Εορταστική Εκδήλωση των Εκπαιδευτηρίων της Ι.Μ. Πειραιώς

 

Με αφορμή την επικείμενη ολοκλήρωση της φετινής σχολικής χρονιάς 2025 – 2026, πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 25 Μαΐου 2026, στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά, η μεγάλη εορταστική Εκδήλωση των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Η γιορτή πραγματοποιήθηκε παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσοστόμου, του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, του Υφυπουργού Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Κώστα Κατσαφάδου, του Βουλευτή Επικρατείας Γιώργου Σταμάτη, του Βουλευτή Γιώργου Βρεττάκου, του Αντιπεριφερειάρχη Νήσων Νίκου Παπαγεωργίου, του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά Αλέξανδρου Τζεφεράκου, του εκπροσώπου του Δημάρχου Πειραιά Γιάννη Μώραλη, Γρηγόρη Καψοκόλη, πλήθους εκπροσώπων Α΄ και Β΄ βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Δικαστικών, Στρατιωτικών και Αστυνομικών Αρχών, Προέδρων φορέων και συλλόγων της πόλεως, γονέων και κηδεμόνων, αλλά και πλήθους κόσμου.

Παρόντες, επίσης, ήταν ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της τοπικής μας Εκκλησίας Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, ο Γενικός Διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού «Πειραϊκή Εκκλησία 91,2 fm» Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Θεοδωρόπουλος καθώς και κληρικοί της Μητροπόλεώς μας.

Ηχηρή ήταν η παρουσία των συγγενικών προσώπων των πρωταγωνιστών της χθεσινής εκδήλωσης, που δεν ήταν άλλοι από τους μικρούς και μεγάλους μαθητές των Εκπαιδευτηρίων μας, οι οποίοι καταχειροκροτήθηκαν από όλους τους παρευρισκομένους.

Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου της τοπικής μας Εκκλησίας κατάφεραν να ψυχαγωγήσουν, αλλά και να συγκινήσουν όλους, παρουσιάζοντας με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο, ένα αφιέρωμα στα Ελληνικά νησιά μέσα από το ταξίδι τους στα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, τα τραγούδια και τους παραδοσιακούς μας χορούς.

Η γιορτή, την οποία παρουσίασαν η Θεοδώρα Αλφιέρη και ο Κώστας Δαντίλης, περιείχε ενθουσιασμό, χαρά, ζωντάνια, κέφι, αυθορμητισμό, μνήμες και παραδόσεις, ολοκληρώθηκε με ένα μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι, όπου η Στέλλα Κονιτοπούλου με τους συνεργάτες της, ξεσήκωσε μικρούς και μεγάλους.

Η μεταφορά του σκηνώματος το 1924 και η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου στο Νέο Προκόπι Εύβοιας.

 

 

Με την ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδας και Τουρκίας το 1924, μεταφέρθηκε και το Ιερό Λείψανο του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου στο Νέο Προκόπι Εύβοιας, όπου εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες που ζούσαν στο Προκόπι της Μικράς Ασίας. 

Η μεταφορά στο Νέο Προκόπι Ευβοίας έγινε χάρη στις προσπάθειες του Παναγιώτη Παπαδόπουλου.

Ο αείμνηστος Παναγιώτης Παπαδόπουλος ναύλωσε με δική του δαπάνη το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης», με το οποίο εκτός από το σκήνωμα του Αγίου μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα και 800 πατριώτες.

