Σχόλια στο Ευαγγ'ελιο της Κυριακής (των αγίων 318 θεοφόρων πατέρων)

 

 

Πίστεως θησαυρίσματα

«Εφανέρωσά σου το όνομα τοις ανθρώποις ους δέδωκάς μοι εκ του κόσμου»

Για αιώνες ολόκληρους οι άνθρωποι τελούσαν υπό πλήρη άγνοια για τον αληθινό Θεό. Στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν εσωτερικές αναζητήσεις, στρέφονταν στη λατρεία των ειδώλων, η οποία χαρακτηριζόταν σαφώς από την ματαιότητα. 

Κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να δώσει πληροφορίες για τον αληθινό Θεό. Όπως άλλωστε μάς πληροφορεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «Θεόν ουδείς εώρακεν πώποτε». Έτσι ο αληθινός Θεός γίνεται άνθρωπος για να δώσει τη δυνατότητα της αυθεντικής θεογνωσίας.

Ο Σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού, στην αρχιερατική του προσευχή, που έγινε, όπως είναι γνωστό. λίγο πριν από το Πάθος, αναφέρθηκε και στο έργο του για την αποκάλυψη του Θεού στους ανθρώπους. Είπε χαρακτηριστικά: «Πάτερ, εφανέρωσά σου το όνομα τοις ανθρώποις». Εδώ φαίνεται πως στο πρόσωπο του Χριστού αποκαλύπτεται ο Θεός και δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να τον πλησιάσει και να ενωθεί μαζί του. 

Οι Απόστολοι

Ο Κύριος κατά την επί γης παρουσία του όταν κήρυττε και θαυματουργούσε, είχε πάντοτε μαζί του τους μαθητές και αποστόλους του. Εκείνοι όταν κλήθηκαν από τον Ιησού «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ». Τους δόθηκε έτσι ευκαιρία να μυηθούν στο βάθος της διδασκαλίας και του έργου του. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις, όπως φανερώνει η γραφίδα των Ευαγγελιστών, έγιναν δέκτες μεγάλων αποκαλύψεων. Με αυτό τον τρόπο κατέστησαν ικανοί να κηρύξουν το Ευαγγέλιο και την αλήθεια του εις πάντα τα έθνη. 

Με αυτό τον τρόπο έγιναν συνεργοί του Θεού στην αναγγελία του θελήματός του, μεταβαίνοντας μάλιστα από τόπο σε τόπο και φθάνοντας στα πέρατα της οικουμένης. Ως εφόδια είχαν την στερεά πίστη τους, η οποία γινόταν μέσο για να διαδοθεί και να μεταλαμπαδευτεί το αναστάσιμο μήνυμα σ’ όλο τον κόσμο. Με τον τρόπο αυτό η αλήθεια κρατήθηκε ανόθευτη από τις πλάνες και τις επιδράσεις των αιρετικών διδασκαλιών. 

Πειραιώς: «Ουφολογία»: Ορθόδοξη θεώρηση ενός νοσηρού και απατηλού φαινομένου

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

«ΟΥΦΟΛΟΓΙΑ». ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΕΝΟΣ

 ΝΟΣΗΡΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΛΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ

Πηγή: romfea.gr 

Το Κρεβάτι του Πόνου που Έγινε Θρόνος Χάριτος

  

Ο Άγιος Ευμένιος, έχοντας πληγεί ο ίδιος από τη λέπρα στην αρχή της ζωής του, δεν είδε το νοσοκομείο ως τόπο εξορίας, αλλά ως το δικό του «Περιβόλι της Παναγίας». 

Όταν θεραπεύτηκε, επέλεξε να μείνει εκεί για όλη του τη ζωή, υπηρετώντας τους πιο περιθωριοποιημένους και πονεμένους ανθρώπους—τους λεπρούς αδελφούς του. 

Σε αυτό το κρεβάτι αναπαυόταν ένα σώμα ταλαιπωρημένο, αλλά μια ψυχή που βρισκόταν σε διαρκή κοινωνία με τον Θεό.

