Σεβ. Πειραιώς: «Σήμερα υλοποιείται ένα όραμα της Μητροπόλεώς μας»

 

Η Αντιπεριφερειάρχης Στρατηγικού Σχεδιασμού της Περιφέρειας Αττικής Σταυρούλα Αντωνάκου επισκέφθηκε την Τρίτη 23 Ιουνίου 2026, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο «ΜΑΡΙΝΑΚΕΙΟΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ».

Η κα Αντωνάκου επισκέφθηκε μαζί με τους συνεργάτες της τον Σεβασμιώτατο προκειμένου να συζητηθούν οι λεπτομέρειες του σχεδιασμού και της δημιουργίας Κειμηλιαρχείου στην τοπική μας Εκκλησία, ένα «έργο ζωής και πνοής για την Μητρόπολη, αλλά και για την ιστορική μας μνήμη», όπως το χαρακτήρισε ο Σεβασμιώτατος.

Ο Σεβασμιώτατος ενέκρινε τα σχέδια και εξέφρασε τη βαθύτατη χαρά του διότι, όπως χαρακτηριστικά είπε, «σήμερα υλοποιείται ένα όραμα της Μητροπόλεώς μας με τη σημαντική βοήθεια και την προσφορά αγάπης, αλλά και αλήθειας από την Περιφέρεια Αττικής και κυρίως από τον αγαπητό και εκλεκτό Περιφερειάρχη κ. Νικόλαο Χαρδάλια και την Αντιπεριφερειάρχη Στρατηγικού Σχεδιασμού την αγαπημένη μας και εκλεκτή και πολυσήμαντη Σταυρούλα Αντωνάκου, η οποία υπηρέτησε και ως Αντιπεριφερειάρχης Πειραιώς ευόρκως και μετά πολλής επιγνώσεως».

Και συνέχισε: «Υλοποιείται σήμερα ένας σχεδιασμός για τη δημιουργία ενός Κειμηλιαρχείου της Μητροπόλεως Πειραιώς, στο οποίο θα διασωθούν όλα τα ιερά και τα υπέροχα αντικείμενα λατρείας που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας. Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη στον αγαπητό κ. Χαρδαλιά και στην κα Αντωνάκου για την αγάπη τους και εύχομαι να υλοποιηθεί και να ολοκληρωθεί σύντομα αυτό το εξαιρετικό έργο».

Η σιωπή του ανθρώπινου λόγου μέσα στην πολύβουη κοινωνία

 

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου

---

"Εἰ μὴ καθέξεις γλῶσσαν, ἔσται σοὶ κακά." Μια αρκετά εύστοχη υπόθεση πραγματοποιεί ο αρχαίος κωμικός ποιητής Μένανδρος η οποία εφαρμόζεται πλήρως στην καθημερινότητα. "Εάν κάποιος δεν συγκρατεί τη γλώσσα του, μπορεί να του συμβούν συμφορές."

Πολλές φορές η πολυλογία, η φλυαρία και γενικότερα η κακή χρήση του λόγου δύναται να προκαλέσουν αρκετές ζημιές στις ανθρώπινες σχέσεις.

Αντίθετα ο λιτός και ειλικρινής λόγος μπορεί να καταστεί ευεργετικός στις ψυχές των ανθρώπων. Πόσο μάλλον η σιωπή σε κρίσιμες καταστάσεις!

Είναι προτιμότερο κάποιος να σωπαίνει παρά να ομιλεί άσκοπα προκαλώντας τον θυμό και τη διαμάχη των άλλων.

Πόσες συζητήσεις δεν κατέληξαν σε τραγωδίες; Πόσες συνομιλίες δεν οδηγήθηκαν ακόμη και σε εγκλήματα;

Επομένως ο λόγος έχει θετικά αποτελέσματα, όταν είναι μετρημένη η ρήση του.

Ίσως όμως γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υφίσταται μεταξύ του λόγου και της σιωπής με την εορτή του Γενεσίου του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου).

Μελετώντας το ιστορικό μέρος της συλλήψεως και της γεννήσεώς του, πληροφορούμαστε ότι Άγγελος Κυρίου ειδοποίησε τον πατέρα του, τον Ζαχαρία, για τον ερχομό του μονάκριβου υιού του.

