Η Νηστεία η δική μου.

  

Σήκωσα το βλέμμα και κοίταξα τον εαυτό μου. Είδωλο.
Και τότε κατάλαβα: Σαρακοστή δεν είναι να αδειάζεις το πιάτο. Είναι να αδειάζεις την ψυχή.
Εσύ, που νηστεύεις το λάδι, εγώ σήμερα βάζω στο ράφι, ψηλά, εκεί που δεν το φτάνω, το λαδωμένο βλέμμα της καταλαλιάς.
"Δεν τρώω λάδι", λες. Κι εγώ αναρωτιέμαι: Πόσο λάδι έχουν τα λόγια μου, που γλιστράνε σαν φίδια και δαγκώνουν τον διπλανό;
Από σήμερα, νηστεύω το κουτσομπολιό.
Το στόμα μου ας μείνει αλάδωτο από το μέλι της συκοφαντίας. Ας πικρίσει, για να γλυκάνει η ψυχή.
Εσύ, που νηστεύεις το κρασί, εγώ αδειάζω το ποτήρι της ανυπακοής.
Αυτό το ζωηρό, κόκκινο κρασί του "εγώ θέλω", του "εμένα μου αρέσει", του "δεν υποκύπτω".
Ας διψάσω. Ας σκάσει ο λαιμός μου από την δίψα της ταπείνωσης. Γιατί το νερό της υπακοής είναι πιο γλυκό κι από το πιο παλιό κρασί. Νηστεύω το πείσμα μου.

Τί να φοβόμαστε;

 

Να φοβόμαστε όχι την εξωτερική ασθένεια, αλλά τα αμαρτήματα, 

Εορτασμός Σταυροπροσκυνήσεως 2026

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Σιγριανής

 

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 760 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴν Θεοδότη. 

Σὲ ἡλικία ὀκτὼ ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ μητέρα του ἀνέλαβε τὸ δύσκολο ἔργο τῆς ἀνατροφῆς, τῆς διαπαιδαγωγήσεως καὶ τῆς μορφώσεως τοῦ υἱοῦ της Θεοφάνους.

Ὁ Ὅσιος, κατὰ παράκληση τῆς μητέρας του, νυμφεύθηκε σὲ νεαρὴ ἡλικία τὴν εὐσεβὴ καὶ πλούσια Μεγαλώ. Ὁ γάμος αὐτός, ποὺ ἦταν ἀντίθετος γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωὴ ποὺ ἐπιθυμοῦσε ὁ Ὅσιος, διαλύθηκε. 

Ἡ μὲν σύζυγος αὐτοῦ ἔγινε μοναχὴ στὴ μονὴ τῆς Πριγκίπου καὶ μετονομάσθηκε Εἰρήνη, ὁ δὲ Ὅσιος κατέφυγε, τὸ 781 μ.Χ., στὴ μονὴ τοῦ Μεγάλου Ἀγροῦ στὴ Σιγριανὴ καὶ ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου αὐτῆς.
Ἀπὸ τὴ μονὴ αὐτή, ὡς λόγιος καὶ ἐνάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζὶ μὲ ἄλλους ἡγουμένους διαπρεπεῖς, τὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς Σακουδίωνος Πλάτωνα, τοὺς μοναχοὺς Νικηφόρο καὶ Νικήτα ἀπὸ τὴ μονὴ Μηδικίου, τὸ μοναχὸ Χριστόφορο ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Μικροῦ Ἀγροῦ, στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιος, τὸ ἔτος 787 μ.Χ. 

Ὅταν ἐπανῆλθε στὴ μονή του, ἐγκατέστησε ἡγούμενο τὸν μοναχὸ Στρατήγιο καὶ ἐκεῖνος ἀποσύρθηκε στὴν ἀπέναντι νῆσο Καλώνυμον, ὅπου ἵδρυσε μεγάλη μονὴ καὶ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐγκαταβίωσε ἐπὶ ἑξαετία, ἀσχολήθηκε μὲ τὴν καλλιγραφία καὶ τὶς συγγραφές. 

Ἀλλὰ ἀτυχῶς ἡ ὑγεία του προσβλήθηκε ἀπὸ ὀξεῖα λιθίαση. Σὲ αὐτὴ τὴν χαλεπὴ κατάσταση δὲν παρέλειψε νὰ μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν προσκλήθηκε ὑπὸ τοῦ Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου (813 – 820 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος προσπάθησε διὰ τοῦ Πατριάρχη Ἰωσὴφ τοῦ εἰκονομάχου νὰ ἑλκύσει αὐτὸν στὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. 

Καλημέρα!

  

Χαμογέλασε στα προβλήματα.
Χαμογέλασε στις αναποδιές.
Χαμογέλασε στ` αναπάντεχα.

Πολύ μεγάλη είναι η αξία της υπομονής.

