«Μαμά, ξέρεις ποιος ήρθε να με δει στην εντατική; Ο Δημήτρης με την στολή του ως στρατιωτικός αλλά δεν φορούσε το καπέλο του..»

  

Συγκλονιστικό σύγχρονο θαύμα του Αγίου Δημητρίου!

Ο γιός μου ο Χρήστος είχε ένα ατύχημα με την μηχανή του, με αποτέλεσμα να χτυπήσει πολύ άσχημα στο κεφάλι, αφού δεν φορούσε κράνος. 

Έπαθε, μας είπαν οι γιατροί, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συγκεκριμένα ήταν βαριά. Μπήκε στην εντατική και έμεινε διασωληνωμένος για 25 μέρες σε βαριά καταστολή.

Από την πρώτη στιγμή μας είπαν οπλιστείτε με πίστη και αισιοδοξία και ότι πρέπει να τα καταφέρει γιατί είναι νέο παιδί. Εμείς είπαμε ότι αποφασίσει ο Θεός και η Παναγία, πρέπει να προσευχηθούμε για να γίνει το καλύτερο. 

Κάποια στιγμή οι καταστολές κόπηκαν και οι γιατροί μας είπαν θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε πως θα αντιδράσει και τι ζημιές έχει υποστεί από το χτύπημα στο κεφάλι. Ακόμα μας είπαν άνοιξε τα μάτια του αλλά αυτό δεν είναι τίποτα για εμάς… δεν ξέρουμε τι θα γίνει με τα άκρα του. Δεν μας κουνάει ούτε χέρια ούτε πόδια.

Εκείνη την ημέρα μας επισκέφθηκε μία οικογενειακή φίλη η κυρία Σοφία με τον σύζυγό της και μου είπε τα εξής:

«Σου έφερα μύρο από τον Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλύτη. Είναι θαυματουργό, να το πιστέψεις! Δίνεται μία φορά τον χρόνο όταν είναι η γιορτή του και όταν θα μπεις στο παιδί σου να του σταυρώσεις τα χέρια και τα πόδια του και θα δεις ότι θα γίνει καλά».

Την άλλη μέρα όταν μπήκα άρχισα να τον σταυρώνω με το μύρο στα χέρια και στα πόδια και του έλεγα συνέχεια, θα δεις αγόρι μου ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης θα κάνει το θαύμα του και θα τα κουνήσεις όλα.

Επέστρεψαν οι λειψανοθήκες, αλλά πού βρίσκονται τα λείψανα των Αγίων;

 

Αναμφισβήτητα, η επιστροφή των εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν αφαιρεθεί από τους Βουλγάρους το 1917 αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη για τις Ιερές Μονές Τιμίου Προδρόμου Σερρών και Παναγίας Εικοσιφοίνισσας στο Παγγαίο.

Ωστόσο, παραμένει ανοιχτό ένα σημαντικό ζήτημα: Τι απέγιναν τα Άγια Λείψανα που φυλάσσονταν σε ορισμένες από τις λειψανοθήκες;

Αν και δεν υπάρχει σαφής επίσημη ενημέρωση για το περιεχόμενο των λειψανοθηκών που παραδόθηκαν στην Ελλάδα, δημοσιεύματα του βουλγαρικού και ελληνικού Τύπου, καθώς και παλαιότερα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, δημιουργούν ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις.

Μιλώντας στη βουλγαρική εφημερίδα 24 Chasa (1/11/2026), η διευθύντρια του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου της Βουλγαρίας, στη Σόφια, Μπόνι Πετρούνοβα, αναφέρθηκε στα εκκλησιαστικά κειμήλια που επρόκειτο να επιστραφούν στην Ελλάδα.

«Με την πάροδο των χρόνων, τα λείψανα αφαιρέθηκαν από αυτές και δόθηκαν σε διάφορα μοναστήρια», ανέφερε χαρακτηριστικά, αναφερόμενη στις λειψανοθήκες της συλλογής του μουσείου.

Ανάλογη πληροφορία δημοσίευσε την ίδια ημέρα η βουλγαρική εφημερίδα SEGA, σημειώνοντας ότι μεταξύ των αντικειμένων που επρόκειτο να επιστραφούν στην Ελλάδα περιλαμβάνονταν και λειψανοθήκες χωρίς το περιεχόμενό τους.

Ωστόσο, οι συγκεκριμένες αναφορές δεν διευκρινίζουν πότε αφαιρέθηκαν τα λείψανα, ποιος αποφάσισε τη μεταφορά τους, σε ποια μοναστήρια παραδόθηκαν και πού βρίσκονται σήμερα.

Λόγοι Αγίων.

  

«Ποτὲ νὰ μὴν κατακρίνουμε τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων. 

