Ζωντανή Αναμετάδοση Ιερών Ακολουθιών

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022

Για τι πράγμα θα κριθούμε από τον Θεό!

 


«Δεν θα κατηγορηθούμε, αγαπητοί μου, δεν θα κατηγορηθούμε την ώρα του θανάτου μας, διότι δεν θαυματουργήσαμε ή διότι δεν θεολογήσαμε ή διότι δεν γίναμε θεωρητικοί.

Οπωσδήποτε όμως θα δώσουμε λόγο στον Θεό, διότι δεν πενθήσαμε συνεχώς» (Άγ. Ιωάννης Κλίμακος λόγ. ζ΄ 73).

Η ώρα του θανάτου λειτουργεί ως όριο κρίσεως: ενόψει της ώρας αυτής κατανοούμε την αλήθεια από το ψέμα της ζωής. Δεν λέει τυχαία η Γραφή ότι αν θυμόμαστε το τέλος μας, δύσκολα θα αμαρτήσουμε. «Μιμνήσκου τα έσχατά σου, και ου μη αμάρτης εις τον αιώνα». Κι αυτό γιατί η καθημερινότητα μάς «ρουφάει» στα γρανάζια της και μας σπρώχνει αποκοιμισμένους στη βολή συνήθως του κόσμου τούτου, «του απατεώνος». 

Η μνήμη του θανάτου λειτουργεί έτσι ως φάρος: προφυλάσσει από τους σκοπέλους και τα ναυάγια. Μας ανοίγει τα μάτια για τα τίμια και τα ουσιώδη. Κανείς άγιος δεν άγιασε, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του καθημερινά την πραγματικότητα αυτή.

Και ποια είναι η αλήθεια που μας φέρνει ενώπιόν μας; Ποιο το ουσιώδες της ζωής; Ό,τι προτρέπει ο Κύριος για το μεσοδιάστημα που ζούμε μεταξύ του ήδη της παρουσίας Του και του όχι ακόμη της Δευτέρας παρουσίας Του: τη μετάνοια. Το πένθος δηλαδή που επιδεικνύουμε για τις αμαρτίες μας, για τις αμέλειές μας, για τις πτώσεις μας, για το έλλειμμα μ’ ένα λόγο της αγάπης μας˙ προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο. Ποιος μπορεί να είναι βέβαιος για το «ύψος» της πνευματικής του ζωής; 

«Ίρις»

 



Στη θάλασσα γέρνει
σαν άτι καλπάζει,

Σχόλια στο Ευαγγελιο της Κυριακής (Α΄ Λουκά)

 


Ο μεγάλος Δάσκαλος

                                                          «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ξεδιπλώνει μπροστά μας με ένα εκπληκτικό τρόπο το περιστατικό της κλήσης των πρώτων μαθητών του Κυρίου. Ο Λόγος του Θεού είναι εκείνος που πρώτος σπεύδει να απευθύνει την πιο ευλογημένη πρόσκληση. Καλεί όλους τους ανθρώπους από την ανυπαρξία στη ζωή. Γι’ αυτό και στην ευχαριστιακή σύναξη ακούμε την ομολογία: «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες». 

Ο άνθρωπος καλείται από τον Χριστό όχι απλά να διατηρήσει το «είναι», δηλαδή να περιορίζεται στην ύπαρξή του, αλλά να καταξιωθεί ενός ανώτερου μεγαλείου. Ν’ ατενίσει τις κορυφογραμμές του «εύ είναι», να φθάσει δηλαδή στη θέωση. Να γίνει κοινωνός της θείας ζωής, να γνωρίσει την «καλή αλλοίωση», όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν οι πατέρες της Εκκλησίας. Μας προσκαλεί να κοινωνήσουμε της θεανθρώπινης ζωής της Εκκλησίας, διά μέσου εκείνων που την θεμελίωσαν. Αυτοί είναι οι άγιοι απόστολοι, οι μαθητές που τότε προσκάλεσε ο ίδιος ο Χριστός για να τον ακολουθήσουν και να είναι οι ευλογημένοι συνεργάτες του.

