Καλή σας νύχτα!

  

Χαμογέλασε, και μοίρασε το φως
σε εκείνους που περπατούν μέσα στη σκιά.

Πάρε μια μικρή ηλιαχτίδα,
και άφησέ την να γλιστρήσει
στα παράθυρα των κουρασμένων ψυχών.

Σήκωσε μια στάλα βροχής, και κάν’ τη δροσιά
στα χείλη όσων διψούν για ελπίδα.

Πάρε μια ανάσα θάρρους, και άφησέ την απαλά
στις καρδιές όσων φοβούνται να ονειρευτούν.

Μάθε τη σιωπή της ζωής, και ψιθύρισέ την
σε εκείνους που δεν άκουσαν ποτέ την αλήθεια τους.

Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός...

 

Καλή Ανάσταση...!!!

 

 

«…Αυτό που χαρακτηρίζει το χριστιανό, είπε, είναι η αγάπη και η συγγνώμη. Δεν μπορείς να αγαπάς αν δεν συγχωρείς. Και δεν αγαπάς ούτε το Θεό ούτε τους ανθρώπους παρά το δικό σου θέλημα.

Και η συγγνώμη βγαίνει χωρίς δυσκολία απ’ την καρδιά που αγαπά το Θεό και επειδή αγαπά το Θεό αγαπά και τον αδελφό του.

Έτσι μπαίνουμε σε ένα στάδιο πνευματικού αγώνα και καλούμεθα να ετοιμάσουμε τον εαυτό μας, να τον συμμαζέψουμε.

Και η Εκκλησία μας, μαζί με αυτά, μας καλεί να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να προετοιμαστούμε.

Αγάπη – Συγγνώμη – Εξομολόγηση είναι τα βασικά δεδομένα αυτής της περιόδου. Χωρίς αυτά, όχι σαράντα, ογδόντα μέρες να νηστέψουμε μας είναι άχρηστες.

Είναι πολύ σημαντικό, να το καταλάβουμε αυτό. Όσες μέρες και να νηστέψω χωρίς συγγνώμη και αγάπη, είναι άχρηστες. Δεν με ωφελούν σε τίποτα και ίσως με βλάπτουν. Γιατί καλλιεργούν την υποκρισία μου.

Φαίνομαι στους άλλους ότι νηστεύω, αλλά εγώ γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια, του Θεού το θέλημα.

Και ο αγώνας του πιστού ανθρώπου, αυτός είναι. Και η εξομολόγηση δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η αποκατάστασή μας στο Σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία του, την οποία ενότητα την έχει διασπάσει ο εγωισμός δια της αμαρτίας μας.

Ο πιο μεγάλος Σταυρός, όσων είμαστε πνευματικοί, είναι η δυσκολία των Χριστιανών μας να συγχωρήσουνε. Αλλά πόσο πιο απλά να τους πούμε ότι, δεν είστε καν χριστιανοί, ακόμη και αν κοινωνείτε χωρίς συγγνώμη και χωρίς αγάπη.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, γιατί όλα δείχνουν μια καρδιά που δεν είναι αγαθή, μια καρδιά που προσπαθεί, και το Θεό να τον εμπαίξει, και να τον κοροϊδέψει, αλλά στην ουσία κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.

Η εξομολόγηση δεν είναι για να πάμε να πούμε τα συνηθισμένα πράγματα, τα οποία θα τα επαναλάβουμε στην άλλη μας εξομολόγηση, γιατί τα έχουμε επαναλάβει στην καθημερινότητά μας.

Τότε, δεν είμαστε ειλικρινείς στην εξομολόγησή μας και είναι μια εξομολόγηση χωρίς μετάνοια και με πολύ εγωισμό.

Να φανώ στο Θεό ή στον Ιερέα καλός, που εξομολογούμαι, αλλά όμως το θέλημα του Θεού δεν θέλω να το κάνω. Και αυτό είναι πραγματικά το μεγάλο σκάνδαλο.

Ερχόμαστε να εξομολογηθούμε, αλλά χωρίς μετάνοια. Ο Θεός ξέρει τις αμαρτίες μας.

Αυτό που ζητά είναι να δει τη μετάνοιά μας, γιατί αυτή είναι μία πράξη δική μας. Και αυτή είναι η βασικότερη αιτία, που ο κόσμος μας δεν αλλάζει. Γιατί δεν αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι.

