Γιατί πάμε στήν Εκκλησία;

  

Δεν πάμε στην Εκκλησία επειδή, είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Πάμε γιατί ξέρουμε, πόσο εύκολα μπορούμε να γίνουμε χειρότεροι, απ’ αυτό που νομίζουμε.
Δεν πάμε επειδή, τα έχουμε όλα τακτοποιημένα μέσα μας. Πάμε ακριβώς επειδή, μέσα μας υπάρχει ακαταστασία. Πληγές που δεν φαίνονται. Ενοχές που δεν λέγονται. Φόβοι, που κρύβουμε, πίσω από χαμόγελα. Άνθρωποι, που συγχωρήσαμε με τα λόγια, αλλά όχι με την καρδιά.

Και ας το πούμε καθαρά:

Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος, για να μπεις στην Εκκλησία. Χρειάζεται να είσαι αληθινός. Γιατί έξω μπορείς να υποκρίνεσαι. Να δείχνεις δυνατός.  Να χαμογελάς ενώ διαλύεσαι. Να ανεβάζεις φωτογραφίες ευτυχίας, ενώ η ψυχή σου ζητάει βοήθεια.

Μέσα στην Εκκλησία όμως, δεν εντυπωσιάζεται ο Θεός, από την εικόνα που δείχνεις στους ανθρώπους. Εκεί στέκεσαι απέναντί Του, όπως πραγματικά είσαι. Και ίσως αυτό είναι, που μας ενοχλεί περισσότερο. Γιατί έχουμε μάθει να κρίνουμε τον άλλον, να σχολιάζουμε τον άλλον, να μετράμε τα λάθη του άλλου, να θυμόμαστε την πτώση του άλλου, και ξεχνάμε, να κοιτάξουμε τη δική μας ψυχή.

Πάμε στην Εκκλησία, όχι για να καταδικάσουμε τον κόσμο. Πάμε για να αλλάξουμε εμείς.

Παντελής Θαλασσινός - Ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης

 

Γιατί η 1η Σεπτεμβρίου είναι η αρχή του εκκλησιαστικού έτους;

  

Τι είναι η Ινδικτιών και γιατί η Εκκλησία αρχίζει το έτος της τον Σεπτέμβριο;
Κάθε χρόνο, την 1η Σεπτεμβρίου, ακούμε στην Εκκλησία ότι εορτάζουμε την «Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου ἔτους». Και εύλογα γεννιέται η απορία: Γιατί η Εκκλησία δεν αρχίζει το έτος της την 1η Ιανουαρίου, όπως το πολιτικό ημερολόγιο; Τι σημαίνει η λέξη «Ινδικτιών» και τι ιδιαίτερο έχει η πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου;
Η απάντηση έχει ιστορικές ρίζες, αλλά η Εκκλησία έδωσε σε αυτή την ημερομηνία ένα βαθύτερο πνευματικό περιεχόμενο.
Τι σημαίνει «Ινδικτιών»;
Η λέξη Ινδικτιών προέρχεται από το λατινικό indictio και αρχικά συνδεόταν με διοικητικούς και φορολογικούς υπολογισμούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σταδιακά καθιερώθηκε ένας κύκλος δεκαπέντε ετών, ενώ στη βυζαντινή παράδοση η 1η Σεπτεμβρίου αποτέλεσε την έναρξη του νέου ετήσιου κύκλου.
Η Εκκλησία, η οποία έζησε και αναπτύχθηκε μέσα σε αυτό το ιστορικό περιβάλλον, διατήρησε την ημερομηνία αυτή και την ενέταξε στο λειτουργικό της ημερολόγιο. Δεν περιορίστηκε όμως σε μια απλή υιοθέτηση ενός κοσμικού διοικητικού θεσμού. Έδωσε στην αρχή του νέου έτους χριστολογικό και σωτηριολογικό περιεχόμενο.
«Κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν»

Συμβουλές της γιαγιάς.....

 

Το χάρισμα της ιερωσύνης.

