ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

  

 

Σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, η Εκκλησία μας, από την κοιλάδα του πένθους και της κατανύξεως της νηστείας, μας υψώνει στο όρος της χαράς και του θριάμβου της πίστεως. Εορτάζουμε τον θρίαμβο της αληθείας, την αναστήλωση των ιερών εικόνων και την οριστική καταδίκη της εικονομαχίας. 

Είναι μια ημέρα που μας υπενθυμίζει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, μέσα από διωγμούς και δοκιμασίες, μένει αμετακίνητη και σταθερή στην αλήθεια του Ευαγγελίου.

Η Ορθοδοξία, από τα πρώτα της βήματα, πορεύθηκε μέσα από θλίψεις και αίματα, αντιμέτωπη με διωγμούς και αιρέσεις. Οι αιρέσεις, απομακρυνόμενες από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, αλλοίωναν το μήνυμα του Ευαγγελίου και προκαλούσαν σύγχυση και διχασμούς. 

Όμως οι Προφήτες, οι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, με ακλόνητη πίστη και αφοσίωση στον Θεό και την αποκάλυψη Του, υπερασπίστηκαν την αλήθεια, θεμελιωμένοι στην εμπειρία της θείας αποκαλύψεως και φωτιζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα. Μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους διατύπωσαν το ορθό δόγμα και διασφάλισαν τη συνέχεια της αποστολικής παραδόσεως.

Η περίοδος της εικονομαχίας υπήρξε από τις πλέον οδυνηρές σελίδες της εκκλησιαστικής ιστορίας. Για περισσότερο από έναν αιώνα η Εκκλησία ταλανίστηκε από συγκρούσεις γύρω από την τιμή των ιερών εικόνων. Οι εικονομάχοι, με τη στήριξη αυτοκρατόρων, θεωρούσαν την προσκύνηση των εικόνων ως ειδωλολατρική πράξη. Αντίθετα, οι εικονόφιλοι, με πρωτοστάτες μοναχούς και θεολόγους, υπερασπίστηκαν τις εικόνες ως ουσιώδες στοιχείο της ορθόδοξης λατρείας, το οποίο σήμαινε στον κόσμο όλο το μυστήριο της σωτηρίας .

Η νίκη της Ορθοδοξίας, που επικυρώθηκε από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 787 μ.Χ. και αποκαταστάθηκε οριστικά το 843 μ.Χ., δεν ήταν απλώς μια δικαίωση των εικόνων. Ήταν θρίαμβος της αλήθειας και της παραδόσεως, επιβεβαίωση της ίδιας της ουσίας της πίστεώς μας. Οι Άγιοι Πατέρες διακήρυξαν ότι οι εικόνες δεν αποτελούν είδωλα, αλλά παράθυρα προς το αρχέτυπον · παράθυρα της Βασιλείας του Θεού μέσα στον κόσμο, μέσω των οποίων τιμούμε τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους Του. 

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας δεν είναι μια απλή ανάμνηση του παρελθόντος. Είναι πρόσκληση σε ανανέωση πίστεως και ομολογία αληθείας. Μας καλεί να τιμούμε τις ιερές εικόνες όχι ως αντικείμενα μαγικά, αλλά ως μαρτυρία της ζωντανής παρουσίας του Θεού ανάμεσά μας.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

  

Η θεία Γραφή επικρίνει όσους προσκυνούν τα γλυπτά, αλλά και όσους θυσιάζουν στα δαιμόνια. Θυσίαζαν και οι ειδωλολάτρες, θυσίαζαν και οι Ιουδαίοι· αλλά οι ειδωλολάτρες στα δαιμόνια, ενώ οι Ιουδαίοι στον Θεό. 

Και έτσι η θυσία των ειδωλολατρών ήταν απόβλητη και αξιοκατάκριτη ενώ των δικαίων αποδεκτή από τον Θεό. Γιατί θυσίασε ο Νώε, και «ὠσφράνθη ὁ Θεὸς ὀσμὴν εὐωδίας», αφού αποδέχτηκε την ευωδιά της αγαθής προαιρέσεως και της καλής διαθέσεως προς αυτόν. 