Γιατί ο χριστιανός είναι το αλάτι, αλλά αυτό το αλάτι έχει χαλάσει και είναι άχρηστο και όχι μόνο δεν σώζει αλλά συνεργεί στο σάπισμα της κοινωνίας μας. Και γι’ αυτό είπα, ότι, είναι η ώρα να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε.

Ο χριστιανός ζει στον κόσμο, αλλά «δεν είναι εκ του κόσμου». Διότι υποτασσόμενος στον κόσμο και στην νοοτροπία του, τότε πλέον έχει χάσει τη χάρη του Θεού.

Και πορεύεται και μόνος του και μπερδεμένος. Και γι’ αυτό δεν έχει χαρά στη ζωή του.

Σήμερα, όπως πάντα, ο διάβολος πολεμά την Εκκλησία. Η Εκκλησία πάντοτε παράγει Αγίους.

Και τώρα τελευταία, ο Θεός μας χάρισε πολλούς Αγίους, για να μείνουμε τελείως αναπολόγητοι.

Ο Θεός με τους Αγίους μας καλεί σε μετάνοια.

Δεν έχει νόημα να θαυμάζω τους Αγίους, να μιλάω για τους Αγίους, αλλά να μην μιμούμαι τους Αγίους στην ταπείνωσή μου ενώπιον του Θεού, στην υπακοή μου στο θέλημα του Θεού.

Και μέσα στην Εκκλησία υπάρχει ενότητα και τάξη.Έτσι, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι γνήσια η εξομολόγησή μας και αυτό φαίνεται καθαρά, γιατί δεν αλλάζουμε.

Γιατί δεν είμαστε ταπεινοί. Ο Τελώνης της Παραβολής, αυτός δεν έδειξε το Φαρισαίο. Εμείς σήμερα παριστάνουμε τους τελώνες, για να δείξουμε τους Φαρισαίους. Και αποδεικνυόμαστε ότι, εμείς είμαστε οι Φαρισαίοι.

Διότι ο Τελώνης ξέροντας τις αμαρτίες του δεν έκρινε απολύτως κανένα. Εμείς κρίνουμε τους πάντες. Γιατί, ακριβώς, μας λείπει η ταπείνωση, μας λείπει η αγάπη.

Είμαστε μπερδεμένοι….Με την αγάπη κερδίζεις τον άλλον, όχι με την κριτική. Με την σιωπή και την ταπείνωση κερδίζεις τον άλλον.

Με το να ζεις ταπεινά και όχι με το να επιδεικνύεσαι, γιατί έτσι χάνεις και τον Θεό τον ίδιο, που μας είπε: «μάθετε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός τη καρδία».

Και είστε εσείς πρώτοι, που πρέπει να ξέρετε γιατί πάτε να εξομολογηθείτε, και πάνω από όλα πρέπει να είστε αποφασισμένοι για τη συγνώμη και την αγάπη, ακόμα και στους εχθρούς σας.

Αλλιώς δεν έχει αξία η εξομολόγησή σας, και θα μας πει ο ίδιος ο Χριστός, «δι υμών το όνομα του Θεού βλασφημείται εν τοις έθνεσι». Εξ αιτίας σας.

Δεν είναι καθαρή η εξομολόγησή μας, όχι γιατί δεν λέμε την αλήθεια, αλλά γιατί δεν έχουμε πραγματικά μετανοήσει, γιατί, όπως σας είπα, δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε.

Και εμείς οι πιστοί χριστιανοί, εκείνο το λόγο που λέει: «εάν μη αφήτε…, ούτε ο Πατήρ ο ουράνιος θα αφήσει τα δικά σας παραπτώματα…», δεν τον υπολογίζουμε και συνεχίζουμε μία πορεία φαρισαϊκή, που διώχνει τους ανθρώπους και όχι μια ταπεινή πορεία που ελκύει τους ανθρώπους.

Το γνώρισμα όλων των μεγάλων Αγίων μας ήταν ότι, ήταν πολύ αυστηροί στον εαυτό τους και πολύ επιεικείς στους άλλους ανθρώπους. Εμείς είμαστε πολύ αυστηροί στους άλλους αλλά πολύ επιεικείς σε μας.

Κι αυτή είναι η πλάνη μας…Να ζήσουμε, λοιπόν, την Μεγάλη Τεσσαρακοστή με όλο της το ευλογημένο και πολυδύναμο πνευματικό περιεχόμενο που μας προσφέρεται. Και αυτό θα το δούμε στη ζωή μας ο καθένας.

