Καληνύχτα!

  

 

Η ευτυχία ξεκινάει
όταν σταματάς να παραπονιέσαι,

Εἶναι ὡραῖο, ἀνθρώπινο, ξεχωριστὸ νὰ δείχνουμε τὴ φροντίδα μας, σ᾽ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔφεραν στὴ ζωή.

  

Καθόταν στὴ μπροστινὴ θέση στὴν ἐκκλησία. Τὴ γνώριζα. Ἦταν μιὰ ἀξιοπρεπής, συμπαθής κυρία, πάνω ἀπὸ 80 χρονῶν, μὲ ὁλόλευκα μαλλιά.
Δίπλα της καθόταν μιὰ πολὺ νεώτερη γυναῖκα, γύρω στὰ 55. Ἦταν ἡ κόρη της. Μὲ ἀπότομο τρόπο ἔκανε παρατήρηση στὴ μητέρα της γιὰ τὴ θέση ποὺ εἶχε ἀφήσει τὴν τσάντα της.
Τὰ λόγια της προσβλητικά, σκληρά, ἀπαράδεκτα. Μιὰ δίλεπτη σκηνή, ποὺ ἄθελά μου παρακολούθησα καὶ στενοχωρήθηκα. Τελείωσε ἡ λειτουργία, καὶ ἐπιστρέφοντας στὸ σπίτι πολλὲς σκέψεις πλημμύρισαν τὸ μυαλό μου.
Γυναῖκες ποὺ κάποτε κράταγαν ὁλόκληρο νοικοκυριό, μεγάλωναν τὰ παιδιά τους, μὲ ὄχι πολλὲς ἀνέσεις, προσπαθοῦσαν στὴ σχέση τους μὲ τὸν σύζυγο νὰ βροῦνε μιὰ κοινὴ πορεία, προσπάθεια γιὰ ὅλα…
Καὶ τώρα ἀνήμπορες, ἐξαρτημένες, ἄλλες λίγο ἄλλες πολύ, ἀπὸ τὴ βοήθεια ἄλλων, προσπαθοῦν νὰ συνεχίσουν τὴ ζωή τους…
Θυμήθηκα τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: «Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς τῆς ἀγαθῆς, ἧς Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσίν σοι».
Αὐτὴ τὴν ἐντολὴ τὴν ἔχει ἰσάξια μὲ ἄλλες, τὶς ὁποῖες θεωροῦμε πολὺ σημαντικὲς καὶ προσπαθοῦμε πολὺ γι᾽ αὐτές.
Οἱ γονεῖς μας ἔρχονται πλέον σὲ μιὰ φάση τῆς ζωῆς τους, ποὺ θέλουν μιὰ συμπαράσταση, μιὰ ζεστὴ ἐπαφὴ μὲ ὅ,τι πολυτιμώτερο ἀπέκτησαν στὴ ζωή τους: τὰ παιδιά τους.
Ἔχοντας κάνει μιὰ πορεία ζωῆς γιὰ ἄλλους πιὸ εὔκολη, γιὰ ἄλλους πιὸ δύσκολη, κάθονται καὶ ἀναπολοῦν τὸ παρελθόν, χωρὶς τὸ μέλλον νὰ τοὺς ὑπόσχεται πολλά.
Τοὺς φέρνω στὸ μυαλό μου στὸ πατρικό μας σπίτι, νὰ εἶναι δίπλα μας σὲ ὅ,τι τοὺς εἴχαμε ἀνάγκη. Ἡ ἀγωνία μας στὴν Α΄ Δημοτικοῦ μετριαζόταν μὲ ἕνα ὡραῖο δῶρο.
Ἡ παιδικὴ ἀρρώστια ἀντιμετωπιζόταν καλύτερα ἀγκαλιὰ μὲ μιὰ καινούργια κούκλα. Τὰ μαθήματα τοῦ Δημοτικοῦ γίνονταν πιὸ κατανοητὰ καὶ εὔκολα μὲ τὴ δική τους βοήθεια.
Ἡ προπαίδεια καὶ οἱ δασυνόμενες λέξεις, τί προσπάθεια! Καὶ αὐτοὶ ἐκεῖ, δίπλα μας. Οἱ οἰκογενειακὲς διακοπές μας μὲ τὸ αὐτοκίνητο ἀξέχαστες.
Ὄχι, ἡ αἰτία δὲν ἦταν κάποιο φοβερὸ ξενοδοχεῖο σὲ κοσμοπολίτικο μέρος. Ἦταν οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς μας, ποὺ τὰ εἶχαν ὀργανώσει ὅλα πολὺ ὡραῖα.

