«Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών» – Μία διδακτική ιστορία για την προστασία και φροντίδα που μας δείχνει η Υπεραγία Θεοτόκος!

 

Ο πύργος και τα κύματα

~ Ο αρχιμ. Ιωακείμ Σπετσιέρης (1858-1953) ασκήτεψε στην Ι. Μονή του αγίου Σάββα στην Παλαιστίνη και στη Νέα Σκήτη του Αγ. Όρους. 

Στο διάστημα που υπηρέτησε ως ιεροκήρυξ σε διάφορες μητροπόλεις της Ελλάδος, άφησε παντού άριστες εντυπώσεις. Υπήρξε υπόδειγμα εναρέτου κληρικού.

Ενώ ήταν ιεροκήρυξ στην Ι. Μητρόπολη Χαλκίδος και Καρυστίας, έμαθε ότι εκοιμήθη ο ιερατικώς προϊστάμενος της ελληνικής κοινότητος στη Μασσαλία της Γαλλίας. Υπέβαλαν τότε πολλοί κληρικοί υποψηφιότητα για τη ζηλευτή θέσι του εκλιπόντος. Ο π. Ιωακείμ παρακινήθηκε από γνωστούς του και υπέβαλε κι αυτός. Πλην όμως απέτυχε για μια ψήφο! Λυπήθηκε λοιπόν πολύ και τη θλίψι της αποτυχίας την εξέφρασε και στην προστάτιδα του Υπεραγία Θεοτόκο.

Ενώ προσευχόταν ακόμη προς την Παναγία, τον πήρε ένας λεπτός ύπνος. Είδε τότε το εξής όνειρο, όπως ο ίδιος το διηγείται:

«Βρέθηκα σ’ έναν πανύψηλο πύργο! Στην κορυφή του ήταν ένα δωμάτιο, όπου ήμουν εγώ μόνος εκεί. Παραδόξως δε, μου φαινόταν ότι ήμουν κλειστός σε χώρο που είχε τέσσερα παράθυρα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντος. Κάτω από τον πύργο ήταν πέλαγος απέραντο και τα κύματα χτυπούσαν με πάταγο και βία πολλή. 

Εβδομάδα Φιλανθρωπίας στην ενορία μας

 

Πρόγραμμα Μεγάλης Εβδομάδος 2026

Στους Χαιρετισμούς της Παναγίας

  

Τα κεριά τρέμουν. Οι φλόγες λυγίζουν σαν να τις σπρώχνει κάποια ανάσα αόρατη. Κι εκείνη, μέσα στο χρυσό της φωτοστέφανο, δεν κοιτάει. Ακούει.
Οι ψάλτες ρίχνουν τα «Χαίρε» σαν σπόρους στη νύχτα. Κι αυτοί φυτρώνουν. Από το ξύλο της εικόνας, από τα χρώματα που έσμιξε ο αγιογράφος με νηστεία και δάκρυ, αρχίζουν να αναβλύζουν αρώματα.
Πρώτα, σαν αεράκι που έρχεται από κλειστό κήπο, αναδύεται το μύρο. Όχι εκείνο που αγόρασες, μα εκείνο που χύθηκε από άλλον έρωτα, πιο παλιό. Είναι βαρύ, γλυκό, απλωμένο. Σκεπάζει τα στασίδια, πλέκει κουρτίνα μπροστά στο τέμπλο. Η Παναγία μοσχοβολάει γαλαξία σαν το φως να έχει μυρωδιά, σαν η αγκαλιά Του να άνοιξε και να χύθηκε όλη η τρυφερότητα του κόσμου.
Μετά, καθώς ο ιερέας υψώνει το θυμιατό και τα καντήλια ρίχνουν ίσκιους στους τοίχους, μπαίνει κι άλλο άρωμα. Λιβάνι ζωντανό. Μα δεν καίγεται. Ανασαίνει. Είναι η προσευχή Της που γίνεται καπνός. Ανεβαίνει στους θόλους, γέρνει, κατεβαίνει και αγκαλιάζει τον καθένα ξεχωριστά. Εκείνη τη στιγμή νιώθεις: δεν είσαι μόνος. Η Μάνα μυρίζει το παιδί της πριν καν το δει. Το αναγνωρίζει από τον πόνο του.
Κι ύστερα, στο ζενίθ του ύμνου, όταν η φωνή σπάει στο «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε», η εικόνα αλλάζει.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!