"Η γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην"(Λουκ.α',13).

Προχώρησε και σε μια προαναγγελία της ζωής του με αποκορύφωμα το έργο της μετανοίας που θα επιτελούσε στον κόσμο, αφού "πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπιστρέψει ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν"(Λουκ. α', 16).

Ακόμη του προείπε ότι ο υιός του θα προετοιμάσει τον κόσμο για την υποδοχή του Μεσσία Χριστού.

Ακούγοντας όμως αυτά ο Ζαχαρίας απόρησε το πώς θα συμβούν και ζήτησε κάποιο σημάδι περί των μελλόντων.

Συγχρόνως δυσπίστησε ως προς την πραγμάτωσή τους διότι η γυναίκα του, η Ελισάβετ, ήταν περασμένης ηλικίας και δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει.

Τότε ο αρχάγγελος Γαβριήλ, όπως αποκαλύπτεται στη συνέχεια, ως "σημείο" του δίδει την αφωνία του μέχρι τη γέννηση και περιτομή του τέκνου του.

Επειδή δεν το πίστεψε, τον κατέστησε βουβό έως την ημέρα που θα ελάμβανε το όνομά του.

Γι' αυτό και ο Ιερός Χρυσόστομος θα υπογραμμίσει για τον Ζαχαρία: "η γλώσσα του διακόνησε με το λόγο την απιστία και αυτή δέχεται την τιμωρία της απιστίας."

Άρα η σιωπή έρχεται ως συνέπεια της δυσπιστίας ως προς τα μελλούμενα. 

Στη συνέχεια ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς μας πληροφορεί ότι κατά την όγδοη ημέρα από τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου προκλήθηκε μια αναστάτωση ως προς το όνομα που θα δίνονταν.

Υπήρχε η εβραϊκή συνήθεια τα πρωτότοκα αγόρια να λαμβάνουν το όνομα του πατέρα τους.

Όμως στην περίπτωση του Προδρόμου ανατράπηκε το έθος. Αφενός η μητέρα του Ελισάβετ αντιτάχθηκε και διέτεινε να ονομαστεί "Ιωάννης".

Αφετέρου μόλις ζήτησαν να τοποθετηθεί και ο πατέρας του γραπτώς δια πινακιδίου, έγραψε κι ο ίδιος "Ιωάννης".

Εξάλλου ήταν από Θεού δοσμένο το όνομα αυτό στον Βαπτιστή του Κυρίου μας.

Ακόμη και οι γονείς του μαρτύρησαν με τη συγκατάθεσή τους κάτι το τετελεσμένο. 

Το συγκλονιστικό ήταν ότι με την τοποθέτηση του Ζαχαρία σχετικά με το όνομα, αμέσως λύθηκε η τιμωρία της αφωνίας του.

Θα σημειώσει χαρακτηριστικά ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς: "ἀνεῴχθη δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ παραχρῆμα καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ ἐλάλει εὐλογῶν τὸν Θεόν" (Λουκ. α',64).

Επιτελούνται δύο ξεχωριστά θαύματα με τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου.

Από τη μία πλευρά είναι η γέννησή του από δυο προχωρημένους σε ηλικία γονείς.

Αντιμετώπιζαν για πολλά χρόνια τον ονειδισμό της ατεκνίας, ενώ η Ελισάβετ την στειρότητα.

Κι όμως μετά από αλλεπάλληλες προσευχές και δεήσεις το υπερφυσικό γεγονός γίνεται πραγματικότητα.

Από την άλλη πλευρά είναι το θαύμα της λύσης της αφωνίας του ιερέως Ζαχαρία.

Μόλις έγινε η ονοματοδοσία του υιού του, αμέσως ξεκίνησε δια στόματος να δοξολογεί τον Θεό για την ευεργεσία Του προς το πρόσωπό του.

Το γεγονός της αλαλίας του Ζαχαρία προβληματίζει, αλλά και ελέγχει τον κάθε χριστιανό. Η σιωπή στην πνευματική ζωή δεν είναι μια ανενεργός στάση ή μια παθητική πράξη.