Σ' ευχαριστώ μαχαιράκι μου!

 

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής ( Α΄Λουκά)

 

Ο μεγάλος Δάσκαλος

«αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ξεδιπλώνει μπροστά μας με ένα εκπληκτικό τρόπο το περιστατικό της κλήσης των πρώτων μαθητών του Κυρίου. Ο Λόγος του Θεού είναι εκείνος που πρώτος σπεύδει να απευθύνει την πιο ευλογημένη πρόσκληση. Καλεί όλους τους ανθρώπους από την ανυπαρξία στη ζωή. 

Γι’ αυτό και στην ευχαριστιακή σύναξη ακούμε την ομολογία: «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες». Ο άνθρωπος καλείται από τον Χριστό όχι απλά να διατηρήσει το «είναι», δηλαδή να περιορίζεται στην ύπαρξή του, αλλά να καταξιωθεί ενός ανώτερου μεγαλείου. Ν’ ατενίσει τις κορυφογραμμές του «εύ είναι», να φθάσει δηλαδή στη θέωση. 

Να γίνει κοινωνός της θείας ζωής, να γνωρίσει την «καλή αλλοίωση», όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν οι πατέρες της Εκκλησίας. Μας προσκαλεί να κοινωνήσουμε της θεανθρώπινης ζωής της Εκκλησίας, διά μέσου εκείνων που την θεμελίωσαν. Αυτοί είναι οι άγιοι απόστολοι, οι μαθητές που τότε προσκάλεσε ο ίδιος ο Χριστός για να τον ακολουθήσουν και να είναι οι ευλογημένοι συνεργάτες του.

Σε μια πολύ ζωηρή εικόνα, ο Λουκάς εμφανίζει τον Χριστό να διδάσκει στο πλήθος, πριν να καλέσει τους πρώτους τέσσερις μαθητές του. Την επικοινωνία που απορρέει από τη θεϊκή αγάπη χαρακτηρίζει η αυθεντικότητα.  Πάντοτε κοιτούσε τους ανθρώπους πρόσωπο προς πρόσωπο. Στη διάσταση εκείνη που η κοινωνία αγάπης αναδεικνύεται το κυρίαρχο στοιχείο της Βασιλείας του και της καταξίωσης του ανθρώπου στους πιο ψηλούς αναβαθμούς πνευματικότητας.  

Εκεί, λοιπόν, στην ακρογιαλιά της Γεννησαρέτ, που ήταν κατάμεστη από κόσμο, επέλεξε ένα από τα δύο πλοιάρια των μετέπειτα μαθητών του για να διδάσκει το πλήθος. Ακριβώς, μέσα από την ταπείνωση παρατηρούμε πώς αναδύεται η θεϊκή μεγαλοπρέπεια.

Το ευλογημένο προσκλητήριο

Τη διδαχή του πλήθους διαδέχεται το σκηνικό της ευλογημένης πρόσκλησης που απευθύνει ο Κύριος προς τους μαθητές του. Οι συνθήκες μπορεί να μην ήταν και τόσο ευνοϊκές, αφού εκτός από το ακατάλληλο της ώρας, η κοπιώδης εργασία που προηγήθηκε από τους μαθητές ολόκληρη τη νύχτα συνοδευόταν και από την απογοήτευση της δυστοκίας που επιστέγαζε την προσπάθεια τους. Ωστόσο, η μεγάλη πρόσκληση μπορεί να καρποφορήσει και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.  Αυτό επιβεβαιώνουν και μαρτυρούν τα ίδια τα γεγονότα.

