Άγιος Παΐσιος: «Η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της»

 

«Η αμαρτία και η ασωτία βασιλεύουν στους ανθρώπους, αλλά μας αγαπά ο Θεός και περιμένει την μετάνοιά μας»

Ο Γέροντας Παΐσιος στα θέματα της Πατρίδος δεν ήθελε οι Χριστιανοὶ να είναι αδιάφοροι.

Λυπόταν που έβλεπε πνευματικοὺς ανθρώπους νὰ επιζητούν να βολευθούν οι ίδιοι και να μην ενδιαφέρονται για την Πατρίδα.

Έλεγε: «Σε μια εποχή που ο Σατανάς οργιάζει και οι άνθρωποί του οργανώνονται, οι Έλληνες βρίσκονται σε νάρκη. Τον εαυτό του μόνο κοιτάει να βολέψη ο καθένας και τίποτε περισσότερο. Και ό,τι να τους κάνεις, όσο κι αν τους κουνήσης, με τίποτε δεν ξυπνούν».

Ο καημός του και η απορία του ήταν πως οι υπεύθυνοι δεν αντιλαμβάνονται που οδηγούμαστε.

Ο ίδιος από παλαιά διέβλεπε την σημερινή κατάσταση και ανησυχούσε, αλλά δεν διέσπειρε τις ανησυχίες του στον κόσμο. Έδινε ελπίδα και αισιοδοξία. Έλεγε: «Απὸ το κακό που επικρατεί σήμερα θὰ βγει μεγάλο καλό. Βλέπω μια ελιά.

Της Παναγίας Βλαχέρνας!

  

Πόσο ωραία είσαι αγαπημένη!
Τα χείλη σου είναι σαν κόκκινη κλωστούλα
και η λαλιά σου είναι χαριτωμένη·
τα μάγουλά σου σαν ένα κομμάτι από ρόδι ανάμεσα στους πλοκάμους σου·

Μέχρις ότου πνεύσει η αύρα τής ημέρας
και φύγουν οι σκιές
εγώ θα πάω στο βουνό τής σμύρνας
και στον λόφο τού θυμιάματος.

Είσαι ολόκληρη ωραία, αγαπητή μου· και ψεγάδι δεν υπάρχει σε σένα.

Έλα μαζί μου από τον Λίβανο, Νύφη
από τον Λίβανο έλα μαζί μου·
δες από την κορυφή τού Αμανά
από την κορυφή τού Σενείρ
και του Αερμών
από τις φωλιές των λιονταριών
από τα βουνά των παρδάλεων.

Κήπος κλεισμένος είναι η αδελφή μου η νύφη μου·
βρύση κλεισμένη, πηγή σφραγισμένη.

Ο Βλαστός σου είναι παράδεισος από ρόδια
μαζί με εκλεκτούς καρπούς·
κύπρος μαζί με νάρδο·

νάρδος και κρόκος·
καλάμι και κιννάμωμο
με όλα τα δέντρα τού θυμιάματος·
σμύρνα και αλόη
μαζί με όλα τα πρώτης τάξης αρώματα·

πηγή κήπων
πηγάδι ζωντανού νερού,
και ρυάκια από τον Λίβανο.

Παντελής Θαλασσινός - Ιούλιος πορθητής

 

Στον Απόστολο Παύλο.

  

Ἀλήθεια, ἄν σᾶς ἔλεγε ὁ Χριστός «Θέλω νά σᾶς προσλάβω στόν χορό τῶν Ἀποστόλων, νά γίνετε Ἀπόστολοι, μοῦ φέρνετε ἕνα βιογραφικό σας». Τί θά γράφατε;

Μη βιάζεσθε νά ἀπαντήσετε. Τό ἀπήντησε σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, στό κείμενο πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο. 

Εἶναι ἕνα κείμενο τό ὁποῖο εἶναι βιογραφικό, πού ἀφορᾶ κάθε χριστιανό καί ταυτόχρονα μιά καταπληκτική διακήρυξη τῆς ἐλευθερίας τοῦ κάθε προσώπου. Ἀκοῦστε τό βιογραφικό πού ἔπρεπε νά γράψετε:

Ὄνομα: Μωρός.
Ἐπώνυμο: Ἄτιμος.
Ἡλικία: Ἐπιθανάτιος (κοντεύω νά πεθάνω).
Διεύθυνση: Ἄστεγος (ἄστατος).
Ἐπάγγελμα: Θεατρίνος, μέ κοινό ἀγγέλους καί ἀνθρώπους.

