«Γερο-Θωμά, πή­γαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των πατέρων το “Χριστός Ανέστη”»

 

*Απλά και ταπεινά γεροντάκια που βιώνανε τα υπερφυσικά θαύματα στην ζωή τους σαν κάτι το συνηθισμένο και το καθημερινό…!

Μοναχός Θωμάς Αγιοπαυλίτης (1881 – 8 Φεβρουαρίου 1949)

~ Γεννήθηκε στην Τρίπολη της Τραπεζούντος το έτος 1881, ο κατά κόσμον Θεόδωρος Σιδερίδης.

Πάντοτε διακρινόταν μεταξύ των αδελφών της ιεράς μονής Αγίου Παύλου για την αγαθότητα, την απλότητα, την πίστη και την πρόθυμη υπακοή του. Προσήλθε στη μονή το 1934 κι εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός το 1935.

Το Πάσχα του 1936, κατά την έξοδο των πατέρων στον αύλειο χώρο της μονής, για να κάνουν Ανάσταση, ο ηγούμενος Σεραφείμ (†1960), μετά

το «Χριστός Ανέστη», είπε στον μοναχό Θωμά: «Γερο-Θωμά, πή­γαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των πατέρων το “Χριστός Ανέστη”».

Πρόθυμος, δίχως δεύτερο λογισμό, έτρεξε να κάνει πράξη τον λόγο του Γέροντος. Απευθυνόμενος στα οστά είπε μεγαλόφωνα:

«Ο ηγούμενος μ’ έστειλε να σας ειπώ το “Χριστός Ανέστη”, πατέρες και αδελφοί».

Τότε τα οστά έτριξαν και μία κάρα σηκώθηκε έως ένα μέτρο ψηλά και απάντησε δυνατά:

«Αληθώς Ανέστη ο Κύριος».

Ο π. Θωμάς θεώρησε φυσικό το γεγονός και ότι έτσι πάντοτε γινόταν.

Άλλοτε πάλι ο ίδιος μοναχός, ενώ ήταν εντελώς άπειρος, λόγω απουσίας του υπεύθυνου μοναχού, έλαβε εντολή να παρασκευάσει τη ζύμη για το ψωμί της μονής. Αδαής και αδύναμος προσευχόταν στην Πανα­γία να τον φωτίσει τι να κάνει. Σε λίγο, σαν υπνωτισμένος, βλέπει μία μαυροφόρα γυναίκα να ετοιμάζει το προζύμι, να πλάθει τα ψωμιά και να τα φουρνίζει. 

ΤΑ ΛΑΜΠΡΟΚΥΡΙΑΚΑ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΑΙΝΑ

 

Χρόνης Αηδονίδης - Μια Πασχαλιά και μια Λαμπρή

 

"Χριστός Ανέστη" στο Mall της Βηρυτού του Λιβάνου

 

Πάσχα: «Ἐὰν μὴ ἴδω…» – Ψηλαφώντας την Αναστάσιμη αλήθεια από τον Θωμά ως τις μέρες μας

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

«Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω». 

Εάν δεν δω στα χέρια Του το σημάδι από τα καρφιά, και δεν ακουμπήσω το δάχτυλό μου στο σημάδι από τα καρφιά, και δεν ψηλαφήσω με το χέρι μου το πλευρό Του, δεν θα πιστέψω.

Αυτά ήταν τα δύσπιστα λόγια του αποστόλου Θωμά, όταν οι υπόλοιποι μαθητές του είπαν πανευτυχείς ότι «εωράκαμεν τὸν Κύριον», είδαμε τον αναστημένο Ιησού. Ο πολυεύσπλαγχνος Θεός άφησε την Ανάσταση Του ως παρακαταθήκη σωτηρίας, όχι μόνο για τους εύπιστους, αλλά και για τους δύσπιστους, εκείνους που ζητούν ψηλαφητά τεκμήρια.

Κι εμείς ως άνθρωποι με αδύναμη πίστη, ψηλαφίζουμε ως σήμερα την αναστάσιμη αλήθεια μέσα από άπειρες αποδείξεις που οικονομεί για εμάς ο Θεός. Ψηλαφίζουμε την Ανάσταση μέσα από τους σύγχρονους αγίους που οι ζωές τους μας δείχνουν τη διαχρονικότητα και την αξιοπιστία του Ευαγγελίου.

Ψηλαφίζουμε την Ανάσταση μέσα από τα ακατάπαυστα θαύματα αγίων, είτε εν ζωή – είτε κεκοιμημένοι αιώνες πίσω: θεραπείες νοσημάτων, λύσεις προβλημάτων, θαυμαστές τεκνογονίες, σωτήριες επεμβάσεις σε κινδύνους, διορατικά χαρίσματα, προορατικές αποκαλύψεις, λείψανα που θαυματουργούν και ευωδιάζουν, εικόνες που εκδηλώνουν υπέρλογα φαινόμενα.

