Η Αγιοταφιτική Αδελφότης έχασε άλλο ένα μέλος της, τον Ηγούμενο του Φρέατος του Ιακώβ, Αρχιμανδρίτη Ιουστίνο, ο οποίος εκοιμήθη σε νοσοκομείο της Πάτρας.
Η σορός θα μεταφερθεί από την Ελλάδα στην Παλαιστινιακή Αρχή και συγκεκριμένα στη Μονή της Σαμάρειας σε μία εβδομάδα περίπου...
Αιώνια του η μνήμη
του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας Κλεόπα
Με αφορμή την σημερινή 180ή επέτειο από την γέννηση του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, την 1η Οκτωβρίου 1846, στην Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, συνέταξα και δημοσιεύω το παρόν άρθρο, το οποίο είναι αφιερωμένο στην σχέση του αγίου με την ιδιαίτερη πατρίδα του.
Η Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης υπήρξε η γενέτειρα του αγίου Νεκταρίου μητροπολίτου Πενταπόλεως της Λιβύης, κατά κόσμον Αναστασίου Κεφαλά, η πόλη στην οποία αντίκρισε το φως της ζωής, την 1η Οκτωβρίου 1846, έλαβε την πρώτη εγκύκλιο μόρφωση και διήνυσε τα δεκατέσσερα πρώτα έτη του επιγείου βίου του.
Η Σηλυβρία, η οποία καταλαμβάνει εξέχουσα θέση στην εκκλησιαστική ιστορία, ευρίσκεται επί της Θρακικής παραλίας της Προποντίδος, κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ήδη από τον 18ο αιώνα, είχε αγορά, χάνια, εργαστήρια, καφενεία, πολλά καταστήματα και παλαιές εκκλησίες. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήσαν Έλληνες Χριστιανοί, λίγοι Ιουδαίοι και σποραδικώς ελάχιστοι Τούρκοι.
Ήδη από τον 17ο αιώνα, υπήρχαν δύο σχολές· μία ιερατική, που ιδρύθη με δαπάνες του μητροπολίτου Καλλινίκου και μία κοινή σχολή, με χρηματοδότηση του ηγεμόνος της Βλαχίας Αλεξάνδρου Μουρούζη. Το 1849, εκτίσθη το παρθεναγωγείο και η βιβλιοθήκη, που ανέδειξαν την Σηλυβρία ως κέντρο πνευματικής ακτινοβολίας.
Η εύρεσις ανεκδότων επιστολών του αγίου Νεκταρίου, η πλειοψηφία των οποίων απευθύνεται προς το διοικητικό συμβούλιο της Ριζαρείου εκκλησιαστικής σχολής, παρουσιάζονται άγνωστες πτυχές της πολυδιάστατης ποιμαντικής δράσεως του ιεράρχου ως φιλοπάτριδος, μαχομένου υπέρ των δικαίων της δοκιμαζομένης τότε Ανατολικής Θράκης και της διαιωνίσεως του εκεί ελληνικού στοιχείου και των παραδόσεών του.
Στις ίδιες επιστολές, ο άγιος παρουσιάζεται ως αρρήκτως συνδεδεμένος με την οικογενειακή του εστία και τους συγγενείς του, δίδει το παρόν σε κάθε έκφανση του βίου τους, συνδράμοντας παντοιοτρόπως στις ανάγκες τους, συμμετέχων στις χαρές και τις θλίψεις τους.
Στην από 15ης Σεπτεμβρίου 1894 επιστολή του, ο άγιος συνέστησε στο διοικητικό συμβούλιο της Ριζαρείου σχολής τον διορισμό ενός ιεροσπουδαστού από την Τυρολόη της Θράκης, ως νεωκόρου, εις αντικατάστασιν άλλου μαθητού, που προεχειρίσθη εις ιεροδιάκονον. Στο τέλος της επιστολής του, ο άγιος υπεστήριξε την αίτησή του, να προσληφθεί ο νέος Θραξ αντί άλλου, με πέντε σαφή επιχειρήματα υπέρ του νέου: α) η αφοσίωσίς του στην Εκκλησία, β) η ενδόμυχος επιθυμία του να ιερωθεί, γ) η βεβαιότης που προσδίδει ο χαρακτήρ του και οι γνώσεις που θα λάβει στην σχολή, στο να προβεί χρήσιμος στην Εκκλησία, δ) ο εμπλουτισμός της τάξεως των ιερωμένων με κληρικούς του κύρους του νέου αυτού στην υπόδουλη Ελλάδα, και ε) η πεποίθησις ότι θα καταστεί γενναίος πρόμαχος των εθνικών συμφερόντων στην Θράκη.
