Πρωτη Κυριακή του Νοεμβρίου - Ο Άγιος Σπυρίδων σώζει την Κέρκυρα από την πανούκλα.

 

 Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα το 1673 αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στιγμές στη θρησκευτική και ιστορική παράδοση της Κέρκυρας, καθώς συνδέεται με τη σωτηρία του νησιού από τη φονική επιδημία της πανώλης (πανούκλας).

- Ο Λίγες δεκαετίες μετά από μια προηγούμενη μεγάλη θεομηνία και επιδημία που είχε πλήξει το νησί (το 1629–1630), η Κέρκυρα βρέθηκε αντιμέτωπη ξανά με τον εφιάλτη της πανώλης το 1673. Η θανατηφόρα ασθένεια ξεκίνησε από τη συνοικία της Γαρίτσας και άρχισε να εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς σε πόλη και χωριά, απειλώντας να αποψιλώσει το νησί. Οι θάνατοι πολλαπλασιάζονταν καθημερινά και τα υγειονομικά μέτρα της εποχής αποδεικνύονταν ανίσχυρα μπροστά στη λαίλαπα.

Μέσα σε κλίμα απόγνωσης, ο κλήρος και ο λαός της Κέρκυρας κατέφυγαν στον πολιούχο τους, τον Άγιο Σπυρίδωνα, ζητώντας με θερμές προσευχές και αγρυπνίες τη σωτηρία τους.

Σύμφωνα με την παράδοση και τις μαρτυρίες της εποχής, καταγράφηκαν σημεία της παρουσίας του Αγίου (όπως υπερκόσμια φώτα που έλαμπαν πάνω από τον ναό του το βράδυ, τα οποία έβλεπαν οι νυχτερινοί σκοποί των φρουρίων).

Οἱ Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός οἱ Ἀνάργυροι καὶ Θαυματουργοί

 

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία. Οἱ γονεῖς τους ἦταν ἄριστο πρότυπο χριστιανῶν συζύγων. 

Ὅταν ἡ μητέρα τους Θεοδότη ἔμεινε χήρα, ἀφιέρωσε κάθε προσπάθειά της στὴν χριστιανικὴ ἀνατροφὴ τῶν δύο παιδιῶν της, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ.

Τοὺς δύο ἀδελφοὺς διέκρινε μεγάλη εὐφυΐα καὶ ἐπιμέλεια, γι’ αὐτὸ καὶ σπούδασαν πολλὲς ἐπιστῆμες. 

Ἰδιαίτερα ὅμως, ἐπιδόθηκαν στὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, τὴν ὁποία ἐξασκοῦσαν σὰν διακονία φιλανθρωπίας πρὸς τὸν πλησίον. 

Θεράπευαν τὶς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰδιαίτερα τῶν φτωχῶν, χωρὶς νὰ παίρνουν χρήματα, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. 

Πολλοὶ ἀσθενεῖς ποὺ θεραπεύθηκαν ἤθελαν νὰ τοὺς εὐχαριστήσουν. Ἀλλὰ αὐτοί, δὲν δέχονταν τὶς εὐχαριστίες καὶ ἀπαντοῦσαν μὲ τὸν ὀρθὸ λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς:

«Ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμης καὶ ἡ ἰσχὺς τῷ Θεῷ ἡμῶν εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων». Δηλαδή, ὅλος ὁ ὕμνος καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμη καὶ ἡ ἰσχύς, ἀνήκει στὸ Θεό μας, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Καλο σας βράδυ.

 

Μία αφιέρωση στη γιαγιά μου…

  

Γιαγιά σε ευχαριστώ. Κάποτε με έκανες να πιστεύω ότι μία σοκολάτα και μία καραμέλα αρκούν για να είμαι ευτυχισμένη.
Γιαγιά σε ευχαριστώ. 

Μου δίδαξες ότι η αγάπη για κάποιον ξεπερνά τους όποιους περιορισμούς της ηλικίας και δε σταματάει ποτέ να προσφέρει, να στέκεται πάντα ένας βράχος ακίνητος και σταθερός. 

Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει από το να προσφέρεις στον άνθρωπο που αγαπάς, κανένα εμπόδιο, καμία κούραση, τίποτα.

Γιαγιά σε ευχαριστώ. Τα γκρίζα σου μαλλιά δεν με εμπόδισαν , πολλές φορές, να σε βλέπω σαν τον πιο όμορφο άνθρωπο του κόσμου.
Γιαγιά μου και πάλι σε ευχαριστώ. Μου έδειξες ότι οικογένεια είναι ο άνθρωπος που σε φροντίζει και σε αγαπάει.

