Η μαρμελάδα της Παναγίας.

  

Να σας πω κάτι από την προσωπική μου ζωή. Ενθυμούμαι μία φορά στη Νέα Σκήτη όταν ήμασταν, εκεί τότε θα χτίζαμε την Εκκλησία μας και κουβαλούσαμε τα αμμοχάλικα όλα με τα μουλάρια, με τα ζώα.

Φανταστείτε να χτίζεις Εκκλησία και να κουβαλάς την άμμο, τα χαλίκια, τα τσιμέντα μέσα στο σακούλι με τα μουλάρια. Και ψηλά, πολύ ψηλά. Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω όλη μέρα είναι θάνατος, πολύς κόπος. 

Τις άλλες μέρες κουτσά-στραβά, τρώγαμε και κάτι, είχαμε λίγη δύναμη. Μεγάλη Σαρακοστή όμως μέσα στα Μοναστήρια είναι αυστηρή νηστεία. 

Μία φορά την ημέρα φαγητό αλάδωτο, χωρίς λάδι, νερόβραστο, ακολουθίες μεγάλες, αγρυπνίες, αλάδωτη νηστεία ενάτη -μία φορά την ημέρα φαγητό- και μόνο το Σαββατοκύριακο ελαιόλαδο. 

Είχαμε κάτι ψευτοπράγματα αλλά στη Σκήτη ήταν έρημος, δεν είχε να αγοράσεις τίποτα, δεν είχε μπακάλικα. Είσαι σε ένα τόπο που είναι έρημος και είναι διάφορα σπιτάκια πάνω στα βράχια εκείνα.

Είχαμε ένα μοναχό γιατρό στην Αδελφότητά μας που τότε ήταν δόκιμος και τον είχαμε στην τράπεζα, ήταν τραπεζάρης. Αυτός πρόσεχε να κάνει δυναμωτικά φαγητά για τους Πατέρες που εργάζονταν όλη μέρα. Είχαμε μία μαρμελάδα, κάποιος μας την έστειλε και έλειψε. Από την πρώτη εβδομάδα εξαφανίστηκε! Ο Γέροντας έλειπε, έρχεται λοιπόν ο μοναχός αυτός σε μένα και μού λέει:

"Πάτερ, πρέπει να παραγγείλουμε μαρμελάδα".

Λέω, μαρμελάδα στη Σκήτη; Μα ξέρεις που είμαστε; Δεν είμαστε στις Καρυές, δεν είμαστε Θεσσαλονίκη. Είμαστε στην έρημο!

Ο Γέροντας ποτέ δεν μας επέτρεψε να παραγγείλουμε μαρμελάδα αλλά δεν είχαμε και χρήματα. Πού να πεις τέτοιο πράγμα! Να πεις του Γέροντα να αγοράσουμε μαρμελάδα;
Ήταν δηλαδή ανέκδοτο, αστείο.

Στον Πατέρα…

  

Σήμερα είναι η γιορτή του πατέρα. Μια ημέρα που για άλλους είναι χαρά, για άλλους νοσταλγία, και για κάποιους ένα βουβό δάκρυ.

Ο πατέρας δεν είναι μόνο εκείνος που μας έδωσε ζωή. Είναι ο άνθρωπος που κουβάλησε βάρη χωρίς να μιλά. Που έκρυψε την κούρασή του για να μη μας στεναχωρήσει. Που στεκόταν σαν βράχος όταν όλα γύρω έμοιαζαν να γκρεμίζονται.

