Αναφορά στην παραβολή του Ασώτου

  

Ὁ Θεός πατέρας εἶναι ἕνας ἐλεύθερος ἄρχοντας εἰρήνης καί ἀγάπης. Ἔτσι θέλει καί τά παιδιά του. Δέν μποροῦμε νά κατανοήσουμε τό μέγεθος τῆς εὐσπλαχνίας του, τῆς ἀγάπης του καί τῆς ἐλευθερίας του. Τόν Θεό δέν τόν φοβίζει τίποτε. Ἡ ἐλευθερία θέλει γερά πνευματικά κότσια. 

Δέν μποροῦμε ἤ δέν θέλουμε ν᾽ ἀποδεχθοῦμε τόν ἄλλο ὅπως εἶναι, αὐτός πού εἶναι. Γιατί θέλουμε βάναυσα νά ἐπέμβουμε ἄμεσα στή ζωή του καί νά τόν διορθώσουμε κι ἐξωραΐσουμε; Εἴμαστε τόσο σίγουροι καί βέβαιοι γιά τίς διορθωτικές πράξεις μας ἔναντι τῶν ἄλλων; Γιατί εἴμαστε τόσο ὑπερβολικά αὐστηροί μέ τούς ἄλλους καί τόσο ἐπιεικεῖς μέ τόν ἑαυτό μας; 

Γιατί δέν ἀρχίζουμε μέ τόν ἑαυτό μας; Γιατί δέν ἐξαντλοῦμε τήν αὐστηρότητά μας σέ αὐτόν; Εἴμαστε τρομερά εὔκολοι στήν κριτική καί ἀφάνταστα δύσκολοι στήν αὐτοκριτική. Γιατί ἀσχολούμεθα τόσο ἐπισταμένως μέ τούς ἄλλους καί σχεδόν καθόλου μέ τόν ἑαυτό μας; Γιατί ἔχουμε τόσες πολλές δικαιολογίες καί προφάσεις γιά μᾶς καί καμία γιά τούς ἄλλους, τούς ἀδελφούς μας, τούς πλησίον;

Κυκλοφοροῦμε, ὄχι μόνο τίς ἀπόκριες, μέ μάσκες ὑποκρισίας, προσποιήσεως, μεταποιήσεως καί μεταλλαγῆς. Ἄλλοι εἴμαστε καί ἄλλοι φαινόμαστε. Τουλάχιστον ὁ ἄσωτος ἦταν αὐτός πού ἦταν. Ἀγνώμων, ἀχάριστος, ἀσεβής, ἐπιπόλαιος, θρασύς, προπέτης, τολμηρός, ἐνθουσιώδης καί ἀπρόσεκτος. Δέν ἔκανε τόν θεοφοβούμενο, μισοκακόμοιρο καί καλό ἀδελφό του. Παρουσίασε τή γύμνια του ἐνώπιον τοῦ στοργικοῦ καί λυπημένου πατέρα του. 

Ὁ πατέρας γνώριζε καλά ποιό θά εἶναι τό τέλος τῆς ἱστορίας του. Δέν τόν ἐμπόδισε. Δέν θά τόν ἄκουγε. Δέν ἄκουγε κανένα τότε. Εῖχε πείσει καλά τόν ἑαυτό του ὅτι αὐτό πού κάνει εἶναι νόμιμο ἄρα καί ἠθικό. Δέν ἀδικοῦσε κανέναν σέ κάτι. Τό δικαίωμά του κατοχύρωνε. Δέν τόν συγκίνησε ἡ ἀγάπη τοῦ πατέρα του. 

Δέν ἐκτίμησε τή σιωπή του, πού ἔλεγε ὅμως πολλά. Δέν πισωγύρισε, ὅταν εἶδε τόν πατέρα του νά ὑπακούει στήν ἀνταρσία του καί νά τοῦ δίνει ἀμέσως ὅ,τι τοῦ ζητοῦσε. Ἔτσι πῆρε ὅ,τι τοῦ ἀναλογοῦσε κι ἔφυγε μακριά, πολύ μακριά. Νομίζοντας ὅτι ἔτσι θά μποροῦσε νά κινεῖται ἀνεξέλεγκτα πλήρως.