  

Ο Ακάθιστος Ύμνος και οι Τελευταίοι Χαιρετισμοί της Παναγίας «Χαῖρε, δι’ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι’ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.»

Παρασκευή των τελευταίων Χαιρετισμών και μια ήρεμη, βαθιά προσμονή γεμίζει την καρδιά του πιστού.
Ο Ακάθιστος Ύμνος δεν αποτελεί απλώς μια υμνολογική σύνθεση, αλλά έκφραση της ζώσης πίστεως της Εκκλησίας, η οποία δια μέσου των αιώνων διατηρεί άσβεστη την μνήμη του μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως.
Η υμνολογία αυτή δεν περιορίζεται σε ποιητική ευλάβεια, αλλά αποτελεί θεολογική ομολογία, διότι δια της Θεοτόκου αποκαλύπτεται το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου.
Οι τελευταίοι Χαιρετισμοί φανερώνουν την πορεία της ψυχής προς την εσωτερική ησυχία και την προσευχητική εγρήγορση.

Όπως ο Ψαλμωδός προτρέπει «σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμι ο Θεός» , έτσι και η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να παύσει την ταραχή των λογισμών, ώστε να μπορέσει να δεχθεί την ειρήνη που γεννά η εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.
Η συνάντηση του πιστού με την Παναγία δεν είναι απλώς συναισθηματική εμπειρία, αλλά πράξη πίστεως, κατά την οποία ο άνθρωπος αναγνωρίζει την αδυναμία του και αναθέτει τον αγώνα του στην μητρική της προστασία.
Μέσα στους ύμνους των Χαιρετισμών κρύβεται η εμπειρία της Εκκλησίας ότι η αληθινή δύναμη γεννάται από την υπομονή, την ταπείνωση και την εμπιστοσύνη στην θεία πρόνοια.
Η Υπεραγία Θεοτόκος προβάλλεται ως το πρότυπο της υπακοής, διότι δέχθηκε το θέλημα του Θεού χωρίς δισταγμό και έγινε το όργανο της σωτηρίας του κόσμου. 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διδάσκει ότι η καθαρότητα της καρδιάς της Θεοτόκου την κατέστησε κατοικητήριο της Χάριτος, φανερώνοντας ότι ο δρόμος προς το φως περνά μέσα από την ταπείνωση.
Καθώς ολοκληρώνεται η πνευματική αυτή πορεία της Αγίας Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία προετοιμάζει τον πιστό για την είσοδο στο μυστήριο των Παθών.
Η πίστη δεν εξαντλείται στην ακρόαση των ύμνων, αλλά φανερώνεται στην πράξη της αγάπης, της συγχωρήσεως και της ελεημοσύνης.
Όπως οι Απόστολοι «ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή» , έτσι και ο πιστός καλείται να διατηρήσει άσβεστη την φλόγα της προσευχής, ώστε να βιώσει την εσωτερική ειρήνη που οδηγεί στην ελπίδα της Αναστάσεως.