Γιαγιά σου οφείλω ευγνωμοσύνη γιατί όλη μου η ευτυχία όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στη ζωή εξαργυρωνόταν σε ένα χαμόγελο, ένα περιποιημένο φαγητό, μία αγκαλιά. Αυτά είχα και όμως αυτά ήταν για μένα ο πλούτος όταν ήμουν παιδί. Σε ευχαριστώ που μου έδειξες ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στα απλά πράγματα.

Πρέπει να φύγω!

 

 

 

Αναστέναξε ο Οκτώβρης και χιλιάδες φύλλα έπεφταν από τη θλίψη...

Ήρθε η ώρα!! Ψιθύρισε ο Νοέμβριος..

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

 

 

Ο αυθεντικός πλούτος

«Και εν τω άδη επάρας τους οφθαλμούς αυτού, υπάρχων εν βασάνοις, ορά τον Αβραάμ από μακρόθεν και Λάζαρον εν τοις κόλποις αυτού»

Η φιλαργυρία των Γραμματέων και των Φαρισαίων στάθηκε αφορμή για να μας προσφέρει ο Χριστός την παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου, η οποία  βρίθει μηνυμάτων και νοημάτων ουράνιας εμβέλειας. 

Οι Φαρισαίοι έβλεπαν σαν εύνοια του θεού την εξασφάλιση υλικών αγαθών και χρημάτων και κατ’  επέκταση σαν αποδεικτικό στοιχείο και πιστοποίηση του «καλού εαυτού τους». Με αυτό τον τρόπο δικαίωναν τον εαυτό τους μπροστά στους ανθρώπους και αδιαφορούσαν βέβαια για την εσωτερική τους ακαταστασία και κυρίως την αξεπέραστη υποκρισία τους που αποτύπωναν τις πραγματικές προθέσεις και διαθέσεις τους.

Αυτή ακριβώς η αντίληψη δυστυχώς διαπερνά στο χρόνο και φθάνει μέχρι και τις δικές μας μέρες με διάφορες μορφές και εφαρμογές. Γι’  αυτό και επιβάλλεται μεγάλη προσοχή για να μην πέσουμε στην παγίδα που τόσο αδίστακτα στήνει η φαρισαϊκή υποκρισία. Η εγωιστική καλοπέραση σ’  αυτό τον κόσμο, μπορεί να μας οδηγήσει στην απώλεια της κοινωνίας της αγάπης του Θεού, δηλαδή της Ουράνιας Βασιλείας. 

Αντίθετα, οι δοκιμασίες της ζωής μπορεί να λειτουργήσουν ως δείκτες που παραπέμπουν στον Παράδεισο, αρκεί να τις αποδεχόμαστε με πίστη, υπομονή και ελπίδα. Ζωτικής σημασίας επομένως μηνύματα που μας προφυλάσσουν από επικίνδυνες παγίδες, δίνονται μέσα από την παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου. Αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε την περίπτωσή τους.

Ο πλούσιος

Ο πλούσιος της παραβολής κατακρατούσε όλα τα αγαθά μόνο για τον εαυτό του. Ο εγωισμός του, προκαλούσε τόση εσωτερική ακαταστασία μέσα του ώστε κλεινόταν ερμητικά στον εαυτό του και περιφρονούσε όλους τους άλλους ανθρώπους. Αυτό είχε συνέπειες και για τον ίδιο που παρέμενε χωρίς πρόσωπο, δηλαδή χωρίς όνομα, όπως άλλωστε φαίνεται μέσα από τη συγκεκριμένη περικοπή. Η παραβολή κάνει λόγο γενικά και αόριστα για κάποιο πλούσιο, ενώ από την άλλη προβάλλει την προσωπικότητα του φτωχού Λαζάρου.

«Κορόιδο Μουσολίνι»

 

Το Κλειδί του Ουρανού

 

21η Ενοριακη Εθελοντικη Αιμοδοσια.

 

  

 

Μέσα από ‘σένα, από τη δική σου προσφορά, 

θα βοηθηθεί κάποιος συνάνθρωπος μας! 

Το πνευματικό δωράκι.

  

Κάθε φορά που διαβάζεται το Ευαγγέλιο στη Θεία Λειτουργία, μολονότι το έχουμε διαβάσει και ακούσει πολλές φορές, εκείνη τη στιγμή που ιερουργείται ο λόγος της Αληθείας, αποκαλύπτει ο Χριστός σε κάθε ανθρώπινο και αγγελικό νου, προκειμένου να τραφεί πνευματικά, ένα καινούριο πνευματικό ''δωράκι''. 