Νόμιζε ὅτι ἀπομακρυσμένος δέν θά συνοδεύεται ἀπό τή ματιά τοῦ πατέρα του καί ἀπό τίς ὡραῖες μνῆμες τοῦ πατρογονικοῦ του. Θεωροῦσε τόν ἑαυτό του νικητή. Ὅτι μπορεῖ τώρα πιά νά κάνει ἀνενόχλητα ὅ,τι θέλει, δίχως νά δίνει κανένα λογαριασμό σέ κανένα. Αὐταπατᾶτο. Σύντομα σκόρπισε τήν περιουσία του δεξιά κι ἀριστερά ζώντας μία ζωή ἐντελῶς ἄσωτη. Τήν ἐγκράτεια θεωροῦσε δουλεία, τό σπίτι του φυλακή, τήν ὑπακοή ἀνελευθερία, τόν σεβασμό ἄχρηστο, τήν καθαρότητα περιττή. 

Ο κόσμος αλλάζει...

  

Ο κόσμος αλλάζει όταν, αγαπάς χωρίς όρους.
αγαπάς χωρίς να μετράς.
αγαπάς χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση.
Όταν βλέπεις τον άλλον όπως είναι
και όχι όπως θα ήθελες να γίνει.
Όταν απλώνεις την καρδιά σου
εκεί που οι άλλοι σηκώνουν τοίχους.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (του Ασώτου)

 

 

      Τα φιλάνθρωπα σπλάχνα                                                                 «Νεκρός ήν και ανέζησε…»

Η γνωστή και τόσο ζωντανή παραβολή του Ασώτου Υιού που πιο σωστά αναφέρεται και ως του Φιλεύσπλαχνου Πατέρα, αναδεικνύει μέσα από το περιεχόμενό της τα φιλάνθρωπα σπλάχνα του Θεού, στα οποία μπορεί ν’ αναπαυθεί ο άνθρωπος όσο κι αν έχει ξεπέσει, όσο χαμηλά κι αν έχει βρεθεί. 

Η στάση του νεώτερου υιού αλλά κυρίως του Πατέρα, δίνουν τη δυνατότητα στον άνθρωπο να εντρυφήσει μέσα από το χρυσορυχείο του ευαγγελικού λόγου και να αντλήσει βαθύτερα μηνύματα.

 

Η ανταρσία

Το σκηνικό που φανερώνει την ανταρσία του νεώτερου γιου κινείται στο επίπεδο μιας λογικής, στη βάση της οποίας ο άνθρωπος αναζητεί και ψάχνει την ελευθερία του σε καταστάσεις που ο ίδιος δεν υποπτεύεται ότι μπορούν να τον εκβάλουν στην πιο αβάστακτη δουλεία και ανυπόφορη σκλαβιά. 

Δεν υπολόγισε ο νεώτερος γιος ότι η ουσία των πραγμάτων δεν βρίσκεται στην όποια περιουσία απαιτούσε, αλλά στην ίδια την κοινωνία που βρισκόταν με τον πατέρα του και την οποία τόσο αυθαίρετα επιθυμούσε να διακόψει.

Στην πραγματικότητα, ο νέος αυτός δεν βίωνε την αληθινή σχέση αγάπης με τον πατέρα του, αλλά στο βάθος της έβαζε το υλικό συμφέρον. Αν ήταν ειλικρινής, στην παρούσα φάση της ζωής του, από τη στιγμή που ζητούσε να απομακρυνθεί από τη ζεστή αγκαλιά του πατέρα του, δεν θα έπρεπε να αποβλέπει στην περιουσία του. 

Πατριάρχης Ιεροσολύμων: ''Ιερό δικαίωμα η πρόσβαση στους Αγίους Τόπους''

 

 

Ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ΄, μετά τοῦ Συμβουλίου τῶν Πατριαρχῶν καί τῶν Προκαθημένων τῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τά Ἱεροσόλυμα, ἐδέχθη σήμερον τούς Γενικούς Προξένους καί μέλη τοῦ διπλωματικοῦ σώματος στήν ἕδρα τοῦ Ὀρθόδοξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.

Κατά τή διάρκεια τῆς συνάντησης, ὁ Μακαριώτατος ἀναφέρθηκε στίς ἐπείγουσες ἠθικές εὐθύνες πού ἀντιμετωπίζουν ἡ γῆ καί οἱ ἄνθρωποί της.

