Κάποια στιγμή στη ζωή σου
θα βρεθείς μπροστά σε ένα βάρος που δεν διάλεξες.
Ένα τηλεφώνημα, μια συνάντηση, κάτι που αλλάζει τον δρόμο σου.
Μια ευθύνη που έρχεται χωρίς να σε ρωτήσει.
Και τότε καταλαβαίνεις πόσο εύθραυστα είναι όσα θεωρούσες δεδομένα.
Στη μέση της Σαρακοστής προβάλλεται ο Σταυρός.
Δεν εμφανίζεται για να σου μιλήσει για τον πόνο.
Τον γνωρίζεις ήδη πολύ καλά.
Στέκεται μπροστά σου για να σου θυμίσει κάτι βαθύτερο.
Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίος
Στους Χαιρετισμούς της Παναγίας συναντούμε λόγους σύντομους αλλά γεμάτους θεολογικά μηνύματα.
Η εκκλησιαστική υμνογραφία χρησιμοποιεί απλές εικόνες και κατανοητές, για να φανερώσει μεγάλες αλήθειες της πίστεως. Διαβάζουμε στην τέταρτη Στάση των Χαιρετισμών: «Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ ἡλίου, χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους»¹.
Με τον λόγο αυτό η Εκκλησία στρέφει το βλέμμα των πιστών προς την Παναγία και βοηθά να κατανοηθεί το μυστήριο της παρουσίας της στο έργο της σωτηρίας.
Δεν πρόκειται απλώς για μια ποιητική έκφραση, αλλά για μια θεολογική μαρτυρία για τον τρόπο με τον οποίο το φως της σωτηρίας ήρθε στον κόσμο.
Η Εκκλησία ονομάζει τον Χριστό «νοητόν ήλιον». Όπως ο φυσικός ήλιος φωτίζει τη γη και χαρίζει ζωή σε όλη τη δημιουργία, έτσι και ο Χριστός φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου και τον οδηγεί στην αληθινή ζωή.
Ο ίδιος διακηρύσσει στο Ευαγγέλιο: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι αλλά θα έχει το φως της ζωής»².
Το φως αυτό δεν είναι απλώς μια διδασκαλία αλλά η ζωντανή παρουσία του Χριστού που φωτίζει, ελευθερώνει από το σκοτάδι της αμαρτίας και ανοίγει μπροστά τον δρόμο της ζωής.
Μέσα σε αυτή την εικόνα κατανοούμε και τον ρόλο της Θεοτόκου. Ο χαιρετισμός την ονομάζει «ἀκτίνα» αυτού του νοητού ηλίου. Η ακτίνα δεν είναι ο ίδιος ο ήλιος αλλά μεταφέρει το φως του στον κόσμο.
Άγιος Πορφύριος
Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα απ’ αυτό που λέγεται μετάνοια και εξομολόγηση. Αυτό το μυστήριο είναι η προσφορά της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο.
Μ’ αυτό τον τέλειο τρόπο απαλλάσσεται ο άνθρωπος απ’ το κακό.
Πηγαίνομε, εξομολογούμαστε, αισθανόμαστε τη συνδιαλλαγή μετά του Θεού, έρχεται η χαρά μέσα μας, φεύγει η ενοχή.
Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αδιέξοδο. Δεν υπάρχει αδιέξοδο, γιατί υπάρχει ο εξομολόγος, που έχει την χάρι να συγχωρεί.
Μεγάλο πράγμα ο πνευματικός!
Εγώ από μικρός το είχα -και τώρα ακόμη. Όταν συνέβαινε να αμαρτήσω, το εξομολογιόμουνα και μου έφευγαν όλα. Πετούσα απ’ τη χαρά μου. Είμαι αμαρτωλός, αδύνατος· καταφεύγω στην ευσπλαχνία του Θεού, σώζομαι, γαληνεύω, τα ξεχνάω όλα.
Κάθε μέρα σκέπτομαι ότι αμαρτάνω, αλλά επιθυμώ ό,τι μου συμβαίνει να το κάνω προσευχή και να μην το κλείνω μέσα μου.
Η Ακαδημία Ψαλτικής Ειρμός και 400 μαθητές από την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, συν κλιμάκιο της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ), ψάλλουν τον Ακάθιστο Ύμνο στον παλαιοχριστιανικό Ιερό Ναό Παναγίας της Αχειροποιήτου Θεσσαλονίκης (5ος αι.). Χοροστατεί ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος. Διδασκαλία και Διεύθυνση: Σπυρίδων Ασπιώτης | Ακαδημία Ψαλτικής Ειρμός
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιόφιλος) να βλέπεις, ότι στις μόνες βιτρίνες καταστημάτων στις οποίες δε μαζεύεται κόσμος είναι συτές των βιβλιοπωλείων.
