Ποια από τις δύο γυναίκες μου ν' απαρνηθώ για να βαφτιστώ Χριστιανός; Μου είναι αδύνατο ν' αποφασίσω.

  

Μια αληθινή ιστορία από τα χρόνια του μακαριστού ιεραποστόλου π. Κοσμά Γρηγοριάτη

Βρισκόμαστε σε κάποιο γραφικό χωριουδάκι του Ζαΐρ (σημερινό Κονγκό). Η τροπική βλάστηση γύρω βρίσκεται σε έξαρση. Οι μπανανιές πιο κει, κατάμεστες από καρπούς, γέρνουν τα κλαδιά τους κι ο φοίνικας δίπλα στη χορταρένια καλύβα καμαρώνει περήφανος για τη λεβεντιά του.

Συλλογισμένος και πικραμένος ένας γέροντας Ζαϊρινός κάθεται έξω από το αρχοντικό του καλύβα, μασουλώντας ζαχαροκάλαμο.

Μα, γιατί δεν με θέλει εμένα ο Χριστός; ψελλίζει με παράπονο.Τι κι αν έχω δύο γυναίκες και είκοσι παιδιά μαζί τους; Εγώ θέλω να γίνω Χριστιανός. Να βαπτιστώ Ορθόδοξος. Όχι, είπε όμως ο ιεραπόστολος, ο πατήρ Κοσμάς. Όχι! Ο Χριστός αυτό δεν το θέλει.

Το βράδυ, γύρω απ’ τη φωτιά, κάλεσε σε οικογενειακό συμβούλιο τις δύο γυναίκες κι όλα του τα παιδιά.

Τους μίλησε για τις σκέψεις του, τον ιερό πόθο του, την επιθυμία του να βαπτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος και το φοβερό κώλυμα, που τον εμπόδιζε να φτάσει στην πραγματοποίηση αυτού του σκοπού.

Οπωσδήποτε θέλει να ασπαστεί τον Χριστιανισμό, την Ορθοδοξία. Διακαής ο πόθος του. Τα δάκρυα κυλούν στο μελαψό, χαρακωμένο από ρυτίδες, πρόσωπό του.

Πάλη και αγώνας μεγάλος μέσα του. Φοβερό το δίλημμα. Ύστερα απ’ όσα είδε και άκουσε για τούτη την αληθινή θρησκεία. Από την άλλη μεριά, όμως, αγαπά και τις δύο γυναίκες του πολύ και του είναι αδύνατο ν' αποφασίσει ποια απ’ τις δύο ν' απαρνηθεί.

Έλεγε συγκρατώντας με κόπο τα δάκρυα του:

Ποια ν' απαρνηθώ; Μου είναι αδύνατο ν' αποφασίσω.
Άφωνα τα παιδιά μαζεύτηκαν στη γωνιά τους κι έγειραν τούτη τη νύχτα όχι μόνο νηστικά ως συνήθως, αλλά και πικραμένα, για να κοιμηθούν.

Ποια τύχη θα είχε άραγε αυτή η ιστορία;

Ο γερό - Ζαϊρινός στριφογύριζε όλη τη νύχτα στα χορτάρινα στρωσίδια.

Ζήσε λίγο και για σένα.

  

Mην επιτρέπεις στην κοινωνία να σε συνθλιψει
Ξέρω.. είναι δύσκολο να κλείσεις τα μάτια και τα αυτιά σου σε όλη την τρέλα που υπάρχει εκεί έξω.
Δύσκολο να μην σε επηρεάζουν οι φωνές, οι απαιτήσεις, η πίεση, η σύγκριση.
Αλλά μέσα στη μέρα χρειάζεσαι μια παύση.
Μια μικρή αποσύνδεση από τον θόρυβο του κόσμου.
Χρειάζεσαι μια ανάσα χωρίς άγχος.
Μια σκέψη χωρίς προβλήματα.

Πώς αντιμετωπίζεται η σύγχυση των λογισμών

  

Η σύγχυση των λογισμών και των αισθημάτων σας με τον καιρό θα καταλαγιάσει, φτάνει εσείς να μην πάψετε να ενδιαφέρεστε μ’ όλο σας το ζήλο γιά ένα πράγμα:

Πώς θα κάνετε πάντα ό,τι είναι ευάρεστο στόν Κύριο. Καί γιά νά τό κατορθώσετε, πρέπει πρώτα-πρώτα να διατηρείτε αδιάλειπτα στό νού σας τη μνήμη του Θεού και τη μνήμη του θανάτου. 