Η Παναγία στέκει ως σημείο ελπίδος μέσα στην πορεία της ζωής, υπενθυμίζοντας ότι καμία δοκιμασία δεν είναι χωρίς νόημα όταν ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον Θεό.
Η σιωπηλή της παρουσία γίνεται πνευματικό καταφύγιο, όπου η καρδιά βρίσκει παρηγορία και ο νους φωτίζεται από την βεβαιότητα ότι η χάρη του Θεού ενεργεί μυστικά μέσα στον κόσμο.
Είθε η σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου να ενισχύει κάθε πιστό στον πνευματικό αγώνα, να χαρίζει ειρήνη στους λογισμούς και να οδηγεί τα βήματα προς την αληθινή μετάνοια, ώστε η πορεία προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα να γίνει πορεία φωτισμού και ελπίδος.
Με πίστη και ευλογία, υπό την σκέπη της Παναγίας που οδηγεί πάντοτε προς το φως.
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Ομιλία εις την Θεοτόκον

Η ζωή δεν ζητά να την νικήσεις. Ζητά να μάθεις τον ρυθμό της.

  

Κάποτε νόμιζα ότι η ζωή είναι ένας δρόμος που πρέπει να τον χαράξω σωστά.

Μετά κατάλαβα ότι μοιάζει περισσότερο με θάλασσα.

Την ημέρα που παλεύεις με τα κύματα πιστεύεις ότι σε πολεμά.
Την ημέρα που αφήνεσαι λίγο, ανακαλύπτεις ότι απλώς σε μαθαίνει να επιπλέεις.

Πάντοτε εκείνον σκέπτεται

 

Όποιος αγαπά τον Κύριο, πάντοτε Εκείνον σκέπτεται. 

Και η μνήμη του Θεού γεννά την προσευχή. 

Αν δεν θυμάσαι τον Κύριο, τότε δεν θα προσεύχεσαι. 

Και χωρίς την προσευχή η ψυχή δεν θα παραμένει στην αγάπη του Θεού. 

Με την προσευχή έρχεται η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. 

Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἡ Ὁμολογήτρια ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

 

Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἔζησε στὴ Θεσσαλονίκη καὶ συγκαταλέγεται μεταξὺ τῶν Μαρτύρων τῶν πρώτων αἰώνων τῆς Ἐκκλησίας μας, κατὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν. 

Ὑπῆρξε ἀκόλουθος μιᾶς πλούσιας καὶ εὐγενοῦς Ἰουδαίας, μὲ τὸ ὄνομα Παντίλλα ἢ Παυτίλλα, ἡ ὁποία ἦταν σύζυγος τοῦ στρατοπεδάρχη τῆς Θεσσαλονίκης. 

Καθημερινὰ συνόδευε τὴν κυρία της στὴ συναγωγὴ τῆς πόλεως, ὅπου ὡστόσο δὲν πήγαινε ἡ ἴδια, διότι κρυφὰ κατέφευγε σὲ χριστιανικὸ ναό, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ.

Μοιραῖα, ὅμως, ἐπειδὴ γιὰ πολὺ καιρὸ ἡ Ματρώνα ξεγελοῦσε τὴν κυρία της, μία λάθος κίνηση στάθηκε ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ ταυτότητά της. Σὲ μία ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, κατὰ τὴν ὁποία συνήθιζαν νὰ τρῶνε πικρὰ χόρτα καὶ ἄζυμα, ἡ Ματρώνα ἄργησε νὰ ἐπιστρέψει ἀπὸ τὸ ναὸ καὶ ὅταν ἔφθασε στὴν συναγωγὴ γινόταν ἡ τελετὴ τῶν Ἐπιτιμίων. 

Ἕνας ἀπὸ τοὺς δούλους τῆς Παντίλλας κατήγγειλε ὅτι ἡ Ματρώνα ἦταν Χριστιανὴ καὶ ὅτι ἐξαπατᾶ τὴν κυρία της, φροντίζοντας κάθε φορὰ ποὺ αὐτὴ προσερχόταν στὴν συναγωγή, ἐκείνη νὰ πηγαίνει στὴν Ἐκκλησία. 

