Καλο ξημέρωμα.

 

 

Μπορεί να μην τα φτάσουμε ποτέ…

Μην κουβαλάς μέσα σου το βάρος της εκδίκησης.

  

Το μάθημα που παίρνουμε από τον λάθος άνθρωπο, πολλές φορές, είναι πιο πολύτιμο ακόμη και από την αγάπη του σωστού ανθρώπου.

Ο σωστός άνθρωπος μας μαθαίνει τι σημαίνει να αγαπάμε· ο λάθος άνθρωπος μας μαθαίνει πώς να μην χάνουμε ποτέ ξανά τον εαυτό μας.

Η δύσκολη περίοδος που περνάς σήμερα κάποτε θα γίνει παρελθόν.
Ο πόνος που τώρα μοιάζει ατελείωτος μια μέρα μπορεί να γίνει η σοφία που θα σε κάνει πιο δυνατό.

Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας όχι για να μείνουν, αλλά για να μας ανοίξουν τα μάτια.
Κάποιες σχέσεις δεν έρχονται για να μας ολοκληρώσουν, αλλά για να μας θυμίσουν την αξία μας.

Γι’ αυτό μην θεωρείς τη σημερινή σου δυσκολία ως το τέλος.
Ο χρόνος αλλάζει τα πάντα· τους ανθρώπους, τις καταστάσεις και τις αποστάσεις.

Και στο τέλος υπάρχει μια αλήθεια από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει:

Ο καθένας, αργά ή γρήγορα, γεύεται τους καρπούς των πράξεών του.

Καλό μεσημέρι!

  

 

Όποιος ακολουθεί το μονοπάτι της αλήθειας,

Σουμέλα λεν την Παναγιά | Μελίνα Ασλανίδου, Κωνσταντίνος και Ματθαίος Τσαχουρίδης

 

Ο Χριστός απαιτεί τα πάντα,την πλήρη αφοσίωση στο Πρόσωπο Του.

  

Ο Κύριος μας ,ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατέρα, παρέδωσε τον παλαιό Νόμο στον Προφήτη Μωϋσή , όταν ο λαός του Ισραήλ περιπλανιόταν στην έρημο. 

Ήταν ένας νόμος δικαιοσύνης και ηθικής τελειότητας, ο οποίος δόθηκε σε μια εποχή απομάκρυνσης των ανθρώπων από κάθε αίσθημα δικαίου και ανθρωπισμού. 

Κυρίως ο Νόμος εστίαζε στην λατρεία του ενός αποκεκαλυμμένου Θεού, στις σχέσεις ανεκτικότητας και σεβασμού του πλησίον και σε διάφορες τυπικές διατάξεις λατρευτικής και εξωτερικής καθαρότητας. Οι Ιουδαίοι πίστευαν ότι οποιος τηρεί τις εντολές και τις διατάξεις είναι καθαρός και άγιος και θα γίνει κληρονόμος της Βασιλείας του Θεού.

Ήταν αρκετός όμως ο Νόμος του Μωϋσέως να κληροδοτήσει αιώνια Ζωή και απόλυτη αποκάλυψη και οδό σωτηρίας; Όχι! Και γι'αυτό ο Νομοθέτης έλαβε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσα μας και μας αποκαλύφθηκε ο ίδιος ως οδός και αλήθεια και Ζωή. Και συμπλήρωσε τον παλαιό Νόμο με το λαμπρό μήνυμα του Ευαγγελίου, αλλά κυρίως με αυτά τα οποία οικονόμησε και έκανε για μας. Τα Πάθη,την Ανάσταση, την Ανάληψη Του. 

Ο Παλαιός Νόμος ήταν σκιές και προτυπώσεις και όχι το Φως. Ποιές ήταν οι εντολές; Να προσκυνάς έναν μοναδικό Θεό, να μην κλέβεις, να μη μοιχεύεις,να μη φονεύσεις, να μην ψεύδεσαι, να τιμάς τους γονείς σου. Οι Φαρισαίοι πρόσθεταν σε όλα αυτά και ορισμένες μάταιες και ανόητες διατάξεις το τύπου : να πλένεις τα χέρια σου πριν το φαγητό και να μην μεταφέρεις ούτε βελόνα πάνω σου την ημέρα της αργίας και άλλα υποκριτικά. 