Ο εν λόγω ιεροσπουδαστής έγινε τελικώς δεκτός στην Ριζάρειο, όπου εφοίτησε τα έτη 1895-1899.
Στο ιστορικό αρχείο της Ριζαρείου υπάρχει μία ακόμη επιστολή του αγίου Νεκταρίου προς το διοικητικό συμβούλιο της σχολής, συνταχθείσα την 15η Μαΐου 1902, στην οποία υπέβαλε και υπεστήριξε την από 5ης Μαΐου 1902 αίτηση της “Θρακικῆς Ἀδελφότητος”, όπως γίνουν αποδεκτοί στην σχολή και άλλοι Θράκες νέοι, με την προϋπόθεση ότι και ο ίδιος ο διευθυντής θα συνέβαλε στην καταβολή των διδάκτρων και των λοιπών εξόδων φοιτήσεως. Δυστυχώς, δια λόγους οικονομικούς, το αίτημα απερρίφθη, όπως μαρτυρείται στην από 22ας Μαΐου 1902 επιστολή του διοικητικού συμβουλίου προς τον σχολάρχη.
Στην από 29ης Οκτωβρίου 1894 επιστολή του, ο άγιος Νεκτάριος παρεκάλεσε τους συμβούλους της Ριζαρείου, να δεχθούν ως οικότροφο τον ανεψιόν του, Θεμιστοκλή Κεφαλά, με την προϋπόθεση ότι θα ενεγράφετο σε δημόσιο σχολείο, μέχρι της εισαγωγής του ως εσωτερικού μαθητού της Ριζαρείου, αφού προηγουμένως θα υπεβάλετο σε εξετάσεις και θα εγένετο δεκτός.
Ο άγιος υπεσχέθη στο συμβούλιο, ότι θα ανελάμβανε προσωπικώς την κηδεμονία του νέου και θα κατέβαλε μηνιαίως τα έξοδα διατροφής του. Ο Θεμιστοκλής ήτο υιός του αδελφού του Χαραλάμπη και ο πρώτος ανεψιός που ανέλαβε ο άγιος υπό την εποπτείαν του.
Αργά χθές το βράδυ, παρακολούθησα σε εκπομπή την συνέντευξη ενός άνδρα 50 ετών.
Ο άνθρωπος λοιπόν αυτός, περίπου στα 35 του, διαγνώστηκε με σοβαρή καρδιοπάθεια.
Χρειάστηκε να κάνει κάποιες επεμβάσεις και να τοποθετήσει μόνιμο απινιδωτή στο σώμα του, προκειμένου να επανεκκινεί την καρδιά.
Παρά ταύτα, με τα χρόνια η κατάσταση του χειροτέρευε και έφτασε στο σημείο να προτείνεται ως μοναδική λύση η μεταμόσχευση.
Μπήκε στη λίστα και απλά περίμενε.
Εδώ αρχίζει το εκπληκτικό του πράγματος.
Ερωτάται λοιπόν από την δημοσιογράφο, για το περιεχόμενο των σκέψεων, των προσδοκιών και ενδεχομένως των προσευχών του σε αυτή τη φάση.
Απαντά ως εξής: "Αυτό που ζητούσα, ήταν αν είναι δυνατόν να ιαθεί το πρόβλημα της καρδιάς μου και να ζήσω για όσο είναι λειτουργικά. Δεν ζήτησα ποτέ στις προσευχές μου να βρεθεί μόσχευμα. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου. Η σκέψη ότι για να βρεθεί μόσχευμα, προϋπόθεση είναι κάποιος άλλος άνθρωπος να χάσει τη ζωή του, δεν μου επέτρεπε να επιθυμώ και να προσδοκώ τη μεταμόσχευση."
Σήμερα, 1η Οκτωβρίου, η σκέψη και η καρδιά μας στρέφονται στο θαυμαστό γεγονός των Βλαχερνών. Σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα, φόβους και καθημερινούς πνευματικούς πολέμους, η Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου έρχεται να μας θυμίσει ότι δεν είμαστε μόνοι.
Όπως τότε ο Όσιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός είδε την Παναγία να απλώνει το Άγιο Ωμοφόριό της πάνω από το πλήθος, έτσι και σήμερα, η Μητέρα του Θεού αγκαλιάζει κάθε πονεμένη ψυχή, κάθε άνθρωπο που ζητά με πίστη τη μεσιτεία Της.
