Πειραιώς Σεραφείμ: «Όλο αυτό είναι ένα θαύμα»

 

 

Πολλά χαμόγελα και έντονα συναισθήματα χαράς και αισιοδοξίας σκόρπισαν τα παιδιά του Βρεφονηπιακού Σταθμού, του Παιδικού Σταθμού και του Νηπιαγωγείου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς τη Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026 κατά τη διάρκεια της γιορτής λήξης για τη φετινή χρονιά 2025 – 2026.

Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε για ακόμα μία χρονιά στο Δημοτικό Θέατρο Αγίου Ιωάννου Ρέντη «Μίκης Θεοδωράκης» και το θέμα που επέλεξαν να παρουσιάσουν τα παιδιά φέτος ήταν ένα μεγάλο αφιέρωμα στην πανέμορφη Κρήτη.

Στη χαρά των παιδιών βρέθηκε, όπως πάντα, ο πνευματικός μας πατέρας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, πλαισιούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τον Δήμαρχο Νίκαιας – Αγίου Ιωάννου Ρέντη Κωνσταντίνο Μαραγκάκη, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Ερμιονίδος και Τροιζηνίας, Πρωτοπρεσβύτερο Ακίνδυνο Δαρδανό, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου και τον εκπρόσωπο του Δημάρχου Πειραιά Γιάννη Μώραλη, Αντιδήμαρχο Γρηγόρη Καψοκόλη.

Την εκδήλωση άνοιξε, εμφανώς συγκινημένη, η Διοικητική Διευθύντρια κα Μαρία Στεργίου – Καψοκόλη, η οποία στον σύντομο απολογισμό της σχολικής χρονιάς που ολοκληρώθηκε, είχε την ευκαιρία να ευχαριστήσει τους γονείς και κηδεμόνες των παιδιών τόσο για την παρουσία τους, όσο και για την εμπιστοσύνη που δείχνουν στα πρόσωπα του εκπαιδευτικού, διοικητικού και βοηθητικού προσωπικού τα οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε, αποτελούν την προέκταση κάθε οικογένειας ξεχωριστά.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος παρέδωσε στα παιδιά του Νηπιαγωγείου τα αναμνηστικά ενθύμια από την αποφοίτησή τους, μιας και από του χρόνου θα βρεθούν στα «μεγάλα θρανία» της Α΄ τάξης του Δημοτικού.

Αμέσως μετά, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφείμ στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, ο Πνευματικός Υπεύθυνος των Εκπαιδευτηρίων μας Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Βουρλάκος, πλαισιούμενος από τους Διευθυντές και Υπευθύνους των Εκπαιδευτηρίων, πρόσφερε εκ μέρους όλων ένα Αρχιερατικό μπαστούνι, ως ένδειξη υιικής αγάπης και σεβασμού, ευχόμενοι στον Σεβασμιώτατο ο Πανάγιος Θεός μας να τον χαρίζει για πολλά ακόμα χρόνια στην Εκκλησία Του και να καθοδηγεί το ποίμνιό του προς τη σωτηρία.

Με εμφανή συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος σημείωσε για μία ακόμη φορά πως «ο στέφανος κάθε Επισκόπου είναι τα παιδιά του», εκφράζοντας παράλληλα την άπειρη ευγνωμοσύνη του «στον Πανάγιο Θεό για αυτή τη μεγάλη δωρεά και ευλογία που μου χαρίζει να είμαι ‘’εις τύπον και τόπον’’ του Κυρίου μας, πατέρας των παιδιών του Θεού».

Επανέλαβε πως «στην Εκκλησία μας δεν υπάρχει χώρος για απολογισμό έργου. Ό,τι κάνουμε είναι δική Του δωρεά. Ό,τι προσφέρουμε είναι απαύγασμα της δικής Του αγάπης. Σε Εκείνον αναφέρονται τα πάντα, Εκείνος είναι ο οδηγός της ζωής μας και βέβαια Εκείνος είναι ο συνδημιουργός μαζί μας στο έργο της υπάρξεως».

Στου Βοσπόρου τ’ αγιονέρια - Γέρων Δαμασκηνός

 

Αυτά είναι τα υλικά με τα οποία χτίζεται ο Παράδεισος.