Να φυλάγεσαι από ανθρώπους που με τα λόγια τους, κοιμίζουν τη συνείδηση..

 

Να φυλάγεσαι από ανθρώπους που με τα λόγια τους, κοιμίζουν τη συνείδηση.Δεν είναι δύσκολο, να τους αναγνωρίσεις.

Θα σου μιλήσουνε για αγάπη, για μια αγάπη γενική, για μια αγάπη που δεν έχει μέσα της σταυρό.

Θα σου μιλήσουνε για τη χαρά της ζωής, για μια χαρά, που δεν έχει τα θεμέλια στην Πίστη.

Τι σημαίνει δουλεύω με αγάπη;

  

Τι σημαίνει δουλεύω με αγάπη;
Σημαίνει να υφαίνεις με κλωστές
που τραβάς απ' την καρδιά σου,
σαν να' ταν να φορέσει το ύφασμα αυτό
η αγαπημένη σου ψυχή.
Σημαίνει να χτίζεις ένα σπίτι με στοργή,
σαν να’ ταν να κατοικήσει σ' αυτό
η αγαπημένη σου ψυχή.

Ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ ὁ Ὁμολογητής

 

Ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ καταγόταν ἐκ Συνάδων τῆς Φρυγίας ἀπὸ γονεῖς πλούσιους καὶ εὐσεβεῖς, ἔζησε δὲ κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου (813 – 820 μ.Χ.). 

Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία εἶχε ἀφιερωθεῖ στὸν Θεὸ καὶ ἀφοῦ ἔτυχε εὐρείας καὶ ἐπιμελοῦς μορφώσεως, συγκαταλεγόταν μεταξὺ τῶν διαπρεπῶν ἀνδρῶν τῆς ἐποχῆς του. Ἐπί Πατριάρχου Παύλου Δ’ τοῦ Κυπρίου (780 – 784 μ.Χ.) μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου, λόγῳ τοῦ ἀδαμάντινου χαρακτῆρος καὶ τῆς μεγάλης μορφώσεώς του κατέλαβε περιφανὲς ἀξίωμα στὰ ἀνάκτορα. 

Συνδέθηκε μὲ στενότατη φιλία μὲ τὸν Ἅγιο Θεοφύλακτο († 8 Μαρτίου), ποὺ ἦταν ἄνδρας ἐπίσης ἐνάρετος καὶ μορφωμένος, μὲ τὸν ὁποῖο ἀργότερα μετέβησαν στὴ μονὴ ποὺ εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ταράσιο στὸν Εὔξεινο Πόντο, ὅπου ἐκάρησαν μοναχοὶ. 

Γιὰ τὴν μεγάλη τους ἀρετὴ καὶ τὴν βαθύτατη θεολογικὴ κατάρτιση πείσθηκαν καὶ χειροτονήθηκαν ἀπὸ τὸν Ταράσιο κατ’ ἀρχὰς μὲν ἱερεῖς, στὴ συνέχεια δὲ ὁ μὲν Θεοφύλακτος Ἐπίσκοπος Νικομηδείας, ὁ δὲ Μιχαὴλ Ἐπίσκοπος Συνάδων.

Καὶ στὴ νέα αὐτὴ θέση του διέλαμψε γιὰ τὸν ἔνθεο ζῆλο τους, διδάσκοντας ὑπερασπιζόμενος τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἀλλὰ ὁ ἱερὸς ζῆλος τοῦ Μιχαὴλ πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία καταφάνηκε, ὅταν ἐνέσκηψε ὁ πόλεμος κατὰ τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἐπὶ αὐτοκράτορος Λέοντος Ε’ τοῦ Ἀρμενίου. 

Μὲ ἀνυπέρβλητο θάρρος καὶ παρρησία δὲν δίστασε νὰ ἐλέγξει δημόσια αὐτὸν γιὰ τὸν ἄθεο καὶ ἀσεβὲς διάταγμά του καὶ νὰ ἀναθεματίσει ἐκείνους ποὺ δὲν προσκυνοῦσαν τὶς ἅγιες εἰκόνες.