  

«Ξέρετε τι είναι μεγάλο πράγμα; Να βλέπεις έναν νέο άνθρωπο γονατισμένο μπροστά στην Αγία Τράπεζα και να ακούς:
«Ἡ θεία Χάρις, ἡ πάντοτε τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα…»

Από την πρώτη στιγμή η Εκκλησία λέει όλη την αλήθεια. Δεν χειροτονεί έναν τέλειο.

Παίρνει έναν άνθρωπο με τα ασθενή και τα ελλείποντά του και επικαλείται επάνω του τη Χάρη.

Αυτό να το θυμόμαστε όταν αργότερα βλέπουμε τις αδυναμίες των κληρικών. Δεν ανακαλύψαμε εμείς κάτι που αγνοούσε ο Θεός.

Το γνώριζε. Και όμως τον κάλεσε.

Γιατί έτσι εργάζεται ο Θεός από την αρχή. Παίρνει το ανθρώπινο και δεν το πετά επειδή είναι ατελές. Το καθαρίζει, το σηκώνει, το μεταμορφώνει και το κάνει τόπο της παρουσίας Του.

Ε, αυτό είναι Εκκλησία. Όχι μια συγκέντρωση ανθρώπων που τα κατάφεραν. Άνθρωποι που αφήνουν τον Θεό να κάνει μέσα στην αδυναμία τους κάτι που μόνοι τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν.

Και δόξα τω Θεώ, αυτό συνεχίζεται. Έχουμε επισκόπους που χειροτονούν.

Στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σε μεγάλες μητροπόλεις και σε μικρές κοινότητες. Νέα παιδιά προσέρχονται ακόμη στην Ιεροσύνη. Μορφωμένα παιδιά, οικογενειάρχες, άνθρωποι με δυνατότητες και δρόμους ανοιχτούς μπροστά τους, που κάποια στιγμή ακούνε μέσα τους εκείνο το «Ἀκολούθει μοι».

Να χαιρόμαστε γι’ αυτό. Γιατί ακούμε συχνά: «Δεν υπάρχουν κλήσεις». Ποιος το είπε;

Ο Θεός δεν σταμάτησε να καλεί. Μήπως εμείς σταματήσαμε να ακούμε;

Κάποτε ένα παιδί μεγάλωνε και ήξερε ότι ανάμεσα στους δρόμους που μπορεί να ανοίξει μπροστά του υπάρχει και αυτός: να προσφέρει ολόκληρη τη ζωή του στον Θεό.

Σήμερα του μιλάμε για όλα. Τι θα σπουδάσει. Πού θα εργαστεί. Πόσα θα κερδίζει. Πού θα ζήσει. Τι προοπτικές έχει. Καλά είναι αυτά.

Αλλά ποιος το ρωτά: «Παιδί μου, εσύ τι νομίζεις ότι ζητά ο Θεός από σένα;»

Μπορεί να μη ζητά την Ιεροσύνη. Μπορεί να το θέλει μέσα στον γάμο, στην επιστήμη, στην εργασία, μέσα στον κόσμο. Αλλά αφήστε ανοιχτή και την άλλη πόρτα. Μην τη σφραγίζετε πριν ακόμη μιλήσει ο Θεός. Και προσέχετε πώς μιλάτε για τους κληρικούς μπροστά στα παιδιά.

Δεν λέω να κρύβουμε το κακό. Το κακό δεν αγιάζεται επειδή το έκανε κληρικός. Αν υπάρχει αδικία, πρέπει να διορθωθεί. Αν άνθρωπος πληγώνεται, πρέπει να προστατευθεί.

Αλλά άλλο η διάκριση και άλλο η κατάκριση. Η διάκριση πονά για το λάθος. Η κατάκριση χαίρεται λίγο που το βρήκε. Εκεί να προσέξουμε.