  

Ο Παράδεισος,δεν αγοράζεται με πλούτη, ούτε κερδίζεται με εγωιστική περηφάνια. Κερδίζεται με την αγάπη σε δράση. Κάθε φορά που σκύβεις πάνω από τον πόνο του άλλου, ο Παράδεισος κάνει χώρο μέσα σου. 

Και τελικά, η πλαστική σακούλα που έδωσες σε εκείνο το παγκάκι, γίνεται το πιο φωτεινό σου εισιτήριο για την αιωνιότητα.

Ας αναρωτηθούμε πόσα εισιτήρια έχουμε χάσει ! Εναν άστεγο στο παγκάκι, έναν ηλικιωμένο που νιώθει μόνος, κάποιον που πεινάει ή περνάει μια δύσκολη στιγμή, ο θάλαμος του νοσοκομείου που αποφεύγουμε, επειδή μας θυμίζει τη δική μας θνητότητα και μας προκαλεί δυσφορία. 

Τα «εισιτήρια» δεν εξαντλούνται. Κάθε νέα μέρα φέρνει μαζί της νέες ευκαιρίες στους δρόμους, στα νοσοκομεία, στα ίδια μας τα σπίτια.

H Θεολογία του Θανάτου του Θεού

 

Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου
Αναπληρωτή Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ

---

Στα μέσα του 20ού αιώνα ο δυτικός κόσμος βρέθηκε αντιμέτωπος με βαθιές πολιτισμικές και πνευματικές ανακατατάξεις.

Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, η ραγδαία πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας, η αμφισβήτηση των παραδοσιακών θεσμών και η αυξανόμενη εκκοσμίκευση διαμόρφωσαν ένα νέο περιβάλλον, μέσα στο οποίο οι παλαιές θρησκευτικές βεβαιότητες άρχισαν να χάνουν την ισχύ τους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα εμφανίστηκε η λεγόμενη «Θεολογία του Θανάτου του Θεού» (Death of God Theology), ένα από τα πλέον συζητημένα και αμφιλεγόμενα ρεύματα της σύγχρονης δυτικής θεολογίας.

Αποτέλεσε ένα ριζοσπαστικό ρεύμα της αμερικανικής προτεσταντικής θεολογίας που γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση τη δεκαετία του 1960 και εξής όταν η εκκοσμίκευση, η αμφισβήτηση της μεταφυσικής και η εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη πρόοδο κυριαρχούσαν σε μεγάλο μέρος της δυτικής διανόησης.( J.Rohls, Protestantische Theologie der Neuzeit II. Das 20. Jahrhundert, 1997. Ph. David, Der Tod Gottes als  Lebensgefühl der Moderne,  2023).

Ο ονομασία της προκάλεσε σοκ, καθώς έδινε την εντύπωση ότι οι εκπρόσωποί της διακήρυσσαν την ανυπαρξία του Θεού.

Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από αυτούς δεν ενδιαφέρονταν πρωτίστως να αποδείξουν ότι ο Θεός δεν υπάρχει, αλλά να εξετάσουν τι σημαίνει να μιλά κανείς για τον Θεό σε μια κοινωνία όπου οι παραδοσιακές μορφές πίστης φαίνονταν να έχουν χάσει την επιρροή τους.

Επηρεασμένοι από τη Νιτσεϊκή θέση περί του «θανάτου του Θεού», ως διαπίστωση της κατάρρευσης των μεταφυσικών και ηθικών θεμελίων της Δύσης και από τη μεταπολεμική κρίση της θρησκευτικής αυθεντίας, οι κύριοι εκπρόσωποί της υποστήριξαν ότι ο παραδοσιακός, υπερβατικός Θεός της κλασικής Θεολογίας έχει χάσει την αποδοχή και την πειστικότητα στη συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου.

Η θέση αυτή δεν ταυτιζόταν κατ’ ανάγκην με τον αθεϊσμό, μια μομφή που διατυπώθηκε εναντίον τους, αλλά με προτάσεις επαναδιατύπωσης της χριστιανικής πίστης. 

Οι περισσότερες δημοσιεύσεις των εκπροσώπων της είχαν εκλαϊκευμένο χαρακτήρα και απευθύνονταν σε ένα ευρύτερο κοινό.

