Η ζωή είναι μια συνταγή που την γράφεις καθώς μαγειρεύεις.

  

Δεν υπάρχει έτοιμο χαρτί. Δεν υπάρχει ακριβής ποσότητα. Κάθε μέρα προσθέτεις κι ένα υλικό, κι άλλοτε το παρακάνεις, άλλοτε το λείπει.

Ξεκινάς με μια γενναία δόση περιέργειας εκείνο το υλικό που σε κάνει να δοκιμάζεις νέα μπαχαρικά, να ανοίγεις καινούργιους δρόμους, να μην φοβάσαι το άγνωστο. Το σοτάρεις μαζί με λίγο θάρρος, μέχρι να μυρίσει ωραία η κουζίνα σου.

Μετά έρχονται τα δύσκολα. Η ώρα που πρέπει να κόψεις σε μικρά, στρογγυλά κομματάκια τις αποτυχίες. Όχι για να τις πετάξεις αλλά για να μπουν μέσα στην γεύση. Γιατί χωρίς αυτές, το φαγητό βγαίνει άνοστο, επίπεδο, χωρίς χαρακτήρα.

Προσθέτεις λίγη ζάχαρη στις γλυκές στιγμές, λίγο αλάτι στις πικρές. Δοκιμάζεις. Κι αν είναι πικρό, ρίχνεις λίγη ακόμα αγάπη. Αν είναι αλμυρό, μια ανάσα ηρεμίας.

Σχ'ολια στο Ευαγγέλιοτ ης Κυριακής (ΣΤ΄Ματθαίου)

 

 

Αυθεντική κοινωνία

«Τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η αναφορά του Αποστόλου Παύλου στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα περιστρέφεται γύρω από ένα θέμα που φαντάζει εξαιρετικά σύγχρονο και επίκαιρο. Γι’ αυτό και αξίζει να ψηλαφήσουμε τα βαθύτερα μηνύματά του, επιχειρώντας να διεισδύσουμε στο ουσιαστικό του περιεχόμενο. 

Πρόκειται για το μεγάλο κεφάλαιο των διαπροσωπικών σχέσεων. Ένα θεμέλιο από το οποίο εξαρτάται η ποιότητα μιας κοινωνίας, οι θεσμοί που την διέπουν και, γενικότερα, η εύρυθμη λειτουργία της.

Ιδιαίτερα η Εκκλησία έχει ως βασικό και ειδοποιό γνώρισμά της την «κοινωνία των προσώπων»· δηλαδή, τη σχέση και την επικοινωνία που αναπτύσσονται στους κόλπους της. Μάλιστα, η σχέση αυτή έχει σταυρόσχημη μορφή, σύμφωνα με την πατερική γραμματεία: διαθέτει μια κάθετη και μια οριζόντια διάσταση. Η κάθετη αφορά στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και η οριζόντια στη σχέση του με τον συνάνθρωπο. 

Δεν μπορεί να υπάρξει η μία δίχως την άλλη. Και στο βαθμό που υπάρχει η μία συνυπάρχει και με την άλλη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι απόλυτος στην επισήμανσή του: όποιος ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό, αλλά την ίδια στιγμή μισεί τον συνάνθρωπό του, είναι ψεύτης. Διότι, χωρίς την αγάπη προς τον αδελφό, ούτε η αγάπη προς τον Θεό είναι αληθινή.

Η αξία του ανθρωπίνου προσώπου

Ειδικότερα, στο σημερινό ανάγνωσμα, ο Απόστολος των Εθνών μάς συνιστά, μεταξύ άλλων, να συναγωνιζόμαστε για το ποιος θα δείξει τη μεγαλύτερη τιμή και εκτίμηση προς τον άλλον: «τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι» (Ρωμ. 12,10). Εξετάζοντας ευρύτερα το ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων, διαπιστώνουμε ότι αυτές, ανάλογα με την ποιότητά τους, είτε αναδεικνύουν το ανθρώπινο πρόσωπο είτε το ακυρώνουν.

