Η αμαρτία δεν θέλει να μένει μόνη

  

Η αμαρτία δεν θέλει να μένει μόνη.
Δεν αρκείται να πληγώσει έναν άνθρωπο.
Θέλει να γίνει συνήθεια, νοοτροπία, δικαιολογία, τρόπος ζωής.
Θέλει να απλωθεί, να μολύνει, να παρασύρει, να βρει συνοδοιπόρους στο σκοτάδι της.

Γι’ αυτό πολλές φορές, όταν ο άνθρωπος πέφτει, δεν μένει μόνο στην πτώση του. Προσπαθεί να πείσει και τους άλλους πως αυτό που κάνει δεν είναι πτώση, αλλά ελευθερία. Δεν είναι ασθένεια της ψυχής, αλλά δικαίωμα. Δεν είναι απομάκρυνση από τον Θεό, αλλά προσωπική επιλογή χωρίς συνέπειες.

Όμως η αμαρτία, όσο κι αν στολίζεται με ωραία λόγια, παραμένει πληγή.
Όσο κι αν παρουσιάζεται ως χαρά, αφήνει μέσα στην ψυχή πίκρα.
Όσο κι αν φαίνεται στην αρχή γλυκιά, στο τέλος κουράζει, σκοτεινιάζει και σκλαβώνει τον άνθρωπο.

Η Εκκλησία δεν μιλά για την αμαρτία από σκληρότητα, αλλά από αγάπη. Δεν φανερώνει την πληγή για να ντροπιάσει τον πληγωμένο, αλλά για να τον οδηγήσει στη θεραπεία. Δεν καταδικάζει τον άνθρωπο που έπεσε, αλλά του δείχνει το χέρι του Χριστού που τον σηκώνει.

Ο άνθρωπος δεν είναι η αμαρτία του.
Δεν είναι το λάθος του.
Δεν είναι η πτώση του.
Είναι εικόνα Θεού, πλασμένος για φως, για αγάπη, για αγιότητα, για αιωνιότητα.

Η αμαρτία θέλει να μας πείσει πως δεν αλλάζουμε.
Ο Χριστός μάς βεβαιώνει πως μπορούμε να αναστηθούμε.
Η αμαρτία λέει: «έτσι είσαι».
Ο Χριστός λέει: «έλα όπως είσαι, και θα σε κάνω καινούργιο άνθρωπο».

Το μεγάλο κακό δεν είναι μόνο να πέσει κανείς. Όλοι πέφτουμε. Το μεγάλο κακό είναι να αγαπήσει την πτώση του. Να τη δικαιολογήσει. Να τη βαπτίσει αλήθεια. Να τη μεταδώσει και στους άλλους σαν δρόμο ζωής.

Γιατί η αμαρτία ζητά παρέα, ενώ η μετάνοια ζητά ταπείνωση.
Η αμαρτία φωνάζει για να επιβληθεί, ενώ η μετάνοια γονατίζει για να σωθεί.
Η αμαρτία σκορπά σκοτάδι, ενώ η μετάνοια ανοίγει παράθυρο στο φως του Θεού.

Ας μην κρίνουμε, λοιπόν, τον άνθρωπο.
Ας μην πετροβολούμε τον αδελφό μας.
Ας μη γινόμαστε σκληροί απέναντι στην πτώση του άλλου.
Αλλά και ας μη λέμε το σκοτάδι φως, την πληγή υγεία, την αμαρτία αρετή.

Να εισαι ιδιαίτερος.

 

Η σιωπή που σώζει... και η σιωπή που πληγώνει

  

Η σιωπή είναι μία από τις μεγαλύτερες αρετές της πνευματικής ζωής.

Οι Άγιοι δεν αγάπησαν τη σιωπή επειδή φοβούνταν να μιλήσουν. Την αγάπησαν γιατί μέσα στη σιωπή άκουγαν τη φωνή του Θεού.

Όμως ο Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης μάς υπενθυμίζει μια μεγάλη αλήθεια:

Δεν είναι κάθε σιωπή ευλογημένη.

Μπορεί κάποιος να μη μιλά καθόλου με το στόμα του, αλλά μέσα στην καρδιά του να καταδικάζει, να θυμώνει, να ζηλεύει και να κατηγορεί τους άλλους.

Αυτή δεν είναι πνευματική σιωπή.

Είναι μια σιωπή που κρύβει θόρυβο.

Ούτε ωφελεί να κρατά κανείς τα χείλη του κλειστά, ενώ η καρδιά του γεμίζει με μελαγχολία, απόγνωση και απελπισία.