Στόν χαιρετισμό Αὐτοῦ, ὁ Μακαριώτατος ὡμίλησε γιά τό βαρύ ἀνθρώπινο κόστος πού ὑφίσταται σέ ὁλόκληρη τήν Ἁγία Γῆ, μέ ἰδιαίτερη ἀναφορά στή Γάζα, ὅπου ἡ καταστροφή καί ἡ στέρηση συνεχίζουν νά βαραίνουν τούς ἀθώους.

Ἀναφέρθηκε στήν ποιμαντική ἐπίσκεψή Του στή Γάζα μετά τοῦ Πατριάρχου Pierre Battista Pizzaballa καί ἐπήνεσε τή σταθερή μαρτυρία τῶν Χριστιανικῶν Κοινοτήτων, οἱ ὁποῖες ἐπιμένουν στή διακονία καί τή συμπόνια μέσα στόν πόνο.

Τόνισε ἐπίσης τή σημασία τῆς διαρκοῦς διεθνοῦς ἐμπλοκῆς πού στηρίζει τήν ἀνοικοδόμηση καί τή διαθρησκειακή εὐθύνη.

«Ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά ἀποστρέφει τό πρόσωπό της ἀπό τόν ἀνθρώπινο πόνο», δήλωσε ὁ Μακαριώτατος.

«Ὁ Κύριός μας, μᾶς διδάσκει πώς ὁτιδήποτε πράττουμε γιά τόν ἐλάχιστο ἀδελφό μας, τό πράττουμε γιά Ἐκεῖνον. Αὐτή ἡ ἀλήθεια καθοδηγεῖ τήν παρουσία μας καί τό καθῆκον μας σέ αὐτήν τήν γῆ».

Ἡ Α.Θ.Μ. προειδοποίησε περαιτέρω γιά τήν κλιμάκωση τῶν ἐπιθέσεων ἐποίκων σέ ὅλη τή Δυτική Ὄχθη, ἀναφερόμενος σέ ἐπιθέσεις πού πλήττουν Χριστιανικές Κοινότητες στήν Τάϋμπε καί τό Μπιρζέιτ, καί ἐξέφρασε ἀνησυχία γιά τήν ἐπέκταση τῶν οἰκισμῶν κοντά στό Μπειτ -Σαχούρ, μίαν ἀπό τίς μεγαλύτερες ἐναπομείνασες Χριστιανικές πόλεις τῆς Δυτικῆς Ὄχθης.

Ὁ Πατριάρχης Θεόφιλος Γ΄ ἐξέφρασε σοβαρές ἀνησυχίες γιά τούς περιορισμούς στήν ἐλευθερία λατρείας στά Ἱεροσόλυμα, συμπεριλαμβανομένων τῶν περιορισμῶν πού ἐπιβλήθηκαν κατά τόν ἑορτασμό τοῦ Ἁγίου Φωτός καί τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ὑπογραμμίζοντας ὅτι ἡ πρόσβαση στούς Ἁγίους Τόπους ἀποτελεῖ ἱερό δικαίωμα, θεμελιωμένο σέ αἰῶνες πίστης καί στό Καθεστώς τοῦ Status Quo.

Σε ευχαριστώ.

 

Είναι μια εποχή που οι μάσκες πέφτουν με την ίδια ευκολία που φοριούνται…

 

Το Τριώδιο είναι η προπαρασκευαστική περίοδος πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Είναι η εποχή που τρώμε περισσότερο απ’ όσο συνήθως, πηγαίνουμε σε πάρτι μασκέ ή και όχι και τόσο μασκέ όπου και πίνουμε περισσότερο απ’ όσο συνήθως. 

Ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει τη Κυριακή της Τυρινής. Μετά έρχεται η Καθαρά Δευτέρα, η έναρξη της Σαρακοστής, η οποία είναι και η μέρα κατά την οποία και πάλι τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ’ όσο συνήθως αλλά νηστίσιμα.  

Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής -πιο επίσημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- νηστεύουμε στα χαρτιά οι περισσότεροι (ή δε νηστεύουμε ούτε καν στα χαρτιά) και τρώμε κανονικά, όπως συνήθως.