Οἰκονομική κατάσταση: Πεινασμένος, διψασμένος, γυμνός.
Προσόντα: Κάθαρμα καί σκουπίδι
Σωματική κατάσταση: Ἀσθενής.
Προϋπηρεσία: Ἔσχατος. Σέ ἐλεεινές θέσεις.
Ἐργασία: Χειρωνακτική.
Μόρφωση: Εἶχα δέκα χιλιάδες δασκάλους (μυρίους παιδαγωγούς) ἀλλ᾽ ὄχι πολλούς πού μέ γέννησαν στόν Χριστό.
Γλῶσσες: Λοιδωρούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν.
Τί προτείνετε γιά τό μέλλον; Παρακαλῶ νά μοῦ μοιάσετε (μιμηταί μου γίνεσθε).

Ο λύκος και το φεγγάρι.

  

Ένα βράδυ ένας λύκος γάβγιζε και ούρλιαζε ασταμάτητα στο φεγγάρι, λες και ήθελε να το κατεβάσει από τον ουρανό.
Το φεγγάρι όμως δεν απάντησε ποτέ. Δεν θύμωσε. Δεν σκοτείνιασε. Δεν κατέβηκε να αποδείξει την αξία του.
Συνέχισε απλώς να φωτίζει την γη.

Θαύματα Αγίων Αναργύρων

  

Όταν ήμουν εφημέριος στην εκκλησία των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα), η σύζυγος του γιατρού των Ανακτόρων και καθηγητή του Πανεπιστημίου Σάββα αρρώστησε τόσο βαριά, ώστε σύμφωνα με το ιατρικό συμβούλιο που έγινε δεν υπήρχε καμία ελπίδα σωτηρίας.

Ο γιατρός Σάββας λυπόταν πάρα πολύ για την απελπιστική κατάσταση της συζύγου του. Οι οικείοι και οι φίλοι, βλέποντάς τον τελείως απελπισμένο, του είπαν: «Δεν καλείς τον πατέρα Ιωακείμ με τα άγια λείψανα των αγίων Αναργύρων για να διαβάσει ευχές υπέρ της υγείας της συζύγου σου;»

Λέει ο Σάββας: «Ποιον Ιωακείμ;» «Τον ιερομόναχο Ιωακείμ που είναι εφημέριος στην εκκλησία του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου των αγίων Αναργύρων».

Έστειλε αμέσως υπηρέτη και με κάλεσε να πάω στην οικία του με τα άγια λείψανα των αγίων Αναργύρων και να διαβάσω ευχές για τη σύζυγό του που είναι άρρωστη βαριά. Πήρα λοιπόν το κουτί των αγίων λειψάνων και πήγα, και μόλις μπήκα στο σπίτι έφτασε κάποιος απεσταλμένος από τη Σοφία, τη σύζυγο του Διαδόχου Κωνσταντίνου, και ρώτησε για την υγεία της κυρίας.

Ο γιατρός Σάββας αποκρίθηκε ότι δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας, και σ’ εμένα είπε: «Επειδή η κυρία βρίσκεται σε αφασία και σχεδόν ψυχορραγεί, γι’ αυτό να διαβάσετε τις ευχές έξω από το δωμάτιο στη σάλα». «Μάλιστα», είπα, «αλλά φώναξε όλους όσους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο σπίτι σου να έρθουν εδώ για να γίνει κοινή δέηση».

Αμέσως ο Σάββας φώναξε όλους που ήταν στο σπίτι και ήρθαν στη σάλα, και τότε είπα: «Γονατίστε όλοι». Όλοι γονάτισαν, και ο ίδιος ο Σάββας και εγώ. Διάβασα γονατιστός τις περί υγείας ευχές και σ’ όλη τη διάρκεια ο Σάββας έκλαιγε και όλοι οι άλλοι δάκρυσαν. Τέλος ευχήθηκα για την ανάρρωση και έφυγα.

Κατάθεσις Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου

 

Ἡ κατάθεσις τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος στήν Ἁγία Σορό τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου συνέβη στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος Α’ τοῦ Μεγάλου (457 – 474 μ.Χ.).

