69 χρόνια από τον ηρωικό θάνατο του Γρηγόρη Αυξεντίου

 

Ήταν 3 Μαρτίου του 1957, μέρα κατά την οποία, οι πάνοπλοι Άγγλοι στρατιώτες, περικύκλωσαν το κρησφύγετο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου και έριξαν μέσα σε αυτό βενζίνη και χειροβομβίδα, με αποτέλεσμα να πέσει μαχόμενος ο Σταυραετός του Μαχαιρά. 

Ο Ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου ενταφιάστηκε την επομένη, 4 Μαρτίου, στις Κεντρικές Φυλακές, στα Φυλακισμένα Μνήματα.

Οι μοναχοί έκρυβαν τον Αυξεντίου στη Μονή και μάλιστα ο ηγούμενος τον είχε «μεταμφιέσει» σε καλόγερο για να τον προστατέψει από τους Άγγλους, λέει ο Επίσκοπος Λήδρας κ. Επιφάνιος, Καθηγούμενος της Μονής, ο οποίος μας μιλάει για την Μονή Μαχαιρά, την μεγάλη και σημαντική ιστορία της και για τον Γρηγόριο Αυξεντίου. Η Ιερά, Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά, στην Κύπρο, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της οροσειράς του Τροόδους, σε υψόμετρο 870 μέτρων. 

Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Παναγία και πανηγυρίζει στα Εισόδια της Θεοτόκου, στις 21 Νοεμβρίου. Επίσης, εορτάζει και στις 13 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτής των κτιτόρων της, Αγίων Νεοφύτου, Ιγνατίου, Προκοπίου και Νείλου.

Για το βάθος ψυχής το οποίο ενέπνευσε τον ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου (1928 – 1957), υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, να θυσιάσει την ζωή του για την ελευθερία της Κύπρου, είχε μιλήσει στο ραδιόφωνο Pemptousia FM και την εκπομπή “Επικαιρότητα” με τη δημοσιογράφο Μαρία Γιαχνάκη, ο Ανδρέας Καουρής, Δήμαρχος της κατεχόμενης Λύσης – δημοσιογράφος.

Η ζωή του

Ο Αυξεντίου γεννήθηκε στο χωριό Λύση Αμμοχώστου στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Με την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο μετέβη στην Ελλάδα για να σπουδάσει στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική. Υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ως Ανθυπολοχαγός πεζικού και μετά επέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε ως οδηγός ταξί.

Στις 20 Ιανουαρίου 1955 έγινε η πρώτη συνάντηση του Αυξεντίου με τον Γεώργιο Διγενή – Γρίβα, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων. Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας.

«Όταν η άγρια φύση υποκλίνεται στην Αγάπη - Το λιοντάρι του Αγίου Γερασίμου» ​

  

​Η πιο συγκινητική στιγμή στον βίο του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη δεν είναι τα θαύματά του, αλλά η απόλυτη πίστη ενός άγριου θηρίου. Όταν ο Άγιος εκοιμήθη, ο πιστός του σύντροφος, το λιοντάρι «Ιορδάνης», δεν άντεξε τον αποχωρισμό. 

Επέστρεψε από τη διακονία του, έψαξε τον προστάτη του παντού και, όταν οι μοναχοί τον οδήγησαν στον τάφο του, ξέσπασε σε θρήνους. 

“Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια”

 

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά.. δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να προκύψη από αυτό καλό.

Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μη στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό.

Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη.

Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι’ αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως.

Όλοι όμως ευθυνόμαστε για το γκρέμισμα αυτό· όχι μόνον αυτοί που αφαιρούν τις πέτρες και το γκρεμίζουν, αλλά και όσοι βλέπουμε να γκρεμίζεται και δεν προσπαθούμε να το υποστυλώσουμε. Όποιος σπρώχνει στο κακό τον άλλον θα δώσει λόγο στον Θεό γι’ αυτό. Και ο διπλανός όμως θα δώσει λόγο, γιατί έβλεπε εκείνον να κάνη κακό στον συνάνθρωπο του και δεν αντιδρούσε. Ο κόσμος εύκολα πιστεύει έναν άνθρωπο που έχει τον τρόπο να πείθει.