Στα πιο εκκλησιαστικά το Τριώδιο είναι η εποχή που προβάλλονται αξίες άγνωστες και στους κληρικούς και τους λαϊκούς, όπως ταπείνωση, μετάνοια, αλληλεγγύη, αγάπη και άλλα παρόμοια. Ούτε εμείς που τα λέμε από άμβωνος τα κάνουμε(οι περισσότεροι έχουμε και μια κάποια αλλεργία στα παραπάνω) ούτε και ο κόσμος που τα ακούει ενδιαφέρεται γι’ αυτά. Μάλλον ενδιαφέρεται ο κόσμος στο βαθμό που δεν αγγίζουν το ατομικό ή οικογενειακό του συμφέρον. Δηλαδή καθόλου.

Είναι επίσης η εποχή που οι πιστοί χριστιανοί εκφράζουν απερίφραστα την ενόχληση και αποδοκιμασία για όσους καρναβαλίζονται, την ίδια ώρα που εμείς άνετα κανιβαλίζουμε τους συνανθρώπους μας δικούς μας και ξένους. Είναι η εποχή που φοράμε την μάσκα τους ευσεβούς και κατηγορούμε εκείνους που φοράνε μάσκες ντόμινο, κλόουν και διάφορων ζώων ή άλλων χαρακτήρων.

Πάρε γιατρό

 

“Αν θέλεις να γιατρέψεις την ψυχή σου, πάρε γιατρό σου την συνείδησή σου. 

Κάνε αυτό που σου λέει, και θα δεις ωφέλεια μεγάλη. 

Όλες οι συμβουλές, που μπορείς να ακούσεις από άλλους ανθρώπους, είναι 

όλες καλές· καμιά όμως δεν είναι τόσο καλή και τόσο κατάλληλη για την 

περίπτωσή σου, όσο η συνείδησή σου, αν έχεις φροντίσει να την έχεις καθαρή. 

Του κάθε ανθρώπου τα κρυφά αμαρτήματα,

 τα ξέρει μόνο ο Θεός και η συνείδησή του. 

Και γι’ αυτό μόνο από το Θεό ή από την συνείδησή του είναι δυνατό να διορθωθεί. 

Ὁ Ὅσιος Παρθένιος Ἐπίσκοπος Λαμψάκου

 

Ὁ Ὅσιος Παρθένιος καταγόταν ἀπὸ κάποια κωμόπολη τῆς Βιθυνίας καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου (324 – 337 μ.Χ.). Ἦταν υἱὸς τοῦ διακόνου τῆς Ἐκκλησίας Μελιτοπόλεως Χριστοφόρου, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διδάχθηκε τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη.

Ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία προέκοπτε στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν εὐσέβεια. Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος ἁλίευσε τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ ἦταν ψαράδες, τὸν ἔκανε νὰ ἀγαπήσει τὴν ἁλιεία. 

Καὶ ὅταν ἔριχνε τὰ δίχτυα στὴν Ἀπολλωνιάδα λίμνη ἢ τὰ ἀνέσυρε γεμάτα ψάρια, αἰσθανόταν ὅτι ἐργαζόταν σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ πλοιάρια τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου ἢ τοῦ Ἰωάννου.

Τὰ χρήματα ποὺ εἰσέπραττε ἀπὸ τὴν πώληση τῶν ψαριῶν δὲν τὰ κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ τὰ μοίραζε στοῦ πτωχοὺς ἀπὸ ἀγάπη πρὸς αὐτούς. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν τὸν εὐχαριστοῦσαν ἐκεῖνος ἔλεγε: «Διατὶ μὲ εὐχαριστεῖτε; Δὲν ἔχω καμία τέτοια ἀξίωση. Μήπως εἴμαστε ξένοι; Ἐμεῖς εἴμαστε ἀδελφοί. Τί δὲ ἁπλούστερο καὶ φυσικότερο ἀπὸ τὸ νὰ βοηθᾶ ἀδελφὸς τοὺς ἀδελφούς;».

Γιὰ τὴν ἐνάρετη αὐτοῦ παρουσία ὁ Ἐπίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος (ἡ Φιλητός) τὸν χειροτόνησε Πρεσβύτερο. Ἀργότερα ὁ Ἐπίσκοπος Κυζίκου Ἀχίλλιος (ἢ Ἀσχόλιος) τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο Λαμψάκου.

Ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ εὐσέβεια ποὺ ἔκρυβε στὴν ψυχή του ἦταν τόσο πολὺ μεγάλη, ὥστε ὁ Θεὸς τὸν προίκισε μὲ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐκδιώκει τοὺς δαίμονες ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ θεραπεύει κάθε εἴδους ἀσθένεια. 

Ο π. Νικηφόρος Κουνάλης για τον μοναδικό Ορθόδοξο Ναό στην Τεχεράνη

 

 

Από τον ΣΩΤΗΡΗ ΛΕΤΣΙΟ 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

---

Στο επίκεντρο της επικαιρότητας βρίσκεται αυτήν την περίοδο το Ιράν, όπου εκατομμύρια πολιτών διαδηλώνουν μαχητικά διεκδικώντας την ελευθερία τους.

Τούτες τις ώρες η προσοχή μας στρέφεται στις δύσκολες συνθήκες που βιώνει η εναπομείνασα κοινότητα των Ελλήνων και των ορθόδοξων χριστιανών της Τεχεράνης στον μοναδικό ορθόδοξο ναό που υπάρχει σε όλο το Ιράν, τον Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» επικοινώνησε με τον αρχιμανδρίτη Νικηφόρο Κουνάλη, γενικό αρχιερατικό επίτροπο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, ο οποίος βρέθηκε στην Τεχεράνη τρεις φορές συνολικά, ασκώντας τα καθήκοντα του εφημέριου στον Ι. Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

«Πήγαινα πάντα τη Μεγάλη Εβδομάδα, επειδή μόνο τότε άνοιγε ο ναός» αναφέρει ο π. Νικηφόρος και συνεχίζει την αφήγησή του: «Πριν από εμένα είχε τελέσει εκεί θείες λειτουργίες -όταν ήταν ακόμη αρχιμανδρίτης- ο νυν Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος.

Επίσης, εφημέριος του ναού επί 10 συναπτά έτη είχε διατελέσει και ο μακαριστός Δημήτριος, ο προκάτοχος του νυν Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Η αρχή έγινε το 2018, όταν ενημερώθηκα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο πως θα έπρεπε να μεταβώ εκεί για την τέλεση ακολουθιών στη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Οι ακολουθίες ξεκινούσαν τη Μεγάλη Πέμπτη και γίνονταν έτσι ακριβώς όπως και στην Ελλάδα, ενώ το έργο μου συνεπικουρούσε και ένας ψάλτης».

Ο ΘΡΟΝΟΣ

Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε εντός του ναού ο π. Νικηφόρος εντυπωσιάστηκε από τη διακόσμησή του -και ειδικά από τον μαρμάρινο επισκοπικό θρόνο-, από τους κίονές του, που θυμίζουν την αρχιτεκτονική της αρχαίας Ελλάδας, αλλά και από την ευρυχωρία του.

«Ολες οι λειτουργίες τελούνταν στην ελληνική γλώσσα. Δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί κάποια άλλη γλώσσα, επειδή αυτό ως πράξη θεωρείται προσηλυτισμός» τονίζει ο π. Νικηφόρος, ενώ αναφέρει και τα εξής: «Στολίζαμε τον Επιτάφιο, κάναμε την περιφορά του γύρω από τον ναό και το Σάββατο γινόταν η Ανάσταση. Λίγοι ήταν οι ελληνικής καταγωγής που συμμετείχαν στο εκκλησίασμα. Δεν θα ήταν πάνω από επτά τα άτομα με τα οποία μπορούσα να μιλήσω ελληνικά. 

Η αξία δεν συγκρίνεται συμπληρώνεται.

