Όταν θυμόμαστε τα δάση μόνο όταν καίγονται.

Κάθε καλοκαίρι οι φλόγες αποκαλύπτουν όχι μόνο την αγριότητα του καιρού αλλά και τις χρόνιες αδυναμίες ενός κράτους που εξακολουθεί να επενδύει περισσότερο στην κατάσβεση παρά στην πρόληψη. 

Πρώτα υψώνεται ο καπνός. Έπειτα έρχονται οι σειρήνες, οι εντολές απομάκρυνσης, τα σπίτια που παραδίδονται στη φωτιά, οι κάτοικοι που κοιτούν ανήμποροι μια ολόκληρη ζωή να γίνεται στάχτη. Και όταν το μέτωπο σβήσει, αρχίζει η γνώριμη τελετουργία. Απολογισμοί, καταγγελίες, υποσχέσεις και, λίγο αργότερα, σιωπή. Μέχρι την επόμενη πυρκαγιά.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να καταργήσει τον καύσωνα, τον άνεμο ή την ξηρασία. Οφείλει όμως να περιορίζει τις συνθήκες που μετατρέπουν μια σπίθα σε εθνική συμφορά. Η ανθρώπινη απροσεξία βρίσκεται πίσω από πολλές ενάρξεις. 

Ένα μηχάνημα που χρησιμοποιήθηκε ακατάλληλη ώρα, ένα καλώδιο, ένα ξερόχορτο που κάηκε επιπόλαια, ακόμη και ένας εμπρησμός. Η ευθύνη, ωστόσο, δεν τελειώνει στο χέρι που άναψε τη φλόγα. Συνεχίζεται στις ακαθάριστες εκτάσεις, στη συσσωρευμένη καύσιμη ύλη, στους δασικούς δρόμους που εγκαταλείφθηκαν και στις αντιπυρικές ζώνες που υπάρχουν μόνο στα σχέδια. 

Κρύβεται στην άναρχη δόμηση, όπου κατοικίες μπλέκονται με πευκοδάση, συχνά χωρίς ασφαλή πρόσβαση ή σαφή διαδρομή διαφυγής. Φανερώνεται, τέλος, στην απουσία σταθερής συνεργασίας ανάμεσα σε δασικές υπηρεσίες, δήμους, πυροσβεστικές δυνάμεις και τοπικές κοινότητες.

Η συζήτηση για ύποπτα συμφέροντα επιστρέφει ύστερα από κάθε καταστροφή. Δεν επιτρέπεται όμως να βαφτίζουμε κάθε πυρκαγιά οργανωμένο σχέδιο χωρίς αποδείξεις. Εκείνο που επιβάλλεται είναι απόλυτη διαφάνεια. Καμία καμένη έκταση δεν πρέπει να αλλάζει χρήση από την πίσω πόρτα, καμία επένδυση να γεννά την υποψία ότι ανταμείβεται η καταστροφή. Η άμεση χαρτογράφηση, η κήρυξη των αναδασωτέων περιοχών και ο δημόσιος έλεγχος των μετέπειτα αδειοδοτήσεων αποτελούν προϋποθέσεις εμπιστοσύνης. 

Να καλλιεργήσουμε την ταπείνωση ,

 

 

Η ειρήνη της ψυχής δεν βρίσκεται στο να ασχολούμαστε με τα λάθη των άλλων, αλλά στο να αγωνιζόμαστε για τη δική μας πνευματική πρόοδο.

Ερμηνεία της εικόνας της Μεταμόρφωσης του Κυρίου

  

Η εικόνα της Μεταμόρφωσης αποτελεί το κλειδί της ορθόδοξης θεολογίας για τη θέα του Θεού. Το φανερωμένο στους αποστόλους φως ήταν η εκδήλωση της θείας λαμπρότητας, άχρονης και άκτιστης δόξας, μια αναγνώριση των δύο φύσεων του Χριστού, της θεϊκής και της ανθρώπινης. 

Ταυτόχρονα ήταν μια «προτύπωσις», μια εικόνα της μεταμορφωμένης ανθρώπινης φύσης και θέωσης που χαρίζει το απολυτρωτικό έργο του Χριστού. Η Μεταμόρφωση του Χριστού στο όρος Θαβώρ είναι το αντίστοιχο της Καινής Διαθήκης στην Παλαιά, όπου ο Θεός αποκαλύπτεται στο Μωυσή στο όρος Χωρήβ.

