Καμία Θεία Λειτουργία δεν πάει χαμένη...

  

– Μια συγκινητική ιστορία ενός Ιερέα !!!

Ο Ιερέας της Ενορίας μιας μικρής πόλης έφτασε στην εκκλησία παρακινημένος να τελέσει άλλη μια βραδινή Λειτουργία, αλλά η ώρα πέρασε και ο κόσμος δεν ήρθε.

Μετά από 15 λεπτά καθυστέρηση μπήκαν τρία παιδιά, μετά από 20 λεπτά μπήκαν δύο νέοι.
Έτσι ο ιερέας αποφάσισε να ξεκινήσει τη λειτουργία με τα πέντε άτομα.

Κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας, μπήκε ένα ζευγάρι που κάθισε στα τελευταία παγκάκια της εκκλησίας.

Όταν ο ιερέας κήρυξε και εξήγησε το Ευαγγέλιο, ένας άλλος μισοβρώμικος μπήκε με ένα σκοινί στο χέρι.
Απογοητευμένος και μη κατανοώντας την αιτία της αδύναμης ανάμειξης των πιστών, ο ιερέας τέλεσε τη Λειτουργία με αγάπη και κήρυξε με ενθουσιασμό και ζήλο.

Καθώς επέστρεφε στο σπίτι, τον έκλεψαν και τον ξυλοκόπησαν δύο κλέφτες, οι οποίοι έκλεψαν το φάκελό του όπου βρισκόταν η Βίβλος του και άλλα πολύτιμα υπάρχοντά του. Φτάνοντας στο σπίτι της ενορίας έδεσε τις πληγές του, περιέγραψε εκείνη την ημέρα ως:

Η πιο θλιβερή μέρα της ζωής μου, μια αποτυχία της διακονίας μου και η πιο άκαρπη μέρα της καριέρας μου. αλλά… δεν πειράζει, τα κάνω όλα με τον Θεό και για Εκείνον.

Μετά από πέντε χρόνια, ο ιερέας αποφάσισε να μοιραστεί αυτή την ιστορία με τους ενορίτες στην εκκλησία.

Όταν τελείωσε να λέει την ιστορία, ένα ζευγάρι σε εκείνη την ενορία τον σταμάτησε και είπε: «Πατέρα, το ζευγάρι στην ιστορία που καθόταν πίσω ήμασταν εμείς.
Ήμασταν στα πρόθυρα του χωρισμού λόγω πολλών προβλημάτων και διαφωνιών στο σπίτι μας.

Εκατό παιδιά τον μήνα στα νοσοκομεία λόγω κατανάλωσης αλκοόλ.

 

 

«Έρχονται ανήλικα παιδιά στα επείγοντα από χρήση αλκοόλ που κάνουν μεγάλες παρέες στις πλατείες, το οποίο αγοράζουν από περίπτερα ή σούπερ μάρκετ», λέει ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος

Δεν έχουν τέλος τα περιστατικά κατανάλωσης αλκοόλ από ανήλικα παιδιά, με τα στοιχεία των νοσοκομείων να δείχνουν ότι«Δεν βλέπουμε καμία ενεργοποίηση της οικογένειας, της κοινωνίας, των ελεγκτικών μηχανισμών», λέει ο Γιαννάκος

Τα στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, είναι αποκαλυπτικά. Σύμφωνα με αυτά, εκατοντάδες παιδιά καταλήγουν κάθε χρόνο στα επείγοντα με οξεία δηλητηρίαση, ενώ ο ίδιος καταγγέλλει πρακτικές υπευθύνων στις επιχειρήσεις να εγκαταλείπουν λιπόθυμους ανήλικους έξω από τα καταστήματα για να αποφύγουν τις συνέπειες.

Σύμφωνα με τον κ. Γιαννάκο, τα στοιχεία του 2025 και του πρώτου εξαμήνου 2026 σοκάρουν. «Μετά τον θάνατο του ανήλικου κοριτσιού στο Γκάζι από χρήση αλκοόλ που την βρήκαν οι διασώστες έξω από το μπαρ στο πεζοδρόμιο αβοήθητη και ημιθανή, δώσαμε στοιχεία για τα ανήλικα παιδιά που καταλήγουν στα νοσοκομεία με οξεία δηλητηρίαση από χρήση αλκοόλ νοθευμένου ή μη. Δεν βλέπουμε όμως να υπάρχει καμία ενεργοποίηση της οικογένειας, της κοινωνίας και των ελεγκτικών μηχανισμών», σημειώνει ο κ. Γιαννάκος.