  

Ένα λιοντάρι και μια αλεπού συναντήθηκαν ένα δειλινό στην άκρη του δάσους.
Καθώς ο ήλιος χανόταν πίσω από τα βουνά, η συζήτηση γρήγορα μετατράπηκε σε διαμάχη.
Το λιοντάρι, περήφανο και επιβλητικό, βρυχήθηκε: Είμαι ο βασιλιάς της γης.
Κανείς δεν μπορεί να σταθεί απέναντί μου.
Η αλεπού, με βλέμμα ήρεμο αλλά πονηρό, απάντησε: Η δύναμή σου είναι μεγάλη, αλλά δεν είναι η μόνη που μετρά. Η εξυπνάδα σώζει εκεί όπου τα νύχια αποτυγχάνουν.
Πριν προλάβουν να συνεχίσουν, ακούστηκαν ανθρώπινα βήματα. Κυνηγοί, καλά οργανωμένοι, ξεπήδησαν μέσα από τους θάμνους. Το λιοντάρι όρμησε, αλλά μια παγίδα έκλεισε γύρω του. Η αλεπού προσπάθησε να κρυφτεί, μα ένα δίχτυ την τύλιξε σφιχτά.
Το λιοντάρι αλυσοδέθηκε σε έναν ξύλινο στάβλο, βαρύ και σκοτεινό. Η αλεπού κλείστηκε σε ένα μικρό κλουβί, τόσο στενό που δεν μπορούσε ούτε να γυρίσει το κεφάλι της άνετα. Και οι δύο, για πρώτη φορά, ένιωσαν ανίσχυροι.
Οι μέρες έγιναν εβδομάδες. Η πείνα, η σιωπή και ο φόβος τους έφεραν πιο κοντά. Τη νύχτα μιλούσαν χαμηλόφωνα.
Όλη μου τη ζωή βασίστηκα στη δύναμή μου, είπε το λιοντάρι. Και όμως, εδώ δεν μου χρησιμεύει.
Κι εγώ, απάντησε η αλεπού, πίστευα πως πάντα θα βρίσκω διέξοδο. Μα αυτή τη φορά είμαι παγιδευμένη.

Σήμερα τα θέλουμε όλα, γιατί οι περισσότεροι δεν έχουμε τίποτα…

 

π. Ανανίας Κουστένης

Κάθε άνθρωπος, τον Χριστό ζητάει. Ουκ επ’ άρτω μόνω, ζήσεται άνθρωπος…Δεν φτάνει μόνο το ψωμί, που δίνουν τα συστήματα, η ψυχή, με τι θα τραφεί;

Η ψυχή, είναι η ουσία του όντος. Το σώμα, είναι το περίβλημα, ο ναός της ψυχής..

Όταν δώσεις στον άνθρωπο τον Χριστό, την ειρήνη Του και την χάρη Του, τότε ανασταίνεται και μπορεί να ζήσει λιτότατα..

Λαμπρός εορτασμός του Προστάτη της Ιεράς Συνόδου

 

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Με την πρέπουσα εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια τιμήθηκε σήμερα, Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026, η μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Φωτίου του Μεγάλου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως και προστάτου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης.

Στην Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβ. Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, συλλειτουργούντων των Σεβ. Μητροπολιτών, Μεσογαίας κ. Νικολάου και Φλωρίνης κ. Ειρηναίου, ενώ στο Ιερό Βήμα παρέστη συμπροσευχόμενος ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στη Μεγάλη Αίθουσα Διαλέξεων του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη κοινή σύσκεψη της Ιεράς Συνόδου με τους Καθηγητές των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, καθώς και της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών.

Κεντρική ομιλήτρια του φετινού εορτασμού ήταν η Ελλογιμωτάτη κ. Βασιλική Μητροπούλου, Καθηγήτρια του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Χαρακτηριστικά μιας υγιούς οικογένειας

 

Ἀθῶοι φονιάδες καὶ κακοῦργοι ἀναίσθητοι

  

Φώτης Κόντογλου

Μαθαίνει κανένας τὰ κακουργήματα ποὺ γίνουνται σήμερα, κι ἀνατριχιάζει περισσότερο ἀπ’ ἄλλη φορά, ἀπὸ τὴν ἀναισθησία, ἀπὸ τὴν ἀπάθεια, ἀπὸ τὴν πώρωση ποὺ ἔχουνε κεῖνοι ποὺ τὰ κάνουνε, σὰν νὰ εἶναι ἀληθινοὶ σατανάδες, καὶ σὰν νὰ εἶναι ὁ σκοτωμὸς ἡ φυσικὴ τροφὴ τῆς ψυχῆς τους.

