Η Ακαδημία Ψαλτικής Ειρμός και 400 μαθητές από την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, συν κλιμάκιο της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ), ψάλλουν τον Ακάθιστο Ύμνο στον παλαιοχριστιανικό Ιερό Ναό Παναγίας της Αχειροποιήτου Θεσσαλονίκης (5ος αι.). Χοροστατεί ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος. Διδασκαλία και Διεύθυνση: Σπυρίδων Ασπιώτης | Ακαδημία Ψαλτικής Ειρμός
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιόφιλος) να βλέπεις, ότι στις μόνες βιτρίνες καταστημάτων στις οποίες δε μαζεύεται κόσμος είναι συτές των βιβλιοπωλείων.
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιοπώλης) να βλέπεις στις βιτρίνες παλιών μικρών βιβλιοπωλείων της Σαλονίκης, βιβλιοπωλείων που ήταν φωλιές της σκέψης, τα βιβλία της βιτρίνας τους να έχουν χάσει τα χρώματά τους και τα φύλλα τους να κιτρινίζουν. Πράμα που σημαίνει στασιμότητα βιβλιοκίνησης.
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω και σαν βιβλιόφιλος και σαν βιβλιοπώλης) να μαθαίνεις απ΄ τις ίδιες τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, ότι τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ελλάδα, οι ”ενάρξεις επαγγέλματος” βιβλιοπωλείου, αν δεν είναι μηδενικές, μετριούνται στα τρία δάχτυλα του ενός χεριού.
Αντίθετα, οι ”ενάρξεις Καφέ και Φαγάδικών” είναι κάθε χρόνο τουλάχιστον 5.000, με μέσο όρος ζωής 18 μήνες. Πράμα που σημαίνει σε απλά ελληνικά, ότι αν αυτό συνεχιστεί μ΄ αυτό το ρυθμό, σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα χωρίς βιβλιοπωλεία και η μόνη χώρα που θα είναι γεμάτη Καφέ και Φαγάδικα.
Πράμα που σημαίνει, ότι ο λαός μας το μόνο που ξέρει με μαεστρία να κάνει, είναι να πίνει καφέδες, να πίνει τσίπουρα, ρακιές, ούζα και κρασιά, και να πίνει μαζί με όλα αυτά, μονορούφι, απνευστί, αφιλτράριστη, χωρίς σκέψη και ”…μετ΄ ευσυνειδήτου ακριβείας” όπως θα ΄λεγε κι ο Παπαδιάμάντης, την όποια διαδικτυακή και μη σαχλαμάρα.
Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος συνηθίζει τόσο πολύ την ευλογία που έχει δίπλα του, ώστε παύει να τη βλέπει.
Έτσι
και στην ενορία· ο ιερεύς που καθημερινά προσεύχεται, αγωνιά, τελεί τα
Μυστήρια, μνημονεύει ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων, ακούει πόνους,
σκουπίζει δάκρυα, πολλές φορές γίνεται ο πιο αδικημένος, γιατί θεωρείται
δεδομένος.
Εύκολα θαυμάζουμε έναν ιερέα μακρινό, έναν λόγο που ακούμε από αλλού, μια μορφή που δεν γνωρίζουμε από κοντά.
Όμως
τον δικό μας ιερέα, εκείνον που στέκεται κάθε Κυριακή μπροστά στην Αγία
Τράπεζα για εμάς, συχνά τον κρίνουμε αυστηρά, τον πληγώνουμε με λόγια,
τον μειώνουμε χωρίς να γνωρίζουμε τον κρυφό του αγώνα.
Κάποιοι βλέπουν τον Σταυρό και αφρίζουνε.
Κάποιοι Τον βλέπουνε και Τον χλευάζουν.
Σε άλλους ο Σταυρός φαντάζει αδιάφορος.
Και άλλοι, βγάζουνε μια ψευτοσυγκίνηση καθώς Τον αντικρίζουνε μα γρήγορα τον ξεχνάνε…
Υπάρχουν όμως να εκείνοι που Τον λαχταρούνε και Τον προσμένουν διαρκώς.
Υπάρχουν εκείνοι που Τον κοιτάνε και παίρνουν δύναμη από Εκείνον.
Υπάρχουν εκείνοι, που όταν Τον επικαλούνται, φαντάζει ο δικός τους ο σταυρός λίγο πιο ελαφρύς.
Υπάρχουνε εκείνοι, που ο Σταυρός τους φέρνει θύμηση Ανάστασης στον νου τους.