Και παρόλο που δίνεται το ''δωράκι'' σε όλους τους εκκλησιαζόμενους, δεν ενεργεί σε όλους, διότι δεν παρακολουθούν όλοι με ευλάβεια, πίστη και προσοχή τα λόγια του Ευαγγελίου ή δεν έχουν την ανάλογη ζωή. 

Οἱ Ἅγιοι Στάχυς, Ἀπελλῆς, Ἀμπλίας, Οὐρβανός, καὶ Νάρκισσος οἱ Ἀπόστολοι ἐκ τῶν 70

 

Καὶ οἱ πέντε ἄνηκαν στοὺς ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅλοι τους ὑπῆρξαν «Χριστοῦ εὐωδία τῷ Θεῷ ἐν τοὶς σωζομένοις». Δηλαδὴ εὐωδία Χριστοῦ, εὐχάριστη στὸ Θεό, καὶ εὐωδία μεταξὺ τῶν σῳζόμενων ποὺ ἄκουγαν ἀπ’ αὐτοὺς τὸ σωτήριο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ Στάχυς ἔγινε πρῶτος ἐπίσκοπος Βυζαντίου, καὶ ἀφοῦ διάνυσε 16 χρόνια στὸ ἀποστολικὸ κήρυγμα, εἰρηνικὰ ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ.

Ὁ Ἀπελλῆς ἔγινε ἐπίσκοπος Ἡράκλειας καὶ πολλοὺς ἔφερε στὴν χριστιανικὴ πίστη.

Ὁ Ἀμπλίας ἔγινε ἐπίσκοπος Ὀδυσουπόλεως καὶ ὁ Οὐρβανός, ἐπίσκοπος Μακεδονίας. Ἐπειδὴ καὶ οἱ δυὸ γκρέμιζαν τὰ εἴδωλα, θανατώθηκαν μαρτυρικά.
Ὁ Νάρκισσος χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν. Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, τοῦ Εὐαγγελίου, τὴν ὁποία δίδασκε μὲ ζῆλο, ἐξήγειρε τοὺς εἰδωλολάτρες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὸν βασανίσουν καὶ νὰ παραδώσει τὴν ψυχή του μαρτυρικά.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὴν κιθάραν τοῦ Πνεύματος τὴν ἑξάχορδον, τὴν μελῳδήσασαν κόσμῳ τὰς ὑπὲρ νοῦν δωρεάς, ὡς ἐκφάντορας Χριστοῦ ἀνευφημήσωμεν, Στάχυν Ἀμπλίαν Ἀπελλῆν σὺν Ναρκίσσῳ Οὐρβανόν, καὶ Ἀριστόβουλον ἅμα· ὡς γὰρ Ἀπόστολοι θεῖοι, χάριν αἰτοῦνται ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Καλημέρα!

  

"Όπου Οκτώβρης κ' αν αγγίζει
το τοπίο κοκκινίζει
Ως κ' τ' Άι Δημήτρη το άτι
από μπρούτζο ένα κομμάτι.

Καληνύχτα!

  

Το ταξίδι, όπως και η αγάπη, 

εκφράζει μια απόπειρα 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ!

  

 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο να θυμάται την ενότητα του 1940. Χρειάζεται να τη ζει!

Γιατί, αδελφοί μου, τι αξία έχει να τιμούμε εκείνους που ενώθηκαν για την πατρίδα, όταν εμείς σήμερα δεν μπορούμε να ενωθούμε ούτε με τον γείτονά μας;
Τι αξία έχει να υψώνουμε τη σημαία της Ελλάδας, όταν μέσα στην καρδιά μας υψώνουμε τείχη απέναντι στον αδελφό μας;
Τι αξία έχει να μιλάμε για τους ήρωες που θυσιάστηκαν ο ένας για τον άλλον, όταν εμείς δυσκολευόμαστε ακόμη και να πούμε μια καλημέρα σε κάποιον που μας στενοχώρησε;

Να γκρεμίσουμε τα τείχη που χτίσαμε ανάμεσα στις καρδιές μας.
Να αφήσουμε πίσω την κακία. Να σταματήσουμε να μετράμε ποιος μας μίλησε και ποιος δεν μας μίλησε.
Ποιος μας χαιρέτησε και ποιος μας προσπέρασε. Ποιος μας κάλεσε στο σπίτι του και ποιος μας ξέχασε. Ποιος είχε δίκιο και ποιος είχε άδικο.

Γιατί, αγαπητοί μου αδελφοί, στο τέλος της ζωής μας δεν θα πάρουμε μαζί μας ούτε τις διαφωνίες ούτε τους εγωισμούς ούτε τις πικρίες μας.
Μόνο η αγάπη θα μείνει. Και αυτή η αγάπη είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στην πατρίδα μας.

Ο καστανάς