Ἄλλη φορά οἱ φονιάδες σκοτώνανε, οἱ περισσότεροι, χωρὶς νὰ τὸ θέλουνε, μέσα στὴ ζάλη τους. Ἕνα σύννεφο ἀπὸ θυμὸ ἢ ἀπὸ ζήλεια ἢ ἀπὸ πνιγμένο δίκιο, θόλωνε τὰ μάτια τους γιὰ μία στιγμή. Μὰ ὕστερα σκόρπιζε αὐτὸ τὸ σύννεφο, τὰ μάτια τους καθαρίζανε, καὶ μετανιώνανε. 

Πολλὲς φορὲς κλαίγανε, θέλανε νὰ σκοτωθοῦνε, ντρεπόντανε τὸν κόσμο. Τώρα οἱ φονιάδες, κ’ οἱ ἄλλοι ποὺ κάνουνε κακὲς πράξεις, εἶναι ὁλότελα μαυρόψυχοι, ξεροί, παγωμένοι, ἀναίσθητοι σατανάδες, βουβοὶ καὶ ψυχροὶ κακοῦργοι. Καὶ τί; Μικροὶ καὶ μεγάλοι, χωριάτες καὶ σπουδαγμένοι! Ἕνα πράγμα φοβερό!

Αὐτὲς οἱ σκέψεις μὲ κάνανε νὰ θυμηθῶ κάποιους φονιάδες, ποὺ ἔζησα μαζί τους τὸν καιρὸ ποὺ ἤμουνα πολὺ νέος, καὶ ποὺ εἴχανε κάνει τὴν ἁμαρτία τοῦ σκοτωμοῦ μέσα στὴν ἄναψη τῆς ψυχῆς τους. Αὐτοὶ ἤτανε ζεστοὶ φονιάδες, νὰ ποῦμε, δὲν ἤτανε ψυχροί, σὰν τοὺς περισσότερους σημερινούς. 

Ἔνιωθες πὼς ἤτανε ἄνθρωποι σὰν κ’ ἐσένα κι ὄχι φίδια κρύα, ὅπως εἶναι οἱ σημερινοὶ φονιάδες, χωρὶς καρδιά, ἐκτρώματα βουβά, παγωμένα, ὁλότελα ξένα γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό, ἐκείνους τοὺς παλιοὺς φονιάδες τοὺς λέγω ἀθώους φονιάδες, μπροστὰ στοὺς καινούργιους, ποὺ εἶναι, οἱ περισσότεροι, κακοῦργοι μέχρι κόκκαλο, σατανόψυχοι, ἀμετανόητοι.

Γιὰ τοὺς τέτοιους παραστρατημένους ἁμαρτωλούς, ποὺ ἄθελά τους πιάνονται στὰ δίχτυα τοῦ Σατανᾶ, ὁ Χριστὸς ἔδειχνε μεγάλη ἐπιείκεια, μεγάλη συμπόνια, ξεχωρίζοντάς τους ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ποὺ θεληματικὰ κάνουνε τὴν ἁμαρτία, καὶ ποὺ χαίρουνται σὰν τὴν κάνουνε. «Οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι» ἔλεγε, «προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». «Οἱ τελῶνες κ’ οἱ πόρνες πηγαίνουνε μπροστὰ ἀπό σᾶς στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Σχέσεις με αλήθεια, στόχοι με νόημα.

  

Ο άνθρωπος συχνά πορεύεται με την ψευδαίσθηση ότι η ευτυχία βρίσκεται στην απόκτηση όλων όσων επιθυμεί. Όμως η ζωή, με τη σοφία της, μας διδάσκει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε εφικτό ούτε ωφέλιμο.
Οι δυνατότητές μας είναι πεπερασμένες, ο χρόνος περιορισμένος και οι επιλογές μας αναγκαστικά αποκλειστικές. Κάθε «ναι» που λέμε σε κάτι, είναι ταυτόχρονα ένα «όχι» σε κάτι άλλο.
Η αληθινή ωριμότητα δεν έγκειται στο να ικανοποιούμε κάθε επιθυμία, αλλά στο να καλλιεργούμε εκείνες που έχουν πραγματική αξία. Δεν είναι όλες οι επιθυμίες ίσες άλλες γεννιούνται από στιγμιακές παρορμήσεις και άλλες από βαθύτερες ανάγκες της ψυχής.