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιοπώλης) να βλέπεις στις βιτρίνες παλιών μικρών βιβλιοπωλείων της Σαλονίκης, βιβλιοπωλείων που ήταν φωλιές της σκέψης, τα βιβλία της βιτρίνας τους να έχουν χάσει τα χρώματά τους και τα φύλλα τους να κιτρινίζουν. Πράμα που σημαίνει στασιμότητα βιβλιοκίνησης.
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω και σαν βιβλιόφιλος και σαν βιβλιοπώλης) να μαθαίνεις απ΄ τις ίδιες τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, ότι τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ελλάδα, οι ”ενάρξεις επαγγέλματος” βιβλιοπωλείου, αν δεν είναι μηδενικές, μετριούνται στα τρία δάχτυλα του ενός χεριού.
Αντίθετα, οι ”ενάρξεις Καφέ και Φαγάδικών” είναι κάθε χρόνο τουλάχιστον 5.000, με μέσο όρος ζωής 18 μήνες. Πράμα που σημαίνει σε απλά ελληνικά, ότι αν αυτό συνεχιστεί μ΄ αυτό το ρυθμό, σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα χωρίς βιβλιοπωλεία και η μόνη χώρα που θα είναι γεμάτη Καφέ και Φαγάδικα.
Πράμα που σημαίνει, ότι ο λαός μας το μόνο που ξέρει με μαεστρία να κάνει, είναι να πίνει καφέδες, να πίνει τσίπουρα, ρακιές, ούζα και κρασιά, και να πίνει μαζί με όλα αυτά, μονορούφι, απνευστί, αφιλτράριστη, χωρίς σκέψη και ”…μετ΄ ευσυνειδήτου ακριβείας” όπως θα ΄λεγε κι ο Παπαδιάμάντης, την όποια διαδικτυακή και μη σαχλαμάρα.
Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος συνηθίζει τόσο πολύ την ευλογία που έχει δίπλα του, ώστε παύει να τη βλέπει.
Έτσι
και στην ενορία· ο ιερεύς που καθημερινά προσεύχεται, αγωνιά, τελεί τα
Μυστήρια, μνημονεύει ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων, ακούει πόνους,
σκουπίζει δάκρυα, πολλές φορές γίνεται ο πιο αδικημένος, γιατί θεωρείται
δεδομένος.
Εύκολα θαυμάζουμε έναν ιερέα μακρινό, έναν λόγο που ακούμε από αλλού, μια μορφή που δεν γνωρίζουμε από κοντά.
Όμως
τον δικό μας ιερέα, εκείνον που στέκεται κάθε Κυριακή μπροστά στην Αγία
Τράπεζα για εμάς, συχνά τον κρίνουμε αυστηρά, τον πληγώνουμε με λόγια,
τον μειώνουμε χωρίς να γνωρίζουμε τον κρυφό του αγώνα.
Κάποιοι βλέπουν τον Σταυρό και αφρίζουνε.
Κάποιοι Τον βλέπουνε και Τον χλευάζουν.
Σε άλλους ο Σταυρός φαντάζει αδιάφορος.
Και άλλοι, βγάζουνε μια ψευτοσυγκίνηση καθώς Τον αντικρίζουνε μα γρήγορα τον ξεχνάνε…
Υπάρχουν όμως να εκείνοι που Τον λαχταρούνε και Τον προσμένουν διαρκώς.
Υπάρχουν εκείνοι που Τον κοιτάνε και παίρνουν δύναμη από Εκείνον.
Υπάρχουν εκείνοι, που όταν Τον επικαλούνται, φαντάζει ο δικός τους ο σταυρός λίγο πιο ελαφρύς.
Υπάρχουνε εκείνοι, που ο Σταυρός τους φέρνει θύμηση Ανάστασης στον νου τους.
Σήμερα ο Σταυρός Αυτός υψώνεται…
Και ας γίνεται γύρω μας χαλασμός μεγάλος.
Σε κάποιο βιβλίο του Αντωνίου Μπλουμ λέει το εξής: κάποια μέρα
θα παρουσιαστώ στο δικαστήριο του Θεού και θα του πω:
Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες ἀσκήτευαν στὴ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα, στὴν περιοχὴ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ διάφορα μέρη.
Ὅμως Ἄραβες λῃστὲς ἐπιτέθηκαν κατὰ τῆς μονῆς καὶ συνέλαβαν τοὺς Πατέρες αὐτῆς, ποὺ δὲν μπόρεσαν ἢ δὲν θέλησαν νὰ φύγουν.