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Μέγας καὶ Θεοφόρος

 

Ὁ Ὅσιος καὶ Θεοφόρος Πατέρας μας Παΐσιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ἀπὸ γονεῖς εὔπορους, ἐνάρετους καὶ εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς καὶ ἄκμασε κατὰ τὸ β’ ἥμισυ τοῦ 4^ου αἰῶνος μ.Χ. 

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ πατρός του, νέος ἀκόμη στὴν ἡλικία, ὑπὸ θείου ζήλου κινούμενος, ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ κατέφυγε στὴν ἔρημο, ὅπου ἔγινε μαθητὴς τοῦ περιώνυμου ἐρημίτου ἀσκητοῦ Παμβὼ († 18 Ἰουλίου), ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ ὁποίου προέκοψε σὲ ὅλες τὶς ἀρετὲς καὶ τὴ βαθιὰ γνώση τῆς Ἁγίας Γραφῆς. 

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ διδασκάλου του, έπιθυμῶν πλέον ἥσυχη καὶ ἐρημικὴ ζωή, γιὰ αὐστηρότερη ἄσκηση, κατέφυγε στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἐρήμου, ὅπου ἐγνωρίσθηκε καὶ συνδέθηκε διὰ στενοτάτης φιλίας μετὰ τοῦ ἐπίσης μεγάλου ἀσκητοῦ Ὁσίου Παύλου († 15 Ἰανουαρίου). 

Ἡ φήμη τῆς ἁγιότητός του ἄρχισε ταχέως νὰ διαδίδεται, πολλοὶ δὲ πιστοὶ προσέτρεχαν πρὸς αὐτόν, ἐξαιτοῦντες τὴν εὐλογία καὶ τοὺς σοφοὺς παρηγορητικοὺς λόγους του. 

Γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάσθηκε Μέγας. Γέροντας πλέον, μετὰ ἀπὸ παρακκλήσεις πολλῶν ἀδελφῶν, ἐγκατέλειψε τὴν ἔρημο καὶ ἐγκατασταθεὶς πλησίον κατοικημένων τόπων ἐδίδασκε καὶ ἐνουθετοῦσε τὰ πρὸς αὐτὸν προσερχόμενα πλήθη τῶν πιστῶν.

Καλημέρα!

  

Απολαύστε τη μέρα που ξημέρωσε.
Κάντε χώρο στην ψυχή σας,

Η αγριέλαιος και η καλλιέλαιος

 

 

του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

---

Στήν ὕπαιθρο παρουσιάζονται τόσον ἡ ἀγριέλαιος ὅσον καί ἡ καλλιέλαιος. Καί τήν μέν ἀγριέλαιο τήν κόπτουμε ἕνεκεν τῆς ἀγρίας καταστάσεώς της καί ὡς μή ἀποδίδουσα καρπούς, τήν δέ καλλιέλαιο τήν φροντίζουμε καί καλλιεργοῦμε, ὅσον τό δυνατόν περισσότερον, προκειμένου νά φέρει πολύν καρπόν καί καλόν. Αὐτή εἶναι μία εἰκόνα ἀπό τήν φύση.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος αὐτή τήν εἰκόνα ἔρχεται καί τήν χρησιμοποιεῖ στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του, στό 11ο κεφάλαιο, ὅταν θέλει νά μιλήσει γιά τήν ἀπιστία, τήν ἀπείθεια καί ἀνυπακοή στό Θεό καί στίς ἐντολές Του ἀπό τό ἕνα μέρος καί γιά τήν πίστη, τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐσέβεια ἀπό τό ἄλλο μέρος.

Παρομοίασε τούς Ἰσραηλῖτες μέ τήν καλλιέλαιο, πού, ὅμως, μερικοί κλάδοι της, ἕνεκα τῆς ἀπιστίας τους, κόπηκαν ἀπό τόν καλό κορμό καί ἀπεσπάσθησαν καί πετάχθηκαν.

Ἔπειτα, παρομοίασε τούς εἰδωλολάτρες, πού δέν εἶχαν γνώση περί τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἀγριέλαιο. Ὅμως, ὅταν αὐτοί γνώρισαν τόν Ἕνα καί ἀληθινό Θεό, ἐκεντρώθησαν στή θέση τῶν ἀποκοπέντων κλάδων καί συνεδέθησαν μέ τήν καλλιέλαιο καί ἔφεραν καλούς καρπούς.