Ὅταν κατακρίνουμε, ἡ ψυχική μας ὅραση δὲν εἶναι καθαρή.

 Ἐκεῖνος ποὺ κατακρίνει τὸν συνάνθρωπό του μὲ φθόνο 

καὶ κακία,  ἔχει κατήγορό του τὸν Θεό. 

Νὰ μὴν κατακρίνουμε κανέναν! 

Έχω καταλάβει, ότι υποφέρεις λιγότερο, όταν δεν περιμένεις τίποτα από κανέναν..

 

 

 

Η απογοήτευση συχνά δεν έρχεται από τις πράξεις των άλλων, 

αλλά από τις προσδοκίες που χτίζουμε εμείς για εκείνους.

Ὁ Ἅγιος Λογγῖνος ὁ Ἑκατόνταρχος

  

 

Η Εκκλησία μας τιμά στις 16 Οκτωβρίου τη μνήμη του Αγίου Λογγίνου του Εκατοντάρχου, του Ρωμαίου στρατιώτη που αξιώθηκε να σταθεί μπροστά στο μεγαλύτερο θαύμα της ιστορίας: τη Σταύρωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ο Άγιος Λογγίνος, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ήταν ο εκατόνταρχος που βρέθηκε στον Γολγοθά και παρακολούθησε τα συγκλονιστικά γεγονότα της Σταυρώσεως. 

Όταν είδε τα θαυμαστά σημεία που συνόδευσαν τον θάνατο του Κυρίου, ομολόγησε με πίστη και δέος: «Αληθώς ο άνθρωπος ούτος Υιός ην Θεού» (Μάρκος 15,39). 

Τα λόγια αυτά δεν ήταν απλώς μια ανθρώπινη διαπίστωση. Ήταν η ομολογία μιας καρδιάς που άρχισε να αναγνωρίζει την αλήθεια μπροστά στο μυστήριο του Σταυρού. Εκεί όπου πολλοί έβλεπαν έναν καταδικασμένο άνθρωπο, ο Λογγίνος διέκρινε τον Υιό του Θεού.

Καληνύχτα!

 

Όταν η ενημέρωση γίνεται τηλεοπτική εμμονή.

 

 

Ανοίγεις την τηλεόραση το πρωί. Το ίδιο θέμα. Το μεσημέρι, πάλι εκεί. Το απόγευμα, νέα «αποκάλυψη». Το βράδυ, οκτώ άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι αναλύουν όσα οι προηγούμενοι δεκαπέντε είχαν ήδη αναλύσει από το πρωί. Και την επομένη; Από την αρχή. Κάπως έτσι λειτουργεί πλέον ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής τηλεοπτικής ενημέρωσης.

Μια υπόθεση που δικαιολογημένα ενδιαφέρει την κοινή γνώμη μπορεί μέσα σε λίγες ημέρες να μετατραπεί σε τηλεοπτική πολιορκία. Αναζητούνται συγγενείς, γείτονες, παλιοί φίλοι, συμμαθητές, πρώην συνεργάτες. Εξετάζονται φωτογραφίες, συνομιλίες, οικογενειακές σχέσεις, παλαιότεροι καβγάδες. Πληροφορίες που ελάχιστη σχέση έχουν με την ουσία παρουσιάζονται ως καθοριστικές, απλώς επειδή είναι καινούργιες. Και όταν τελειώσουν τα γεγονότα, αρχίζουν οι εικασίες. 

Το παράδοξο είναι ότι αυτή η πλημμύρα πληροφοριών δεν σημαίνει απαραιτήτως περισσότερη ενημέρωση. Συχνά σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο τηλεθεατής, ύστερα από ώρες επανάληψης, γνωρίζει δεκάδες ασήμαντες λεπτομέρειες για μία υπόθεση, αλλά ενδεχομένως αγνοεί σοβαρές εξελίξεις στην οικονομία, στην παιδεία, στην υγεία, στην εξωτερική πολιτική ή στην καθημερινότητα της χώρας. Μια ενημερωτική εκπομπή δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μονοθεματικό σίριαλ επειδή μια ιστορία προσφέρει τηλεθέαση. 

Υπάρχει, όμως, και κάτι σοβαρότερο. Πίσω από κάθε υπόθεση υπάρχουν άνθρωποι. Οικογένειες, παιδιά, συγγενείς, πρόσωπα που ενδέχεται να μη ζήτησαν ποτέ δημοσιότητα. Ποιο δημόσιο συμφέρον υπηρετεί η περιγραφή της κρεβατοκάμαρας, μιας προσωπικής σχέσης ή μιας παλιάς διαφωνίας; Δεν είναι κάθε αληθινή πληροφορία και αναγκαία πληροφορία. 