Καὶ ἀφοῦ τοὺς βασάνισαν μὲ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ ὑποδείξουν στοὺς λῃστὲς τοὺς κρυμμένους θησαυροὺς τῆς μονῆς, τοὺς θανάτωσαν.
Ἄλλους τούς ἀποκεφάλισαν, ἄλλους τοὺς τεμάχισαν καὶ ἄλλους τοὺς κατατρύπησαν μὲ τὰ ξίφη τους.
Καὶ μὲ
αὐτὸν τὸν τρόπο, εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ καὶ προσευχόμενοι, παρέδωσαν οἱ
Ἅγιοι τὶς μακάριες ψυχές τους στὸν Κύριο, ἀπολαμβάνοντας τὴν αἰώνια ζωὴ
τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπέμειναν πρόθυμα τοὺς μακροὺς
ἀγῶνες τῆς ἀσκήσεως καὶ τὸ μαρτύριο τῆς ἐπίπονης ἀθλήσεως.
Τὴν φρικτὴ ἐκείνη σφαγὴ περιέγραψαν, ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Σαββαΐτης († 13 Ἰουλίου), ὁ ἀνεψιὸς τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ καὶ ὁ Ὅσιος Ἀντίοχος ὁ Πάνδεκτος († 24 Δεκεμβρίου).
Μεταξὺ τῶν ἁγίων Ἀββάδων ἀναφέρεται καὶ ὁ Ὅσιος Θεόκτιστος.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος ἁγιόλεκτοι ἄρνες, ἐξωρμημένοι ἐκ χωρῶν διαφόρων, τῇ Ποίμνῃ συνεδράμετε Σάββα τοῦ σοφοῦ· ὅθεν θανατούμενοι, ἀπηνείᾳ βαρβάρων, χαίροντες ἀνήλθετε, πρὸς οὐράνιον μάνδραν, καθάπερ Ὅσιοι καὶ Ἀθληταί, ἐκδυσωποῦντες, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καλημέρα
στους ανθρώπους που ανοίγουν τα παράθυρα της ζωής τους κάθε πρωί, για
να μπει φως, φρέσκος αέρας, αέρας που παίρνει μακριά κάθε τι αρνητικό.
Γιατί μια νέα μέρα ξεκινάει και την γεμίζω με ότι καλύτερο έχουν.
Το κάνουν μοναδικό.
Καλημέρα στους σπάνιους ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε καλά, που είναι φάρμακο για την ψυχή.
Αρκεί
να τους έχουμε κοντά μας, να ακούσουμε τη φωνή τους, να περνάμε χρόνο
μαζί τους, και να μας δίνουν ένα ευχάριστο συναίσθημα ευεξίας.
Συγχωρείτε τους πάντες.
Συγχωρείτε κι όταν σας φταίξουν λίγο
και όταν σας φταίξουν πολύ.
Ρίξε ένα χαμόγελο εκεί που δεν το περιμένουν.
Πες ένα “σε σκέφτομαι” χωρίς λόγο.
Κράτα λίγο παραπάνω το χέρι που ήδη κρατάς.
Γιατί η αγάπη δεν είναι κάτι σπάνιο που πρέπει να φυλάς
σε γυάλα είναι ενέργεια που πολλαπλασιάζεται όσο την δίνεις.
Κι αν σήμερα νιώθεις άδειος, ακόμα καλύτερα.
Σταυρωνόμαστε πάνω σ’ αυτό το βαρύ σταυρό και περιμένουμε δια της προσευχής μας, ο ίδιος ο Θεός να μιλήσει και να ενεργήσει.
Άλλο η αντίδρασή μας όταν αδικούμαστε υλικά και άλλο όταν αδικούμαστε πνεματικά.
Αν η αδικία είναι υλική, μπορεί κανείς και να διαμαρτυρηθεί, όχι για να αποκατασταθεί υλικώς, αλλά να αποδείξει ότι δεν πρέπει να ”σκοτώνουμε” την αλήθεια.
Αυτή η διαμαρτυρία που γίνεται με Θείο Φόβο και ταπείνωση συνίσταται.
Αν όμως η αδικία είναι πνευματική π.χ. συκοφαντία, επειδή αυτός που την διαπράττει είναι κυριευμένος από μεγάλα δαιμόνια και δεν πρόκειται να υποχωρήσει, αντί άλλης απαντήσεως, να είναι η απόλυτη σιωπή μας.
Έτσι παίρνουμε τη μορφή της απολύτου σταυρώσεως.
