποθετείται στη γωνία μιας οικοδομής και συνδέει δύο διαφορετικούς τοίχους, εξ ου και ο όρος «γωνιόλιθος».
Είναι εκείνος που προσφέρει σταθερότητα, συνοχή και ασφάλεια σε ολόκληρο το οικοδόμημα.
Ποιοι είναι, όμως, αυτοί οι δύο τοίχοι; Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι Ιουδαίοι, «οι εγγύς», οι οποίοι είχαν λάβει την αποκάλυψη του αληθινού Θεού μέσα από την Παλαιά Διαθήκη, αλλά αδυνατούσαν πλέον να αντιληφθούν την πληρότητα αυτής της αλήθειας στο πρόσωπο του Χριστού.
Από την άλλη βρίσκονται οι ειδωλολάτρες, «οι μακράν», οι οποίοι απείχαν από τη γνώση του ενός αληθινού Θεού, πιστεύοντας σε άψυχα είδωλα και ψεύτικες θεότητες.
Εκεί έρχεται ο Χριστός και επιτελεί το μέγα μυστήριο της ένωσης και της συμφιλίωσης, της ενιαίας Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους.
Ας βάλουμε καλά στο μυαλό μας πως ο Χριστός είναι ο τέλειος οικοδόμος, ο οποίος δεν ενεργεί με ανθρωποκεντρικά κριτήρια, πάθη και ιδιοτέλεια, αλλά με μοναδικό κίνητρο την ανεξάντλητη αγάπη Του προς τον άνθρωπο.
Γι’ αυτό ακούμε τον Απόστολο Παύλο να μας λέει πως ο Χριστός γκρεμίζει το μεσότοιχο του φραγμού, καταργώντας την έχθρα και όσα κρατούσαν τις δύο αυτές διαφορετικές ομάδες σε απόσταση, και τις φέρνει πλέον σε επικοινωνία και διαρκή κοινωνία μεταξύ τους.
«ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΟΤΥΧΕΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΣΟΥ»

Ο άνθρωπος, που έπεσε σε ληστές.
Εν όψει της μακράς προετοιμασίας μας για τα Χριστούγεννα, η Εκκλησία προβάλει το μυστήριο της θεϊκής οικονομίας μέσα από την παραβολή της ή' Κυριακής της σειράς του Λουκά.
Ο άνθρωπος που άφησε την Ιερουσαλήμ, την ιερά πόλη της κοινωνίας του Θεού είναι ο Αδάμ. Στο δρόμο για την Ιεριχώ( πόλη της αμαρτίας) πέφτει στα χέρια των δαιμόνων , οι οποίοι του αφαιρούν τα θεϊκά στολίδια και τον αφήνουν πληγωμένο και μισοπεθαμένο από την αμαρτία.
Για το ανθρώπινο γένος αδιαφορεί ο νόμος της θρησκείας και αδυνατούν οι προφήτες και οι υπηρέτες του Θεού να τον βοηθήσουν. Ο αποξενωμένος όμως Θεός, ο συκοφαντημένος ως σαμαρείτης ( δηλαδή εχθρός) Ιησούς Χριστός αφού τον σπλαχνισθή, τον πλησιάζει , κατεβαίνοντας από το ύψος του ουρανού και καλύπτοντας χάσματα αδιαπέραστα και τον γιατρεύει με φάρμακα τα θεία μυστήρια του οίνου, την ευσπλαχνία η οποία απαλύνει τις πληγές όπως το λάδι, τους επιδέσμους των ευαγγελικών λόγων.
Και τον επιβιβάζει στο ό χ η μ α Του. Όχημα λέει την ανθρώπινη φυση την οποία προσέλαβε για να ερθει ανάμεσα στους ανθρώπους. Και τον εμπιστεύεται στην Εκκλησία, η οποία το παν δέχεται και προσφέρει στον πανδοχέα( τον Παύλο, τους αποστόλους, τους λειτουργούς της) τα δύο νομίσματα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης για να τα δαπανήσει στην φροντίδα του τραυματία. Και του υπόσχεται ότι όταν ξανάρθει για δεύτερη φορά στη γη θα του ανταποδώσει ότι πρόσφερε για τον άνθρωπο , που βρέθηκε στην ανάγκη.