Οἱ Ἁγίες 40 οἱ Παρθενομάρτυρες

 

 

Ὁ Ἀμμοῦν ἢ Ἄμμων ἦταν Διάκονος στὴν Ἀδριανούπολη τῆς Θρᾴκης καὶ διδάσκαλος 40 ἀσκητριῶν παρθένων. 

Αὐτὸν λοιπόν, ὁ ἡγεμόνας τῆς Ἀδριανούπολης Βᾶβδος, ἐπειδὴ δὲν δεχόταν νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, παρέπεμψε μαζὶ μὲ τὶς 40 μαθήτριές του στὸν Λικίνιο τὸν ἄρχοντα τῆς Θρᾴκης. 

Αὐτός, ἀφοῦ τὶς βασάνισε σκληρά, τὶς μὲν πρῶτες δέκα ἔκαψε ζωντανές, τὶς δὲ ἑπόμενες ὀκτὼ ἀποκεφάλισε, τὶς ἑπόμενες δέκα σκότωσε μὲ ξίφος, ἀφοῦ τὶς χτύπησε στὸ στόμα καὶ τὴν καρδιὰ καὶ τὶς ὑπόλοιπες δώδεκα θανάτωσε μὲ μαχαίρια καὶ πυρακτωμένα σίδερα στὸ στόμα. 

Τὸν δὲ Ἀμμοῦν θανάτωσε, ἀφοῦ τοῦ ἔβαλε πυρακτωμένη καλύπτρα στὸ κεφάλι (ἄλλοι ἀναφέρουν ὅτι, κατόπιν τὸν ἀποκεφάλισε). 

Ὅσον ἄφορα δὲ τὰ ὀνόματα τῶν 40 Ἁγίων Παρθένων, τὰ παραθέτουμε μὲ ἐπιφύλαξη, διότι ὁρισμένα ἀπ' αὐτὰ π.χ. Χάϊδω, Λάμπρω κ.λ.π. ἀνήκουν σὲ ὀνομασίες μεταγενεστέρων αἰώνων (16^ου – 18^ου) καὶ ὄχι σ’ αὐτὲς τῶν πρώτων αἰώνων μ.Χ. ποὺ μαρτύρησαν οἱ Ἁγίες.

Καλό σας μήνα!

  

"Φύγανε φύγανε
ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο
και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά."

Οδ. Ελύτης

Ποταμός - Μπάλος Άνδρου Ντο μινόρε (μανές) - Ντο ματζόρε | Αμορόζα

 

Στην παραβολή των κακών γεωργών

  

 

Τὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς λέει ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε ἕναν ὄμορφο, ὑπέροχο κόσμο, τὸν περιέβαλλε μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν πρόνοια Του, προετοίμασε τὰ πάντα ὥστε νὰ γίνουν τόπος τῆς Βασιλείας Του, τοῦ Βασιλείου τῆς ἀμοιβαίας ἀγάπης, τῆς χαρᾶς. 

Ἀλλὰ γνωρίζουμε τὶ κάναμε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο· φτιάξαμε ἕναν κόσμο ὅπου οἱ ἄνθρωποι φοβοῦνται νὰ ζήσουν, ὅπου ὑπάρχει αἱματοχυσία, ὅπου διαπράττονται ἀπάνθρωπες, σκληρὲς πράξεις ὄχι μόνο σὲ σὲ παγκόσμια κλίμακα, ἀλλὰ σὲ ἐπίπεδο οἰκογενειακό, ἐνοριακό, καὶ μεταξὺ τῶν πιὸ κοντινῶν φίλων.

Ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ ὁ Κύριος ἔστελνε τοὺς ἀπεσταλμένους Του: πατριάρχες, προφῆτες, ἀγγέλους, κήρυκες, τὸν Πρόδρομο καὶ στὸ τέλος ἦλθε ὁ ἴδιος νὰ μᾶς θυμίσει ὅτι ὁ κόσμος πλάστηκε γιὰ τὴν ἀγάπη. Καὶ ὅπως στὴν παραβολὴ ὁδήγησαν τὸν υἱὸ ἕξω ἀπὸ τὸν ἀμπελώνα καὶ τὸν σκότωσαν, ἔτσι τὸ ἀνθρώπινο γένος φέρθηκε στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. 

