Πνευματικέ, υπάρχει για μένα σωτηρία;

  

 

Στο εξομολογητήριο κάποιου πνευματικού ήρθε ένας πολύ βαριά αμαρτωλός. Άλλος με τόσα μεγάλα κρίματα δεν του είχε ξανατύχει. Καθώς λοιπόν τον άκουγε, κυριεύθηκε από φρίκη. Αναταράχθηκαν τα σωθικά του. «Θεέ μου! Πω πω φρικαλεότητες! Τι ακούω! Τι σατανάς είναι τούτος»!
Δεν πρόλαβε ο δυστυχής ν’ αποτελειώσει και ο πνευματικός γεμάτος ταραχή του είπε:
Σταμάτησε! Έχω φρίξει. Θα χάσω το μυαλό μου. Δεν είναι ανθρώπινες αμαρτίες αυτές. Σατανικές είναι. Φύγε! Η συγχώρησης σου έλειψε. Φύγε! Δεν μπορώ άλλο να σε ακούω. Φύγε!
Βγήκε από το εξομολογητήριο απεγνωσμένος. Τι να κάνει τώρα; Το μόνο που του είχε απομείνει στον κόσμο ήταν το έλεος του Θεού. Αφού όμως και η πόρτα αυτή έκλεισε, δεν του απέμεινε τίποτε.
Αντικρίζοντας κάτω την θάλασσα σκεπτόταν την μόνη λύση: Να ορμήσει να πνιγεί! Να θέσει τέρμα στις τραγωδίες του!
Ο Θεός όμως είναι μεγάλος! Στην κατάσταση αυτή τον είδε κάποιος αγιαννανίτης μοναχός, που έτυχε να είναι και γνώριμός του!
Ε! Τι συμβαίνει; Πώς είσαι έτσι; Τι έχεις;
Εκείνος δεν μιλούσε.
Ε! Τι έπαθες; Γιατί δε μιλάς;
Με τα πολλά κατόρθωσε να μάθει τα καθέκαστα. Στενοχωρήθηκε, πικράθηκε η ψυχή του. Πώς να τον βοηθήσει; Σκέφθηκε πως μια μόνο λύση απέμενε, να τον οδηγήσει πάση θυσία στον παπα-Σάββα. Κουράστηκε πολύ, αλλά στο τέλος νίκησε.
Σαν τον αντίκρισε ο παπα-Σάββας κατάλαβε όλο του το δράμα. Ο αδελφός μου, σκέφτηκε, βρίσκεται στην άβυσσο. Για να τον ανεβάσω χρειάζεται να κατεβώ κι εγώ ως εκεί.
Πνευματικέ, υπάρχει για μένα σωτηρία;
Για σένα, αδελφέ μου; Για όλους υπάρχει σωτηρία. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι πιο πλατιά από τον ουρανό και πιο βαθιά από την άβυσσο.
Μπα! Για μένα τον αμαρτωλό δεν υπάρχει σωτηρία. Αδύνατο. Δεν υπάρχει για μένα.
Για σένα; Αστείο πράγμα. Αφού, να σκεφθείς υπήρξε για μένα σωτηρία.
Και τι αμαρτίες έκανες εσύ;;

Γ΄ Χαιρετισμοί σήμερα… Και η ψυχή μας τρέχει σαν μικρό παιδί στην αγκαλιά της Μητέρας.

  

Φίλησε την εικόνα και πες: «Μανούλα, ήρθα να σε χαιρετίσω…»

Ήρθα με την καρδιά μου όπως είναι.
Με τις χαρές μου, με τις αγωνίες μου, με τα λάθη και τις ελπίδες μου. 

Ήρθα σαν παιδί που βρίσκει τον δρόμο του μέσα στο σκοτάδι και τρέχει να κρυφτεί στην πιο γλυκιά αγκαλιά.

Μητέρα του Χριστού και μητέρα όλων μας,
κράτησε μας από το χέρι στον δρόμο της ζωής.

Σκούπισε τα δάκρυα των κουρασμένων καρδιών
και γέμισε τις ψυχές μας με ειρήνη.

Να μην αγανακτείς, γιατί η δική σας γενεά από αυτό θα σωθεί!

 

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Να μην αγανακτής, γιατί η δική σας γενεά από αυτό θα σωθή!

Του ανέφερε Κοινοβιάτης ότι στο Μοναστήρι τους, έρχονται πολλοί προσκυνητές, κάνουν θόρυβο και ο ίδιος αγανακτεί μερικές φορές.