Σήμερα ο Σταυρός Αυτός υψώνεται…
Και ας γίνεται γύρω μας χαλασμός μεγάλος.
Σε κάποιο βιβλίο του Αντωνίου Μπλουμ λέει το εξής: κάποια μέρα
θα παρουσιαστώ στο δικαστήριο του Θεού και θα του πω:
Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες ἀσκήτευαν στὴ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα, στὴν περιοχὴ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ διάφορα μέρη.
Ὅμως Ἄραβες λῃστὲς ἐπιτέθηκαν κατὰ τῆς μονῆς καὶ συνέλαβαν τοὺς Πατέρες αὐτῆς, ποὺ δὲν μπόρεσαν ἢ δὲν θέλησαν νὰ φύγουν.
Καὶ ἀφοῦ τοὺς βασάνισαν μὲ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ ὑποδείξουν στοὺς λῃστὲς τοὺς κρυμμένους θησαυροὺς τῆς μονῆς, τοὺς θανάτωσαν.
Ἄλλους τούς ἀποκεφάλισαν, ἄλλους τοὺς τεμάχισαν καὶ ἄλλους τοὺς κατατρύπησαν μὲ τὰ ξίφη τους.
Καὶ μὲ
αὐτὸν τὸν τρόπο, εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ καὶ προσευχόμενοι, παρέδωσαν οἱ
Ἅγιοι τὶς μακάριες ψυχές τους στὸν Κύριο, ἀπολαμβάνοντας τὴν αἰώνια ζωὴ
τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπέμειναν πρόθυμα τοὺς μακροὺς
ἀγῶνες τῆς ἀσκήσεως καὶ τὸ μαρτύριο τῆς ἐπίπονης ἀθλήσεως.
Τὴν φρικτὴ ἐκείνη σφαγὴ περιέγραψαν, ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Σαββαΐτης († 13 Ἰουλίου), ὁ ἀνεψιὸς τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ καὶ ὁ Ὅσιος Ἀντίοχος ὁ Πάνδεκτος († 24 Δεκεμβρίου).
Μεταξὺ τῶν ἁγίων Ἀββάδων ἀναφέρεται καὶ ὁ Ὅσιος Θεόκτιστος.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος ἁγιόλεκτοι ἄρνες, ἐξωρμημένοι ἐκ χωρῶν διαφόρων, τῇ Ποίμνῃ συνεδράμετε Σάββα τοῦ σοφοῦ· ὅθεν θανατούμενοι, ἀπηνείᾳ βαρβάρων, χαίροντες ἀνήλθετε, πρὸς οὐράνιον μάνδραν, καθάπερ Ὅσιοι καὶ Ἀθληταί, ἐκδυσωποῦντες, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καλημέρα
στους ανθρώπους που ανοίγουν τα παράθυρα της ζωής τους κάθε πρωί, για
να μπει φως, φρέσκος αέρας, αέρας που παίρνει μακριά κάθε τι αρνητικό.
Γιατί μια νέα μέρα ξεκινάει και την γεμίζω με ότι καλύτερο έχουν.
Το κάνουν μοναδικό.
Καλημέρα στους σπάνιους ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε καλά, που είναι φάρμακο για την ψυχή.
Αρκεί
να τους έχουμε κοντά μας, να ακούσουμε τη φωνή τους, να περνάμε χρόνο
μαζί τους, και να μας δίνουν ένα ευχάριστο συναίσθημα ευεξίας.
Συγχωρείτε τους πάντες.
Συγχωρείτε κι όταν σας φταίξουν λίγο
και όταν σας φταίξουν πολύ.
Ρίξε ένα χαμόγελο εκεί που δεν το περιμένουν.
Πες ένα “σε σκέφτομαι” χωρίς λόγο.
Κράτα λίγο παραπάνω το χέρι που ήδη κρατάς.
Γιατί η αγάπη δεν είναι κάτι σπάνιο που πρέπει να φυλάς
σε γυάλα είναι ενέργεια που πολλαπλασιάζεται όσο την δίνεις.
Κι αν σήμερα νιώθεις άδειος, ακόμα καλύτερα.
Σταυρωνόμαστε πάνω σ’ αυτό το βαρύ σταυρό και περιμένουμε δια της προσευχής μας, ο ίδιος ο Θεός να μιλήσει και να ενεργήσει.