Κάποτε δεν καταλαβαίναμε τις αγωνίες του. Τις σιωπές του. Τις θυσίες του. Νομίζαμε πως ήταν απλώς «ο μπαμπάς». Χρόνια αργότερα συνειδητοποιούμε πως πίσω από εκείνα τα κουρασμένα μάτια υπήρχε ένας άνθρωπος που πάλευε καθημερινά για εμάς.
Για όσους έχουν ακόμη τον πατέρα τους κοντά τους: μην περιμένετε την κατάλληλη στιγμή. Πάρτε τον ένα τηλέφωνο. Αγκαλιάστε τον. Πείτε του ένα «σ' αγαπώ» όσο μπορεί ακόμη να το ακούσει

Στον Πατέρα μου

 

«Ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ»

  

Σήμερα, στην Γ΄ Κυριακή του Ματθαίου, ο Χριστός μας μιλά με λόγια απλά, αλλά βαθιά και σωτήρια. Μας λέγει:
«Μη μεριμνάτε».
Μη γεμίζετε την καρδιά σας με αγωνία. Μη αφήνετε το άγχος να γίνει αφέντης της ψυχής σας. Μη νομίζετε ότι η ζωή εξαρτάται μόνο από το ψωμί, το ένδυμα, τα χρήματα, τις δουλειές, τις υποχρεώσεις και τις ανθρώπινες ασφάλειες.
Ο Κύριος δεν μας λέγει να είμαστε αδιάφοροι ή τεμπέληδες. Δεν μας λέγει να μην εργαζόμαστε, να μην φροντίζουμε την οικογένειά μας, να μην αγωνιζόμαστε τίμια. Μας λέγει όμως να μην κάνουμε τη μέριμνα θεό. Να μην αφήνουμε τα βιοτικά να πνίγουν τα πνευματικά. Να μην ξεχνάμε, μέσα στον αγώνα της καθημερινότητας, ότι πάνω από όλα υπάρχει ο Θεός.
Ο άνθρωπος πολλές φορές κουράζεται, όχι μόνο από τη δουλειά, αλλά από τον φόβο. Φοβάται το αύριο. Φοβάται την αρρώστια. Φοβάται τη φτώχεια. Φοβάται την αποτυχία. Φοβάται μήπως δεν τα καταφέρει. Και σιγά σιγά η ψυχή του σκοτεινιάζει. Η καρδιά του βαραίνει. Η προσευχή λιγοστεύει. Η εμπιστοσύνη στον Θεό χάνεται.
Γι’ αυτό ο Χριστός μάς δείχνει τα πουλιά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού. Δεν σπέρνουν, δεν θερίζουν, δεν υφαίνουν, κι όμως ο Θεός τα τρέφει και τα στολίζει. Και μας ρωτά: «Οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;» Δεν αξίζετε εσείς περισσότερο από αυτά;

Επιτέλους κατάλαβες!

  

 

Ζήτησα από το Θεό να μου πάρει τις κακές μου συνήθειες.
Ο Θεός είπε ΟΧΙ.
Δεν είμαι εγώ που θα το κάνω αυτό. Εσύ πρέπει να τις παρατήσεις!
Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει υπομονή.
Ο Θεός είπε ΟΧΙ.
Η υπομονή είναι υποπροϊόν των δοκιμασιών. Δεν δίνεται αλλά μαθαίνεται!

Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει ευτυχία.
Ο Θεός είπε ΟΧΙ.
Εγώ σου δίνω ευλογίες.
Η ευτυχία είναι δικό σου θέμα!
Ζήτησα από το Θεό να με απαλλάξει από τους πόνους.
Ο Θεός είπε ΟΧΙ.

Οι θλίψεις σε απομακρύνουν από τις κοσμικές μέριμνες και σε φέρνουν πιο κοντά σε μένα!
Ζήτησα από το Θεό να με αυξήσει πνευματικά.
Ο Θεός είπε ΟΧΙ.
Πρέπει μόνος σου να αυξηθείς.
Εγώ θα σε κλαδέψω για να σε κάνω καρποφόρο.

Ο ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ

 

 «Εἶπεν ὁ Κύριος ·  ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται·  ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22-23)

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τὸ μάτι εἶναι τὸ λυχνάρι τοῦ σώματος. Ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο σου το σῶμα θὰ εἶναι φωτεινό. Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου ἀσθενεῖ, τότε ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό. 