 Σε μια πολύ ζωηρή εικόνα, ο Λουκάς εμφανίζει τον Χριστό να διδάσκει στο πλήθος, πριν να καλέσει τους πρώτους τέσσερις μαθητές του. Την επικοινωνία που απορρέει από τη θεϊκή αγάπη χαρακτηρίζει η αυθεντικότητα.  Πάντοτε κοιτούσε τους ανθρώπους πρόσωπο προς πρόσωπο. Στη διάσταση εκείνη που η κοινωνία αγάπης αναδεικνύεται το κυρίαρχο στοιχείο της Βασιλείας του και της καταξίωσης του ανθρώπου στους πιο ψηλούς αναβαθμούς πνευματικότητας.  Εκεί, λοιπόν, στην ακρογιαλιά της Γεννησαρέτ, που ήταν κατάμεστη από κόσμο, επέλεξε ένα από τα δύο πλοιάρια των μετέπειτα μαθητών του για να διδάσκει το πλήθος. Ακριβώς, μέσα από την ταπείνωση παρατηρούμε πώς αναδύεται η θεϊκή μεγαλοπρέπεια.

Συναυλία βυζαντινών Χορωδιών: «Άγιοι του ξεριζωμού στον 20ο αιώνα» .

 

afisa sinaulia1 

«Άγιοι του ξεριζωμού στον 20ο αιώνα» είναι ο τίτλος της Συναυλίας βυζαντινών Χορωδιών νέων, που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου, στις 7.30 μ.μ., στον Ιερό Καθεδρικό Ναό των Αθηνών.

Συμμετέχουν:

Βυζαντινός Χορός Ιδρύματος Μουσικής της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Διευθύνει ο κ. Γεώργιος Δεμελής, υπ. Διδάκτωρ Μουσικολογίας

Βυζαντινή Χορωδία «Ἐν ψαλτηρίῳ»

Διευθύνει ο κ. Κωνσταντίνος Φωτόπουλος, Ιδρυτής Σχολείου Ψαλτικής

Χορός Ψαλτών «Ενήχημα»

Διευθύνει ο κ. Σωτήριος Κουτσούρης, Εκπαιδευτικός –Πρωτοψάλτης

Θα ακούσουμε ύμνους αφιερωμένους στον Άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης και τους Μάρτυρες της Μικρασιατικής καταστροφής, τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη, τον Άγιο Ιάκωβο (Τσαλίκη) τον εν Ευβοία και τον Άγιο Δανιήλ Κατουνακιώτη. Επίσης ύμνους που έχουν συνθέσει Μικρασιάτες μουσικοί δημιουργοί.

Μνήμη του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου.

 


Η Εκκλησία σήμερα τιμά τη μνήμη του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου, ο οποίος είναι μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες φυσιογνωμίες του αγιορείτικου και ευρύτερα του ορθοδόξου μοναχισμού.

Γεννήθηκε το 1866 στη Ρωσία από γονείς ευσεβείς χριστιανούς. Ύστερα από διάφορες μεταπτώσεις και αταξίες των πρώτων νεανικών του χρόνων, ένα αποκαλυπτικό όραμα της Υπεραγίας Θεοτόκου τον βοήθησε να μετανοήσει βαθιά και να ποθήσει τη μοναχική πολιτεία.

Το 1892 πήγε στο Περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος, στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος (το ρωσικό). Εκάρη μικρόσχημος μοναχός το 1896 και αργότερα μεγαλόσχημος, το 1911.

Η ζωή του στον Άθωνα διαποτίστηκε από τη διαρκή μνήμη του Θεού, ξεχώριζε για τη συνέπεια και την ακρίβειά του τόσο στους πνευματικούς αγώνες όσο και στα μοναστηριακά διακονήματα.

Υπομονετικός και μακρόθυμος, πράος και άκακος, ταπεινός και υπάκουος ο όσιος Σιλουανός, κέρδισε την αγάπη και την εκτίμηση των συμμοναστών του, αλλά και δέχτηκε πολλές επιθέσεις από τον φθονερό αντικείμενο, το διάβολο. Έχοντας παραδώσει τον εαυτό του ολοκληρωτικά στο Θεό, πολύ σύντομα αξιώθηκε να λάβει χαρίσματα και να ζήσει μοναδικές θεοσημείες.