Αὐτὸ προκάλεσε τὴν ὀργὴ τῆς Παντίλλας, ποὺ δὲν δίστασε, ξεσπώντας σὲ κραυγές, νὰ τὴν κατηγορήσει ὅτι εἶναι ἐχθρικὴ πρὸς αὐτήν. Διέταξε ἀμέσως τὴν σύλληψή της καί, ἀφοῦ τὴν συνέλαβαν καὶ τὴν ἔδεσαν, ἄρχισαν νὰ τὴν μαστιγώνουν. Ἡ Ματρώνα, ὅμως, μὲ παρρησία δήλωσε ὅτι εἶναι Χριστιανὴ καὶ ὅτι, ἂν καὶ ἡ κυρία της ἐξουσίαζε τὸ σῶμα της καὶ τὴν ἴδια της τὴν ζωή, ὡστόσο δὲν μποροῦσε νὰ τὴν μεταπείσει σὲ ὅσα πίστευε.

Ἡ Παντίλλα, ἀφοῦ τὴν ἁλυσόδεσε, διέταξε νὰ τὴν φυλακίσουν καὶ νὰ σφραγίσουν τὴν πόρτα τοῦ κελιοῦ της. Ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, νωρὶς τὸ πρωί, πῆγε ἡ ἴδια νὰ δεῖ ἂν ἡ Ματρώνα ζεῖ. Ἔκπληκτη διαπίστωσε ὅτι εἶχε ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ δεσμά της καὶ στεκόταν φωτεινὴ ψάλλοντας, χωρὶς νὰ ἔχει τὸ παραμικρὸ ἴχνος τραύματος καὶ βασανισμοῦ.

Καλή σας νύχτα!

 

Η ιστορία του Νικηταρά προκαλεί έκπληξη…

 

Η ιστορία του Νικηταρά προκαλεί έκπληξη. Όταν άλλοι οπλαρχηγοί αλληλοσκοτώνονταν για τα «γρόσια» εκείνος, μετά την άλωση της Τριπόλεως δεν θέλησε να πάρει ούτε ένα λάφυρο.

Μάλιστα ένα αδαμαντοκόλλητο σπαθί που του προσφέρθηκε, το δώρισε στην κυβέρνηση! Αργότερα ήταν από εκείνους που συνέβαλαν στη νίκη στα Δερβενάκια. 

Πολέμησε μαζί με τον Υψηλάντη και τον Παπαφλέσσα και απέκρουσαν τον τουρκικό στρατό στη χαράδρα του Αγίου Σώστη.

Όταν τελείωσε η μάχη, οι πολεμιστές άρχισαν να μοιράζουν τα λάφυρα. Αναζήτησαν τον Νικηταρά. Αυτός είχε αποτραβηχτεί. 

Τον βρήκαν και τον ρώτησαν τι θέλει κι αυτός τους απάντησε: «Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να δω την πατρίδα μου λεύτερη». Με το ζόρι του χάρισαν ένα άλογο μεγαλόσωμο και ένα σπαθί! Και τα χρόνια πέρασαν και με αίμα και δάκρυα η Ελλάδα ξαναπάτησε στο ρημαγμένο τόπο της. Κι ήρθε η ώρα των ηρώων της…

Το 1839, ο Νικηταράς, έκανε απόπειρα σύστασης Εταιρείας με την ονομασία «Φιλορθόδοξος Εταιρεία» με σκοπό την απελευθέρωση της υπόλοιπης Ελλάδας. Οι πράξεις της Εταιρείας κατ’ επίφασιν είχαν σκοπό την απελευθέρωση της Μακεδονίας, στην πραγματικότητα όμως απέβλεπαν στον εξαναγκασμό του βασιλιά Όθωνα σε παραίτηση. Ο Νικηταράς αφελής για το τι συμβαίνει είχε πέσει σε παγίδα του Ρώσου πρεσβευτή. 

Η ελληνική Κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το ρωσόφιλο Κόμμα επεδίωκε να εκθρονίσει τον Όθωνα, συνέλαβε το Νικηταρά το 1839 και τον καταδίκασε – αν και αθώο – σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση, την οποία εξέτισε στις φυλακές της Αίγινας. Βγήκε από τη φυλακή σχεδόν τυφλός και πάμπτωχος. Η υγεία του ήταν εξασθενημένη από τις κακουχίες που υπέστη. Το ζάχαρο τον είχε καταβάλει και είχε επηρεάσει την όρασή του.