Πολλές φορές μέσα στην ησυχία επιτυγχάνεται η αυτογνωσία, η αυτομεμψία και η περισσότερη μετοχή μας στη θεία ζωή.

Ατράνταχτο παράδειγμα "σιωπής" είναι η Κυρία Θεοτόκος.

Ελάχιστες φορές μέσα στην επίγεια διαδρομή της την συλλαμβάνουμε να ομιλεί.

Πρόκειται για την καθαρή, ταπεινή και σιωπηλή κόρη της Ναζαρέτ. 

Αλλά και στους πολυάριθμους αγίους της Εκκλησίας καλλιεργείται η αρετή της σιωπής.

Ιδιαιτέρως στη ζωή των οσίων και των ασκητών εντοπίζεται η σιωπή ως μια μορφή άσκησης έναντι της ανούσιας πολυλογίας.

Θα τονίσει ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ: "Απόκτησε την εσωτερική σου γαλήνη και χιλιάδες ανθρώπων θα σωθούν γύρω σου χωρίς εσύ να το ξέρεις."

Δικαιολογημένα η σιωπή κατά τους Νηπτικούς Πατέρες θεωρείται ως "η μητέρα των αρετών", καθότι είναι ο φύλακας του νου και της καρδιάς από κάθε αμάρτημα.

Θα γράψει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος: "ο φίλος της σιωπής προσεγγίζει τον Θεό." Άρα δεν είναι παρά μια θεομίμητη αρετή. 

Αν και ζούμε σε μια πολύβουη εποχή, όπου παντού κυριαρχεί ο καταιγισμός των πληροφοριών και κατ' επέκταση των ομιλιών (διαδίκτυο, τηλεόραση, ραδιόφωνο κλπ) έχουμε χρέος να μαθητεύσουμε στη μεγάλη αρετή της σιωπής.

Να μάθουμε να σωπαίνουμε στη μεγάλη χαρά και να την αποδίδουμε στο Θεό.

Να μάθουμε να σωπαίνουμε στον πόνο, πόσο μάλλον στον πόνο του αδελφού μας και να τον αντιμετωπίζουμε προσευχητικά.

Να μάθουμε να σωπαίνουμε στις οποιεσδήποτε θλίψεις και δοκιμασίες και να μην αντιδρούμε, αλλά να τις δεχόμαστε ως δωρεές του Θεού στη ζωή μας.

Ο άγιος Νείλος ο ασκητής έλεγε: "Λίγα κανείς να λέει και πολλά να κατανοεί. Μ' ένα ποτήρι νερό, μ' ένα δίλεπτο και μ' ένα "Κύριε ελέησον" μπορεί να σωθεί ο άνθρωπος."

Γι' αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν διαρκώς την αναγκαιότητα της "εύλαλης σιωπής", αυτής που ομιλεί μόνο με πνευματικά έργα αρεστά στον Παντοκράτορα Κύριο.

Μακάρι να συνειδητοποιήσουμε αυτό που έλεγε ένας σοφός: "Ο Θεός μας έδωσε δυο αυτιά κι ένα στόμα, περισσότερο ν' ακούμε και λιγότερο να μιλάμε." Γένοιτο!     

Πηγή: romfea.gr 

Ο δρόμος προς την Δαμασκό είναι διαφορετικός για τον καθένα. Το τέλος όμως, ως τέρμα αλλά και ως σκοπός, είναι κοινό για όλους.

  

 

«Τις ει, Κύριε;», ρωτά ο Σαύλος. Και ο Κύριος του απαντά: «Εγώ ειμι Ιησούς ον συ διώκεις». Ο Ιησούς με τούτη τη φράση είναι σαν να απευθύνεται σε όλους τους διώκτες του ανά τους αιώνες, σ’ αυτούς που υπήρξαν και σ’ αυτούς που πρόκειται να έρθουν. 

Η φράση του δείχνει το αναίτιο των διωγμών που θα υποστούν οι μαθητές του, θυμίζοντας το λόγιο του Ευαγγελίου, «Εμίσησαν με δωρεάν» (Ιωαν. 15,25), (Με μίσησαν χωρίς κανένα λόγο), που είχε εκστομίσει λίγο πριν συλληφθεί. 