Αυτές οι δυό μνήμες θα γεννήσουν και θα στερεώσουν μέσα σας το φόβο του Θεού, που παρακινεί στην αρετή, αποτρέπει από την αμαρτία, συντηρεί στην ψυχή τα καλά και εξολοθρεύει τα πονηρά.

Με τη μνήμη του Θεού βλέπετε συνέχεια τόν Κύριο μπροστά σας και μέσα σας, ενώ συνάμα αποκτάτε την ικανότητα να διακρίνετε ό,τι έμπαθές γεννιέται στην καρδιά καί νά τό διώχνετε. Σ’ αυτό ακριβώς συνίσταται ο πευματικός αγώνας.

Μή λέτε, “Δέν μπορώ”. Αυτή η κουβέντα δεν είναι χριστιανική. Εμείς οι χριστιανοί λέμε: «Όλα τα μπορώ. Όχι, όμως, μόνος μου, αλλά με τη βοήθεια του Θεού”. «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντί με Χριστώ», βεβαίωνε ο απόστολος Παύλος (Φιλιπ. 4:13). 

Κάθε ψυχούλα τον Χριστό χρειάζεται.

  

 

π. Ανανίας Κουστένης

Κάθε άνθρωπος τον Ιησού Χριστό ζητάει. Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος. Δεν φτάνει μόνο το ψωμί που δίνουν τα συστήματα, η ψυχή με τι θα τραφεί;

Η ψυχή είναι η ουσία του όντος. Το σώμα είναι το περίβλημα, ο ναός της ψυχής.

Όταν δώσεις στον άνθρωπο τον Χριστό, την ειρήνη Του και τη χάρη Του, τότε ο άνθρωπος ανασταίνεται και μπορεί να ζήσει λιτότατα.

Τι χρειάζεται; Λίγο ψωμάκι να φάει, ένα ρούχο να ρίξει απάνω του και μια τρύπα να μείνει.

Όταν δεν έχει όμως τη χάρη του Χριστού, τα θέλει όλα γιατί δεν έχει τίποτε. Σήμερα τα θέλουμε όλα, γιατί οι περισσότεροι δεν έχουμε τίποτα.

Λήξη Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας-Σχολών Γονέων Ι.Μ. Πειραιώς

 

 

Παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ πραγματοποιήθηκε την, Κυριακή 24 Μαΐου 2026, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, η τελετή λήξης των συναντήσεων των Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας- Σχολών Γονέων των ενοριών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

Παρόντες στην τελετή ήταν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της τοπικής μας Εκκλησίας Πρωτ. Ιωάννης Παναγιώτου, ο πρόεδρος των Κέντρων Πρωτ. Βασίλειος Τσιμούρης, ο Διευθυντής των Κέντρων Πρωτ. Βασίλειος Σιγάλας, καθώς και οι υπεύθυνοι Ιερείς Νεότητος, αφού για πρώτη φορά φέτος λειτούργησαν σε όλες τις ενορίες, στο πλαίσιο του Τομέα Νεότητος, Κέντρα Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολές Γονέων.

Ομιλητής στην τελετή ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στους γονείς μεταξύ άλλων είπε: Ένας πολύ εξαιρετικός φιλόσοφος από την δική μας παράδοση, ο γνωστός Αντισθένης, έγραψε ένα φοβερό επίγραμμα, ως επιστέγασμα όλων των δηλώσεων, της σοφίας και της γνώσεως της ευρωπαϊκής μας Ηπείρου, που έλεγε: “Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις”. Δηλαδή μπορούμε να κατανοήσουμε τα πράγματα, όταν μελετούμε τις έννοιες, όταν ετοιμολογούμε, όταν δηλαδή γινόμαστε αληθινοί και ουσιώδεις εραστές της γνώσεως.

Θα ήθελα, λοιπόν, να καταθέσω στην αγάπη σας τρεις προτάσεις προς επιστηριγμόν.