Τονίζει δέ ὁ Ἀπόστολος ὅτι πάντοτε ὑπάρχει αὐτή ἡ δυνατότητα ἐγκεντρισμοῦ, δηλαδή ἡ δυνατότητα τῆς ἐπανόδου ἀπό τήν ἀπιστία στή πίστη, ἡ δυνατότητα νά καταστεῖ ἡ ἀγριέλαιος καλλιέλαιος, νά παύσει ἡ ἀγριότητα τῆς ἁμαρτίας καί νά ἐπέλθει τό ἥμερον τῆς ἀρετῆς.

Ὁ Θεός, ἕνεκα τοῦ πλούτου τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεώς Του, ἔχει πολλούς τρόπους νά ἐπαναφέρει καί πάλιν τόν παρεκτραπέντα ἄνθρωπο στήν ὁδό τῆς σωτηρίας.

Καί θαυμάσια κλείνει τό κεφάλαιο αὐτό ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὑπογραμμίζοντας: «τίς γάρ ἔγνω νοῦν Κυρίου; ἤ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;... ὅτι ἐξ αὐτοῦ καί δι' αὐτοῦ καί εἰς αὐτόν τά πάντα» (Ρωμ. 11, 34-35).

*

Στούς δυσχειμέρους, ἐξ ἐπόψεως πνευματικῆς, καιρούς, ὅπου ζοῦμε καί ὑπό τήν ἐπήρεια φθοροποιῶν ἰδεολογιῶν καί ἐξαγριωμένων ἀνθρωπίνων παθῶν, αἰσθανόμεθα ὅτι ὑπάρχει καί ἡ ἀγριέλαιος καί ἡ καλλιέλαιος.

Πρόκειται γιά μία πραγματικότητα. Σκληρή πραγματικότητα. Παρατηροῦμε τό πνεῦμα νά σβέννυται, τά πάθη τῆς ἀτιμίας νά προβάλλονται, τό φρόνημα τῆς σαρκός νά ἐπικρατεῖ, ἡ κατάργηση τοῦ πνευματικοῦ νόμου νά ἐπιβάλλεται, τό μῖσος ν' ἀντικαθιστᾶ τήν ἀγάπη.

Τότε που ήμασταν παιδιά

 

Δεν ήταν ένα καλοκαίρι. Ήταν όλα τα καλοκαίρια μαζί, κολλημένα μεταξύ τους από αντηλιακό, αλάτι και χώμα.

Ξυπνούσες από τις φωνές, όχι από ξυπνητήρι. Η γιαγιά πότιζε ήδη τις βουκαμβίλιες με το πράσινο λάστιχο. Το νερό έκανε τόξο και έβρεχε τις πλάκες της αυλής, και η μυρωδιά του βρεγμένου τσιμέντου ανακατευόταν με τον καφέ. Εσύ φορούσες ήδη το μαγιό σου από τις οκτώ το πρωί.

Κατεβαίναμε στη θάλασσα ξυπόλητοι, με μια φέτα καρπούζι στο χέρι. Γυρνούσαμε στις δύο, με τα μαλλιά άσπρα από το αλάτι, τα γόνατα γρατζουνισμένα από τα βράχια, και την πείνα να ουρλιάζει. Η μάνα φώναζε "πλυθείτε έξω", γιατί μέσα είχε μόλις σφουγγαρίσει.

Το λάστιχο ήταν πάντα κουλουριασμένο δίπλα στη βρύση, δίπλα στην ελιά στη γλάστρα. Το ξετύλιγε ο μεγαλύτερος, συνήθως ο ξάδερφος. Το πρώτο νερό έκαιγε. Το αφήναμε να τρέξει στο χώμα μέχρι να κρυώσει. Μετά μπαίναμε στη σειρά.

Ο ένας έπλενε τον άλλον. Πόδια, πλάτη, κεφάλι. Φωνές, γέλια, το νερό πεταγόταν πάνω στις γάτες, στα λουλούδια, στα σανδάλια που είχαμε πετάξει όπου βρήκαμε. Πίσω μας το σπίτι άσπρο με τα μπλε παντζούρια, μπροστά μας το πέλαγος ολόκληρο, και δύο ιστιοφόρα που δεν τα ζήλευε κανείς γιατί εμείς είχαμε ήδη τα πάντα και μετά, η δίψα, δεν πηγαίναμε μέσα να πιούμε νερό. 