Και όντως, χωρίς κανένα λόγο διώχθηκαν οι πραγματικοί μαθητές του Ιησού. Διότι είναι οι καθρέφτες του κόσμου τούτου, όπου μπροστά τους ξεθωριάζουν τα προσωπεία των ανθρώπων...

Ο Σαύλος τυφλώνεται, και ένα άλλο φως καταυγάζει ολόκληρο το είναι του. Ένα φως που κατανικά το σκοτάδι. Ασθενεί και σμικρύνεται παραμένοντας επί τρεις μέρες τυφλός και προσευχόμενος. 

Οι τρεις ημέρες που μεσολάβησαν μέχρι να ξαναβρεί το φως του και να βαπτισθεί παραπέμπουν στην τριήμερη ταφή του Χριστού… . Αναδύεται ο Παύλος, ο απόστολος των εθνών… Γίνεται σκεύος εκλογής. Έτσι ο λόγος του θα γίνει κήρυγμα ελπίδας. Της απροσμέτρητης ελπίδας που μπροστά της καμιά άλλη ελπίδα δεν μπορεί να σταθεί∙ της ελπίδας ότι ο Θεός είναι παρών…

Η πορεία προς την Δαμασκό του Παύλου είναι ανάλογη της πορείας του Αβραάμ. Εάν ο Αβραάμ δεν είχε αποδεχθεί το απίθανο, δεν θα προχωρούσε προς ένα τόπο για τον οποίο δεν γνώριζε τίποτε. «Και είπεν κύριος τω Αβραάμ Έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου και εκ του οίκου του πατρός σου εις γην ην αν σοι δείξω» (Γεν. 12, 1). (Και είπε ο Κύριος στον Αβραάμ∙ «Φύγε από την πατρίδα σου και από τους συγγενείς σου και από το πατρικό σου σπίτι, και πήγαινε στη γη που εγώ θα σου δείξω»). Έτσι και ο Παύλος ανοίγεται στο άγνωστο μετά τη συνάντησή του με τον Ιησού…

Ο Παύλος πίστεψε στο λόγο του Θεού και τον εμπιστεύτηκε. Πίστεψε στο «αδύνατον», σ’ εκείνο που βρίσκεται πέραν πάσης γνώσεως, και το εμπιστεύτηκε. Αυτό τον κατέστησε κήρυκα του λόγου του Χριστού και απόστολο. Ο Παύλος αφέθηκε με πλήρη εμπιστοσύνη στο άγνωστο, κι έτσι έπαψε να είναι Σαύλος… Η πίστη είναι το τόλμημα ενός άλματος στο άγνωστο. Κάθε φορά που τολμάμε να ισχυριστούμε ότι πιστεύουμε, πρέπει να αρχίσουμε να τρέφουμε επιφυλάξεις για τον εαυτό μας…

Είναι ανάρμοστο και ξένο

 

Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ο Χριστός είναι ο Εσταυρωμένος, 

άρα χριστιανός είναι ο άνθρωπος του σταυρού. 

Γενέσιον τοῦ Τιμίου ἐνδόξου Προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου

Ἡ Ἐκκλησία, τρία μόνο Γενέθλια τιμᾶ καὶ ἑορτάζει: α. τοῦ Δεσπότου καὶ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, β. τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ γ. τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Τὰ γεγονότα  τῆς γεννήσεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ α’ κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του.

Γράφει, λοιπόν, ὅτι στὶς ἡμέρες τοῦ βασιλέως Ἡρώδη ἐζοῦσε στὴν Ἰουδαία κάποιος ἱερέας ποὺ λεγόταν Ζαχαρίας. Εἶχε σύζυγό του τὴν Ἐλισάβετ, ἡ ὁποία ἦταν ἀπόγονος τοῦ Προφήτου Ἀαρών. Ἦσαν καὶ οἱ δύο ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζοῦσαν μὲ δικαιοσύνη, φόβο Θεοῦ, εὐλάβεια, σωφροσύνη, καὶ ἐτηροῦσαν τὶς θεῖες ἐντολές. 

