Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026
«Γιατί δεν κάνουμε παιδιά; Τα τέσσερα αθέατα αίτια του δημογραφικού»
Γράφει ο π. Φώτιος Φιλιππόπουλος
Ἀκούγονται ἐσχάτως φωνὲς πολλῶν δημοσίων προσώπων τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ, πολιτικοῦ καὶ ἐπιστημονικοῦ χώρου, νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ μεῖζον θέμα τοῦ δημογραφικοῦ στὴ χώρα μας.
Ὅλοι τους θίγουν τὸ ζήτημα, (ὁ καθένας ἀπὸ τὴν πλευρά του), γι’ αὐτὸ κι ἐγώ, ὡς νέος πολύτεκνος ἱερεύς (ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε στὰ 7 χρόνια ἐγγάμου ζωῆς 5 τέκνα κι ἄλλο ἕνα ἐν κοιλίᾳ), θὰ ἤθελα νὰ παρουσιάσω ἀκροθιγῶς μερικὲς πτυχὲς τοῦ προβλήματος, ἔτσι ὅπως διακρίνονται μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινὴ ποιμαντικὴ μέριμνα.
Τὸ μεγαλύτερο βάρος, ἀλλὰ καὶ ἡ καλύτερη δικαιολογία γιὰ τοὺς περισσότερους, ὥστε νὰ μὴν κάνουν οἰκογένεια καὶ παιδιά, εἶναι ἡ οἰκονομικὴ δυσπραγία στὴ χώρα μας.
Τὸ στεγαστικὸ πρόβλημα (ἔλλειψη κατοικίας, αὔξηση ἐνοικίων κ.λπ.), ἡ ἀνεργία, ὁ πληθωρισμός, ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς οἰκονομικῆς στήριξης ἀπὸ τὸ κράτος, σίγουρα εἶναι βασικὰ καὶ θεμελιώδη ζητήματα τὰ ὁποῖα συνωθοῦν τοὺς νέους καὶ τοὺς ἀποτρέπουν ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση τέκνων.
Ἀλλὰ δὲν μπορούμε νὰ μὴν συγκρίνουμε τὸν ἀριθμὸ τῶν γεννήσεων στὴ χώρα μας (τῶν 10,4 ἐκατ.), οἱ ὁποῖες εἶναι ἴσες μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν γεννήσεων, προπολεμικά, στὴ Λωρίδα τῆς Γάζας (τῶν 2,5 ἐκατ.).
Ἔχουμε τὸ ἴδιο ποσὸ γεννήσεων μὲ μία περιοχή, ἡ ὁποία, ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὰ φρικτὰ γεγονότα τοῦ πολέμου, εἶχε ποσοστὸ 81% τοῦ πληθυσμοῦ νὰ ζῇ στὰ ὅρια τῆς φτώχειας καὶ 48,1% νὰ εἶναι ἄνεργοι. Ἄρα, ταπεινῶς φρονώντας, ἡ οἰκονομικὴ κρίση δὲν εἶναι τὸ μόνο καὶ βασικὸ στοιχεῖο τοῦ δημογραφικοῦ.
Τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν νέων μας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ἐφηβείας, ξεκινᾷ νὰ ἔχῃ ἐνεργὸ σεξουαλικὴ ζωή, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σὲ ψυχικὰ καὶ σωματικὰ τραύματα, πολλὲς φορὲς βαθύτατα καὶ ἀνεπανόρθωτα.
Ὁ κορεσμὸς τῆς σεξουαλικότητας, ἡ διαφήμιση τῆς ἀμφι- ἢ ὁμο-σεξουαλικότητας, οἱ πολλαπλοὶ ἐρωτικοὶ σύντροφοι (ἀκόμη καὶ τῆς μιᾶς βραδιᾶς ἢ τῶν ὀλίγων ὡρῶν), ὁδηγοῦν τοὺς νέους σὲ ψυχικὰ βάραθρα, γι’ αὐτὸ καὶ πολλοὶ ἐν τέλει φθάνουν στὴν ἀ-σεξουαλικότητα.