Έτσι τα γλυπτά των ειδωλολατρών, επειδή ήταν εξεικονίσματα δαιμόνων, είναι απόβλητα και απαγορευμένα.

Εξάλλου ποιος μπορεί να κάνει ομοίωμα του αόρατου και ασωμάτου και απερίγραπτου και ασχημάτιστου Θεού; Το να σχηματίζει λοιπόν κανείς το θείον είναι δείγμα ακραίας παραφροσύνης και ασέβειας. Γι’ αυτό στην Π. Διαθήκη δεν ήταν συνηθισμένη η χρήση των εικόνων. 

Επειδή όμως ο Θεός από φιλανθρωπία έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας, δεν φανερώθηκε όπως στον Αβραάμ με μορφή ανθρώπου, ούτε όπως στους προφήτες, αλλά κατ’ ουσία και αληθινά έγινε άνθρωπος και διέμεινε πάνω στο γη «καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη», θαυματούργησε, έπαθε, σταυρώθηκε, αναστήθηκε, αναλήφθηκε, και όλα έγιναν αληθινά, θεάθηκε από τους ανθρώπους και εικονίστηκε για να υπενθυμίζει και να διδάσκει όλα αυτά σε μας, που δεν ήμασταν παρόντες, για να αξιωθούμε τον μακαρισμό του Κυρίου χωρίς να δούμε αλλά ακούοντας και πιστεύοντας. 

Πού είναι η αγάπη του Θεού, αφού αφήνει και πεθαίνουν και μικρά παιδιά;

  

Στην ερώτηση:
- Πού είναι η αγάπη του Θεού, αφού αφήνει και πεθαίνουν και μικρά παιδιά; ο π. Επιφάνιος απαντούσε:

- Ο Θεός έχει αναθέσει στους γονείς την ανατροφή των παιδιών Του και όχι των παιδιών τους. Του Θεού είναι τα παιδιά και όχι δικά τους. 

Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να μην χάνω ποτέ ξανά την Κυριακάτικη λειτουργία!

 

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία.

Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

Αποφάσισα να κάνω μια πονηριά. Προσποιήθηκα ότι ήμουν άρρωστος. Μέχρι τότε είχα μάθει με δεξιοτεχνία να ζεσταίνω το θερμόμετρο στη λάμπα, η οποία ήταν σχεδόν πάντα αναμμένη, καθώς μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Το ζέστανα στους 37,3 βαθμούς. Ήξερα ότι το 37,0 η μαμά δεν θα το θεωρούσε πυρετό. Το 37,3 όμως ήταν ήδη ένα σοβαρό επιχείρημα. Είπα στη μαμά ότι είμαι άρρωστος. Η μαμά, που είναι πολύ της φροντίδας, φυσικά, είπε: «Εντάξει, μείνε σπίτι, να αναρρώσεις».

Και να που έφυγαν, η πόρτα έκλεισε. Έμεινα για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα ξαπλωμένος, καθώς περίμενα, μήπως κάποιος γυρίσει για κάτι που ξέχασε. Μετά σηκώθηκα, έτρεξα στην κουζίνα! Έβαλα το νερό να ζεσταθεί, έφτιαξα σάντουιτς, καφέ με γάλα, άνοιξα τηλεόραση… Φαινομενικά, ήταν μια πλήρης «απόδραση». Ούτε τα αδέλφια δίπλα να σε ενοχλούν!..

Κυριακή της Ορθοδοξίας | Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

 

«Αγωνιζόμενοι εις Δόξαν Θεού»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Την πρώτη Κυριακή των νηστειών βιώνουμε σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί.

Έχουμε εισέλθει για τα καλά στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής του Αγίου Πάσχα και η Εκκλησία μας σήμερα όπως πάντα έχει αφιερώσει αυτή την ημέρα στο μέγα γεγονός της αναστήλωσης των ιερών εικόνων, χαρακτηρίζοντάς την, όπως όλοι γνωρίζουμε, Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Ήταν η γνωστή ιστορικά διαμάχη που είχε ξεσπάσει στα τέλη του 7ου και τις αρχές του 8ου αιώνα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με θέμα την προσκύνηση των ιερών εικόνων.