Πλην όμως δεν αναπαύεται μόνο στην ανάθεση της φροντίδας, πνευματικής ή πρακτικής, στην Εκκλησία, αλλά προτρέπει τον καθένα μας να γίνει Θεός για όσους έχουν ανάγκη. Δηλαδή πηγή δωρεάς και ανεξάντλητης αγάπης. Πηγαινε και εσύ και κάμε το όμοιο, λέει. Ο Χριστός είναι το υπόδειγμα. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ξεχνά ότι αυτός ο ίδιος οφείλει να είναι ο πιο κοντινός , ο καλός άγγελος του καθένα. Γνωστού ή αγνώστου. Ο πλησίον.
Όποιος βρίσκεται σε δεινή θέση βλέπει στο ιλαρο πρόσωπο και τα γεμάτα χέρια του ελεήμονα τον ίδιο τον Θεό.
Σήμερα, ξεκινά η νηστεία των Χριστουγέννων. Είναι μια ελαφρά νηστεία, τρώμε ψάρι στο μεγαλύτερο διάστημα της. Ουσιαστικά είναι μια αποχή από βαριά και χορταστικά γεύματα και τροφές για να υποβοηθηθούμε στην πραγματική νηστεία, την πνευματική, η οποία είναι η στέρηση από την αμαρτία και η μετάνοια μέσα από έργα αγάπης και όχι καθήκοντος.
Κάθε φορά μας δίνεται μια ευκαιρία να στερηθούμε τις συνήθειες μας, περιλαμβανομένης και της τροφής για να χαρίσουμε αυτά που θα χρησιμοποιούσαμε σε αυτούς που στερούνται. Και αδειάζοντας από ανάγκες και κυρίως την ανάγκη ικανοποίησης του εαυτού μας να αδειάσουμε ολόκληροι προς τους άλλους, όπως Εκείνος άδειασε( εκενώθη) στην ανθρώπινη φύση για χάρη όλων μας. Και γνώρισε την αδοξία και την ασχήμια για να μας δοξάσει και να μας ωραιώσει. Την στέρηση για να μας πλουτίσει. Τον θάνατο να μας ζωώσει.
Για την παραβολή του καλού Σαμαρείτη.
Στην χθεσινή Κυριακή ακούσαμε στους ιερούς ναούς
την παραβολή του καλού Σαμαρείτη.
Ο Σαμαρείτης μεταφέρει τον πληγωμένο στο πανδοχείο.
Οι παλαιοί ερμηνευτές διέκριναν κάτι όμορφο σε αυτό.
Έβλεπαν το πανδοχείο ως εικόνα της Εκκλησίας.
Ο Χριστός έρχεται στον μεταπτωτικό κόσμο μας, διασώζει τους πληγωμένους
και τους οδηγεί σε μια κοινότητα όπου μπορούν να δεχτούν φροντίδα.
Ο άνθρωπος που προσεύχεται, κάνει την μεγαλυτέρα ελεημοσύνη
Ο άνθρωπος που προσεύχεται για όλο τον κόσμο,
κάνει την μεγαλυτέρα ελεημοσύνη στον εαυτόν του και στην ανθρωπότητα.
Διότι ο διάβολος κάθε μέρα ζητάει από τον Χριστό, όλους τους αμετανόητους ανθρώπους.
Αυτός είναι δικός μου!
Το Ιερό Σαρανταλείτουργο των Χριστουγέννων
Την Αγία Τεσσαρακοστή των Χριστουγέννων τελείται το καθιερωμένο και ευλογημένο Ιερό Σαρανταλείτουργο στο υπέρ ελέους, σωτηρίας και θεραπείας ψυχών και σωμάτων πάντων ημών και υπέρ αναπαύσεως και συγχωρήσεως πάντων των κεκοιμημένων αδελφών ημών.
Στην Θεία Λειτουργία τελετουργείται ή μυστική σχέσις του πιστού με τον Σωτήρα Χριστόν και κορυφώνεται στο υπέρτατο και πλέον φρικτό μυστήριο της Εκκλησίας μας, στην Θεία Ευχαριστία.