Παράλληλα, διαπιστώνουμε ἀπὸ τὴν ποιμαντική μας τριβή, ὅτι ἕνα τεράστιο ποσοστὸ τῶν κοριτσιῶν ἔχουν διαπράξει (ἀκόμη καὶ πολλαπλὲς φορές) τὸ φοβερὸ ἔγκλημα τῆς ἐκτρώσεως (εἴτε μέσω γυναικολογικῆς παρέμβασης, εἴτε μὲ τὸ ἐκτρωτικὸ χάπι «τῆς ἑπόμενης ἡμέρας»). Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν, ἡ ψυχικὴ καταρράκωση, ἀλλὰ καὶ ἡ σωματικὴ ἀνικανότητα νὰ γεννήσουν ὑγιῆ καὶ πολλὰ παιδιὰ στὸ μέλλον.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ νέο ΘΕΟΛΟΓΟ
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι, όπως ακριβώς το βρέφος, όταν βγει από την κοιλιά της μάνας του, αισθάνεται απότομα τον αέρα και αμέσως ξεσπά από μόνο του σε κλάμα και σε θρήνο, έτσι και αυτός που γεννήθηκε από τον ουρανό (Ιω. 3:3) και βγήκε από τον κόσμο αυτό σαν από σκοτεινή κοιλιά, αλλά μπήκε στο νοητό και ουράνιο φως, και κατά κάποιο τρόπο σαν να έσκυψε λίγο μέσα σ’ αυτό, γεμίζει αμέσως από απερίγραπτη χαρά και χύνει δάκρυα, χωρίς να πονά, επειδή σκέφτεται, όπως είναι φυσικό, από ποιο σκότος γλύτωσε και σε ποιο φως αξιώθηκε να βρεθεί· διότι αυτό είναι η αρχή, για να λογαριασθεί κάποιος ανάμεσα στους Χριστιανούς.
*
«Γινόμαστε μέλη του Χριστού και ο Χριστός μέλη δικά μας, και το χέρι είναι ο Χριστός και το πόδι ο Χριστός εμένα του πανάθλιου, κι εγώ ο άθλιος είμαι το χέρι του Χριστού και το πόδι του Χριστού.
Κουνώ το χέρι μου και ο Χριστός είναι ολόκληρος το χέρι μου —γιατί μάθε ότι η θεία Θεότητα είναι αμέριστη!— Κουνώ το πόδι μου και, ιδού, αστράπτει όπως Εκείνος.
Μην πεις ότι βλασφημώ, αλλά δέξου αυτά τα λόγια και προσκύνησε τον Χριστό που σε κάνει τέτοιον!
Γιατί αν το θελήσεις, θα γίνεις κι εσύ μέλος Του, και έτσι όλα τα μέλη του καθενός μας ξεχωριστά θα γίνουν μέλη Χριστού και ο Χριστός μέλη δικά μας, και όλα τα ασχήμονα θα τα κάνει ευσχήμονα, στολίζοντάς τα με την ομορφιά και τη δόξα της θεότητας.
Και θα γίνουμε μαζί θεοί, ζώντας σε κοινωνία με τον Θεό, χωρίς να βλέπουμε καθόλου την ασχήμια του σώματος, αλλά έχοντας εξομοιωθεί ολόκληροι, σε όλο μας το σώμα, με τον Χριστό.
Και το κάθε μέλος μας ξεχωριστά είναι ολόκληρος ο Χριστός.
Διότι αν ο Χριστός γίνει η βάλανος του μορίου μου, μην ντραπείς να ακούσεις αυτό το πράγμα, μην το θεωρήσεις ντροπή, γιατί ο Χριστός δεν ντράπηκε να γίνει όμοιος με εμάς.
Αν λοιπόν Εκείνος είναι η βάλανος και το μόριό μου, τότε όλα τα μέλη μου είναι ο Χριστός, και Εκείνος είναι όλα τα μέλη μου, και κάνει ευσχήμονα και όμορφα όλα τα κρυφά και ασχήμονα μέλη, καθώς τα πλημμυρίζει με τη δόξα και το φως Του.»
*
Έλα, το φως το αληθινό, έλα, η αιώνια ζωή, έλα, το απόκρυφο μυστήριο, ο ανώνυμος θησαυρός, το ανεκφώνητο πράγμα, το ακατανόητο πρόσωπο, η παντοτινή αγαλλίαση, το ανέσπερο φως, έλα, η αληθινή προσδοκία αυτών που μέλλουν να σωθούν.
Από τους λόγους του Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου.
«Άστραψε φως, και το σκοτάδι διώχθηκε...
και η νύχτα έγινε ημέρα λαμπρότατη.