Τήν Τιμία Ἐσθῆτα εἶχαν μεταφέρει ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη οἱ δύο ἀδελφοί πατρίκιοι Γαλβῖνος καί Κάνδιδος, οἱ ὁποῖοι βρίσκονταν στήν Παλαιστίνη καί ἀφοῦ πληροφορήθηκαν ὅτι αὐτή φυλασσόταν στή Γαλιλαία ἀπό κάποια ὑπέργηρη Ἑβραία, μετέβησαν μέχρι ἐκεῖ καί μέ κάποιο τέχνασμα τήν ἀφαίρεσαν.

Ὅταν ἐπέστρεψαν στήν Κωνσταντινούπολη, παρέδωσαν της Ἐσθῆτα στόν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος τήν τοποθέτησε μέσα σέ θήκη ἀπό χρυσό καί ἄργυρο πού περιβαλλόταν ἀπό βασιλική πορφύρα στό ναό τῆς Θεοτόκου στις Βλαχέρνες.

Το ναό αὐτό εἶχαν κτίσει πρός τιμήν τῆς Θεοτόκου ὁ αὐτοκράτορας Μαρκιανός και ἡ σύζυγός του Πουλχερία (450 – 457 μ.Χ.) καί εἶχαν τοποθετηθεῖ σέ αὐτόν τά ἐντάφια σπάργανα τῆς Θεομήτορος, πού εἶχαν ἀποσταλεῖ ἀπό τόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Ἰουβενάλιο (422 – 458 μ.Χ.). 

Καλη σας νύχτα!

  

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να νιώθει αληθινή ευγνωμοσύνη,

 κάτι αλλάζει βαθιά μέσα του.

Σιγά σιγά σταματά να βλέπει μόνο όσα λείπουν…

 και αρχίζει να βλέπει όσα ήδη έχει.

Τότε η ζωή δεν μοιάζει πια τόσο βαριά.

Η συνεχής γκρίνια, η εσωτερική αντίσταση και το 

παράπονο χάνουν τη δύναμή τους.

«Σταματά να κλαις μπαμπά… σε παρακαλώ, σταμάτα να κλαις».

 

 

Ήταν κάποτε ένας άντρας που έπαθε τη μεγαλύτερη συμφορά που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο.

Πέθανε ο μικρός του γιος.

Από τον θάνατο του γιου του και για χρόνια ολόκληρα, ξάπλωνε την νύχτα και δεν μπορούσε να κοιμηθεί.

Το μόνο που έκανε ήταν να κλαίει... και να κλαίει... ως τα ξημερώματα.

Κάποια μέρα, εμφανίζεται στον ύπνο του ένας άγγελος και του λέει:

«Φτάνει πια… Πρέπει να συνεχίζεις τη ζωή σου χωρίς αυτόν»

«Κλαίω γιατί έχω την ιδέα πως δεν θα τον ξαναδώ» λέει ο άντρας.

Ο άγγελος τον λυπάται και του προτείνει:

«Θέλεις να τον δεις;»

Και αμέσως, χωρίς να περιμένει απάντηση, τον αρπάζει από το χέρι και τον ανεβάζει στον ουρανό.

«Τώρα θα τον δούμε! Κοίτα...» του λέει ο άγγελος, ενώ με το δάχτυλο κάνει νόημα στη λευκή γωνία στο τέλος ενός δρόμου που ήταν στρωμένος με χρυσάφι.

Και αμέσως, αρχίζουν να περνάνε από μπροστά τους ένα σωρό παιδάκια ντυμένα σαν αγγελάκια, με μικρά λευκά φτερά κι ένα κερί αναμμένο στα χέρια. Αγοράκια και κοριτσάκια με αγγελικό πρόσωπο παρελαύνουν μπροστά τους με απερίγραπτη έκφραση γαλήνης στα ροδομάγουλα προσωπάκια τους.

«Ποια είναι αυτά τα παιδιά;» ρωτάει ο άντρας.

Πως θα γινουμε χαρουμενοι!

 

''Ας μιλήσουμε για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά μια που το έφερε η επικαιρότητα…''

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης ·

Μια έντονη φημολογία που συνοδεύει την ξαφνική αποχώρηση του Γιάννη Κωνσταντέλια από την Εθνική Ελλάδας, στάθηκε αρκετή για να γίνουν πανελλήνιο θέμα συζήτησης οι λεγόμενοι Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Σύμφωνα με τις ανεπιβεβαίωτες φήμες που κυκλοφορούν, ο Κωνσταντέλιας φέρεται να είναι μέλος της συγκεκριμένης αίρεσης, η οποία – ανάμεσα σε πολλές κακοδοξίες που πρεσβεύει – στηρίζει και την ουδετερότητα απέναντι στην ιδέα του έθνους.

