Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

  

Η γιαγιά Ευθαλία καθόταν στο μπαλκόνι και ξεδιάλεγε φακές. Ο ήλιος του Μαρτίου ήταν ακόμα δειλός, μα εκείνη ήξερε να τον εκμεταλλεύεται. Κάθε φακή που έπεφτε στο τσίγκινο δοχείο έκανε έναν μικρό, ρυθμικό ήχο. 

«Γιαγιά, γιατί αύριο θα πάμε στην εκκλησία και θα προσκυνήσουμε ένα σταυρό με λουλούδια;» ρώτησε ο Μανώλης, που καθόταν σταυροπόδι δίπλα της, παρατηρώντας την κίνηση των χεριών της.
Η γιαγιά σταμάτησε. Σκούπισε τα χέρια της στην ποδιά της και κοίταξε τον εγγονό της. Τα μάτια της, μέσα στις χιλιάδες ρυτίδες, είχαν ακόμα εκείνη τη λάμψη που σε έκανε να νιώθεις ασφάλεια.
«Ξέρεις τι μέρα είναι αύριο, παιδί μου; Είναι το μεσοστράτι της Σαρακοστής. Σαν να περπατάμε σ’ ένα μεγάλο, δύσκολο μονοπάτι και φτάνουμε στη μέση. Τότε, ο δρόμος μοιάζει πιο κουραστικός. Τα πόδια βαραίνουν. Ξαφνικά, βλέπουμε μπροστά μας μια μεγάλη πέτρα που κλείνει το δρόμο.»
«Μια πέτρα;» απόρησε ο Μανώλης.

 
«Ναι. Και πάνω σε αυτή την πέτρα, είναι ένας Σταυρός. Δεν είναι για να μας φοβίσει. Είναι για να μας δείξει ότι εκεί ακριβώς, στο πιο δύσκολο σημείο, υπάρχει και το μεγαλύτερο σημάδι της αγάπης του Θεού. Ο Σταυρός είναι η δύναμή Του, που έγινε αδυναμία για μας. Είναι η χαρά, που πέρασε μέσα από τη λύπη για να μας λυτρώσει. Γι’ αυτό τον στολίζουμε με λουλούδια, βασιλικούς και μενεξέδες.»
Ο Μανώλης έσμιξε τα φρύδια, προσπαθώντας να χωρέσει όλα αυτά στο μυαλό του. Η γιαγιά τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε μέσα στο σπίτι. Άνοιξε το παλιό, ξύλινο σεκατέρι και έβγαλε ένα μικρό, ξύλινο κουτάκι. Το άνοιξε. Μέσα, πάνω σε ένα βαμβάκι, βρισκόταν ένας μικρός σταυρός από ελιά.

«Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε» λέει ο ιερεύς, όχι «απέλθετε»!

  

Παίρνουμε Χριστό Εσταυρωμένο και Αναστημένο.

Και τότε όλα τα δύσκολα σημεία δεν έχουν καμιά θέση στη ζωή μας…

Ακτινοβολούμε και μοσχοβολάμε από ζωή Χριστού. 

Και απολαμβάνουμε τη χαρά του Ουρανού από εδώ, 

γιατί *«η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστιν».*

«Είμαι πολύ άρρωστος Κύριε, να λέει, δέξαι με, 

ως βαριά άρρωστο, ως ετοιμοθάνατο».

Σχόλια στο Εΰαγγέλιο της Κυριακής (της Σταυροπροσκυνήσεως)

 

Σταυρόμορφες αναβάσεις

“Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι”

Η φωτοχυσία της Ανάστασης, στην οποία προσανατολίζεται κάθε πιστός που διάγει την περίοδο αυτή το Στάδιο των Αρετών, προϋποθέτει τον Σταυρό του Κυρίου μας, μέσα από ένα σταυροαναστάσιμο οδοιπορικό. Ο Σταυρός που ήταν σύμβολο του θανάτου έγινε εγγύηση της ζωής. 

Έδωσε την ευκαιρία στην αγάπη να σταυρωθεί και να γίνει έτσι αθάνατη. Ο σημερινός άνθρωπος, ζώντας σ’ ένα κλίμα άκρατου ανταγωνισμού και υλιστικής θεώρησης των πραγμάτων, αναζητά εναγωνίως διεξόδους, τις οποίες μπορεί να ιχνηλατήσει στην προοπτική της δύναμης του Σταυρού. 