Συμβουλές της γιαγιάς.

 

Έπεσε σε ένα γκρεμό και αυτοκτόνησε!

 

Γιατί η αγάπη, όπως τα φύλλα του φθινοπώρου, δεν χάνεται.

  

Το βροχερό μεσημέρι του Σαββάτου είχε εκείνη την βαριά, μελαγχολική ομορφιά που φέρνουν οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου. Η βροχή χτυπούσε ρυθμικά το τζάμι του μικρού καφενείου, θολώνοντας την εικόνα της πλατείας. 

Έξω, τα πλατάνια είχαν αρχίσει να παραδίδονται. Τα κίτρινα φύλλα, βρεγμένα και λαμπερά, έπεφταν ένα ένα, αργά, σαν να μην ήθελαν να αποχωριστούν τα κλαδιά που τα κρατούσαν όλο το καλοκαίρι. Κάποια στροβιλίζονταν στον αέρα πριν ακουμπήσουν στο βρεγμένο πεζοδρόμιο, όπου σχημάτιζαν μικρές, χρυσές λιμνούλες ανάμεσα στις λακκούβες.

Ο Αλέξανδρος κάθισε στο ίδιο τραπέζι που καθόταν πάντα, δίπλα στο παράθυρο, παραγγέλνοντας έναν διπλό ελληνικό καφέ. Δεν έφερε ομπρέλα. Δεν την είχε ανάγκη. Του άρεσε να νιώθει τη βροχή να τον αγκαλιάζει, σαν να του έλεγε ότι δεν ήταν μόνος. Ήταν εκεί για να θυμηθεί. Για να γιορτάσει μια επέτειο που μόνο αυτός γνώριζε.
Δύο χρόνια πριν, την ίδια εποχή, τότε που τα φύλλα πρωτοκίτρινιζαν και ο αέρας μύριζε νοτισμένο χώμα, η Ελένη είχε φύγει. Όχι με θόρυβο, όχι με δράματα. Είχε φύγει όπως ζούσε: αθόρυβα, διακριτικά, αφήνοντας πίσω της ένα κενό που κανείς δεν μπορούσε να γεμίσει. Ο καρκίνος την πήρε, αλλά εκείνη πάλεψε με ένα χαμόγελο που ο Αλέξανδρος δεν θα ξεχνούσε ποτέ.

«Μη με θυμάσαι με λύπη», του είχε πει λίγες μέρες πριν. «Θυμήσου με με τον ήλιο. Όπως τότε που πηγαίναμε στο νησί και γελούσαμε μέχρι να μας πονέσει η κοιλιά.»
Ο Αλέξανδρος πήρε μια βαθιά ανάσα και κοίταξε έξω. Η βροχή είχε δυναμώσει. Ένας ηλικιωμένος κύριος με ένα ξεθωριασμένο καπέλο έτρεχε να προφυλαχτεί κάτω από την τέντα του φούρνου απέναντι, πατώντας άθελά του πάνω στα κίτρινα φύλλα που είχαν στοιβαχτεί στο ρείθρο. Δύο παιδιά πηδούσαν στις λακκούβες, γελώντας, και τα βρεγμένα φύλλα κολλούσαν στις μπότες τους σαν μικρά χρυσά αυτοκόλλητα. Η ζωή συνεχιζόταν.

Ο ζητιάνος Επίσκοπος.

  

Ήρθαν νέα στο χωριό ότι θα έρθει ο επίσκοπος. Αποφάσισαν να τον υποδεχτούν με δόξα και τιμή. Όταν επιτέλους έφτασε η αναμενόμενη μέρα, πήγε ο διάκονος στο σταθμό να τον παραλάβει. 

Οι επιβάτες που κατέβηκαν από το τρένο δεν ήταν πολλοί. Από το πρώτο βαγόνι κατέβηκε ένας γέροντας με πολύ απλά ρούχα. Στάθηκε λίγο στην πλατφόρμα και περίμενε αλλά δεν πλησίασε κανένας…

Έτσι ρώτησε έναν περαστικό πως να πάει στο χωριό. Είχε περπατήσει κανένα μισάωρο όταν άκουσε κάποιο θόρυβο…γύρισε πίσω και είδε μια άμαξα με άλογα που τα οδηγούσε ένας νέος.