– Ο λαός, Γέροντα, είναι σαν θηρίο. – Εγώ από τα θηρία δεν έχω παράπονο. Βλέπεις, τα ζώα δεν μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό, γιατί δεν έχουν μυαλό, ενώ ο άνθρωπος που φεύγει μακριά από τον Θεό γίνεται χειρότερος από το μεγαλύτερο θηρίο! Κάνει μεγάλο κακό. Το δυνατό ξίδι γίνεται από το χαλασμένο κρασί.

Κυριακή της Ορθοδοξίας.

  

Πανηγυρίζουμε την Αναστήλωση
των Αγίων και Ιερών Εικόνων.
Το θρίαμβο της Εκκλησίας μας.
Τη νίκη κατά των εικονομάχων.

Ημέρα που είναι, σήμερα,
ας πάρουμε μια απόφαση:
Να είναι η ζωή μας ολόκληρη
μια Ομολογία Πίστεως.
Να ομολογούμε Ιησούν Χριστόν
Εσταυρωμένον και Αναστάντα ,
τον Πλάστη και Δημιουργό μας,
Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου.

Σεβ. Πειραιώς: «Τα δάκρυα έχουν μητέρα τους την κατάνυξη»

 

Χοροστατούντος του Σεβασμ. του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026 ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Α΄ Εβδομάδος των Νηστειών στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, επικεντρώθηκε στο βαθύτερο πνευματικό νόημα της περιόδου της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και ιδιαιτέρως στις έννοιες της κατανύξεως και των δακρύων της μετανοίας.

Αναφέροντας πως η Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν αποτελεί περίοδο πνευματικής αδράνειας ή εξωτερικής θρησκευτικότητας, αλλά πορεία δυναμική η οποία οδηγεί τον άνθρωπο προς τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, επεσήμανε πως «ο πλούτος της ασκητικής και λειτουργικής παραδόσεώς μας, μας δίνει την εικόνα μιας νοητής κλίμακος, μιας σκάλας αρετών με βαθμίδες που η μία μπαίνει στην άλλη. Μιας σταυροαναστάσιμης ωδής με κορυφαίο το καινό άσμα της αγάπης που είναι ο ίδιος ο Θεός».

Και συνέχισε: «Έτσι μπορούμε να έρθουμε στην πρώτη βαθμίδα αυτής της κλίμακας, στην πρώτη ωδή των αναβαθμών της ασκητικής ζωής, που είναι η κατάνυξη και τα δάκρυα. Η επιλογή δεν είναι αυθαίρετη. Η κατάνυξη συγκεφαλαιώνει το πνεύμα του Τριωδίου».

«Τα δάκρυα έχουν μητέρα τους την κατάνυξη. Δεν μπορούμε να μιλάμε για Τριώδιο ή Μεγάλη Τεσσαρακοστή αν δεν μιλήσουμε πρώτα για την κατάνυξη και βέβαια για τα δάκρυα που τη συνοδεύουν», πρόσθεσε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας, μέσα από παραδείγματα και διδαχές Αγίων, ότι «ο αιώνιος θησαυρός και η μεγαλύτερη χαρά είναι η κατάνυξη. Όχι μιας στιγμής ή μιας ώρας, αλλά η κατάνυξη που να είναι συνεχής, γιατί είναι πηγή η κατάνυξη που πλημμυρίζει με χαρά και με δύναμη την ψυχή και μας χαρίζει την άμεση κατανόηση της αγάπης του Θεού».