Ο Θεός δεν ζητά μόνο να σιωπήσει η γλώσσα.

Ζητά να ειρηνεύσει η καρδιά.

Η αληθινή σιωπή δεν είναι απουσία λόγων.

Είναι παρουσία του Θεού.

Είναι εκείνη η κατάσταση όπου σταματούν οι κατακρίσεις, οι φαντασίες, οι φόβοι και οι άσκοποι λογισμοί, και ο άνθρωπος αφήνει χώρο στη χάρη του Αγίου Πνεύματος να κατοικήσει μέσα του.

Στον σημερινό κόσμο, όπου όλοι μιλούν ασταμάτητα, σχολιάζουν, κατακρίνουν και αντιδρούν, ίσως η μεγαλύτερη μαρτυρία ενός χριστιανού να είναι μια καρδιά που παραμένει ήρεμη.

Μια καρδιά που δεν σιωπά από πείσμα.

Αλλά από ταπείνωση.

Δεν σιωπά από αδιαφορία.

Αλλά από αγάπη.

Δεν σιωπά επειδή δεν έχει τι να πει.

Αλλά επειδή πρώτα ακούει τον Θεό.

Ο Χριστός μάς δείχνει τον δρόμο

Ο Κύριος δεν μιλούσε αδιάκοπα.

Προσευχόταν.

Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος | Θεατρικό Αγ. Δημητρίου Πειραιώς | 39η Γιορτή Νεολαίας

 

«Σαν τα καρπούζια, παιδί μου...»

  

 

«Γέροντα, πώς ομοιάζουν οι Χριστιανοί σήμερα;»
«Σαν τα καρπούζια, παιδί μου...»

Με αυτή την απλή, γεμάτη πνευματική σπιρτάδα κουβέντα, ένας γέροντας στο Άγιον Όρος αποτύπωσε μια μεγάλη αλήθεια για την εποχή μας. Αν το καλοσκεφτείς, το καρπούζι είναι ένα φρούτο που εύκολα σε ξεγελάει.Απ' έξω, καταπράσινο και στιβαρό 

- Βλέπεις μια επιφάνεια όμορφη, σκληρή, που σου δίνει την εντύπωση πως τίποτα δεν τη λυγίζει. Έτσι είναι και πολλοί Χριστιανοί σήμερα. Φοράνε το «ένδυμα» της ευσέβειας, ξέρουν τα λόγια, ακολουθούν τα έθιμα, δείχνουν ακλόνητοι.

Από μέσα, όμως, τι γίνεται; Εκεί είναι το μεγάλο ερώτημα. Γιατί το καρπούζι, αν δεν έχει ωριμάσει σωστά στον ήλιο, αν δεν έχει τραβήξει τους χυμούς που πρέπει από τη γη, μένει άγουρο. Ή, ακόμα χειρότερα, σαπίζει εσωτερικά χωρίς να φαίνεται τίποτα στην επιφάνεια.

Όπως τονίζει συχνά η γεροντική σοφία, η πνευματική ζωή δεν είναι βιτρίνα. «Όταν αγοράζεις ένα καρπούζι, δεν το παίρνεις για το φλοιό του, αλλά για τη γλυκάδα της σάρκας του. Έτσι και ο Θεός, δεν κοιτάζει το εξωτερικό μας περιτύλιγμα, αλλά αν η καρδιά μας είναι γλυκιά, γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και καλοσύνη.» 

Δεν είναι κακό να ξεκαβαλάς το καλάμι που και που.

  

Γράφει κάπου ο άγιος Αυγουστίνος πως η Βασιλεία του Θεού έχει πόρτα χαμηλή και πως για να μπει κανείς μέσα, θα πρέπει ή να σκύψει, ή να είναι παιδί.

Αν το καλοσκεφτείς, το ίδιο πάνω κάτω ισχύει και στο τώρα… Αν δεν μάθεις να κάνεις πίσω που και που, αν δε μάθεις εκούσια καμμιά φορά να ταπεινώνεσαι, αν δε μάθεις να πατάς τα θέλω και τον εγωισμό σου για χάρη του άλλου, δεν βγαίνει η ζωή…

Πρέπει να μπορείς να χαμηλώσεις, πρέπει να μπορείς να σιωπάς… Αλλιώς θα γυρνάς σαν το αγρίμι, έτοιμος να αρπαχτείς με τον καθένα, ακόμα και για αφορμές ασήμαντες.