Άλλο η αντίδρασή μας όταν αδικούμαστε υλικά και άλλο όταν αδικούμαστε πνεματικά.
Αν η αδικία είναι υλική, μπορεί κανείς και να διαμαρτυρηθεί, όχι για να αποκατασταθεί υλικώς, αλλά να αποδείξει ότι δεν πρέπει να ”σκοτώνουμε” την αλήθεια.
Αυτή η διαμαρτυρία που γίνεται με Θείο Φόβο και ταπείνωση συνίσταται.
Αν όμως η αδικία είναι πνευματική π.χ. συκοφαντία, επειδή αυτός που την διαπράττει είναι κυριευμένος από μεγάλα δαιμόνια και δεν πρόκειται να υποχωρήσει, αντί άλλης απαντήσεως, να είναι η απόλυτη σιωπή μας.
Έτσι παίρνουμε τη μορφή της απολύτου σταυρώσεως.
Την Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων για τα Στελέχη Κατηχήσεως και Κατασκηνώσεων της τοπικής μας Εκκλησίας τέλεσε χθες Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, συμπαραστατούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στο κεντρικό μήνυμα της πνευματικής ζωής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τονίζοντας ότι ο ύψιστος σκοπός της ανθρώπινης υπάρξεως είναι η απόκτηση της Θείας Χάριτος και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.
«Ο σκοπός της Αγίας μας Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας είναι να μας καταστήσει αξίους της Θείας Χάριτος», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «πλαστήκαμε για να είμαστε κοινωνοί του Παναγίου Θεού» και πως ο σκοπός της Εκκλησίας μας είναι «να αρπάσει ψυχές από τον κόσμο και να τις θεοποιεί, να τις εγχριστώνει, να τις καθιστά μετόχους των Ακτίστων Θείων Ενεργειών».
Σε άλλο σημείο του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ολόκληρη η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και η παράδοση των Αγίων οδηγούν τον άνθρωπο στη θεοκοινωνία και στη μεταμόρφωση της ζωής του, επισημαίνοντας πως η Εκκλησία αποτελεί την πνευματική «μήτρα» που αναδεικνύει αγίους και καλλιεργεί ανθρώπους της Χάριτος.
«Η Εκκλησία είναι η πνευματική μήτρα που τεχνουργεί Αγίους, δηλαδή ανθρώπους της Χάριτος, μετόχους της ζωής του Θεού», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι και η τοπική μας Εκκλησία «αγωνίζεται να μεταλαμπαδεύσει τα ζώπυρα της πίστεως στη διάδοχη γενιά, να καταρτίσει πρόσωπα θεοειδή, θεοΰφαντα, θεοχαριτωμένα. Να ζουν από τώρα την υπερχρονική Βασιλεία του Θεού».
Με αφορμή την εν Κυρίω κοίμηση του Πατριάρχου Γεωργίας, μακαριστού, πλέον, κυρού Ηλιού Β', της μεγάλης αυτής μορφής, αξίζει να δημοσιοποιήσουμε και να μελετήσουμε προσεκτικά τις τελευταίες παραινέσεις του όπως τις έδωσε ο ίδιος στην έναρξη της Τεσσαρακοστής:
«Ξεχάστε τις αμοιβαίες προσβολές, συμφιλιωθείτε με εκείνους που σας εχθρεύονται, μην απαντάτε σε εκείνους που κακολογούν.
Ο
σταυρός τοῦ Χριστοῦ θέτει ἕνα αἰώνιο πρόβλημα, ποὺ σκοπεύει στὸ βάθος
τῆς συνειδήσεως: γιατί ἡ καλωσύνη ξεσήκωσε ὄχι μόνο ἀντίθεση, ἀλλὰ καὶ
μίσος; Γιατί ἡ καλωσύνη σταυρώνεται πάντοτε σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο;
Συνήθως
ἀποφεύγουμε νὰ δώσουμε ἀπάντηση σ᾿ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, ἐπιρρίπτοντας τὴν
εὐθύνη σὲ κάποιον ἄλλο: ἂν ἤμασταν ἐκεῖ, ἂν ἤμουν ἐκεῖ ἐκείνη τὴν
τρομερὴ νύχτα, δὲ θὰ εἶχα συμπεριφερθεῖ ὅπως οἱ ἄλλοι.
