Φυλάξαμε για τους ανθρώπους που μας αγαπούνε τα μούτρα μας και σκορπίσαμε χαμογέλα σε εκείνους που δεν ξέρουν καν το όνομα μας.
Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε
πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο
δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Nα χαίρεσαι και συ αδελφέ με τη Θεοτόκο, καθώς χάρηκαν και οι θείες Μυροφόρες, η Μαγδαληνή Μαρία, η Σαλώμη και η Ιωάννα.
Μπορείς, αν θέλεις, να γίνεις και συ στη ψυχή σαν αυτές, όπως σε προτρέπει ο Θεολόγος Γρηγόριος λέγοντας: «κι αν είσαι κάποια Μαρία, ή Σαλώμη, ή Ιωάννα, δάκρυσε τα χαράματα, δες πρώτη το λίθο κυλισμένο, ίσως και τους αγγέλους κι αυτόν τον Ιησού»·
τα λόγια αυτά ερμηνεύοντας ο σχολιαστής Νικήτας λέει: «Μαρία Μαγδαληνή είναι κάθε ψυχή πρακτική, που καθαρίστηκε με το λόγο των ευαγγελικών εντολών, σαν από δαιμόνια, από την «προσπάθεια» (προσκόληση) της πρόσκαιρης αυτής ζωής.
Σαλώμη, που ερμηνεύεται ειρήνη, είναι η ψυχή εκείνη που νίκησε τα πάθη και υπέταξε το σώμα στη ψυχή, απέκτησε με τη θεωρία τη γνώση των όντων των πνευματικών νοημάτων και γι αυτό κατέχει την τέλεια ειρήνη.
Ιωάννα πάλι, ερμηνεύεται περιστερά, και είναι η ψυχή εκείνη η άκακη και γονιμότατη στις αρετές, που απέβαλε κάθε πάθος με την πραότητα και είναι θερμή στο να γεννά τα πνευματικά νοήματα με γνώση και διάκριση.
Αν γίνη τέτοια η ψυχή σου αγαπητέ, πήγαινε σαν τις Μυροφόρες με προθυμία και ταχύτητα – γιατί ο όρθρος αυτό φανερώνει – στον τάφο, δηλαδή στό βάθος της καρδιάς σου, που είναι κρυμμένος ο λόγος των επίγειων και των ουράνιων και ζήτησε με δάκρυα νοητά και αισθητά να μάθεις, αν αναστήθηκε ο λόγος της αρετης και της γνώσεως, που είναι μέσα σου.
Παλαιότερα οι άνθρωποι είχαν μια συνεργασία μεταξύ τους. Είχαν μια ανθρώπινη επικοινωνία. Σήμερα μένουν στην ίδια πολυκατοικία και δεν ξέρουν ποιος είναι δίπλα τους.
Σαν να είμαστε ξεμοναχιασμένοι όλοι μας. Και όσο ξεμοναχιάζεται κανείς, τόσο φεύγει από την αλήθεια του Θεού, της Εκκλησίας.
Να δεχόμαστε τον αδελφό έτσι όπως είναι. Αυτό είναι το μυστικό. Έτσι αρχίζει κανείς και ξεμπλοκάρεται και βγαίνει από τη δική του ασφυκτική κατάσταση. Έτσι βοηθάει και τον άλλο να αρχίσει να ξεσφίγγει και τις δικές του αλυσίδες.
Εχθρός μπορεί να είναι ο πλησίον – ο σύζυγος, ο γιος, η κόρη, οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συνεργάτες. Αυτοί γίνονται εχθροί μας εξαιτίας των μη σωστών εκδηλώσεών μας και με την όλη δική μας στάση. Αν δηλαδή μέσα μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε αυτόν τον άνθρωπο έτσι όπως είναι – όχι αφού διορθωθεί πρώτα και γίνει όπως εμείς θα τον θέλαμε – δεν φτάσαμε ακόμη σε μέτρα, δεν γίναμε έτσι όπως μας θέλει ο Θεός.
Αν δεν καταλάβουμε ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος – έχει δική του προσωπικότητα, δική του οντότητα, και δεν μπορούμε εμείς να τον αλλάξουμε – θα υποφέρουμε.