Καβγάς στο σπίτι, καβγάς στη δουλειά, καβγάς στο δρόμο, καβγάς με τους γείτονες…

Οι Γεργεσηνοί και εμείς.

  

 
….Οι Γεργεσηνοί κι οι Γαδαρηνοί …είδαν και τους δυο θεραπευμένους, που ενώ λίγο νωρίτερα έμοιαζαν νεκροί, τώρα κάθονταν ιματισμένοι και σωφρονούντες, σα ν’ αναστήθηκαν εκ νεκρών. Κοίταξαν μετά το πρόσωπο του πράου και ταπεινού Κυρίου… 

Αντί να κάνουν μετάνοια και να τον ευχαριστήσουν που έσωσε τους δυο δαιμονισμένους, εκείνοι παραπονιούνταν επειδή έχασαν τα γουρούνια! Αντί να προσκαλέσουν τον Κύριο για να τον φιλοξενήσουν, του ζήτησαν να φύγει από τα όριά τους όσο γίνεται πιο γρήγορα. Αντί να υμνήσουν και να δοξολογήσουν το Θεό, εκείνοι άρχισαν να θρηνούν για το χαμό των γουρουνιών.

Ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε την αγάπη των Γεργεσηνών για τα γουρούνια τους, προτού αξιολογήσουμε τη σημερινή κοινωνία. Να εκτιμήσουμε όλους τους συμπολίτες μας που επίσης είναι πολύ δεμένοι με τα ζώα τους, όπως οι Γεργεσηνοί, που νόμιζαν πως τα γουρούνια τους αξίζουν περισσότερο από τους γείτονές τους. 

Για σκεφθείτε, πόσοι είναι σήμερα εκείνοι απ’ αυτούς που κάνουν το σταυρό τους, ομολογούν το Χριστό με τη γλώσσα τους, αλλά πολύ σύντομα θα μπορούσαν να σκοτώσουν δυο ανθρώπους, αν η πράξη αυτή θα τους χάριζε δυο χιλιάδες χοίρους; Ή σκεφθείτε αν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που θα θυσίαζαν δυο χιλιάδες χοίρους για να σώσουν τη ζωή δύο δαιμονισμένων. Ας ντραπούν εκείνοι που καταδικάζουν τους Γεργεσηνούς προτού κατηγορήσουν τον εαυτό τους. 

Αν οι Γεργεσηνοί ανασταίνονταν σήμερα από τους τάφους τους κι άρχιζαν να μετρούν πόσοι άνθρωποι έχουν την ίδια νοοτροπία μαζί τους, στην Ευρώπη θά ‘φθαναν σ’ ένα τεράστιο αριθμό. Εκείνοι τουλάχιστο ζήτησαν από το Χριστό να φύγει, ενώ οι λαοί της Ευρώπης τον απομακρύνουν οι ίδιοι. Γιατί; Για να μείνουν μόνοι με τα γουρούνια τους και τους κυρίους τους, τους δαίμονες.

Να του δώσεις λογαριασμό

 

Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή, επειδή 

δεν γνωρίζεις πότε θα σε καλέσει ο Κύριος κοντά Του. 

Κατά την επίγειο ζωή σου, να είσαι έτοιμος 

ανά πάσα στιγμή να Του δώσεις λογαριασμό. 

Ὁ Ἅγιος Προκόπιος ὁ Μεγαλομάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Προκόπιος καταγόταν ἀπό τά Ἱεροσόλυμα. Ὁ πατέρας του ἦταν Χριστιανός καί ὀνομαζόταν Χριστόφορος, καί ἡ μητέρα του Θεοδοσία, εἰδωλολάτρισσα. Ἄθλησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.).

Ὅταν ἀνδρώθηκε, ἡ μητέρα του τόν ἔφερε στήν Ἀντιόχεια καί πέτυχε ἀπό τόν Διοκλητιανό, πού βρισκόταν ἐκεῖ, τόν διορισμό τοῦ Προκοπίου ὡς δούκα τῆς Ἀλεξάνδρειας. Συγχρόνως ἀνατέθηκε σέ αὐτόν ἡ ἐποπτεία τοῦ διωγμοῦ τῶν Χριστιανῶν πού ζοῦσαν στήν πόλη. 