Με φόντο τη ζωηφόρο παρουσία Του, επιβάλλεται να αποτολμήσει την έξοδο εκείνη που θα τον απάλλασσε από τις φοβερές συνέπειες της αμαρτίας και κατ’ επέκταση τα λογής αδιέξοδα που βιώνει στη ζωή του και ν’ ανυψωθεί με τη δύναμή του σε μια άλλη διάσταση, εκείνης της ενατένισης της πνευματικής και θείας ζωής.

Δεν είναι τυχαίο που η μητέρα μας Εκκλησία καθιέρωσε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, αναδεικνύοντας έτσι τον Σταυρό που προβάλλει ως ζωηφόρο δύναμη. Μας θυμίζει, συγκεκριμένα, ότι ο δρόμος που οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό περνά μέσα από το σταύρωμα. 

Μας πλημμυρίζει με θάρρος, δείχνοντάς μας έτσι ότι η σταύρωση αυτή στην πραγματικότητα είναι ένας ζωηφόρος θάνατος και μια σταυρόμορφη Ανάσταση. «Χριστός ο Βασιλεύς της δόξης, εκουσίως χείρας εκτείνας ύψωσεν ημάς εις την αρχαίαν μακαριότητα. Ούς πριν ο εχθρός, δι΄ ηδονής συλήσας, εξορίστους θεού πεποίηκε», αναφέρεται στον υμνολογικό πλούτο που διαποτίζει την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως.

Ο Σταυρός του Κυρίου

Ο Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές του, τονίζει τα εξής: “Όποιος θέλει να με ακολουθήσει ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει τον σταυρό του”. Τα λόγια αυτά είναι πολύ σημαντικά για την πνευματική πορεία που ακολουθεί ο κάθε χριστιανός, που θεωρεί τον εαυτό του μαθητή του Χριστού. 

Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου «Περί των Ιερατικών Κλήσεων»

 

 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Κατά τήν Γ΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει στό κέντρο τῆς λατρευτικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς τόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό.

Τόν θέτει πρός προσκύνηση στό μέσον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὡς σημεῖο ἐνισχύσεως καί πνευματικοῦ προσανατολισμοῦ, ὄχι σάν σύμβολο ἧττας καί πόνου, ἀλλά ὡς σημεῖο νίκης, ἐλπίδας καί ζωῆς.

Ὁ Σταυρός ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ δρόμος τῆς θυσίας δέν ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια, ἀλλά στό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, καί ὅτι μέσα ἀπό τήν ταπείνωση καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό γεννιέται ἡ ἀληθινή χαρά.

Στό φῶς αὐτό ἀποκαλύπτεται τό μέτρο τῆς ἀγάπης, τῆς προσφορᾶς καί τῆς εὐθύνης. Ἐκεῖ ἐντάσσονται καί οἱ ἱερατικές κλήσεις, ὡς ἐλεύθερη καί συνειδητή ἀπάντηση στό κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη φιλοδοξία οὔτε προσωπική καταξίωση, ἀλλά χάρισμα καί διακονία σταυρική, προσφορά ζωῆς πρός τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο.

Ὁ νέος πού αἰσθάνεται μέσα του αὐτήν τήν κλήση καλεῖται νά βαδίσει τόν δρόμο τῆς εὐθύνης μέ πίστη, ἐλευθερία καί ἀγάπη.

Ἡ Ἐκκλησία μας, μιλᾶ μέ ἐμπιστοσύνη καί πατρική στοργή στούς νέους ἀνθρώπους πού ἀναζητοῦν νόημα ζωῆς, πού ἀγωνιοῦν γιά τό μέλλον τῆς πατρίδας μας καί πού δέν συμβιβάζονται μέ μιά πορεία χωρίς προσανατολισμό.

Σέ νέους πού ἀγαποῦν τόν Χριστό, σέβονται τήν παράδοση, νιώθουν βαθιά δεμένοι μέ τίς ρίζες τοῦ πολιτισμοῦ μας καί ἐπιθυμοῦν νά προσφέρουν οὐσιαστικά στήν κοινωνία, μέσα σέ ἕνα κόσμο ἀβεβαιότητας καί πνευματικῆς κόπωσης.

Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ φυγή ἀπό τή ζωή, οὔτε ἀπομάκρυνση ἀπό τήν κοινωνία. Ἀντιθέτως, εἶναι βαθιά καί ὑπεύθυνη συμμετοχή σέ αὐτήν.