π. Ανανίας Κουστένης
Φωνάζει η γυναίκα για τον άνδρα της ότι δεν πηγαίνει στην Εκκλησία, φωνάζει ο ένας, ο άλλος. Κάτσε αδερφέ. Μην του βγάζεις την ψυχή!
Πήγαινε εσύ και άναψέ του κεράκι. Την ώρα που βγαίνουν τα Άγια μνημόνευσέ τον, στα “Σά εκ των σων” επίσης! Πές “Χριστέ μου, εσύ που είσαι το φως του κόσμου, φώτισέ τον! Εσύ μπορείς!”
Κι ό,τι θέλουμε να λέμε στους άλλους που είναι δυσκολεμένοι και δεν το αντέχουν, ας το λέμε στο Θεό μας. Με πίστη, με πόνο, με δάκρυα, με αγρυπνία, με νηστεία. Και ‘κει βγαίνει καλό αποτέλεσμα. Τον φωτίζει ο Κύριος.
Οι προσευχές μας δέν εισακούονται, διότι δέν είμαστε άξιοι. Πρέπει να γίνεις άξιος, γιά να προσευχηθείς. Δεν είμαστε άξιοι, διότι δεν αγαπάμε τόν πλησίον μας ως εαυτόν.
Το λέει ο ίδιος ο Χριστός: «Έαν ουν προσφέρης τό δώρον σου επί τό θυσιαστήριον κάκει μνησθής ότι ο αδελφός σου έχει τι κατά σου, άφες εκεί το δώρον σου έμπροσθεν του θυσιαστηρίου και ύπαγε πρώτον, διαλλάγηθι τω αδελφώ σου καί τότε ελθών πρόσφερε το δώρον σου».
Να πάεις πρώτα να συμφιλιωθείς μέ τόν αδελφό σου, να συγχωρεθείς, για να γίνεις άξιος. Άν δεν γίνει αυτό, δεν μπορείς να προσευχηθείς. Άν δεν είσαι άξιος, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Όταν τακτοποιήσεις όλες τις εκκρεμότητες και ετοιμασθείς, τότε πάεις και προσφέρεις τό δώρο σου.
Άξιοι γίνονται όσοι επιθυμούν και λαχταρούν να γίνουν του Χριστού, όσοι δίνονται στο θέλημα του Θεού. Να μην έχεις κανένα θέλημα, αυτό έχει μεγάλη αξία, είναι το πάν. Ο σκλάβος δεν έχει κανένα θέλημα. Το να μην έχομε κανένα θέλημα μπορεί να γίνει μ΄έναν τρόπο απαλό με την αγάπη στόν Χριστό καί τήν τήρηση των εντολών Του. «Ο έχων τάς εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος έστιν ο αγαπών με΄ ο δέ αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του Πατρός μου και εγώ αγαπήσω αυτόν και εμφανίσω αυτώ εμαυτόν».
Χρειάζεται αγώνας. Έχομε να παλέψομε «προς τούς κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου» Έχομε να παλέψομε «με τον λέοντα τον ωρυόμενον» Δεν επιτρέπεται στόν αγώνα να επιτύχει ο πολυμήχανος.
Αυτό προϋποθέτει δάκρυα, μετάνοια, προσευχή, ελεημοσύνη, αίτηση με συνοδεία τήν εμπιστοσύνη στόν Χριστό καί όχι την ολιγοπιστία. Μόνον ο Χριστός μπορεί να μας βγάλει απ΄τόν κλοιό της ερημιάς. Προσευχή καί μετάνοια καί ελεημοσύνη. Δώστε έστω κι ένα ποτήρι νερό, άν δεν έχετε χρήματα. Καί νά ξέρετε ότι όσο αγιάζεσθε, τόσο εισακούονται οι προσευχές σας.
Να μην εκβιάζουμε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μή ζητάμε απ΄τον Θεό νά μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κ.λ.π., ή νά μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, γιά νά τά υπομένομε.
Ο
Κύριος, λίγο πριν το Πάθος, υποσχέθηκε στους μαθητές Του και μέσω αυτών
σε όσους Τον αγάπησαν, την αναφαίρετη χαρά της Αναστάσεως· «πάλιν δε
όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία, και την χαράν υμών ουδείς αίρει
αφ’ υμών»[1].