Διαμάντι δαχτυλίδι - Τι να σε κάνω γαλανή | ΜΟΤΙΒΟ μουσικό σχήμα

 

Από τα θαύματα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου

  

 

Ο Γιώργος από τα Ψαχνά Ευβοίας, φούρναρης στο επάγγελμα, έπαθε ξαφνικά βαριά θρόμβωση στα πόδια. Τα σκέλη του πρήστηκαν, μαύρισαν, και οι γιατροί στο νοσοκομείο της Χαλκίδας μίλησαν για ακρωτηριασμό. «Αν δεν κόψουμε τα πόδια, η γάγγραινα θα ανέβει και θα πεθάνεις», του είπαν.
Ο Γιώργος έπεσε σε απόγνωση. Ήταν μόλις σαράντα χρονών, με μικρά παιδιά. Το βράδυ, στο κρεβάτι του πόνου, θυμήθηκε ότι η θεία του πήγαινε συχνά στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου, στο Προκόπι. «Άγιε Γιάννη», ψιθύρισε, «αν με γλιτώσεις από το μαχαίρι, θα σου φτιάξω δώρο ένα ψωμί σαν εκείνα που έπλαθες στη Ρωσία, ζυμωμένο με δάκρυα ευγνωμοσύνης. Τρία μερόνυχτα του έταζε το ίδιο.
Την τρίτη νύχτα, ενώ νάρκωναν τον πόνο του με μορφίνη, είδε ένα όνειρο. Μπροστά του στεκόταν ένας λιγνός νέος, ξανθός, με λευκό χιτώνα και κόκκινη ζώνη. Κρατούσε ένα μικρό φτυάρι φούρνου. Τον κοίταξε χαμογελώντας:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

                

Μοιάζει ευεξήγητη, αν και στην πραγματικότητα είναι ακατανόητη η βία των καιρών μας. 

Παιδιά που δεν έχουν αναγνώριση από το σπίτι, που οι γονείς τα δίνουν όλα, χωρίς εκείνα να χρειαστεί να κοπιάσουν για κάτι ή για να στερηθούν, παιδιά με αδύναμο χαρακτήρα που παρασύρονται από τις παρέες τους, παιδιά που μιμούνται συμπεριφορές, που αισθάνονται σπουδαία όταν βιντεοσκοπούν και ανεβάζουν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τα κατορθώματά τους, παιδιά χωρίς όρια που συναντούνε άλλα παιδιά εξίσου χωρίς όρια ή παιδιά αδύναμα, στα οποία μπορούν να κάνουν επίδειξη δύναμης. Παιδιά που δεν έχουν σχέση με τον Θεό, ακόμη κι αν δεν είναι άθεα, παιδιά  που δεν νιώθουν τη σημασία των πνευματικών αξιών, της ανθρωπιάς, της αγάπης, της αλήθειας  ως κλειδιών για τη ζωή τους, διότι και οι μεγάλοι εξίσου δεν νιώθουν, ώστε να πιαστούν και να ελπίσουν.  

                Κι όμως, είναι ακατανόητη η βία όταν έχουμε να κάνουμε με εικόνες Θεού. Όταν οι άνθρωποι γνωρίζουμε καλώς ότι έχουμε πλαστεί σύμφωνα με τον Δημιουργό μας και μας δόθηκε ως σκοπός το να Του μοιάσουμε, κι όμως διαλέγουμε την οδό της σκληρότητας, της απανθρωπιάς, του ελλείμματος της αγάπης, σαν να μην έχουμε φωνή Θεού μέσα μας, είναι ένας δρόμος που μοιάζει χωρίς προορισμό, χωρίς ερμηνεία, χωρίς ελπίδα. 

Είναι η αυτοθέωσή μας η αιτία που μας κάνει  να μην πονάμε μ’ αυτόν που πονά; Είναι ο εγωισμός μας που μας κάνει να θέτουμε τη δόξα και την εξουσία πιο πάνω από τον πλησίον; Πάντως, αλλαγή δεν θα έρθει αν δεν θελήσουμε να ξαναβρούμε τον αυθεντικό μας προορισμό.

Γνωρίζεις την αιτία;

 

Ποιός μπορεί να πετύχει το καλό αν δεν γνωρίζει 

την αιτία όλων των καλών που είναι ο Θεός; 

Ο Κύριος το φως το άπλωσε για όλους μας. 