Ήδη απ᾽ τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες έχουμε ενδείξεις ότι γιορταζόταν η Μεταμόρφωση του Χριστού, ενώ από το τέλος του 6ου αιώνα θεσπίστηκε ο εορτασμός στις 6 Αυγούστου. Από την ίδια εποχή προέρχονται και τα πρώτα παραδείγματα της εικονογραφικής τέχνης.

Το φως του Μεταμορφωθέντος Χριστού αποτελεί την κύρια έκφραση του ησυχαστικού κινήματος μέσω της θεολογίας των «Ἡσυχαστῶν Πατέρων», κατά τον 14ο αιώνα. Ο αρχηγός τους, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, διακήρυξε ότι ο Θεός ονομάζεται «Φῶς» όχι κατά την ουσία του, αλλά κατά την ενέργειά του, και ότι αυτό το «ἄκτιστο» φως μπορεί να γίνει αισθητό μέσω της προσευχής και εφόσον συντρέχουν κάποιες προϋποθέσεις (καθαρότητα καρδιάς, αδιάλειπτη μνήμη Θεού κ.λπ). Το δόγμα αυτό της Εκκλησίας είχε ως αποτέλεσμα να επέλθουν ορισμένες εικονογραφικές αλλαγές στη σύνθεση, ειδικά στην απόδοση της Δόξας του Χριστού. 

Έτσι η εικόνα της Μεταμόρφωσης ζωγραφίζεται όχι μόνο σύμφωνα με την περιγραφή του Ευαγγελίου – περιγράφεται απ᾽ όλους τους Ευαγγελιστές, Ματθ. 17: 1-9, Μαρκ. 9: 2-13, Λουκ. 9:28-36, με εξαίρεση τον Ιωάννη-, αλλά και σύμφωνα με το πνεύμα του. Ένεκα της βαθιάς δογματικής σημασίας του γεγονότος, το εικονογραφικό θέμα έχει υποστεί ελάχιστες τροποποιήσεις στο διάβα των αιώνων. Η παράσταση αυτή υπήρξε όχι μονο για τους θεολόγους αλλά και για τους τεχνίτες εικονογράφους η αφορμή για να δώσουν εκτεταμένα σχόλια σχετικά με το πως θα έπρεπε να αποδοθεί το άκτιστο φως με υλικά πεπερασμένα μέσα. Πρόκειται για το σημείο όπου συναντιούνται η θεολογία της εικόνας με την ησυχαστική θεολογία και τη θέα του θείου και ακτίστου φωτός.

Στην εικόνα της Μεταμόρφωσης προβάλλεται μια θεληματική αντίθεση, καταπληκτική στον πιο ψηλό βαθμό. Η σύνθεση αντιτάσσει το Χριστό ακινητοποιημένο στην υπέροχη ειρήνη και θεία δόξα που απορρέει από αυτόν, λούζει με θείο μεγαλείο τις μορφές του Μωυσή και του Ηλία που κλίνουν προς τον Κύριο και σχηματίζουν τον τέλειο κύκλο του υπερπέραν, και χαμηλά αντιπαραθέτει το ζωηρό δυναμισμό των αποστόλων - ακόμη εντελώς ανθρώπων – προ της Αποκάλυψης που τους ανατρέπει και τους καταγκρεμίζει.

Ψηλά στο μέσο της εικόνας, πάνω στη μεσαία απ᾽ τις τρεις κορυφές του όρους Θαβώρ της Γαλιλαίας παρουσιάζεται ο Μεταμορφωμένος Χριστός· με το ένα χέρι ευλογεί και με το άλλο κρατεί κλειστό ειλητάριο, όπου αναγράφεται ο Νόμος του. Φοράει λευκό χιτώνα και ιμάτιο και είναι πλημμυρισμένος με φως μέσα στη μετέωρη Δόξα του - αφού το φως είναι το πρώτο ιδίωμα του Θεού (Ψαλ. 27:1, Ησ. 60:19-20 και 42:6) – καθώς ανιστορεί το θαύμα της αποκαλυπτικής θεοφάνειάς του. Ο Μάρκος περιγράφει τη σκηνή ως εξής: «καί μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καί τά ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο στίλβοντα, λευκά λίαν ὡς χιών, οἷα γναφεύς ἐπί γῆς οὐ δύναται οὕτω λευκᾶναι» (9:2-3).