Άγιος Πορφύριος: «Τους ήρωες του 1821 θα τους ανταμώσουμε στον Παράδεισο…”

 

Μαρτυρία μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀνανίου Κουστένη

Ὅταν ἡ προσευχὴ συνοδεύεται μὲ τὴν ἑκούσια θυσία, γίνεται πιὸ εὐάρεστη στὸν Θεὸ ἀλλὰ καὶ πιὸ ἀποτελεσματική. Γιὰ τοὺς ἥρωες τοῦ 1821 καὶ τὴν ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ὁ Ἅγιος ἔλεγε:

-΄Ὁλους αὐτοὺς τοὺς ἥρωες, ὅπως τὸν Κολοκοτρώνη καὶ ἄλλους, θὰ τοὺς ἀνταμώσουμε στὸν Παράδεισο γιατί εἶναι δίκαιοι. Ἀγωνίστηκαν πρωτίστως γιὰ τὴν ἁγία Πίστη καὶ μετὰ γιὰ τὴν Πατρίδα μας.

-Τί νὰ κάνουμε γιὰ νὰ πᾶμε κι ἐμεῖς κοντά τους;

-Νὰ κάνετε ὅ,τι ἔκαναν κι αὐτοί. Νὰ ἀγωνίζεστε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος, νὰ εἶστε φιλόθεοι, φιλοπάτριδες καὶ φιλάνθρωποι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀγάπης στὸν Θεό…

Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ξεκίνησε τὴν Ἐπανάσταση. Αὐτός τοὺς ξεσήκωσε ὅλους καὶ στὸ τέλος τοῦ πρόσφεραν φυλάκιση καὶ καταδίκη εἰς θάνατον, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἦταν μεγαλόψυχος καὶ συγχωροῦσε. Ἐπὶ τουρκοκρατίας καὶ κατὰ τὴν Ἐπανάσταση οἱ Ἕλληνες ζούσανε σὰν ἀσκητὲς καὶ πολλοὶ ἁγίασαν, ἔγιναν νεομάρτυρες, δάσκαλοι τοῦ Γένους… Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ ἔλεγε:

-Ἐγὼ δὲν εἶμαι οὔτε ἀγγλόφιλος, οὔτε γαλλόφιλος… Ἤμουν καὶ θὰ εἶμαι πάντοτε θεόφιλος διότι, σὰν τὸν Θεό, κανεὶς δὲν ἀγαπᾶ τὴν Ἑλλάδα…! Ἐμεῖς θὰ ἐλευθερώσουμε τὴν Πατρίδα μὲ κεφάλι τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι ἀνθρώπους.

Δέματα ΑΓΑΠΗΣ για τους αναξιοπαθούντες αδελφούς μας.

  

Επειδή οι αδελφοί μας  που βρίσκονται σε φτώχεια πραγματική, ζητούν την βοήθεια μας  για τις ποικίλες ανάγκες τους, και εμείς δεν πρέπει να κάνουμε τους αδιάφορους..... και φέτος το Πάσχα ας γίνουμε όλοι συνεργοί της ΑΓΑΠΗΣ προσφέροντας με χαρά και με στοργική διάθεση στους αναξιοπαθούντες αδελφούς μας που μας περιμένουν μα τους προσφέρουμε τα αναγκαία για την εορταστική περίοδο του Πάσχα! 

Ας βοηθήσουμε όλοι για να μην μείνει κανείς χωρίς την χαρά του Πασχαλινού εορταστικού τραπεζιού στο σπιτικό τους.  

Με μια σακούλα αγάπης, αλλάζουμε το Πάσχα μιας οικογένειας!

Στήριξε και εσύ τη συλλογή τροφίμων την ενορίας μας 

και χάρισε ζεστασιά σε οικογένειες που το χρειάζονται!

Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου στον Πειραιά

 

 

Πανηγυρικά τιμήθηκε η εορτή της 25ης Μαρτίου στον Πειραιά με Δοξολογία, κατάθεση στεφάνων και την παρέλαση στο κέντρο της πόλης.

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, εψάλη η Πανηγυρική Δοξολογία, Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος αμέσως μετά τέλεσε επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ αναπαύσεως των εν τοις ιεροίς του Έθνους ημών αγώσι κεκοιμημένων στην πλατεία Καραϊσκάκη.

Τον Σεβασμιώτατο συνόδευσε ο Γραμματέας παρά τω Αρχιγραμματεί της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Δαρδανός.

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων στο άγαλμα του ήρωα της Ελληνικής Επαναστάσεως Γεωργίου Καραϊσκάκη και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε με Εθνική υπερηφάνεια και την δέουσα τιμή στο κέντρο του Πειραιά η παρέλαση για την Επέτειο της Ελληνικής Παλιγγενεσίας.

Στην παρέλαση συμμετείχαν, όπως κάθε χρόνο, και τα Εκπαιδευτήρια της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς. Κατά κοινή ομολογία, για μία ακόμη χρονιά οι μαθητές και οι μαθήτριες των Εκπαιδευτηρίων της τοπικής μας Εκκλησίας, παρέλασαν με καμάρι και υπερηφάνεια κερδίζοντας τις εντυπώσεις και αποσπώντας το χειροκρότημα όλων όσοι παρακολούθησαν την παρέλαση.

Τα παιδιά του Δημοτικού παρέλασαν κρατώντας σημαίες από της Επαναστάσεως από την στεριά και τη θάλασσα, τα παιδιά του Γυμνασίου παιανίζοντας κρουστά και τα παιδιά του Λυκείου με την σημαία της Επαναστάσεως του 1821 της Ύδρας.

Την παρέλαση παρουσίασε και φέτος ο κ. Δημήτριος Αλφιέρης, Διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Σεβασμιωτάτου και του Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων.

Ακολουθεί video από την παρέλαση των παιδιών του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Πηγή: romfea.gr 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

 

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είναι σαν συναξάρι!

 

Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν,
για της πατρίδος την ελευθερίαν,
γι’ αυτά τα δύο πολεμώ,
γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ,
κι αν δεν τα αποκτήσω
τι μ’ ωφελεί να ζήσω;

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είνε σαν συναξάρι. Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα. Από τον καιρό που χάθηκε η Κωνσταντινούπολη, η πατρίδα μας μαυροφόρεσε σαν χαροκαμένη χήρα· οι άνδρες ήτανε σαν ασκητές, οι γυναίκες σαν καλογρηές, τα τραγούδια μας γεμάτα πόνο και ελπίδα, τη λεγόμενη «χαρμολύπη», σαν χερουβικά, σαν τροπάρια.

Μια αγιωσύνη τα τύλιγε όλα. Οι καρδιές ήτανε, με όλη την παληκαριά τους, συντετριμμένες και ταπεινωμένες. Γι’ αυτό κι η θρησκεία μας ήτανε αληθινή, επειδή η πίστη του Χριστού δεν ταιριάζει σε ανθρώπους απίκραντους και καλοπερασμένους, κατά τα λόγια του Χριστού που λέγει: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», και στενή και τεθλιμμένη η οδός».

Μα όσα χάνει ο άνθρωπος σε καλοπέραση, τα κερδίζει «εκατονταπλασίονα» σε βάθος πνευματικό. Και το έθνος μας που στάθηκε κακότυχο και βασανισμένο, από την άλλη μεριά στάθηκε ευλογημένο, κατά τον λόγο που λέγει ο Σολομών για όσους μαρτυρούνε για την αλήθεια: «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης· και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται». Και ποια είνε αυτή η αντάμειψη; Η αντάμειψη ήτανε πως ντυθήκανε με κάποια στολή αφθαρσίας αυτοί που ζούσανε «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, εν ερημίαις πλανώμενοι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης».