Μία διαφορετική ιστορία!

  

Το 1993, μια βολή από κυνηγετικό όπλο κατέστρεψε το φτερό της Μαλένα, ενός λευκού πελαργού, που από εκείνη τη μέρα δεν μπορούσε πλέον να πετάξει. Ενώ οι άλλοι πελαργοί μετανάστευαν στην Αφρική, εκείνη έμεινε στο Μπρόντσκι Βάρος, ένα μικρό χωριό στην ανατολική Κροατία. Τη φρόντιζε ο Στιέπαν Βόκιτς, ένας συνταξιούχος που της έφτιαξε καταφύγιο, την τάιζε και τη βοήθησε να επιβιώσει στους πιο σκληρούς χειμώνες.

Όμως αυτό που συνέβη τα επόμενα χρόνια είναι αυτό που έκανε την ιστορία γνωστή σε όλο τον κόσμο. Κάθε άνοιξη, ο Κλέπεταν, το ταίρι της, επέστρεφε πιστά κοντά της αφού περνούσε τον χειμώνα στη Νότια Αφρική. 

Ένα ταξίδι περίπου 13.000 χιλιομέτρων μέσα από την Αφρική, τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, που κατέληγε πάντα στο ίδιο μέρος: στη στέγη όπου η Μαλένα τον περίμενε.

Το Μυστικό ενός Ευλογημένου Γάμου κατά τον Άγιο Παΐσιο

 

«Να αγαπάς την γυναίκα σου πιο πολύ από τον εαυτόν σου. Με έργα, όχι με λόγια. Και να μην της μιλάς ποτέ άσχημα, γιατί καμιά φορά η γλώσσα σκοτώνει και καταστρέφει την αγάπη...»

✠ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μέσα σε λίγες μόνο λέξεις, ο Άγιος Παΐσιος αποκαλύπτει ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά του ευλογημένου γάμου.

Στον κόσμο μας, πολλοί μιλούν για την αγάπη.

Γράφουν γι’ αυτήν.

Τραγουδούν γι’ αυτήν.

Υπόσχονται αγάπη.

Ο Άγιος όμως μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή αγάπη δεν αποδεικνύεται με λόγια.

Αποδεικνύεται με έργα.

Με τη θυσία.

Με την υπομονή.

Με την κατανόηση.

Με τη συγχώρεση.

Με τις μικρές καθημερινές πράξεις που ίσως δεν τις βλέπει κανείς, αλλά τις βλέπει ο Θεός.

Ο Χριστός δεν μας αγάπησε με λόγια μόνο.

Μας αγάπησε ανεβαίνοντας στον Σταυρό.

Και κάθε χριστιανικός γάμος καλείται να γίνει μια μικρή εικόνα αυτής της θυσιαστικής αγάπης.

Ο Άγιος δεν λέει απλώς να αγαπάς τη γυναίκα σου.

Λέει να την αγαπάς πιο πολύ από τον εαυτό σου. 

Αυτό είναι το πνεύμα του Ευαγγελίου.

Να βάζεις τον άλλον πάνω από το εγώ σου.

Να σκέφτεσαι πρώτα τη χαρά του.

Την ειρήνη του.

Την ψυχή του.

Ο Πειραιώς Σεραφείμ στην βράβευση της γυναικείας ομάδας πόλο του Ολυμπιακού

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ παρέστη χθες Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026 στην τελετή βράβευσης, από τον Δήμο Πειραιά και το Δήμαρχο Γιάννη Μώραλη, των Πρωταθλητριών Ευρώπης της γυναικείας ομάδας υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού, η οποία κατέκτησε το Champions League 2026.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, παρουσία του Προέδρου της ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Βαγγέλη Μαρινάκη, Μεγάλου Ευεργέτη της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Στην εκδήλωση παρέστησαν ο Περιφερειάρχης Αττικής Νίκος Χαρδαλιάς, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής Ισίδωρος Κούβελος, ο Αντιπρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός Κώστας Καραπαπάς, ο Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου Alter Ego Media Γιάννης Βρέντζος, η Διευθύνουσα Σύμβουλος της ΠΑΕ Ολυμπιακός Εύη Κουτσαφτάκη, ο Πρόεδρος του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού Μιχάλης Κουντούρης, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι καθώς και εκπρόσωποι φορέων της πόλης.