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος

 

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης γεννήθηκε σὲ ἕνα χωριὸ τῆς λεγομένης Μικρᾶς Ρωσίας, περὶ τὸ 1690, ἀπὸ γονεῖς εὐλαβεῖς καὶ ἐνάρετους. Ὅταν ἔφθασε σὲ νόμιμη ἡλικία στρατεύθηκε, ἐνῶ βασίλευε στὴ Ρωσία ὁ Μέγας Πέτρος. Ἔλαβε μέρος στὸν πόλεμο ποὺ ἔκανε ἐκεῖνος ὁ τολμηρὸς τσάρος ἐναντίον τῶν Τούρκων κατὰ τὸ 1711, καὶ συνελήφθη αἰχμάλωτος ἀπὸ τοὺς Τατάρους. 

Οἱ Τάταροι τὸν πούλησαν σὲ ἕναν Ὀθωμανὸ ἀξιωματικὸ Ἵππαρχο, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὸ Προκόπιον τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τὸ ὁποῖο βρίσκεται πλησίον στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ὁ ἀγᾶς τὸν πῆρε μαζί του στὸ χωριό του. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους συμπατριῶτες του ἀρνήθηκαν τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔγιναν Μουσουλμάνοι, εἴτε γιατὶ κάμφθηκαν ἀπὸ τὶς ἀπειλές, εἴτε γιατὶ δελεάστηκαν ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις καὶ τὶς προσφορὲς ὑλικῶν ἀγαθῶν.

Ὁ Ἰωάννης, ὅμως, ἦταν ἀπὸ μικρὸς ἀναθρεμμένος μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου καὶ ἀγαποῦσε πολὺ τὸν Θεὸ καὶ τὴν πίστη τῶν πατέρων του. Ἦταν ἀπὸ ἐκείνους τοὺς νέους, ὅπου τοὺς σοφίζει ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ, ὅπως κήρυξε ὁ σοφὸς Σολομών, λέγοντας: «Ὁ δίκαιος εἶναι γνωστικὸς καὶ στὴ νεότητά του. Διότι τιμημένο γήρας δὲν εἶναι τὸ πολυχρόνιο, οὔτε μετριέται μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἐτῶν. Ἡ φρονιμάδα στοὺς νέους ἀνθρώπους εἶναι σεβάσμια ὡσὰν νὰ εἶναι φέροντες καὶ ὁ καθαρὸς βίος τοὺς κάνει ὡσὰν νὰ εἶναι γέροντες πολύμαθοι».

Ἔτσι, λοιπόν, καὶ ὁ μακάριος Ἰωάννης, ἔχοντας τὴν σοφία ποὺ δίδει ὁ Θεὸς σὲ ἐκείνους ποὺ τὸν ἀγαποῦν, ἔκανε ὑπομονὴ στὴ δουλεία καὶ στὴν κακομεταχείρηση τοῦ ἀφέντη του καὶ στὶς ὕβρεις καὶ τὰ πειράγματα τῶν Ὀθωμανῶν, οἱ ὁποίοι τὸν φώναζαν «κιαφίρη», δηλαδὴ ἄπιστο, φανερώνοντάς του τὴν περιφρόνηση καὶ τὴν ἀπέχθειά τους. Στὸν ἀφέντη του καὶ σὲ ὅσους τὸν παρακινοῦσαν νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του, ἀποκρινόταν μὲ σθεναρὴ γνώμη ὅτι προτιμοῦσε νὰ πεθάνει, παρὰ νὰ πέσει σὲ τέτοια φοβερὴ ἁμαρτία. Στὸν ἀγᾶ εἶπε: «Ἐὰν μὲ ἀφήσεις ἐλεύθερο στὴν πίστη μου, θὰ εἶμαι πολύ πρόθυμος στῖς διαταγές σου. Ἄν μὲ βιάσεις νὰ ἀλλαξοπιστήσω, γνώριζε ὅτι σοῦ παραδίδω τὴν κεφαλή μου, παρὰ τὴν πίστη μου. Χριστιανὸς γεννήθηκα καὶ Χριστιανὸς θὰ ἀποθάνω».