            Ο λόγος του Χριστού στην επί του όρους ομιλία μάς βάζει μπροστά σε μία άλλη θέαση της ύπαρξης. Δεν είμαστε ό,τι φαινόμαστε, αλλά όπως λέει η καρδιά μας. Και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο πορεύονται οι αισθήσεις μας. Ο Χριστός κάνει μία διάκριση ανάμεσα στον απλού και τον πονηρό οφθαλμό. 

Ο πονηρός οφθαλμός είναι αυτός ο οποίος βλέπει τον άλλον στην προοπτική των τριών Φ: της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Είναι ο οφθαλμός, ο οποίος πορεύεται στην προοπτική της χρήσης, της εκμετάλλευσης του άλλου ως οχήματος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας αποκλειστικά. 

Ο άλλος υπάρχει για να μας διακονεί, χωρίς να μας ενδιαφέρει κάποτε ούτε η αξιοπρέπειά του. Και δεν είναι απαραίτητο ότι τον ρωτάμε αν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Η δύναμη, η πειθώ, η χειριστικότητα, η ηδονική μας ικανότητα που κολακεύει, η αίσθηση της ανωτερότητας κάνει τον άλλον να υποτάσσεται στις δικές μας επιθυμίες.

            Αυτή η στάση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι. Περνά και στον έσω κόσμο μας, στην ψυχική μας κατάσταση. Διότι υπάρχει το εν ημίν σκότος. Κι αυτό έχει να κάνει με τη συνείδηση, με τον λογισμό, με την πονηρία, η οποία μας κυβερνά, έργο των λογισμών μας. 

Να του δώσεις λογαριασμό

 

Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή, επειδή 

δεν γνωρίζεις πότε θα σε καλέσει ο Κύριος κοντά Του. 

Κατά την επίγειο ζωή σου, να είσαι έτοιμος 

ανά πάσα στιγμή να Του δώσεις λογαριασμό. 

Ὁ Ἅγιος Νικήτας ὁ Νεομάρτυρας ἐκ Νισύρου

 

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Νικήτας ἐγεννήθηκε στὴ νῆσο Νίσυρο, τὸ 1716 ἢ 1717. Οἱ γονεῖς του ἦσαν ἀπὸ τοὺς προύχοντες τῆς κωμοπόλεως Μανδράκι. Ὁ πατέρας του, δημογέροντας τοῦ νησιοῦ, ἀφοῦ περιέπεσε στὴ δυσμένεια τῶν Τούρκων καὶ προσάχθηκε σὲ δίκη στὴ Ρόδο, ἀλλαξοπίστησε καὶ ἀσπάσθηκε τὸ Κοράνι. 

Ἔτσι μετακόμισε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴ Ρόδο. Ὁ μικρότερος ἀπὸ τοὺς υἱούς του ὀνομάσθηκε Μεχμὲτ καὶ ἀνατρεφόμενος μὲ τὰ τῆς μωαμεθανικῆς θρησκείας ἔδειχνε ζῆλο πρὸς τὴ θρησκεία αὐτή, χωρὶς νὰ γνωρίσει ποτὲ τὰ περὶ τῆς προγονικῆς πίστεώς του καὶ τῆς καταγωγῆς του.

Μία ἡμέρα ἐμάλωσε μὲ ἕνα Τουρκόπουλο καὶ ἡ μητέρα του ἔβρισε τὸν Νικήτα ὀνομάζοντάς τον γκιαούρη, δηλαδὴ ἄπιστο. Πικραμένος ὁ μικρὸς Νικήτας ἐζήτησε νὰ μάθει ἀπὸ τὴ μητέρα του, γιατὶ ἡ Τουρκάλα τὸν ἔβρισε ἔτσι. Τότε ἡ μητέρα του ἀναγκάσθηκε  νὰ τοῦ πεῖ ὅλη τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴ χριστιανικὴ καὶ ἑλληνικὴ καταγωγή τους καὶ ὅτι τὸ χριστιανικό του ὄνομα ἦταν Νικήτας.

Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ στὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ Νικήτα ἄρχισε μία ἐπανάσταση. Αὐτὸ ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε συνέχεια ἦταν μὲ ποιὸ τρόπο θὰ ἐπέστρεφε στὴν πατρώα πίστη καὶ εὐσέβεια. Καὶ ὁ Θεὸς ἄρχισε νὰ οἰκονομεῖ τὰ πράγματα. 

Ὁ Νικήτας ἔλαβε τὶς ἀποφάσεις του. Μπῆκε σὲ ἕνα καΐκι καὶ ἔφθασε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ κατ’ ἄλλους στὴ Χίο. Στὸ Ἅγιον Ὄρος ὁ δωδεκάχρονος νέος ἔμεινε ἐπὶ μία τετραετία καὶ ὠφελήθηκε πολὺ ἀπὸ τὴ συναναστροφή του μὲ μοναχούς.

Στὴ συνέχεια ἀναχώρησε γιὰ τὴ Χίο. Ὁδήγησε τὰ βήματά του στὴ Νέα Μονὴ τῆς Χίου καὶ ἐκεῖ ἀνέφερε στὸν ἡγούμενο τὶ ἀκριβῶς εἶχε συμβεῖ. Ὁ ἡγούμενος τὸν ἔστειλε τότε στὸν Ἅγιο Μακάριο τὸν Νοταρᾶ, ἀπὸ τὶς μεγάλες μορφὲς τῶν Κολλυβάδων, καὶ σ’ αὐτὸν ὁ Νικήτας ἐξομολογήθηκε καὶ καθημερινὰ ὡρίμαζε πνευματικὰ προετοιμάζοντας τὸν ἑαυτό του γιὰ τὸ μαρτύριο.

Καλημέρα!

 

 

Η καρδιά του ανθρώπου μοιάζει πολύ με τη θάλασσα :

Όταν η ευτυχία γίνεται εμμονή

 

Υπάρχουν ειδήσεις που διαβάζονται γρήγορα και ξεχνιούνται το ίδιο γρήγορα. Και υπάρχουν γεγονότα που μοιάζουν με καθρέφτη μιας βαθύτερης κοινωνικής ασθένειας. 

Η υπόθεση της δολοφονίας του Πολωνού πανεπιστημιακού καθηγητή στην Αγία Παρασκευή και η πρόσφατη αυτοκτονία της πρώην συζύγου του μέσα στις φυλακές δεν είναι απλώς ένα ακόμη αστυνομικό χρονικό. 

Είναι η ιστορία μιας πορείας που ξεκίνησε με την αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας και κατέληξε σε μια αλυσίδα θανάτου, πόνου και ανείπωτης απώλειας. Στο τέλος αυτής της διαδρομής δεν υπάρχει κανένας νικητής. Ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε, μία γυναίκα έδωσε τέλος στη ζωή της και δύο παιδιά βρέθηκαν να θρηνούν και τους δύο γονείς τους.

Πόσο λεπτή είναι, άραγε, η γραμμή ανάμεσα στην επιθυμία για μια καλύτερη ζωή και στην εμμονή που μετατρέπει τον άνθρωπο σε αιχμάλωτο των παθών του; Ζούμε σε μια εποχή που υμνεί διαρκώς το «δικαίωμα στην ευτυχία». 

Μας βομβαρδίζουν καθημερινά μηνύματα που μας λένε ότι αξίζουμε τα πάντα, ότι δεν πρέπει να ανεχόμαστε καμία δυσκολία, ότι οφείλουμε να διεκδικούμε ό,τι επιθυμούμε εδώ και τώρα. Όμως σπανίως συζητούμε για τα όρια. Σπανίως μιλούμε για τη στιγμή που η επιθυμία μετατρέπεται σε εμμονή, όταν το «θέλω» γίνεται τόσο απόλυτο ώστε εξαφανίζει τον άλλον άνθρωπο.

Γιατί η αληθινή αγάπη δεν μετριέται στις ανάγκες.