Ενώ βάδιζε προς το απερινόητο Πάθος, τους χλευασμούς και την άκρα ταπείνωση, υποσχέθηκε ότι η χαρά της Αναστάσεως μπορεί να γίνει μόνιμη στις ψυχές όσων ανήκουν σε Αυτόν.
Τη χαρά αυτή της Αναστάσεως,
που έφλεγε τις καρδιές των Αποστόλων τις σαράντα ημέρες πριν την
Ανάληψη, όταν ο Κύριος «ην οπτανόμενος αυτοίς»[2], θα τη μεταδίδει έως
συντελείας του αιώνος στους πιστούς που Τον ακολουθούν αίροντες τον
σταυρό τους.
Ο λόγος του Κυρίου,
«πάλιν όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία», έχει παράδοξο
χαρακτήρα. Ο ψυχικός άνθρωπος, που χαίρεται με τη φυσική παρουσία του
αγαπώμενου, θα ανέμενε να ακούσει: «Πάλι θα με δείτε και θα χαρεί η
καρδιά σας».
Ο Χριστός θέτει τα πάντα επί άλλης βάσεως, λέγοντας, «πάλιν
όψομαι υμάς». Σημασία δεν έχει αν ο άνθρωπος βλέπει τον Κύριο η όχι,
αλλά αν ο Κύριος επιβλέπει σε αυτόν «ιλέω όμματί Του». Ο φυσικός ήλιος,
το μάτι του ορατού κόσμου, λάμπει ακατάπαυστα και ζωοποιεί την κτίση.
Είτε ο άνθρωπος αντικρίζει το φως του είτε όχι, δέχεται τις ευεργετικές
επιδράσεις του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον άδυτο Ήλιο της
Δικαιοσύνης, το ανέσπερο Φως, τον Παντοκράτορα Ιησού. Οι πληγές του
Πάθους και της θυσίας Του αποβαίνουν πηγές αενάου Φωτός. Οι οφθαλμοί Του
εκχέουν Φως, που φωτίζει όλο τον πνευματικό κόσμο.
Στην
παρούσα ζωή, ακόμη και όταν τα μάτια της ψυχής αδυνατούν να ατενίσουν
τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, οι ακτίνες του Φωτός Του φθάνουν ευεργετικά
στον πιστό. Είτε ο άνθρωπος περισκέπεται από τη νεφέλη της πίστεως είτε
βρίσκεται υπό τη σκιά της ελπίδας, η ενέργεια του ανεσπέρου Φωτός της
Αναστάσεως επιδρά πάνω του, φθάνει να ελκύσει τον Κύριο να επιβλέψει σε
αυτόν, όχι απλώς ως ο Παντεπόπτης Θεός που ενορά τη δημιουργία Του, αλλά
με τον ιδιαίτερο, αγαπητικό τρόπο που επέβλεψε στους ταραγμένους
μαθητές Του και στις περίλυπες Μυροφόρες.
Οι λόγοι Του επαγγέλλονται
κάτι παραπάνω από το δημιουργικό Του βλέμμα. Επαγγέλλονται τη σωτηριώδη
και φωτιστική επίβλεψη, που φλέγει τις καρδιές και φωτίζει τον νού, και
που ως εκ τούτου, επιφέρει χαρά αναφαίρετη. Τα φυσικά μάτια, αν δεν έχει
ενισχυθεί η ανθρώπινη φύση από το Πνεύμα το Άγιο, αδυνατούν να
αντικρίσουν το Φως του νοητού Ηλίου, όπως φαίνεται στην περίπτωση των
τριών προκρίτων Αποστόλων που έπεσαν πρηνείς κατά γης στο Θαβώρ, η στην
περίπτωση του αποστόλου Παύλου, που όταν «περιήστραψεν αυτόν φως από του
ουρανού» στην οδό προς Δαμασκό τυφλώθηκε «προς καιρόν»[3].
Η
δωρεά της Πεντηκοστής είναι αυτή που ενισχύει την ανθρώπινη φύση, ώστε
να καταστεί ικανή να προσομιλήσει στον Κύριο πρόσωπο προς Πρόσωπο, χωρίς
να διαλυθεί η υπόστασή της. Ο Θεός κανένα δεν αποκλείει. Αντιθέτως
πάντα αναζητά την καρδιά του ανθρώπου. Ωστόσο, θέτει όρους, για να
επιβλέψει στον άνθρωπο με τον τρυφερό τρόπο που επέβλεψε στις Μυροφόρες.