Ψηλαφίζουμε την Ανάσταση μέσα από προφητείες που συνεχώς εκπληρώνονται και φανερώνουν την άχρονη θωριά του Θεού και την αφυπνιστική φροντίδα Του για τη σωτηρία όλων μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΈΣΤΗ!ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ!ΖΗΣΤΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ!

 

Όλα γύρω φωτεινά! Όλα παραδεισένια! Η φύση γιορτάζει με τα πιο όμορφα αρώματα,χρώματα και εικόνες.Σαν να έχει βάλει τα καλά της! Το αγερι αναστασιμο!

Το σκοτάδι το διαδέχεται το φως! Την αγωνία η ελπίδα! Τη λυπη η χαρά! Τη στεναχώρια το χαμόγελο! Ναι το Θαύμα έγινε, γινεται και θα γίνεται.

Η Ανασταση δεν είναι απλά θαύμα αλλά είναι η αιωνιότητα. 

Χριστός Ανέστη...!!!

 

΄΄ Η Ανάσταση του Χριστού πρέπει να περάσει στην καθημερινότητά μας. Δεν είναι μία γιορτή της Εκκλησίας, είναι μία γιορτή της ζωής.

Δεν είναι μία γιορτή σε μία ορισμένη περίοδο, είναι πρόσκληση ώστε όλη η ζωή του ανθρώπου να είναι αναστημένη.

Θα έχετε ακούσει κι άλλη φορά για τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ, ο οποίος προσφωνούσε όποιον και αν συναντούσε, οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, με τα λόγια «Χριστός ανέστη χαρά μου».

Ακόμη και τους ληστές που τον άφησαν ανάπηρο.

Η νύχτα της Αναστάσεως

 

 

του μοναχού Παταπίου Καυσοκαλυβίτου 

---

Ὁ καθένας πού, ἔστω καί γιά μία μόνο φορά, ἔζησε αὐτή τή νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, «τή σωτήριο, τή φωταυγή καί λαμπροφόρο», καί πού γεύτηκε ἐκείνη τή μοναδική χαρά, γνωρίζει ὅτι τό Πάσχα εἶναι κάτι πολύ περισσότερο ἀπό μία ἑορτή· πολύ πέρα ἀπό μία ἐτήσια ἀνάμνηση ἑνός ἱεροῦ γεγονότος πού πέρασε. 

Τό Πάσχα μᾶς εἰσάγει σ᾿ ἕναν ἄλλο αἰώνα, σέ μία νέα διάσταση πού προαναγγέλει τόν ἀναμενόμενο κόσμο· Βασιλεία πού εἶναι ἤδη παροῦσα, μυστικά καί ὀντολογικά ἀνάμεσά μας·  «Ὦ Πάσχα τό μέγα καί ἱερώτατον, Χριστέ. Ὦ Σοφία καί Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Δύναμις· δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον Σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας Σου», ψάλλουμε στόν ἀναστάσιμο κανόνα. 

Τό Πάσχα εἶναι ἡ θύρα, ἀνοιχτή κάθε χρόνο, πού ὁδηγεῖ στήν ὑπέρλαμπρη Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Εἶναι ἡ πρόγευση τῆς αἰώνιας καί ἀπερίγραπτης χαρᾶς καί εὐφροσύνης πού περιμένει ὅσους, ἀφοῦ συσταυρώθηκαν μέ τόν Χριστό, συναναστήθηκαν μαζί Του, ἀπό τή νέκρωση πού εἶχαν ἐπιφέρει στή ψυχή τους τά πάθη.

Τό Πάσχα πανηγυρίζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ· «θανάτου τήν νέκρωση, Ἄδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν...», ὅπως ψάλλουμε στόν ἀναστάσιμο Ὄρθρο.

Καί αὐτή ἡ «ἄλλη βιοτή», ἡ νέα ζωή πού πρίν δύο χιλιάδες χρόνια «ἀνέτειλεν ἐκ τοῦ τάφου», προσφέρθηκε σ᾿ ὅλους μας.

Σήμερα Χριστός Ανέστη / Π. Λάλεζας & "Το Ασκέρι"

 

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Παρίου

 

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀσεβῶν εἰκονομάχων. Ἐπειδὴ ἀγάπησε τὸν Θεὸ ἀπὸ βρέφος καὶ ἄσκησε κάθε ἀρετή, χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Παρίου. 