  

Κάποτε άκουσα κάποιον να λέει:
«Μην χτίζεις το σπίτι σου πάνω στα χειροκροτήματα των ανθρώπων, σταματούν πιο γρήγορα απ' όσο νομίζεις.»
Τότε δεν κατάλαβα τι εννοούσε.
Άλλωστε, όλοι θέλουμε να μας εκτιμούν. Να μας θυμούνται. Να μας αναζητούν.
Όμως με τον καιρό πρόσεξα κάτι.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν όσο τους είσαι χρήσιμος.
Όσο μπορείς να τους ανοίξεις μια πόρτα. Όσο μπορείς να τους λύσεις ένα πρόβλημα. Όσο μπορείς να τους δώσεις χρόνο, δύναμη ή προσοχή.
Και όταν πάψεις να τους εξυπηρετείς, απομακρύνονται σιωπηλά.
Όχι επειδή άλλαξες.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου)

 

 

Η πίστη στη Θεία Πρόνοια

«Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε»

Η απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού προβάλλει ως βασική και ζωτική αναγκαιότητα στη ζωή του ανθρώπου. 

Λειτουργεί ως το μοναδικό αντίδοτο στην αγωνιώδη εκείνη μέριμνα, η οποία συνήθως εκδηλώνεται για τις βιοτικές και υλικές ανάγκες, καθηλώνοντας και εγκλωβίζοντας τον άνθρωπο σε πολλαπλά αδιέξοδα. 

Τα μηνύματα που εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, παρμένη από την εμπνευσμένη «Επί του Όρους Ομιλία» του Κυρίου μας, είναι ξεκάθαρα. Η αλήθεια του ευαγγελικού λόγου αναδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρη, καθώς προσφέρεται ως σωτήρια συνταγή για τη θεραπεία της πνευματικής «παθογένειας» που προσβάλλει τον σύγχρονο άνθρωπο.

Και πραγματικά, βλέπουμε τον σημερινό άνθρωπο να είναι φοβερά ευάλωτος σε αυτό που ο ίδιος έχει ονομάσει άγχος. Το σύμπτωμα αυτό δεν συνιστά τίποτε άλλο παρά την εσφαλμένη νοοτροπία του να στηρίζει τα πάντα αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις. Αρνείται, δυστυχώς, να προσβλέπει και να επικαλείται τη βοήθεια του Θεού, αδυνατώντας έτσι να δείξει εμπιστοσύνη στο άγιο θέλημά του.

Η μάστιγα της πλεονεξίας

Βέβαια, με τις συμβουλές αυτές, οι οποίες φαντάζουν σαν πολύτιμοι πνευματικοί μαργαρίτες ανεκτίμητης αξίας, ο Κύριος δεν ενθαρρύνει σε καμία περίπτωση τη φυγή από την πραγματικότητα και τις ευθύνες της ζωής. Δεν προτρέπει τον άνθρωπο να παύσει να εργάζεται ή να αδιαφορεί για τη βιολογική του συντήρηση και την εξασφάλιση των απαραιτήτων εφοδίων. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε σοβαρή παρανόηση, αλλά και παραποίηση του βαθύτερου νοήματος του Ευαγγελίου.

Εκείνο όμως που επιβάλλεται να προσέξει ο πιστός, είναι να μην επιτρέψει στον εαυτό του να περιπέσει στη μάστιγα της πλεονεξίας – μια ολέθρια πορεία που οδηγεί στην πνευματική καταστροφή. Όταν ο άνθρωπος παγιδευτεί σε αυτή την κατάσταση, συλλαμβάνεται να μαζεύει με μανία όλο και περισσότερα υλικά αγαθά, ζώντας με την ψευδαίσθηση ότι η ευτυχία του εξαρτάται από τον πλούτο.

Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού.