Στον σύντομο χαιρετισμό του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ σημείωσε πως «Πειραιάς και Ολυμπιακός είναι δύο σύμφυτες έννοιες, ενωμένες αδιάρρηκτα και αυτή η ενότητά τους σηματοδοτεί τις αξίες της ζωής». «Υπερβαίνουμε κάθε είδους ανθρώπινη μικρότητα και γινόμαστε πρόσωπα Θεοειδή, πραγματώνοντας το σκοπό της ζωής μας, που είναι τα ύψη, οι αξίες, οι αρετές», συμπλήρωσε.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο υπέροχο ιδεώδες του αθλητισμού, ενώ απευθυνόμενος προς τις παίκτριες της ομάδος κατέθεσε την ευγνωμοσύνη του «για αυτή τη μεγάλη προσφορά που κάνατε στην πατρίδα, στην πόλη του Πειραιά, στις οικογένειές σας», όπως χαρακτηριστικά είπε.

«Θα ήθελα να καταθέσω το δέος μου, γιατί αντιλαμβάνομαι πόσο κόπο, πόση δουλειά, πόση προσπάθεια, πόσο αληθινό έρωτα για τα ύψη της ανθρώπινης ποιότητος καταθέσατε για να έχετε αυτή τη μεγάλη τιμή και διάκριση να αγωνιστείτε με τα ιδεώδη της Ελλάδος που είναι ο ανθρωπισμός, η ανθρώπινη ποιότητα, το μεγαλείο της ανθρώπινης αλήθειας. Σας συγχαίρω από τα βάθη της καρδιάς μου και σας ευγνωμονώ», τόνισε ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι είναι «πρεσβευτές αυτού του πολιτισμού που άνθισε σε αυτόν τον τόπο. Ενός πολιτισμού που δεν αντιμάχεται τον άλλον, που αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως και που υψώνει τα ιδεώδη του ανθρωπίνου προσώπου».

«Πάντα στα ύψη και μαζί με τα μεγάλα αυτά τρόπαια, εύχομαι να έχετε και κάθε δύναμη και Ευλογία στη ζωή σας», είπε καταλήγοντας ο Σεβασμιώτατος.

Η καλή κόρη και η κακούργα πεθερά - Μιλάει ο γ. Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

 

Δύναμη είναι να ταπεινωθεις.

  

Δύναμη είναι να ταπεινωθεις.
Δεν είναι να στήσεις το δικό σου θέλημα και τον εαυτό σου.

Δυνατός δεν είναι αυτός ο οποίος "καπακώνει" τον άλλο αλλά αυτός ο οποίος υποχωρεί για την αγάπη του αδελφού του και αφήνει τον άλλο να τον νικήσει...

Δυνατός είναι αυτός ο οποίος άφησε τον άλλο που ήθελε να τον νικήσει, να τον νικήσει! Να φανεί ο άλλος εξυπνότερος, να φανεί ο άλλος συνετότερος...

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ…

 

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται μερικοί άνθρωποι να έχουν γνώμη για όλους και για όλα.
Να ξέρουν τι πρέπει να κάνει ο ένας, πώς πρέπει να μιλήσει ο άλλος, πώς πρέπει να φερθεί ο τρίτος, τι λάθος έκανε ο διπλανός τους, τι δεν κατάλαβε ο αδελφός τους, τι έπρεπε να είχε αποφύγει κάποιος άλλος.

Για όλους έχουν απαντήσεις.
Για όλους έχουν συμβουλές.
Για όλους έχουν κρίση.
Για όλους έχουν αυστηρότητα.

Μα όταν έρθει η ώρα να κοιτάξουν τον εαυτό τους, τότε ξαφνικά όλα αλλάζουν.
Εκεί που για τους άλλους είναι αυστηροί, για τον εαυτό τους γίνονται επιεικείς.
Εκεί που για τους άλλους ζητούν συνέπεια, για τον εαυτό τους βρίσκουν δικαιολογίες.
Εκεί που για τους άλλους μιλούν για ήθος, για τον εαυτό τους ζητούν κατανόηση.