Η πρώτη είναι, πώς αντιμετωπίζουμε το άγχος και τον ψυχισμό των νέων ανθρώπων. Η δεύτερη για την υπευθυνότητα της γονεϊκότητος, τί σημαίνει να είσαι γονιός, τί είναι να είσαι γονιός. Και η τρίτη για την συχνή παραβατικότητα των νέων ανθρώπων.

Ο ηθοποιός Πέτρος Ξεκούκης για την Αλίκη Βουγιουκλάκη

 

Η μητρότητα δεν είναι μόνο μια εμπειρία αγάπης και χαράς.

  

 

Πρόσφατα διάβασα για ένα ενδιαφέρον πείραμα.

Ζητήθηκε από τριάντα άνδρες, να ακολουθήσουν έστω για λίγες ημέρες, το πρόγραμμα μιας γυναίκας στις πρώτες ημέρες μετά τον τοκετό.

Τα συνεχόμενα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα, η αδιάκοπη φροντίδα του βρέφους, η σωματική εξάντληση και η ελάχιστη δυνατότητα προσωπικού χρόνου, αποδείχθηκαν πολύ πιο απαιτητικά απ’ όσο φαντάζονταν.
Μέσα στις πρώτες ημέρες, οι περισσότεροι εγκατέλειψαν και τελικά μόνο δύο-τρεις κατάφεραν να ολοκληρώσουν το πρόγραμμα.

Η μητρότητα, ιδιαίτερα το πρώτο διάστημα μετά τη γέννηση ενός παιδιού, συνιστά μια κατάσταση ακραίας σωματικής, συναισθηματικής και ψυχικής καταπόνησης.

Έρευνες δείχνουν ότι ο ύπνος της μητέρας μειώνεται δραματικά τους πρώτους μήνες.
Η παρατεταμένη στέρηση ύπνου, επηρεάζει τη συγκέντρωση, τη μνήμη, τη συναισθηματική σταθερότητα και τη συνολική λειτουργία του εγκεφάλου.
Δεν είναι τυχαίο ότι η χρόνια έλλειψη ύπνου, θεωρείται ένας από τους πιο επιβαρυντικούς παράγοντες για την ψυχική και όχι μόνο υγεία.

Μέσα σε αυτή την εξάντληση, η μητέρα καλείται να ανταποκριθεί σε έναν νέο και απαιτητικό ρόλο, να φροντίσει ένα απόλυτα εξαρτημένο βρέφος και ταυτόχρονα να διαχειριστεί τις δικές της σωματικές και ψυχικές μεταβολές.
Γι’ αυτό η μητρότητα δεν είναι μόνο μια εμπειρία αγάπης και χαράς.
Είναι και μια περίοδος μεγάλων απαιτήσεων, που χρειάζεται κατανόηση, στήριξη και ουσιαστική συνδρομή και συμμετοχή από το περιβάλλον.
Συχνά θεωρούμε αυτονόητο ότι η μητέρα θα τα καταφέρει. Η αλήθεια όμως είναι ότι πίσω από αυτή την αυτονόητη εικόνα, κρύβεται πολλές φορές ένας καθημερινός άθλος.

Η καλοσύνη σε κάνει δυνατό, όχι τα πλούτη.

  

«Παιδί μου, όταν βλέπεις έναν συνάνθρωπο να πονάει, μην προσπερνάς.

 Στάσου μια στιγμή. Μίλησέ του με γλυκιά καρδιά.

 Ένα κομμάτι ψωμί, ένα ζεστό ρόφημα, ένα βλέμμα αγάπης αυτά είναι 

που μετράνε πάνω απ’ όλα. Μη ρωτάς ποιος είναι κι από πού έρχεται.

 Κοίτα μόνο ότι είναι άνθρωπος σαν εσένα.

Κάθε καλό που κάνεις στο μικρότερο αδερφό σου, στο χέρι του Θεού το δίνεις.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

  

Ὅλην συγκροτήσαντες, τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιστήμην, καὶ τῷ θείῳ Πνεύματι, συνδιασκεψάμενοι, τὸ μακάριον, καὶ σεπτὸν Σύμβολον, οἱ σεπτοὶ Πατέρες, θεογράφως διεχάραξαν, ἐν ᾧ σαφέστατα, τῷ Γεγεννηκότι συνάναρχον, τὸν Λόγον ἐκδιδάσκουσι, καὶ παναληθῶς ὁμοούσιον, ταῖς τῶν Ἀποστόλων, ἑπόμενοι προδήλως διδαχαῖς, οἱ εὐκλεεῖς καὶ πανόλβιοι, ὄντως καὶ θεόφρονες.