Πρέπει να γινόμαστε καλύτεροι. Ο Άγιος Μάξιμος λέει: «κάθε φορά που μπαίνεις στην Εκκλησία πρέπει να γυρίσεις πίσω καλύτερος. Να ’χεις ανεβεί ένα σκαλοπάτι».

Αλλά εμείς πολλές φορές, ενώ ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια της Εκκλησίας κατεβαίνουμε μέσα στην Εκκλησία πολλά σκαλοπάτια, γιατί πολλές φορές ούτε το χώρο σεβόμαστε ούτε τίποτα…

Για ποιον πάμε στην Εκκλησία; Πάμε για τον Θεό; Πάμε να μαζέψουμε τον νου μας; Πάμε για την προσευχή μας; Ή πάμε να δούμε για να πούμε;

Ο Τελώνης δεν έβλεπε τίποτα, ούτε τον Φαρισαίο που τον έδειχνε και γι’ αυτό έγινε δεκτός από το Θεό. Και εδώ, αγαπητοί αδελφοί, μπαίνει το τελικό ερώτημα.

Μας ενδιαφέρει να είμαστε δεκτοί από το Θεό; Ή μας ενδιαφέρει να γινόμαστε δεκτοί από τους ανθρώπους;

Αυτό είναι το ερώτημα, που πρέπει όλοι μας να απαντήσουμε……Πρέπει να επαναστατήσουμε στον εαυτό μας. Αυτή είναι η μόνη επανάσταση που θα μας σώσει.

Να γίνουμε άλλοι άνθρωποι. Διαφορετικά είμαστε το αλάτι, που όχι μόνο δε σώζει αλλά βοηθάει στο σάπισμα παραπέρα.

Να ευχηθούμε, λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί, ευχηθείτε και εσείς για μένα, να ζήσουμε αυτή τη Μεγάλη Σαρακοστή όπως την θέλει ο Χριστός, όπως την όρισε η Εκκλησία, με συγγνώμη, με αγάπη, με ταπείνωση, με προσευχή και με συμμετοχή στις ακολουθίες της Εκκλησίας μας.

Αλλιώς δεν θα είναι Σαρακοστή, γιατί αυτά είναι τα γνωρίσματά της. Αν αυτά δεν τα ζήσουμε, τότε δεν είναι Σαρακοστή. Είναι κατ’ ευφημισμόν.

Έτσι, λοιπόν, να το προσπαθήσουμε, για να μας λυπηθεί ο Θεός, να του εκφράσουμε την αληθινή μετάνοιά μας, διότι το είπαν και οι Πατέρες μας, τότε που έπεσε η Κωνσταντινούπολη.

Για έναν λόγο, είπαν, «έπεσε για τις αμαρτίες μας». Και για έναν λόγο υποφέρει η πατρίδα μας.

Για τις δικές μας αμαρτίες και δη των χριστιανών, διότι εμείς θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε εμείς, κατά το θέλημα του Θεού, χωρίς «ναι μεν αλλά» και χωρίς κρατούμενα.

Ας κάνουμε, λοιπόν, μια επανάσταση στην προσευχή μας, με αγάπη στην συγγνώμη, στην ταπείνωση, και τότε ο Θεός, θα δείτε ότι, θα σκύψει και θα μας προσέξει».

Καλή Ανάσταση...!!!

Από εσπερινή ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλου στο Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Σιάτιστας στο ξεκίνημα της Σαρακοστής.

Ι.Μ. Πειραιώς και Ολυμπιακός στηρίζουν χιλιάδες συνανθρώπους

 

Για μία ακόμη χρονιά η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, μέσω του φιλανθρωπικού και ιεραποστολικού έργου της, προσέφερε χιλιάδες «Δέματα Αγάπης» με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για το πασχαλινό τραπέζι σε συνανθρώπους μας, οι οποίοι με τεράστιους αγώνες και κόπο προσπαθούν να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές δυσκολίες που παρουσιάζονται.

Η φιλανθρωπική αυτή δράση της τοπικής μας Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε χθες, Παρασκευή 3 Απριλίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου συμπολιούχου Πειραιώς, όπου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ μαζί με τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη και τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο του Σταδίου «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ» Βασίλη Βασιλειάδη, έδωσαν μήνυμα ενότητας και αγάπης, προσφέροντας τα απαραίτητα για το πασχαλινό τραπέζι. Μαζί, ήταν και οι παίκτες του Ολυμπιακού Αργύρης Λιατσικούρας και Νίκος Ζούγκλης.