Γιὰ πολλὰ χρόνια ἱκέτευαν τὸν Κύριο νὰ τοὺς εὐλογήσει μὲ τὴ χαρὰ τῆς τεκνογονίας, ἀλλὰ δὲν εἶχαν ἀποκτήσει, παρὰ τὴ θερμὴ προσευχή τους, παιδί. Ὁ Ζαχαρίας καὶ ἡ στείρα σύζυγός του Ἐλισάβετ εἶχαν φθάσει σὲ βαθὺ γήρας καὶ δὲν εἶχαν πλέον ἐλπίδα νὰ τεκνοποιήσουν.

Ἐνῶ ὁ ἱερέας Ζαχαρίας εὑρισκόταν μία ἡμέρα στὸ ναὸ καὶ ἐθυμίαζε στὸ ἱερὸ Βῆμα, ἐφανερώθηκε σ’ αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου, γιὰ νὰ προμηνύσει τὴ γέννηση τοῦ ἐπιγείου καὶ ἔνσαρκου ἄγγελου, τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. Βλέποντάς τον ὁ Ζαχαρίας ἐταράχθηκε καὶ ἐφοβήθηκε τόσο πολὺ ὥστε ἔμεινε ἐκστατικός. Τότε ὁ Ἄγγελος Κυρίου τοῦ εἶπε: «Μὴ φοβᾶσαι, Ζαχαρία. Γιατὶ ὁ Θεὸς ἐδέχθηκε τὴν προσευχή σου καὶ ἡ γυναίκα σου, ἡ Ἐλισάβετ, θὰ γεννήσει υἱό. Καὶ θὰ τὸν ὀνομάσεις Ἰωάννη. Καὶ θὰ δοκιμάσεις μεγάλη χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Πολλοὶ θὰ χαροῦν γιὰ τὴ γέννησή του, γιατὶ θὰ εἶναι μεγάλος καὶ περιφανὴς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Θὰ λάβει ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Θείας Χάριτος καὶ θὰ γεμίσει ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν ἀκόμη θὰ κυοφορεῖται στὴν κοιλία τῆς μητέρας του Ἐλισάβετ. Καὶ μὲ τὸ κήρυγμά του θὰ ἐπιστρέψουν πολλοὶ Ἰσραηλῖτες στὴ γνώση τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου αὐτῶν».

Η με χρονοκαθυστέρηση απάντηση του Θεού....

  

Αύριο το γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου....
Για δεκαετίες αρκετές προσεύχονταν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ....
Γέρασε μαζί τους και η προσευχή....
Και η απάντηση ήρθε μεν
αλλά ανθρωπίνως ολίγον ετεροχρονισμένα...
Κι απορεί κανείς.... καλά στα γεράματα το' δωσε ο Θεός το παιδί...
Προς τι αυτή η καθυστέρηση;
Είναι αλήθεια ότι συνήθως εμείς βλέπουμε
τον χρόνο της αναμονής ως «χαμένο χρόνο».
Σαν ένα κενό διάστημα
ανάμεσα στην προσευχή και στην απάντηση του Θεού.
Όμως στην ιστορία της Εκκλησίας μας
ο χρόνος της αναμονής είναι χρόνος προετοιμασίας.

Βανίλια «υποβρύχιο»: το γλυκό της χαμένης αθωότητας…

  

Βανίλια «υποβρύχιο»: το γλυκό της χαμένης αθωότητας…
Πόσες αναμνήσεις χωράνε σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό;

Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς

  

Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Υπεράνω όλων η αγάπη. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί, παιδιά μου, είναι η αγάπη για τον άλλον, η ψυχή του. Ό,τι κάνουμε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη, να το κάνουμε με αγάπη. Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν τον αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε και αντιδρά αναλόγως. Αγάπη, αγάπη, αγάπη! Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό. Ωραίο δεν είναι;

Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπούν ή όχι, αν μας μιλούν με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλουμε οι άλλοι να μας μιλούν με καλοσύνη. Ας μη μας στενοχωρεί το αντίθετο. Ας αφήσουμε τους άλλους να μας μιλούν όπως αισθάνονται. Ας μη ζητιανεύουμε την αγάπη.

Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος | Θεατρικό Αγ. Δημητρίου Πειραιώς | 39η Γιορτή Νεολαίας

 

Σε καινούρια βάρκα μπήκα- Ηλιάνα & Αναστασία Φεργαδιώτη

 

Η αγάπη έχει δύναμη που δεν έχει η πίεση.

  

 

Σε ένα ανδρόγυνο, όταν ο ένας εκκλησιάζεται, προσεύχεται, αγωνίζεται πνευματικά και προσπαθεί να ζει κοντά στον Χριστό, ενώ ο άλλος αδιαφορεί, δεν χρειάζεται θυμός, πίεση και γκρίνια. Χρειάζεται πολλή διάκριση, πολλή αγάπη, πολλή υπομονή και κυρίως ταπείνωση.
Γιατί ο γάμος δεν είναι χώρος επιβολής.
Δεν είναι πεδίο μάχης.
Δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας καταδικάζει τον άλλον.
Ο γάμος είναι δρόμος κοινής πορείας, ακόμη κι όταν ο ένας περπατά πιο γρήγορα πνευματικά και ο άλλος μένει πίσω.
Ο άνθρωπος που εκκλησιάζεται δεν πρέπει να νιώθει ανώτερος. Δεν πρέπει να λέει μέσα του: «Εγώ είμαι κοντά στον Θεό κι εκείνος είναι αδιάφορος». Αυτό είναι μεγάλος πειρασμός. Γιατί πολλές φορές μπορεί κάποιος να πηγαίνει στην Εκκλησία, αλλά να μην έχει ακόμη αποκτήσει εκκλησιαστικό ήθος. Μπορεί να ανάβει κερί, αλλά να μην έχει ανάψει μέσα του η αγάπη. Μπορεί να προσεύχεται με τα χείλη, αλλά να πληγώνει με τη συμπεριφορά του.
Η πίστη δεν πρέπει να γίνεται μαστίγιο μέσα στο σπίτι.
Δεν πρέπει να γίνεται αφορμή για καυγάδες.
Δεν πρέπει να γίνεται μέτρο σύγκρισης και υπερηφάνειας.
Αντίθετα, η πίστη πρέπει να φαίνεται ως ειρήνη, πραότητα, καλοσύνη, συγχώρεση και θυσία.
Ο άλλος δεν θα πλησιάσει τον Χριστό επειδή τον πιέζουμε.
Δεν θα εκκλησιαστεί επειδή τον κατηγορούμε.
Δεν θα προσευχηθεί επειδή του φωνάζουμε.
Δεν θα αγαπήσει την Εκκλησία αν μέσα στο σπίτι βλέπει εκνευρισμό, κατάκριση και σκληρότητα.
Ο πιο δυνατός τρόπος να μιλήσουμε για τον Χριστό είναι η ίδια μας η ζωή. Να βλέπει ο άλλος ότι η Εκκλησία μάς έκανε καλύτερους ανθρώπους. Πιο ήρεμους. Πιο συγχωρητικούς. Πιο υπομονετικούς. Πιο γλυκούς. Πιο σταθερούς. Πιο ταπεινούς.
Να μπορεί να πει ο σύζυγος ή η σύζυγος:
«Από τότε που πλησίασε τον Θεό, έγινε πιο άνθρωπος. Δεν με πιέζει, δεν με μειώνει, δεν με προσβάλλει, αλλά με αγαπά περισσότερο».
Αυτό είναι αληθινή ιεραποστολή μέσα στον γάμο.
Ο πιστός σύζυγος ή η πιστή σύζυγος καλείται να προσεύχεται για τον άλλον χωρίς επίδειξη. Να πηγαίνει στην Εκκλησία χωρίς να επιστρέφει στο σπίτι με ύφος ανωτερότητας. Να νηστεύει χωρίς να απαιτεί από τον άλλον να κάνει το ίδιο. Να κάνει τον σταυρό του χωρίς να ειρωνεύεται εκείνον που δεν τον κάνει. Να αγαπά χωρίς να περιμένει ανταπόδοση.
Η αγάπη έχει δύναμη που δεν έχει η πίεση.
Η σιωπηλή προσευχή έχει δύναμη που δεν έχουν οι φωνές.
Το καλό παράδειγμα έχει δύναμη που δεν έχουν τα πολλά λόγια.
Βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος της πίστεως πρέπει να κρύβει την πίστη του. Όχι. Να την ομολογεί, αλλά με ειρήνη. Να λέει αυτό που πιστεύει, αλλά χωρίς φανατισμό. Να κρατά την πνευματική του ζωή, αλλά χωρίς να κάνει τον άλλον να νιώθει ξένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Άλλο πράγμα να είμαι σταθερός στην πίστη μου και άλλο να γίνομαι σκληρός.
Άλλο πράγμα να αγαπώ τον Χριστό και άλλο να περιφρονώ τον άνθρωπο που ακόμη δεν Τον γνώρισε.
Άλλο πράγμα να προσεύχομαι για τον άλλον και άλλο να τον καταδικάζω.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Θεός έχει τον δικό Του χρόνο για κάθε ψυχή. Μπορεί ο άνθρωπος που σήμερα αδιαφορεί, αύριο να συγκινηθεί. Μπορεί εκείνος που τώρα δεν θέλει να ακούσει τίποτα, κάποια στιγμή μέσα από έναν πόνο, μια δοκιμασία, μια σιωπηλή προσευχή ή ένα καλό παράδειγμα, να ανοίξει την καρδιά του.

