Ι.Μ. Λαρίσης: «Τόσος τρόμος από ένα λείψανο;»

 

 

Απάντηση στο άρθρο με τίτλο «Η επέλαση της ηλιθιοκρατίας» προχώρησε η Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης, με αφορμή τις επικρίσεις του αρθογράφου για τη μεταφορά του Ιερού Λειψάνου του Μεγάλου Βασιλείου.

Στην ανακοίνωσή της η Ιερά Μητρόπολη αναλύει τους λόγους για τους οποίους η πνευματική κληρονομιά του Αγίου Βασιλείου παραμένει επίκαιρη, ενώ στηλιτεύει την επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στα εκκλησιαστικά σύμβολα σε σχέση με την εμπορευματοποίηση των εορτών.

Διαβάστε παρακάτω την σχετική ανακοίνωση:

Αναγνώσαμε με θυμηδία το αναμενόμενο άλλωστε, δημοσίευμα του Πέτρου Τατσόπουλου με τίτλο «Η επέλαση της ηλιθιοκρατίας» και σπεύδουμε να ευχαριστήσουμε για τη δωρεάν επικοινωνία του σπουδαίου γεγονότος του ερχομού της χειρός του Μεγάλου Βασιλείου στην πόλη μας.

Βέβαια, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι το άρθρο χρησιμοποιεί τον μουμιοποιημένο τρόπο μιας από καιρού ξεπερασμένης επιχειρηματολογίας που, καθώς δεν έχει άλλα στηρίγματα, φθάνει να επικαλείται ονόματα του 19ου αιώνα για να πλασαριστεί ως κάτι «αξιοπρόσεκτο».

Δεν ξέρουμε αν είναι ο τρόπος για να βγει από την αφάνεια και να επιστρέψει στην πολιτική επικαιρότητα ο κάποτε βουλευτής, μιας που η ανάλυσή του δίνει αφορμές για κάτι τέτοιο. Περιοριζόμαστε μόνο στο να απορούμε. Τόσος τρόμος από ένα λείψανο;

Ιστορίες απ' το Άγιον όρος - Ο «τεμπέλης» Μοναχός !

  

​Σε ένα απόκρημνο κάθισμα (ένα μικρό κελί) ζούσε ένας γέροντας που είχε τη φήμη του «αδιάφορου» και τεμπέλη. Δεν πήγαινε συχνά στις μεγάλες αγρυπνίες των μοναστηριών και, όταν πήγαινε, στεκόταν πάντα στην πιο σκοτεινή γωνιά, πίσω από μια κολόνα, και φαινόταν σαν να κοιμάται.

​Ένας νεαρός μοναχός, που είχε ζήλο αλλά και τη «νόσο» της κρίσης, τον πλησίασε μια μέρα και του είπε:

— «Γέροντα, κρίμα που χάνετε τις ακολουθίες. Ο Θεός θέλει να είμαστε ξύπνιοι και να ψάλλουμε με θέρμη, όχι να λαγοκοιμόμαστε στις γωνιές».

​Ο γέροντας δεν θύμωσε. Τον κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο συμπόνια και του είπε:

Αρχιεπίσκοπος: «Καρδιογράφημα της Ελληνικής Ιστορίας ο «Καποδίστριας»

 

 

Την κινηματογραφική ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», η οποία πραγματεύεται την πορεία και τη ζωή του πρώτου και μοναδικού Κυβερνήτη της Ελλάδας, παρακολούθησε χθες το απόγευμα στον Κινηματογράφο «Αθήναιον», στους Αμπελόκηπους, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, μαζί με τον σκηνοθέτη και τον Αντιπρόεδρο της εταιρείας διανομής κινηματογραφικών ταινιών «Tanweer», κ. Γιάννη Καλφακάκο.

Τον Μακαριώτατο συνόδευαν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ταλαντίου κ. Θεολόγος, ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Παπαμικρούλης, ο Γενικός Διευθυντής του Φιλανθρωπικού Οργανισμού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών «Αποστολή», κ. Κωνσταντίνος Δήμτσας, ο Διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του, κ. Ιωάννης Τσούρας, ο Διευθυντής του Γραφείου Ενημερώσεως, Επικοινωνίας και Τύπου και Εκπρόσωπος Τύπου του, κ. Χάρης Κονιδάρης και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Ορχήστρας «ΚΑΝΩΝ» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, κ. Γεώργιος Δεμελής.