Κάθε Δέμα Αγάπης περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, κοτόπουλα, κιμά, λάδι, τυριά, γάλατα, ρύζι, όσπρια (φακές, φασόλια, ρεβίθια κλπ), ζυμαρικά, κριθαράκι, κονσέρβες, πασχαλινά τσουρέκια, κουλούρια και αβγά, καθώς και ποικιλία από είδη προσωπικής υγιεινής.

Ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον σπουδαίο και ευπατρίδη Πειραιώτη, Πρόεδρο της ΠΑΕ Ολυμπιακός και Μεγάλο Ευεργέτη της τοπικής μας Εκκλησίας κ. Ευάγγελο Μαρινάκη, ο οποίος με κάθε ευκαιρία αποδεικνύει περίτρανα το έμπρακτο ενδιαφέρον του με την ουσιαστική του συμβολή σε κάθε έναν αναγκεμένο συνάνθρωπό μας ξεχωριστά, αγκαλιάζοντας ταυτόχρονα το φιλανθρωπικό, ιεραποστολικό, εκπαιδευτικό και κοινωνικό έργο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Χάρη στην σημαντική προσφορά του κ. Μαρινάκη, η Μητρόπολή μας αντιδώρισε και φέτος «Δέματα Αγάπης», αφού δια του εκπροσώπου του, κ. Βασίλη Βασιλειάδη, προσέφερε για μία ακόμη χρονιά, επιταγή ύψους 10.000€, ποσό το οποίο θα διατεθεί εξ ολοκλήρου στην περαιτέρω ενίσχυση του φιλανθρωπικού μας έργου, καθώς και πέντε επιταγές για τη μισθοδοσία ισάριθμων κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, οι οποίοι δεν μισθοδοτούνται από το Ελληνικό Κράτος.

Απευθυνόμενος προς όλους, ο Σεβασμιώτατος τους καλωσόρισε «σε αυτή τη γιορτή της αγάπης που είναι ακριβώς μια γιορτή για να τιμήσουμε τα σεπτά πρόσωπά σας», όπως χαρακτηριστικά είπε, σημειώνοντας με έμφαση ότι «η Εκκλησία, σε όλους σας, βλέπει τον Χριστό».

«Ο κάθε ένας και η κάθε μία από εσάς είναι ένας μικρός Χριστός και το μήνυμα της Αναστάσεως είναι μήνυμα νίκης», επεσήμανε και αναφερόμενος στις δυσκολίες της ζωής, τόνισε: «Τα Πάθη και ο Σταυρός οδήγησαν στην Ανάσταση. Στη ζωή μας υπάρχει πάντοτε ο πόνος και η δυσκολία, αλλά πρέπει να έχουμε θάρρος, πίστη και δύναμη. Και να ξέρουμε ότι η αγάπη του Θεού ποτέ δεν θα μας εγκαταλείψει»

«Θέλω σήμερα να τιμήσω τους αδερφούς μου συμπρεσβυτέρους, οι οποίοι αγωνίζονται στις Ενορίες της Μητροπόλεως για το έργο της προσφοράς αγάπης σε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη», είπε στη συνέχεια, ευχαριστώντας παράλληλα «τον Δήμαρχό μας, τον Γιάννη Μώραλη και τις υπηρεσίες του Δήμου», «την ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ και τον Πρόεδρο κ. Ευάγγελο Μαρινάκη, καθώς και τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο του Σταδίου ‘’Γ. ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ’’ τον αγαπητό Βασίλη Βασιλειάδη», «και όλους όσοι συμβάλλουν σε αυτό το έργο της φιλαλληλίας, όχι σήμερα μόνο, αλλά κάθε μέρα του χρόνου».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ (Από τη σειρά "Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ")

 

«Ευλογημένος ο ερχόμενος…»

 

Ο διάβολος σου κλέβει τη χαρά με δύο τρόπους.

  

Διάβασα κάπου πως ο διάβολος σου κλέβει τη χαρά με δύο τρόπους..