Ὅταν ἀποφασίσθηκε νὰ ζητηθεῖ ἡ γνώμη καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης, ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ κρίθηκε ὡς ὁ καταλληλότερος καὶ ἐστάλη πρὸς τοῦτο στὴ Ρώμη.  Ὁ Πάπας Λέων Γ’ (795 – 816 μ.Χ.) κατεδίκασε τὴν εἰκονομαχία καὶ ἐνθάρρυνε τὸν Πατριάρχη στὸν ἀγώνα του, ἀφοῦ γνωστοποίησε τὶς ἀποφάσεις του καὶ δι’ ἐπιστολῆς, τὴν ὁποία παρέδωσε στὸν Ἅγιο Μιχαήλ. 

Καλή σας νύχτα!

  

 

Ελπίδα και υπομονή

Από την σοφία του παππού!

 

΄Ο Άγιος Παϊσιος για τον μεθυσμένο μοναχό!

  

 

Κάποτε στο Άγιον Όρος ήταν ένας μοναχός που διέμενε στις Καρυές.
Έπινε καθημερινά, μεθούσε και γινόταν αιτία να σκανδαλίζονται οι προσκυνητές.
Κάποια στιγμή πέθανε και ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί πήγαν στον γέροντα Παΐσιο να του πουν με ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτο το τεράστιο πρόβλημα.
Ο π. Παΐσιος τους απάντησε ότι γνώριζε για το θάνατο τού μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων πού ήρθαν να παραλάβουν την ψυχή του.
Οι προσκυνητές απόρησαν, διαμαρτυρήθηκαν και κάποιοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον γέροντα Παΐσιο για ποιον ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δεν κατάλαβε ο γέροντας.
Ο π. Παΐσιος τους διηγήθηκε:
«Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στη Μικρά Ασία, λίγο πριν την καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν όλα τα αγόρια.
Για να μην το πάρουν από τους γονείς του, αυτοί το έπαιρναν μαζί τους στο θερισμό και για να μην κλαίει, του έβαζαν λίγο ρακί στο γάλα για να κοιμάται.
Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Κάποια στιγμή και μετά από αποτρεπτικές απαντήσεις από διάφορους γιατρούς να μην κάνει οικογένεια, ανέβηκε στο Όρος και έγινε μοναχός.
Εκεί βρήκε τον γέροντα και του είπε ότι είναι αλκοολικός.

ΑΓΧΟΣ! ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ; (Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος)

 

Ο Χριστός «κρύβεται» για να Τον αναζητούμε βαθύτερα.

 

 

Δεν είναι ο Χριστός που φεύγει αφήνοντας μας πίσω ορφανούς. Ο Χριστός «κρύβεται» για να Τον αναζητούμε βαθύτερα.

Φεύγει για λίγο για να μείνει μαζί μας αιώνια.

Όχι όπως κρύβεται κάποιος που εγκαταλείπει, αλλά όπως κρύβεται η αγάπη για να γεννηθεί η δίψα της παρουσίας.

Σου λέει ο Θεός " θα κρυφτώ για να μάθεις να με ψάχνεις" και "θα σου φανερώνομαι κάθε φορά που αληθινά και με δίψα θα με ζητάς".

Αναλαμβάνει την ανθρώπινη φύση μας και την φέρνει εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και για το οποίο πλαστήκαμε. Στην κοινωνία με τον Θεό. Στην Βασιλεία Του.

Παίρνει την σάρκα μας στον ουρανό και την κάνει αιώνια δυνατότητα κοινωνίας με τον Πατέρα.

Γι’ αυτό και δεν αποχαιρετά τους μαθητές. Τους ευλογεί.

Δεν λέει «τελείωσε». Λέει «Είμαι μαζί σας». Αλλά πλέον με άλλον τρόπο.

Χρόνος..... το νόμισμα της ζωής μας !

 .

Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχουμε...

Η παραχαραξη της Ιστορίας για τον Μέγα Κωνσταντίνο.