Ο Γέροντας απάντησε:

“Να μην αγανακτής, γιατί η δική σας γενεά από αυτό θα σωθή. Σήμερα ο κόσμος τρέχει στα Μοναστήρια, γιατί δεν βρίσκει πουθενά αλλού ανάπαυση η ψυχή του. Έρχονται σε σας και αναπαύονται.

Για κάθε ψυχή που αναπαύεται, παίρνετε μισθό από τον Θεό. Και μπορεί να μην προλαβαίνετε να κάνετε πολλή προσευχή, αλλά τον λίγο αγώνα σας τον πολλαπλασιάζει ο Θεός.

Άγιος Παΐσιος, Από τα Φάρασα στον Ουρανό

 

Οι Χαιρετισμοί σε βάζουν στον Παράδεισο.

  

Στην έρημο του Αγίου όρους ζούσε ένας γέροντας που οι άλλοι μοναχοί τον φώναζαν «ο παππούς των Χαιρετισμών». Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ούτε είχε διαβάσει βαθιά πνευματικά βιβλία. Είχε όμως μια καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό του «Χαίρε».

​Για πενήντα χρόνια, ο κανόνας του ήταν ένας: κάθε ώρα, και μια Στάση των Χαιρετισμών. Είτε έπλεκε καλάθια, είτε μάζευε λίγα χόρτα ανάμεσα στις πέτρες, το στόμα του έσταζε μέλι πνευματικό. Χαίρε , Χαίρε , Χαίρε, !!!

​Όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τον κόσμο, ο γέροντας ένιωσε μια γλυκιά αδυναμία. Ξάπλωσε στο σκληρό του κρεβάτι, κρατώντας σφιχτά το φθαρμένο βιβλιαράκι των Χαιρετισμών. Καθώς η ανάσα του γινόταν όλο και πιο αραιή, η ψυχή του βρέθηκε μπροστά στις Πύλες του Παραδείσου.
​Εκεί, σύμφωνα με τη διήγηση που ψιθυρίζουν οι ασκητές στις αγρυπνίες, συνέβη το εξής:

Το Μέλι και οι Σφήκες

  

Κάποτε ένα παιδί, ένα ζεστό μεσημέρι, είδε πάνω σ' ένα ανθισμένο δέντρο μερικές σταγόνες μέλι, που έσταζαν από μια κερήθρα αγριομέλισσας. Του φάνηκε ωραίο και γλυκό. 

Σκαρφάλωσε στο δέντρο κι άπλωσε το χέρι του για να γλείψει εκείνο το μέλι. Μαζί όμως με το μέλι, πάνω στο κλαδί, ήταν και πολλές σφήκες, που τραβιούνται κι αυτές από την γλύκα. Το παιδί, στην άγνοια του, δεν τις πρόσεξε. 

Τάραξε το κλαδί κι εκείνες θύμωσαν κι άρχισαν να τον τσιμπούν ανελέητα στο πρόσωπο, στα χέρια, παντού.

Το παιδί άρχισε να φωνάζει κι έπεσε από το δέντρο. Τα πρηξίματα φούσκωσαν, τα μάτια του κλείσαν, ο πόνος ήταν φοβερός. Έτρεξαν οι δικοί του, του βάλανε καταπλάσματα, γιατροσόφια για το πρήξιμο, ξύδι και λάδι. 

Πέρασαν μέρες ολόκληρες για να συνέλθει, να ανοίξουν τα μάτια του, να φύγει ο πόνος. Κι απ' αυτό το περιστατικό, έμεινε μέσα του ένας μεγάλος φόβος για τα δέντρα και για το μέλι. Και γιατί έπαθε όλο αυτό το κακό; Γιατί γεύτηκε εκείνη τη γλύκα. Αυτή η μικρή απόλαυση,του στοίχισε τόσο μεγάλο πόνο.

Το παράδειγμα του ασκητή… και ο σύγχρονος καταναλωτισμός…

 

Το παράδειγμα του ασκητή είναι συγκλονιστικό. Βρέθηκε μέρες γιορτινές σε μια μεγαλούπολη. Οι βιτρίνες ήταν κατάφορτες από κάθε είδους «αγαθά» και οι δρόμοι το ίδιο, από πλήθος μικροπωλητών που διαλαλούσαν την «πραμάτεια» τους.