Οι θεούμενοι που μετέχουν της δόξης του Θεού, δηλαδή οι Προφήτες, Απόστολοι, Πατέρες, όσιοι, Άγιοι, είναι το θεμέλιο και η βάση της εκκλησιαστικής ζωής.

Η Εκκλησία δεν είναι μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, αλλά το τεθεωμένο Σώμα του Χριστού και κοινωνία Θεώσεως. Κεφαλή της είναι ο Χριστός και μέλη της είναι οι κατά διαφόρους βαθμούς μετέχοντες της Θεώσεως, που λέγονται θεούμενοι.
Όσοι έχουν εμπειρία του Θεού, είναι τα πραγματικά μέλη της Εκκλησίας, αφού η Εκκλησία «δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα», αλλά «οι εμπειρίαν έχοντες». Τα μέλη της Εκκλησίας δεν καθορίζονται από την ηθική τους συγκρότηση, αλλά από το κατά πόσον μετέχουν της Θεώσεως και είναι θεούμενοι.
«Οπότε, δεν έχουμε πλέον έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι καλός ή κακός. Έχουμε ανθρώπους οι οποίοι είναι φωτισμένοι ή δεν είναι φωτισμένοι, είναι θεούμενοι ή δεν είναι θεούμενοι».

Οι θεούμενοι είναι η αυθεντία στην Εκκλησία, γιατί αυτοί απέκτησαν την αληθινή, απλανή γνώση του Θεού.
Ο λαός που ακολουθεί τους θεουμένους έχει αληθινή πίστη. Άλλο είναι η γνώση του Θεού και άλλο είναι η πίστη περί του Θεού.

«Εάν κανείς φθάνει στον φωτισμό και την θέωση, τότε θα έχει την ίδια εμπειρία που έχουν όλοι οι θεούμενοι και, άρα, ακριβώς την ίδια γνώση που έχουν οι θεούμενοι και γι’ αυτό υπάρχει ταυτότητα γνώσεως του Θεού υφ’ όλων των θεουμένων όλης της Ιστορίας.
Εκείνοι που έχουν γνώσεις περί του Θεού, μέσω των θεουμένων, είναι εκείνοι που έχουν ορθή πίστη περί του Θεού. Αλλά η ορθή πίστη περί του Θεού δεν σημαίνει και γνώση του Θεού.
Άλλο να γνωρίσουμε τον Θεό “πρόσωπον προς πρόσωπον”, άλλο είναι να πιστεύουμε σωστά περί του Θεού, διότι έχουμε οδηγούς τους θεουμένους.
Είναι όπως είναι ο μαθητής αστρονόμος με τον επιστήμονα αστρονόμο που βλέπει με το τηλεσκόπιο. Το ίδιο ακριβώς, ίδια σχέση υπάρχει».

Οι θεούμενοι είναι οι απλανείς διδάσκαλοι στην Εκκλησία, και στην διδασκαλία τους στηριζόμαστε για να γνωρίσουμε και εμείς εκ πείρας τον Θεό. Η διδασκαλία των θεουμένων είναι τα κτιστά ρήματα και νοήματα της εμπειρίας τής ακτίστου Χάριτος που έχουν βιώσει.

Πεντηκοστή στην ενορία μας

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀλφαῖος καὶ Κάρπος οἱ Ἀπόστολοι ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα

 

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Κάρπος ἔζησε τὸν 1^ο αἰώνα μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Τρωάδα τοῦ Ἑλλησπόντου. Φιλοξένησε στὴν οἰκία του τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ ἔγινε βοηθὸς αὐτοῦ στὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ κομιστὴς τῶν ἐπιστολῶν ποὺ ἔστειλε ὁ Παῦλος πρὸς τὶς Ἐκκλησίες.