Γνώρισα ανθρώπους που μείνανε δυστυχισμένοι μια ζωή, γιατί πολύ απλά δεν ξεκόλλησαν ποτέ από το παρελθόν τους…

Γυρνούσανε τη σκέψη τους σε όλα τα παλιά, στα όσα πέρασαν, στα όσα έγιναν, σε ευκαιρίες και πρόσωπα που χάθηκαν, σε λόγια ‘’σου είπα και μου είπες’’. 

Ανθρώπους που μείνανε εγκλωβισμένοι σε φαύλους κύκλους, καταδικασμένοι να πενθούνε χαρές που έσβησαν και πόνους που συνεχίζουν να πονάνε.

Γνώρισα ανθρώπους που μείνανε δυστυχισμένοι μια ζωή, γιατί πολύ απλά δεν σταμάτησαν να ανησυχούνε για το μέλλον. Το ‘’τί θα γίνει’’, το ‘’πως θα γίνει’’ και χίλια άλλα δυο ‘’έάν’’, τους φάγαν τη ψυχή. 

Η νήψις της ψυχής και η αληθινή σοφία

  

«Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;» (Ματθ. 16,26). Ο λόγος του Κυρίου φωτίζει την αληθινή αξία της ζωής και αποκαλύπτει ότι η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι η υλική στέρηση, αλλά η απώλεια της καθαρότητας της ψυχής. 

Πόσες φορές ο άνθρωπος καταναλώνεται σε περιττές αγωνίες, σε φόβους που δεν τον οδηγούν στη σωτηρία, σε μέριμνες που βαραίνουν την καρδιά χωρίς να την αγιάζουν. Η ταραχή αυτή γεννιέται όταν η ψυχή λησμονεί τον προορισμό της και παρασύρεται από την απατηλή βεβαιότητα ότι ο κόσμος μπορεί να της προσφέρει μονιμότητα.

Η αληθινή σοφία δεν ταυτίζεται με την επιτήδεια ευφυΐα ούτε με την ικανότητα επιβολής επάνω στους άλλους. Ο κόσμος επαινεί εκείνον που γνωρίζει να κυριαρχεί, να πείθει, να κατευθύνει, να εξασφαλίζει συμφέροντα. 

Όμως η Αγία Γραφή και η πατερική παράδοση φανερώνουν ότι σοφός είναι εκείνος που βρίσκεται έξω από τον ύπνο της αμαρτίας, εκείνος που διατηρεί την εγρήγορση της καρδιάς και φυλάσσει τον εαυτό του από την πτώση. «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26,41). Η εγρήγορση αυτή αποτελεί πνευματική νήψη, κατάσταση εσωτερικής προσοχής και ταπεινής επίγνωσης της ανθρώπινης αδυναμίας.

Δημογραφικό – Ελλάδα: «Ειδικοί» προτείνουν 700.000 έξτρα μετανάστες – Ξεδιάντροπα μιλούν για αντικατάσταση Ελλήνων και το βαφτίζουν «μονόδρομο»!

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

Όταν η αντικατάσταση του πληθυσμού των Ελλήνων γίνεται αιχμή στρατηγικής που ανακοινώνεται με τον πιο επίσημο τρόπο από φορείς για το δημογραφικό, τότε μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι οι Έλληνες βρίσκονται υπό απροκάλυπτο διωγμό.

Ο ανεξάρτητος επιστημονικός φορέας ΙΔΕΜ (Ινστιτούτο Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών) παρουσίασε τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος στην Ελλάδα. Ανάμεσα στις παρεμβάσεις που προτείνονται, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει η αύξηση των μεταναστευτικών ροών (!), η οποία μάλιστα μεταφέρεται από μεγάλο συστημικό site ως «μονόδρομος» προκειμένου να καλυφθεί το εθνικό έλλειμμα σε πολίτες παραγωγικής ηλικίας.

Ξεκινώντας μια ανάλυση για την κρίσιμη ηλικιακή ομάδα γυναικών 25 έως 44 ετών που «εξαφανίζονται» από την Ελλάδα, ουσιαστικά το ΙΔΕΜ παρουσιάζει μια μη αναστρέψιμη κατάσταση που παρόλα τα κοινωνικοπολιτικά μέτρα που προτείνονται, κρίνεται απαραίτητη η εισαγωγή ξένου πληθυσμού. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τον ΙΔΕΜ η Ελλάδα «πρέπει να πετύχει θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο κατά 700 χιλιάδες άτομα έως το 2050» ή με άλλα λόγια 28 χιλιάδες μετανάστες ετησίως, για τα επόμενα 25 χρόνια!