«Αν θέλαμε σε μια πρώτη προσέγγιση να συνοψίσουμε το ασκητικό ήθος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αυτής της Ιεράς περιόδου που έχουμε εισέλθει, θα λέγαμε ότι είναι κατάνυξις μετά δακρύων», πρόσθεσε.

«Στη γλώσσα των κοσμικών ανθρώπων», «κατανυκτικό είναι κάτι το αφηρημένο» επεσήμανε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «για την Εκκλησία και τη θεολογία μας» «κατάνυξη σημαίνει συντριμός της καρδιάς, σημαίνει επωφελής οδύνη της ψυχής που δεν παρέχει καμιά παρηγοριά στον εαυτόν της, αλλά ζητεί την παράκληση, τη στοργή, την αγάπη, το έλεος, τα σπλάγχνα οικτιρμών του Παναγίου Θεού. Η κατάνυξη, λοιπόν, είναι ένα κράμα, ένα μείγμα από λύπη και χαρά. Χαρμολύπη, από πένθος και ευφροσύνη. Χαροποιό πένθος. Είναι η λύπη για την αμαρτία και η ελπίδα για τη σωτηρία», «χαρά για τη μετοχή μας στην Ανάσταση του Σωτήρος μας».

Οδοιπορικό στην Αγία Γη

 

Ο Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης της Αριζόνας για τις αιρέσεις και την τήρηση της Ορθοδόξου Πίστεως.

 

 

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Δεν θα πρέπει σε καμμιά περίπτωση να υποχωρήσουμε και να δεχθούμε πράγματα μή Ορθόδοξα. Οι Πατέρες οι μεγάλοι της Εκκλησίας μας, όπως γνωρίζουμε, έκαμαν μεγάλους αγώνες. Εκοπίασαν μεγάλως για να κρατήσουν την Εκκλησία εις το ύψος Της.

Η Εκκλησία η Ορθόδοξος εσφραγήσθη. Ούτε αφαίρεσις ούτε πρόσθεσις χωράει. Ούτε μετάθεσις μίας κεραίας, μίας οξείας από την μία συλλαβή στην άλλη, διότι αλλάζει εντελώς το νόημα και το νόημα επάνω σε Ορθόδοξες θέσεις είναι εγκληματικό.

Οι αιρέσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είναι έξω από τον κύκλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι λάθος. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν έφυγε από την θέση Της, γι’ αυτό δεν έχει ανάγκη υποχωρήσεως. Σήμερα λέγουν οι αιρετικοί, οι οποίοι φροντίζουν κατά την δική τους προσπάθεια να ενωθούν με την Ορθοδοξία, ζητώντες και απαιτούντες να εγκαταλείψει η Ορθοδοξία ορισμένες θέσεις, να εγκαταλείψουν και αυτοί, και έτσι να γίνει η «πολυπόθητος», κατ’ αυτούς, «ένωση».

Δεν έφυγε το φως από την θέση του για να ξαναζητήσει να επανέλθει. Εάν αυτοί έφυγαν από το φως, να το αναζητήσουν. Το φως υπάρχει, λάμπει ανά τον κόσμο και θα πρέπει να επιστρέψουν εν μετανοία. Να ζητήσουν συγγνώμη από τον Θεό και από την Εκκλησία και να επανέλθουν στην πρώτη θέση όπου είχαν στην Εκκλησία. Αν ήτανε σωστοί και αν τα φρονήματά τους ήταν σωτήρια, οι άνθρωποι που συλλειτούργησαν με τον Βέκκο δεν θα γινόντουσαν δαιμόνια.

Επομένως πρέπει να φυλαχθούμε από τον παπισμό που δεν είναι τίποτε άλλο παρά όχι αίρεσις αλλά κάτι περισσότερο, που δεν άφησαν μήτε παράδοση, μήτε μυστήρια, μήτε δόγματα όρθια και σωστά. Και οι άλλες δοξασίες βέβαια και οι άλλες ομολογίες είναι τρομακτικά λανθασμένες.

Ελευθερία είναι....