Καθ’ ὁδόν ὅμως πρός τήν Ἀλεξάνδρεια, τήν νύχτα, ὁραματίσθηκε σταυρό μέ μορφή κρυστάλλου καί ἄκουσε φωνή νά λέει σέ αὐτόν: «Ἐγώ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, ὁ Ἐσταυρωμένος, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ». Ἔκπληκτος ἀπό τό ὅραμα καί τήν Θεία φωνή, ὁ Προκόπιος μεταστράφηκε, διέκοψε τήν πορεία του, μετέβη στήν Σκυθούπολη καί ἀπό ἐκεῖ ἐπέστρεψε στά Ἱεροσόλυμα, ὅπου ἀποκάλυψε στήν μητέρα του ὅσα εἶχαν διαδραματισθεῖ καί τήν μεταστροφή του στήν Χριστιανική πίστη. 

Ἡ ἀποκάλυψη αὐτή τάραξε τήν μητέρα του, ἡ ὁποία ἀφοῦ ἀπέτειχε νά τόν μεταπείσει, τυφλωμένη ἀπό τόν ειδωλολατρικό φανατισμό της, κατήγγειλε τόν υἱό της στόν ἡγεμόνα Καισαρείας Οὐΐλκιο. Αὐτός, ἀφοῦ ἀνέκρινε τόν Προκόπιο καί διαπίστωσε τήν ἀκλόνητη ἐμμονή του  στήν Χριστιανική πίστη, διέταξε τόν σκληρό βασανισμό του. Κατ’ αὐτό τόν τρόπο, ἀφοῦ τοῦ καταξέσχισαν τίς σάρκες μέ σιδερένια νύχια καί ὑπέμεινε καί ἄλλα βασανιστήρια, ἡμιθανής ἐγκλείσθηκε στήν φυλακή. 

Τήν νύχτα, σέ ὁπτασία, ἐμφανίσθηκε σέ αὐτόν ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος, ἀφοῦ θεράπευσε τίς πληγές του, τόν ἐνεθάρρυνε καί τόν ἐνίσχυσε στόν ἀγῶνα του. Ὁ Προκόπιος ἄρχισε τότε νά ὑμνεῖ μεγαλοφώνως τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου, γεγονός τό ὁποῖο προκάλεσε τήν περιέργεια τῶν φρουρῶν καί τοῦ δεσμοφύλακος. Αὐτοί, ἀφοῦ προσέτρεξαν, εἶδαν κατάπληκτοι ὑγιῆ τόν Προκόπιο καί, μπροστά στό θαῦμα, παρακάλεσαν τόν Μάρτυρα νά οδηγήσει καί αὐτούς στήν ἀληθινή πίστη τοῦ Χριστοῦ. Τήν ἑπομένη, ἀφοῦ ὁδηγήθηκε ἐκ νέου ἐνώπιον τοῦ ἐπάρχου, ἔλαβε τήν διαταγή νά μεταβεῖ στόν εἰδωλολατρικό ναό, γιά νά προσφέρει θυσία στά εἴδωλα. 

Καλημέρα!

  

Να χαιρόμαστε τη στιγμή,

όσο διαρκεί και να προσπαθούμε να 

Η αγία αδικία.

 

H Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή.

  

 

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή αποτελεί μία από τις λαμπρότερες μορφές της Εκκλησίας μας. Η ζωή της είναι ύμνος στην ακλόνητη πίστη, στην αγάπη προς τον Χριστό και στη δύναμη της ψυχής που δεν λυγίζει μπροστά στις δοκιμασίες. 

Η μνήμη της τιμάται στις 7 Ιουλίου και υπενθυμίζει σε όλους τους πιστούς ότι η αληθινή ελευθερία βρίσκεται στην αφοσίωση στον Θεό.

Η Αγία γεννήθηκε στα χρόνια των μεγάλων διωγμών των χριστιανών από ευσεβείς γονείς, τον Δωρόθεο και την Ευσεβία. Ύστερα από πολλές προσευχές απέκτησαν το παιδί τους και, επειδή γεννήθηκε ημέρα Κυριακή, της έδωσαν το όνομα Κυριακή, αφιερώνοντάς την από τη βρεφική της ηλικία στον Κύριο.

Μεγαλώνοντας, η Αγία διακρίθηκε όχι μόνο για την εξαιρετική της ομορφιά αλλά κυρίως για την αγνότητα, τη σοφία και τη βαθιά χριστιανική της ζωή. Πολλοί επιθυμούσαν να την νυμφευθούν, όμως εκείνη είχε αφιερώσει ολοκληρωτικά την ύπαρξή της στον Χριστό, τον Οποίο θεωρούσε τον μοναδικό και αιώνιο Νυμφίο της ψυχής της.