Ο ίδιος αναφέρεται και στην πρακτική των υπευθύνων στα μπαρ χαρακτηρίζοντάς την ανάλγητη και απάνθρωπη. «Όταν ένα ανήλικο παιδί πέσει κάτω από τη χρήση αλκοόλ, τον τραβάνε σαν σκουπίδι και τον αφήνουν έξω από το μαγαζί και ως δήθεν περαστικοί ειδοποιούν το ΕΚΑΒ. Φτάνουν οι διασώστες και βρίσκουν λιπόθυμα τα ανήλικα στο πεζοδρόμιο με την παρέα τους ή μόνα τους αβοήθητα. Θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο τη ζωή μικρών παιδιών για να μην υποστούν τις συνέπειες. Αυτά τα μαγαζιά έπρεπε να κλείνουν πάραυτα και οριστικά» τονίζει.

Κατανάλωση αλκοόλ: Εκατοντάδες παιδιά στα νοσοκομεία το 2025

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ εξηγεί ότι τα στοιχεία αφορούν ανήλικα παιδιά έως 16 ετών που περιθάλπουν τα παιδιατρικά τμήματα των νοσοκομείων και τα παιδιατρικά νοσοκομεία. Το έτος 2025 προσήλθαν με σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας 1.000 παιδιά στα νοσοκομεία από χρήση αλκοόλ. «Είχαμε θανάτους ευτυχώς πολύ λίγους, νοσηλείες σε ΜΕΘ και κλινικές και οι περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίστηκαν στα επείγοντα», προσθέτει.

Όπως λέει στη συνέχεια, πολλά εκ των παιδιών αυτών ανέφεραν ότι έκαναν πολύ μικρή χρήση αλκοόλ, που η κατάσταση της υγείας τους παραπέμπει σε νοθευμένα ποτά. Τα 400 εξ αυτών προσήλθαν το έτος 2025 στα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής Παίδων Αγίας Σοφίας και Αγλαΐα Κυριακού. Το πρώτο εξάμηνο του έτους 2026 θα περίμενε κανείς μετά τον θόρυβο που ξέσπασε να μειωθούν τα περιστατικά. Και όμως αυξήθηκαν, υπογραμμίζει ο κ. Γιαννάκος.

Ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται....

 

 

Ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται....Γαληνεύει η ματιά του. Γλυκαίνει το χαμόγελό του.Η ζωή του δεν έχει αλλάξει, έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζει πια τους ανθρώπους,τα γεγονότα, την ίδια του τη ζωή.

Νιώθει πιο δυνατός, νιώθει πιο ανθρώπινος.Ας το θυμόμαστε αυτό κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη.Κι αντί να προσπαθούμε να εντοπίσουμε τα λάθη στους άλλους, ας ακούσουμε το δικό μας δαίμονα που ουρλιάζει μέσα μας.

Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας

  

Υπάρχουν στιγμές μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, όπου τα ανθρώπινα λόγια φτωχαίνουν μπροστά στο μεγαλείο του Θεού. Στιγμές που η λογική δεν αρκεί για να εξηγήσει αυτό που συμβαίνει και η καρδιά καλείται απλώς να σιωπήσει, να πιστέψει και να προσκυνήσει.

Μία από αυτές τις ιερές και ανεπανάληπτες στιγμές είναι το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι μία απλή θρησκευτική συνήθεια. Δεν είναι μια όμορφη τελετή, που ερχόμαστε να παρακολουθήσουμε από απόσταση. Δεν είναι μια συμβολική ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου, ούτε μια στιγμή ευσεβούς συγκίνησης.

Είναι η καρδιά της Εκκλησίας.

Είναι η στιγμή κατά την οποία ο ουρανός συναντά τη γη. Η στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να ενωθεί με τον ίδιο τον Χριστό. Η στιγμή κατά την οποία ο άρτος και ο οίνος, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, προσφέρονται ως Σώμα και Αίμα Χριστού, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».

Και αν το σκεφτούμε βαθύτερα, είναι κάτι συγκλονιστικό.

Ο Θεός δεν αρκέστηκε να μας μιλήσει. Δεν αρκέστηκε να μας διδάξει. Δεν αρκέστηκε να κάνει θαύματα. Δεν αρκέστηκε να σταυρωθεί και να αναστηθεί για εμάς.

Θέλησε να παραμένει μαζί μας. Θέλησε να μας δίνεται ως τροφή. Θέλησε να γίνεται ένα με τον άνθρωπο. Αυτό είναι το μέγεθος της θείας αγάπης.