Ὁ Θεός, βλέποντας τὴν πίστη του καὶ ἀκούγοντας τὴν ὁμολογία του, μαλάκωσε τὴν σκληρὴ καρδιὰ τοῦ ἀγᾶ καὶ μὲ τὸν καιρὸ τὸν συμπάθησε. Σὲ αὐτὸ συνήργησε καὶ ἡ μεγάλη ταπείνωση ὅπου στόλιζε τὸν Ἰωάννη, καθὼς καὶ ἡ πραότητά του.

Ἔμεινε, λοιπόν, ἥσυχος ὁ μακάριος Ἰωάννης ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις καὶ ἀπειλὲς τοῦ Ὀθωμανοῦ κυρίου του, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε διορισμένο στὸν σταῦλο του, γιὰ νὰ φροντίζει τὰ ζῶα του. Σὲ μία γωνιὰ τοῦ σταύλου ξάπλωνε τὸ κουρασμένο σῶμα του καὶ ἀναπαυόταν, εὐχαριστώντας τὸν Θεό, διότι ἀξιώθηκε νὰ ἔχει ὡς κλίνη τὴ φάτνη στὴν ὁποία ἀνεκλίθη κατὰ τὴν γέννησή Του ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. 

Ἦταν δὲ ἀφοσιωμένος στὸ ἔργο του, περιποιούμενος μὲ στοργὴ τὰ ζῶα τοῦ κυρίου του, τὰ ὁποῖα αἰσθάνονταν τόση τὴν πρὸς αὐτὰ ἀγάπη τοῦ Ἁγίου, ὥστε νὰ τὸν ζητοῦν ὅταν ἀπουσίαζε, νὰ τὸν προσβλέπουν μὲ ἀγάπη καὶ νὰ χρεμετίζουν μὲ χαρὰ ὅταν τὰ χάϊδευε, ὡσὰν νὰ συνομιλοῦσαν μαζί του.

Μὲ τὸν καιρὸ ὁ ἀγᾶς τὸν ἀγάπησε, καθὼς καὶ ἡ σύζυγός του, καὶ τοῦ ἔδωσαν γιὰ κατοικία ἕνα μικρὸ κελλὶ κοντὰ στὸν ἀχυρώνα. Ὅμως ὁ Ἰωάννης δὲν δέχθηκε καὶ ἐξακολούθησε νὰ κοιμᾶται στὸν σταῦλο, γιὰ νὰ καταπονεῖ τὸ σῶμα του μὲ τὴν κακοπέραση καὶ μὲ τὴν ἄσκηση, μέσα στὴ δυσοσμία τῶν ζώων καὶ στὰ ποδοβολητά τους. Κάθε νύχτα ὁ σταῦλος γέμιζε ἀπὸ τὶς προσευχὲς τοῦ Ἁγίου καὶ ἡ κακοσμία γινόταν ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικῆς. 

Ὁ μακάριος Ἰωάννης εἶχε ἐκεῖνο τὸν σταῦλο ὡς ἀσκητήριο, καὶ ἐκεῖ πορευόταν κατὰ τοὺς κανόνες τῶν Πατέρων, ἐπὶ ὧρες γονυπετὴς καὶ προσευχόμενος, κοιμώμενος γιὰ λίγο ἐπἀνω στὰ ἄχυρα, χωρὶς ἄλλο σκέπασμα παρὰ μία παλαιὰ κάπα, γευόμενος μὲ διάκριση, πολλὲς φορὲς μόνο λίγο ψωμὶ καὶ νερό, καὶ νηστεύοντας τὶς περισσότερες ἡμέρες.

Καλη και ευλογημένη μέρα!

  

Καλημέρα φίλοι μας!