Ποιος στη θέση αυτού του ανθρώπου, που είχε «στερηθεί» μια ζωή τόσα πολλά, τόσο πολύ, δεν θα επιθυμούσε κάποιο απ’ αυτά; Όμως εκείνος καθώς τα έβλεπε, βαθιά προβληματισμένος, μονολόγησε: «Δόξα τω Θεώ. Πόσα πολλά πράγματα υπάρχουν που δεν τα έχω ανάγκη»!!!

Δεν ξέρουμε πόσοι κατάλαβαν το βάθος των λόγων αυτού του αγίου ανθρώπου. Οι περισσότεροι στα σίγουρα θα γέλασαν μαζί του ή θα τον παρεξήγησαν στην καλύτερη περίπτωση.

Να όμως μια νέα τάση που ήδη ξεκίνησε στις Η.Π.Α. τον δικαιώνει. Η τάση αυτή λέει το εξής απλό: «Μειώστε τις ανάγκες σας, απλοποιείστε τη ζωή σας!». Και πως «το λιγότερο είναι στα σίγουρα το πιο πολύ, στη ζωή μας». Με άλλα λόγια πρόκειται για μια τάση που θέλει να εφαρμόσει στην πράξη αυτό που λέει κάποιο δικό μας ρητό: «Πλούσιος είναι εκείνος που αρκείται εις τα ολίγα».

Κορεσμένοι απ’ την ύλη οι Αμερικανοί, βυθισμένοι στον άκρατο καταναλωτισμό, παγιδευμένοι στα γνωστά και άγνωστα «κόλπα» του μάρκετινγκ που δημιουργεί ανάγκες κι εκεί ακόμη που αυτές δεν υπάρχουν προκειμένου να πουλήσει οτιδήποτε, προσπαθούν να ξεφύγουν. Ν’ απαλλαγούν απ’ όλα αυτά. Να ζήσουν ελεύθερα σαν άνθρωποι!

Η όλη κατάσταση ευνοείται ασφαλώς και από την οικονομική κρίση, την ευαισθησία που υπάρχει απ’ την μείωση των φυσικών πόρων κ.λπ.

«Απλοποιείστε τη ζωή σας», συστήσει η συγγραφέας Έλεν Σέντ Τζέιμς σ’ ένα βιβλίο της που αναλύει τη φιλοσοφία της μοντέρνας ολιγάρκειας. Μάλιστα το βιβλίο αυτό έχει καταρρίψει όλα τα ρεκόρ πωλήσεων και είναι ήδη «μπέστ σέλερ»!

Παράδειγμα προς μίμηση θέτει τον εαυτό της κι εξηγεί στους αναγνώστες της πως, από πετυχημένη κτηματομεσίτης, αποφάσισε εν μια νυκτί ν’ αλλάξει ζωή. Σαν πρώτο βήμα πέταξε απ’ την ντουλάπα της όλα τα περιττά λούσα και κράτησε μόνο τ’ απαραίτητα. Ένα ζευγάρι παπούτσια, δύο φούστες και μερικές μπλούζες!

Τον ξεσηκώνει

 

Όταν αρχίζει κάποιος να νηστεύει, αυτό ξεσηκώνει 

τον νου του να επιθυμήσει τη συνομιλία με τον Θεό. 

Οἱ Ἅγιοι Ἀφρικανός, Πούπλιος καὶ Τερέντιος οἱ Μάρτυρες

 

 

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀφρικανός, Πούπλιος καὶ Τερέντιος συνελήφθησαν, ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανοὶ καὶ ὁδηγήθηκαν ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος τῆς χώρας τους. 

Ὅταν αὐτὸς τοὺς πρόσταξε νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, ἐκεῖνοι μὲ μία φωνὴ ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους στὸν Χριστὸ καὶ καθύβρισαν τὰ εἴδωλα. 

Τότε ἐκεῖνος ὀργισμένος τοὺς ὑπέβαλε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ μάστιγες. Τοὺς ἔδεσε μὲ ἁλυσίδες καὶ τοὺς ἔβαλε μέσα σὲ κάμινο γιὰ τρεῖς ἡμέρες. 

Ὅταν ὅμως ἄνοιξαν τὴ σφραγισμένη κάμινο, εἶδαν μὲ ἔκπληξη ὅτι οἱ Ἅγιοι ἦταν σῶοι καὶ ἀβλαβεῖς. Ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ πολλοὶ πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ ἀποκεφαλίσθηκαν.