Όμως κανείς δεν κέρδισε την αιώνια Ζωή επειδή δεν υπήρξε ειδωλολάτρης ή επειδή δεν έκλεψε, δεν σκότωσε,δεν μοίχεψε, δεν είπε ψέματα, δεν τίμησε τους γονείς του. Αυτά είναι φυσικά ηθικά καθήκοντα τα οποία τηρούν και οι αμαρτωλοί και οι άθρησκοι,αν έχουν συνείδηση.

Το κενό της αυτάρκειας και ο θησαυρός της Βασιλείας.

  

Ο Χριστός δεν ζητά απλώς μια εξωτερική θυσία, αλλά φανερώνει 

ό,τι κρατά την καρδιά δεμένη μακριά από τη Βασιλεία. 

«Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου 

τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς» (Μτ. 19,21).

Η αυτάρκεια μπορεί να γεμίζει τα χέρια, αλλά να αφήνει άδεια την καρδιά.

ΕΝΟΣ ΔΕ ΕΣΤΙ ΧΡΕΙΑ

 

 

“Ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά·  ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς” (Λουκ. 10, 42)

Αποκρίθηκε τότε ο Κύριος και της είπε: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνιάς  για πολλά,  ενώ για ένα πράγμα υπάρχει ανάγκη. Η Μαρία, πράγματι, διάλεξε την αγαθή μερίδα, που δε θα της αφαιρεθεί»

    “Ενός δε έστι χρεία”, λέει ο Χριστός στην Μάρθα, την αδερφή του Λαζάρου, όταν εκείνη διαμαρτύρεται, διότι η αδερφή της Μαρία δεν βοηθά στην προετοιμασία της δοχής, της φιλοξενίας, της τράπεζας που η Μάρθα από την καρδιά της ήθελε να παραθέσει στον Ιησού και τους μαθητές Του. 

Και ο Κύριος, χωρίς να αρνείται την αγάπη της Μάρθας, της υποδεικνύει ότι δεν είναι η τροφή με την οποία ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή του, αλλά το να χορτάσει η καρδιά του με τον λόγο του Θεού, επιζητώντας, αφήνοντας παραπίσω κάθε τι άλλο, ακούγοντας και ζώντας τη χαρά και τη χάρη.
    “Ενός δε έστι χρεία”. Και η χρεία είναι η κοινωνία με τον Χριστό, η σχέση μαζί Του, που κάνει τον άνθρωπο να αγαπά, να φωτίζεται, να γνωρίζει γιατί ζει, να μη φοβάται το κακό, την αμαρτία, τον θάνατο, αλλά να χαίρεται γιατί είναι παιδί του Θεού.
    “Ενός δε έστι χρεία”. Αυτό έζησε η Κυρία Θεοτόκος. Από την πρώτη στιγμή της ζωής της αφιερώθηκε στον Θεό. Μεγάλωσε στον ναό. Εμπιστεύθηκε την ύπαρξή της διά της προσευχής και της αφιερώσεως στον Κύριο και όταν κλήθηκε να ζήσει εν τω κόσμω, στο σπίτι του Ιωσήφ στη Ναζαρέτ, εκεί είπε το μεγάλο ΝΑΙ στον ευαγγελισμό του ουρανού. Και έφερε στον κόσμο τον Χριστό και συνοδοιπόρησε με τον Χριστό μέχρις Σταυρού, Ταφής, Αναστάσεως. 

Η Απόδοση της Κοίμησης της Θεοτόκου.

  

Απόδοσις» στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει την ολοκλήρωση μιας μεγάλης χριστιανικής εορτής που ξεκίνησε πριν από οκτώ ημέρες.
Είναι συνήθεια που παρέλαβαν οι Χριστιανοί από τους Ιουδαίους.
Κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου γιορτάζεται η Απόδοση της Κοίμησης της Θεοτόκου και η Εκκλησία κλείνει με την ίδια πανηγυρική διάθεση την Κοίμηση και τη Μετάσταση της Παναγίας, που τιμάται την 15 Αυγούστου.

Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος ὁ Μάρτυρας Ἐπίσκοπος Σιρμίου

 

 

Ἡ ζωὴ τοῦ ὑπῆρξε ἀνάλογη μὲ τὴ θερμὴ πίστη του πρὸς τὸν Χριστό. Ἦταν ἐπίσκοπος Σιρμίου, πρωτεύουσας τῆς Παννονίας. 

Σὰν ποιμενάρχης ἦταν ἁγνός, δραστήριος, γεμάτος εἰλικρινὴ ἀγάπη γιὰ τὸ ποίμνιό του, τὸ ὁποῖο τόσο πολὺ ἀγαποῦσε, ὥστε ἦταν ἀποφασισμένος νὰ δώσει καὶ τὴν ζωή του γι’ αὐτό, σὰν γνήσιος μιμητὴς τοῦ ἀρχιποιμένα Χριστοῦ, ποὺ εἶπε: «ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων». 

Δηλαδή, ὁ καλὸς ποιμένας παραδίδει τὴν ζωή του γιὰ νὰ ἀπομακρύνει κάθε κίνδυνο ἀπὸ τὰ πρόβατά του καὶ γιὰ νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴ ζωή τους.

Ἀργότερα, ὁ Εἰρηναῖος καταγγέλθηκε στὸν ἡγεμόνα τῆς πόλης ὅτι παρέσυρε στὴ θρησκεία τοῦ Ἰησοῦ εἰδωλολάτρες. 

Τότε συνελήφθη καί, ὅταν ὁ ἡγεμόνας Πρόβος τὸν ρώτησε ἂν ἀληθεύει αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο τὸν κατηγοροῦν, αὐτὸς ἀντὶ ἄλλης ἀπαντήσεως προσευχήθηκε μπροστά του.

Καλημέρα!

  

 

Έλα κυρά μου Παναγιά,
με αναμένα τα κεριά.

Καλη σας νύχτα!

 

 

Δεν είναι πάντα μια μεγάλη προσευχή που φτάνει στον ουρανό...

Μερικές φορές αρκούν δύο λέξεις, ειπωμένες με όλη σου την ψυχή...

"Παναγία μου..."  

Δεν φταίει η πηγή!

 

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (ΙΒ΄ Ματθαίου)

 

 

Ουράνια κατάκτηση

«απήλθε λυπούμενος»

Το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού κήρυσσε ο Ιησούς Χριστός σε περιοδείες που έκανε και ερχόταν σε επικοινωνία με το λαό «διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και θεραπεύων πάσαν νόσον». Όπου μιλούσε όλοι συναρπάζονταν από το λόγο του και τον άκουαν με ιδιαίτερο θαυμασμό. 

Τον πλησίαζαν πονεμένοι άνθρωποι για να θεραπεύσει ασθενείς τους ή για να συζητήσουν μαζί Του ζητήματα που τους απασχολούσαν και τους βασάνιζαν στην καθημερινότητα. Εκείνος, βέβαια, άλλους ευεργετούσε, ενώ σε άλλους έλεγε: «ουκ οίδατε τι αιτείσθε». Ανάμεσα σ’ εκείνους που πλησίασαν τον Χριστό ήταν και ένας νέος που ήθελε να πληροφορηθεί από πρώτο χέρι πώς θα μπορέσει να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. 

Τα πρώτα λόγια του έδειχναν ότι τον συνείχε ιερός πόθος. Μάλλον όμως σκέφθηκε να δοκιμάσει πώς θα του απαντούσε ο Χριστός. Αυτό μαρτυρεί ότι η διάθεση του δεν ήταν ειλικρινής, αγνή και άδολη. Την εκδοχή αυτή στηρίζει και η αντίδραση του νέου στην υπόδειξη του Χριστού για το τι έπρεπε να πράξει για να σωθεί. Μόλις την άκουσε, «απήλθε λυπούμενος», δηλαδή σταμάτησε την προσπάθεια του και απομακρύνθηκε οριστικά από τον Ιησού.