Αισθανόταν αφόρητο πόνο για την αμαρτία. Λυπόταν και έκλαιγε για τις ψυχές που βρίσκονται μακριά από την αλήθεια. Προσευχόταν αδιάλειπτα για όλο τον κόσμο. Αγαπούσε τούς ανθρώπους και το Θεό χωρίς όρια. Μολονότι ολιγογράμματος, απέκτησε σπάνια σοφία και πείρα με τους αγώνες και τις μελέτες του. Η επικοινωνία μαζί του ήταν πηγή χαράς. Χάριζε ειρήνη και ανάπαυση στους άλλους ανθρώπους.

Ο πιστός μέσα στην κοινωνία.

 


Ο πιστός μέσα στην κοινωνία. Να το διακηρύσσω με μεγάλη παρρησία ότι τον Χριστιανό κανένας από τούς ανθρώπους πού κατοικούν στην γη δεν θα μπορέσει να τον βλάψει.

Και γιατί λέγω από τούς ανθρώπους; Ούτε ο ίδιος ο δαίμονας, ο τύραννος, ο διάβολος, εάν δεν αδικήσει ο ίδιος τον εαυτό του, και αν ακόμη θελήσει κάποιος να μας κάνει οποιοδήποτε κακό, άδικα θα το επιχειρήσει

Ο Άγιος Βασίλειος σέ επιστολή του πρός μία χήρα γυναίκα, έγραφε γιά τό πώς θά πρέπει νά λειτουργούν οι πιστοί μέσα στήν κοινωνία:

«Υπάρχει τό εξής θεωρητικόν τέχνασμα διά τάς περιστεράς· όταν οι ασχολούμενοι μέ τά τοιαύτα συλλάβουν μίαν καί τήν εξημερώσουν μέχρι σημείου νά στέκεται εις τά χέρια των καί νά τρώγη μαζί των, τότε αλείφουν τάς πτέρυγάς της μέ μύρον καί τήν αφήνουν νά συναγελασθή μέ τάς περιστεράς πού είναι έξω.

Αυτή δέ η ευωδία τού μύρου καθιστά όλην εκείνην τήν αγρίαν αγέλην κτήμα τού κατόχου τής τιθασσευμένης περιστεράς· διότι ακολουθούν καί αι άλλαι τάς ευωδιαζούσας πτερύγας τής περιστεράς καί εισέρχονται στό κλουβί» [1].

Ο Άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύοντας τίς Πράξεις τών Αποστόλων, μιλώντας γιά τίς επιβουλές, πού γίνονται μεταξύ τών ανθρώπων, γράφει:

«Άς μή νομίσομε τίς επιβουλές σάν κάποιο φοβερό πράγμα. Εφόσον δέν επιβουλευόμαστε εμείς οι ίδιοι τόν εαυτό μας, κανένας δέν θά μπορέσει νά μάς επιβουλευθεί, ή καλύτερα θά μάς επιβουλεύονται βέβαια, όμως δέν θά μάς βλάπτουν καθόλου, αλλά καί θά μάς ωφελούν πάρα πολύ· ώστε από μάς εξαρτάται καί τό νά κακοπαθήσουμε καί τό νά μή κακοπαθήσουμε.

Το μηνυμα της ημέρας!

 

 

Πάντοτε να αγωνίζεσαι να είσαι απλός και να μακροθυμείς.

 Μην έχεις ένα πράγμα στην καρδιά σου και άλλο στη γλώσσα σου, 

διότι αυτό είναι τέχνασμα και ψευδός. 

Να είσαι αληθής και όχι ψευδής, διότι το ψεύδος είναι εκ του πονηρού. 

Κατάκριση: Μια βαρειά αμαρτία που δυστυχώς την συναντούμε παντού!