Στον προφήτη Ησαία λέει: «Επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ η επί τον ταπεινόν
και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου»[4].
Η προϋπόθεση επομένως, για
να αξιωθεί ο πιστός να κατευθύνει προς αυτόν ο Κύριος το γαλήνιο βλέμμα
Του και να του μεταδώσει την ειρήνη Του και την αναφαίρετη αγαλλίαση
της Αναστάσεως, είναι να μάθει από το υπόδειγμά Του πραότητα και
ταπείνωση, να τρέμει, να φοβάται και να αγαπά τον λόγο Του.
Πράος
και ταπεινός είναι ο άνθρωπος που είτε ζει είτε πεθαίνει, μένει
εδραιωμένος στην πίστη ότι ανήκει στον Θεό και αυτό που φοβάται είναι να
μην παρεκκλίνει από τα προστάγματά Του. Ακολουθώντας στα αχνάρια Αυτού
που είπε, «μάθετε απ’ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία»[5],
έχει ήδη νικήσει τον θάνατο μέσα του. Σε αυτόν επιβλέπει ο Κύριος μέρα
και νύχτα και το Φως της Αναστάσεως μένει αμάραντο και ολοένα
ανακαινούμενο στην καρδιά του.
Αυτή η μέρα είναι ευλογημένη από το Θεό, ανήκει στο Θεό, ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να μπούμε μέσα σ΄αυτή. Προχωρείς αυτή τη μέρα σαν αγγελιοφόρος του Θεού.
Όποιον συναντάς, τον συναντάς με τον τρόπο του Θεού. Βρίσκεσαι εκεί για να είσαι η παρουσία του Κυρίου και Θεού, η παρουσία του Χριστού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, η παρουσία του Ευαγγελίου.
Αυτό είναι το καθήκον σου αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.»
1. Το πρώτο που θα σκεφθείς, όταν ξυπνάς είναι η σκέψη του Χριστού. Να στρέψουμε τον νού μας στον Χριστό. Ο Γέρων Πορφύριος έλεγε: «Μήν ασχολείσαι με το σκοτάδι, άνοιξε το παράθυρο στο φώς».
2. Προσευχή. Μπορείς να προσεύχεσαι ακόμη κι όταν κάνεις απλά καθημερινά πράγματα. Για παράδειγμα, όπως έλεγε ένας μοναχός όταν κατέβαινε τα σκαλιά του μετρό, που του θύμιζαν κατάβαση στα έγκατα της γής, μπορείς να λές το «Κύριε Ελέησον» κατεβαίνοντας κάθε σκαλί. Τόσα πολλά σκαλιά που είναι, σκέψου πόσες φορές θα το έχεις πεί!
3. Κάθε μέρα να μην την βλέπουμε σαν ρουτίνα. Η κάθε μέρα έχει μία έκπληξη για τους Χριστιανούς. Ως το βράδυ κάτι θα γίνει και ο Θεός κάποιο μήνυμα θα σου στείλει. Η ζωή δεν κυλάει επίπεδα και μονότονα σαν καρδιογράφημα…
4. Να πλησιάσουμε λίγο περισσότερο την αγάπη των ανθρώπων. Όποιος αγαπάει, για να του πούν ευχαριστώ, θα έχει πάντα άγχος.
5. Κάθε μέρα να βρίσκεις λίγο χρόνο να ηρεμείς. Έστω και δέκα λεπτά. Να δείς λίγο τη ζωή χωρίς την βιασύνη της. Και τότε θα ακούσεις τη φωνή του εσωτερικού σου κόσμου. Γιατί «όταν υπάρχει τρικυμία, δεν μπορείς να δείς το βυθό της θάλασσας».
6. Το άγχος φεύγει με την μνήμη θανάτου. Άμα σκεφθείς το τέλος, αποφορτίζεις την ζωή σου από τα ασήμαντα. Αυτή η σκέψη μας προσγειώνει και μας απογειώνει ταυτόχρονα. Προσγειώνεσαι και ταπεινώνεσαι και το άγχος φεύγει.
Κοιτάξτε, πάνε οι εποχές που έτρεχε ο κόσμος
στους πνευματικούς και στην εκκλησία.