Το άκτιστο φως αποδίδεται στην εικόνα μέσα από συμβολικά σχήματα και χρώματα από τα οποία περιβάλλεται ο Χριστός. Οι δύο ομόκεντροι κύκλοι συμβολίζουν την παρουσία των δύο άλλων προσώπων της Αγίας Τριάδος, ολότητα από σφαίρες του δημιουργημένου σύμπαντος. Ο κύκλος είναι εικονογραφικά το τελειότερο σχήμα και συμβολίζει την αέναη διάρκεια, το θεϊκό. Ο Χριστός – το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος – κατά τη στιγμή της Μεταμόρφωσής του περιβάλλεται από τα εξής τρία σύμβολα του φωτός: τις ακτίνες που σχηματίζουν ένα ελλειψοειδές τετράγωνο, τις χρυσές γραμμές (assisto), το φωτοστέφανο γύρω απ᾽ το κεφάλι του και τη λευκή ενδυμασία. 

Οι ακτίνες που εκφεύγουν απ᾽ το σώμα του υποδηλώνουν τον ήλιο, οι χρυσές γραμμές τη μετάδοση της θείας ζωής, το φωτοστέφανο υπενθυμίζει την ηλιακή σφαίρα, σύμβολο του ιερού και της πνευματικής ενέργειας που ακτινοβολεί, και η λευκότητα των ενδυμάτων την καθαρότητα και αφθαρσία. Θεολογικά, το Θαβώριο αυτό φως κάνει την εικόνα εικονογραφική απόδειξη της θεϊκής ύπαρξης.

«Η ημέρα που ο Ουρανός άγγιξε τη γη»

  

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που δεν αλλάζουν αυτά που συμβαίνουν γύρω του, αλλά αλλάζουν τον τρόπο που τα βλέπει. Μια τέτοια στιγμή ήταν εκείνη στο όρος Θαβώρ. 

Οι μαθητές ανέβηκαν μαζί με τον Χριστό στο βουνό. Πίστευαν πως απλώς ακολουθούσαν τον Διδάσκαλό τους. Δεν γνώριζαν ότι ο Θεός τούς οδηγούσε σε μια αποκάλυψη. Και τότε συνέβη το θαύμα: «Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν.»

Ο Χριστός δεν άλλαξε. Άλλαξαν τα μάτια των μαθητών. Ο ήλιος δεν δημιουργεί εκείνη τη στιγμή το φως του. Πάντοτε λάμπει. Απλώς κάποτε φεύγει το σύννεφο και ο άνθρωπος βλέπει τη λάμψη του. 

Έτσι και ο Χριστός. Δεν έγινε στο Θαβώρ για πρώτη φορά ο Υιός του Θεού. Αποκάλυψε αυτό που πάντοτε ήταν. Η Μεταμόρφωση είναι η στιγμή που ο άνθρωπος βλέπει ότι πίσω από την ανθρώπινη μορφή του Ιησού υπάρχει η δόξα του Θεού.

Και σήμερα ο άνθρωπος χρειάζεται αυτή τη μεταμόρφωση. Όχι μια αλλαγή εικόνας. Όχι μια καλύτερη εμφάνιση προς τα έξω. Ο κόσμος μας έμαθε να φτιάχνουμε πρόσωπα για να τα δείχνουμε στους άλλους. Να κρύβουμε πληγές. Να αναζητούμε αποδοχή. Να δείχνουμε δυνατοί ακόμη κι όταν μέσα μας καταρρέουμε. Όμως ο Χριστός δεν ήρθε να αλλάξει το προσωπείο μας. Ήρθε να θεραπεύσει την καρδιά μας. 

Υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν και μέσα τους κλαίνε. Άνθρωποι που μιλούν με πολλούς και όμως αισθάνονται μόνοι. Άνθρωποι που αναζητούν φως, αλλά δεν αφήνουν τον Χριστό να φωτίσει το σκοτάδι τους. Και η Μεταμόρφωση μας λέει: Δεν χρειάζεσαι μια άλλη ζωή χωρίς τον Θεό. Χρειάζεσαι τον Θεό μέσα στη ζωή που ήδη έχεις.

Στο Θαβώρ εμφανίζονται ο Μωυσής και ο Ηλίας. Ο Νόμος και οι Προφήτες συναντούν τον Μεσσία. Όλη η ιστορία στέκεται μπροστά στον Χριστό. Και ακούγεται η φωνή του Πατέρα: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε.»

Πνευματικά μηνύματα από το Θαβώρ

 

 

του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού

---

(Η σωτηριολογική σημασία της Μεταμορφώσεως του Κυρίου)

«Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει, Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδύναντο». (Ἀπολυτίκιο τῆς Ἑορτῆς)

Η εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου κατέχει εξέχουσα θέση στο λειτουργικό έτος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διότι αποτελεί φανέρωση της θείας δόξης του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου και συγχρόνως προεικόνιση της δόξης που επιφυλάσσεται σε όσους θα ενωθούν μαζί Του.