Ὁ ἱερέας ζεῖ μέσα στόν κόσμο, ἀφουγκράζεται τίς ἀγωνίες τῶν νέων, στηρίζει τίς οἰκογένειες, παρηγορεῖ τόν πόνο, στέκεται δίπλα στόν ἄνθρωπο, στίς χαρές καί στίς δοκιμασίες του.

Άγιος ο Θεός | Παιδικό Χριστιανικό Τραγούδι | Ο μικρός Προσκυνητής

 

Η μακαρία ταπείνωση.

  

 

Που­θε­νά δεν θα βρεις τόση
ανά­παυ­ση, όση μέσα στην τα­πεί­νω­ση...

Που οδηγείται η «χριστιανική» Ευρώπη; Μοναδική ελπίδα παραμένει η Ορθόδοξη Εκκλησία.

 

Ἔρευνα ποὺ διεξάχθηκε πρόσφατα στὴ Γερμανία, παρουσιάζει ραγδαία τὴ μείωση τῶν πιστῶν Χριστιανῶν καὶ ἀπελπιστικὸ τὸ συνακόλουθο κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν ποὺ ἀνήκουν στὴν καθολικὴ ἢ τὴν προτεσταντικὴ ὁμολογία.

Σύμφωνα μὲ τὸ σχετικὸ δημοσίευμα, «ὁ ἀριθμὸς τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας στὴ Γερμανία μειώνεται ραγδαῖα. Μόνο τὸ 2024 οἱ δύο μεγάλες Ἐκκλησίες (σ.σ. Καθολικὴ καὶ Προτεσταντική) ἔχασαν πάνω ἀπὸ ἕνα ἑκατομμύριο πιστοὺς λόγῳ ἀποχώρησης ἢ θανάτου τῶν μελῶν. (…)

Ἀπαντώντας σὲ ἐρώτημα τῆς “Deutsche Welle”, ἡ Ἐπισκοπικὴ Συνέλευση στὴ Γερμανία ἐνημέρωσε γιὰ τὸ κλείσιμο καὶ τὸν παροπλισμὸ 611 καθολικῶν ἐκκλησιῶν μεταξὺ 2000 καὶ 2024. Ἡ Προτεσταντικὴ Ἐκκλησία ἐκτιμᾶ ὅτι περίπου 300 ἕως 350 ἐκκλησίες ἔκλεισαν ὁριστικὰ τὴν ἴδια περίοδο». 

Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς παροπλισμένες πρώην ἐκκλησίες χρησιμοποιοῦνται τώρα ὡς κατοικίες, βιβλιοθῆκες, βιβλιοπωλεῖα, ἐπιχειρηματικοὶ χῶροι, ἀκόμα καὶ ὡς ἀρένες ἀθλητισμοῦ, ξενοδοχεῖα καὶ «πάμπς» («iefimerida.gr» 28-12-2025).

Παράλληλα μὲ τὴ δραματικὴ αὐτὴ μείωση τῶν πιστῶν, σύμφωνα μὲ ἄλλο δημοσίευμα, στὴν ἴδια χώρα τὸ συνηθέστερο ὄνομα ποὺ δόθηκε σὲ νεογέννητα τὸ 2025 ἦταν μουσουλμανικό. «Τὸ ὄνομα “Μοχάμεντ Ἄλι” κυριάρχησε τὸ 2025 στὰ ἀγόρια ποὺ γεννήθηκαν στὴ Γερμανία, δείχνοντας τὸ ποῦ βαδίζει μὲ σταθερὸ ρυθμὸ τὰ ἑπόμενα χρόνια ἕνα εὐρωπαϊκὸ κράτος ποὺ ἐπιδόθηκε μὲ μανία στὴν προσέλκυση ἰσλαμιστῶν μεταναστῶν. 

Ἡ ραγδαία αὔξηση τῶν μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν προκύπτει καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι τὸ συγκεκριμένο ὄνομα βρισκόταν τέταρτο στὴ λίστα τὸ 2024 καὶ ἔφτασε πρῶτο σὲ ἕνα μόλις χρόνο. Σύμφωνα μὲ γερμανικὰ μέσα ἐνημέρωσης, αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ δείχνει τὴ μετατόπιση στὴν ταυτότητα ἑνὸς ὁλόκληρου ἔθνους, ποὺ εἶναι ἀπίθανο νὰ τὴν ἀνακτήσει». 