Ούτε γνωρίζω, ούτε μπορώ να επιβεβαιώσω, ούτε και έχει ιδιαίτερη σημασία αν ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής ανήκει όντως σε αυτή τη θρησκευτική κίνηση. Αυτό που έχει σημασία είναι η κριτική στην ίδια την κακοδοξία και όχι στο πρόσωπο που ενδέχεται να την πιστεύει. Ξαφνικά όλοι άρχισαν να μιλούν για τις παρασιτικές πεποιθήσεις των Ιεχωβάδων, σαν να προσγειώθηκαν στην Ελλάδα χθες. Κι όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, εδώ και δεκαετίες προειδοποιεί και ενημερώνει για την ανθελληνική, αντικοινωνική και αντιχριστιανική δράση της συγκεκριμένης αίρεσης.

Στους σταθμούς του μετρό και στις πόρτες μας

Οι (ψευδο)Μάρτυρες του Ιεχωβά ή αλλιώς Χιλιαστές, αποτελούν μια παγκόσμια ελιτιστική σέκτα, αποτέλεσμα μιας ανίερης επιμειξίας Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού. Δεν πιστεύουν στην ιδέα της πατρίδας, αλλά σε μια διεθνιστική κάστα των «εκλεκτών» του Θεού, όπου υποτίθεται ότι ανήκουν οι ίδιοι. Η δομή της συγκεκριμένης οργάνωσης θυμίζει πολυεθνική εταιρεία και οι Χιλιαστές λειτουργούν ως «πλασιέ» που προωθούν την «αλήθεια» τους με τόσο ξύλινο λόγο που δεν έχουν ούτε οι έμποροι telemarketing.

Οι περισσότεροι πιθανότατα τους έχετε δει έξω από σταθμούς του μετρό όπου στήνουν τα σταντ τους για να προσηλυτίσουν κόσμο με τα ξενόφερτα περιοδικά τους, που μοιάζουν σαν προσπέκτους αιρετικής προπαγάνδας. «Περιέργως» σε αυτήν την περίπτωση οικειοποιούνται μια χαρά τις κρατικές υποδομές (εκμεταλλευόμενοι τη μεγάλη κίνηση πεζών έξω απ’ το μετρό), αλλά στον Στρατό δεν πατούν ούτε απ’ έξω, γιατί – όπως είπα – απεχθάνονται την έννοια του έθνους και επιπλέον δεν δέχονται να πολεμήσουν (ούτε καν σε αμυντικό πόλεμο), δεν πιάνουν όπλο και δεν έχουν καμία υπόληψη στη σημαία, γιατί τη θεωρούν ειδωλολατρικό σύμβολο.

Άλλοι έχετε δει τους Χιλιαστές να σας χτυπούν την πόρτα για να πουν ένα καθορισμένο «ποίημα» και να εκτοξεύσουν προβαρισμένα «επιχειρήματα», ποντάροντας ότι θα παρασύρουν κάποιο θύμα που δεν έχει ιδέα από Καινή Διαθήκη. Γιατί όποιος γνωρίζει από Καινή Διαθήκη, σε δευτερόλεπτα θα εντοπίσει τις ουρανομήκεις βλακείες που υποστηρίζουν. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις φεύγουν σαν ζεματισμένοι.

Περιμένουν τον «μεσσία» τους για παγκόσμια κυβέρνηση

Ως αίρεση με ευθέως σιωνιστική καταγωγή («πατέρας» των Χιλιαστών θεωρείται ο Κάρολος Ρώσσελ, ευαγγελιστής πάστορας που έγινε γνωστός για την έκδοση του θρησκευτικού περιοδικού «Η Σκοπιά της Σιών και Κήρυξ της του Χριστού Παρουσίας» το 1879) που συγκλίνει άψογα με τις μεσσιανικές δοξασίες του Ιουδαϊσμού, περιμένουν και αυτοί τον «Χριστό», για να κυβερνήσει ως επίγειος βασιλιάς τους για χίλια έτη. Εξ ου και το όνομα Χιλιαστές. Να πόσο «όμορφα» δένουν οι προσμονές Ιουδαίων και Χιλιαστών για τον ερχομό του Αντιχρίστου. 