Το γεγονός του Θαβώρ δεν είναι ένα απομονωμένο θαύμα ούτε μια εντυπωσιακή υπερφυσική εμπειρία των μαθητών. Αποτελεί κορυφαίο σταθμό της θείας Οικονομίας και αποκαλύπτει το νόημα της σωτηρίας του ανθρώπου.

Η Μεταμόρφωση συνδέεται άμεσα με την ομολογία του αποστόλου Πέτρου στην Καισάρεια του Φιλίππου και με την πρώτη προαναγγελία του Πάθους. Ο Χριστός γνωρίζει ότι οι μαθητές

Του πρόκειται να δοκιμαστούν από το σκάνδαλο του Σταυρού. Για τον λόγο αυτό τους οδηγεί στο όρος Θαβώρ, ώστε να γίνουν μάρτυρες της θείας Του λαμπρότητας και να κατανοήσουν αργότερα ότι ο Εσταυρωμένος είναι ο ίδιος ο Κύριος της Δόξης.

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφει το γεγονός με τα εξής λόγια: «Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ.17,2).

Η λαμπρότητα αυτή δεν αποτελεί νέα ιδιότητα του Χριστού. Ο Υιός του Θεού είναι αιωνίως δοξασμένος.

Εκείνο που μεταβάλλεται είναι η δυνατότητα των μαθητών να θεωρήσουν, κατά το μέτρο της χάριτος, την άκτιστη θεία δόξα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι ο Χριστός «δεν έγινε αυτό που δεν ήταν, αλλά φανέρωσε στους μαθητές Του αυτό που ήταν πάντοτε, ανοίγοντας τους οφθαλμούς τους». Η Μεταμόρφωση, επομένως, είναι αποκάλυψη και όχι μεταβολή της θεότητας.

Το Θαβώρ ως προετοιμασία του Σταυρού

Η Εκκλησία τοποθετεί πάντοτε τη Μεταμόρφωση σε άμεση σχέση με το Πάθος. Η δόξα προηγείται του Σταυρού, ώστε οι μαθητές να μη λυγίσουν μπροστά στην εκούσια ταπείνωση του Κυρίου.

Ο άγιος Λέων ο Μέγας γράφει ότι ο Χριστός αποκάλυψε τη δόξα Του «για να αφαιρέσει από τις καρδιές των μαθητών το σκάνδαλο του Σταυρού».

Εκείνος που λάμπει στο Θαβώρ είναι ο ίδιος που θα σταθεί μπροστά στον Πιλάτο, θα ανέβει στον Γολγοθά και θα αναστηθεί την τρίτη ημέρα.

Έτσι, το Θαβώρ αποτελεί το φως που ερμηνεύει τον Γολγοθά. Η δόξα και η θυσία δεν αντιτίθενται μεταξύ τους· η μία οδηγεί στην άλλη.

Ο Χριστός αποκαλύπτει ότι ο δρόμος προς την Ανάσταση περνά αναγκαστικά μέσα από τον Σταυρό.

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ

 

 

Κατὰ τὴν διήγηση τῶν Εὐαγγελιστῶν, ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστὸς πῆρε ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὸν Πέτρο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ ἀνέβηκε στὸ ὄρος Θαβὼρ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ.

Οἱ τρεῖς μαθητές Του, ὅπως ἦταν κουρασμένοι ἀπὸ τὴ δύσκολη ἀνάβαση στὸ Θαβὼρ καὶ ἐνῷ κάθισαν νὰ ξεκουραστοῦν, ἔπεσαν σὲ βαθὺ ὕπνο.  

Ὅταν, ὅμως, ξύπνησαν, ἀντίκρισαν ἀπροσδόκητο καὶ ἐξαίσιο θέαμα. Τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἄστραφτε σὰν τὸν ἥλιο, καὶ τὰ φορέματά Του ἦταν λευκὰ σὰν τὸ φῶς. 

Τὸν περιστοίχιζαν δὲ καὶ συνομιλοῦσαν μαζί Του δύο ἄνδρες, ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας.

Ἀφοῦ οἱ μαθητὲς συνῆλθαν κάπως ἀπὸ τὴν ἔκπληξη, ὁ πάντα ἐνθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας νὰ διατηρηθεῖ αὐτὴ ἡ ἁγία μέθη ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἀκτινοβολία τοῦ Κυρίου, ἱκετευτικὰ εἶπε νὰ στήσουν τρεῖς σκηνές.  