Ο Χριστός δεν είναι ένας Θεός μακρινός. Δεν είναι ένας Θεός που βλέπει τον πόνο μας από απόσταση. Είναι ο Θεός που έρχεται κοντά μας, μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας και προσφέρεται στον άνθρωπο ως ζωή.

Και αυτό συμβαίνει σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Κάθε φορά που ο ιερέας στέκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και τελεί το Μυστήριο, η Εκκλησία δεν μας καλεί να θυμηθούμε απλώς κάτι που έγινε κάποτε. Μας καλεί να ζήσουμε το γεγονός της σωτηρίας τώρα.

Το Μυστικό Δείπνο γίνεται παρόν. Η θυσία του Χριστού γίνεται παρούσα. Η Ανάσταση γίνεται παρούσα. Η Βασιλεία του Θεού προγεύεται μέσα στη Θεία Λειτουργία.

Γι’ αυτό και ο ναός την ώρα της Θείας Ευχαριστίας δεν είναι απλώς ένας χώρος λατρείας. Γίνεται ουρανός. Η Αγία Τράπεζα γίνεται το κέντρο της ζωής μας. Ο άνθρωπος στέκεται εκεί μαζί με τους Αγίους, με τους Αγγέλους και με ολόκληρη την Εκκλησία.

Και όμως, πόσες φορές εμείς συνηθίζουμε αυτό το θαύμα…

Πόσες φορές μπαίνουμε στον ναό βιαστικοί, κουρασμένοι, με το μυαλό γεμάτο σκέψεις και προβλήματα.

Στεκόμαστε στη Θεία Λειτουργία, αλλά η καρδιά μας βρίσκεται αλλού. Ακούμε τα λόγια, αλλά δεν ακούμε πραγματικά. Βλέπουμε το Άγιο Ποτήριο, αλλά ξεχνάμε τι βρίσκεται μπροστά μας. Και τότε υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος: να συνηθίσουμε το ιερό. Να γίνει το θαύμα καθημερινότητα. Να γίνει η Θεία Ευχαριστία κάτι «δεδομένο».

Όμως το Μυστήριο δεν παύει να είναι θαύμα επειδή εμείς το συνηθίσαμε. Ο Χριστός εξακολουθεί να μας περιμένει.

Και μας περιμένει όλους. Τον κουρασμένο. Τον απογοητευμένο. Τον πληγωμένο. Τον αμαρτωλό που μετανοεί. Τον άνθρωπο που αισθάνεται ότι έχασε τον δρόμο του. Τον άνθρωπο που κουβαλά μέσα του ενοχές, φόβους, πτώσεις και αποτυχίες. Κανείς μας δεν προσέρχεται στο Άγιο Ποτήριο επειδή είναι άξιος.

Ποιος άνθρωπος μπορεί να πει ότι είναι άξιος να δεχθεί μέσα του τον ίδιο τον Θεό; Κανείς.

Γι’ αυτό και λίγο πριν από τη Θεία Κοινωνία η Εκκλησία μάς βάζει στα χείλη λόγια ταπεινώσεως.

Δεν πλησιάζουμε με αυτοπεποίθηση. Πλησιάζουμε με μετάνοια. Με φόβο Θεού. Με πίστη. Με αγάπη. Με την επίγνωση ότι έχουμε ανάγκη τον Χριστό.

Καθε που παω στο χωριο.

 

Τι δεν προλαβαίνει ο σημερινός άνθρωπος;

 

 

Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος 

Το άγχος του χρόνου, φαντάζομαι, ότι είναι ένα ακόμα αποτέλεσμα της αυτονομίας του ανθρώπου και του αγώνα για την αυτοσωτηρία του.

Ο άνθρωπος απέδωσε στον εαυτό του μια θέση για την οποία δεν έχει τα προσόντα και γι’ αυτό κακοπαθεί.

Απέδωσε τη θέση του Θεού στον εαυτό του και τρέχει, σαν Θεός, να προλάβει τα πράγματα, αλλά δεν είναι Θεός και δεν τα προλαβαίνει.

Και την άλλη μεριά πάλι δεν ξέρει τι να πρωτοπρολάβει.

Το άγχος του σημερινού ανθρώπου οφείλεται ακριβώς σε αυτόν τον εγωκεντρικό τρόπο και την εγωκεντρική οργάνωση της ζωής του.

«Ίσως η μεγαλύτερη ευλογία σου να είναι κάτι που σήμερα θεωρείς δεδομένο.»