Στην κατάθεση της Τιμίας Ζώνης

  

 

Εορτάζεται λοιπόν από εμάς σήμερα η Κατάθεση και προσκύνηση της Τιμίας Ζώνης της Δέσποινάς μας Θεοτόκου. Της Ζώνης εκείνης, που τύλιξε το πανάγιο σώμα και σκέπασε αυτόν τον κρυπτόμενο Θεό στην κοιλιά της. Της Ζώνης εκείνης, που ωραία και σεμνά στόλιζε την κιβωτόν του Θεού, δηλαδή την Μαρία. 

Εκείνης της Ζώνης, η οποία πολλές φορές βρεχόταν από τις καθαρές σταλαγματιές του γάλακτος της Πανάχραντης Θεοτόκου. Και κανένας από τους μεμψίμοιρους ας μη θεωρήσει ανάρμοστο που θα μιλήσουμε και θα υμνήσουμε τα άψυχα, όπως είναι η Τιμία Ζώνη, σαν έμψυχα.

Όταν κάποιο αγγείο έλθει για λίγο σε επαφή με ευωδιαστό μύρο και όταν ακόμη αδειάσει, ξέρουμε ότι κρατά την ευωδία για πολύ καιρό. Τί θα μπορούσε να πει κάποιος για τη Ζώνη, που περιτύλιγε το καθαρώτατο και παναμώμητο σώμα της Θεοτόκου, που ήταν πραγματικά ακένωτο και θείο μύρο; 

Δεν θα διατηρούσε αιωνίως την ευωδία των ιαμάτων και θα γέμιζε με αυτήν όσους θα την πλησίαζαν με πίστη και πόθο; Όχι ευωδία γάλακτος, αλλά ευωδία θεία και πανσεβάσμια· ευωδία που γρήγορα απομακρύνει τα πάθη της ψυχής και του σώματος. Και αν το άψυχο αγγείο, όπως είπαμε, που ήλθε σε επαφή με το άψυχο μύρο, παίρνει από την ποιότητά του, τι θα πούμε, για τη Ζώνη, που ακούμπησε την έμψυχη κατοικία του Θεού Λόγου, δηλαδή τη Θεοτόκο; 

Δεν πρέπει να τρέξουμε; Δεν πρέπει να προσκυνήσουμε; Δεν πρέπει να ζητήσουμε απ’ αυτήν την ολοκληρωτική κάθαρση της ψυχής και του σώματος; Δεν πρέπει να μιλήσουμε μαζί της σαν να είναι ζωντανή και να της προσφέρουμε δοξολογικούς ύμνους; Αυτό ας κάνουμε τώρα.

Ω Ζώνη, που περιέζωσες την Πηγήν της ζωής και παρέχεις αιώνια ζωή σ’ όσους σε τιμούν.

Η Παναγία όμως δεν φεύγει.

  

Ο Αύγουστος φεύγει.
Η Παναγία όμως δεν φεύγει.
Μένει.

Στη χαρά μας.
Στον πόνο μας.
Στο δάκρυ μας.
Στη σιωπή μας.

Και κυρίως…
μένει δίπλα μας στις ώρες που όλοι οι άλλοι έχουν φύγει.

Υπεραγία Θεοτόκε,
μην αφήσεις κανέναν άνθρωπο χωρίς παρηγοριά.

Σκέπασε αυτούς που κλαίνε κρυφά.

Κατάθεσις Τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου

 

 

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴν ἀνακομιδὴ τῆς τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου. Οἱ γνῶμες γιὰ ποὶος αὐτοκράτορας τὴν ἔκανε διίστανται, ἄλλοι λένε ὅτι ἔγινε ἀπὸ τὸ βασιλιὰ Ἀρκάδιο καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὸ γιό του, Θεοδόσιο τὸν Β’.