Η αυτογνωσία

Αν προσέξουμε αυτό που είπε ο νέος, ότι δηλαδή έχει τηρήσει σε όλη του τη ζωή το νόμο του Θεού, τότε θα αντιληφθούμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί του. Αυτό που είπε φανερώνει έλλειψη αυτοκριτικής διάθεσης και κυρίως αυτογνωσίας, όπως επίσης και άγνοια της σωστής στάσης που θα έπρεπε να τηρεί. Ανάλογες περιπτώσεις συναντούμε πολύ τακτικά. 

Πέρασε η γιορτή της Παναγίας μας…

  

Πέρασαν οι Παρακλήσεις. Πέρασαν τα κεριά, οι ύμνοι, οι ευχές, οι πανηγύρεις, τα «Χρόνια Πολλά». Οι ναοί γέμισαν από κόσμο, οι καρδιές συγκινήθηκαν, τα μάτια δάκρυσαν, τα χείλη ψιθύρισαν ένα «Παναγία μου, βοήθησέ με».

Και τώρα που όλα ησύχασαν, τώρα που επιστρέψαμε στην καθημερινότητά μας, μένει ένα ερώτημα: Τι έμεινε μέσα μας;

Έμεινε μόνο μια όμορφη φωτογραφία; Μια ανάμνηση από την πανήγυρη; Ένα τραπέζι με αγαπημένους ανθρώπους; Ένα κερί που άναψε και έσβησε;

Ή μήπως έμεινε κάτι βαθύτερο;

Έμεινε λίγη περισσότερη πίστη;
Λίγη περισσότερη προσευχή;
Λίγη περισσότερη υπομονή για τον άνθρωπο που μας δυσκολεύει;
Μια συγγνώμη που χρωστάμε;
Μια απόφαση να αλλάξουμε κάτι μέσα μας;

Γιατί η Παναγία δεν ήρθε στη ζωή μας μόνο για λίγες ημέρες του Αυγούστου. Δεν είναι μια γιορτή του ημερολογίου που περνά και τελειώνει.

Είναι η Μάνα που μένει.

Μένει δίπλα στον πονεμένο.
Δίπλα στον άρρωστο.
Δίπλα στη μάνα που ξενυχτά για το παιδί της.
Δίπλα στον πατέρα που κουβαλά σιωπηλά τις αγωνίες του.
Δίπλα στον νέο που ψάχνει τον δρόμο του.
Δίπλα στον μοναχικό άνθρωπο που κανείς δεν θυμήθηκε να ρωτήσει αν είναι καλά.

Η Παναγία μένει εκεί όπου υπάρχει δάκρυ. Εκεί όπου υπάρχει φόβος. Εκεί όπου μια ψυχή ψιθυρίζει μέσα στη νύχτα:
«Μητέρα του Θεού, μη με αφήσεις.»

Και Εκείνη δεν αφήνει.

Όμως το ερώτημα είναι άλλο: Εμείς θα μείνουμε κοντά Της;

Ή θα Την ξαναθυμηθούμε όταν έρθει η επόμενη δυσκολία;

Θα συνεχίσουμε την προσευχή μας και μετά τη γιορτή; Θα περάσουμε ξανά το κατώφλι της Εκκλησίας χωρίς να έχουμε απαραίτητα κάποιο πρόβλημα; Θα κρατήσουμε κάτι από την ταπείνωσή Της, από τη σιωπή Της, από την εμπιστοσύνη Της στον Θεό;

Γιατί αυτή είναι η αληθινή επιτυχία μιας γιορτής: όχι πόσο κόσμο είχε, όχι πόσο όμορφα στολίστηκε ο ναός, όχι πόσο μεγάλη ήταν η πανήγυρη.

Αλλά πόσες καρδιές άλλαξαν.

Μία άλλη ανάγνωση!

  

 

Η ευγνωμοσύνη δεν κρύβεται μόνο σε όσα 

καταφέραμε ν' αποκτήσουμε,  αλλά και σ' όλες εκείνες 

τις δυσκολίες, τις αναποδιές και τα προβλήματα