– Επιτέλους βοήθεια, θα με πάρει, σκέφτηκε ο γέρος και του κούνησε το χέρι για να τον πάρει…

– Τι θέλεις γέρο; Τον ρωτάει ο νέος.

– Πάρε με στο χωριό σε παρακαλώ. Τού ζήτησε ο γέρος.

– Δεν είναι μακριά, να περπατήσεις. Απάντησε ο νέος.

– Ευχαριστώ! Μουρμούρισε ο γέρος και συνέχισε τον δρόμο. Γύρισε ο διάκονος στην εκκλησία και είπε ότι δεν ήρθε ο επίσκοπος.

– Μάλλον του έτυχε κάτι…είπαν.

– Το βραδάκι επιτέλους έφτασε ο γέρος στο χωριό. Είδε ένα πηγάδι με σκεπή και έκατσε να ξεκουραστεί κάτω από την σκεπή του πηγαδιού όπου και αποκοιμήθηκε. Το πρωί τον ξύπνησαν γυναίκες που ήρθαν να πάρουν νερό. Τις ρώτησε λοιπόν που μένουν οι χριστιανοί…

– Εδώ όλοι είναι χριστιανοί. Ήταν απάντηση. Πάει ο γέροντας στο χωριό να ζητήσει ελεημοσύνη, κάποιος του έδωσε πατάτες, κάποιος ξερό ψωμί. Αυτός όμως πάνω σε κάθε ελεημοσύνη έγραφε το όνομά αυτού που του το έδινε και το φύλαγε. Το βράδυ ο γέρο–ζητιάνος την πέρασε σε μια γωνιά τού ναού.

Όταν τελείωσε η λειτουργία ο ιερέας ευχαρίστησε τον θεό για όλα. Τον ευχαρίστησε και ο γέρο–ζητιάνος.

– Φεύγοντας ο κόσμος του έλεγε «Ο Θεός να σε Ελεήσει». Ο ναός έκλεισε και ο γέρος πήγε πάλι στο πηγάδι για να κοιμηθεί. Αυτό συνεχίστηκε για δύο μέρες. Την τρίτη μέρα όταν μαζεύτηκε πάλι ο κόσμος στην εκκλησία, πριν ξεκινήσει η λειτουργία βγήκε ο γέρο–ζητιάνος μπροστά και έβγαλε τα φαγητά που είχε μαζέψει αυτές τις μέρες. Όταν το είδε αυτό ο διάκονος πήγε να βάλει τάξη… Ο γέρο–ζητιάνος όμως με πολύ ισχυρή και δυνατή φωνή είπε:

Μετάστασις Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

 

Ἀρκετοὶ εἶχαν τὴν ἄποψη ὅτι ὁ Ἰωάννης δὲν πέθανε, ἀλλὰ μετατέθηκε στὴν ἄλλη ζωή, ὅπως ὁ Ἐνὼχ καὶ ὁ Ἠλίας. 

Ἀφορμὴ γι' αὐτὴ τὴν ἄποψη ἔδωσε τὸ γνωστὸ εὐαγγελικὸ χωρίο, Ἰωάννου κα’ 22. Ὅμως, ὁ ἀμέσως ἑπόμενος στίχος κα’ 23 διευκρινίζει τὰ πράγματα.

Ἡ παράδοση ποὺ ἀσπάσθηκε ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ ἕξης: Ὁ Ἰωάννης σὲ βαθειὰ γεράματα πέθανε στὴν Ἔφεσο καὶ τάφηκε ἔξω ἀπ’ αὐτήν.

Ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες, ὅταν οἱ μαθητὲς του ἐπισκέφθηκαν τὸν τάφο, βρῆκαν αὐτὸν κενό.

Ἡ Ἐκκλησία μας, λοιπόν, δέχεται ὅτι στὸν ἀγαπημένο μαθητὴ τοῦ Κυρίου συνέβη ὅτι καὶ μὲ τὴν Παναγία μητέρα Του. 