Τώρα είναι νομίζω καιρός πρέπει
Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Συμεών, ἀναδείχθηκε διάδοχος τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου († τὸ 62 μ.Χ.), μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους τὸ 70 μ.Χ.
Κατὰ τὸν Ἡγήσιππο ἦταν υἱὸς τοῦ Κλωπᾶ, ἀδελφοῦ τοῦ Ἰωσὴφ καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἰούδα.
Κατὰ ἄλλη δὲ ἐκδοχὴ ἦταν υἱὸς τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.
Ἐνῷ ἐπισκόπευε στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ (98 – 117 μ.Χ.), διαβλήθηκε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς στὸν ὕπατο Ἀττικὸ γιὰ τὸν ἀποστολικό του ζῆλο.
Ὁ Συμεὼν κατηγορήθηκε ὄχι ἀπὸ Χριστιανοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ ἀπὸ Ἰουδαίους. Ἡ κατηγορία περιελάμβανε δύο σκέλη. Τὸ ἕνα ἦταν ὅτι καταγόταν ἀπὸ τὸ γένος Δαβὶδ καὶ τὸ ἄλλο ὅτι ἦταν Χριστιανός.
Ἀφοῦ συνελήφθη,
βασανίσθηκε σκληρὰ καὶ στὴν συνέχεια ὁδηγήθηκε σὲ σταυρικὸ θάνατο, τὸ
ἔτος 107 μ.Χ., σὲ ἡλικία ἑκατὸν εἴκοσι ἐτῶν.
Στοὺς Παρισινοὺς Κώδικες βρίσκεται Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Συμεών, ποίημα τοῦ ὑμνογράφου Θεοφάνους.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Χριστοῦ
σε συγγενῆ, Συμεὼν Ἱεράρχα, καὶ Μάρτυρα στερρόν, ἱερῶς εὐφημοῦμεν, τὴν
πλάνην ὀλέσαντα, καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντα· ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν
σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαῖς σου λαμβάνομεν.
του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη
Η Κυριακή των Μυροφόρων κατέχει μια ξεχωριστή θέση μέσα στον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, διότι αποτελεί την κατεξοχήν φανέρωση της δυναμικής της Αναστάσεως μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία.
Δεν πρόκειται απλώς για ιστορική ανάμνηση των γεγονότων μετά την Ανάσταση, αλλά για θεολογική αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ο Θεός ενεργεί μέσα στην καρδιά του ανθρώπου: όχι με επιβολή, αλλά με αγάπη· όχι με θόρυβο, αλλά με σιωπηλή παρουσία.
Οι Μυροφόρες γυναίκες, όπως τις παρουσιάζει το Ευαγγέλιο, ενσαρκώνουν αυτήν ακριβώς τη στάση. Ενώ οι μαθητές παραμένουν κρυμμένοι «διά τον φόβον των Ιουδαίων», εκείνες εξέρχονται «όρθρου βαθέος» για να προσφέρουν τα μύρα τους στο σώμα του Χριστού.
Η πράξη τους δεν είναι απλώς έκφραση ευσέβειας, αλλά πράξη υπαρξιακής πίστεως. Δεν γνωρίζουν ακόμη την Ανάσταση, δεν έχουν βεβαιότητα, αλλά πορεύονται μέσα στην αγάπη. Και ακριβώς αυτή η αγάπη τις καθιστά δεκτικές της θείας αποκαλύψεως.
Στο πλαίσιο αυτό, η πατερική θεολογία –και ιδιαιτέρως η διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά προχωρά σε μια βαθύτερη ερμηνεία των γεγονότων της Αναστάσεως.
Ο Άγιος, ερμηνεύοντας όχι μόνο το γράμμα αλλά και το πνεύμα της Γραφής, υπογραμμίζει ότι η πρώτη που αξιώθηκε να δει τον Αναστάντα Χριστό ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος.
Αν και τα Ευαγγέλια δεν αναφέρουν ρητώς αυτήν τη συνάντηση, η εκκλησιαστική συνείδηση, φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα, αναγνωρίζει ότι μια τέτοια εμπειρία είναι θεολογικά αναγκαία.
Η Παναγία δεν είναι ένα απλό πρόσωπο της ιστορίας της σωτηρίας· είναι το κατεξοχήν πρόσωπο της συνεργίας μεταξύ Θεού και ανθρώπου.