Πατερικό απόφθεγμα.

  

 

Η καθαρότητα της καρδιάς, στην πατερική παράδοση, δεν είναι απλώς 

ηθική κατάσταση, αλλά άνοιγμα του ανθρώπου στη χάρη του Θεού.

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ερμηνεύοντας τους Μακαρισμούς, 

μας θυμίζει ότι η θέα του Θεού δεν είναι εξωτερικό θέαμα, 

Ό Θεός δε δέχεται μια γλειώδη, αβασάνιστη σχέση, ούτε επιβάλλει την παρουσία Του, την προσφέρει.

  

Ό γύρω κόσμος απαιτεί την προσοχή μας, ό Θεός μας προσκαλεί διακριτικά. Θυμάμαι κάτι πού ένας γέροντας μοναχός μου είπε κάποτε: «Το "Αγιο Πνεύμα μοιάζει σαν ένα μεγάλο δισταχτικό πουλί πού κατέβηκε κάπου κει κοντά μας. 

"Οταν το βλέπεις να έρχεται πιο κοντά μη κουνιέσαι για να μην το τρομάξεις. Άφησε το να ρθεί δίπλα σου». Αυτό ίσως μπορεί να μας θυμίσει την έπιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, «εν είδει περιστεράς».

Αυτή ή είκόνα ενός πουλιού πού κατεβαίνει δισταχτικό και ταυτόχρονα έτοιμο να προσφερθεί είναι μια βιβλική είκόνα γεμάτη βαθιά νοήματα — αν και ένας Ιάπωνας κάποτε μου έλεγε: «στη χριστιανική θρησκεία νομίζω ότι μπορώ να καταλάβω τον Πατέρα και τον Υιό, άλλα δε μπορώ ν' ανακαλύψω τη σπουδαιότητα του ''άξιότιμου'' περιστεριού!»

Για να συνεχίσουμε λίγο ακόμα με τα σύμβολα της διακριτικότητας πού είναι το χαρακτηριστικό μιας καρδιάς πού προσφέρεται αλλά δεν εξευτελίζεται, ας ξαναρίξουμε μια ματιά στο «Μικρό Πρίγκιπα» του Αntoine de Saint-Exupery. Στό σημείο όπου ή αλεπού περιγράφει πώς ό μικρός Πρίγκιπας θα μπορούσε να την εξημερώσει. Θα χρειαστεί να είναι πολύ υπομονετικός, να κάθεται λίγο μακριά της, να την κοιτάζει με την άκρη του ματιού του και να μην λέει τίποτε, γιατί τα λόγια προκαλούν παρεξηγήσεις. 