  

Ένα πρωινό, ένας ηλικιωμένος άντρας καθόταν μόνος σε ένα παγκάκι έξω από ένα μικρό νοσοκομείο.

Στα χέρια του κρατούσε ένα παλιό ποτήρι με καφέ και κοιτούσε τους ανθρώπους που έμπαιναν και έβγαιναν βιαστικοί.

Ένας νεαρός κάθισε δίπλα του.

-Περιμένεις κάποιον; τον ρώτησε.

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε.

-Όχι. Απλώς ήρθα να θυμηθώ κάτι.

-Τι;

-Πόσο πλούσιος ήμουν και δεν το ήξερα.

Ο νεαρός τον κοίταξε απορημένος.

-Τι εννοείς;

Ο άντρας έσκυψε το κεφάλι.

-Για χρόνια παραπονιόμουν για όσα δεν είχα. Για τα χρήματα, για τη δουλειά, για το σπίτι, για όσα ήθελα και δεν μπορούσα να αποκτήσω.

Και τότε σταμάτησε για λίγο.

- Δεν ευχαρίστησα ποτέ τον Θεό για το ότι μπορούσα να ξυπνώ το πρωί και να ακούω τη φωνή της γυναίκας μου. Δεν σκέφτηκα ποτέ πως το τραπέζι μας, όσο φτωχικό κι αν ήταν, ήταν ευλογία. Δεν κατάλαβα πόσο μεγάλο δώρο ήταν να έχω τα παιδιά μου να με φωνάζουν «μπαμπά».

" Παναγία η Χαρά των χριστιανών"

  

του Φώτη Κόντογλου

Η Παναγία είναι το πνευματικό στόλισμα της ορθοδοξίας. Για μας τους Έλληνες είναι η πονεμένη μητέρα, η παρηγορήτρια κ’ η προστάτρια, που μας παραστέκεται σε κάθε περίσταση.
Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι χτισμένες αμέτρητες εκκλησιές και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, κι’ ένα σωρό ρημοκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολημένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της.
Μέσα στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται το παληό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία, «άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών».
Το κάλλος της Παναγίας δεν είναι κάλλος σαρκικό, αλλά πνευματικό, γιατί εκεί που υπάρχει ο πόνος κ’ η αγιότητα, υπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό. Το σαρκικό κάλλος φέρνει τη σαρκική έξαψη, ενώ το πνευματικό κάλλος φέρνει κατυάνυξη, σεβασμό κι’ αγνή αγάπη.
Αυτό το κάλλος έχει η Παναγία. Κι ‘ αυτό το κάλλος είναι αποτυπωμένο στα ελληνικά εικονίσματά της που τα κάνανε άνθρωποι ευσεβείς οπού νηστεύανε και ψέλνανε και βρισκόντανε σε συντριβή καρδίας και σε πνευματική καθαρότητα.

Ἡ Ἁγία Βάσσα ἡ Μάρτυς καὶ τὰ τέκνα αὐτῆς

 

Ἡ Ἁγία Βάσσα, ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ μεγάλου διώκτη τῶν χριστιανῶν, Διοκλητιανοῦ. Εἶχε παντρευτεῖ ἕνα εἰδωλολάτρη ἱερέα, τὸν Οὐαλέριο καὶ εἶχε καὶ τρία παιδιὰ μαζί του, τὸν Ἀγάπιο, τὸν Θεόγνιο καὶ τὸν Πιστό. 

Ἀργότερα ἡ Βάσσα ἀσπάστηκε τὸν χριστιανισμὸ μαζὶ μὲ τὰ παιδιά της. Ὅταν τὸ ἔμαθε ὁ ἄντρας της, ἐξοργίστηκε καὶ προσπάθησε νὰ τοὺς μεταπείσει νὰ γυρίσουν πίσω στὰ εἴδωλα. 

Αὐτοὶ ἀρνήθηκαν καὶ μάλιστα προσπάθησαν νὰ τὸν κάνουν καὶ αὐτὸν χριστιανό. Αὐτὸς ἐξοργίστηκε τόσο καὶ ἀποφάσισε νὰ τοὺς καταδώσει στὸν ἀνθύπατο Βικάριο, ὁ ὁποῖος διέταξε τὴν σύλληψή τους. 