Δηλαδή, ὁ Ἰωάννης ναὶ μὲν πέθανε καὶ ἐτάφη, ἀλλὰ μετὰ τρεῖς ἡμέρες ἀναστήθηκε καὶ μετέστη στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἴδιος, νὰ τί λέει σχετικά:
«Ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν, ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει». Ἐκεῖνος, δηλαδή, ποὺ εἶναι ἑνωμένος μέσῳ τῆς πίστης μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν ἔχει δικό του, ἔχει τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή. Ἐκεῖνος, ὅμως, ποὺ δὲν ἔχει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ ἔχει ὑπ’ ὄψιν του πὼς δὲν ἔχει καὶ τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή.

Καλημέρα!

 

Καλη σας νύχτα!

  

 

Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι
που βλέπουν την ομορφιά σε απλά πράγματα,

«Εκεί όλα είναι μέσα στο Άγιο Φως». Τι έζησε ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος στα Ιεροσόλυμα

  

Ένας παλιός γνωστός του Οσίου Παϊσίου από το Σινά, ο π. Δαμιανός, έγινε το 1973 Αρχιεπίσκοπος Σινά. Για πολύ καιρό παρακαλούσε τον Γέροντα Παΐσιο να τον επισκεφθεί.

Έτσι, μετά το Πάσχα του 1982, ο Όσιος Παΐσιος, συνοδευόμενος από έναν γνωστό του, ξεκίνησε για το Σινά. Πριν όμως συνεχίσουν το ταξίδι τους, αποφάσισαν να προσκυνήσουν τα Ιερά Προσκυνήματα των Ιεροσολύμων και των Αγίων Τόπων.

Σε κάθε ένα από τα πολλά προσκυνήματα των Ιεροσολύμων ο Όσιος αισθανόταν έντονα την παρουσία του Χριστού. Και από τα χείλη του έβγαινε συχνά ένας ψίθυρος:

«Εδώ πάτησαν τα πόδια του ίδιου του Χριστού!..»

Καθώς περπατούσε στην οδό του Μαρτυρίου, είπε:

«Ακόμη κι αν ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τι δρόμος είναι αυτός, καθώς περπατάει πάνω του αισθάνεται μια αλλαγή· τον καταλαμβάνει ένας ιερός φόβος και δέος».

Αργότερα, ένας μοναχός τον ρώτησε αν είχε δει ο Γέροντας στα Ιεροσόλυμα το Άγιο Φως. Και ο Όσιος απάντησε:

«Εκεί όλα είναι μέσα στο Άγιο Φως. Το Άγιο Φως είναι παντού, όπου κι αν πας».

Σε ορισμένα από τα Ιερά Προσκυνήματα τον συνόδευαν δύο Ιεροδιάκονοι του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Ήταν πρόθυμοι να τον ξεναγήσουν και να του διηγηθούν όλα όσα γνώριζαν.

Ο Γέροντας όμως, όταν προσκυνούσε τους Αγίους Τόπους, προτιμούσε να μην αποσπάται η προσοχή του από τίποτε. Κάποτε, όταν επέμεναν να του εξηγούν διάφορα πράγματα, τους είπε:

«Μην μου λέτε, σας παρακαλώ, τίποτε. Τα γεγονότα του Ευαγγελίου είναι γνωστά· τα διαβάζουμε στην Αγία Γραφή. Σε αυτούς τους Αγίους Τόπους δεν χρειάζονται ξεναγήσεις, αλλά λίγη σιωπή και λίγος χρόνος, για να θυμηθούμε τα θεία γεγονότα που συνέβησαν εδώ και να τα ζήσουμε».

Όταν ο Όσιος προσκύνησε τον τόπο της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Όρος Θαβώρ, όπως ο ίδιος είχε πει, «του συνέβη ένα γεγονός».

Λόγια Αγίων

 

Σωτήρια ανυπακοή!