«Μόνο με αυτό το μοντέλο ισοσκελίζεται η συνολική μείωση των εργαζομένων κατά 515 χιλιάδες άτομα στις ηλικίες 20-64 ετών έως το 2050», σημειώνει το ινστιτούτο. Είναι το κλασσικό τέχνασμα των «ειδικών» που προκαθορίζουν τις σταθερές μιας έρευνας, ώστε να καταλήξουν στο συμπέρασμα που θέλουν.

Και η στήριξη του παραδοσιακού μοντέλου οικογένειας; Η σωστή παιδεία; Η απόκρουση των πεποιθήσεων που προωθούν την ατεκνία; Η υποστήριξη της πολυτεκνίας; Η προστασία των αγέννητων παιδιών; Η εμπέδωση μιας συλλογικής ευθύνης για την επιβίωση του ελληνικού γένους; Τα κίνητρα για επαναπατρισμό των ομογενών; 

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να λέμε την αλήθεια, αλλά να γίνουμε αληθινοί

 

Το να είναι κανείς αληθινός άνθρωπος, ειλικρινής και απλός, χωρίς επιτήδευση και χωρίς να χρησιμοποιεί τους άλλους για ίδιον όφελος, αποτελεί πράγματι μεγάλη αρετή. 

Στην πνευματική μας πορεία, όμως, η ειλικρίνεια δεν νοείται ποτέ αποκομμένη από την αγάπη, τη διάκριση και την ταπείνωση.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας τονίζουν ότι η αλήθεια, όταν δεν συνοδεύεται από αγάπη, μπορεί να μετατραπεί σε όπλο που πληγώνει αντί να θεραπεύει. 

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι «όποιος θέλει να θεραπεύσει τον αδελφό του, πρέπει πρώτα να αποκτήσει καρδιά γεμάτη αγάπη». Δηλαδή, πριν μιλήσουμε με ειλικρίνεια, χρειάζεται να εξετάσουμε αν ο λόγος μας γεννιέται από αγάπη ή από εγωισμό, από διάθεση προσφοράς ή από ανάγκη να επιβληθούμε.

Η διάκριση, που θεωρείται από τους Πατέρες «μητέρα των αρετών», είναι εκείνη που καθορίζει πότε, πώς και σε ποιον θα ειπωθεί η αλήθεια.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει ότι δεν είναι κάθε αλήθεια ωφέλιμη σε κάθε στιγμή. Υπάρχουν φορές που ο άλλος δεν είναι έτοιμος να ακούσει, και τότε η «γυμνή» αλήθεια μπορεί να τον συντρίψει αντί να τον οικοδομήσει. Γι’ αυτό και η σιωπή, όταν γίνεται από αγάπη και όχι από αδιαφορία, μπορεί να είναι πιο ωφέλιμη από έναν σκληρό λόγο.

Η Ανάσταση του Λαζάρου για μένα - Αρχιμ. Νεκτάριος Καρσιώτης

 

Κάλαντα του Λαζάρου

 

Σάββατο του Λαζάρου Το Προοίμιο της Ανάστασης

  

Το Σάββατο του Λαζάρου είναι η μέρα όπου η σιωπή του τάφου ραγίζει από τη φωνή της Ζωής. Λίγο πριν ο Χριστός βαδίσει προς το Πάθος Του, αποκαλύπτει στον κόσμο το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τον Σταυρό: ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.

Στην Βηθανία δεν συναντούμε μόνο ένα θαύμα συναντούμε την πιο βαθιά συνάντηση Θεού και ανθρώπου. Ο Χριστός δεν στέκεται αδιάφορος μπροστά στον πόνο. Δακρύζει. Συμμερίζεται την θλίψη της Μάρθας και της Μαρίας, και μέσα από αυτά τα δάκρυα φανερώνεται η άπειρη συμπόνια Του.

Και όμως, μέσα στην θλίψη ανατέλλει η δύναμη της θεότητας.
Η φωνή Του διαπερνά το σκοτάδι του μνήματος:

«Λάζαρε, δεύρο έξω!»