Αμέσως μετά το πέρας της προβολής της ταινίας, ο Μακαριώτατος δήλωσε τα ακόλουθα:

«Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή ήταν ένα μοναδικό επίτευγμα και ένα αληθινό κατόρθωμα. Και αυτό να το υπογραμμίσουμε. Ο «Καποδίστριας», είναι ένα καρδιογράφημα της Ελλαδικής Ιστορίας. Αυτό έγινε, γίνεται και τώρα και πάντα θα γίνεται».

Από την πλευρά του, ο σκηνοθέτης κ. Γιάννης Σμαραγδής σημείωσε:

«Σήμερα είχαμε την ξεχωριστή τιμή να έχουμε μαζί μας και να δει την ταινία ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Αυτό συνιστά ξεχωριστή τιμή, γιατί είναι ο επικεφαλής της Ελλαδικής Εκκλησίας και ήλθε να δει τη δικιά μας προσέγγιση για τον Εθνάρχη της Ελλάδος, τον Καποδίστρια και για τη βαρύτητα που είχε, έχει και συνεχίζει να έχει και πάντα θα έχει η παρουσία του. 

Ο Καποδίστριας, παρότι έχει «φύγει» είναι παρόν, όπως παρούσες είναι και οι αξίες που αντιπροσώπευε, αξίες Πίστης, αξίες με πυρήνα την Πατρίδα και την Θρησκεία μας, την Ορθοδοξία. Αυτοί ήταν και οι δυο μεγάλοι πυλώνες πάνω στους οποίους οργάνωσε την παρουσία του, τη δράση του και τη διαδρομή του ο Ιωάννης Καποδίστριας. 

Είναι δίκαιος ο Θεός; - π. Βαρνάβας Γιάγκου

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

  

Χθες, Κυριακή της Απόκρεω, η Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά στην πιο φοβερή και συνάμα πιο αληθινή εικόνα της ζωής μας: την Τελική Κρίση.

Φοβερή πραγματικότητα!
"Ὅταν τίθωνται θρόνοι, καὶ ἀνοίγωνται βίβλοι, καὶ Θεὸς εἰς κρίσιν καθέζηται, ὢ ποῖος φόβος τότε!. Ἀγγέλων παρισταμένων ἐν φόβῳ, καὶ ποταμοῦ πυρὸς ἕλκοντος, τί ποιήσομεν τότε οἱ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις ὑπεύθυνοι ἄνθρωποι; ".

Την σχετική παραβολή την είπε ο Χριστός λίγο πριν τον θάνατό Του, μαζί με άλλες παραβολές και προειδοποιήσεις για τα έσχατα.

Όλοι οι μελλοθάνατοι αφήνουν στους δικούς τους παραγγελίες και μοιράζονται τις τελευταίες τους επιθυμίες. Και η επιθυμία του Χριστού δεν ήταν για τον εαυτό Του. Ήταν να φροντίσουν οι μαθητές Του τους ελαχίστους. Όλους αυτούς που θα βίωναν τον μεγάλο πόνο και τα βάσανα του κόσμου. Εκείνους για τους οποίους είχε πει:«Αλλοίμονο σε όποιον σκανδαλίσει κάποιον από αυτούς τους αδελφούς μου τους μικρούς».

Πόνεσε ο Χριστός. Και νοιάστηκε να μην αποκάμουν οι ελάχιστοι και χάσουν την ψυχή τους.

Η παραβολή της Τελικής Κρίσης αφορούσε τους Φαρισαίους. Διότι αυτοί είναι οι διαχρονικά εξ ευωνύμων άσπλαχνοι και σκανδαλοποιοί. Εκείνη τη στιγμή ετοίμαζαν τον θάνατο του Χριστού. Αύριο — μέσα στην Εκκλησία πλέον — θα ετοίμαζαν τον θάνατο ή την εξουθένωση των πιο μικρών αδελφών τους.