  

Κάθε πρωί που ξυπνάς είναι μια υπόσχεση που δεν περίμενες.
Να κοιτάς τον ουρανό και να μην του ζητάς τίποτα. Να αφήνεις τα σύννεφα να περνούν χωρίς να τα ρωτάς πού πάνε.
Ελευθερία είναι να σταματήσεις να χτυπάς την πόρτα που δεν ανοίγει.
Να καταλάβεις ότι το λουλούδι ανθίζει όχι γιατί το κοιτάς, αλλά γιατί ήρθε η ώρα του.
Είναι να αποδέχεσαι ότι μερικοί άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή σου για λίγο, αφήνουν ένα μάθημα κι ένα δάκρυ και φεύγουν. Κι εσύ να τους ευγνωμονείς γι' αυτό.
Ζωή είναι να χορεύεις στη βροχή χωρίς να φοβάσαι μην κρυολογήσεις. Να γελάς δυνατά σε ακατάλληλες στιγμές.

Κυριακή της Ορθοδοξίας – Αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη Πίστη

 

*Την πρώτη Κυριακή των Νηστειών τελούμε την ανάμνηση της αναστήλωσης των αγίων και σεπτών εικόνων, η οποία έγινε από τους αείμνηστους αυτοκράτορες Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ και Θεοδώρα, τη μητέρα του, επί πατριαρχίας του αγίου Μεθοδίου του ομολογητή.

Τα μεγάλα διλήμματα

Σήμερα Κυριακή της Ορθοδοξίας το αποστολικό Ανάγνωσμα μας παρουσιάζει μια χορεία αγίων μορφών της πίστεως στην προ Χριστού εποχή, οι οποίοι έδωσαν σκληρές μάχες και υπέστησαν φρικτά μαρτύρια, προκειμένου να μείνουν ανυποχώρητοι στην πίστη τους στον αληθινό Θεό. Πρώτον απ’ όλους ο απόστολος Παύλος εγκωμιάζει τον Μωυσή. 

Και λέει ότι αυτός, επειδή είχε πολύ μεγάλη πίστη στον αληθινό Θεό, όταν μεγάλωσε και έγινε άνδρας, αρνήθηκε να ονομάζεται βασιλόπουλο, γιος της κόρης του Φαραώ. Προτίμησε να κακοπαθεί με το λαό του Θεού παρά να έχει την πρόσκαιρη απόλαυση της αμαρτίας, να ζει δηλαδή άνετα και με τιμές ως Αιγύπτιος άρχοντας μαζί με τους ειδωλολάτρες που καταπίεζαν τους συμπατριώτες του. Θεώρησε μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου τις περιφρονήσεις που έμοιαζαν με τον ονειδισμό που υπέστη ο Χριστός· «μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τόν ὀνειδισμόν τοῦ Χριστοῦ». Διότι είχε καρφωμένα τα μάτια του στις ουράνιες ανταμοιβές.

Εμείς βέβαια σήμερα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε επακριβώς τι σήμαινε για τον Μωυσή αυτή η επιλογή που έκανε. Στο σταυροδρόμι της ζωής του έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο τρόπους ζωής. Από τη μία τα ανάκτορα και από την άλλη τα βοσκοτόπια. Κι ενώ είχε ζήσει τα παιδικά του χρόνια μέσα στα πλούτη και τις ανέσεις, με υπηρέτες και παιδαγωγούς, με τιμές και δόξες, τα αρνήθηκε όλα αυτά για να μη χάσει την πίστη του. 

Και πλήρωσε πολύ ακριβά αυτήν την επιλογή του. Από πρίγκιπας έγινε βοσκός, από πάμπλουτος, φτωχός. Γιατί όμως το έκανε αυτό; Διότι κατανοούσε ότι μέσα στα ανάκτορα κινδύνευε να χάσει την πίστη του. Σκέφθηκε καλά και αποφάσισε. Τι αξίζει περισσότερο; Η κοσμική καταξίωση ή η πίστη στον Θεό; Και πήρε την απόφασή του.