Πόσο χαρίζει ευφροσύνη και παλμό στην καρδιά ή σκέψις ότι όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί αποτελούν μια πνευματική βασιλεία του Θεού, ένα σώμα, ένα πνεύμα, ένα κλήμα με πολλά σταφύλια! Σ' όλους βασιλεύει ό Ιησούς Χριστός και σ' όλους ζει το Πνεύμα του Θεού. Θαυμαστή είναι ή θεία Λειτουργία με την πλατειά εκείνη αγάπη, πού αγκαλιάζει όλο τον κόσμο, όχι μόνο τον επίγειο αλλά και τον ουράνιο. (Άγ. Ιωάννης της Κρονστάνδης, έκδ. Ί, Μονής Παρακλήτου )
Όχι μόνο όμως οι ζώντες ωφελούμεθα αλλά και οι κεκοιμημένοι τα μέγιστα ωφελούνται από την αναίμακτο θυσία, καθώς τονίζει ό Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης: όταν αποχαιρετήσουμε τον προσφιλή μας νεκρό με τον τελευταίον ασπασμό, δεν τον λησμονούμε για πάντα αλλά καθ' εσπέρα και πρωί δεν παύονται αι υπέρ του τελευτήσαντος προσευχαί έπειτα τα νόμιμα και συνηθισμένα μνημόσυνα εκτελούνται, έξαιρέτως δε και κυρίως ή καθ' ημέρα αναίμακτος θυσία (θεία Λειτουργία), παρά την οποίαν κανένα άλλο δεν είναι τόσον ωφέλιμο εις τους κεκοιμημένους μήτε τόσης ευφροσύνης αίτιον και φωτισμού και ενώσεως προς τον Θεόν, καθώς αυτό, διότι αυτό το ίδιον Αίμα του Κυρίου είναι εκείνο, το όποιον χύνεται υπέρ ημών των αχρείων εις αυτήν την θυσία και αυτό το ίδιον θείον Σώμα είναι εκείνο, το όποιον θυσιάζεται επάνω εις το Άγιο Θυσιαστήριο.
Αυτήν δε την θυσία και οι οικείοι κατά σάρκα του αποθανόντος και οι κατά πνεύμα ηνωμένοι με αυτόν και οι περισσότερο αγαπώντες αυτόν αδιαλείπτως και καθ' ημέρα προσφέρουσιν όλον τον χρόνο και εις όλην τους την ζωήν και όσον πλέον την προσφέρουσι τόσον περισσότερο ωφελούσι και τούς κεκοιμημένους και εαυτούς, διότι ποιον άλλο έπωφελέστερον του να θύεται και ο Χριστός δι ημάς; Άλλοι δε προσφέρουσι, καθ' όσον δύνανται και προαιρούνται, και άλλοι τουλάχιστον μέχρι των τεσσαράκοντα ημερών προσάγουσι καθ' ημέρα αυτήν την θυσία,,.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα των ανωτέρω είναι και ή κάτωθι διήγησης από το βιβλίο του άρχ. Ιγνατίου "Που πηγαίνει ή ψυχή μετά τον θάνατον,,: Ένας χριστιανός, ενώ έσκαπτε με πολλούς μαζί σ' ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τούς καταπλάκωσε. Ή γυναίκα αυτού του ενός, έδωσε ότι είχε από το υστέρημα της εις έναν ιερέα να κάμη 40 λειτουργίες διά την ψυχή του ανδρός της. Καθημερινώς δε πήγαινε μία προσφορά, ένα μπουκάλι με κρασί, και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν. Όταν έφθασε ό ιερεύς εις τας 20 λειτουργίας, ό διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της και της είπε, ότι ό ιερεύς έφυγε διότι είχε δουλειά βιαστική και γι' αυτό μη κοπιάζεις και αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου.
16 Νοεμβρίου - Επέτειος Αγιοκατάταξεως Αγίου Γερβασίου
«Κύριε, κόλλησε κι εμένα στον τοίχο!»
Σαν σήμερα, ο Άγιος Γερβάσιος των Πατρών, όταν ακόμη ήταν ένα μικρό παιδάκι και βρισκόταν στην Ιερά Μονή Κερνίτσης, στο χωριό του, κοιτούσε με θαυμασμό τις αγιογραφίες των Αγίων που κοσμούσαν τους τοίχους του μοναστηριού.