Για τούτο, όποιος άνθρωπος έχει καρδιά καθαρή, και νιώσει την Ελληνική Επανάσταση, σαν να τραβιέται από κάποιον μαγνήτη, ας είνε κι άλλης φυλής άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει καλά- καλά από πού βγαίνει αυτή η γλυκύτητα και η κατανυκτική αγάπη, μ’ όλο που ακούει σκοτωμούς, μαρτύρια και μοιρολόγια, που σε άλλη περίσταση αγριεύουνε τον άνθρωπο. Θαρρεί πως δεν γινήκανε στ’ αληθινά αυτά που ακούει, αλλά πως είνε κάποιο έμορφο παραμύθι.

Τα πιο σκληρά πράγματα χάνουνε τη σκληρότητά τους, καν φονικά, καν αγωνίες κάθε λογής, φτώχια, κρύο, πείνα, αρρώστεια, ορφάνια. Κάποιος μυστικός πλούτος τα χρυσώνει όλα, ο της αφθαρσίας ο Παράκλητος (ο Παρηγορητής), το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή είναι που λέγω στολή Αφθαρσίας κι ελπίδα Αθανασίας.

Η Ελληνική Επανάσταση είνε σαν το χάλκινο μοσχάρι που έκανε ένας τεχνίτης για τον τύραννο Φάλαρη και που το πύρωνε με φωτιά και σφαλούσε στην κοιλιά του όσους ήθελε να βασανίσει για να ψηθούνε ζωντανοί. Μα αντί ν’ ακούγονται βογκητά και φρικτοί θρήνοι από το στόμα του βοδιού, έβγαιναν τραγούδια χαρούμενα, επειδή ο τεχνίτης είχε βάλει επιτήδεια στο λαρύγγι του βοδιού κάποιο όργανο που άλλαζε τους θρήνους σε χαρούμενη μουσική.

Στο Χρυσοβίτσι, εκεί που ο Κολοκοτρώνης βρήκε τη δύναμη να αλλάξει τη μοίρα ενός ολόκληρου γένους.

  

Μεταφερόμαστε στο Χρυσοβίτσι της Αρκαδίας, την άνοιξη του 1821. Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι και ανθισμένο πουρνάρι, αλλά η καρδιά του Γέρου του Μοριά είναι βαριά σαν την πέτρα της Καρύταινας.

​​Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν μόνος. Οι σύντροφοί του, απογοητευμένοι από τις πρώτες αναποδιές και τον φόβο του αήττητου εχθρού, είχαν σκορπίσει στα δάση. Ο ίδιος, με το άλογό του κατάκοπο, σταμάτησε μπροστά στο μικρό, πέτρινο εκκλησάκι της Παναγίας, χωμένο μέσα στα έλατα.

​Δεν μπήκε μέσα σαν στρατηγός. Μπήκε σαν κυνηγημένο αγρίμι που ζητά σπηλιά.
​Το φως των καντηλιών έτρεμε, ρίχνοντας μεγάλες σκιές στους τοίχους. Ο Κολοκοτρώνης στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου. Το πρόσωπό του, αυλακωμένο από τις έγνοιες και τους καημούς της ξενιτιάς, έσπασε. Γονάτισε. Το πάτωμα έτριξε κάτω από το βάρος των όπλων του.

​«Παναγιά μου», ψιθύρισε και η φωνή του, που συνήθως έκανε τα βουνά να σείονται, τώρα έτρεμε. «Εσύ ξέρεις. Δεν το κάνουμε για το βιός, ούτε για τη δόξα. Για το δίκιο το κάνουμε. Για να μην γεννιούνται τα παιδιά μας σκλάβοι. Βοήθησε, Μαυρομάτα μου, γιατί αν μας αφήσεις Εσύ, χθήκαμε.»