Προφανώς ελαφρά η εντολή. Ελαφρά, διότι εάν με κά­ποιαν προσοχήν εξετάσωμεν το πράγμα, θα ίδωμεν ότι είναι εύκολον να αποφύγωμεν την κατάκρισιν, να προφυλάξωμεν την ψυχήν και το στόμα μας από αυτήν.

Άλλωστε η κατάκρισις δεν είναι κάτι το εξ αρχής, το εκ γενετής ριζωμένον και ζυμωμένον με την ψυχήν μας. Είναι κάτι μάλλον το εξωτερικόν, όταν μάλιστα πρόκειται δια την κατάκρισιν εκείνην, που δεν γίνεται από εμπάθειαν και μίσος, αλλά από επιπολαιότητα και απροσεξίαν και από την συνήθη τάσιν να ομιλούμεν πάντοτε περί των άλλων.

Και όμως, η κατάκρισις δεν είναι μόνον ελαφρά αλλά και βαρειά αμαρτία, ευρύτατα, δυστυχώς, διαδεδομένη. Την συναντώμεν παντού. Αποτελεί μίαν μολυσμένην ατμόσφαιραν, την οποίαν συνεχώς αναπνέομεν. Είναι ένα συνηθισμένον φαινόμενον, που ημπορεί να πει κανείς ότι αποτελεί κατάστασιν πλέον δια τον άνθρωπον.

«Ουδέν ούτως ηδύ τοις ανθρώποις, ως το κατακρίνειν τα αλλότρια» λέγει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Αυτή ακριβώς η ευρεία διάδοσις της κατακρίσεως κάμνει την αμαρτίαν αυτήν δυσπολέμητον και μας παρουσιάζει την θείαν εντολήν «μη κρίνετε» ως βαρείαν.

Κανείς δεν ημπορεί να αρνηθεί την θλιβεράν αυτήν πραγματι­κότητα, αλλά και κανείς ορθοφρονών δεν ημπορεί σοβαρώς να ισχυρισθεί ότι είναι δικαιολογημένος να κατακρίνει επειδή άλλοι κατακρίνουν. Αλλοίμονον, αν ως κριτήριον και κανόνα της ηθικής ημών ζωής βάλωμεν την άτακτον ζωήν των άλλων.

Η ιδία η συνείδησίς μας, όσον και αν έχει επισκιασθεί από την κρατούσαν εις την κοινωνίαν μας σύγχυσιν και αταξίαν, θα διαμαρτυρηθεί και θα καταδικάσει την κατάκρισιν. Αυτή θα φωνάξη ότι κανών της ζωής μας πρέπει να είναι όχι η φωνή και η συνήθεια του κόσμου, αλλά η ιδική της φωνή, η οποία εις την τελευταίαν της ανάλυσιν είναι φωνή του Θεού. Δι’ αυτό και ο κάθε άνθρωπος ευρίσκει ορθήν και δικαίαν την εντολήν του Θεού «μη κρίνετε», έστω και αν ο ίδιος παρασύρεται εις την κατάκρισιν.

«Μη κρίνετε!» Αλήθεια, διατί να κρίνωμεν τον άλλον; Διατί να ασχολούμεθα μ’ όσα λέγουν και κάμνουν οι άλλοι; Ποίος μας κατέστησεν ερευνητάς, ελεγκτάς και κριτάς της συμπεριφοράς των άλλων; Κανείς. Άλλωστε ημείς δεν αμαρτάνομεν; Εξ αντιθέτου ο λόγος του Θεού πολλές φορές και με έντονον τρόπον απαγορεύει αυτήν την κριτικήν, αυτήν την επίκρισιν των άλλων. «Μη κρίνετε», διατάσσει ο Κύριος.

Διότι το δικαίωμα της κρίσεως το έχει Αυτός. Αυτός είναι ο νομοθέτης και ο κριτής. απέναντι αυτού είμεθα υπόλογοι όλοι οι άνθρωποι κρίνοντες και κρινόμενοι. Και επομένως η διάθεσις και η συνή­θεια ημών να κρίνωμεν και να επικρίνωμεν τους άλλους, είναι υφαρπαγή και σφετερισμός εξουσίας και δικαιωμάτων του Κυ­ρίου. Είναι ασέβεια απέναντι αυτού τούτου του δικαίου Κριτού.