Ὁ τυφλὸς πνευματικὰ ἡγεμόνας διέταξε νὰ ρίξουν τοὺς Ἁγίους ἐπάνω σὲ ἀναμμένα κάρβουνα καὶ νὰ τοὺς κτυποῦν. Τοὺς ξερίζωσε μὲ σίδερα τοὺς ὄνυχες. 

Ἐκεῖνοι καὶ πάλι, μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, θαυματούργησαν. Τὰ εἴδωλα ἔπεσαν κάτω καὶ συνετρίβησαν στὴ γῆ. Διαλύθηκαν, ὅπως τὸ κερὶ ἀπὸ τὴν φωτιά. 

Τότε ὁ ἡγεμόνας, φοβούμενος μήπως καὶ ἄλλοι ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες γίνουν Χριστιανοί, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ἀποκεφαλίσουν τοὺς Ἁγίους.

Ἔτσι τελειώθηκε ἡ μαρτυρία αὐτῶν καὶ οἱ Ἅγιοι ἔλαβαν τοὺς οὐράνιους στέφανους.

Καλημέρα!

 

 

Πριν ξυπνήσεις, ευγνωμόνησε.
Πριν βγεις έξω, χαμογέλα.
Πριν μιλήσεις για τον καιρό, ρώτα πώς είναι η ψυχή του άλλου.
Πριν φας, κοίτα το φαγητό σου σαν δώρο.

Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και η «λύση» της άμβλωσης

 

 

ὑπό Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Σαββάτου
Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

---

1. Στήν ἑλληνική πραγματικότητα καθημερινά βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μεταξύ «συμπληγάδων πετρῶν» τῆς παραδοσιακότητας τῆς «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς» καί τῆς ἠθικῆς ρευστότητας, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τόν δυτικό πολιτισμό καί τό ἀξιακό του σύστημα, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργεῖται διαρκῶς ἕνα βαθύ χάσμα μέσα στήν ἑλληνική κοινωνία, ἡ ὁποία ἐκ τῶν πραγμάτων ὑποχρεοῦται νά προσαρμόζεται στίς μεταβολές τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς (διαζύγιο, ἐκτρώσεις/ἀμβλώσεις, προγαμιαῖες σχέσεις, ὁμοφυλοφιλία, εὐθανασία, καύση νεκρῶν κ.ἄ.), οἱ ὁποῖες συντελοῦνται στίς δυτικές κοινωνίες.

Ἡ προσαρμοστικότητα ὅμως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπό μόνη της δέν μπορεῖ νά δικαιώσει τόν δυτικό προσανατολισμό της οὔτε ὅμως διεκδικήσει τήν αὐθεντία ἤ τό ἀπόλυτο κῦρος της, παρά μόνο μέσα ἀπό τήν εὐρωπαϊκή νομοθεσία.

Ἡ συγκεκριμένη εὐρωπαϊκή νομοθεσία ὅμως διαμορφώνει καί μία ἀνάλογη «εὐρωπαϊκή ἠθική», ἡ πολυπλοκότητα τῆς ὁποίας μαρτυρεῖ ὅτι οὐσιαστικά εἶναι προβληματική γιά νά ἐπιβληθεῖ στήν Ἑλληνική κοινωνία καί νά γίνει οὐσιαστικά ἀποδεκτή, ἀφοῦ οὐσιαστικά εἶναι ξένο στοιχεῖο γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τήν διδασκαλία Της καί τήν παράδοσή Της.

Ἐπίσης ἡ παροῦσα εὐρωπαϊκή νομοθεσία ἐκφράζει μία παθογένεια, προσδιοριστική τῆς ἠθικῆς τοῦ δυτικοῦ μοντέλου κοινωνίας, ἀφοῦ τά πάντα θεωροῦνται στά ὅρια τοῦ ἀτομισμοῦ καί τῆς αὐτονόμησης.

Τίθεται λοιπόν ἄμεσα ἕνα καθοριστικό καί βασικό ἐρώτημα: Μέ ποιά κριτήρια τοποθετεῖται κάθε φορά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στίς ἑκάστοτε μεταβολές καί στά συγκεκριμένα ἠθικά ζητήματα;

Οἱ ἀπαντήσεις δέν μποροῦν νά προέλθουν μέσα ἀπό τήν ἀντιπαλότητα μεταξύ «φονταμενταλιστῶν», «νομικῶν», «προοδευτικῶν» καί «χαρισματούχων πνευματικῶν», οὔτε νά λυθοῦν μέ τήν χρήση ἀφισῶν μέ προκατασκευασμένα συνθήματα ἀλλά μόνο μέ τόν ἐκκλησιαστικό λόγο, ὡς κατήχηση καί διδασκαλία, μέσα ἀπό τόν ὁποῖο θά διαμορφώσουμε συνείδηση στούς πιστούς, νοηματοδοτῶντας μέ ἀρχές καί ἀξίες τήν ἴδια τή ζωή καί τήν σημασία της.