Δεν σταματά να τρέχει

 

Εκείνος που νομίζει ότι έφτασε στο άκρο της αρετής, δεν θα ζητήσει 

διόλου πλέον την πηγαία Αιτία που παρέχει τα καλά, γιατί περιόρισε

 τη δύναμη της επιθυμίας στον εαυτό του μόνο, και τον όρο της 

σωτηρίας του, εννοώ το Θεό, τον χάνει από τον εαυτό του. 

Εκείνος όμως που συναισθάνεται τη φυσική φτώχεια του στα καλά, δε σταματά 

να τρέχει βιαστικά προς εκείνον που μπορεί να αναπληρώσει τις ελλείψεις του. 

Ὁ Ὅσιος Βενέδικτος ὁ ἐκ Νουρσίας

 

Ὁ Ὅσιος Βενέδικτος γεννήθηκε τὸ ἔτος 480 μ.Χ. στὴν ἐπαρχία Νουρσίας τῆς Οὐμβρίας. Οἱ γονεῖς του τὸν ἔστειλαν νὰ σπουδάσει στὴ Ρώμη, ἀλλὰ ἡ χλιδὴ τῆς πρωτεύουσας εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ φουντώσει στὴν ψυχή του ἡ ἐπιθυμία τοῦ μοναχικοῦ βίου. 

Ὅταν ἔχασε τοὺς γονεῖς του, ἡ τροφός του ἀνέλαβε τὴν κηδεμονία ἐκείνου καὶ τῆς ἀδελφῆς του Ἁγίας Σχολαστικῆς. Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν ἐγκατέλειψε τὴν οἰκογένειά του καὶ ἀφιερώθηκε στὸν Θεό.

Ἀρχικὰ ἀσκήτεψε στὸ Ἀφίλε, βορειοανατολικὰ τῆς Ρώμης καὶ κατόπιν σὲ δυσπρόσιτο σπήλαιο τοῦ Σουμπιάκο. Ἐκεῖ ἔζησε τρία χρόνια αὐστηρᾶς ἀσκήσεως καὶ μελέτης. 

Στὴν συνέχεια κλήθηκε ἡγούμενος τῆς γειτονικῆς μονῆς τοῦ Βικοβάρο, ἀλλὰ οἱ μοναχοὶ γρήγορα ἀντέδρασαν λόγω τῆς αὐστηρᾶς ἀσκήσεως, στὴν ὁποία ὑπέβαλε αὐτοὺς ὁ νέος ἡγούμενος καὶ ζήτησαν νὰ τὸν δηλητηριάσουν. 

Ὁ Ὅσιος, ἀφοῦ γλύτωσε μὲ θαυματουργικὸ τρόπο, ἐπέστρεψε στὸ ἐρημητήριό του στὸ Σουμπιάκο, ὅπου ἵδρυσε ἐπάνω στοὺς βράχους δώδεκα κοινόβια, τὸ καθένα μὲ δώδεκα μοναχούς, ἐκ τῶν ὁποίων προΐστατο ἕνας ὡς ἡγούμενος. 

Οἱ μαθητὲς γύρω του ἄρχισαν νὰ πληθαίνουν καὶ μεταξὺ αὐτῶν συγκαταλέγονταν καὶ νέοι εὐγενῶν οἰκογενειῶν.

Ὅμως, μετὰ ἀπὸ λίγο, λόγῳ ραδιουργιῶν ἑνὸς κληρικοῦ μὲ τὸ ὄνομα Φλωρέντιος, ἀναγκάσθηκε κατὰ τὸ ἔτος 529 μ.Χ., νὰ ἐγκαταλείψει τὸ προσφιλὲς ἐρημητήριό του καὶ νὰ ἔλθει στὸ ὄρος Κασσίνο τῆς Καμπανίας, κοντὰ στὴν Καπούη. 

Ἐκεῖ ὁ Ὅσιος ἵδρυσε δυὸ ναΐσκους, ποὺ ἀφιέρωσε στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο καὶ τὸν Ἅγιο Μαρτίνο καὶ τὴν περιώνυμη μονὴ τοῦ ὄρους Κασσίνο, ὅπου ἔγραψε καὶ τὸν περίφημο Κανόνα του.

Μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὅσιος ἀπέκτησε τὸ χάρισμα τῆς διορατικότητας. Δίδασκε πάντοτε στοὺς μαθητές του μὲ τὴ ζύμη τῆς Θείας Δικαιοσύνης καὶ κατέβαλε κάθε προσπάθεια γιὰ τὴν πνευματική τους προκοπή. Τοὺς ἔλεγε νὰ ἐλπίζουν στὸν Θεό, ἐὰν βλέπουν καλὸ νὰ μὴν τὸ ἀποδίδουν στὸν ἑαυτὸ τοὺς ἀλλὰ στὸν Κύριο, νὰ φοβοῦνται τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως καὶ νὰ ἐπιθυμοῦν μὲ ὅλη τους τὴν καρδιὰ τὴν αἰώνια ζωή. 

Πνευματικέ, υπάρχει για μένα σωτηρία;

  

 

Στο εξομολογητήριο κάποιου πνευματικού ήρθε ένας πολύ βαριά αμαρτωλός. Άλλος με τόσα μεγάλα κρίματα δεν του είχε ξανατύχει. Καθώς λοιπόν τον άκουγε, κυριεύθηκε από φρίκη. Αναταράχθηκαν τα σωθικά του. «Θεέ μου! Πω πω φρικαλεότητες! Τι ακούω! Τι σατανάς είναι τούτος»!
Δεν πρόλαβε ο δυστυχής ν’ αποτελειώσει και ο πνευματικός γεμάτος ταραχή του είπε:
Σταμάτησε! Έχω φρίξει. Θα χάσω το μυαλό μου. Δεν είναι ανθρώπινες αμαρτίες αυτές. Σατανικές είναι. Φύγε! Η συγχώρησης σου έλειψε. Φύγε! Δεν μπορώ άλλο να σε ακούω. Φύγε!
Βγήκε από το εξομολογητήριο απεγνωσμένος. Τι να κάνει τώρα; Το μόνο που του είχε απομείνει στον κόσμο ήταν το έλεος του Θεού. Αφού όμως και η πόρτα αυτή έκλεισε, δεν του απέμεινε τίποτε.
Αντικρίζοντας κάτω την θάλασσα σκεπτόταν την μόνη λύση: Να ορμήσει να πνιγεί! Να θέσει τέρμα στις τραγωδίες του!
Ο Θεός όμως είναι μεγάλος! Στην κατάσταση αυτή τον είδε κάποιος αγιαννανίτης μοναχός, που έτυχε να είναι και γνώριμός του!
Ε! Τι συμβαίνει; Πώς είσαι έτσι; Τι έχεις;
Εκείνος δεν μιλούσε.
Ε! Τι έπαθες; Γιατί δε μιλάς;
Με τα πολλά κατόρθωσε να μάθει τα καθέκαστα. Στενοχωρήθηκε, πικράθηκε η ψυχή του. Πώς να τον βοηθήσει; Σκέφθηκε πως μια μόνο λύση απέμενε, να τον οδηγήσει πάση θυσία στον παπα-Σάββα. Κουράστηκε πολύ, αλλά στο τέλος νίκησε.
Σαν τον αντίκρισε ο παπα-Σάββας κατάλαβε όλο του το δράμα. Ο αδελφός μου, σκέφτηκε, βρίσκεται στην άβυσσο. Για να τον ανεβάσω χρειάζεται να κατεβώ κι εγώ ως εκεί.
Πνευματικέ, υπάρχει για μένα σωτηρία;
Για σένα, αδελφέ μου; Για όλους υπάρχει σωτηρία. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι πιο πλατιά από τον ουρανό και πιο βαθιά από την άβυσσο.
Μπα! Για μένα τον αμαρτωλό δεν υπάρχει σωτηρία. Αδύνατο. Δεν υπάρχει για μένα.
Για σένα; Αστείο πράγμα. Αφού, να σκεφθείς υπήρξε για μένα σωτηρία.
Και τι αμαρτίες έκανες εσύ;;

Γ΄ Χαιρετισμοί σήμερα… Και η ψυχή μας τρέχει σαν μικρό παιδί στην αγκαλιά της Μητέρας.

  

Φίλησε την εικόνα και πες: «Μανούλα, ήρθα να σε χαιρετίσω…»

Ήρθα με την καρδιά μου όπως είναι.
Με τις χαρές μου, με τις αγωνίες μου, με τα λάθη και τις ελπίδες μου. 

Ήρθα σαν παιδί που βρίσκει τον δρόμο του μέσα στο σκοτάδι και τρέχει να κρυφτεί στην πιο γλυκιά αγκαλιά.

Μητέρα του Χριστού και μητέρα όλων μας,
κράτησε μας από το χέρι στον δρόμο της ζωής.