Ξέρει τόσες τέχνες.

 

20160919-2 

Ο πειρασμός αδημονεί, στενοχωριέται και δημιουργεί εξωτερικούς πολέμους. 

Ξέρει τόσες τέχνες… σέρνει τον άνθρωπο σε αμφιβολία. 

Γι’ αυτό έχουμε πολλά ναυάγια. 

Ἡ Ἁγία Θέκλα ἡ Ἰσαπόστολος.

 


Γεννήθηκε ἀπὸ εἰδωλολατρικὴ οἰκογένεια στὸ Ἰκόνιο. Μνηστεύθηκε μὲ κάποιο νέο, τὸ Θάμυρη, μὲ τὸν ὁποῖο ἔμελλε νὰ συζευχθεῖ.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἦλθε στὸ Ἰκόνιο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ κήρυττε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στὸ σπίτι ἐνὸς εὐσεβῆ ἄνδρα, τοῦ Ὀνησιφόρου, μετέπειτα ἀποστόλου ( 7 Σεπτεμβρίου). 

Ἡ συνεχὴς προσέλευση στὸ θεῖο κήρυγμα προσείλκυσε τὴν προσοχὴ τῆς Θέκλας. Καὶ κάποια νύκτα, μέσα στὸ ἀκροαζόμενο πλῆθος ἦταν καὶ αὐτή. 

Τὰ λόγια ποὺ ἄκουσε τὴν τράβηξαν τόσο πολύ, ὥστε τὴν ἔκαναν νὰ ἐπανέλθει πολλὲς φορὲς νὰ ἀκούσει τὸν Ἀπ. Παῦλο.

Αὐτό, ὅμως, ὅταν τὸ ἔμαθαν ἡ μητέρα της καὶ ὁ μνηστήρας της, προκειμένου νὰ τὴν ἐπαναφέρουν στὴν εἰδωλολατρία συκοφάντησαν τὸν Ἀπ. Παῦλο, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ἡγεμώνας Καστίλλιος νὰ τὸν φυλακίσει καὶ στὴν συνέχεια νὰ τὸν διώξει ἀπὸ τὴν πόλη. Ἀλλὰ ἡ Θέκλα εἶχε πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ δοθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴ διακονία τοῦ Εὐαγγελίου.

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022

Διώχνε τους λογισμούς!

 

«Τους κακούς λογισμούς να τους διώχνεις

 έξω γρήγορα με τις «κλωτσιές». 

«Έξω, αλήτες από τον ναό του Θεού, από την ψυχή μου!», να φωνάζεις. 

Ο 15χρονος παντοπώλης που μαρτύρησε για τον Χριστό.

 

nikolaos karpenisiotis 

του Σπύρου Συμεών


Είναι και κάποιες εποχές ξεχωριστές. Εποχές που η πίστη γέμισε τις καρδιές των ανθρώπων και τους κράτησε ενωμένους με ζήλο. Ζήλον όχι αυτόν που σήμερα αλλιώς κάποιοι τον μαρτυρούν αλλά ζήλον αγαθόν, πίστεως προς τον Χριστόν χωρίς καμία ένδειξη φανατισμού.

Γιατί χριστιανός δεν λογίζεσαι αν σε έχει κυριεύσει πνεύμα φανατισμού. Ο ζήλος έχει ξεκάθαρα όρια από αυτά του φανατισμού και δεν πρέπει να συγχέονται.

Η εποχή της Τουρκοκρατίας έφερε την αναγκαιότητα στους Ρωμιούς να ενοποιηθούν σώματι και πνεύματι και έστω και κάτω από αυτόν τον ζυγό τον Οθωμανικό να κρατήσουν ζωντανή στο διάβα τους μέσα στους αιώνες την πίστη μα και την ελληνικότητα τους.

Οι μάρτυρες εκείνης της εποχής μυριάδες και με παρρησία αλλα και θάρρος υπέρθεο, ο ένας μετά τον άλλον θυσίαζαν τα πρόσκαιρα για τα παντοτινά. Και αποτέλεσαν πρότυπα μα και στηρίγματα παρηγοριάς για όλους τους υποδουλωμένους εκείνης της εποχής.