Και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα στην ψυχή του ανθρώπου.
Να βλέπει καθαρά τα λάθη των άλλων και να μη βλέπει τα δικά του.
Να ζητά από τους άλλους αλήθεια, ενώ ο ίδιος ζει μέσα σε δικαιολογίες.
Να απαιτεί από τους άλλους σεβασμό, ενώ ο ίδιος πληγώνει.
Να μιλά για αγάπη, ενώ η καρδιά του είναι γεμάτη εγωισμό.

Ο άνθρωπος που πραγματικά έχει πνευματική καλλιέργεια δεν βιάζεται να κρίνει.
Δεν παριστάνει τον δάσκαλο σε όλους.
Δεν κάνει τον έξυπνο πάνω στις πληγές των άλλων.
Δεν χρησιμοποιεί την αλήθεια σαν πέτρα για να χτυπήσει, αλλά σαν φάρμακο για να θεραπεύσει.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να βοηθάς έναν άνθρωπο με αγάπη και άλλο να τον μειώνεις με το πρόσχημα της αλήθειας.
Άλλο πράγμα είναι να συμβουλεύεις ταπεινά και άλλο να υψώνεις τον εαυτό σου πάνω από τους άλλους.
Άλλο πράγμα είναι να λες έναν λόγο φωτισμένο και άλλο να μιλάς για να φανείς ανώτερος.

Ο Χριστός δεν μας ζήτησε να γίνουμε εισαγγελείς των αδελφών μας.
Δεν μας ζήτησε να στεκόμαστε απέναντι από τον άλλον με το δάχτυλο σηκωμένο.
Δεν μας ζήτησε να μετράμε τις πτώσεις των άλλων και να ξεχνάμε τις δικές μας.

Ὁ Ἅγιος Λεόντιος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Ὕπατος καὶ Θεόδουλος μαρτυρήσαντες

 

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Λεόντιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Βεσπασιανοῦ (69 – 79 π.Χ.). Καταταγεὶς στὸ στράτευμα, διακρινόταν γιὰ τὸρ ρωμαλέο καὶ μεγαλοπρεπὲς παράστημα, τὴ γεναιότητα καὶ ἀνδρεία του. 

Ἕνεκα τῶν ἀρετῶν του ἀνῆλθε ταχέως τὶς στρατιωτικὲς βαθμίδες, γενόμενος στρατηγός. Διορισθεὶς στὴν Ἀφρική, διένεμε ἄφθονα ἀπὸ τὰ στρατιωτικὰ σιτηρέσια στοὺς φτωχοὺς Χριστιανούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων συγκαταλέγετο καὶ ὁ ἴδιος, λατρεύων τὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό. 

Τὸ γεγονὸς τοῦτο πληροφορηθεὶς ὁ ἡγεμόνας τῆς Φοινίκης Ἀδριανός, ἀπέστειλε τὸν τριβοῦνο Ὕπατο μὲ δύο στρατιῶτες γιὰ νὰ συλλάβουν τὸν Λεόντιο καὶ τὸν ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του. Αὐτοί, ἀφοῦ ἦλθαν καὶ συναναστράφησαν μετὰ τοῦ Λεοντίου, ἐπείσθησαν ἀπὸ τοὺς λόγους του καὶ ἀσπάσθησαν τὸ Χριστιανισμό, καὶ ὁ Ὕπατος καὶ ὁ ἕνας ἐκ τῶν στρατιωτῶν, ὁ Θεόδουλος. 

Μαθόντες τὰ γενόμενα οἱ εἰδωλολάτρες, εἰδοποίησαν τὸν Ἀδριανό, ὁ ὁποῖος, ἀφιχθεὶς ἐκ Φοινίκης στὴν Τρίπολη, διέταξε τὴν σύλληψη αὐτῶν καὶ τὴν ἐνώπιόν του προσαγωγή τους. 

Καὶ τοὺς μὲν Ὕπατο καὶ Θεόδουλο, ἀφοῦ ἤλεγξε  γιὰ τὴν ἀνυπακοή τους, ἀποκεφάλισε, τὸν δὲ Λεόντιο, ἀφοῦ μάταια προσπάθησε νὰ ἐπαναφέρει στὴν εἰδωλολατρία, διέταξε νὰ τὸν μαστιγώσουν ἀνηλεῶς, νὰ τὸν κρεμάσουν καὶ νὰ καταξεσχίσουν τὶς σάρκες διὰ σιδηρῶν ὀνύχων καὶ νὰ τὸν ἐγκλείσουν στὴ φυλακή.