Τι θα ήταν άραγε ο Μωυσής, εάν επέλεγε τις εγκόσμιες απολαύσεις; Το πολύ ένας αντιβασιλεύς της Αιγύπτου που θα χανόταν κι αυτός στην ιστορία όπως τόσοι άλλοι. Αυτός όμως προτίμησε να μείνει πιστός στον αληθινό Θεό. Κι ο Θεός δεν τον άφησε. Του έδωσε μοναδική θέση, τιμή και αποστολή. Τον αξίωσε να ακούει τη φωνή του, να μιλάει μαζί Του, να δέχεται τόσο μεγάλες αποκαλύψεις, να κάνει εκπληκτικά θαύματα, να οδηγήσει το λαό του στη γη της επαγγελίας.

«Κύριε, ελέησέ με!»

 

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ποτέ δεν στρέφονται 

προς τον Θεό και ποτέ δεν προσεύχονται.

 Και ξαφνικά η ψυχή τους αισθάνεται μελαγχολία, 

το πνεύμα τους ανησυχία και η καρδιά τους θλίψη. 

Τότε συνειδητοποιούν ότι σε μια τέτοια δυστυχία,

Οἱ Ἅγιοι Βασιλίσκος, Εὐτρόπιος καὶ Κλεόνικος οἱ Μάρτυρες

 

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Βασιλίσκος, Εὐτρόπιος καὶ Κλεόνικος κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀμάσεια τοῦ Πόντου καὶ ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμιανοῦ (286 – 305 μ.Χ.).

Ἦταν στρατιῶτες καὶ συγγενεῖς τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος. Ὡς Χριστιανοὶ διαβλήθηκαν στὸν ἡγεμόνα Ἀσκληπιόδοτο, ὁ ὁποῖος τοὺς συνέλαβε καὶ τοὺς βασάνισε σκληρά. 

Ὅμως οἱ Μάρτυρες, ἀφοῦ παρουσιάσθηκε σὲ αὐτοὺς ὁ Κύριος καὶ ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος, ἔγιναν ὑγιεῖς.

Μέσα στὴ φυλακὴ οἱ τρεῖς νέοι δὲν ἔχασαν οὔτε τὸ θάρρος οὔτε τὴν πίστη τους. Ἀντιθέτως ἐξακολούθησαν νὰ λατρεύουν τὸν Ἕνα καὶ Ἀληθινὸ Θεό. Μὲ τὸ κήρυγμά τους καὶ τὸ παράδειγμα ποὺ προσέφερε τὸ ἦθος, ἡ ἀντοχὴ καὶ τὸ θάρρος τους, ὁδήγησαν πολλοὺς συγκρατούμενούς τους στὴν ἀληθινὴ πίστη. 

Ὁ Ἀσκληπιόδοτος πληροφορήθηκε τὴν Χριστιανικὴ δράση τῶν τριῶν κρατουμένων καὶ τὴν ἐπίδραση ποὺ ἀσκοῦσαν στοὺς φυλακισμένους εἰδωλολάτρες καὶ διέταξε νά τοὺς ὁδηγήσουν καὶ πάλι ἐνώπιόν του.

Ὁ ἡγεμόνας τότε ἄρχισε νὰ κολακεύει τὸν Ἅγιο Κλεόνικο, γιὰ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ὑποσχόμενος δῶρα καὶ τιμές. 

Ὁ Ἅγιος ὅμως ἀφοῦ γέλασε, χλεύασε τὴν ἀρρώστια τῶν εἰδώλων.  Καὶ ἐνῷ ἐτελεῖτο θυσία, μὲ προσευχὴ κατέρριψε τὸ εἴδωλο τῆς Ἀρτέμιδος. Ἀμέσως ὁ ἡγεμόνας ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βασανισθοῦν. Τότε ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε στοὺς τρεῖς νέους καὶ στὸ πλῆθος τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν τὸ μαστίγωμα τῶν Χριστιανῶν, ἔχοντας στὸ πλευρό Του τὸν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο.