Στην Πόλη των πόλεων, στην Κωνσταντινούπολη που άλλοτε αποτελούσε το κέντρο της εξελληνισμένης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας βρέθηκε κατά τα τέλη του 17ου αιώνα ένα μικρό φτωχόπαιδο από ένα ιστορικό μέρος που είναι χωμένο μέσα στο κατάφυτο από έλατα αλπικό τοπίο, από το Καρπενήσι. Αυτό το παιδί είχε το όνομα του Νικολάου, αυτού του αγίου των θαλασσινών.

Γεννήθηκε στο Καρπενήσι από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους. Και όπως είναι φυσικό μια τέτοια οικογένεια δεν μπορεί παρά να είναι απλοϊκή.

Η μοίρα ή μάλλον ο Θεός θέλωντας να αναδείξει αυτό που μόνο Αυτός γνώριζε για την ψυχούλα του μικρού Νικόλα τον έφερε στην Κωνσταντινούπολη στην περιοχή του Ταχτά Καλέ, όπου ο πατέρας του είχε μεταναστεύσει και είχε ανοίξει ένα μικρό παντοπωλείο. Σύνηθες εκείνη την εποχή, πολλοί να έχουν μεταναστεύσει σε μεγαλύτερες πόλεις για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Κι έτσι ο μικρός Νικόλαος έφτασε κι αυτός να γίνει παντοπώλης δίπλα στον πατέρα του κι ας ήταν μόλις 15 ετών.

Έξυπνος, γρήγορος, σβέλτος μα και πρόθυμος πολύ, πώς να μην είναι πολύ καλός σε ότι του ανατέθηκε;

Και κάπως έτσι ο πατέρας του βλέποντας την σπιρτάδα του, ζήτησε από έναν γείτονα του ο οποίος ήταν κουρέας να του μάθει την γλώσσα των Αγαρινών προκειμένου να μπορεί να συνεννοείται και με τους μωαμεθανούς πελάτες του παντοπωλείου για να προχωρήσει και η δουλειά ακόμη περισσότερο.

Πράγματι ο μικρός Νικόλαος μετά τις δουλειές του παντοπωλείου πήγαινε στον κουρέα και του μάθαινε την Τουρκικήν.

Ο κουρέας εντυπωσιάσθηκε από τα χαρίσματα του μικρού Νικολάου και την ευφυία του μα και τον φθόνησε. Ο διάβολος εισήλθε στην ψυχή του κουρέα και σιγά σιγά μεθόδευσε τις κινήσεις του. Μα που να 'ξερε ο δόλιος ο διάβολος ότι σχέδιο του Θεού θα έπραττε για να αναδείξει τον μικρό Νικόλαο μα και για να στηρίξει για μια ακόμη φορά τους υπόδουλους που τόσο ανάγκη το είχαν με ένα τρανό παράδειγμα σαν αυτό του Νικολάου του παντοπώλη από το Καρπενήσι.

Μουσταλευριά: Το υπέροχο γλυκό του Σεπτεμβρίου.

 

 

 

Η θρεπτική αξία του φθινοπωρινού αυτού γλυκού εδέσματος, είναι υψηλή.

Αν έχεις φρέσκο μούστο αξίζει να φτιάξεις μουσταλευριά, όνομα και πράμα, μόνο με μούστο και αλεύρι γιατί θα γευτείς όλη την νοστιμιά του του φρέσκου χυμού των σταφυλιών.

Υλικά

Υλικά για 10 μερίδες:
8 φλιτζάνια τσαγιού μούστος (έτοιμος βρασμένος)
½ φλιτζάνι τσαγιού κορν φλάουρ
1 φλιτζάνι τσαγιού αλεύρι (μαλακό)
1 χούφτα αμύγδαλα (ανάλατα) ξεφλουδισμένα ή ελαφρώς κοπανισμένα καρύδια
Λίγη κανέλα
Σουσάμι (προαιρετικό)

21 Σεπτεμβρίου, Παγκόσμια ημέρα κατά του Αλτσχαιμερ.