  

Κάθε φορά που με κάποια αφορμή (δεν αφήνουν και καμία να περάσει ανεκμετάλλευτη η αλήθεια είναι) διαβάζω κείμενα κατά Αγίων της Εκκλησίας, κατά της Εκκλησίας γενικότερα, σκέφτομαι πως οι συγγραφείς τους, αναντίρρητα, έχουν κάθε δικαίωμα να διαφωνούν με την Εκκλησία και να εκφράζουν την διαφωνία τους βεβαίως. Αυτό, πιστέψτε με, δεν ενοχλεί καθόλου. 

Η Εκκλησία δεν φοβήθηκε ποτέ τη διαφωνία, όταν η διαφωνία όμως έχει σοβαρότητα, γνώση, τιμιότητα, επιχειρήματα αλλά και μέτρο. Αναρωτιέμαι όμως κατά πόσον έχει κανείς δικαίωμα να παίρνει την ιστορία, να την χρησιμοποιεί ως όπλο, να διαβάζει επιλεκτικά τις πηγές, να ξεριζώνει τα γεγονότα απ' την εποχή τους και να τα μετατρέπει σε συνθήματα. 

Διότι άλλο πράγμα είναι η ιστορική έρευνα και άλλο η ιδεολογική αγανάκτηση με ιστορικό προσωπείο. Άλλο πράγμα είναι να ερευνάς τις πηγές και άλλο να τις ανοίγεις έχοντας ήδη αποφασίσει τι θέλεις ν' αποδείξεις. Η ιστορία, όταν γίνεται υπηρέτρια μιας προειλημμένης εμπάθειας, παύει να είναι μνήμη και γίνεται μηχανισμός.

Και σήμερα, πιο συγκεκριμένα, διαβάζοντας κάποια κείμενα που αναρτήθηκαν σε κάποιες σελίδες, αναρωτιέμαι: Είναι το ίδιο να ερευνά κανείς τον Άγιο Κωνσταντίνο ως Ρωμαίο αυτοκράτορα του 4ου αιώνα, μέσα στον κόσμο της τετραρχίας, των στρατιωτικών ανακηρύξεων, των δυναστικών συγκρούσεων, των διωγμών, των αυλικών συνωμοσιών, της ρωμαϊκής νομοθεσίας και των μεγάλων θρησκευτικών μεταβολών και το ίδιο να τον στήνει στο εδώλιο ενός σημερινού διαδικτυακού δικαστηρίου, όπου η απόφαση έχει ήδη εκδοθεί πριν ακόμη ανοίξουν οι πηγές; Ξέρετε πως λέγεται αυτό; Ιστορικός αναχρονισμός! 

Και είναι μία απ' τις πιο βαριές ασθένειες της σκέψης. Δικάζεις πρόσωπα και γεγονότα άλλης εποχής με τα μέτρα, τις ευαισθησίες, τα πάθη και τις ιδεολογικές ανάγκες του παρόντος. Έτσι όμως ο ιστορικός χρόνος χάνει τον δικό του χαρακτήρα και γίνεται καθρέφτης του δικού μας θυμού. Κι εσύ νομίζεις ότι γράφεις ιστορία αλλά αυτό που γράφεις δεν είναι τίποτα άλλο από ένα φθηνό και πολλές φορές, τις περισσότερες δηλαδή, ανυπόστατο κατηγορητήριο.

Πριν λοιπόν μιλήσουμε για τον Άγιο Κωνσταντίνο, ας βάλουμε πρώτα λίγη τάξη στις πηγές που μιλούν για εκείνον, γιατί εκεί βρίσκεται και το πρώτο μεγάλο πρόβλημα. Ο Ευσέβιος Καισαρείας ή Ευσέβιος ο Παμφίλου, επίσκοπος Καισαρείας και πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας, είναι σύγχρονος του Κωνσταντίνου. Τον γνώρισε, συνδέθηκε μαζί του, γράφει ευνοϊκά, άρα χρειάζεται κριτική ανάγνωση. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν λέει να διαβάζουμε τον Ευσέβιο χωρίς διάκριση. Ο Λακτάντιος, Λατίνος Χριστιανός συγγραφέας των αρχών του 4ου αιώνα και σύγχρονος των γεγονότων, έχει τεράστια σημασία ως πηγή για τους διωγμούς και τα αυτοκρατορικά κείμενα της ανεξιθρησκίας. 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας και Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, βλέπει στη Νέα Ρώμη έναν σύνδεσμο Ανατολής και Δύσεως. Απ' την άλλη πλευρά υπάρχει ο Ζώσιμος, εθνικός ιστορικός των τελών του 5ου και των αρχών του 6ου αιώνα, μεταγενέστερος, παγανιστής, πολεμικός απέναντι στον Χριστιανισμό, ο οποίος γράφει πολύ αργότερα και αποδίδει στον Άγιο Κωνσταντίνο και στη «νέα πίστη» σχεδόν κάθε παρακμή, κάθε μαύρη σελίδα της αυτοκρατορίας.

Για δείτε όμως τώρα την μεροληψία: Όταν μιλά για τον Άγιο Κωνσταντίνο ο Ευσέβιος, τον απορρίπτουν οι πολέμιοί του ως Χριστιανό. Όταν μιλά ο Ζώσιμος, τον δέχονται σαν να είναι η ίδια η αντικειμενικότητα! Αυτό δεν είναι επιστημονική μέθοδος, ούτε σωστή ανάγνωση της ιστορίας. Αυτό είναι επιλογή στρατοπέδου. Είναι σαν να λέει κανείς ότι απορρίπτει έναν μάρτυρα επειδή αγαπά και δέχεται τον κατήγορο επειδή μισεί..!

Και για να μην αδικήσουμε ούτε την ιστορία ούτε την αλήθεια, θα πρέπει ν' αναφέρουμε πως δεν είναι όλες οι ιστορικές αναφορές εναντίον του Κωνσταντίνου της ίδιας τάξεως. Άλλο είναι ένα γεγονός βέβαιο, ιστορικά τεκμηριωμένο, άλλο η ερμηνεία του, άλλο μια μεταγενέστερη φήμη, άλλο μια πολεμική αφήγηση κι άλλο η σημερινή ιδεολογική της χρήση. Το ότι ο Κωνσταντίνος έζησε μέσα σ' έναν σκληρό αυτοκρατορικό κόσμο δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε κάθε κατηγορία που του αποδίδεται. 

Και το ότι όντως, υπάρχουν σκοτεινά σημεία στη ζωή του, δεν σημαίνει ότι επιτρέπεται να μετατραπούν σε βέβαιη καταδίκη χωρίς πηγές, χωρίς διασταύρωση και χωρίς ιστορικό πλαίσιο. Αυτό ακριβώς κάνουν πολλά σημερινά κείμενα. Παίρνουν το βέβαιο, το πιθανό, το αμφίβολο, το θρυλικό και το πολεμικό, τα ρίχνουν όλα στο ίδιο δοχείο κι ύστερα το ονομάζουν αυτό «ιστορική αλήθεια». Μόνο που η ιστορία δεν είναι συρραφή εντυπώσεων!

Ας δούμε λοιπόν μία προς μία τις παραχαράξεις της ιστορίας σχετικά με τον Μέγα Κωνσταντίνο που κυκλοφορούν σήμερα στο διαδίκτυο. Χωρίς φανατισμό αλλά και χωρίς εύκολη απολογητική, χωρίς διάθεση να κάνουμε τον Άγιο Κωνσταντίνο κάτι άλλο απ' αυτό που όντως υπήρξε. Είναι αλήθεια πως δεν ήταν μοναχός της ερήμου, ούτε διοικητής κάποιας μικρής κοινότητας. Ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας, κυβερνήτης ενός τεράστιου κράτους, παιδί μιας εποχής όπου η εξουσία, η θρησκεία, ο στρατός, η νομοθεσία και η δημόσια τάξη ήταν δεμένα μεταξύ τους με τρόπο αδιανόητο για τον σημερινό άνθρωπο. Αν ξεχάσουμε αυτό, θα μιλήσουμε μεν πολύ, θα καταλάβουμε όμως ελάχιστα..