 Οἱ τρεῖς Χριστιανοὶ ἀξιώθηκαν τῆς θαυματουργικῆς ἰάσεως τῶν τραυμάτων τους, ἐνῷ πολλοὶ εἰδωλολάτρες ποὺ εἶδαν τὸ θαῦμα, βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. Ὁ Ἀσκληπιόδοτος ὅμως ὄχι μόνο δὲν ἄλλαξε στάση, ἀλλὰ διέταξε νὰ ἀποκεφαλισθοῦν ὅλοι οἱ νεοφώτιστοι Χριστιανοί. 

Καλή σας ημέρα!

 

Ο Όσιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ο Αλέξανδρος Παπα­διαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και οι αγρυπνίες στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισαίου

 

~ Οι  αγρυπνίες τού Αγίου Ελισαίου σταθήκανε πνευ­ματικό φυτώριο.

Μέσα στο ταπεινό αυτό εκκλησάκι, στους Αγέρηδες, το ιδιωτικό, το ανύπαρκτο τώρα πια, αφού το γκρέμισε η σκαπάνη της οικονομικής σκοπιμότητας, ο Όσιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ο Αλέξανδρος Παπα­διαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και μία πλειάδα ταπεινών ορθοδόξων Χριστιανών, είχανε οργανώσει αυτές τις αγρυπνίες.

Λειτουργός ο ακούραστος ψάλτης ο Αλέξανδρος Παπα­διαμάντης, κι αριστερός ψάλτης ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης. Και γύρω τους ένα εκκλησίασμα από ταπεινούς Χριστιανούς, που δεν κουραζόντανε, ούτε από τις μακρυές ακολουθίες, ούτε από την αγρυπνία, ούτε από την ορθο­στασία. Ούτε τα βλέφαρά τους κλείνανε, ούτε τα γόνατά τους λυγίζανε.

Οι ταπεινοί αυτοί Χριστιανοί, ούτε συλλόγους είχανε σκαρώ­σει, ούτε λόγους βγάζανε, ούτε συχνάζανε στα γραφεία των εφημερίδων, απαιτώντας προ­σωπική προβολή και παινέματα των δημοσιογράφων, ούτε καλούσανε κανέναν ισχυρό να ‘ρθη, να τους καμαρώση και να τους ενισχύση.

Δεν κάνανε κοινωνικό Χρι­στιανισμό, ούτε είχε ψηλώσει ο νους τους, ώστε να θέλουνε να βολέψουνε τα στραβά τού κό­σμου, σαν κείνους τους πιο θεόστραβους άπ’ όλους, που παρασταίνουνε τον εκλεχτό τού Θεού, τον προωρισμένο ν’ αποκαταστήση την δικαιοσύνη του, στον ξεστρατισμέ­νο κόσμο. Είτανε άνθρωποι απλοί, ταπεινοί Χριστιανοί, που πιστεύανε στον Θεάνθρωπο Χριστό, στη Παναγία Θεοτόκο και στους αγίους Του. 

Και πιστοί στο Λόγο Του, δεν νοιαζότανε για τα κρίματα των αλλονών, αλλά για τα δικά τους. Κι’ αυτές τις δικές τους πληγές πασχίζανε να επουλώσουνε με νηστείες, με προσευχή, με καθημερινή παρουσία στον Οίκο Του, μ’ αδιάκοπο διάβασμα τού Λό­γου Του, τού Ευαγγελικού και των βίων των αγίων, που βρίσκανε μέσα στα συναξάρια.