Οι Φαρισαίοι όλων των εποχών είναι οι άδικοι, οι αδιάφοροι, οι εγωιστές που φέρουν το όνομα του Χριστού, αλλά δεν ποιούν το θέλημά Του. Και σήμερα, Κυριακή Απόκρεω, η Εκκλησία δεν απευθύνεται στους έξω. Απευθύνεται σε εμάς.
Διότι , πολλοί λαμβάνουν θάρρος από την ευσπλαχνία του Θεού οταν θυμούνται την προσευχή του ταπεινού τελώνη και την πατρική αγκαλιά, που δέχθηκε τον άσωτο. Ξεχνούν όμως οτι ο Θεός είναι επίσης Δίκαιος. Και η Εκκλησία δεν θέλει να τους αφήσει επαναπαυμένους αλλά να τους αφυπνίσει.

Γιατί οι γονείς δεν είναι απλώς ένα κομμάτι της ζωής μας.

  

 

Οι γονείς είναι οι πρώτοι άνθρωποι που μας αγάπησαν πριν καν μας γνωρίσουν.
Πριν ακούσουμε τη φωνή τους, πριν δούμε το πρόσωπό τους, εκείνοι ήδη ονειρεύονταν για εμάς.
Η αγάπη τους δεν είναι θορυβώδης είναι σιωπηλή, βαθιά και σταθερή. Κρύβεται σε άγρυπνες νύχτες, σε κουρασμένα βλέμματα, σε μικρές θυσίες που ποτέ δεν διαφημίστηκαν.

Σε ένα «πρόσεχε» που ειπώθηκε χιλιάδες φορές. Σε μια αγκαλιά που πάντα περίμενε ανοιχτή, ακόμα κι όταν εμείς απομακρυνόμασταν.

Οι γονείς μας μάς έμαθαν να περπατάμε, να μιλάμε, να πιστεύουμε στον εαυτό μας. Και όταν πέφταμε, ήταν εκεί όχι για να μας κρατήσουν για πάντα, αλλά για να μας μάθουν να σηκωνόμαστε. Μας έδωσαν ρίζες για να νιώθουμε ασφάλεια και φτερά για να τολμάμε.
Μεγαλώνοντας, συχνά ξεχνάμε πόσα οφείλουμε σε εκείνες τις απλές, καθημερινές πράξεις αγάπης. Μα όσο περνά ο χρόνος, καταλαβαίνουμε: η αγάπη των γονιών δεν ζητά ανταλλάγματα. Δεν μετριέται, δεν εξαντλείται, δεν σταματά.
Είναι το σπίτι στο οποίο μπορούμε πάντα να επιστρέψουμε.
Είναι το βλέμμα που μας βλέπει όπως πραγματικά είμαστε.

Μιλούν οι άνθρωποι σήμερα για έρωτα. Μα για ποιον έρωτα μιλούν;

 

Μιλούν οι άνθρωποι σήμερα για έρωτα. Μα για ποιον έρωτα μιλούν, όταν έρωτας σημαίνει μόνο σάρκα;

Εάν ο άνθρωπος δεν βυθομετρήση μέσα του την απουσία της θυσίας και της αυταπάρνησης που τρέφεται από την εγωκεντρική του διάθεση, δεν θα μπορέσει ποτέ του να καταλάβει τι είναι ο έρωτας. Και πόσο μάλλον να καταλάβει τι είναι αγάπη.

Τα ζευγάρια χωρίζουν και διερωτούνται «μα τι κάναμε λάθος; σε τι έφταιξα εγώ;»

Όταν μέσα σε μία σχέση προσπαθούμε να απολυτοποιήσουμε τις δικές μας ανάγκες, τις δικές μας επιθυμίες, τα δικά μας «θέλω», βάζοντας στην άκρη του άλλου τότε είναι φυσικό επόμενο η διάλυση αυτής της σχέσης η οποία θεμελιώθηκε στην σαρκική ηδονή και όχι στην κοινωνία των προσώπων.

Δεν είναι έρωτας η ηδονιστική σαρκική διάθεση που παράγεται και ικανοποιείται από κάποιο άλλο πρόσωπο.

Έρωτας είναι ο πόθος για τον άλλο ως πρόσωπο, ως ύπαρξη.

Είναι το δόσιμο άνευ όρων. Είναι η προσφορά σου στον άλλο χωρίς ασφαλιστικές δικλίδες. Δηλαδή μία κοινωνία προσώπων που δεν υπάρχει ο φόβος της προδοσίας, που δεν υπάρχει χώρος για αμφιβολίες, που δεν στεριώνει η μιζέρια, που δεν χάνεται ποτέ η συγχώρεση.