  

Ο Κύριος έλεγε στους μαθητές Του, “Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τάς ψυχάς υμών”. Είναι πραγματικά δωρεά του Παναγίου Πνεύματος και γι’ αυτό θα πρέπει να παρακαλούμε συνεχώς το Θεό να μας δίνει αυτήν πλούσια και όχι άλλα πράγματα πρόσκαιρα.
Ο άγιος Ισαάκ γράφει ότι, η αγάπη προς τον Θεό είναι γλυκύτερη της ζωής. Η αγάπη όμως είναι γέννημα της γνώσεως, η γνώση γέννημα της υγείας της ψυχής και η υγεία της ψυχής είναι δύναμη η οποία «εκ της υπομονής της μακράς γέγονεν». 

Ιστορίες απ' το Άγιον όρος – ο Παπα- Νικόλας που κάθε βράδυ τριγυρνούσε έξω απ' τα κελιά των μοναχών.

  

Σε μια μεγάλη Σκήτη του Αγίου Όρους, ζούσε ένας ηλικιωμένος μοναχός, ο παπα-Νικόλας. Ο παπα-Νικόλας είχε μια συνήθεια που πολλοί θεωρούσαν «ιδιοτροπία» των γηρατειών: 

Κάθε νύχτα, πριν ξεκινήσει ο Όρθρος, έβγαινε από το κελί του και έκανε μια βόλτα σε όλο το συγκρότημα των κελιών.
​
​Κρατούσε στο χέρι του ένα μικρό φανάρι ή ένα αναμμένο δαδί. Περπατούσε αργά, με το κομποσκοίνι του να τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλα. Σταματούσε έξω από κάθε πόρτα κελιού. Δεν χτυπούσε, δεν φώναζε.​Απλώς ακουμπούσε το μέτωπό του στο ξύλο της πόρτας για λίγα δευτερόλεπτα, ψιθύριζε κάτι και μετά άφηνε μια μικρή μετάνοια (υπόκλιση).
​
​Ένας νεαρός δόκιμος, που είχε την περιέργεια της νιότης, τον παραφύλαξε μια νύχτα. Όταν ο παπα-Νικόλας έφτασε στην πόρτα του, ο Παύλος βγήκε ξαφνικά έξω.

​— «Γέροντα, γιατί το κάνετε αυτό κάθε βράδυ; Γιατί δεν ξεκουράζεστε για την εκκλησία;»

— «Ευλογημένο παιδί», απάντησε ο γέροντας ξαφνιασμένος, «κάνω τον έλεγχο της αγάπης».
​
​Ο γέροντας εξήγησε στον δόκιμο το μυστικό του:

«Η νύχτα είναι η ώρα που ο πειρασμός χτυπάει την πόρτα του μοναχού. Άλλος πονάει και δεν μπορεί να κοιμηθεί, άλλος παλεύει με τις αναμνήσεις του κόσμου, άλλος έχει απελπισία και δεν βρίσκει δύναμη να σηκωθεί για την προσευχή.

​Πηγαίνω έξω από κάθε κελί και λέω: "Κύριε, δώσε δύναμη στον αδελφό μου που είναι πίσω από αυτή την πόρτα. Αν είναι λυπημένος, παρηγόρησέ τον. Αν είναι άρρωστος, γιάτρεψέ τον. Αν βαριέται, ξύπνησε τον έρωτα της προσευχής μέσα του".
​Τότε, το δαδί που κρατάω δεν φωτίζει τον δρόμο μου, αλλά την ψυχή τους».

Η Παναγία είναι η μεγαλυτέρα ασφάλεια του ανθρώπου.

  

Άρπαζε εις την αγκαλιά σου την Εικόνα της Παναγίας ως να είναι 

ζώσα η Παναγία, ωσάν την μανούλα σου όταν ήσουν μικρή.

Λέγε της όλον τον πόνο σου και βρέχε την με τα δάκρυά σου 

τα καθαρά και θα εξαντλείς παράκληση συνεχή.

Άγιος Παΐσιος: “Να γίνετε ραντάρ γιατί τα πράγματα ζορίζουν..”

 

Να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν. Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι.

Με πόνο να γίνεται η προσευχή. Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή;

Πολύ πληγώνομαι, όταν βλέπω μοναχούς να ενεργούν ανθρωπίνως και όχι με την προσευχή δια μέσου του Θεού στα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως. Ο Θεός μπορεί όλα να τα τακτοποιήση.

Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή. Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για προσευχή. 

Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο.

Τα παραμύθια τελείωσαν! - Μητρ.Σισανίου και Σιατίστης Παύλος†

 

Η προσευχή!

  

 

Η προσευχή είναι ξεκούραση.
Η ψυχή δεν κουράζεται με την προσευχή.

“Ποτέ μην σταματάς να ονειρεύεσαι! Η ελπίδα είναι ο άγγελος που πάντα πετάει γύρω σου”

 

…Είναι άνοιξη. Ο παιχνιδιάρικος ήλιος αρχίζει να αποκτά όλο και περισσότερο θάρρος. Το ωμό και ντροπαλό πράσινο χρωματίζει τη γη.