Μπορεί να είναι μια μερα ευκολη!

Μια μερα δύσκολη....σημασία έχει στο τελος της να σας δώσει 

Ποια από τις δύο γυναίκες μου ν' απαρνηθώ για να βαφτιστώ Χριστιανός; Μου είναι αδύνατο ν' αποφασίσω.

  

Μια αληθινή ιστορία από τα χρόνια του μακαριστού ιεραποστόλου π. Κοσμά Γρηγοριάτη

Βρισκόμαστε σε κάποιο γραφικό χωριουδάκι του Ζαΐρ (σημερινό Κονγκό). Η τροπική βλάστηση γύρω βρίσκεται σε έξαρση. Οι μπανανιές πιο κει, κατάμεστες από καρπούς, γέρνουν τα κλαδιά τους κι ο φοίνικας δίπλα στη χορταρένια καλύβα καμαρώνει περήφανος για τη λεβεντιά του.

Συλλογισμένος και πικραμένος ένας γέροντας Ζαϊρινός κάθεται έξω από το αρχοντικό του καλύβα, μασουλώντας ζαχαροκάλαμο.

Μα, γιατί δεν με θέλει εμένα ο Χριστός; ψελλίζει με παράπονο.Τι κι αν έχω δύο γυναίκες και είκοσι παιδιά μαζί τους; Εγώ θέλω να γίνω Χριστιανός. Να βαπτιστώ Ορθόδοξος. Όχι, είπε όμως ο ιεραπόστολος, ο πατήρ Κοσμάς. Όχι! Ο Χριστός αυτό δεν το θέλει.

Το βράδυ, γύρω απ’ τη φωτιά, κάλεσε σε οικογενειακό συμβούλιο τις δύο γυναίκες κι όλα του τα παιδιά.

Τους μίλησε για τις σκέψεις του, τον ιερό πόθο του, την επιθυμία του να βαπτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος και το φοβερό κώλυμα, που τον εμπόδιζε να φτάσει στην πραγματοποίηση αυτού του σκοπού.

Οπωσδήποτε θέλει να ασπαστεί τον Χριστιανισμό, την Ορθοδοξία. Διακαής ο πόθος του. Τα δάκρυα κυλούν στο μελαψό, χαρακωμένο από ρυτίδες, πρόσωπό του.

Πάλη και αγώνας μεγάλος μέσα του. Φοβερό το δίλημμα. Ύστερα απ’ όσα είδε και άκουσε για τούτη την αληθινή θρησκεία. Από την άλλη μεριά, όμως, αγαπά και τις δύο γυναίκες του πολύ και του είναι αδύνατο ν' αποφασίσει ποια απ’ τις δύο ν' απαρνηθεί.

Έλεγε συγκρατώντας με κόπο τα δάκρυα του:

Ποια ν' απαρνηθώ; Μου είναι αδύνατο ν' αποφασίσω.
Άφωνα τα παιδιά μαζεύτηκαν στη γωνιά τους κι έγειραν τούτη τη νύχτα όχι μόνο νηστικά ως συνήθως, αλλά και πικραμένα, για να κοιμηθούν.

Ποια τύχη θα είχε άραγε αυτή η ιστορία;

Ο γερό - Ζαϊρινός στριφογύριζε όλη τη νύχτα στα χορτάρινα στρωσίδια.

Ζήσε λίγο και για σένα.

  

Mην επιτρέπεις στην κοινωνία να σε συνθλιψει
Ξέρω.. είναι δύσκολο να κλείσεις τα μάτια και τα αυτιά σου σε όλη την τρέλα που υπάρχει εκεί έξω.
Δύσκολο να μην σε επηρεάζουν οι φωνές, οι απαιτήσεις, η πίεση, η σύγκριση.
Αλλά μέσα στη μέρα χρειάζεσαι μια παύση.
Μια μικρή αποσύνδεση από τον θόρυβο του κόσμου.
Χρειάζεσαι μια ανάσα χωρίς άγχος.
Μια σκέψη χωρίς προβλήματα.