Η αγία ταπείνωση.

  

Ἀποκαλύφθηκε στὴν ψυχή του αγίου Σιλουανού , ὄχι ἀφηρημένα ἢ διανοητικά, ἀλλὰ ὑπαρξιακά, ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ ρίζα ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ὁ σπόρος τοῦ θανάτου· και ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ταπείνωση. 

Κατάλαβε, ὅτι ἐκείνη ἡ ἀνεκλάλητα γλυκιὰ καὶ μεγαλειώδης ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία βίωσε κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς Ἐμφανίσεως Του, εἶναι ἀναφαίρετο γνώρισμα τῆς θείας ἀγάπης, τοῦ Θείου Εἶναι. 

Γι’ αὐτὸ, ὅποιος ἐπιθυμεῖ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, πρέπει νὰ ἐνδυθεῖ τὴν ταπείνωση.

Μία άλλη αίσθηση φωτός.

 

 

Κάποιο βράδυ προσευχόμουν στο κελί μου και άρχισε να δημιουργείται ένας γλυκασμός. Αύξανε, αύξανε συνέχεια. 

Οπότε ξαφνικά σαν να έφυγαν οι τοίχοι, έφυγε το κελί, εξαφανίστηκαν όλα τα υλικά και βρέθηκα σε ένα χώρο πνευματικών διαστάσεων.

 

Από μακριά ένα φως ερχόταν προς τα εμένα, αλλά όχι αυτό το φως. Μία άλλη αίσθηση φωτός. Φως ζωοποιόν. Ήρθε λοιπόν και στάθηκε 50 μέτρα μακριά.

 

Μέσα στον κύκλο αυτό τον φωτεινό είδα τρεις άντρες ηλικίας 33 χρονών.  

Στο κέντρο ήταν ο Χριστός, δεξιά και αριστερά ήταν οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ. Και όπως προσευχόμουν, περιέπεσα αμέσως σε έκσταση.

 

Έγινα ένα με αυτή τη χαρά, γιατί ο Θεός είναι χαρά. Οπότε η ψυχή μου μαγνητίστηκε και κάτι της έλεγε. Τρέξε, πέσε, γίνε ένα μαζί της. 

 

Αισθάνθηκα ότι αυτός είναι ο πατέρας μου. Όχι ο σαρκικός πατέρας. Αυτός είναι του νυν αιώνος.

Τότε η ψυχή μου άνοιξε τα χέρια της, γιατί η ψυχή έχει ανώτερες αισθήσεις. Και αγκάλιασα τη μεσαία μορφή.

«Τα απομνημονεύματα του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης» (Γέροντας Εφραίμ ο Βατοπαιδινός)

 

 

Με το μέτρο που μετράς τον άλλο άνθρωπο θα μετρήσει ο Θεός και σένα.

  

Με το μέτρο που μετράς τον άλλο άνθρωπο θα μετρήσει ο Θεός και σένα. Εάν εσύ είσαι επιεικής προς τον άλλο ο Θεός θα είναι επιεικής σε σένα. 

Αν εσύ είσαι ελεήμων με τον άλλον ο Θεός θα είναι ελεήμων με σένα.  

Αν είσαι άτεγκτος με τον άλλο θα είναι και ο Θεός άτεγκτος με σένα. Οπότε διάλεξε.

Γι’ αυτό είπαν οι πατέρες ότι η σωτηρία μας εξαρτάται από τον αδελφό μας, δεν εξαρτάται από κανέναν άλλο. Είδες τον αδελφό σου, είδες Κύριον τον Θεό σου. Είδες τον αδελφό σου, είδες τον ίδιο τον Θεό σου! 

Λόγια Αγίων.

 

Ο άνθρωπος που μάζευε τις πέτρες…

  

Σ’ ένα μικρό χωριό, ζούσε ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που κάθε πρωί έβγαινε στον δρόμο και μάζευε πέτρες.

Οι χωριανοί τον έβλεπαν και απορούσαν.

«Τι τις θέλεις τόσες πέτρες, παππού;» τον ρωτούσαν.

Εκείνος χαμογελούσε και συνέχιζε την δουλειά του, χωρίς να δίνει εξηγήσεις.

Άλλοι τον θεωρούσαν παράξενο. Άλλοι γελούσαν πίσω από την πλάτη του. Κανείς, όμως, δεν γνώριζε την ιστορία του.

Πριν από πολλά χρόνια, ο άνθρωπος αυτός είχε έναν γιο. Ένα παιδί γεμάτο ζωή, που αγαπούσε να τρέχει στα χωράφια και να επιστρέφει στο σπίτι με τις τσέπες γεμάτες μικρές, πολύχρωμες πέτρες.