Μια ομάδα αιρετικά φερόμενων ανθρώπων παρουσίαζαν το ευλογημένο τούτο συνήθειο, ως ειδωλολατρική πράξη, που δεν αρμόζει στη Χριστιανική πίστη, και λόγω αυτού ο αυτοκράτορας Λέων ο Γ’ το 726 μ.Χ. διέταξε την απαγόρευση ύπαρξης των εικόνων σε σπίτια και Ιερούς Ναούς, καθώς και την προσκύνηση αυτών.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στο μέσο περίπου αυτής, το 787 μ.Χ., η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, αποφάσισε την τιμητική προσκύνηση των εικόνων, όπως εμείς σήμερα πράττουμε.

Όμως, παρά την απόφαση αυτή, οι εικονομάχοι δεν ησύχασαν και άρχισαν πάλι να αντιπαλεύονται, εμμένοντες στα δικά τους «πιστεύω», αποκαλώντας μάλιστα τους αντίθετους από τις δικές τους πεποιθήσεις εικονολάτρες.

Στην ουσία δεν υπήρχε, όπως και σήμερα δεν υπάρχει, εικονολατρία, γιατί πολύ απλά θα παρέπεμπε σε αυτό, για το οποίο ήδη τους κατηγορούσαν.

Ήμασταν και είμαστε εικονόφιλοι, η λατρεία μας αναφέρεται αποκλειστικά στον Χριστό, ασπαζόμενοι τιμητικά τις ιερές εικόνες προς το πρόσωπο, που απεικονίζουν, και όχι προσδίδοντας ιερότητα στην ύλη, στο ξύλο ή όποιο άλλο υλικό είναι φτιαγμένες.

Μετά το τέλος του τελευταίου εικονομάχου αυτοκράτορα, του Θεοφίλου, ο μικρός του υιός, ο Μιχαηλ Γ’, μαζί με την μητέρα του την Θεοδώρα και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιο τον Α’ συγκάλεσαν Σύνοδο στη Βασιλεύουσα, και εκεί, το 843 μ.Χ., επιτεύχθηκε ειρήνη και το θέμα πλέον ειρηνικά έληξε.

Το θαμπό πρόσωπο.

  

Σε ένα μικρό μοναστήρι, ένας νέος μοναχός διακονούσε στο εργαστήριο αγιογραφίας.
Μια ημέρα, καθώς καθάριζε μία παλαιά εικόνα του Χριστού, παρατήρησε ότι το πρόσωπο ήταν σκοτεινιασμένο από τον χρόνο και την αμέλεια.
Στενοχωρήθηκε. «Γέροντα», είπε, «η εικόνα χάλασε. Το πρόσωπο δεν φαίνεται πλέον καθαρά».
Ο γέροντας τον κοίταξε ήρεμα.
«Το ξύλο δεν χάλασε, παιδί μου ,η σκόνη το σκέπασε. Το πρόσωπο παραμένει όπως ήταν. Απλώς χρειάζεται καθαρισμό».
Ο νέος άρχισε με προσοχή να αφαιρεί τα στρώματα της σκόνης. Σιγά-σιγά, τα χαρακτηριστικά του Χριστού ανέτειλαν φωτεινά. Τα μάτια έμοιαζαν να τον κοιτούν με πραότητα και αλήθεια.
Τότε ο γέροντας του είπε:

«ΟΥΡΑΝΕ, ΠΟΝΕ ΜΑΚΡΙΝΕ»

 

 «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰωάν. 1, 52).

«Σᾶς βεβαιώνω ὅτι σύντομα θὰ δεῖτε νὰ ἔχει ἀνοίξει ὁ οὐρανός, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πάνω στὸν Υἱὸ τοῦ ᾿Ανθρώπου». 