Δεν είναι απλώς μια προσταγή. Είναι η φωνή του Δημιουργού που καλεί το πλάσμα Του πίσω στη ζωή. Ο τετραήμερος νεκρός σηκώνεται και μαζί του σηκώνεται η ελπίδα όλης της ανθρωπότητας.
Η Εκκλησία δεν θυμάται απλώς ένα γεγονός. Μας αποκαλύπτει μια υπόσχεση. Η ανάσταση του Λαζάρου είναι η προαναγγελία της Ανάστασης του Χριστού και συγχρόνως η βεβαίωση της δικής μας ανάστασης.

Ο Λάζαρος βγαίνει από τον τάφο δεμένος με σάβανα. Είναι η εικόνα του ανθρώπου που ζει δεμένος από φόβους, πάθη και πληγές. Όμως ο λόγος του Χριστού έχει την δύναμη να λύσει κάθε δεσμό και να οδηγήσει την ψυχή ξανά στο φως.
Το Σάββατο του Λαζάρου είναι η γέφυρα που μας οδηγεί στη Μεγάλη Εβδομάδα. Μας θυμίζει ότι πριν από τον Σταυρό υπάρχει ήδη η βεβαιότητα της νίκης.
Γιατί ο Χριστός δεν βαδίζει προς τον Γολγοθά ως ηττημένος. Βαδίζει ως ο Νικητής της ζωής.

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος ὁ ἐν Μαλεῷ

 

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος ἀγάπησε ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ὁλόψυχα τὸν Χριστὸ καὶ ἀκολούθησε τὴν ὁδὸ τῆς μοναχικῆς πολιτείας, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ γονεῖς του ἐπιθυμοῦσαν νὰ νυμφευθεῖ. 

Ἔτσι ἐπιδόθηκε σὲ κάθε εἴδους ἄσκηση καὶ ἐγκράτεια, νηστεία καὶ σκληραγωγία, προσευχή, δάκρυα, μελέτη τῶν θείων Γραφῶν καὶ κάθε ἄλλη ἀρετή, γιὰ νὰ εὐαρεστήσει τὸν Θεό.

Οἱ Χριστιανοὶ προσέτρεχαν πρὸς αὐτὸν γιὰ νά φωτισθοῦν καὶ νὰ κατανοήσουν τὰ ἀγαθὰ τῆς πίστεως. Βλέποντας, ὅμως, ὁ Ὅσιος ὅτι ἐρχόταν πρὸς αὐτὸν πολὺ πλῆθος ἀνθρώπων καὶ δὲν τὸν ἄφηναν ἥσυχο στὸ ἔργο τῆς προσευχῆς, κατέφυγε στὸ ὄρος Μαλεβό, στὴ νότια Λακωνία. 

Ἐκεῖ, ἀφοῦ συγκέντρωσε γύρω του πλῆθος μοναχῶν, ἀσκοῦνταν στὴν ἡσυχία γενόμενος σκεῦος ἐκλογῆς καὶ φωτίζοντας ὅλους στὴν ἄσκηση καὶ τὴν προσευχή. 

Μάλιστα ἔδινε στὸν καθένα χωριστὰ τοὺς ὅρους καὶ τοὺς κανόνες τοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ ἐκδουλεύει. 

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος πρόκοψε τόσο πολὺ στὴν ἀρετή, ὥστε ἔγινε ξακουστὸς καὶ θαυμαστὸς στοὺς ἄρχοντες, ἀκόμα καὶ στοὺς βασιλεῖς, πρὸς τοὺς ὁποίους ἔγραψε πολλὲς ἐπιστολὲς ἀπαντώντας σὲ πνευματικὰ θέματα καὶ νουθετώντας αὐτοὺς νὰ κυβερνοῦν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ μὲ δικαιοσύνη, ἀγαθότητα καὶ ἐλεημοσύνη.
Προεῖπε δὲ ὁ Ὅσιος καὶ τὸ κατὰ Θεὸν τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, τρία χρόνια πρὶν αὐτὸ συμβεῖ. Καὶ ἔτσι, ἀφοῦ θεοφιλῶς καὶ καλῶς πολιτεύθηκε, ὅταν ἦρθε ὁ καιρὸς ἀσθένησε γιὰ λίγο. 

Καλημέρα - Σαββατο του Λαζάρου

  

 

-Πού ΄σουν, Λάζαρε, πού ΄ν΄ η φωνή σου
και σε γύρευε η Μάρθα, η αδερφή σου;
- Ήμουνα στη γη, στη γη χωμένος
κι από τους νεκρούς, νεκρούς αναστημένος.
Βάγια βάγια των Βαγιώ