Και τότε, με την παιδική αθωότητα, την απλότητα και τη βαθιά του πίστη, είπε τον γνωστό συγκλονιστικό λόγο:
«Κύριε, κόλλησε κι εμένα στον τοίχο!»
Ήταν μια παιδική ευχή, μια απλή κουβέντα, που έκρυβε μέσα της έναν ολόκληρο πόθο: να γίνει κι εκείνος ένας Άγιος του Θεού, να αφιερώσει τη ζωή του στον Χριστό και να αξιωθεί να βρίσκεται κάποτε ανάμεσα στους Αγίους της Εκκλησίας μας.
Και να που σήμερα, με τη χάρη του Θεού, το παιδικό εκείνο όνειρο έγινε πραγματικότητα!
Εκείνο το παιδάκι που κάποτε κοιτούσε τις αγιογραφίες και παρακαλούσε τον Κύριο να το βάλει κι εκείνο στον τοίχο, σήμερα τιμάται από την Εκκλησία μας ως Άγιος!
Ὁ Ἅγιος Ματθαῖος ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής

Ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος καταγόταν ἀπὸ τὴν Γαλιλαία. Προτοῦ γίνει μαθητὴς τοῦ Κυρίου ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ τελώνη καὶ ὀνομαζόταν Λευΐ.
Μία μέρα καὶ ἐνῶ καθόταν στὸ τελωνεῖο του, ἔξω ἀπὸ τὴν Καπερναοῦμ, τὸν πλησίασε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τὸν ἀκολουθήσει.
Ὁ Ματθαῖος ὑπάκουσε καὶ δέχθηκε τὸν Κύριο στὴν οἰκία του, ὅπου παρέθεσε γεῦμα σὲ Αὐτὸν καθὼς καὶ σὲ πολλοὺς τελῶνες, μὲ τοὺς ὁποίους ὁ Ἰησοῦς συζήτησε καὶ συνέφαγε, ἐνέργεια γιὰ τὴν ὁποία κατηγορήθηκε ἀπὸ κάποιους Φαρισαίους.
Ὅταν ὁ Κύριος πληροφορήθηκε τὶς κατηγορίες ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Δὲν ἦρθα γιὰ νὰ καλέσω τοὺς δικαίους, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια».
Ἔκτοτε ὁ Ματθαῖος ὑπῆρξε μαθητὴς καὶ Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου. Ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Ματθαῖος ἀνέλαβε νὰ κηρύξει τὸν λόγο τοῦ Κυρίου στοὺς Πάρθους καὶ στοὺς Μήδους.
Κατὰ τὴν ἐκτέλεση τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου, ὁ Ματθαῖος, ἐπιτέλεσε πλῆθος θαυμάτων.
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026
Καλη σας νύχτα!
Η αληθινή νηστεία είναι...
η αποχή από τα κακά....
η εγκράτεια της γλώσσας....
ο θυμός...
Αρχή της Τεσσαρακονθημέρου Νηστείας των Χριστουγέννων
Ο κόσμος άρχισε και φέτος , να φορά τα γιορτινά του…
Φώτα στους δρόμους, στολίδια στα σπίτια, λαμπερές βιτρίνες, δέντρα που αστράφτουν μέσα στη νύχτα.
Οι άνθρωποι ετοιμάζονται σιγά σιγά να υποδεχθούν τα Χριστούγεννα.
Μα και η Εκκλησία ετοιμάζεται…
Μόνο που ο δικός της στολισμός είναι διαφορετικός.
Δεν ανάβει τόσα φώτα στους δρόμους, όσο καλεί να ανάψει το φως της μετανοίας στις καρδιές. Δεν ζητεί να ευπρεπίσουμε μόνο τα σπίτια μας, αλλά να καθαρίσουμε τον έσω άνθρωπο.
Δεν μας προσκαλεί απλώς σε μια εορταστική ατμόσφαιρα, αλλά σε ένα δρόμο σαράντα ημερών με προορισμό, μια μυστική συνάντηση με τον τεχθέντα Θεό.
Ο κόσμος στολίζει τα δέντρα. Η Εκκλησία στολίζει τις ψυχές.
Και σήμερα, 15 Νοεμβρίου, ανοίγει μπροστά μας η ευλογημένη οδός της σαρανταήμερης νηστείας των Χριστουγέννων.