Πώς αντιμετωπίζεται η σύγχυση των λογισμών

  

Η σύγχυση των λογισμών και των αισθημάτων σας με τον καιρό θα καταλαγιάσει, φτάνει εσείς να μην πάψετε να ενδιαφέρεστε μ’ όλο σας το ζήλο γιά ένα πράγμα:

Πώς θα κάνετε πάντα ό,τι είναι ευάρεστο στόν Κύριο. Καί γιά νά τό κατορθώσετε, πρέπει πρώτα-πρώτα να διατηρείτε αδιάλειπτα στό νού σας τη μνήμη του Θεού και τη μνήμη του θανάτου. 

Αυτές οι δυό μνήμες θα γεννήσουν και θα στερεώσουν μέσα σας το φόβο του Θεού, που παρακινεί στην αρετή, αποτρέπει από την αμαρτία, συντηρεί στην ψυχή τα καλά και εξολοθρεύει τα πονηρά.

Με τη μνήμη του Θεού βλέπετε συνέχεια τόν Κύριο μπροστά σας και μέσα σας, ενώ συνάμα αποκτάτε την ικανότητα να διακρίνετε ό,τι έμπαθές γεννιέται στην καρδιά καί νά τό διώχνετε. Σ’ αυτό ακριβώς συνίσταται ο πευματικός αγώνας.

Μή λέτε, “Δέν μπορώ”. Αυτή η κουβέντα δεν είναι χριστιανική. Εμείς οι χριστιανοί λέμε: «Όλα τα μπορώ. Όχι, όμως, μόνος μου, αλλά με τη βοήθεια του Θεού”. «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντί με Χριστώ», βεβαίωνε ο απόστολος Παύλος (Φιλιπ. 4:13). 

Κάθε ψυχούλα τον Χριστό χρειάζεται.

  

 

π. Ανανίας Κουστένης

Κάθε άνθρωπος τον Ιησού Χριστό ζητάει. Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος. Δεν φτάνει μόνο το ψωμί που δίνουν τα συστήματα, η ψυχή με τι θα τραφεί;

Η ψυχή είναι η ουσία του όντος. Το σώμα είναι το περίβλημα, ο ναός της ψυχής.

Όταν δώσεις στον άνθρωπο τον Χριστό, την ειρήνη Του και τη χάρη Του, τότε ο άνθρωπος ανασταίνεται και μπορεί να ζήσει λιτότατα.

Τι χρειάζεται; Λίγο ψωμάκι να φάει, ένα ρούχο να ρίξει απάνω του και μια τρύπα να μείνει.

Όταν δεν έχει όμως τη χάρη του Χριστού, τα θέλει όλα γιατί δεν έχει τίποτε. Σήμερα τα θέλουμε όλα, γιατί οι περισσότεροι δεν έχουμε τίποτα.

Λήξη Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας-Σχολών Γονέων Ι.Μ. Πειραιώς

 

 

Παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ πραγματοποιήθηκε την, Κυριακή 24 Μαΐου 2026, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, η τελετή λήξης των συναντήσεων των Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας- Σχολών Γονέων των ενοριών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

Παρόντες στην τελετή ήταν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της τοπικής μας Εκκλησίας Πρωτ. Ιωάννης Παναγιώτου, ο πρόεδρος των Κέντρων Πρωτ. Βασίλειος Τσιμούρης, ο Διευθυντής των Κέντρων Πρωτ. Βασίλειος Σιγάλας, καθώς και οι υπεύθυνοι Ιερείς Νεότητος, αφού για πρώτη φορά φέτος λειτούργησαν σε όλες τις ενορίες, στο πλαίσιο του Τομέα Νεότητος, Κέντρα Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολές Γονέων.