Μία γιὰ τὸν Κύριο, μία γιὰ τὸ Μωϋσῆ καὶ μία γιὰ τὸν Ἠλία. Πρὶν προλάβει, ὅμως, νὰ τελειώσει τὴν φράση του, ᾖλθε σύννεφο ποὺ τοὺς σκέπασε καὶ μέσα ἀπ’ αὐτὸ ἀκούστηκε φωνὴ ποὺ ἔλεγε: «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, αὐτοῦ ἀκούετε». 

Δηλαδή, Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ποὺ τὸν ἔστειλα γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος. Αὐτὸν νὰ ἀκοῦτε.

Καλημέρα!

  

 

" Όταν ξυπνάς το πρωί σκέψου τι προνόμιο είναι 

να είσαι ζωντανός, να σκέφτεσαι, να απολαμβάνεις, να αγαπάς...!!"

 Ας είμαστε ευγνώμονες για κάθε ξημέρωμα.

Γεθσημανή: Στο Πάνσεπτο Θεομητορικό Μνήμα

 

 

Στην καρδιά των Αγίων Τόπων, στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών, χτυπά μία από τις πιο δυνατές «καρδιές» της Ορθοδοξίας. 

Η Γεθσημανή, ένας τόπος συνδεδεμένος με τις πιο δραματικές και ταυτόχρονα ελπιδοφόρες στιγμές της Θείας Οικονομίας, φιλοξενεί ένα από τα ιερότερα κειμήλια της χριστιανοσύνης: το Πάνσεπτο Θεομητορικό Μνήμα της Παναγίας.

Ο τάφος της Παναγίας, γνωστός και ως Πάνσεπτο Θεομητορικό Μνήμα της Γεθσημανής, αποτελεί για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς το τρίτο κατά σειρά σπουδαιότητας προσκύνημα. Εντός του Ναού Δεσπόζουν στον Πανάγιο Θεομητορικό μνήμα και η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολημήτισσας.

Ο σημερινός Ναός και είναι απο τα παλαιότερα χτίσματα της Ιερουσαλήμ, το οποίο χτίστηκε από την Αγία Ελένη το 326μ.Χ. προς τιμή της Κοιμήσεως Θεοτόκου. Βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους και πρέπει ο επισκέπτης να κατέβει 49 σκαλιά.

Αν και είναι μια ταπεινή κρύπτη, ωστόσο στο εσωτερικό της ανακαλύπτει κανείς μια ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια. Καταπληκτικός παραλληλισμός με το Υπερευλογημένο πρόσωπο της Θεοτόκου. (iera-monopatia.gr) Το κυρίως προσκύνημα βρίσκεται μέσα σε ένα λιθόκτιστο κουβούκλιο, ύψους 2 m, μήκος 3 m και πλάτος 4 m και είχε λαξευτεί σε λίθινο βράχο. Η είσοδος στο κουβούκλιο γίνεται από τα μια μικρή είσοδο η οποία βρίσκεται δυτικά, ενώ η έξοδος από τα βόρεια.

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΠΙΑΤΟ

  

Ένα μικρό μάθημα αγάπης στον μήνα της Παναγίας. Κάθε μεσημέρι, μια ηλικιωμένη γυναίκα έστρωνε το μικρό της τραπέζι.

Ένα πιάτο για εκείνη. Και ένα δεύτερο, άδειο πιάτο απέναντί της. Η γειτόνισσα που την επισκεπτόταν συχνά απορούσε.

-Γιαγιά, ποιον περιμένεις κάθε μέρα; 

Η ηλικιωμένη χαμογελούσε.

- Δεν ξέρω ακόμη.

Κοντά στην πόρτα είχε μια μικρή εικόνα της Παναγίας. Το καντηλάκι της έκαιγε μέρα νύχτα. Κάθε πρωί, καθώς το άναβε, έλεγε:

-Παναγία μου, αν σήμερα περάσει από την πόρτα μου κάποιος που Σε χρειάζεται, μη με αφήσεις να μην τον δω.

Μια μέρα χτύπησε η πόρτα. Ήταν ένα νεαρό παιδί που δούλευε λίγο πιο κάτω.

-Συγγνώμη… μήπως έχετε λίγο νερό;

Εκείνη κοίταξε το άδειο πιάτο.

Ύστερα κοίταξε για μια στιγμή την εικόνα της Παναγίας και χαμογέλασε.