Ούτε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ούτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ούτε ο Μωραϊτίδης, ούτε κανένας από κείνους, που αγρυπνούσανε στον Άγιο Ελισαίο, δεν σπαταλούσανε την ώρα της προσευχής, βγάζοντας λόγους, τάχα για να σώσουνε τους άλλους, ενώ στη ουσία αν το κάνανε δεν θα σώζανε κανέναν με τα λόγια, αλλά μονάχα θα προβάλλανε τον εαυτό τους.

Καλό απόγευμα!

 

Τα Μέλη της ΔΙΣ στο Προεδρικό Μέγαρο για την Κυριακή της Ορθοδοξίας

 

 

«Η σχέση Εκκλησίας και Κράτους, διέπεται από συναλληλία, ανεξαρτησία, αυτοτέλεια αλλά και γόνιμη συνεργασία όταν απαιτείται, και απαιτείται συχνά» υπογράμμισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, κατά την προσφώνησή του στο γεύμα που παρέθεσε στο Προεδρικό Μέγαρο προς τιμήν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδας κ. Ιερώνυμου και των μελών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, με αφορμή τον σημερινό εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Ο κ. Τασούλας αναφέρθηκε στη σημασία της εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας, υπογραμμίζοντας ότι σήμανε τη λήξη της μακροχρόνιας διαμάχης μεταξύ εικονοκλαστών και εικονολατρών και την οριστική αναστήλωση των ιερών και σεπτών εικόνων το 843 μ.Χ., αλλά και την αποκατάσταση των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους, ενώ υπογράμμισε την αγαθή συμπόρευση Εκκλησίας και Πολιτείας με βάση τους διακριτούς ρόλους για το καλό της ελληνικής κοινωνίας.

Ειδικότερα, κατά την προσφώνηση του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισήμανε:

Με ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζω την ημέρα αυτή της λαμπρής και χαρμόσυνης εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Μια ημέρα που σήμανε τη λήξη της μακροχρόνιας διαμάχης μεταξύ εικονοκλαστών και εικονολατρών και την οριστική αναστήλωση των ιερών και σεπτών εικόνων το 843 μ.Χ., αλλά και την αποκατάσταση των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους, ώστε σήμερα πλέον αυτή η σχέση να διέπεται από συναλληλία, ανεξαρτησία, αυτοτέλεια αλλά και γόνιμη συνεργασία όταν απαιτείται, και απαιτείται συχνά!

Μέσα σε ένα κλίμα, λοιπόν, δικαιολογημένου πανηγυρισμού γιορτάζουμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας, που είναι η γιορτή της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, που είναι ο θρίαμβος της αληθείας.

Η Ορθοδοξία είναι η γνήσια προέκταση της Εκκλησίας του Χριστού. Ο πνευματικός χώρος όπου διδάσκεται ορθά το περιεχόμενο της θείας εξ αποκαλύψεως αληθείας, βιώνεται το διαρκές παρόν της σωτηρίας και συντελείται η μεταμόρφωση του ανθρώπου και του κόσμου.

Η Ορθοδοξία καθοδήγησε την πνευματική ζωή της ανθρωπότητας. Επέδρασε στη διαμόρφωση του δικαίου, στους κοινωνικούς θεσμούς και στον φιλοσοφικό στοχασμό.

Λέπτυνε και απάλυνε την τέχνη, ημέρωσε τα ήθη, εξευγένισε το οικογενειακό και πολιτειακό δίκαιο, ανέβασε τον άνθρωπο στο ανώτατο σκαλοπάτι των αξιών.

Η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αξία του ανθρωπίνου προσώπου, η ισότητα των δύο φύλων, το αγαθό της ελευθερίας, οι αγώνες για την παγκόσμια ειρήνη, την καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων και την κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν πολύτιμα δώρα της Ορθοδοξίας στην ανθρωπότητα. Ειδικά σήμερα βλέποντας γύρω μας, η παγκόσμια ειρήνη είναι το ανεκτίμητο αγαθό που πρέπει να διαφυλάξουμε.