Να συμμετέχει και το σώμα.

 

Όταν κάποτε η Αλεξάνδρα Κοντσέβιτς τον ρώτησε πώς να προσεύχεται, 

ο Γέροντας έκανε αργά τον σταυρό του, έπειτα έσκυψε βαθιά, 

ώσπου άγγιξε το έδαφος με τα χέρια του και είπε:

 «Έτσι να προσεύχεσθε, δηλαδή να συμμετέχει και το σώμα στην προσευχή. 

Αυτό σημαίνει να προσεύχεσθε με προσκυνήματα από την μέση 

και πάνω και με προσκυνήματα όλου του σώματος έως τη γη. 

Οἱ Ἅγιοι Πάμφιλος, Δανιήλ, Ἠλίας, Ἡσαΐας, Θεόδουλος, Ἱερεμίας, Ἰουλιανός, Οὐάλης, Παῦλος, Πορφύριος, Σαμουὴλ καὶ Σέλευκος οἱ Μάρτυρες

 

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Δανιήλ, Ἠλίας, Ἡσαΐας, Θεόδουλος, Ἱερεμίας, Ἰουλιανός, Οὐάλης, Παύμφιλος, Παῦλος, Πορφύριος, Σαμουὴλ καὶ Σέλευκος, μαρτύρησαν ἐπὶ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.). 

Κατάγονταν ἀπὸ διάφορους τόπους, τοὺς ἕνωνε ὅμως ἡ ἀγάπη καὶ ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ.

Ἐργαζόμενοι στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ ἐνώπιον τοῦ ἔπαρχου Φιρμιλιανοῦ.

 Ὁ ἄρχοντας κατέβαλε κάθε προσπάθεια νὰ πείσει τοὺς Ἁγίους νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους στὸν Χριστό. 

Ἐκεῖνοι ὅμως παρέμειναν σταθερὰ προσηλωμένοι στὴν πατρῴα εὐσέβεια. Τότε ὁ Φιρμιλιανὸς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τοὺς θανατώσουν, ἀφοῦ πρῶτα τοὺς βασανίσουν.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἠλίας, Πάμφιλος, Οὐάλης, Παῦλος, Σέλευκος, Ἱερεμίας, Ἡσαΐας, Σαμουὴλ καὶ Δανιὴλ ἀποκεφαλίσθηκαν διὰ ξίφους. 

Ὁ Πορφύριος, ὑπηρέτης τοῦ Παμφίλου, συνελήφθη τὴν ὥρα ποὺ ἀναζητοῦσε τὸ λείψανο τοῦ κυρίου του καὶ κάηκε ζωντανὸς μαζὶ μέ τὸν Μάρτυρα Ἰουλιανό. 

Καλή σας μέρα!

  

 

Ξεκινάμε !
Θα πορευτούμε με ότι μας φέρει η μέρα.

Καλή σας νύχτα!

  

Δύσκολο πράγμα η νύχτα .
Έρχονται στο μυαλό,

Ο Μάνης Χρυσόστομος Γ΄ για την υπερνίκηση των ψυχολογικών προβλημάτων

 

 

Συχνά στήν ἐποχή μας παρουσιάζεται ἕνα θλιβερό φαινόμενο καί αὐτό εἶναι τά ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα. 

Συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν ἀπό ἄγχος, ἀγωνία, πλήξη, ἀνία, κατάθλιψη, ἀπογοήτευση καί ἀπελπισία.

Ἡ ταραχή κυριαρχεῖ, ἡ νευρικότητα ἁπλώνεται σ' ὅλες τίς πράξεις, ἡ ἐσωτερική πικρία δημιουργεῖ δυσφορία καί κόπωση, τό ψυχικό κενό πολλές φορές αὐξάνεται.

Ἔτσι, μία ταραγμένη συνείδηση ἐπικρατεῖ καί ἀποδιώκει τήν γαλήνη καί τήν ἠρεμία.

Ἐμφανίζονται ἡ γκρίνια, ἡ ἀπιστία, τά πικρόχολα λόγια, οἱ ἰδιοτροπίες, οἱ καχυποψίες, οἱ ἐντάσεις στήν οἰκογένεια, στήν ἐργασία, στήν κοινωνία.