            Είμαστε πλασμένοι να κοιτάμε προς τον ουρανό. Σε έναν κόσμο διασπασμένο, όπου τα συμφέροντα συγκρούονται, όπου οι πόλεμοι μοιάζουν συνεχείς και αναπόφευκτοι, όπου ο θάνατος είναι προαιώνιος και έσχατος εχθρός, μας έχει δοθεί ως δώρο η ελευθερία, διά της οποίας καλούμαστε είτε να κοιτάξουμε ψηλά είτε να θεοποιήσουμε τον εαυτό μας. 

Να διαλέξουμε την επιβίωση με κριτήριο το εγώ και την παντοδυναμία του ή τη σχέση με τον Θεό που δίνει άλλο νόημα στη ζωή, αγάπης και ελευθερίας, αλήθειας και ανάστασης. Κοιτώντας ψηλά, δεν φοβόμαστε. Γνωρίζουμε ότι θα χάσουμε συχνά, ακόμη και την ίδια μας τη ζωή στο τέλος. Πιστεύουμε όμως. Εμπιστευόμαστε Εκείνον που έγινε άνθρωπος και κατέβηκε από τον ουρανό, αφήνοντάς τον για πάντα ανοιχτό. 

Δεν είμαστε μόνοι μας. Μπορεί να παλεύουμε να διορθώσουμε τον κόσμο, αλλά, στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε ότι αυτός ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται και εν τω πονηρώ θα παραμείνει. Γνωρίζουμε όμως ότι ο Χριστός είναι μαζί μας. Δεν θα μας αφήσει, όσο κι αν ο θόρυβος της ζωής Τον κρύβει.

            Ο Χριστός είπε στον Ναθαναήλ, όταν τον κάλεσε να Τον ακολουθήσει, ότι «θα δείτε τον ουρανό να έχει ανοίξει». Ο ουρανός δεν είναι μόνο η εικόνα που έχουμε, της φύσης, του σύμπαντος, της δημιουργίας του Θεού. Είναι και η πνευματική διάσταση. Αυτή που δεν μπορούμε να τη δούμε με τα σωματικά μας μάτια, αλλά υπάρχει. Είναι η παρουσία του Θεού. Των Αγγέλων. Των δαιμόνων. 

Κυριακή της Ορθοδοξίας

  

 

Η αγία αυτή ημέρα είναι ξεχωριστή, διότι παρά το κατανυκτικό κλίμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, εορτάζει λαμπρά η Ορθοδοξία μας, η αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Ποιούμε ανάμνηση του κορυφαίου γεγονότος της εκκλησιαστικής μας ιστορίας, της αναστηλώσεως των ιερών εικόνων, το οποίο επισυνέβη το 843 μ.Χ. στο Βυζάντιο, χάρις στην αποφασιστική συμβολή της βασιλίσσης και μετέπειτα αγίας Θεοδώρας, συζύγου του αυτοκράτορα Θεοφίλου (840 - 843 μ.Χ.).

Αναφερόμαστε στη μεγάλη εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε κυριολεκτικά την Εκκλησία μας για περισσότερα από εκατό χρόνια. Το 726 μ.Χ. ο αυτοκράτωρ Λέων ο Γ' ο Ίσαυρος (717 - 741 μ.Χ.) αποφάσισε να επιφέρει στο κράτος ριζικές μεταρρυθμίσεις. Μια από αυτές ήταν η απαγόρευση προσκύνησης των ιερών εικόνων, επειδή, παίρνοντας αφορμή από ορισμένα ακραία φαινόμενα εικονολατρίας, πίστευε πως η χριστιανική πίστη παρέκλινε στην ειδωλολατρία. Στην ουσία όμως εξέφραζε δικές του ανεικονικές απόψεις, οι οποίες ήταν βαθύτατα επηρεασμένες από την ανεικονική ιουδαϊκή και ισλαμική πίστη. Η αναταραχή ήταν αφάνταστη. 

Η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δύο φοβερά αντιμαχόμενες ομάδες, τους εικονομάχους και τους εικονολάτρες. Οι διώξεις φοβερές. Μεγάλες πατερικές μορφές ανάλαβαν να υπερασπίσουν την ορθόδοξη πίστη. Στα 787 μ.Χ. συγκλήθηκε η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος, η οποία διατύπωσε με ακρίβεια την οφειλόμενη τιμή στις ιερές εικόνες. Σε αυτή επίσης διευκρινίστηκαν και άλλα δυσνόητα σημεία της χριστιανικής πίστεως, έτσι ώστε να έχουμε πλήρη αποκρυστάλλωση του ορθοδόξου δόγματος και να ομιλούμε για θρίαμβο της Ορθοδοξίας μας.

Ἡ Ἁγία Εὐδοκία ἡ Μάρτυς

 

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Εὐδοκία καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἠλιούπολη, τῆς ἐπαρχίας Λιβανησίας Φοινίκης καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ (98 – 117 μ.Χ.). 

Στὸν πρότερό της βίο ζοῦσε ζωὴ ἀκόλαστη μέσα στὰ πάθη καὶ τὴν ἁμαρτία. Ὅμως ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ φώτισε τὴν καρδιά της καὶ μὲ τὶς νουθεσίες κάποιου γέροντος μοναχοῦ, ποὺ ὀνομαζόταν Γερμανός, μετανόησε. 

Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ εἶδε ὀπτασία, προσῆλθε στὸν Ἐπίσκοπο Θεόδοτο καὶ βαπτίσθηκε. Ἡ ὀπτασία ἦταν ἡ ἑξῆς: Παρατηροῦσε Ἄγγελο Θεοῦ νὰ ὁδηγεῖ αὐτὴν πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ ἄλλους Ἀγγέλους νὰ τὴ συγχαίρουν, ἐνῷ τὴν ἴδια στιγμὴ κάποιος μαῦρος οὔρλιαζε καὶ ἔλεγε ὅτι ἀδικεῖται πάρα πολύ, ἐπειδὴ ἡ Εὐδοκία ἔγινε Χριστιανή.

Μετὰ τὴν πνευματικὴ ἀναγέννησή της καὶ τὴν καλὴ ἀλλοίωσή της, διαμοίρασε τὰ πλούτη της στοὺς πτωχοὺς καὶ κατέφυγε σὲ μοναστήρι, ὅπου ἐσχόλαζε στὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς.

Ὅμως κατηγορήθηκε ἀπὸ τοὺς πρώην ἐραστές της ὡς Χριστιανὴ καὶ συνελήφθη. Ὁδηγήθηκε στὸ βασιλέα Αὐρηλιανό, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὁμολόγησε τὴν πίστη της στὸν Χριστὸ καὶ τιμωρήθηκε. Ἀλλὰ ἀφοῦ ἀνέστησε μὲ τὴν προσευχή της τὸν υἱὸ τοῦ βασιλέως, ποὺ εἶχε πεθάνει, τὸν ἔπεισε νὰ πιστέψει στὸν Κύριο. 

Καλή σας μέρα!

 

Καλή σας νύχτα!

  

Πάρτε αύριο μαζί σας στην Εκκλησία μια εικόνα

 από το εικονοστάσι του σπιτιού σας. 

Είτε είναι η εικόνα του Χριστού, της Παναγίας, είτε του Αγίου 

που φέρετε το όνομά του ή προστάτη της οικογένειάς σας.

​Γιατί να το κάνουμε;

Κυριακή της Ορθοδοξίας – Η Γιορτή των Ορθοδόξων Χριστιανών

  

Αύριο οι καμπάνες θα ηχήσουν χαρμόσυνα σε κάθε γωνιά της Ορθοδοξίας! Γιορτάζουμε τη θριαμβευτική Αναστήλωση των Ιερών Εικόνων, τη νίκη της πίστης που φωτίζει τις καρδιές μας και στολίζει τους ναούς μας με την ομορφιά του Ουρανού.
​«Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων...»

​Σήμερα δεν τιμούμε απλώς την τέχνη, αλλά τη ζωντανή παρουσία του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων στη ζωή μας.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή της Ορθοδοξίας)

 

 

Η λάμψη της Ορθοδοξίας

«Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την οικουμένην εστήριξε»

Όπως γνωρίζουμε, κάθε Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ξεδιπλώνονται ενώπιον μας βαθύτερα πνευματικά νοήματα, στα οποία ο πιστός καλείται να εντρυφήσει και να αντλήσει τα πιο ισχυρά εφόδια. 

Την πρώτη Κυριακή των Νηστειών, η Εκκλησία μας πανηγυρίζει τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας και τη λάμψη της αλήθειας της. Θυμόμαστε την μέρα αυτή τη νίκη εναντίον των εικονομάχων, μιας αίρεσης με πολύ επικίνδυνες πλάνες και τοξικές ως προς την αλήθεια διακλαδώσεις, οι οποίες ουσιαστικά συνίστανται στην αμφισβήτηση της Ενανθρώπησης του Κυρίου μας. 

Αυτό σήμαινε ότι ο άνθρωπος δεν μπορούσε να σωθεί και να εγκολπωθεί τα μηνύματα της αιώνιας αλήθειας του Θεανθρώπου. Αντίθετα, θα παρέμενε μια τραγική ύπαρξη, χωρίς την ελπίδα και την πίστη.

Ο θρίαμβος της Εκκλησίας

Η νίκη της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας σηματοδοτείται με την οριστική αναστήλωση και την προσκύνηση των αγίων εικόνων, με την Σύνοδο που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 843 μ.Χ. Πληροφοριακά σημειώνεται ότι η σχέση της γιορτής αυτής με την Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι από μια άποψη ιστορική, ως προς τη σημασία της. Ο πρώτος θρίαμβος της Ορθοδοξίας έγινε ειδικά αυτή την Κυριακή, η οποία σηματοδοτεί την βαθύτερη ουσία και πεμπτουσία της πίστης μας.

Εφόδια για ευλογημένη οδοιπορία

Οι άγιοι Πατέρες, με τη θεία σοφία που τους διέκρινε, τοποθέτησαν στην Κυριακή αυτή τη νίκη της Ορθοδοξίας για να μπορούν οι πιστοί ν’ αντλήσουν απ’ αυτήν τα απαραίτητα πνευματικά εφόδια, τα οποία θα τους συνοδεύουν στην μεγάλη οδοιπορία τους προς συνάντηση με τον αναστημένο Χριστό.

Ακριβώς, Ορθοδοξία σημαίνει τη σωστή πίστη, την αλήθεια της πίστεως. Είναι μια πολύ βασική προϋπόθεση στον αγώνα του πιστού που διεξάγει την περίοδο αυτή για να μπορεί να φτερουγίσει σε ανώτερες πνευματικές κορυφές, με φόντο τις αρετές που μπορεί να εγκολπωθεί μέσα από το στάδιο του αγώνα του. Τη σωστή πίστη μάς τη δίνει μόνο το Πρόσωπο του Κυρίου μας. Μόνο όταν αναζητήσουμε ειλικρινά και γνωρίσουμε πραγματικά τον Χριστό, καταξιώνεται η ζωή μας και ευρύτερα η ύπαρξή μας. 

Οι άνθρωποί μας δεν είναι δεδομένοι. Είναι δώρο.

  

Στην καθημερινότητα συχνά ξεχνάμε πόσο εύθραυστος είναι ο χρόνος. Θεωρούμε αυτονόητο ότι θα υπάρξει «αύριο» για να πούμε μια καλή κουβέντα, για να ζητήσουμε συγγνώμη, για να αγκαλιάσουμε, για να δείξουμε τρυφερότητα. Όμως η ζωή δεν λειτουργεί με υποσχέσεις, λειτουργεί με στιγμές. 

Και κάθε στιγμή που περνά δεν επιστρέφει.Δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε την ευλογία να ξαναδούμε τους ανθρώπους μας. Δεν γνωρίζουμε ποια συνάντηση θα είναι η τελευταία, ποια συνομιλία θα κλείσει έναν κύκλο. Γι’ αυτό η αγάπη δεν πρέπει να αναβάλλεται. Δεν πρέπει να φυλάσσεται «για αργότερα». Πρέπει να δίνεται τώρα καθαρή, αληθινή, χωρίς εγωισμό.