  

 

Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού. Εκείνη που ευωδίαζε φρεσκοψημένο ψωμί και γιασεμί από τις αυλές που δεν κλείδωναν ποτέ.
Εκείνη που ξυπνούσε με το κουδούνι του ποδηλάτη παγωτατζή και κοιμόταν με το τρίξιμο της κουνιστής πολυθρόνας του παππού στο μπαλκόνι.
Μου λείπει η γειτονιά που τα παιδιά παίζαμε "μήλα" μέχρι να ανάψουν τα φώτα του δρόμου, και οι μανάδες φώναζαν τα ονόματά μας από τα παράθυρα, σαν προσευχή που δεν τελείωνε ποτέ.
Εκείνη που ευωδίαζε φρεσκοψημένο ψωμί από τον φούρνο της κυρα-Μαρίας στις 6 το πρωί, ανακατεμένο με καρπούζι κομμένο στα τέσσερα πάνω σε εφημερίδα και αλάτι από τα ιδρωμένα μας γόνατα.

Συγχωρώ σημαίνει συν και χωρώ.

 

Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών.

Ουσιαστικά μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίον δεν θα σωθούμε, όταν εμείς αρνούμεθα να συγχωρήσουμε.

Και έχω πει κι άλλο και θα το ξαναπω ότι αυτές οι λέξεις έχουν ένα μεγαλείο που χάνεται απ την κοινή τους χρήση.

Τι σημαίνει συγχωρώ τι σημαίνει με συγχωρεί ο Θεός;

Γιατί ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό;

  

                                                             Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής

Ἐρωτ.: Γέροντα, μᾶς μιλήσατε προηγουμένως γιά τό ἀτελές τοῦ Ἀπ. Πέτρου, πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Λόγω τῆς ἀτέλειάς του ἀρνήθηκε τόν Κύριό μας;
Ἀπαντ.: Τό θέμα τῆς ἀρνήσεως τοῦ Πέτρου, κατά τίς κρίσεις τῶν Πατέρων, εἶναι οἰκονομία. Διότι δέν ἦτο δυνατό ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλη τήν περίοδο ποὺ ἦταν μαζί μέ τόν Χριστό καί ἔδειξε τόσο ζῆλο καί τόση ταπεινοφροσύνη, νά πέση σέ τόσο μεγάλο λάθος, νά ἀρνηθῆ τρεῖς φορές τόν Δεσπότη Χριστό. Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Θυμηθεῖτε τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου!

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἐρώτησε: «Ὑμεῖς δέ τίνα μέ λέγετε εἶναι;» ὁ Πέτρος ὡμολόγησε καί εἶπε: «Σύ εἰ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Καί ὁ Ἰησοῦς μας ἐγύρισε καί τοῦ εἶπε: «Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνά, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν». (Ματθ. 16,16-18).

Ὁ Πέτρος κατά φύσι ἦταν πολύ ζηλωτής καί ἀσυμβίβαστος. Μέσα στήν πανσοφία Του ὁ Θεός, μετά τήν θερμή του ὁμολογία, τόν ἔθεσε θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή ὅμως ἡ Ἐκκλησία θά ἀγκάλιαζε ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύσι, ὅλους τοὺς χαρακτῆρες, ὄχι μόνο τούς ζηλωτές καί ἰσχυρούς ἀλλά καί τούς ἀσθενεῖς καί ἀδυνάτους, ἐπιτρέπει ὁ Κύριος τήν τριπλῆ ἄρνησι. 

Διότι, μήν ξεχνᾶμε∙ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι ἀσθενεῖς καί ἀδύνατοι. Οὔτε στούς πέντε ἀνά ἑκατό δέν θά εὕρωμε ἰσχυρούς χαρακτήρας, οἱ ὅποιοι ἀγάπησαν τόν Θεό ἐξ ὁλοκλήρου καί μέ τήν ὁρμή τῆς ἀγάπης τους ἔδειξαν αὐταπάρνησι. Γι’ αὐτούς λοιπόν τούς ὑπολοίπους ἀσθενεῖς ἔγινε οἰκονομία. Ὁ Πέτρος ὅμως ὡς ζηλωτής καί ἰσχυρός, ποὺ δέν εἶχε μέσα του νόημα συγκαταβάσεως, δέν θά τό καταλάβαινε αὐτό.