Και βλέπω το φως, που ποτέ δεν είχα ξαναδεί,
Αποφάσεις της ΔΙΣ μηνός Οκτωβρίου
Συνήλθε την Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος της 170ής Συνοδικής Περιόδου.
Κατά τη Συνεδρία αυτής η Δ.Ι.Σ.:
- Έκανε ομόφωνα αποδεκτή την υποβληθείσα παραίτηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μηθύμνης κ. Χρυσοστόμου λόγω ηλικίας και εξέφρασε την ευαρέσκεια και τις ευχαριστίες της για όσα ο πολιός Ιεράρχης προσέφερε υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού.
- Ενημερώθηκε από την Συνοδική Επιτροπή Κοινωνικής Προνοίας και Ευποιΐας για τον Απολογισμό της Φιλανθρωπικής Διακονίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά το παρελθόν έτος 2025, για την οποία δόθηκε συνολικώς το ποσό των 124.953.950,96 ευρώ, καθώς και 2.211.456 κιλά τροφίμων διαφόρων ειδών. Κατά το έτος 2024 οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν 127.703.929,57 ευρώ και 2.728.534,51 κιλά. Ο συνολικός αριθμός των εκκλησιαστικών δομών φιλανθρωπίας ήταν 4.325, των εθελοντών των δομών φιλανθρωπίας 16.188 και ο συνολικός αριθμός των ωφελουμένων από την προσφορά της Εκκλησίας ήταν 1.102.904, ενώ κατά το έτος 2024 οι ωφελούμενοι ήταν 1.456.671.
- Ενέκρινε το υποβληθέν υπό της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Λειτουργικής Αναγεννήσεως Πρόγραμμα του Κ΄ Πανελλήνιου Λειτουργικού Συμποσίου Στελεχών Ιερών Μητροπόλεων με θέμα: «Το Ορθόδοξο ήθος στην Λατρεία της Εκκλησίας», καθώς και την πρόταση της ίδιας Επιτροπής περί εκδόσεως των Πρακτικών του πραγματοποιηθέντος ΙΘ΄ Πανελλήνιου Λειτουργικού Συμποσίου με θέμα: «Η ιερότητα της Θείας Λατρείας στην εποχή της εκκοσμικεύσεως».
Για την παραβολή του Σπορέως
Η Εκκλησία μας, με την ανάγνωση της παραβολής του Σπορέως, εγκαινιάζει άτυπα την κατηχητική χειμερινή περίοδο. Ο σπόρος, ο λόγος του Θεού, σκορπίζεται αφειδώς και αδιάκριτα σε όλες τις κατηγορίες, τα γένη και τις φυλές των ανθρώπων.
Απευθύνεται στις καρδιές των ανθρώπων κάθε εποχής, για να ριζώσει και να καρποφορήσει εντός τους. Αλλοίμονο όμως! Σε ελάχιστες καρδιές βρίσκει δεκτικό και γόνιμο το έδαφος. Οι περισσότερες βασανίζονται από σκληρότητα, εμπάθεια και πώρωση πνευματική. Αξιοθρήνητη στειρότητα.
Ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαΐας, αιώνες πριν από τον Χριστό, προείπε, διά του Αγίου Πνεύματος, την τύφλωση, την αδιαφορία και την αναισθησία των ανθρώπων έναντι του λόγου του Θεού. Προτίμησαν το σκότος μάλλον παρά το φως, που δίνει τη ζωή.
Τα λόγια του είναι δραματικά: «Ο Λόγος Σου έχει τυφλώσει τα μάτια τους και έχει σκληρύνει (πωρώσει) την καρδιά τους, ώστε να μη δουν με τα μάτια τους και να μη νοήσουν με την καρδιά τους και επιστρέψουν [σε Μένα], και τους θεραπεύσω».
Η πνευματική τύφλωση είναι το αποτέλεσμα της κακής προαίρεσης και της εμμονής του ίδιου του ανθρώπου στην αμαρτία. Όταν κάποιος κλείνει επανειλημμένα τα μάτια του στο φως της αλήθειας και της αγάπης, η καρδιά του σταδιακά «πωρώνεται», γίνεται σκληρή σαν πέτρα και χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται το θείο.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν το παράδειγμα του ήλιου. Ο ήλιος φωτίζει εξίσου όλο τον κόσμο· αν όμως κάποιος έχει άρρωστα μάτια ή κλείνει τις κουρτίνες του, το φως τον τυφλώνει ή μένει στο σκοτάδι. Δεν φταίει ο ήλιος, δηλαδή ο Θεός, γι’ αυτό, αλλά η κατάσταση των ματιών του ανθρώπου.