Αὐτό θά πρέπει νά ἀκολουθήσουμε καί στό θέμα τῶν ἀμβλώσεων.

*Μοσχοβολάνε λιβάνι και άνοιξη οι Παρασκευές.*

  

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, ζούσε μια γριά αμυγδαλιά στην άκρη του προαυλίου μιας παλιάς εκκλησίας. Ήταν πολύ γέρικη, τα κλαδιά της ήταν ροζιασμένα και κάθε χειμώνα έμοιαζε σαν να μην έχει πια ζωή μέσα της.
​Όμως, η αμυγδαλιά είχε ένα μυστικό.

​Κάθε χρόνο, μόλις τελείωνε ο βαρύς χειμώνας, περίμενε ένα σύνθημα. Ήξερε πως πλησίαζε η ώρα, όταν οι μέρες άρχιζαν να μεγαλώνουν και το κρύο δεν "δάγκωνε" πια τόσο πολύ.

​Μια Παρασκευή απόγευμα, η αμυγδαλιά ένιωσε το σύνθημα.

​Άκουσε την καμπάνα της εκκλησίας να χτυπάει γλυκά, όχι βαριά, αλλά σαν να καλεί σε γιορτή.
​Είδε τις γυναίκες του χωριού να μπαίνουν στην εκκλησία κρατώντας αγκαλιές από φρέσκα λουλούδια (ζουμπούλια και μαργαρίτες) για να στολίσουν την εικόνα της Παναγίας.

​Μύρισε το πρώτο λιβάνι που βγήκε από τα ανοιχτά παράθυρα. ​Τότε, η αμυγδαλιά κατάλαβε:

Το πορτοκάλι της αγάπης στα Καρούλια του Αγίου Όρους!

 

«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.

Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος. Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. 

Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί, και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. 

Το σώμα πεινά, αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του. Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.

Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα σαν μικρός ήλιος. Το πήρε στα χέρια του. Η ευωδία του απλώθηκε στον αέρα. Το σώμα του, κουρασμένο από τη νηστεία, ένιωσε έντονα την επιθυμία. Για μια στιγμή η σκέψη ψιθύρισε πως θα μπορούσε να το φάει. Θα του έδινε δύναμη για την αγρυπνία της Σταύρωσης.

Η Νηστεία η δική μου.

  

Σήκωσα το βλέμμα και κοίταξα τον εαυτό μου. Είδωλο.
Και τότε κατάλαβα: Σαρακοστή δεν είναι να αδειάζεις το πιάτο. Είναι να αδειάζεις την ψυχή.
Εσύ, που νηστεύεις το λάδι, εγώ σήμερα βάζω στο ράφι, ψηλά, εκεί που δεν το φτάνω, το λαδωμένο βλέμμα της καταλαλιάς.
"Δεν τρώω λάδι", λες. Κι εγώ αναρωτιέμαι: Πόσο λάδι έχουν τα λόγια μου, που γλιστράνε σαν φίδια και δαγκώνουν τον διπλανό;
Από σήμερα, νηστεύω το κουτσομπολιό.
Το στόμα μου ας μείνει αλάδωτο από το μέλι της συκοφαντίας. Ας πικρίσει, για να γλυκάνει η ψυχή.
Εσύ, που νηστεύεις το κρασί, εγώ αδειάζω το ποτήρι της ανυπακοής.
Αυτό το ζωηρό, κόκκινο κρασί του "εγώ θέλω", του "εμένα μου αρέσει", του "δεν υποκύπτω".
Ας διψάσω. Ας σκάσει ο λαιμός μου από την δίψα της ταπείνωσης. Γιατί το νερό της υπακοής είναι πιο γλυκό κι από το πιο παλιό κρασί. Νηστεύω το πείσμα μου.

Τί να φοβόμαστε;

 

Να φοβόμαστε όχι την εξωτερική ασθένεια, αλλά τα αμαρτήματα,