Ομιλητής στην τελετή ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στους γονείς μεταξύ άλλων είπε: Ένας πολύ εξαιρετικός φιλόσοφος από την δική μας παράδοση, ο γνωστός Αντισθένης, έγραψε ένα φοβερό επίγραμμα, ως επιστέγασμα όλων των δηλώσεων, της σοφίας και της γνώσεως της ευρωπαϊκής μας Ηπείρου, που έλεγε: “Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις”. Δηλαδή μπορούμε να κατανοήσουμε τα πράγματα, όταν μελετούμε τις έννοιες, όταν ετοιμολογούμε, όταν δηλαδή γινόμαστε αληθινοί και ουσιώδεις εραστές της γνώσεως.

Θα ήθελα, λοιπόν, να καταθέσω στην αγάπη σας τρεις προτάσεις προς επιστηριγμόν.

Η πρώτη είναι, πώς αντιμετωπίζουμε το άγχος και τον ψυχισμό των νέων ανθρώπων. Η δεύτερη για την υπευθυνότητα της γονεϊκότητος, τί σημαίνει να είσαι γονιός, τί είναι να είσαι γονιός. Και η τρίτη για την συχνή παραβατικότητα των νέων ανθρώπων.

Ο ηθοποιός Πέτρος Ξεκούκης για την Αλίκη Βουγιουκλάκη

 

Η μητρότητα δεν είναι μόνο μια εμπειρία αγάπης και χαράς.

  

 

Πρόσφατα διάβασα για ένα ενδιαφέρον πείραμα.

Ζητήθηκε από τριάντα άνδρες, να ακολουθήσουν έστω για λίγες ημέρες, το πρόγραμμα μιας γυναίκας στις πρώτες ημέρες μετά τον τοκετό.

Τα συνεχόμενα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα, η αδιάκοπη φροντίδα του βρέφους, η σωματική εξάντληση και η ελάχιστη δυνατότητα προσωπικού χρόνου, αποδείχθηκαν πολύ πιο απαιτητικά απ’ όσο φαντάζονταν.
Μέσα στις πρώτες ημέρες, οι περισσότεροι εγκατέλειψαν και τελικά μόνο δύο-τρεις κατάφεραν να ολοκληρώσουν το πρόγραμμα.

Η μητρότητα, ιδιαίτερα το πρώτο διάστημα μετά τη γέννηση ενός παιδιού, συνιστά μια κατάσταση ακραίας σωματικής, συναισθηματικής και ψυχικής καταπόνησης.

Έρευνες δείχνουν ότι ο ύπνος της μητέρας μειώνεται δραματικά τους πρώτους μήνες.
Η παρατεταμένη στέρηση ύπνου, επηρεάζει τη συγκέντρωση, τη μνήμη, τη συναισθηματική σταθερότητα και τη συνολική λειτουργία του εγκεφάλου.
Δεν είναι τυχαίο ότι η χρόνια έλλειψη ύπνου, θεωρείται ένας από τους πιο επιβαρυντικούς παράγοντες για την ψυχική και όχι μόνο υγεία.

Μέσα σε αυτή την εξάντληση, η μητέρα καλείται να ανταποκριθεί σε έναν νέο και απαιτητικό ρόλο, να φροντίσει ένα απόλυτα εξαρτημένο βρέφος και ταυτόχρονα να διαχειριστεί τις δικές της σωματικές και ψυχικές μεταβολές.
Γι’ αυτό η μητρότητα δεν είναι μόνο μια εμπειρία αγάπης και χαράς.
Είναι και μια περίοδος μεγάλων απαιτήσεων, που χρειάζεται κατανόηση, στήριξη και ουσιαστική συνδρομή και συμμετοχή από το περιβάλλον.
Συχνά θεωρούμε αυτονόητο ότι η μητέρα θα τα καταφέρει. Η αλήθεια όμως είναι ότι πίσω από αυτή την αυτονόητη εικόνα, κρύβεται πολλές φορές ένας καθημερινός άθλος.