Κατά τον διωγμό του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, η Αγία συνελήφθη μαζί με τους γονείς της επειδή ομολογούσαν δημόσια την πίστη τους. Οι γονείς της υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και παρέδωσαν τη ζωή τους στον Θεό ως γενναίοι μάρτυρες. Η νεαρή Κυριακή οδηγήθηκε ενώπιον των ηγεμόνων και πιέστηκε με υποσχέσεις, απειλές και βασανισμούς να αρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα.

Καληνύχτα!

 

Ο καθρέφτης και το παράθυρο.

  

Υπάρχουν δύο τρόποι να κοιτάζει κανείς τον κόσμο. Ο ένας είναι μέσα από ένα παράθυρο και ο άλλος μέσα από έναν καθρέφτη.

Το παράθυρο δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό του. Δεν δημιουργεί τον ήλιο, ούτε τον ουρανό, ούτε τα δέντρα. Απλώς τα αφήνει να φανούν. Είναι καθαρό, διάφανο και αόρατο. 

Όσο πιο καθαρό γίνεται, τόσο λιγότερο το προσέχεις και τόσο περισσότερο βλέπεις την πραγματικότητα.
Ο καθρέφτης κάνει το αντίθετο. Δεν σου δείχνει τον κόσμο. Σου επιστρέφει μόνο την εικόνα σου. Όσο περισσότερο τον κοιτάζεις, τόσο περισσότερο εγκλωβίζεσαι στον εαυτό σου.
Έτσι συμβαίνει και με τον νου.

Υπάρχει ένας νους που λειτουργεί σαν παράθυρο. Δεν βιάζεται να κρίνει, δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι γνωρίζει. Παρατηρεί. Ακούει. Μαθαίνει. Αφήνει την αλήθεια να περάσει μέσα του χωρίς να την παραμορφώνει.
Υπάρχει όμως κι ένας νους που λειτουργεί σαν καθρέφτης. Ό,τι κι αν ακούσει, το μετατρέπει σε επιβεβαίωση όσων ήδη πιστεύει. Δεν βλέπει τα πράγματα όπως είναι, τα βλέπει όπως τον βολεύει.

Ο Κόσμος αγρίεψε.

  

Δεν του φτάνει να σε πληγώσει. Θέλει να σε γονατίσει. Να σε δει να σωπαίνεις, να μικραίνεις, να χάνεις το φως από τα μάτια σου. Κι όταν πια αδειάσει επάνω σου όλη την πίκρα του, όλη την ταραχή του, όλη την κρυφή του δυστυχία, θα γυρίσει αλλού να βρει άλλον άνθρωπο να τον κάνει καθρέφτη της αρρώστιας του.

Αγρίεψε ο κόσμος.

Οι άνθρωποι έγιναν εύφλεκτοι. Μια λέξη λες και σηκώνεται θύελλα. Μια αλήθεια ψιθυρίζεις και βγαίνει κραυγή. Άτακτος ο νους, άτακτη και η καρδιά. Κι όπου κατοικεί η ταραχή, εκεί δύσκολα μένει το δίκαιο. Όπου σηκώνεται βία, εκεί η αλήθεια έχει ήδη τραυματιστεί.

Παλιά οι άνθρωποι είχαν ντροπή. Δεν ήταν άγιοι όλοι, μα ήξεραν να χαμηλώνουν το βλέμμα. Ήξεραν πως το κακό δεν γίνεται καλό επειδή φωνάζει δυνατά. Σήμερα το ανάποδο βαφτίζεται σωστό, το παράλογο ζητάει δικαίωση, και η σιωπή των πολλών αφήνει το κακό να περπατάει ανενόχλητο.

Γιατί δεν φταίει μόνο εκείνος που αδικεί. Φταίει και εκείνος που βλέπει και σωπαίνει από φόβο. Εκείνος που ξέρει και κρύβεται από συμφέρον. Εκείνος που νιώθει την αλήθεια να καίει μέσα του, μα την αφήνει άταφη, για να μη χαλάσει την ησυχία του.

Αγρίεψε ο κόσμος.

Ας είναι.

Εσύ, άνθρωπε, πρόσεχε μόνο να μη γίνεις ίδιος με αυτό που σε πλήγωσε. Να μη φορέσεις το πρόσωπο του όχλου. Να μη μάθεις να απαντάς στην ταραχή με ταραχή και στην πίκρα με άλλη πίκρα. Μη γίνεις αιτία να πονέσει άλλος άνθρωπος επειδή κάποτε πόνεσες εσύ.