Όσο μικραίνει ο άνθρωπος μέσα του, τόσο μεγαλώνει μέσα του ο Χριστός.

  

«Να μην ζητάς να φαίνεσαι μεγάλος στα μάτια των ανθρώπων, αλλά καθαρός στα μάτια του Θεού.
Η ψυχή που αγαπά την ταπείνωση, αναπαύεται δεν πολεμά να αποδείξει την αξία της, γιατί ξέρει πως όλα είναι δώρα του Θεού.
Να συγχωρείς εύκολα και να κατηγορείς πρώτα τον εαυτό σου.
Να χαίρεσαι όταν βλέπεις το καλό στους άλλους και να μην ζηλεύεις την πρόοδό τους.
Ο εγωισμός χωρίζει τον άνθρωπο από την Χάρη, ενώ η ταπείνωση ανοίγει την πόρτα της καρδιάς στον Θεό.

Ὁ Ἅγιος Βασιλίσκος ὁ Μάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Βασιλίσκος, ἀνιψιὸς τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος, καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Χουμιαλὰ τῆς Ἀμασείας καὶ μαρτύρησε διὰ ξίφους ἐπὶ Μαξιμιανοῦ (285 – 305 μ.Χ.) καὶ ἄρχοντος Ἀγρίππα. 

Συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα τῆς Καππαδοκίας Ἀσκληπιάδη μὲ τοὺς στρατιῶτες του Εὐτρόπιο καὶ Κλεόνικο († 3 Μαρτίου), οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, τελειώθηκαν διὰ μαρτυρικοῦ θανάτου.

Ὁ Ἅγιος Βασιλίσκος ρίχθηκε στὴ φυλακὴ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ ἀπὸ τὶς στερήσεις καὶ κακοπαθήσεις, θὰ ἀρνιόταν τὸν Χριστὸ, ὁπότε ὁ ἀντίκτυπος ἀπὸ τὴν πράξη του αὐτὴ θὰ ἦταν μέγας μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν. 

Αὐτὸς ὅμως εἶχε λάβει τὴν ἀμετάτρεπτη ἀπόφαση νὰ πεθάνει ὡς Χριστιανὸς, ἔχοντας ὡς φωτεινὸ παράδειγμα τὸν Μεγαλομάρτυρα θεῖο του, ὁ ὁποῖος παρέμεινε σταθερὸς στὴν ὁμολογία του, ἀφοῦ ἀπέκρουσε ὅλες τὶς ὑποσχέσεις καὶ τὶς ἀπειλές.

Μία ἡμέρα ὁ Ἅγιος πέτυχε, χάρη στὴν εὔνοια τῶν στρατιωτῶν ποὺ τὸν φύλαγαν, νὰ μεταβεῖ στὸν οἶκο του, νὰ παρηγορήσει τοὺς γονεῖς καὶ ἀδελφούς του καὶ νὰ τοὺς συστήσει ἐμμονὴ στὴ Χριστιανικὴ πίστη.

Ὅταν πληροφορήθηκε τοῦτο ὁ ἡγεμόνας Ἀγρίππας διέταξε νὰ τοῦ φορέσουν σιδερένια ὑποδήματα ποὺ ἔφεραν ἐσωτερικὰ καρφιὰ καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του στὰ Κόμανα. 

Ἐρχόμενος πρὸς τὸν ἡγεμόνα, ὅταν ἔφθασαν στὸ χωριὸ τῶν Δακῶν, οἱ στρατιῶτες ποὺ τὸν συνόδευαν τὸν ἔδεσαν σὲ ξερὸ πλάτανο, γιὰ νὰ γευματίσουν. Τότε ὁ Βασιλίσκος, διὰ τῆς προσευχῆς του, πέτυχε νὰ ἀναβλαστήσει ὁ πλάτανος καὶ ἀπὸ τὴν ρίζα του νὰ ἀναβλύσει μικρὴ πηγή. Ἀφοῦ εἶδαν τὸ θαῦμα αὐτὸ οἱ στρατιῶτες, θαύμασαν καὶ πίστεψαν στὸν Χριστό.