Όταν σταματά το ρολόι της μνήμης
- Καλημέρα, κυρία Κάρμεν.
- Καλημέρα.
- Τι κάνετε εδώ στο κρύο;
- Περιμένω τον γιο μου. Πήγε για ψώνια, αλλά καθυστερεί - πρόσθεσε η ηλικιωμένη κυρία, κοιτάζοντας το ρολόι.
- Μην ανησυχείτε, σίγουρα δεν θα αργήσει. Σας πειράζει αν σας κάνω παρέα;

Στην προσπάθεια που γίνεται να φτιάξουν έναν κόσμο χωρισμένο από τον Θεό, εμείς πρέπει να πούμε «όχι»!

 

 

Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, προηγουμένου Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους

~ Τὸ λάθος τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου εἶναι τὸ ἴδιο λάθος τοῦ Ἀδάμ. Θέλει νὰ κτίση ἕνα κόσμο ποὺ νὰ μὴν ἔχη ὡς κέντρο τὸν Θεό, ἀλλὰ τὸ ἐγώ μας.

Ὁ πολιτισμὸς ποὺ ἔχουμε φτιάξει εἶναι ἕνας πολιτισμὸς ἐγωιστικός, πολιτισμὸς φιλαυτίας. Καὶ ἐπειδὴ εἶναι πολιτισμὸς φιλαυτίας, εἶναι καὶ πολιτισμὸς ἀκοινωνησίας. Δὲν μποροῦμε οἱ ἄνθρωποι πραγματικὰ νὰ κοινωνήσουμε ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον, νὰ αἰσθανθοῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὡς ἀδελφό, νὰ ἑνωθοῦμε ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον ἀδελφικά. 

Εἶναι φυσικὸ ὅτι ἕνας τέτοιος πολιτισμὸς γίνεται ἀσφυκτικὸς καὶ ἀδιέξοδο. Ὁ ἄνθρωπος σκάει. Αὐτοὶ ποὺ τὸ αἰσθάνονται περισσότερο εἶναι οἱ νέοι ποὺ ὡς πιὸ εὐαίσθητοι καὶ εὐάλωτοι, μὴ μπορώντας νὰ ἀναπνεύσουν σ΄ αὐτὸν τὸν ἐγωιστικὸ πολιτισμὸ τῆς φιλαυτίας, καταφεύγουν στὰ ναρκωτικά, στὴν ἀναρχία καὶ στὶς ἄλλες ἀντικοινωνικὲς ἐκδηλώσεις.

Τὸ δυσάρεστο εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ πολιτισμὸς τῆς φιλαυτίας, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ἡ ἀρρώστια μας ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ποὺ μᾶς φέρνει πάλι στὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου, γίνεται προσπάθεια νὰ ἐπιβληθῆ μὲ θεσμοὺς καὶ νόμους καὶ νὰ διαδοθῆ ἀπὸ τὰ μαζικὰ μέσα ἐπικοινωνίας.

Δὲν εἶναι βέβαια πρόσφατο τὸ γεγονός. Εἶναι κάτι ποὺ ἔχει ἀρχίσει ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια. Εἶναι κάτι ποὺ πιστεύω ὅτι κι ἐσεῖς τὸ βλέπετε, τὸ αἰσθάνεσθε καὶ… γιὰ τὸ ὁποῖο πονᾶτε.

Ὅταν βγαίνω στὸν κόσμο, συναντῶ ἀδελφοὺς πού μοῦ ἐκφράζουν τὸν πόνο τοὺς γι΄ αὐτὰ ποὺ δείχνει ἡ τηλεόρασι. Πονάω καὶ ἐγὼ μαζί τους, διότι διαπιστώνω ὅτι αὐτὰ δὲν εἶναι ἡ παράδοσις τοῦ λαοῦ μας, δὲν εἶναι τὸ ἑλληνορθόδοξο ἦθος, δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ εὐχαριστιακὴ ζωὴ γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶμε, ἀλλὰ εἶναι ὁ ἐγωκεντρικὸς καὶ ἄρρωστος πολιτισμὸς τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου.