Μικρός οδηγός στην εβδομαδα της Τυρινής.

 

 

Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω πολλά μηνύματα από ανθρώπους που ζητούν πληροφορίες για όσα αφορούν την Αποκριά, το Τριώδιο και την είσοδο στη νηστεία. 

Μου γράφουν ότι μεγάλωσαν μέσα σε αυτά τα έθιμα, αλλά δεν τους εξήγησε ποτέ κανείς τι ακριβώς σημαίνουν, πώς συνδέονται μεταξύ τους, ποια είναι η εσωτερική τους λογική. 

Γι’ αυτό και λέω να σταθούμε λίγο πιο καθαρά σε αυτό που ξεκινάμε τώρα: έναν μικρό οδηγό για το πού βρισκόμαστε μέσα στον χρόνο της Εκκλησίας. Για το τι είναι το Τριώδιο. Για το τι σημαίνει η Τυρινή εβδομάδα στην οποία μπαίνουμε. Και για το πώς, σχεδόν ανεπαίσθητα, περνάμε στη νηστεία.

Το Τριώδιο δεν είναι απλώς μια περίοδος.
Είναι πρώτα απ’ όλα ένα βιβλίο. Ένα από τα πιο ουσιαστικά λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας, που ανοίγει την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και κλείνει το Μεγάλο Σάββατο.
Ονομάζεται έτσι επειδή οι κανόνες των ακολουθιών του περιέχουν τρεις ωδές αντί για τις συνήθεις εννέα. Μέσα του καταγράφεται ολόκληρη η πορεία προς το Πάσχα: οι ύμνοι, τα τροπάρια, η θεολογία της μετάνοιας, η ποιητική γλώσσα της επιστροφής.
Είναι ένα βιβλίο που δεν απευθύνεται μόνο στους ιερείς ή στους ψάλτες. Είναι ένα βιβλίο που, αν βρεθεί μέσα σε ένα σπίτι και ανοίγεται έστω και περιστασιακά, μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βιώνει κανείς αυτή την περίοδο. Γιατί το Τριώδιο δεν εξηγεί απλώς τη Σαρακοστή· σε βάζει μέσα της.

Από την πρώτη στιγμή που ανοίγει, με την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, αρχίζει μια μακρά εσωτερική μετατόπιση.
Ο χρόνος αποκτά άλλο βάρος.
Η καθημερινότητα δεν κόβεται απότομα.
Μετασχηματίζεται.
Η Αποκριά που ακολουθεί δεν είναι ένα άσχετο λαϊκό διάλειμμα, αλλά μέρος αυτής της πορείας. Μια περίοδος εκτόνωσης, συνάντησης, φαγητού, ήχου, αλλά ταυτόχρονα και μια σταδιακή απομάκρυνση από τη συνήθεια της υπερβολής.

Οι ψυχές δεν χάνονται απλώς αλλάζουν ουρανό.

  

Οι ψυχές δεν χάνονται
απλώς αλλάζουν ουρανό.

Σιωπηλές σαν προσευχή,
ελαφριές σαν φως καντηλιού,
επιστρέφουν Εκεί
απ’ όπου κάποτε ξεκίνησαν.

Στην αγκαλιά του Χριστού
δεν υπάρχει φόβος,

Άγιος Παΐσιος: “Καταλαβαίνετε τι πάει να γίνει; Θα φύγει η παράδοση και θα μείνει η παράβαση!”

 

 

Ο Άγιος Παΐσιος ήταν με την ορθή έννοια ζηλωτής των πατερικών παραδόσεων. Σε θέματα πίστεως δεν έκανε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.

Στην ζωή του εφάρμοζε την ακρίβεια όχι μόνον εξωτερικά, αλλά περισσότερο εσωτερικά, από θείο ζήλο. Όταν έλεγε την γνώμη του για ένα θέμα, και μάλιστα εκκλησιαστικό, μιλούσε με διάκριση ζυγίζοντας τα λόγια του με ζυγαριά ακριβείας. 

Και, όταν είχε μπροστά του έναν αδύναμο άνθρωπο, έδινε πάλι με ακρίβεια, σαν καλός ιατρός, το κατάλληλο φάρμακο. Είχε ποτισθεί από τον φόβο του Θεού, και γι’ αυτό έμπαινε στο βάθος του νόμου του Θεού. Ήταν όλος αγάπη και «σπλάγχνα οικτιρμών», και, γι’ αυτό δεν γνώρισε απλώς τους Κανόνες της Εκκλησίας, αλλά γνώριζε εκ πείρας ότι η Εκκλησία είναι μάνα, και οι κανόνες της έχουν σπλάγχνα μητρικά.

Την δεκαετία του ’70 πολλοί ζητούσαν την γνώμη του Πατρός Παϊσίου και για μια πρόταση του είχε γίνει, να μη φορούν οι ιερείς ράσα. Εκείνος τους έδειχνε μια ελιά, της οποίας είχε ξεφλουδίσει τον κορμό και τα χονδρά κλαδιά, αφήνοντάς φύλλα μόνο στις άκρες των μικρών κλαδιών της. Στον ξεφλουδισμένο κορμό της είχα χαράξει:

Η κρίση του Θεού.

 

Όπως ακούσαμε στο Τριώδιο, η κρίση του Θεού τι είναι;
Είναι κρίση αγάπης, κρίση ευσπλαχνίας τελικά.
Τι είπε ο Χριστός; Δε μας είπε:
-Φάγατε λάδι τη μεγάλη Σαρακοστή;
-Όχι Κύριε, δεν φάγαμε λάδι.
-Μπράβο σας!
Περάστε στον παράδεισο.

-Πήγατε στο απόδειπνο τη Μεγάλη Σαρακοστή;
-Πηγαίναμε Κύριε, κάναμε και μετάνοιες! -Περάστε στον παράδεισο.

-Πήρατε λουλούδια για τον επιτάφιο;
-Πήραμε λουλούδια!
-Περάστε στον παράδεισο.

Δεν είπε τίποτα από όλα αυτά.
Τι είπε;
"Ήμουν φτωχός και με ελεήσατε.
Ήμουν ξένος και με παρηγορήσατε.
Ήμουν άρρωστος και με επισκεφτήκατε.
Ήμουν στη φυλακή και ήρθατε προς με,
ήμουν γυμνός και με ενδύσατε".

Αυτή είναι η κρίση!
Και γιατί αυτή είναι η κρίση;

Η Ιερά Σύνοδος για την εκδημία της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ

 

 

Με αισθήματα βαθείας συγκινήσεως και ειλικρινούς θλίψεως η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος επληροφορήθη την εις Κύριον εκδημία της σπουδαίας και διακεκριμένης βυζαντινολόγου Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, μιας εκ των πλέον εμβληματικών μορφών της σύγχρονης ελληνικής διανοήσεως, η οποία, διά του πολυσχιδούς και διεθνούς ακτινοβολίας έργου της, κατέστησε τον ελληνικό βυζαντινό πολιτισμό αντικείμενο δημιουργικής επαναπροσλήψεως εντός του παγκοσμίου επιστημονικού γίγνεσθαι.

Η Εκκλησία της Ελλάδος αναγνωρίζει στο πρόσωπό της την ακαδημαϊκό, η οποία προέβαλε την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού και την εγγενή του συνάφεια με την Ορθόδοξη Εκκλησία, διατρανώνοντας ότι ο βυζαντινός πολιτισμός αποτελεί ταυτοτικό στοιχείο της πνευματικής φυσιογνωμίας της Ευρώπης.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός έξυπνου και ενός πονηρού ανθρώπου;

 

 

Έξυπνος άνθρωπος δεν είναι ο καταφερτζής, δεν είναι αυτός που μπορεί να βάλει πολλούς στο χέρι του, όπως νομίζουν πολλοί…

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός έξυπνου και ενός πονηρού ανθρώπου; 

Και οι 2 είναι έξυπνοι, με την διαφορά, ότι ο πονηρός κάνει κακή χρήση της εξυπνάδας του. Ποιος είναι πραγματικά έξυπνος;

Ποιος είναι πραγματικά έξυπνος;

Ο ταπεινός είναι ο εξυπνότερος του κόσμου, διότι κατορθώνει να προφυλάσσει τον πνευματικό του θησαυρό, στου Θεού το θησαυροφυλάκιο. (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

Έξυπνος είναι ο εξαγνισμένος άνθρωπος, ο καθαρισμένος από τα πάθη. Αυτός που έχει αγιάσει και το μυαλό του, αυτός είναι ο πραγματικά έξυπνος. Άμα δεν αγιαστεί το μυαλό, η εξυπνάδα δεν ωφελεί σε τίποτε. Να, οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί, έξυπνοι είναι, αλλά πολλοί από αυτούς, επειδή δεν έχουν αγιασμένο το μυαλό τους, εκεί που λένε εξυπνάδες, λένε και ανοησίες. 

Από την πολλή εξυπνάδα λένε μεγάλες ανοησίες! Αν δεν αξιοποιήσει ο άνθρωπος το μυαλό, αν δεν αξιοποιήσει την εξυπνάδα για το καλό, την χρησιμοποιεί ο διάβολος για το κακό. (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

Όταν ένας άνθρωπος έχει εξυπνάδα και κάνει μια εργασία με ευκολία, πρέπει να διαλύεται μπροστά στον Θεό, να Τον ευχαριστεί μέρα-νύχτα που του έδωσε εξυπνάδα, και την κάνει, χωρίς να κουράζεται. Αυτό έλειψε, να μην Τον ευχαριστεί! (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

Μπορεί κάποιος να είναι έξυπνος, τετραπέρατος, αλλά, αν έχει θέλημα, αυτοπεποίθηση και φιλαυτία, βασανίζεται συνέχεια. Μπερδεύεται άσχημα και του δημιουργούνται προβλήματα. Για να βρει τον δρόμο του, πρέπει να ανοίξει την καρδιά του σε κάποιον πνευματικό και να ζητήσει ταπεινά την βοήθειά του. (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

Η λέξη έξυπνος, δεν έχει το νόημα που την εννοεί ο κόσμος, δηλαδή να απαντά κάποιος καθηλώνοντας τους άλλους, ή να κάνει μια δουλειά καλύτερα από τους άλλους. Ο πραγματικά έξυπνος, σε κάθε δυσκολία που του παρουσιάζεται, δεν τα χάνει, δεν απελπίζεται, αλλά προσφεύγοντας στο Χριστό, που είναι μέσα του, βρίσκει ωραίους και εύκολους τρόπους να την ξεπερνάει, χωρίς να του στοιχίζει, χωρίς να φθείρεται εσωτερικά. (Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Όσο πλησιάζετε τον Θεό, τόσο είστε πιο προσεκτικοί, χωρίς να το επιδιώκετε, σε όλα τα πράγματα αλλά και στα πνευματικά. Προσέχοντας για τη ψυχή σας, γίνεστε με την Θεία Χάρη πιο έξυπνοι… (Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Όταν ο νους και η καρδιά είναι γεμάτη από Χριστό, τότε αυτός ο άνθρωπος είναι σοφός και έξυπνος, γιατί του τα διδάσκει όλα το Πνεύμα του Θεού. (Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Πολλοί εξάρουν την εξυπνάδα κάποιων ανθρώπων, χωρίς όμως να προσέχουν αν η εξυπνάδα τους, δίνει καλούς ή κακούς καρπούς. (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Άνθρωπος έξυπνος δίχως καλοσύνη και συμπόνοια, είναι κόλαση για την ψυχή και την καρδιά, κόλαση για όλη την ανθρωπότητα. (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός έξυπνου και ενός πονηρού ανθρώπου; Και οι 2 είναι έξυπνοι, με την διαφορά, ότι ο πονηρός κάνει κακή χρήση της εξυπνάδας του. (Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα)

Εάν δεν γίνεις κουτός, δεν γίνεσαι έξυπνος στην πνευματική ζωή. Ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να γίνει κουτός, για να γίνει έξυπνος. (Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου)

Πραγματικά έξυπνος άνθρωπος είναι εκείνος, που αποφεύγει την αμαρτία. (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

Έξυπνος άνθρωπος δεν είναι ο καταφερτζής, δεν είναι αυτός που μπορεί να βάλει πολλούς στο χέρι του, όπως νομίζουν πολλοί. Έξυπνος άνθρωπος (το λέει και η λέξη) είναι εκείνος που βρίσκεται έξω από τον ύπνο της αμαρτίας, είναι εκείνος που φυλάγεται από την αμαρτία. (Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας)

Ο άνθρωπος που είναι έξυπνος και κόβει ο νους του, αλλά βρίσκεται στην αμαρτία να τον φοβόσαστε. Είναι επικίνδυνος για τον εαυτόν του και για τους άλλους. Ο οξύς νους στα χέρια του σατανά, κάνει μεγάλες καταστροφές… (Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας)

“Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια;..”

 

«…η Χάρις συμπαρίσταται σε όλα τα στάδια και φωτίζεται ο νους του ανθρώπου και καταλαβαίνει και λέει:

“Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια; Τι αμαρτίες είναι αυτές που έκανα; Τί σκοτάδι ήταν αυτό στο οποίο βρισκόμουν;”

Παρά ταύτα όμως, πάλι ελάχιστα μπορεί να κάνει, γιατί η καρδία του ανθρώπου ακόμα είναι αιχμάλωτη.

Δύο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουν στη ζωή…

 

Δύο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουν στη ζωή…

Από την μια, είναι εκείνοι, που μια ζωή, είναι με μια δικαιολογία έτοιμη στο στόμα. 

Άνθρωποι της αυτοδικαίωσης. 

Άνθρωποι που δεν βγαίνουν στο παραμικρό από τον εαυτό τους και από το «πώς βλέπουνε τα πράγματα» οι ίδιοι. 

Άνθρωποι, που δεν νοιάζονται για τον πόνο του διπλανού τους. 

Άνθρωποι που αδιαφορούν για το αν ο άλλος έφαγε, δίψασε, βρέθηκε μόνος ή γυμνός, αρρώστησε ή βρέθηκε σε κάποια φυλακή κάποτε πεταμένος…

Και από την άλλη, είναι εκείνοι που δεν θεωρούνε τον εαυτό τους κάτι το «πιο σημαντικό». Εκείνοι που δεν τρέχουνε για τις «πρωτοκαθεδρίες». 

Και όπλο και λουτρό;

 

Τα δάκρυα είναι το μόνο όπλο κατά των δαιμόνων, 

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Μεγαλομάρτυρας ὁ Τήρων

 

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Τήρων καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἀμάσεια στὴ Μαύρη Θάλασσα, ποὺ ὀνομαζόταν Χουμιαλὰ καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν αὐτοκρατόρων Μαξιμιανοῦ (286 – 305 μ.Χ.), Γαλερίου (305 – 311 μ.Χ.) καὶ Μαξιμίνου (305 – 312 μ.Χ.). 

Ὀνομάζεται Τήρων, διότι κατετάγη στὸ στράτευμα τῶν Τηρώνων, δηλαδὴ τῶν νεοσυλλέκτων, διοικούμενο ὑπὸ τοῦ πραιπόσιτου Βρίγκα.

Διαβλήθηκε στὸν πραιπόσιτο ὡς Χριστιανὸς καὶ κλήθηκε σὲ ἐξέταση. Ἐκεῖ ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ χωρὶς δισταγμό. 

Ὁ διοικητὴς Βρίγκας δὲν θέλησε νὰ προχωρήσει στὴν σύλληψη καὶ τιμωρία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου, ἀλλὰ τὸν ἄφησε νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ τοῦ ἀπαντήσει λίγο ἀργότερα. Πίστευε ὅτι ὁ Θεόδωρος θὰ ἄλλαζε καὶ θὰ θυσίαζε στὰ εἴδωλα. 

Ὁ Μεγαλομάρτυς, ὄχι μόνο παρέμεινε ἀδιάσειστος στὴν πίστη του, ἀλλὰ ἔκαψε καὶ τὸ ναὸ τῆς μητέρας τῶν θεῶν Ρέας, μετὰ τοῦ εἰδώλου αὐτῆς. 

Ἀμέσως τότε συνελήφθη καὶ ρίχθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες σὲ πυρακτωμένη κάμινο, ὅπου καὶ τελειώθηκε μαρτυρικά.

Ι.Μ. Λαρίσης: «Τόσος τρόμος από ένα λείψανο;»

 

 

Απάντηση στο άρθρο με τίτλο «Η επέλαση της ηλιθιοκρατίας» προχώρησε η Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης, με αφορμή τις επικρίσεις του αρθογράφου για τη μεταφορά του Ιερού Λειψάνου του Μεγάλου Βασιλείου.

Στην ανακοίνωσή της η Ιερά Μητρόπολη αναλύει τους λόγους για τους οποίους η πνευματική κληρονομιά του Αγίου Βασιλείου παραμένει επίκαιρη, ενώ στηλιτεύει την επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στα εκκλησιαστικά σύμβολα σε σχέση με την εμπορευματοποίηση των εορτών.

Διαβάστε παρακάτω την σχετική ανακοίνωση:

Αναγνώσαμε με θυμηδία το αναμενόμενο άλλωστε, δημοσίευμα του Πέτρου Τατσόπουλου με τίτλο «Η επέλαση της ηλιθιοκρατίας» και σπεύδουμε να ευχαριστήσουμε για τη δωρεάν επικοινωνία του σπουδαίου γεγονότος του ερχομού της χειρός του Μεγάλου Βασιλείου στην πόλη μας.

Βέβαια, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι το άρθρο χρησιμοποιεί τον μουμιοποιημένο τρόπο μιας από καιρού ξεπερασμένης επιχειρηματολογίας που, καθώς δεν έχει άλλα στηρίγματα, φθάνει να επικαλείται ονόματα του 19ου αιώνα για να πλασαριστεί ως κάτι «αξιοπρόσεκτο».

Δεν ξέρουμε αν είναι ο τρόπος για να βγει από την αφάνεια και να επιστρέψει στην πολιτική επικαιρότητα ο κάποτε βουλευτής, μιας που η ανάλυσή του δίνει αφορμές για κάτι τέτοιο. Περιοριζόμαστε μόνο στο να απορούμε. Τόσος τρόμος από ένα λείψανο;

Ιστορίες απ' το Άγιον όρος - Ο «τεμπέλης» Μοναχός !

  

​Σε ένα απόκρημνο κάθισμα (ένα μικρό κελί) ζούσε ένας γέροντας που είχε τη φήμη του «αδιάφορου» και τεμπέλη. Δεν πήγαινε συχνά στις μεγάλες αγρυπνίες των μοναστηριών και, όταν πήγαινε, στεκόταν πάντα στην πιο σκοτεινή γωνιά, πίσω από μια κολόνα, και φαινόταν σαν να κοιμάται.

​Ένας νεαρός μοναχός, που είχε ζήλο αλλά και τη «νόσο» της κρίσης, τον πλησίασε μια μέρα και του είπε:

— «Γέροντα, κρίμα που χάνετε τις ακολουθίες. Ο Θεός θέλει να είμαστε ξύπνιοι και να ψάλλουμε με θέρμη, όχι να λαγοκοιμόμαστε στις γωνιές».

​Ο γέροντας δεν θύμωσε. Τον κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο συμπόνια και του είπε:

Αρχιεπίσκοπος: «Καρδιογράφημα της Ελληνικής Ιστορίας ο «Καποδίστριας»

 

 

Την κινηματογραφική ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», η οποία πραγματεύεται την πορεία και τη ζωή του πρώτου και μοναδικού Κυβερνήτη της Ελλάδας, παρακολούθησε χθες το απόγευμα στον Κινηματογράφο «Αθήναιον», στους Αμπελόκηπους, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, μαζί με τον σκηνοθέτη και τον Αντιπρόεδρο της εταιρείας διανομής κινηματογραφικών ταινιών «Tanweer», κ. Γιάννη Καλφακάκο.

Τον Μακαριώτατο συνόδευαν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ταλαντίου κ. Θεολόγος, ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Παπαμικρούλης, ο Γενικός Διευθυντής του Φιλανθρωπικού Οργανισμού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών «Αποστολή», κ. Κωνσταντίνος Δήμτσας, ο Διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του, κ. Ιωάννης Τσούρας, ο Διευθυντής του Γραφείου Ενημερώσεως, Επικοινωνίας και Τύπου και Εκπρόσωπος Τύπου του, κ. Χάρης Κονιδάρης και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Ορχήστρας «ΚΑΝΩΝ» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, κ. Γεώργιος Δεμελής.

Αμέσως μετά το πέρας της προβολής της ταινίας, ο Μακαριώτατος δήλωσε τα ακόλουθα:

«Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή ήταν ένα μοναδικό επίτευγμα και ένα αληθινό κατόρθωμα. Και αυτό να το υπογραμμίσουμε. Ο «Καποδίστριας», είναι ένα καρδιογράφημα της Ελλαδικής Ιστορίας. Αυτό έγινε, γίνεται και τώρα και πάντα θα γίνεται».

Από την πλευρά του, ο σκηνοθέτης κ. Γιάννης Σμαραγδής σημείωσε:

«Σήμερα είχαμε την ξεχωριστή τιμή να έχουμε μαζί μας και να δει την ταινία ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Αυτό συνιστά ξεχωριστή τιμή, γιατί είναι ο επικεφαλής της Ελλαδικής Εκκλησίας και ήλθε να δει τη δικιά μας προσέγγιση για τον Εθνάρχη της Ελλάδος, τον Καποδίστρια και για τη βαρύτητα που είχε, έχει και συνεχίζει να έχει και πάντα θα έχει η παρουσία του. 

Ο Καποδίστριας, παρότι έχει «φύγει» είναι παρόν, όπως παρούσες είναι και οι αξίες που αντιπροσώπευε, αξίες Πίστης, αξίες με πυρήνα την Πατρίδα και την Θρησκεία μας, την Ορθοδοξία. Αυτοί ήταν και οι δυο μεγάλοι πυλώνες πάνω στους οποίους οργάνωσε την παρουσία του, τη δράση του και τη διαδρομή του ο Ιωάννης Καποδίστριας. 

Είναι δίκαιος ο Θεός; - π. Βαρνάβας Γιάγκου

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

  

Χθες, Κυριακή της Απόκρεω, η Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά στην πιο φοβερή και συνάμα πιο αληθινή εικόνα της ζωής μας: την Τελική Κρίση.

Φοβερή πραγματικότητα!
"Ὅταν τίθωνται θρόνοι, καὶ ἀνοίγωνται βίβλοι, καὶ Θεὸς εἰς κρίσιν καθέζηται, ὢ ποῖος φόβος τότε!. Ἀγγέλων παρισταμένων ἐν φόβῳ, καὶ ποταμοῦ πυρὸς ἕλκοντος, τί ποιήσομεν τότε οἱ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις ὑπεύθυνοι ἄνθρωποι; ".

Την σχετική παραβολή την είπε ο Χριστός λίγο πριν τον θάνατό Του, μαζί με άλλες παραβολές και προειδοποιήσεις για τα έσχατα.

Όλοι οι μελλοθάνατοι αφήνουν στους δικούς τους παραγγελίες και μοιράζονται τις τελευταίες τους επιθυμίες. Και η επιθυμία του Χριστού δεν ήταν για τον εαυτό Του. Ήταν να φροντίσουν οι μαθητές Του τους ελαχίστους. Όλους αυτούς που θα βίωναν τον μεγάλο πόνο και τα βάσανα του κόσμου. Εκείνους για τους οποίους είχε πει:«Αλλοίμονο σε όποιον σκανδαλίσει κάποιον από αυτούς τους αδελφούς μου τους μικρούς».

Πόνεσε ο Χριστός. Και νοιάστηκε να μην αποκάμουν οι ελάχιστοι και χάσουν την ψυχή τους.

Η παραβολή της Τελικής Κρίσης αφορούσε τους Φαρισαίους. Διότι αυτοί είναι οι διαχρονικά εξ ευωνύμων άσπλαχνοι και σκανδαλοποιοί. Εκείνη τη στιγμή ετοίμαζαν τον θάνατο του Χριστού. Αύριο — μέσα στην Εκκλησία πλέον — θα ετοίμαζαν τον θάνατο ή την εξουθένωση των πιο μικρών αδελφών τους.

Οι Φαρισαίοι όλων των εποχών είναι οι άδικοι, οι αδιάφοροι, οι εγωιστές που φέρουν το όνομα του Χριστού, αλλά δεν ποιούν το θέλημά Του. Και σήμερα, Κυριακή Απόκρεω, η Εκκλησία δεν απευθύνεται στους έξω. Απευθύνεται σε εμάς.
Διότι , πολλοί λαμβάνουν θάρρος από την ευσπλαχνία του Θεού οταν θυμούνται την προσευχή του ταπεινού τελώνη και την πατρική αγκαλιά, που δέχθηκε τον άσωτο. Ξεχνούν όμως οτι ο Θεός είναι επίσης Δίκαιος. Και η Εκκλησία δεν θέλει να τους αφήσει επαναπαυμένους αλλά να τους αφυπνίσει.