  

 

Ο Γέροντας Βησσαρίωνας ο Αγαθωνίτης ταξίδευε για τη Χαλκίδα. Το λεωφορείο σταμάτησε για αρκετή ώρα στη διασταύρωση προς Θήβα. 

Εκεί έφτασε μια αστυνομική κλούβα, από την οποία οι αστυνομικοί κατέβασαν τρεις κρατουμένους, των οποίων τα χέρια ήταν δεμένα με χειροπέδες.
Ένας αστυνομικός ανέβηκε στο λεωφορείο από την πίσω πόρτα και παρεκάλεσε τους επιβάτες των πίσω θέσεων να πάνε μπροστά.
Ήθελε στις πίσω θέσεις να βάλει τους κρατουμένους για να τους ελέγχει.
Όλοι σηκώθηκαν εκτός από έναν, τον πατέρα Βησσαρίωνα.
-" Σήκω και συ παππούλη, δεν άκουσες τι είπα;" του είπε ο αστυνομικός.
-" Εγώ παιδί μου θέλω να καθήσω εδώ, δεν θέλω να σηκωθώ".
-" Μα πάτερ μου, πρέπει να σηκωθείς. Υπάρχει λόγος".
-" Σε παρακαλώ παιδί μου, μη με ταλαιπωρείς".

Ο αστυνομικός τον σεβάστηκε και δεν επέμεινε άλλο.
Ανέβασε τους κρατουμένους στο λεωφορείο και ο ένας από αυτούς κάθησε δίπλα στον Γέροντα.
Είδε ο Γέροντας τις χειροπέδες και ρώτησε τον κρατούμενο:
-" Τι κάνατε; Γιατί σας έχουν δεμένους;
-" Σκοτώσαμε έναν άνθρωπο, πάτερ, και μας πηγαίνουν στις φυλακές της Χαλκίδας".

Μήνυμα Αρχιεπισκόπου για τη νέα κατηχητική χρονιά 2026-2027

 

 

ΜΗΝΥΜΑ
ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τοῦ νέου κατηχητικοῦ ἔτους 2026-2027

Ἀγαπητά μου παιδιά, Ἀγαπητοί γονεῖς,

Σέ μία ἐποχή ραγδαίων ταχυτήτων, διαρκῶν ἀλλαγῶν καί πολλῶν πληροφοριῶν, παρατηροῦμε συχνά τούς ἀνθρώπους καί ἰδιαίτερα τούς νέους ἀνθρώπους νά αἰσθάνονται μόνοι μέσα σέ ἕναν ἄκρως συνδεδεμένο, ἀλλά παράλληλα ἄδειο καί ἀπρόσωπο κόσμο.

Ἡ καθημερινότητα κατακλύζεται ἀπό θόρυβο, ἄγχος καί ψηφιακές εἰκόνες, στερῶντας ἀπό τήν καρδιά τήν ἡρεμία καί τήν ζεστή διαπροσωπική ἐπαφή.

Ὡς Πνευματικός Πατέρας, βλέπω τήν δίψα τῶν παιδιῶν μας γιά καθαρό ἀέρα, γιά ἕνα σταθερό καταφύγιο ὅπου μποροῦν νά ἀναπνεύσουν ἐλεύθερα, νά ἐκφράσουν τούς προβληματισμούς τους χωρίς φόβο καί νά ἀνακαλύψουν ποιός εἶναι ὁ πραγματικός προορισμός τῆς ζωῆς τους.

Ἡ Ἐκκλησία μας δέν προσφέρει ἁπλῶς θεωρητικές γνώσεις ἤ στείρους κανόνες. Προσφέρει καί προβάλλει ἕνα Πρόσωπο: τόν Ἴδιο τόν Χριστό, πού εἶναι «τό Φῶς τοῦ κόσμου» καί ἡ πηγή τῆς ἀληθινῆς εἰρήνης.

Σέ κάθε Ἐνορία τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, πού εἶναι μία μεγάλη οἰκογένεια, ἑτοιμάζουμε καί φέτος ἕναν χῶρο ζεστό καί φιλόξενο γιά κάθε παιδί καί νέο.