Τα δέντρα μπουμπουκώνουν. Τα λουλούδια αρωματίζουν τις αισθήσεις μας. Χιονόστελα, χιονόστελα, νάρκισσοι, κρίνα της κοιλάδας, τουλίπες. Όλα ζωντανεύουν. Χαρά, δύναμη, ζωντάνια. Μια συμφωνία χρωμάτων. Φρεσκάδα, χαρά, υπομονή.

Με την άνοιξη, ανθίζουμε και πνευματικά. Νέες προκλήσεις, νέες επιθυμίες, νέες προσδοκίες. Είτε έχουμε περάσει ιούς ή αδυναμία, είτε όχι, όλοι χαμογελάμε με τη ζεστασιά που προσφέρει η εποχή της ανάστασης. Καλούμαστε να είμαστε καλύτεροι, πιο όμορφοι, πιο επιεικής, πιο στοργικοί. 

Η άνοιξη δεν αφήνει περιθώρια για τύψεις, αποτυχίες, δυσαρέσκειες, απώλειες, απογοητεύσεις. Είναι μόνο καιρός να ανθίσει. Η καρδιά υπάρχει για αγάπη και όχι για υπερηφάνεια, κακία και μικρά πράγματα. Ας αγαπάμε όσους ήταν μαζί μας τον χειμώνα της ζωής και παρέμειναν πάντα κοντά, ομορφαίνοντας τη ζωή μας. Ή έχουν εμφανιστεί νέοι.

Έτσι θα μάθει και θα αναγνωρίσει

 

Καθένας που υπερηφανεύτηκε για τα χαρίσματα που έλαβε, και 

υψηλοφρόνησε σαν να μην τα έλαβε από το Θεό (Α΄ Κορ. 4, 7), δέχεται 

δίκαια επάνω του την οργή, με το να παραχωρεί ο Θεός στο διάβολο να τον πολεμήσει νοερά και να ταράξει κατά την πράξη τους τρόπους της αρετής, 

και να θολώσει κατά τη θεωρία τους διαυγείς λόγους της γνώσεως. 

Έτσι θα μάθει την ασθένειά του και θα αναγνωρίσει 

τη μόνη δύναμη που καταπολεμεί μέσα μας τα πάθη. 

Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 

Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος γεννήθηκε στὴν Δαμασκὸ τῆς Συρίας περὶ τὸ ἔτος 580 μ.Χ. καὶ ἦταν υἱὸς εὐσεβῶν καὶ ἐνάρετων γονέων, τοῦ Πλινθᾶ καὶ τῆς Μυροῦς. 

Λόγω τῆς καταγωγῆς του ἀποκαλεῖται καὶ Δαμασκηνός. Κατὰ τὴν νεαρή του ἡλικία ἐπισκέφθηκε τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ ἐκάρη μοναχὸς στὴ μονὴ τοῦ ἀββᾶ Θεοδοσίου, ὅπου συνδέθηκε πνευματικὰ μὲ τὸν ἐκεῖ ἀσκούμενο Ἰωάννη τὸν Μόσχο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διδάχθηκε πολλά. 

Μὲ τὴν συνοδεία αὐτοῦ ἐπισκέφθηκε τὴν Αἴγυπτο, ὅπου συνδέθηκε μὲ τὸν κύκλο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ἐλεήμονος καὶ τὴ Ρώμη. Τότε πέθανε καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Μόσχος (620 μ.Χ.). 

Ὁ Σωφρόνιος μετακόμισε τὸ λείψανο αὐτοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα καί, ἀφοῦ τὰ ἐνταφίασε στὴ μονὴ τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου, ἐπανέκαμψε στὴν Ἀλεξάνδρεια. 

Ἐκεῖ προσβλήθηκε τότε ἀπὸ ἀνίατη ἀσθένεια τῶν ὀφθαλμῶν. Ἐπισκέφθηκε τότε τὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου στὸ Ἀμπουκὶρ καὶ θεραπεύθηκε. Τὸ θαῦμα αὐτὸ περιέλαβε σὲ ἐγκώμιό του πρὸς τοὺς Ἁγίους αὐτούς.

Στὴν συνέχεια ἐπισκέφθηκε τὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ προσεταιρισθεῖ τὸν Πατριάρχη Σέργιο Α’ (610 – 638 μ.Χ.) στὶς θέσεις του κατὰ τῶν Μονοφυσιτῶν καὶ νὰ ἐκφράσει τὶς διαφωνίες του κατὰ τοῦ ἑνωτικοῦ σχεδίου, τὸ ὁποῖο ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Κύρος ὁ ἀπὸ Φάσιδος (630 – 643 μ.Χ.) ἑτοίμαζε γιὰ νὰ σιγάσει τὴν διαμάχη μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Μονοφυσιτῶν. Ἀλλὰ ἀπέτυχε καὶ ἀπογοητευμένος ἐπανῆλθε στὰ Ἱεροσόλυμα.

Καλημέρα!