Γιατί δυσκολευόμαστε να υπομένουμε μια δοκιμασία;

  

Δεν είναι η αντοχή μας λίγη είναι η αγάπη μας μικρή!
Δες μια μητέρα μπορεί να ξενυχτά μήνες
δίπλα στο άρρωστο παιδί της
χωρίς να λέει «κουράστηκα»,
χωρίς να παραπονιέται και να διαμαρτύρεται.
Όχι γιατί δεν κουράζεται σωματικά και ψυχικά
αλλά γιατί η αγάπη είναι αυτή
που δίνει νόημα στον κόπο, στη θυσία της.
Αν τον ίδιο κόπο της τον ζητούσε ένας άγνωστος,
θα της ήταν πολύ πιο δύσκολο.
Βλέπεις ο κόπος είναι ο ίδιος και στις δυο περιπτώσεις
διαφορετική είναι όμως η δύναμη που τον σηκώνει, η αγάπη.

Οἱ Ἅγιοι Κοσμᾶς καί Δαμιανός οἱ Ἀνάργυροι

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καί Δαμιανός, κατάγονταν ἀπό τήν Ρώμη καί ἄθλησαν κατά τούς χρόνους τῶν ἀδελφῶν Αὐτοκρατόρων Νουμεριανοῦ καί Καρίνου (283-285 μ.Χ). 

Ἰατροί στό ἐπάγγελμα, θεράπευαν τούς συνανθρώπους τους δωρεάν στο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τούς δίδασκαν ταυτόχρονα τήν Χριστιανική πίστη καί ὁδηγοῦσαν πρός αὐτήν ὁσους εἶχαν ἰαθεῖ. Κάθε φορά πού πιέζονταν ἀπό κάποιον πλούσιο νά λάβουν ἀμοιβή, τόν συνεβούλευαν νά τή διαθέσει πρός τούς φτωχούς. 

Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ο Θεός ἐνίσχυσε τίς ἰατρικές τους γνώσεις καί τούς ὅπλισε μέ τήν χάρη τῆς θαυματουργίας.  Ὅταν κατηγορήθηκαν στόν αὐτοκράτορα Καρῖνο ὅτι δῆθεν ἐπιτελοῦσαν τίς θεραπεῖες τους  διά μαγικῶν ἐνεργειῶν, προσῆλθαν μόνοι τους ἐνώπιόν του. 

Ἐπειδή δέν πείσθηκε γιά τήν ἀποδιδόμενη κατηγορία ἐναντίον τους, τούς ἄφησε ἐλεύθερους. Ἡ φήμη τους ὁλοένα καί διαδιδόταν, τό ὄνομα του Κυρίου ὁλοένα καί δοξαζόταν, ἀλλά καί ὁ φθόνος τῶν εἰδωλολατρῶν γινόταν καθημερινά σφοδρότερος.

Ἔτσι, ὅταν ἐκλήθησαν ἀπό τόν εἰδωλολάτρη πού τούς δίδαξε τήν ἰατρική νά μεταβοῦν σε κάποιο βουνό γιά συλλογή δῆθεν βοτάνων, λιθοβολήθηκαν καί φονεύθηκαν σέ αὐτό (κατ’ ἄλλους γκρεμίσθηκαν μέσα σε βαθύτατη χαράδρα). 

Το τσιγάρο του Μοναχού...

  

Μια συγκλονιστική διδακτική ιστορία, που μας δείχνει γιατί ποτέ δεν πρέπει να κατακρίνουμε κανέναν.

Η καμπάνα μόλις είχε σημάνει για το κάλεσμα των μοναχών στην εωθινή ακολουθία. Ο μοναχός Ησύχιος για ακόμη μία φορά έμπαινε με αρκετή δυσκολία στο καθολικό του ναού σέρνοντας, όπως συνήθιζε άθελά του τα τελευταία χρόνια, τα λεπτοκαμωμένα γερασμένα πόδια του προκαλώντας έτσι την αναστάτωση των περισσοτέρων μοναχών. Ορισμένοι τον κοίταξαν περιφρονητικά. Άλλοι δεν καταδέχτηκαν ούτε το βλέμμα τους να του ρίξουν, αρκούμενοι στο να μουρμουρίζουν κάτι μέσα από τα δόντια τους.