Ἀφοῦ περιόδευσε πολλὲς πόλεις καὶ κήρυξε μὲ ἱερὸ ζῆλο τὸ Εὐαγγέλιο, ἐγκαταστάθηκε ἀπὸ τὸν Παῦλο Ἐπίσκοπος Βεροίας τῆς Θράκης, ὅπου καὶ κοιμήθηκε ἀγωνιζόμενος μέχρι τὴν τελευταία του πνοὴ ὑπὲρ τῆς διαδόσεως τοῦ θείου λόγου.
Δεν γνωρίζουμε γιὰ ποιὸν ἀκριβῶς Ἀλφαῖο πρόκειται. Κατ’ ἄλλους πρόκειται γιὰ τὸν Ἰάκωβο τὸν Ἀλφαῖο, ἕναν ἀπὸ τοὺς Δώδεκα Ἀποστόλους καὶ ἀδελφὸ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, καὶ κατ’ ἄλλους, τὸ ὁποῖο εἶναι καὶ πιθανότερο, γιὰ τὸν Ἀλφαῖο ἢ τὸν Κλεόπα, σύζυγο τῆς Μαρίας, συγγενοῦς τῆς Θεοτόκου, ὁ ὁποῖος κατανάλωσε τὸ βίο του, μὲ τὴ σύζυγο καὶ τὰ τέκνα του, ἐργαζόμενος ὑπὲρ τῆς διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως.
Θείας χάριτος, τῇ κοινωνίᾳ, ἐκοινώνησας, δεσμῶν τῷ Παύλῳ, θεομακάριστε Κάρπε Ἀπόστολε, καὶ κοινωνοὺς θείας δόξης ἀνέδειξας, τοὺς δεξαμένους τὸ φέγγος τῶν λόγων σου. Ὅθεν πρέσβευε, Χριστῷ τῷ Θεῷ πανεύφημε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Καλημέρα!

  

Εάν νομίζετε ότι η περιπέτεια είναι επικίνδυνη,

Ξενάγηση Αρχιερέων στα Εκπαιδευτήρια της Ι.Μ. Πειραιώς

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, συνόδευσε τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνο και Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομο, στα Εκπαιδευτήρια της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, οι οποίοι έτυχαν της θερμής υποδοχής του Πνευματικού Υπευθύνου Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Βουρλάκου, καθώς και της Διοίκησης και των Διευθυντών.

Ο Σεβασμιώτατος, ξενάγησε τους δύο Μητροπολίτες, οι οποίοι βρέθηκαν στην τοπική μας Εκκλησίας, με αφορμή την Πανήγυρη του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις των Εκπαιδευτηρίων μας.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Νηπιαγωγείου είχαν ετοιμάσει μία μικρή έκπληξη, αφού τραγούδησαν και χόρεψαν παραδοσιακούς χορούς, στο πλαίσιο της προετοιμασίας τους για τη μεγάλη γιορτή λήξη που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2026, στις 19:00, στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά.

Οι Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς με τις συνοδείες τους χειροκρότησαν και ευλόγησαν τις προσπάθειες των παιδιών.

Η αληθινή δόξα γεννιέται μέσα από την ταπείνωση.

  

Ο κόσμος μάς διδάσκει να προβάλλουμε τον εαυτό μας, να ζητούμε αναγνώριση και πρωτεία.
Ο Χριστός όμως μάς φανέρωσε έναν διαφορετικό δρόμο:
τον δρόμο της διακονίας, της αγάπης και της ταπεινώσεως.

Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος μας υπενθυμίζει ότι εκείνος που υψώνει τον εαυτό του οδηγείται τελικά στη ντροπή, ενώ εκείνος που υπηρετεί με ταπείνωση τους άλλους δοξάζεται από τον Θεό.

Οἱ Ἅγιοι Μάξιμος καὶ Βικτωρίνος οἱ Ἱερομάρτυρες

 

  

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Μάξιμος καὶ Βικτωρίνος γεννήθηκαν στὴν πόλη Βρεσκία τῆς Ἰταλίας καὶ μαρτύρησαν στὴν πόλη Ἐβρὲ τῆς Γαλλίας κατὰ τὸ 384 μ.Χ. 

Ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Ρώμης Δάμασο Α’ (366 – 384 μ.Χ.) ἀπεστάλησαν, γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο στοὺς εἰδωλολάτρες. 

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ὁ Ἅγιος Μάξιμος ἦταν Ἐπίσκοπος καὶ ὁ Ἅγιος Βικτωρίνος διάκονος. 

Συνελήφθησαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ ἀποκεφαλίσθηκαν. Ἔτσι ἔλαβαν τὸν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας καὶ τοῦ μαρτυρίου.