Σαράντα ημέρες ιερής προσμονής. Σαράντα ημέρες σιωπηλού αγώνα. Σαράντα ημέρες για να γίνει η καρδιά φάτνη, ο νους ουρανός και η ζωή μας ταπεινή προσφορά στον Χριστό.
Η νηστεία, η προσευχή, η εξομολόγηση, η συγχώρηση, η ελεημοσύνη, ο αγώνας κατά των παθών, είναι τα πολύτιμα στολίδια με τα οποία η Εκκλησία καλεί τα παιδιά της να υποδεχθούν τον Βασιλέα της δόξης.
Και ενώ έξω ακούγονται οι μελωδίες της εορτής, μέσα στην Εκκλησία θα δίνει το νόημα ένας άλλος ύμνος, της ημέρας των Χριστουγέννων.
Ύμνος που δεν εξυμνεί απλώς τη χαρά των ημερών, αλλά αποκαλύπτει το απερινόητο βάθος της αγάπης του Θεού:
«Ἰδὼν ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τὸν ἄνθρωπον χερσίν, ὃν ἐποίησε, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται, τοῦτον δὲ ἐκ Παρθένου θείας Ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ σαρκωθείς, ὅτι δεδόξασται».
Νηστεία με αβοκάντο και το κινητό στην τουαλέτα!

Σε κάθε νηστεία συνήθως διαβάζουμε διάφορα, από υψηλές θεολογίες μέχρι το γνωστό: «Δεν πειράζει να τρως γουρουνοπούλα κάθε μέρα, αρκεί να μην κουτσομπολεύεις.»
Πάμε σε λίγο πιο πρακτικές και ποιμαντικές τακτικές διότι αυτό έχει σημασία. Θεωρίες χωρίς πράξη ίσον μηδέν.
Πλέον στη νηστεία, κακά τα ψέματα, το διατροφικό κομμάτι είναι πλέον πολύ εύκολο. Με τις εναλλακτικές που υπάρχουν στα τρόφιμα κάνεις νηστεία άνετα. Εδώ μάλιστα υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν ανάλογες διατροφές ως στάση ζωής.
Έχουμε να πούμε κάτι εδώ; Έχουμε. Καλό είναι ακόμα και σε αυτό να έχουμε μια απλότητα. Δεν χρειάζεται να αντικαταστήσουμε τα πάντα, δηλαδή το αρτύσιμο με κάτι νηστίσιμο. Ας έχουμε στο φαγητό μας απλότητα. Λιτό και απέριττο.
Απλό φαγάκι του Θεού και ότι εξοικονομήσουμε αυτές τις μέρες να το προσφέρουμε σε έναν άνθρωπο που δεν έχει να φάει και να σταθεί. Ούτε χρειάζεται να τρώμε ατελείωτες ώρες στην κουζίνα για να φτιάξουμε κάτι νηστήσιμο μεν αλλά να μοιάζει με αρτήσιμο, είτε στην όψη είτε στη γεύση. Η λέξη απλότητα θεωρώ ότι καλύπτει τα πάντα. Ό,τι έτρωγε ο παππούς και η γιαγιά μας αν σας αρκεί αυτό.
Στη νηστεία τοποθετείται ασκητικά όλος ο άνθρωπος και οι αισθήσεις του. Δεν κάνουμε κόψε-ράψε. Βάζεις στην ασκητική «μηχανή» όλο σου τον εαυτό και όλο σου το είναι. Αν βάλουμε ψαλίδι, χάνουμε το νόημα και την ουσία.
Από την άλλη, οφείλουμε πλέον να μιλάμε και για νηστεία από τα social και το κινητό. Φυσικά δεν υπάρχει κάποιος κανόνας σε κανένα πηδάλιο ή σε κάποια Οικουμενική Σύνοδο περί αυτών των θεμάτων διότι είναι νέα δεδομένα αλλά πρέπει να το δούμε σοβαρά διότι υπάρχει πρόβλημα.
Το να τρώω νηστήσιμο τυρί και αβοκάντο και να είμαι κολλημένος όλη μέρα στο κινητό ακόμα και στην τουαλέτα και μάλιστα να βρίζω και από πάνω, αυτό δεν είναι νηστεία, είναι αμαρτία και τραγωδία.