Ἡ Ἁγία Ἀγριππίνα ἡ Μάρτυς

 

 

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀγριππίνα ἐγεννήθηκε στὴ Ρώμη καὶ καταγόταν ἀπὸ περιφανεῖς καὶ ἰσχυροὺς γονεῖς ποὺ τὴν ἀνέθρεψαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. 

Προόδευσε τόσο στὴν πίστη στὸ Χριστὸ ὥστε ἐπόθησε τὴν παρθενία καὶ τὴν ἁγνότητα. 

Μὲ τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴ φιλανθρωπία ἐκέρδισε τὴν ἐκτίμηση τῆς χριστιανικῆς κοινότητας. 

Συκοφαντήθηκε ὅμως ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες ὅτι ἀποσπᾶ τὰ νέα κορίτσια ἀπὸ τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ὁδηγεῖ στὸ Χριστό, ὅτι καταφρονεῖ καὶ δὲν ὑπολογίζει τοὺς νόμους τοῦ βασιλέως, ὅτι δὲν σέβεται τοὺς ἄρχοντες καὶ ὅτι διακηρύττει δημόσια πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι Θεὸς καὶ δημιουργὸς ὁλόκληρου τοῦ σύμπαντος. 

Τὴν κατέδωσαν λοιπὸν στὸν ἄρχοντα καὶ τὴν ὁδήγησαν σ’ αὐτόν, ἐνῶ τὴ συνόδευαν ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ ἄριστη Ἀγαθονίκη.

Ἀρνούμενη ἡ Ἀγριππίνα νὰ προδώσει τὴν πίστη της, ἐμαρτύρησε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 253 – 260 μ.Χ. 

Τὸ ἱερὸ λείψανό της μετακόμισαν στὴ Σικελία ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ Ἀγαθονίκη καὶ ἔγινε πρόξενος πολλῶν θαυμάτων.

Μνήμη θανάτου, μνήμη αιωνιότητος, ζωή μετανοίας και σωτηρίας

 

 

του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη 

---

Υπάρχει ένα μυστήριο από το οποίο κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει.

Ένα γεγονός βέβαιο, αμετάκλητο και κοινό για όλους, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τον πλούτο, τη δύναμη ή τη δόξα τους. Είναι το μυστήριο του θανάτου.

Ο άνθρωπος, πλασμένος κατ' εικόνα Θεού και προορισμένος για την αιωνιότητα, αγαπά τη ζωή.

Αγωνίζεται καθημερινά να δημιουργήσει, να εργαστεί, να αποκτήσει, να χαρεί και να προοδεύσει.

Οι μέριμνες της καθημερινότητας, οι υποχρεώσεις, οι επιδιώξεις και τα όνειρα γεμίζουν τον νου και την καρδιά του.

Έτσι, πολλές φορές, η σκέψη του θανάτου παραμερίζεται ή αποφεύγεται.

Δεν θέλουμε να τον σκεφτόμαστε, γιατί μας υπενθυμίζει την προσωρινότητα των πραγμάτων και τα όρια της επίγειας ύπαρξής μας.

Κι όμως, το μυστήριο αυτό βρίσκεται διαρκώς μπροστά μας.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της αναχώρησης αγαπημένων μας προσώπων από τον κόσμο αυτό.

Άλλοτε αποχαιρετούμε ηλικιωμένους ανθρώπους που ολοκλήρωσαν την επίγεια πορεία τους και άλλοτε βλέπουμε να φεύγουν πρόωρα νέοι άνθρωποι, ακόμη και μικρά παιδιά, γεγονός που γεμίζει τις καρδιές μας με θλίψη και αναπάντητα ερωτήματα.

Χάνουμε τους γονείς μας, τους πατέρες και τις μητέρες μας, τους αδελφούς μας, τους συγγενείς και τους φίλους μας.

Βλέπουμε να φεύγουν σύζυγοι, παιδιά και εγγόνια, αφήνοντας πίσω τους ένα μεγάλο κενό στις ψυχές εκείνων που μένουν.
Κάθε κηδεία που παρακολουθούμε, κάθε μνημόσυνο, κάθε δάκρυ αποχωρισμού αποτελεί μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι και εμείς βαδίζουμε την ίδια οδό.

Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αγράμματους, νέους και ηλικιωμένους.