Ο άνθρωπος πλάστηκε για να υπάρχει ως μοναδική προσωπικότητα, με τα δικά του ιδιαίτερα γνωρίσματα, και να συνεισφέρει με την παρουσία του στην κοινότητα. Οφείλει να μην αφομοιώνεται ισοπεδωτικά στα διάφορα κοινωνικά συστήματα, λειτουργώντας ως ένας στείρος αριθμός, απογυμνωμένος από την εσωτερική του αξία. Η μοναδικότητα του ανθρώπου διασφαλίζεται όταν διατηρεί τα ξεχωριστά χαρίσματά του και όχι όταν μετατρέπεται σε μια παθητική μάζα.

Δεν είμαστε ένα απλό νούμερο σε ένα απρόσωπο πλήθος, αλλά εικόνες του Θεού, με τη θεία σφραγίδα ανεξίτηλα εγγεγραμμένη στη φύση μας. Σύμφωνα με την πατερική σοφία, μόνο ο άνθρωπος από όλη την υλική κτίση πλάστηκε με τη δυνατότητα να δοξολογεί συνειδητά τον Πλάστη και Δημιουργό του. Σε αυτόν αποκλειστικά δόθηκε το ύψιστο προνόμιο του «κατ’ εικόνα». Προσδόθηκε, μάλιστα, τόση τιμή στην ανθρώπινη φύση, ώστε με τη Σάρκωσή του ο Θεός Λόγος την προσλαμβάνει, την αγιάζει και την θεώνει. 

«ΡΕΪΚΙ: Μία ανορθόδοξη και ανορθολογική «Ενεργειακή Θεραπευτική»

 

 

«ΡΕΪΚΙ: ΜΙΑ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ»

 – (Ιστορική προέλευση, θεωρητικές βάσεις, επιστημονική αξιολόγηση και ορθόδοξη θεολογική αποτίμηση) είναι το θέμα για το οποίο ενημερώνει στο παρακάτω βίντεο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέροντας αρχικά πως «ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει μια πρωτοφανή πνευματική σύγχυση», τονίζει πως «υιοθετεί συχνά αντιλήψεις και πρακτικές που η ιστορική εμπειρία έχει προ πολλού απορρίψει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αναβίωση αρχαίων μορφών θρησκευτικότητας, κυρίως ειδωλολατρικού χαρακτήρα, οι οποίες, ενώ είχαν περιπέσει στη λήθη επί αιώνες, επανέρχονται σήμερα ως δήθεν απάντηση στην πνευματική αναζήτηση του σύγχρονου ανθρώπου».

«Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η διάδοση των λεγόμενων «εναλλακτικών θεραπειών», δηλαδή θεραπευτικών μεθόδων εμπειρικού χαρακτήρα, οι οποίες προέρχονται είτε από πανάρχαιες δοξασίες είτε από τις θρησκευτικές παραδόσεις της Ανατολής» σημειώνει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας παράλληλα πως «οι περισσότερες από αυτές διαπνέονται από μαγικές και αποκρυφιστικές αντιλήψεις και βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης».

«Δεν αποτελούν απλώς εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, αλλά ενσωματώνουν συγκεκριμένες θρησκευτικές και αποκρυφιστικές αντιλήψεις, λειτουργώντας ως δίοδοι εισαγωγής του αποκρυφισμού στις σύγχρονες κοινωνίες».

Στη συνέχεια κάνοντας λόγο για «μία από τις πλέον διαδεδομένες μορφές αυτών των ‘’ενεργειακών θεραπειών’’», το Ρέικι (Reiki), τονίζει πως παρά το γεγονός ότι συχνά παρουσιάζεται ως μία απλή μέθοδος χαλάρωσης ή ευεξίας, αποτελεί ένα σύστημα με συγκεκριμένες θρησκευτικές και μεταφυσικές προϋποθέσεις.

Αναφέροντας τις βασικές δογματικές αρχές του συστήματος, σημειώνει χαρακτηριστικά: «Το Ρέικι δεν αποτελεί απλώς μια θεραπευτική μέθοδο. Προϋποθέτει συγκεκριμένη κοσμολογική, ανθρωπολογική και πνευματική θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου. Εκφράζει βασικές αρχές του νεοεποχίτικου αποκρυφισμού και λειτουργεί ως δίαυλος διάδοσης αποκρυφιστικών αντιλήψεων στις σύγχρονες κοινωνίες. Υπό την έννοια αυτή συνιστά ένα ολοκληρωμένο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα, το οποίο αντλεί τις αντιλήψεις του κυρίως από τον βουδισμό, τον ινδουισμό, τον ταοϊσμό και το ευρύτερο κίνημα της Νέας Εποχής (New Age).

Παράλληλα, υπογραμμίζεται ότι η ύπαρξη της υποτιθέμενης θεραπευτικής ενέργειας του Ρέικι, καθώς και των λεγόμενων «ενεργειακών κέντρων», δεν έχει επιστημονικά τεκμηριωθεί.

Οι όποιες αναφερόμενες θετικές εμπειρίες αποδίδονται από την επιστημονική προσέγγιση σε γνωστούς ψυχολογικούς μηχανισμούς, όπως η χαλάρωση, η προσδοκία θεραπευτικού αποτελέσματος και η υποστηρικτική σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευομένου.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο Σεβασμιώτατος στη διαδικασία της μύησης στο Ρέικι, στη χρήση συμβόλων και στην αντίληψη περί μετάδοσης πνευματικής δύναμης, στοιχεία τα οποία, σύμφωνα με τη μελέτη, καταδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για μία ουδέτερη θεραπευτική τεχνική, αλλά για ένα ολοκληρωμένο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα.

«Η συμμετοχή στο Ρέικι δεν περιορίζεται στην εκμάθηση ορισμένων τεχνικών. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η ειδική τελετή της μύησης (attunement), κατά την οποία ο δάσκαλος θεωρείται ότι «ανοίγει» τα «ενεργειακά κανάλια» του μαθητή, ώστε αυτός να μπορεί πλέον να δέχεται και να μεταδίδει τη συμπαντική ενέργεια», υπογραμμίζει ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως «στο σημείο αυτό αναδεικνύεται και ο έντονα θρησκευτικός χαρακτήρας του συστήματος».

"Βρε ευλογημένε δώσε μου ένα τσιγάρο"

  

Ένας βαρύς καπνιστής, δικηγόρος στο επάγγελμα, επισκέφθηκε την Παναγούδα. Είχε αποφασίσει να κρύψει το πακέτο με τα τσιγάρα του στις κάλτσες του, μέσα από τα παπούτσια, γιατί ντρεπόταν να εμφανιστεί μπροστά στον Γέροντα με τσιγάρα στις τσέπες.

Όταν κάθισαν στο αρχονταρίκι (την αυλή με τα κούτσουρα), ο Άγιος Παΐσιος άρχισε να μιλάει για τα πάθη. Ξαφνικά, γυρίζει στον δικηγόρο και του λέει:

«Βρε ευλογημένε, δεν μου δίνεις ένα τσιγάρο γιατί ξέμεινα;»

Ενοριακή Πανήγυρις Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου.

 

 

Μνήμη της Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας,

  

Η Αγία μας Εκκλησία τιμά σήμερα τη μνήμη της Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, ένεκα της ανάμνησης του θαύματος που έγινε από την Αγία, όταν, κατά την εποχή του Μαρκιανού και της Πουλχερίας, συντάχθηκαν δύο τόμοι, ένας που περιείχε τον όρο (απόφαση) της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα (451) και την απασχόλησε το Χριστολογικό δόγμα, και έναν τόμο με τις απόψεις των αιρετικών (Μονοφυσιτών).

Θαῦμα Ἁγίας Εὐφημίας τῆς Μεγαλομάρτυρος

 

Ἡ ἱερά μνήνη τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας τελεῖται στίς 16 Σεπτεμβρίου, ἐνῶ σήμερα ἑορτάζουμε τό θαῦμα πού ἐπιτέλεσε ἡ Ἁγία κατά την Δ’ Οἰκουμενική Σύνοδο, τό ἔτος 451 μ.Χ., δύο περίπου αἰῶνες μετά τήν κοίμησή της δίδοντας καί πάλι ὁμολογία πίστεως.

Ἡ Δ’ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἡ ὁποία συγκλήθηκε στή Χαλκηδόνα, ἐπί βασιλέων Μαρκιανοῦ καί Πουλχερίας, καταδίκασε τήν αἵρεση τῶν Μονοφυσιτῶν καί τόν αἱρετικό Εὐτυχῆ, οἱ ὁποῖοι δίδασκαν ὅτι στόν Χριστό, μετά τήν ἕνωση τῶν δύο φύσεων, θείας καί ἀνθρώπινης, ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀπορροφήθηκε ἀπό τήν θεία φύση.

Οἱ 630 Ὅσιοι θεοφόροι Πατέρες, πού συγκρότησαν τήν Σύνοδο, ἐδογμάτισαν τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἔχει δύο τέλειες φύσεις, θελήσεις καί ἐνέργειες, τήν θεία καί τήν ἀνθρώπινη, σέ μία ὑπόσταση. Εἶναι δέ ἑνωμένες οἱ δύο φύσεις «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀναλλοιώτως καί ἀδιαιρέτως».

Κατά τήν Σύνοδο οἱ Ἅγιοι Πατέρες συνέταξαν Τόμο, ὁ ὁποῖος ἀποτύπωνε τήν ὀρθόδοξη πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Τό ἴδιο ἔκαναν καί οἱ αἱρετικοί Μονοφυσῖτες πού συνέταξαν τόμο, πού περιεῖχε τίς αἱρετικές δοξασίες καί πλάνες τους. 

Τότε ὁμόφωνα, γιά νά ἀρθεῖ ἡ διαφωνία, Ὀρθόδοξοι καί αἱρετικοί, τοποθέτησαν τόν τόμο μέ τούς Ὅρους τῆς Συνόδου, καθώς καί τόν τόμο τῶν αἱρετικῶν, στό ἱερό λείψανο τῆς Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας, πού φυλασσόταν τότε ἄφθαρτο στήν Χαλκηδόνα, καί στήν συνέχεια σφράγισαν τήν λάσρνακα καί προσευχήθηκαν. 

Καλημέρα!

  

 

Υπάρχουν άσχημα χαμόγελα. 

Υπάρχουν χαμόγελα ειρωνικά.

Υπάρχουν χαμόγελα χαιρεκακίας.

«Ο Χριστιανισμός ενώπιον των συγχρόνων μορφών διωγμού και περιθωριοποιήσεως».

 

«Ο Χριστιανισμός ενώπιον των συγχρόνων μορφών διωγμού και περιθωριοποιήσεως», είναι το θέμα για το οποίο ενημερώνει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ στο παρακάτω βίντεο, εκφράζοντας έντονο προβληματισμό για τα αυξανόμενα φαινόμενα χριστιανοφοβίας στον σύγχρονο κόσμο.

«Είναι ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι στη σύγχρονη εποχή, η οποία προβάλλεται ως εποχή απεριόριστης ελευθερίας και καθολικής κατοχύρωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Χριστιανισμός εξακολουθεί να καταγράφεται, σύμφωνα με διεθνείς εκθέσεις και επίσημα στοιχεία οργανισμών, ως η πλέον διωκόμενη θρησκεία παγκοσμίως. 

Ακόμη περισσότερο προκαλεί προβληματισμό το γεγονός ότι οι διώξεις αυτές δεν εκδηλώνονται μόνον σε χώρες με αλλόθρησκα ή αυταρχικά καθεστώτα, αλλά εμφανίζονται πλέον και σε κράτη του λεγομένου δυτικού κόσμου, τα οποία επί μακρόν θεμελίωσαν την πολιτισμική και ιστορική τους ταυτότητα επάνω στις χριστιανικές αρχές και αξίες», αναφέρει αρχικά ο Σεβασμιώτατος τονίζοντας ότι πέρα από τις παραδοσιακές μορφές διωγμών σε αυταρχικά καθεστώτα, παρατηρούνται πλέον περιορισμοί της χριστιανικής έκφρασης και σε δυτικές δημοκρατίες, μέσω νομοθετικών πρωτοβουλιών, δικαστικών αποφάσεων και κοινωνικών εξελίξεων που επηρεάζουν τη θρησκευτική ελευθερία και τη δημόσια ομολογία της πίστεως.

«Μέσα στο πλαίσιο αυτό, η χριστιανική μαρτυρία συχνά αντιμετωπίζεται όχι ως ισότιμη φωνή στον δημόσιο διάλογο, αλλά ως εμπόδιο στην επικράτηση αντιλήψεων που αναγορεύουν την ατομική αυτονομία σε υπέρτατο κριτήριο αλήθειας και ελευθερίας», υπογραμμίζει.

Το τρόπαιο της ΑΕΚ στα χέρια του Οικουμενικού Πατριάρχη.

 

Μία από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος έζησε η ΑΕΚ στην Κωνσταντινούπολη.

Το τρόπαιο βρέθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε μια επίσκεψη με έντονο ιστορικό και συμβολικό χαρακτήρα, επιστρέφοντας ουσιαστικά στις ρίζες του συλλόγου.

Στο Φανάρι, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος υποδέχθηκε την αποστολή της ΑΕΚ, την οποία εκπροσώπησαν ο εκτελεστικός διευθυντής της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ και μέλος του Δ.Σ. της ΠΑΕ Νίκος Παντερμαλής, καθώς και ο εμπορικός διευθυντής Νίκος Καραούζας.

Ο μεγαλομέτοχος της Ένωσης, Μάριος Ηλιόπουλος, δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, συμμετείχε όμως μέσω βιντεοκλήσης, απευθύνοντας έναν ιδιαίτερα συμβολικό χαιρετισμό προς τον Πατριάρχη.

Το μήνυμα Ηλιόπουλου: «Το τρόπαιο συμβολίζει τον δρόμο του νικητή»

Στην τοποθέτησή του, ο Μάριος Ηλιόπουλος στάθηκε στη σημασία των διαχρονικών αξιών, της πίστης, της παιδείας και του αθλητισμού, επισημαίνοντας πως η επιτυχία της ΑΕΚ ξεπερνά τα στενά όρια ενός τίτλου.

Όπως τόνισε, το πρωτάθλημα αποτελεί σύμβολο επιμονής, αξιοπρέπειας και ευ αγωνίζεσθαι, ενώ χαρακτήρισε την ΑΕΚ φορέα ιστορικής μνήμης και προσφυγικής κληρονομιάς. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι στόχος του συλλόγου είναι να εμπνέει τη νέα γενιά, προβάλλοντας πρότυπα ήθους, προσπάθειας και κοινωνικής προσφοράς.

Ο ισχυρός άνδρας της Ένωσης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη σημασία της διατήρησης των ιστορικών ριζών, σημειώνοντας πως αυτές αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί το μέλλον.

Η αμφισβήτηση είναι ένας ωραίος δρόμος .....

  

“Ξέρω ότι υπάρχει κάποια εποχή στη διαδρομή της ζωής σου που 

αμφισβητείς τα πάντα, άλλοτε πιο ήπια και άλλοτε πιο δυναμικά.

Σου είπα και προηγουμένως ότι δεν φοβάμαι την αμφισβήτηση.

Η αμφισβήτηση είναι ένας ωραίος δρόμος για να φθάσεις 

στη επίγνωση και η επίγνωση τότε οδηγεί στην ευθύνη.

Εάν υπάρχει ένα ερώτημα στο οποίο όμως θα πρέπει εσύ να απαντήσεις,

 είναι εάν αμφισβητείς γιατί ψάχνεσαι ή γιατί βολεύεσαι αμφισβητώντας.

Το κέρδος θα είναι ανάλογο

 

Η μοιρασιά της αρετής είναι τέτοια, ώστε και να μοιράζεται σε όλους 

εκείνους που τη διεκδικούν, κι όλη να ανήκει στον καθένα, χωρίς να 

 μειώνεται ανάμεσα σε εκείνους που παίρνουν μέρος σ’ αυτήν. 

Ενώ στην μοιρασιά του υλικού πλούτου όποιος αποσπάσει 

το περισσότερο, αδικεί εκείνους που παίρνουν ίσο μερίδιο. 

Γιατί, όποιος αυξήσει το δικό του μερίδιο, μειώνει οπωσδήποτε 

το του άλλου που μετέχει στη μοιρασιά.

Οἱ Ἅγιοι 45 Μάρτυρες ἐν Νικόπολῃ μετά τῶν προκρίτων Ἀντωνίου, Δανιήλ, Λεντίου, Μαυρικίου, Ἀλεξάνδρου, Ἀνικήτου, Σισινίου, Μενέου καί Βελεράδου

 

Οἱ Ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατάγονταν ἀπό τή Νικόπολη τῆς Ἀρμενίας καί ἄθλησαν στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορος Λικινίου (308 – 323 μ.Χ.). Κατά τόν διωγμό πού κινήθηκε κατά τῶν Χριστιανῶν ἀπό τόν αὐτοκράτορα, ὁ ἡγεμόνας τῆς Νικοπόλεως Λυσίας διέταξε τήν ἀναζήτηση καί τήν σύλληψη ὅλων τῶν Χριστιανῶν πού διαβιοῦσαν στήν περιοχή του. 

Ἔτσι συνελήφθησαν σαράντα πέντε Χριστιανοί, μεταξύ τῶν ὁποίων συγκαταλέγονταν καί οἱ διάσημοι γιά τήν καταγωγή καί τήν παιδεία τους Λεόντιος, Μαυρίκιος, Δανιήλ καί Ἀντώνιος. Αὐτοί, ἀφοῦ οδηγήθηκαν ἐνώπιον τοῦ Λυσίου, διά στόματος τοῦ Λεοντίου, ὁμολόγησαν τήν πίστη πρός τόν Χριστό καί κατέκριναν μέ δριμύτητα τήν εἰδωλολατρεία.

Κατόπιν αὐτοῦ ὁ ἡγεμόνας διέταξε, ἀφοῦ τούς συντρίψουν τά στόματα μέ πέτρες, νά ριχθοῦν σιδηροδέσμιοι στήν φυλακή. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα, ἀφοῦ κλήθηκαν ἀπό τόν Λυσία στό δικαστήριο, μέ ὑποσχέσεις καί ἀπειλές πιέζονταν νά θυσιάσουν στά εἴδωλα. Ὅλοι ὅμως παρέμεναν ἀκλόνητοι στήν Χριστιανική τους ὁμολογία, περιφρονώντας ὑποσχέσεις καί ἀπειλές. 

Ἐπειδή ἐξοργίσθηκε ὁ Λυσίας, διέταξε νά δεθοῦν σέ ξύλα καί νά τούς καταξεσχίσουν τίς σάρκες μέ σιδερένια νύχια καί ὄστρακα, στή συνέχεια δέ νά τούς ρίξουν καί πάλι στή φυλακή. Ἐκεῖ πέρασαν τή νύχτα προσευχόμενοι καί δεόμενοι στόν Θεό, γιά νά τούς ἐνδυναμώσει κατά τό μαρτύριό τους. 