-Νερό έχω, παιδί μου. Κάθισε όμως να φας πρώτα.

Και μοίρασε το λιγοστό φαγητό της στα δύο.
Μια άλλη μέρα, στο άδειο πιάτο κάθισε μια γειτόνισσα που είχε χάσει τον άντρα της.
Δεν πεινούσε τόσο για φαγητό. Πεινούσε για έναν άνθρωπο να της μιλήσει.
Κάποτε κάθισε ένας άνθρωπος που δεν είχε κανέναν να τον περιμένει στο σπίτι.

Άλλοτε ένα παιδί. Άλλοτε ένας περαστικός.
Το δεύτερο πιάτο δεν έμενε πάντα άδειο.

Τα χρόνια πέρασαν.

Οικογένεια, ώρα μηδέν;

 

 

του Αρχιμ. Διονυσίου Λαζαρίδη

---

Είχε πει κάποτε ο Άγιος Πορφύριος το εξής συνταρακτικό ότι:« Για να προσεύχονται τα παιδιά πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων».

Η προσευχόμενη οικογένεια είναι το υγιές κύτταρο του σώματος της εκκλησίας. Είναι η πνευματική ραχοκοκαλιά της ενοριακής πράξης και συνείδησης.

Αποτελεί το εναργές πολυόργανο της κοινωνίας, είναι ο κινητήριος ζωτικός μοχλός, που σηματοδοτεί την υγιή ύπαρξη, πράξη και συνέχεια του έθνους.

Για να γίνουν αυτά πραγματικότητα, πρέπει η οικογένεια, να έχει εξασφαλισμένη αρραγή υπόσταση και ζώσα πνευματικότητα.

Η Πολιτεία και η εκκλησία είναι οι σταθεροί εγγυητές που θα τα διασφαλίζουν.

Δυστυχώς κάποιες δημόσιες δηλώσεις ειδημόνων μόνο σύγχυση και αβεβαιότητα μπορούν να προκαλούν.

Συγκεκριμένα η δημόσια φράση: «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος», μας προβληματίζει.

Εκ στόματος αρμόδιας υπουργού τέτοια φράση είναι θλιβερό να έχει ειπωθεί.

Δεν έχει θέση επίβλεψης και προάσπισης στα μελλοντικά αρμόδια υπουργικά σχέδια η πατροπαράδοτη οικογένεια;

Δεν έχει θέση στο μέλλον της ελληνικής κοινωνίας η οικογένεια αυτούσια όπως είναι μέχρι σήμερα; Τι θα αλλάξει ή τι μέλλει να την διαφοροποιήσει;

Ποιο είδος οικογένειας είναι υπό σχεδιασμό κατά την υπουργό, για να αποτελέσει το πνευματικό πατρόν, που θα εξυφάνει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας;

Ὁ Ἅγιος Εὐσίγνιος ὁ Μάρτυρας

 

 

Γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια καὶ ἦταν στρατιωτικὸς γιὰ ἑξήντα ὁλόκληρα χρόνια. Στρατεύθηκε ὅταν βασίλευε ὁ Κώνστας ὁ Χλωρός, πατέρας τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. 

Ἔζησε πολλὰ χρόνια καὶ πρόφθασε μέχρι καὶ τὴ βασιλεία τοῦ Ἰουλιανοῦ του Παραβάτη.

 Ὅταν κάποτε ὁ βασιλιὰς αὐτὸς ἔφθασε στὴν Ἀντιόχεια, ζήτησε νὰ τὸν δεῖ κάποιος γέροντας στρατιώτης 110 χρονῶν! Ὁ Ἰουλιανὸς ἀπὸ περιέργεια τὸν δέχθηκε, καὶ ἔμεινε ἔκπληκτος ὅταν εἶδε τὸ γέροντα στρατιώτη τόσων χρονῶν νὰ διατηρεῖ ἀλύγιστο τὸ σῶμα του. 

Διέταξε καὶ τὸν περιποιήθηκαν ὅσο τὸ δυνατὸν καλύτερα. Ἀλλὰ ὁ Εὐσίγνιος δὲν ἱκανοποιήθηκε ἀπ' αὐτὲς τὶς περιποιήσεις τοῦ Ἰουλιανοῦ καὶ τοῦ δήλωσε ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ ὅτι μάταια προσπαθεῖ νὰ ζωντανέψει ἕνα πτῶμα, ὅπως εἶναι ἡ εἰδωλολατρία. Καὶ ἐπὶ τέλους, νὰ πάψει νὰ διώκει τὸν Χριστό.