Ὁ πρωτότοκος Θεόγνιος μάλιστα, μαρτύρησε μὲ πολλὰ φρικτὰ βασανιστήρια πρῶτος, ὁμολογώντας γιὰ τὸν Χριστό. Οἱ ὑπόλοιποι ρίχτηκαν στὴν φυλακή. Ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν ἔπεσε τὸ φρόνημά τους, τὸν μὲν Ἀγάπιο τὸν σκότωσαν γδέρνοντάς του τὸ δέρμα. 

Τὸ μαρτύριο ἦταν φρικτὸ ἀλλὰ ὁ νέος δὲν σταμάτησε οὔτε μία στιγμὴ νὰ δοξολογεῖ τὸ Θεό. 

Καλημέρα!

 

Ζήτα πρώτος συγγνώμη.

 

 

† Μακαριστός Μητροπολίτης Παύλος

Η πόρτα για τη σωτηρία είναι ο Σταυρός. Ο Σταυρός του Χριστού πρώτα ο σταυρός ο δικός μας μετά.

Δεν υπάρχει για μας σωτηρία, ούτε στη ζωή μας την προσωπική, ούτε στα σπίτια μας ούτε στα παιδιά μας.

Πάντα ψάχνουμε μια δικαιολογία για τις αποτυχίες μας. Όμως καμία απ’ αυτές δεν είναι αληθινή.

Η αληθινή είναι ότι η ευθύνη είναι δική μας του καθενός μας. Μα γιατί θα μου πείτε; Γιατί δεν αγιαζόμαστε. Ή ακόμα χειρότερα γιατί δεν θέλουμε να αγιαστούμε.

Βέβαια δεν θέλουμε να πάμε στην κόλαση να το πω απλά, αλλά και δεν θέλουμε να αγιαστούμε.

Ε, Δεν υπάρχει τέτοιος δρόμος. Ο δρόμος είναι σαφής, είναι ο δρόμος του Χριστού.

Τον περπάτησε πρώτος, μας άνοιξε για μας το δρόμο και μας είπε έλα παιδί μου ακολούθησέ με.

Στη ζωή θα σε οδηγήσω.

«Αν ξέρουν ότι τους αγαπάς, μπορείς να τους πεις οτιδήποτε».

  

 

Καθώς οι άνθρωποι συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία, φέρνουν μαζί τους τις αμαρτίες τους. 

Όμως φέρνουν επίσης τις αγωνίες, τις πληγές και τα τραύματά τους, το συναισθηματικό τους φορτίο, τις παρεξηγήσεις, τις αμφιβολίες και την άγνοιά τους. 

Φέρνουν το αίσθημα της μοναξιάς, της εγκατάλειψης, καθώς και την αίσθηση ότι τους έχουν αφήσει στο περιθώριο, ότι έχουν μείνει πίσω ή ότι έχουν μείνει απέξω. Φέρνουν τον πόνο και τη θλίψη τους. 

Όταν οι πόρτες του ιερού ναού ανοίγουν, ένας κόσμος γεμάτος ραγισμένες ψυχές εισέρχεται. Ποιος θα ποιμάνει όλες αυτές τις ψυχές; Ποιος θα τις φροντίσει; Ποιος θα τις διδάξει; 

Το τριπλό φίλτρο του Σωκράτη,,,

  

Το τριπλό φίλτρο του Σωκράτη, η αλλιώς η τριπλή διύλιση ή διήθηση, περιλαμβάνει τρία ερωτήματα, που πρέπει να έχουμε κατά νου, όταν μεταφέρουμε μια είδηση για κάποιον για κάτι.

Το φίλτρο της Καλοσύνης. Δηλαδή είναι καλοπροαίρετο αυτό θέλουμε να μεταφέρουμε, θα ωφελήσει πραγματικά αυτόν που θα το ακούσει;

Αναμνήσεις άλλης εποχής...

  

Σπίτι από πέτρα ή πλίθρα, ξύλο, καθόλου πλαστικό,

 καμία τηλεόραση, τάμπλετ ή κινητό τηλέφωνο. 

Μπορεί να ζήσει έτσι κανείς;

Κι όμως, μέσα σε αυτό σπίτι ανέπνεαν, γεννούσαν, νανούριζαν γενιές 

και γενιές ανθρώπων – γιαγιάδες και παππούδες δικοί μας. 

Όπως τότε θα σβήσουμε για λίγο τα ηλεκτρικά φώτα και θα αφεθούμε 

στην ησυχία του χωριού όπου οι ήχοι φθάνουν στα αυτιά μας μέσα από τις

Θα σας πω 4 λόγους για να μη στενοχωριέστε | π. Γεώργιος Σχοινάς