Το «ἵνα μὴ ἴδωσι... καὶ στραφῶσι» (ώστε να μη δουν και να μην επιστρέψουν) δείχνει το τελικό στάδιο της πνευματικής νέκρωσης. Ο άνθρωπος εγκλωβίζεται τόσο πολύ στον εγωισμό και την κακία του, που η μετάνοια γίνεται γι’ αυτόν πρακτικά αδύνατη.
Έπειτα είναι και η εμπάθεια, ο εναγκαλισμός των παθών. Ο άνθρωπος ο εμπαθής με χαρά υποδέχεται αδιάκριτα και τα αγαθά και ωφέλιμα και τα βλαβερά και θανάσιμα και εγκλωβίζεται στη μανία και την κυριαρχία των παθών, τα οποία καταπνίγουν κάθε τι το αγαθό και θεϊκό μέσα του και τον αποκτηνούν. Και αυτές οι μέριμνες και το άγχος της ζωής κλέβουν την ειρήνη και την εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΞΑΝΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Η επικοινωνία είναι τρόπος ζωής. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να επικοινωνεί. Η σχέση του με τον Θεό ήταν η επικοινωνία μέσα στον παράδεισο. Η έξοδος από αυτόν διέκοψε αυτήν την επικοινωνία.
Χωρίς επικοινωνία ο άνθρωπος εγκλωβίζεται στις σκέψεις του, τις οποίες δεν μπορεί να τις μοιραστεί με άλλον γιατί απομονώνεται με αποτέλεσμα να τον πνίγουν.
Μόνος του πλέον ο άνθρωπος, χωρίς επικοινωνία, χωρίς δόσιμο, χωρίς σχέση, χάνει την απλότητά του, θυμώνει εύκολα και μετατρέπεται σε «άγριο θηρίο έτοιμο να κατασπαράξει το θήραμά του».
Αυτήν την επικοινωνία ήρθε ο Χριστός στην γη για να αποκαταστήσει. Έδωσε την εντολή της αγάπης, «αγαπάτε αλλήλους», ως μόνο τρόπο για να μπορέσει ο άνθρωπος να επανέλθει στην πρώτη του κατάσταση, να ηρεμήσει και να αρχίσει να επικοινωνεί με τον πλησίον.
Μέσα σ' αυτές τις σκέψεις έρχεται αυθόρμητα προβληματισμός, βλέποντας ανθρώπους να διακόπτουν αυτή την επικοινωνία και να εγκλωβίζονται πίσω από τις ιδεοληψίες τους.
Ανθρώπους που αισθάνονται αδιάβλητοι, υπεράνω κριτικής και ελέγχου, έχοντας «αναπαύσει» τη συνείδησή τους στην απόλυτη βεβαιότητα ότι κατέχουν το σωστό.
Όταν αυτή η βεβαιότητα ακυρώνει την ενσυναίσθηση, την αγάπη και τα απλά, τα αυτονόητα της ζωής, αναρωτιέμαι... πώς φτάνει ο άνθρωπος σε αυτή την τύφλωση;
Αναζητώντας απαντήσεις από την σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά διαβάζοντας και από τους Αρχαίους Σοφούς, βλέπει κανείς πως αυτή η διαδρομή είναι παλιά και πάντα ίδια.
Είναι η αλυσίδα που ξεκινά από την ευημερία και την απόλυτη βεβαιότητα, η οποία γεννά την Ύβρη, την αλαζονεία, τον εγωισμό και την περιφρόνηση των ορίων. Ο άνθρωπος τυφλώνεται, παύει να βλέπει καθαρά, θεωρεί το λάθος του για σωστό και αποκόπτεται σταδιακά, αλλά δυναμικά από τους γύρω του.
Όμως, αργά ή γρήγορα, έρχεται η Νέμεσις, η ίδια η ζωή που επαναφέρει την αλήθεια και προσγειώνει απότομα τον υβριστή.
12 Οκτωβρίου – Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Σήμερα, 12 Οκτωβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, ενός από τους σπουδαιότερους μυστικούς θεολόγους της Εκκλησίας μας, ο οποίος με τη ζωή, την προσευχή και τη διδασκαλία του ανέδειξε το μεγαλείο της ζωντανής κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό.