Σκούπισε τα δάκρυα των κουρασμένων καρδιών
και γέμισε τις ψυχές μας με ειρήνη.

Να μην αγανακτείς, γιατί η δική σας γενεά από αυτό θα σωθεί!

 

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Να μην αγανακτής, γιατί η δική σας γενεά από αυτό θα σωθή!

Του ανέφερε Κοινοβιάτης ότι στο Μοναστήρι τους, έρχονται πολλοί προσκυνητές, κάνουν θόρυβο και ο ίδιος αγανακτεί μερικές φορές.

Ο Γέροντας απάντησε:

“Να μην αγανακτής, γιατί η δική σας γενεά από αυτό θα σωθή. Σήμερα ο κόσμος τρέχει στα Μοναστήρια, γιατί δεν βρίσκει πουθενά αλλού ανάπαυση η ψυχή του. Έρχονται σε σας και αναπαύονται.

Για κάθε ψυχή που αναπαύεται, παίρνετε μισθό από τον Θεό. Και μπορεί να μην προλαβαίνετε να κάνετε πολλή προσευχή, αλλά τον λίγο αγώνα σας τον πολλαπλασιάζει ο Θεός.

Άγιος Παΐσιος, Από τα Φάρασα στον Ουρανό

 

Οι Χαιρετισμοί σε βάζουν στον Παράδεισο.

  

Στην έρημο του Αγίου όρους ζούσε ένας γέροντας που οι άλλοι μοναχοί τον φώναζαν «ο παππούς των Χαιρετισμών». Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ούτε είχε διαβάσει βαθιά πνευματικά βιβλία. Είχε όμως μια καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό του «Χαίρε».

​Για πενήντα χρόνια, ο κανόνας του ήταν ένας: κάθε ώρα, και μια Στάση των Χαιρετισμών. Είτε έπλεκε καλάθια, είτε μάζευε λίγα χόρτα ανάμεσα στις πέτρες, το στόμα του έσταζε μέλι πνευματικό. Χαίρε , Χαίρε , Χαίρε, !!!

​Όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τον κόσμο, ο γέροντας ένιωσε μια γλυκιά αδυναμία. Ξάπλωσε στο σκληρό του κρεβάτι, κρατώντας σφιχτά το φθαρμένο βιβλιαράκι των Χαιρετισμών. Καθώς η ανάσα του γινόταν όλο και πιο αραιή, η ψυχή του βρέθηκε μπροστά στις Πύλες του Παραδείσου.
​Εκεί, σύμφωνα με τη διήγηση που ψιθυρίζουν οι ασκητές στις αγρυπνίες, συνέβη το εξής:

Το Μέλι και οι Σφήκες

  

Κάποτε ένα παιδί, ένα ζεστό μεσημέρι, είδε πάνω σ' ένα ανθισμένο δέντρο μερικές σταγόνες μέλι, που έσταζαν από μια κερήθρα αγριομέλισσας. Του φάνηκε ωραίο και γλυκό. 

Σκαρφάλωσε στο δέντρο κι άπλωσε το χέρι του για να γλείψει εκείνο το μέλι. Μαζί όμως με το μέλι, πάνω στο κλαδί, ήταν και πολλές σφήκες, που τραβιούνται κι αυτές από την γλύκα. Το παιδί, στην άγνοια του, δεν τις πρόσεξε. 

Τάραξε το κλαδί κι εκείνες θύμωσαν κι άρχισαν να τον τσιμπούν ανελέητα στο πρόσωπο, στα χέρια, παντού.

Το παιδί άρχισε να φωνάζει κι έπεσε από το δέντρο. Τα πρηξίματα φούσκωσαν, τα μάτια του κλείσαν, ο πόνος ήταν φοβερός. Έτρεξαν οι δικοί του, του βάλανε καταπλάσματα, γιατροσόφια για το πρήξιμο, ξύδι και λάδι. 

Πέρασαν μέρες ολόκληρες για να συνέλθει, να ανοίξουν τα μάτια του, να φύγει ο πόνος. Κι απ' αυτό το περιστατικό, έμεινε μέσα του ένας μεγάλος φόβος για τα δέντρα και για το μέλι. Και γιατί έπαθε όλο αυτό το κακό; Γιατί γεύτηκε εκείνη τη γλύκα. Αυτή η μικρή απόλαυση,του στοίχισε τόσο μεγάλο πόνο.