Ὅταν ἄκουσε αὐτὰ ὁ Ἰουλιανός, ἐξαγριώθηκε καὶ διέταξε ἀμέσως νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν. 

Κύπρου Μακάριος Γ΄: «Ο Φιλεύσπαχνος, Φιλόθεος, Φιλάγιος, Φιλομόναχος, Φιλόπατρις»

 

 

Με την ευκαιρία του 49ου ετήσιου Μνημοσύνου του

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και Εθνάρχης Μακάριος ο Γ' ήταν μια πληθωρική προσωπικότητα με πολυποίκιλα χαρίσματα.

Υπήρξε η μεγαλύτερη ηγετική φυσιογνωμία της Κύπρου.

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες του ευρύτερου Ελληνισμού. Κατέστη μέγας καθοδηγητής του λαού του.

Εξευγένιζε τον πλησίον του, ενέπνεε αγωνιστικότητα και αυτοθυσία.

Άνθρωπος που εντυπωσίαζε τον συνομιλητή του με εκείνο το ευφυές καθαρό του βλέμμα, την απλότητα στους τρόπους και τη συμπεριφορά του και τη λεπτότητα της φυσιογνωμίας του.

Η ιταλίδα δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι αναφέρει για τον Μακάριο τα εξής: «Είναι από τους λίγους αρχηγούς κρατών που αξίζει τον κόπο να σηκωθείς, αν όχι και να γονατίσεις στο πέρασμά τους. Γιατί είναι από τους λίγους που έχουν μυαλό. Και εκτός από μυαλό έχει και θάρρος. Και εκτός από θάρρος έχει και αίσθηση χιούμορ, ανεξαρτησία σκέψης, αξιοπρέπεια. Μια αξιοπρέπεια σχεδόν βασιλική, που ένας Θεός ξέρει από πού προέρχεται».

Φιλεύσπλαχνος: ανάμεσα στα πολλά χαρίσματα που τον προίκισε ο Θεός ήταν η αγάπη που επιδείκνυε για όλους τους ανθρώπους, κυρίως δε για τους πονεμένους και ταλαιπωρημένους. Άνθρωπος γεμάτος προσφορά, γεμάτος καλοσύνη.

Ήταν αμνησίκακος, ο άνθρωπος της συγχώρεσης. Ήταν η ενσάρκωση της αγάπης και της ανεξικακίας.

Δεν είχε μίσος για κανένα, παρά το γεγονός ότι πληγώθηκε και μισήθηκε από πολλούς, ανάμεσα σε αυτούς και πολλοί εκ των οποίων ευεργετήθηκαν από αυτόν, οι οποίοι προσπάθησαν (και ακόμα προσπαθούν) να σπιλώσουν τη μνήμη του, να τον συκοφαντήσουν να τον σμικρύνουν και να περιορίσουν την ακτινοβολία του, που λάμπει στην οικουμένη.

Όσο και να προσπαθούν, είναι μικροί και δεν πρόκειται ούτε να τον φτάσουν ούτε και να εμποδίσουν τις επερχόμενες γενεές να μιμηθούν και να έχουν το βίο του για πρότυπο.

«Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄, που γνώριζε καλά τον Μακάριο, έλεγε ότι μόνον όταν τον ζήλευε κάποιος θα μπορούσε να τον μισήσει, ή να γίνει εχθρός του», όπως ανέφερε σε πρόσφατη ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Γεώργιος (Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου, Ομιλία,σε εκδήλωση της Μητροπόλεως Πάφου, με τίτλο «50 χρόνια από το Πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Ημέρα Μνήμης και Τιμής», 15 Ιουλίου 2024).

Κανένα δεν έβλεπε εχθρό. Στα πρόσωπα όλων έβλεπε τις ψυχές, που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, για τις οποίες θα έδινε λόγω κατά την ημέρα της Κρίσεως. Κατά την επιστροφή του στην Κύπρο από το εξωτερικό, που απουσίαζε πέντε μήνες μετά το πραξικόπημα, είπε χαρακτηριστικά: «Δέν ἔχω πρόθεσιν διώξεως ἐχθρῶν καί ἀντιπάλων ἤ προσαγωγῆς ἐνώπιον δικαστηρίου τῶν βαρυνομένων μέ πολιτικά ἀδικήματα. Δίδω εἰς ὅλους ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ἀμνηστίαν... Ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου τῆς Κύπρου τά πάθη καί ἡ διχόνοια οὐδεμίαν ἔχουν θέσιν» (Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ΄, Ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου κατά την άφιξιν και υποδοχήν του εις Κύπρον, κατόπιν πεντάμηνου σχεδόν παραμονής του εις το εξωτερικόν, μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου – 7 Δεκεμβρίου 1974», στο περιοδικό της Εκκλησίας της Κύπρου «Απόστολος Βαρνάβας», τόμος 78ος, Ιουλίου – Αυγούστου 2017, σελ. 468 – 473 και Άπαντα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, τόμος ΙΕ΄1974, Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, Λευκωσία 2005, σελ. 523 – 527).