Ο Άγιος Συμεών γεννήθηκε το 949 μ.Χ. στη Γαλάτη της Παφλαγονίας και από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον δρόμο της αφιερώσεως στον Χριστό.
Έζησε με βαθιά μετάνοια, αδιάλειπτη προσευχή και θερμή αγάπη προς τον Θεό, αναζητώντας όχι μια τυπική σχέση με την πίστη, αλλά την προσωπική εμπειρία της θείας Χάριτος.
Η διδασκαλία του παραμένει μέχρι σήμερα ένας πολύτιμος πνευματικός θησαυρός για κάθε χριστιανό.
Ο Άγιος Συμεών τόνιζε ότι ο άνθρωπος καλείται να γνωρίσει τον Θεό βιωματικά, μέσα από την κάθαρση της καρδιάς, την ταπείνωση, την ειλικρινή μετάνοια και την προσευχή. Η πίστη, όπως δίδασκε, δεν είναι απλώς λόγια και εξωτερικές συνήθειες, αλλά μια ζωντανή σχέση αγάπης με τον Ιησού Χριστό.
Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026
Η εκ των μυχίων αγάπη
του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Στον πρώτο Επίσκοπο Κρήτης, αγαπητοί μου αδελφοί, αναφέρεται σήμερα ο Απόστολος Παύλος, κατά το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής των Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15).
Στον Άγιο Τίτο, λοιπόν, παραθέτει λόγους καθοδηγητικούς, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει και να εξομαλύνει την επικρατούσα άσχημη κατάσταση στην Εκκλησία της Κρήτης.
Τα προβλήματα ήταν πάμπολλα. Δεν υπήρχε ενότητα στη χριστιανική κοινότητα. Οι πιστοί ήταν διαχωρισμένοι, διασπασμένοι σε ομάδες, ενώ παρατηρούνταν άσχημες συμπεριφορές ακόμη και από τους ίδιους τους κληρικούς.
Παράλληλα, πολλοί στερούνταν της ορθής κατήχησης, εξαιτίας της προϋπάρχουσας κατάστασης. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, για ακόμη μία φορά, κάποιοι χριστιανοί εξ Ιουδαίας χώρας και νοοτροπίας περιέπλεκαν την ατόφια πίστη στον Χριστό με τα δικά τους φαρισαϊκά γνωρίσματα και τις εμμονές τους.
Έτσι, λοιπόν, ο Παύλος παρεμβαίνει, επιδιώκοντας, τώρα που η Εκκλησία βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της βήματα, να επαναευαγγελίσει τους πιστούς μέσω του Επισκόπου τους και να προλάβει την πλήρη διάσπασή τους.
Τονίζει ότι οι χριστιανοί δεν πρέπει να αναλώνονται σε διαμάχες θεολογικές, πολιτικές και φυλετικές, αλλά να αφοσιώνονται σε αγαθές πράξεις, στη φιλανθρωπία και σε ό,τι προάγει την ενότητα.
Παράλληλα, επισημαίνει ότι η πίστη και τα δόγματα δεν αλλάζουν.
Γι’ αυτό και υπογραμμίζει, με ιδιαίτερη αυστηρότητα, ότι, ύστερα από μία ή δύο νουθεσίες, όσοι επιμένουν να σπέρνουν τη διχόνοια πρέπει να αποφεύγονται, καθώς η συναναστροφή μαζί τους κινδυνεύει να οδηγήσει σε περαιτέρω εντάσεις και διαμάχες.
Αν σταθούμε εδώ, θα διακρίνουμε το πνεύμα του μεγάλου Παύλου, το οποίο διατρέχει διαχρονικά την πορεία της Εκκλησίας, από την εποχή του Αποστόλου και τις Οικουμενικές Συνόδους έως και τις ημέρες μας.
ΟΙ ΔΟΚΗΣΙΣΟΦΟΙ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ
«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ
δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν
αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11)
«Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀκολουθεῖ πλανερὲς διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μιὰ δυὸ φορές, κι ἂν δὲν ἀκούσει ἄφησέ τον, μὲ τὴ βεβαιότητα πὼς αὐτὸς ἔχει πιὰ διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει, καταδικάζοντας ἔτσι ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του».
Η Κυριακή Δ’ Λουκά είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην μνήμη των 367 Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, αυτής που έδωσε θεολογικό και δογματικό τέλος στην Εικονομαχία, ξεκαθαρίζοντας ότι ο Χριστός και οι Άγιοι μπορούν να ιστορούνται στους ναούς και να τιμώνται από τους πιστούς.