Ἡ τιμία Ζώνη μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τοποθετήθηκε σὲ μία χρυσὴ θήκη. Ἡ θήκη αὐτή, ὀνομάστηκε Ἁγία Σωρός. 

Ὁ βασιλιὰς Λέων ὁ Σοφός, ἄνοιξε τὴν Ἁγία Σωρό, μετὰ ἀπὸ 410 χρόνια γιὰ νὰ ἐπικαλεσθεῖ τὴν Θεία Χάρη της, ἐπειδὴ ἡ σύζυγός του διακατείχετο ἀπὸ ἕναν δαίμονα.
Ἀφοῦ λοιπὸν τὴν προσκύνησαν, ὁ Πατριάρχης ἅπλωσε τὴν τίμια Ζώνη ἐπάνω στὴ βασίλισσα καὶ ἀμέσως ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὸ δαιμόνιο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.

Θεοτόκε Ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Ζώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα· ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις, καινοτομεῖται καὶ χρόνος. Διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Καλημέρα!

  

 

Όλα τα μέρη που έχουμε ζήσει,

 θα τα πάρουμε μέσα μας για πάντα.

Καληνύχτα!

  

 

Είναι ωραίο να πιστεύεις ότι το αύριο θα είναι πάντα καλύτερο και μέχρι

Όταν ένα παιδί αποκοιμιέται στην αγκαλιά του Θεού

  

Σήμερα, μέσα στη Θεία Λειτουργία, ανάμεσα στις ψαλμωδίες, στο θυμίαμα και στις προσευχές, υπήρχε και μια μικρή εικόνα που ίσως είπε περισσότερα από πολλά λόγια. Ένα μικρό κοριτσάκι αποκοιμήθηκε στο στασίδι της Εκκλησίας. Κουράστηκε. 

Έγειρε το κεφαλάκι του πάνω στα χέρια του και κοιμήθηκε ήσυχα, ενώ γύρω του συνεχιζόταν η Θεία Λειτουργία. Και κοιτάζοντάς το, σκέφτηκα πόσο όμορφο είναι ένα παιδί να νιώθει τον ναό τόσο οικείο, ώστε να μπορεί ακόμη και να αποκοιμηθεί μέσα του. Δεν γνώριζε ίσως τι ακριβώς έλεγε εκείνη τη στιγμή ο ιερέας. 

Δεν καταλάβαινε όλα τα λόγια των ύμνων. Ίσως να μην μπορούσε να εξηγήσει τι είναι η Θεία Ευχαριστία, τι σημαίνει το θυμίαμα, γιατί ανάβουμε τα καντήλια και γιατί στεκόμαστε μπροστά στις εικόνες. Ήταν όμως εκεί. 

Μέσα στην Εκκλησία. Μέσα στην προσευχή. Μέσα στην αγκαλιά του Θεού. Και πολλές φορές έτσι αρχίζει η πίστη ενός παιδιού. Όχι με μεγάλες θεολογικές εξηγήσεις, αλλά με εικόνες που χαράσσονται βαθιά στην ψυχή του. Με το χέρι της μητέρας ή του πατέρα που το φέρνει στον ναό. Με τη μυρωδιά του λιβανιού. Με το φως των κεριών. 

Με το «Κύριε, ἐλέησον» που ακούει ξανά και ξανά. Με το σημείο του Σταυρού που κάποτε έκανε το χεράκι του κάποιος άλλος και αργότερα θα μάθει να το κάνει μόνο του. Μη φοβάστε, λοιπόν, να φέρνετε τα παιδιά στην Εκκλησία επειδή κουράζονται, επειδή κινούνται, επειδή κάποτε μιλούν ή επειδή μπορεί να τα πάρει ο ύπνος. Η Εκκλησία δεν είναι χώρος μόνο για τους μεγάλους που γνωρίζουν πότε πρέπει να σηκωθούν και πότε να καθίσουν. Είναι το σπίτι και των παιδιών.