Ἐνώπιόν μας, λοιπόν, παρουσιάζονται νοσηρές ἐκδηλώσεις, ψυχονευρωτικές διαταραχές, τραυματισμένες ψυχές.

Τά πολλαπλά ψυχολογικά προβλήματα, πράγματι, συνθέτουν μία νόσο στήν τεχνοκρατούμενη ἐποχή μας.

Ποτέ ἄλλοτε εἰδικοί ἐπιστήμονες, ἰατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ἐκπαιδευτικοί καί κοινωνιολόγοι δέν ἔχουν ὁμιλήσει καί γράψει τόσον πολύ καί τόσον πολλά γιά τό πρόβλημα αὐτό, ὅσον σήμερα.

Ὄπισθεν μάλιστα ἀπό τήν θορυβώδη καί ὑλόφρονα ζωή τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου διακρίνουν ἔντονα τήν θλίψη, τόν παραπικρασμό, τόν ψυχικό πόνο, τήν μελαγχολία.

Ἔτσι, μέ τήν ἀγχώδη αὐτή ζωή χάνεται ὁ προσανατολισμός τοῦ ἀνθρώπου. Χάνεται ἡ ἔννοια τοῦ μέτρου, ἡ ἔννοια τῆς στοιχειώδους ἀξιοπρέπειας καί ὀρθοφροσύνης.

Ὁ νοῦς σκοτίζεται. Ἡ ἠθική παραμερίζεται. Ἡ λογική διαστρέφεται. Ὁ συναισθηματικός κόσμος ἀλλοιώνεται. Ἡ χαρά ἐξαφανίζεται.

Το γαϊδουράκι διδάσκει προσευχή

  

​Ο Γερο-Σπυρίδων ζούσε σε ένα απομακρυσμένο κελί στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και είχε για μοναδική συντροφιά και βοηθό έναν γάιδαρο, τον Βενιαμίν. 

Ο Βενιαμίν μετέφερε τα ξύλα για τον χειμώνα και τα λίγα τρόφιμα από τον αρσανά (το λιμανάκι).

​Ο Γέροντας του μιλούσε σαν να ήταν άνθρωπος.

«Βενιαμίν, παιδί μου, κάνε λίγη υπομονή, ο ανήφορος τελειώνει», του έλεγε στα δύσκολα μονοπάτια. Και το ζώο, λες και καταλάβαινε, χαμήλωνε το κεφάλι και δυνάμωνε το βήμα του.

​Κάποτε, ένας νέος και βιαστικός δόκιμος επισκέφθηκε τον Γέροντα. Βλέποντας τον Γέροντα να ξεφορτώνει τον Βενιαμίν με τόση προσοχή και να του χαϊδεύει τα αυτιά, ο νέος είπε:

— «Γέροντα, χάνετε πολύ χρόνο με το ζώο. Ένα γαϊδούρι είναι, βάλτε του το φαΐ του και ελάτε να διαβάσουμε την ακολουθία.»

​Ο Γέροντας τον κοίταξε σοβαρά και του είπε:

​«Παιδί μου, αυτό το ζώο μου δίδαξε την προσευχή καλύτερα από πολλά βιβλία. Κοίταξέ το. Κουβαλάει το βάρος όλη μέρα χωρίς να γκρινιάζει, τρώει ό,τι του δώσω με ευχαρίστηση και, όταν το χτυπάει ο ήλιος ή η βροχή, στέκεται ακίνητο και υπομένει. Αν εμείς οι μοναχοί είχαμε την υπομονή και την ταπεινοφροσύνη του γαϊδάρου, θα είχαμε αγιάσει προ πολλού.»
​
​Λέγεται πως όταν ο Γέροντας αρρώστησε βαριά και δεν μπορούσε πια να βγει από το κελί, ο Βενιαμίν στεκόταν έξω από το παράθυρό του και δεν έφευγε για να βοσκήσει. 

Όταν ο Γέροντας εκοιμήθη, το ζώο άρχισε να βγάζει μια κραυγή τόσο λυπητερή, που οι μοναχοί από τα γύρω κελιά κατάλαβαν αμέσως ότι κάτι κακό συνέβη.

Ράμπι Ράμπι - Το «Καφέ Αμάν» της Πόλης και της Σμύρνης

 

Κιμπάρικο Αϊβαλιώτικο