Αυτό ήταν το μεγαλείο του οικουμενικού αυτού ανδρός.

Η αγάπη προς τους εχθρούς είναι η υπέρτατη μορφή ενότητας και αγάπης, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της χάριτος του Τριαδικού Θεού.

Το βασικό και αλάνθαστο κριτήριο της γνήσιας αγάπης προς τον άλλον και της πνευματικής μας προόδου είναι η αντίδραση μας στην αποδοκιμασία ή στις ύβρεις, κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος.

Και όπως έλεγε και ο Νύσσης Γρηγόριος «καταδικάζοντας τον πλησίον σου, καταδικάζεις τον εαυτό σου» (Γρηγορίου Νύσσης, λόγος 5ος, Εις την Κυριακήν Προσευχήν ΕΠΕ Τόµ. 8ος Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 116-117).

Η αγάπη του άγγιζε και τους λαούς, που επισκεπτόταν κατά τακτά χρονικά διαστήματα ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ως Αρχιεπίσκοπος Κύπρου.

Ένα από τα πολλά παραδείγματα έκφρασης της αγάπης λαού προς τον Μακάριο ήταν αυτό στην Κένυα.

«Αυτό το κερί είναι για σένα»

  

Μπαίνεις αθόρυβα στον ναό, παίρνεις ένα μικρό κερί και το ανάβεις μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Κάνεις τον σταυρό σου και στέκεσαι για λίγο σιωπηλός.

Κανείς από όσους βρίσκονται γύρω σου δεν γνωρίζει ποιο όνομα κρατά εκείνη τη στιγμή η καρδιά σου.

Ίσως το άναψες για το παιδί σου, για να το σκεπάζει η Χάρη του Θεού σε κάθε του βήμα.

Ίσως για έναν άνθρωπο που δοκιμάζεται και δεν έχει πλέον δύναμη να σηκώσει μόνος τον σταυρό του.

Ίσως για κάποιον που βρίσκεται μακριά και δεν μπορείς να τον αγγίξεις, παρά μόνο με την προσευχή σου.

Ίσως για εκείνον που αναχώρησε από αυτή τη ζωή, μα εξακολουθεί να κατοικεί μέσα στη μνήμη και στην αγάπη σου.

Ίσως, όμως, το άναψες και για σένα.

Γιατί υπάρχουν ημέρες που λυγίζει η ψυχή, που οι λογισμοί βαραίνουν και τα ανθρώπινα στηρίγματα δεν επαρκούν.

Ημέρες κατά τις οποίες δεν ζητάς θαύματα ούτε μεγάλες απαντήσεις· ζητάς μονάχα να μη σε αφήσει ο Θεός, να σε κρατήσει λίγο πιο δυνατά και να σου χαρίσει υπομονή μέχρι να περάσει η νύχτα.

Δεν χρειάζονται πάντοτε πολλά λόγια ενώπιον του Θεού.

Εκείνος γνωρίζει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν. Βλέπει τον πόνο που κρύβεται πίσω από τη σιωπή, τον φόβο που δεν ομολογείται, το δάκρυ που συγκρατείται για να μη φανεί.

Μερικές φορές αρκεί να υψώσεις τα μάτια προς την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και να ψιθυρίσεις:

Η Παράκληση αρχίζει σε λίγο…

 

 

 

Αν ακούσεις την καμπάνα σε λίγο… μην πεις απλώς:

«Αρχίζει η Παράκληση».

Σκέψου πως κάπου αυτή την ώρα,

σε ένα μικρό εκκλησάκι, σε μια μεγάλη πόλη,

σε ένα χωριό, σ’ ένα νησί,

σε μια γειτονιά σαν τη δική μας…

χιλιάδες χείλη θα πουν τα ίδια λόγια:

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται.

Που δεν συναντήθηκαν ποτέ.

Κι όμως, για λίγη ώρα,

θα απευθύνονται όλοι στην Μάνα μας.

Σε λίγο θα ανάψουν τα καντήλια.

Αλήθειες με λίγα λόγια!