Καλημέρα!

  

 

Το δύσκολο είναι να πατάς γερά στα πόδια σου, 

να ορθώνεις το ανάστημα σου και να χαμογελάς....

Και ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ έμαθες να περπατάς τους δύσκολους δρόμους.

Έμαθες να αγωνίζεσαι για αυτούς που αγαπάς. 

Η απιστία των παιδιών, οφείλεται στους γονείς. Τὰ παιδιὰ μας ἔγιναν ἀνίκανα γιὰ τὴν πίστη ἐξ αἰτίας τῶν γονέων.

  

Πῶς ἢ γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτά;

Ἐπειδὴ οἱ γυναῖκες τῆς ἐποχῆς μας, ἔχασαν τὴν ὑψηλὴ αὐτὴ συνείδηση, ἄρχισαν νὰ γεννοῦν προπαντὸς κατὰ σάρκα. Τὰ παιδιὰ μας ἔγιναν ἀνίκανα γιὰ τὴν πίστη. Συχνὰ ἀδυνατοῦν νὰ πιστέψουν ὅτι εἶναι εἰκόνα τοῦ Αἰωνίου Θεοῦ. 

Ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία στὶς ἡμέρες μας ἔγκειται στὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι βυθίστηκαν στὴν ἀπόγνωση καὶ δὲν πιστεύουν πιὰ στὴν Ἀνάσταση. 

Ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου ἐκλαμβάνεται ἀπὸ αὐτοὺς ὡς τελειωτικὸς θάνατος, ὡς ἐκμηδένιση, ἐνῶ πρέπει νὰ θεωρεῖται ὡς στιγμὴ ἀλλαγῆς τῆς μορφῆς τῆς ὑπάρξεώς μας ὡς ἡμέρα γεννήσεώς μας στὴν ἀνώτερη ζωή, σὲ ὁλόκληρο πλέον τὸ πλήρωμα τῆς ζωῆς ποὺ ἀνήκει στὸ Θεό. 

Ἀλήθεια, τὸ Εὐαγγέλιο λέει: Ὁ πιστεύων εἰς τὸν Υἱὸν ἔχει ζωὴν αἰώνιον ὁ δὲ ἀπειθὼν τῷ Υἱῷ οὐκ ὄψεται ζωὴν. (Ἰωάν. 3,36). Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι, ὁ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν. (Ἰωάν. 5,24). Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν τις τὸν λόγον τὸν ἐμὸν τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα. (Ἰωάν. 8,51). Παρόμοιες λοιπὸν ἐκφράσεις μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε πολλές. Συχνὰ ἀκούω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους: Πῶς ἢ γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτά;

Γιατί ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων ἔχασε τὴν ἱκανότητα νὰ πιστεύει; Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ νέα ἀπιστία συνέπεια τῆς εὐρύτερης μορφώσεως, ὅταν αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Γραφὴ γίνεται μύθος, ἀπραγματοποίητο ὄνειρο;

Ἡ πίστη, ἡ ἱκανότητα γιὰ τὴν πίστη, δὲν ἐξαρτᾶται πρωτίστως ἀπὸ τὸν βαθμὸ μορφώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Πράγματι παρατηροῦμε ὅτι στὴν ἐποχή μας, κατὰ τὴν ὁποία διαδίδεται ἡ μόρφωση, ἡ πίστη ἐλαττώνεται, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε οὐσιαστικὰ νὰ συμβαίνει τὸ ἀντίθετο ὅσο δηλαδὴ πλατύτερες γίνονται οἱ γνώσεις τοῦ ἀνθρώπου, τόσο περισσότερες ἀφορμὲς ἔχει γιὰ νὰ ἀναγνωρίζει τὴ μεγάλη σοφία τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Σὲ τί λοιπὸν συνίσταται ἡ ρίζα τῆς ἀπιστίας;