Δεν ήταν αυτή όμως η κύρια αιτία αναστάτωσης. Εκείνο που προκαλούσε περισσότερο τους άλλους μοναχούς ήταν η έντονη μυρωδιά του τσιγάρου που αναδυόταν από τα βρωμισμένα ράσα του και από τη λευκοκιτρινισμένη γενειάδα του. 

Δεν μπορούσαν να ανεχτούν οι εν Χριστώ αδελφοί του ότι καλόγερος τέτοιας μεγάλης ηλικίας – ογδόντα τεσσάρων ετών και με έκδηλα τα σημάδια της φθοράς του χρόνου πάνω του – ήταν μπλεγμένος μ’ ένα τέτοιο πάθος, που οδηγούσε κάποιους πιο ασθενείς στη συνείδηση να ξεπερνούν τα όρια της αποστροφής του και να φτάνουν μερικές φορές στον εμπαιγμό και την προσβολή του προσώπου του.

Τι κι αν που ο Ησύχιος ήταν από τους παλαιοτέρους στο μοναστήρι; Η βρωμιά που άφηνε πίσω του είχε κάνει πολλούς όχι μόνο να μην τον αποδέχονται, αλλά και να μην τον σέβονται καθόλου.

Εκείνος δεν μιλούσε ποτέ. Έβλεπε την όλη ατμόσφαιρα γύρω του, έσκυβε το κεφάλι, ψιθύριζε προσευχές και… έδινε ευχές. Είχε καταφέρει σ’ ένα βαθμό να κάνει βίωμα ό,τι έλεγε το όνομά του.

Κανείς βεβαίως δεν γνώριζε την πραγματική ζωή και τον μεγάλο αγώνα που έκανε καθημερινά. Ούτε καν και ο νέος ηγούμενος του μοναστηριού, ο οποίος από παλιά τον κρατούσε σε κάποια απόσταση, κι όταν έγινε ηγούμενος απορροφήθηκε από τα διοικητικά βαριά καθήκοντά του. 

Ελλάδα: Η χώρα του λόγου σε κρίση γνώσης

 

 

Υπάρχει μια πικρή ειρωνεία που δύσκολα αγνοείται. Η Ελλάδα, η χώρα που γέννησε τη φιλοσοφία, το θέατρο, την ιστοριογραφία, η πατρίδα μιας από τις πλουσιότερες γλώσσες στον κόσμο, καταγράφει σήμερα επιδόσεις που δεν τιμούν την παράδοσή της. 

Δεν πρόκειται για ρητορική υπερβολή. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Στην τελευταία διεθνή αξιολόγηση μαθητών, το πρόγραμμα PISA, οι Έλληνες δεκαπεντάχρονοι βρέθηκαν κάτω από τον μέσο όρο των χωρών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

Σχεδόν οι μισοί μαθητές εμφανίζονται ως χαμηλών επιδόσεων στα μαθηματικά, ενώ τα ποσοστά υστέρησης στην κατανόηση κειμένου και στις φυσικές επιστήμες παραμένουν ανησυχητικά. Την ίδια στιγμή, η Σιγκαπούρη κατέλαβε την πρώτη θέση παγκοσμίως και στα τρία γνωστικά πεδία: στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην ανάγνωση. 

Οι πέντε χώρες που βρίσκονται ακριβώς από πάνω μας σε καλύτερη θέση είναι η Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, το ψευδοκράτος της Βορείου Κύπρου, η Αλβανία, το Κόσοβο και η Μογγολία.

Δεν είναι μόνο η εκπαιδευτική εικόνα που προβληματίζει. Στον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου για το 2025, η Ελλάδα κατατάσσεται 89η μεταξύ 180 χωρών, καταγράφοντας τη χαμηλότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τέταρτη συνεχή χρονιά. Η διαπίστωση αυτή δεν συνιστά ιδεολογική τοποθέτηση. Αποτελεί αξιολόγηση ενός διεθνούς οργανισμού που παρακολουθεί συστηματικά την ποιότητα της ενημέρωσης. 

Πώς εξηγείται αυτή η αντίφαση; Πώς μια κοινωνία με τέτοια λογοτεχνική κληρονομιά και επιστημονικό δυναμικό εμφανίζεται τόσο χαμηλά σε δείκτες γνώσης και δημόσιας διαφάνειας; Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε μονοσήμαντη.