Αὐτός, σύμφωνα καὶ μὲ ὅσα ἔχουν γραφεῖ ἀπὸ τὸν Παῦλο, τὸν θεῖο καὶ μεγάλο Ἀπόστολο τοῦ Χριστοῦ, δὲν πείσθηκε νὰ συνδεθεῖ μὲ τὴν ἀσεβὴ αἵρεση ὅσων ἀθετοῦσαν τὴν πάνσεπτη εἰκόνα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων. 

Καὶ ἐπειδὴ δὲν θέλησε νὰ ὑπογράψει στὸν ἄδικο τόμο γιὰ τὴν κατάλυση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, πέρασε ὅλη του τὴ ζωὴ μὲ διωγμοὺς καὶ πειρασμοὺς καὶ θλίψεις καὶ στεναχώριες, μεταβαίνοντας ἀπὸ τόπο σὲ τόπο καὶ μετακινούμενος συνεχῶς. 

Ἀναφέρεται δὲ ὅτι κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ Μιχαὴλ τοῦ Τραυλοῦ (820 – 829 μ.Χ.) καὶ τοῦ Θεοφίλου (829 – 842 μ.Χ.) διέμενε ἐξόριστος σὲ κάποιο μικρὸ νησὶ πρὸ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. 

Καὶ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἀφοῦ ὑπεράσπισε τὰ πατρικὰ δόγματα καὶ μισώντας μέχρι τέλους τὶς διδασκαλίες τῶν κακόδοξων, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.

«Δεῦτε λάβετε φῶς»

  

Η φράση «Δεῦτε λάβετε φῶς» ακούγεται κάθε χρόνο το βράδυ της Ανάσταση του Χριστού και αποτελεί μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της Ορθόδοξης λατρείας.

Το νόημά της είναι βαθιά συμβολικό: το φως που προσφέρεται δεν είναι απλώς ένα κερί που ανάβει, αλλά το ίδιο το φως της Αναστάσεως του Ιησούς Χριστός. Είναι το φως που νικά το σκοτάδι, δηλαδή τον θάνατο, την αμαρτία και την απόγνωση.

Βατοπαιδινοι - Χριστός ανέστη

 

Απόψε μην φύγεις. Μην προδώσεις τον Χριστό για ένα πιάτο μαγειρίτσα.

  

Είναι η στιγμή που το στομάχι υψώνει ανάστημα πάνω από την ψυχή. Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζεστασιά μιας σούπας, αφήνοντας πίσω μας τη Ζωή που μόλις αναστήθηκε. 

Μοιάζουμε με καλεσμένους που είδαν το φως στο παράθυρο του παλατιού, αλλά φοβήθηκαν να περάσουν το κατώφλι για το δείπνο του Βασιλιά.

Μέσα στο ιερό, ο ιερέας συνεχίζει. «Ευλογημένη η Βασιλεία...». Η φωνή του αντηχεί τώρα σε έναν χώρο που κατοικείται πια μόνο από αγγέλους και λίγους πιστούς που αποφάσισαν να «αγρυπνήσουν μίαν ώρα». 

Αρχιεπίσκοπος: «Η βία δεν μπορεί να καταργήσει την αγάπη»

 

 

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Β΄

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ
ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ
ΤΗΣ ΘΕΟΣΩΣΤΟΥ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2026

Αδελφοί μου και παιδιά μου εν Κυρίω αγαπητά,
Χριστός Ανέστη!

Ζούμε σε καιρούς όπου ο άνθρωπος δοκιμάζεται τόσο από τον φόβο που γεννά η ανασφάλεια του κόσμου, όσο και από την αβεβαιότητα της σημερινής εποχής: πόλεμοι, συγκρούσεις, ταραχές και απειλές σκοτεινιάζουν τον ορίζοντα και βαραίνουν την καρδιά πολλών. Η αγωνία για το μέλλον γίνεται συχνά σιωπηλή κραυγή μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, ο άνθρωπος αναζητεί πάλι σημεία προσανατολισμού· αναζητεί κάτι σταθερό, κάτι αληθινό, κάτι που να δίδει νόημα και ελπίδα. Και εκεί ακριβώς επανέρχονται τα σύμβολα, όχι ως απλά σχήματα ή ιστορικά κατάλοιπα, αλλά ως ζωντανές μαρτυρίες νοήματος και ζωής.

Το σύμβολο δεν είναι ποτέ κλειστό στον εαυτό του· πάντοτε δείχνει πέρα από το ορατό. Ενώνει το παρόν με το βάθος της μνήμης και στηρίζει την πορεία του ανθρώπου προς το μέλλον.

Όταν όμως αποκοπεί από την αλήθεια που φέρει, όταν χρησιμοποιηθεί ως όπλο ή ως μέσον επιβολής, τότε χάνει την δύναμή του και παραμορφώνεται.

Καλή Ανάσταση.