«Πατέρα, κοίτα τι βρήκα!» του έλεγε κάθε φορά.

Κι εκείνος, κουρασμένος από την δουλειά, απαντούσε συνήθως:

«Άσ’ τες τώρα αυτές τις ανοησίες και πήγαινε να πλυθείς».

Το παιδί δεν θύμωνε. Έτρεχε ξανά έξω, ελπίζοντας πως κάποια άλλη φορά ο πατέρας του θα σταματούσε για λίγο να το ακούσει.

Μα οι μέρες περνούσαν. Η δουλειά δεν τελείωνε ποτέ, οι υποχρεώσεις μεγάλωναν και ο πατέρας έλεγε πάντα την ίδια φράση:

«Έχουμε καιρό, παιδί μου. Θα τα πούμε αργότερα».

Ώσπου ένα απόγευμα, το παιδί δεν επέστρεψε στο σπίτι.

Ένα ατύχημα στον επαρχιακό δρόμο έκοψε απότομα το νήμα της μικρής του ζωής.

Από εκείνη την ημέρα, το σπίτι γέμισε σιωπή.

Ο πατέρας δεν ξανακούστηκε να λέει πως έχει χρόνο. Γιατί τώρα είχε όλον τον χρόνο του κόσμου, μα δεν είχε πια το παιδί του.

Πέρασαν χρόνια.

Κάθε πρωί, ο ηλικιωμένος έβγαινε στον δρόμο και μάζευε πέτρες. Τις έφερνε στο σπίτι, τις καθάριζε και τις τοποθετούσε προσεκτικά σ’ ένα ξύλινο ράφι.

Μία πέτρα για κάθε μέρα που δεν είχε ακούσει το παιδί του.

Μία πέτρα για κάθε φορά που είχε αναβάλει μια αγκαλιά.

Μία πέτρα για κάθε «αργότερα» που δεν ήρθε ποτέ.

Και κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί, έπαιρνε μία από το ράφι, την κρατούσε μέσα στην παλάμη του και ψιθύριζε:

«Σήμερα, παιδί μου, θα ήθελα να είχα αφήσει τα πάντα και να είχα παίξει μαζί σου».

Ὁ Ἅγιος Λουκιανὸς ὁ Ἱερομάρτυρας Πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας

 

Γεννήθηκε στὰ Σαμόσατα τῆς Συρίας ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, καὶ μὲ ἀνάλογο τρόπο ἀνατράφηκε.

Μετὰ τὸν θάνατο τῶν γονέων του, διαμοίρασε στοὺς φτωχοὺς τὴν πατρική του περιουσία καὶ ἀφοσιώθηκε στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν, διότι στὴν σκέψη του ἐπικρατοῦσαν τὰ λόγια του Ἀπ. Παύλου: «Πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν ἐν δικαιοσύνῃ». 

Δηλαδή, ὅλη ἡ Γραφὴ ἔχει ἐμπνευσθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ εἶναι ὠφέλιμη γιὰ νὰ διδάσκει τὴν ἀλήθεια, νὰ ἐλέγχει τὶς πλάνες, νὰ διορθώνει αὐτοὺς ποὺ ἁμαρτάνουν καὶ νὰ παιδαγωγεῖ στὴν ἀρετή.

Κατόρθωσε, λοιπόν, καὶ ὁ Λουκιανὸς νὰ γίνει βαθὺς γνώστης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στὴν Ἀντιόχεια. Ἐκεῖ δίδασκε μὲ θάρρος καὶ ἀκρίβεια τὸ θεῖο λόγο, ἐνθαρρύνοντας τοὺς χριστιανοὺς στὸ μαρτύριο. 

Στὴν Ἀντιόχεια, μάλιστα, ἵδρυσε σχολή, ὅπου φοίτησαν ἀρκετοὶ μαθητές, καταρτιζόμενοι στὰ χριστιανικὰ δόγματα καὶ στὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς.

Ὅταν ὁ Λουκιανὸς ἔμαθε ὅτι στὴ Νικομήδεια ὁ Διοκλητιανὸς καταδίωκε καὶ θανάτωνε τοὺς χριστιανούς, ἄφησε τὴν Ἀντιόχεια καὶ πῆγε στὴ Νικομήδεια γιὰ νὰ στηρίξει καὶ νὰ ἐνισχύσει τοὺς Χριστιανοὺς στὸ μαρτύριο.

Καλημέρα κια σήμερα!

  

Στην άκρη ενός γκρεμού:
- ο αισιόδοξος θα θαυμάσει τη θέα
- ο απαισιόδοξος θα οραματιστεί την πτώση
- ο λογικός θα τρομάξει
- ο τρελός θα θελήσει να πετάξει