Ἀλλοίμονο ὅμως, κάπου βαθιὰ στὴ συνείδησή μας γνωρίζουμε πὼς αὐτὸ δὲν εἶναι ἀλήθεια. Ξέρουμε πὼς οἱ ἄνθρωποι ποὺ βασάνισαν, σταύρωσαν καὶ μίσησαν τὸν Χριστὸ δὲν ἦταν κάποιου εἴδους τέρατα, κατεχόμενα ἀπὸ κάποιο ἰδιαίτερο καὶ μοναδικὸ κακό. Ὄχι, ἦταν «ὅπως ὅλοι μας».
Ὁ Πιλάτος προσπάθησε ἀκόμη καὶ
νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν Ἰησοῦ, νὰ μεταπείσει τὸ πλῆθος, προσφέρθηκε ἀκόμη
καὶ νὰ ἀπελευθερώσει τὸ Χριστὸ ὡς κίνηση καλῆς θελήσεως, χάριν τῆς
ἑορτῆς, ὅταν κι αὐτὸ ἀπέτυχε, στάθηκε μπροστὰ στὸ πλῆθος καὶ ἔνιψε τὰ
χέρια του, δείχνοντας τὴ διαφωνία του σ᾿ αὐτὸ τὸ φόνο.
Μὲ
λίγες πινελιὲς τὸ εὐαγγέλιο σχεδιάζει τὴν εἰκόνα αὐτοῦ του παθητικοῦ
Πιλάτου, τοῦ τρόμου του, τῆς γραφειοκρατικῆς του συνειδήσεως, τῆς δειλῆς
του ἀρνήσεως νὰ ἀκολουθήσει τὴ συνείδησή του. Δὲ συμβαίνει ὅμως ἀκριβῶς
τὸ ἴδιο στὴ δική μας ζωὴ καὶ στὴ ζωὴ γύρω μας; Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ πιὸ
κοινότυπη, ἡ πιὸ τυπικὴ ἱστορία; Δὲν εἶναι παρὼν συνεχῶς μέσα μᾶς
κάποιος Πιλάτος;
Πάντα
είχε την αγκαλιά Του ανοιχτή στον άνθρωπο, μα πάνω στον Τίμιο Σταυρό ,
την άνοιξε διάπλατα, για να χωρέσουμε όλοι οι αμαρτωλοι,
όλοι αυτοί που έχουμε μετάνοια,
όλοι αυτοί, που θέλουμε, να είμαστε κοντά Του,
να τηρούμε τις εντολές Του, με πράξεις, και όχι με λόγια, όπως μας λέει στον κατά Ιωάννην :
«Αν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου».
Και όπως μας είπε το Ευαγγέλιο σήμερα,
πάρε τον Σταυρό σου και ακολούθησε με...
Ο Θεός της αγάπης, μας δίνει την ελευθερία.
Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν.
Εσύ, θέλεις;
Οι δυνάμεις του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού , να μας δυναμώνουν, να μας ευλογούν,
Και να μας σκεπάζουν, από κάθε τι κακό, και από πονηρούς ανθρώπους.
π. Ιωσήφ Κεφαλάς.
Παιδί μου καλό, πού πας χωρίς Χριστό, σε κοινωνία άγρια δίχως Θεό;
Μα δεν ξέρεις πως το Φως είναι ο Χριστός;
Κι όποιος στο Φως περπατά, χαμόγελα κι αγάπη σκορπά.
Μα σα βρεθεί σε δρόμους σκοτεινούς, μπελάδες και θλίψη γεμίζει ο νους.
Ένας δρόμος, μια αλήθεια υπάρχει στη ζωή και βάση της είναι η πνευματική ζωή.
π. Γεώργιος Χριστοδούλου.
Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν γιὰ μᾶς.
Ἐπιθυμεῖς νὰ θεραπευτοῦν οἱ πληγὲς της ψυχής σου; του σώματός σου;
Εἶναι ὁ γιατρός.
Νὰ γαληνεύσει ὁ πυρετὸς σου;
Εἶναι τὸ ζωντανὸ νερό.
Νὰ τιμωρηθεῖ ἡ ἀδικία;
Εἶναι ἡ δικαιοσύνη.
Ἐὰν ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ βοήθεια, ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ δύναμη.
Ἐὰν φοβᾶσαι τὸν θάνατο, ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ζωή.
Ἐὰν ζητᾶς τὸν οὐρανὸ εἶναι ἡ ὁδός.
Ἐὰν μισεῖς τὸ σκοτάδι εἶναι τὸ φῶς.
Ἐὰν πεινᾶς εἶναι ἡ τροφή.
Ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων.