Ο Χριστός, διότι είναι ο Υιός του Θεού που προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, έγινε ένας από εμάς, και οι άγιοι, διότι είναι οι εικόνες του Θεού, τουτέστιν οι εικόνες του Υιού και Λόγου του Θεού και σωματικά και πνευματικά.
Ίσως αναρωτηθούμε κατά πόσον αυτή η εορτή έχει κάποιο νόημα στους καιρούς μας. Κι αυτό διότι έχουμε τη δυνατότητα, εφόσον είμαστε ενταγμένοι στην Εκκλησία και τη ζωή της, να γνωρίζουμε ποιες είναι οι αιρέσεις και να μην κινδυνεύουμε να πλανηθούμε. Τα χρόνια των Πατέρων οι αιρέσεις δίχαζαν την Εκκλησία. Ισχυρά πνευματικώς πρόσωπα είχαν ακολούθους και διέδιδαν τις πλανεμένες ιδέες τους στους πιστούς, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλες διαμάχες και κίνδυνοι περί της αληθείας.
Σήμερα κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα τον εκκλησιαστικό αναφορικά με τα δόγματα. Υπάρχουν όμως συμπεριφορές και νοοτροπίες, οι οποίες λειτουργούν ως αφορμήσεις πλάνης και δυσκολεύουν την μαρτυρία του μηνύματος της Εκκλησίας στους καιρούς μας, για τον πρόσθετο λόγο ότι οι φορείς τους διεκδικούν την αυθεντία, την βεβαιότητα ότι είναι οι σωστοί και αναζητούν και καταλογίζουν αιρετικές τοποθετήσεις σε όσους προσπαθούν να δώσουν το μήνυμα του Ευαγγελίου στη γλώσσα που καταλαβαίνει ο σύγχρονος άνθρωπος.
Φανατίζουν οι προστάτες του Θεού και δημιουργούν κλίμα διχασμού στην Εκκλησία. Αντί να φωτίζουν και να επισημαίνουν θέσεις, αναζητούν εχθρούς, κάτι που είναι το σήμα κατατεθέν του φανατικού. Πρέπει να έχω εχθρούς, για να δικαιολογώ την ύπαρξη και παρουσία μου.
Ὁ Ἅγιος Φίλιππος ὁ Ἀπόστολος
Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης καὶ ἦταν διάκονος μεταξὺ τῶν ἑπτὰ διακόνων τῆς πρώτης Ἐκκλησίας στὴν Ἱερουσαλὴμ (Πράξ. στ’).
Ἐπίσης, ἦταν ἔγγαμος καὶ εἶχε τέσσερις θυγατέρες, προικισμένες μὲ προφητικὸ χάρισμα. (Πράξ. κα’ 8 – 9). Ὁ Φίλιππος, ὅμως, δὲν στάθηκε μόνο στὴν Ἱερουσαλήμ.
Πῆγε στὴ Σαμάρεια καὶ κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο, σὰν γνήσιος καὶ αὐτὸς «Ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ πίστιν ἐκλεκτῶν θεοῦ καὶ ἐπὶ γνῶσιν ἀληθείας τῆς κατ’ εὐσέβειαν». Δηλαδὴ Ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ διδάξει μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ἐξέλεξε ὁ Θεός, τὴν πίστη καὶ τὴν ἐπίγνωση τῆς ἀλήθειας, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν εὐσέβεια.
Ἐκεῖ στὴν Σαμάρεια, διὰ τοῦ κηρύγματός του βάπτισε χριστιανὸ τὸν Σίμωνα τὸν μάγο. Ἔπειτα, ὁ Φίλιππος συνάντησε στὸ δρόμο του τὸν Εὐνοῦχο τῆς βασίλισσας Κανδάκης, καὶ ἀφοῦ τὸν κατήχησε, βάπτισε καὶ αὐτὸν Χριστιανό. Κατόπιν, πῆγε στὶς Τράλλεις τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπου μὲ τὴ διδασκαλία του ἔπεισε ὅλους σχεδὸν τοὺς κατοίκους τῆς πόλης νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό.
Ὁ Φίλιππος στὴν πόλη αὐτή, ἀφοῦ ἔκτισε καὶ χριστιανικὸ ναό, παρέδωσε στὸν Θεὸ τὴν ψυχή του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)