Οι άνθρωποι έχουν στην καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως απομείνουν απροστάτευτοι και φτωχοί στη ζωή τους, και για τούτο, ο νους κι’ ο λογισμός τους είναι στο να μαζέψουν χρήματα η ν’ αποκτήσουν κτήματα κι’ άλλα πλούτη, για να τα ‘χουνε στην ανάγκη τους.
Και καλά για εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και κρεμούνε την ελπίδα τους στα χρήματα και στ’ άλλα πλούτη. Άλλα τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή και που λένε πώς έχουνε την ελπίδα τους στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέλφια τους, …τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη;
Στη ζωή μου είδα πώς οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πώς μπορούνε να συμβιβάσουν μία ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, κι’ όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει.
Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίγουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, ποσό περισσότερο θα φροντίσει για σάς, ολιγόπιστοι;».
Αυτά είναι λογία καθαρά, απλά, σίγουρα, και δείχνουν πώς πρέπει να είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας του Χριστού. Γιατί πώς μπορεί να έχει πίστη στον Χριστό ένας άνθρωπος, και μαζί να είναι κολλημένος στα χρήματα και στο συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο κι’ από τους άθεους; θα πει πως νομίζει πώς θα ξεγελάσει τον Θεό. Άλλα «Θεός ου μυκτηρίζεται» δηλαδή, ο Θεός δεν περιπαίζεται.
Κι’ όμως, η πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει: Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, δηλαδή στο διάβολο, που τον λέγει ο Χριστός Μαμωνά, Θεό της φιλαργυρίας, και τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για χριστιανός, να πηγαίνει στην εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, άλλα να μην μπορεί να ξεγαντζωθεί από τα λεφτά κι’ από τη μανία του παρά. Λογική δεν χωρά καθόλου σ’ αυτούς.
Δὲν τακτοποιοῦνται οἱ ἁμαρτίες, οὔτε μὲ τὸ νὰ περάσει ὁ καιρὸς, οὔτε ἁπλῶς μὲ τὸ νὰ πεῖ κανεὶς, στὴν προσευχή του: Συγχώρησε μέ, Θεέ μου, γιατί ἔκανα αὐτό. Εἶναι πολὺ σοβαρὸ τὸ θέμα, καὶ ὁ καθένας πολὺ σοβαρά, πολὺ ὑπεύθυνα νὰ τὸ τακτοποιήσει καὶ ὄχι μὲ ἀρρωστημένη διάθεση.
Γιατί ἐπικρατεῖ καὶ αὐτὴ ἡ ἄποψη ὅτι, μὲ αὐτὰ ποὺ λέμε περὶ ἁμαρτίας, κάνουμε τοὺς ἀνθρώπους, νὰ αἰσθάνονται ἐνοχές, καὶ καθὼς ἔχουν ἐνοχές, παθαίνουν ψυχολογικὰ προβλήματα. Ἔτσι εἶναι βέβαια, ἂν τὰ πάρει κανεὶς ἀνάποδα, καὶ στραβά. Ἀλλὰ τὸ λέω, ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς, ὅτι δὲν παθαίνει κανεὶς, τίποτε, τίποτε, καὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν παθαίνει, ἀλλὰ τότε λυτρώνεται, ὅταν καλὰ - καλὰ δεῖ τὴν ἁμαρτία.
Ἔκανες τὴν ἁμαρτία; Δὲς τὴν. Μὴ φοβᾶσαι νὰ τὴ δεῖς καὶ μετανόησε. Ἂν μετανοήσεις, λυτρώνεται ἡ ψυχή σου. Οὔτε κομπλεξικὲς καταστάσεις δημιουργοῦνται, οὔτε ψυχοπαθολογικὲς, οὔτε ψυχολογικὰ προβλήματα, οὔτε τίποτε.
Ὅποιος παθαίνει ἀπὸ αὐτά, σημαίνει ὅτι στὸ βάθος, δὲν μετανοεῖ ἀληθινά. Δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, καθὼς ἀκούει τὴν ἀλήθεια, νιώθει ὅτι ἔκανε ἁμαρτίες, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ὅμως, δὲν
θέλει νὰ μετανοήσει, δὲν θέλει νὰ ἀναγνωρίσει: «μἉμάρτησα, Θεέ μου, συγχώρησε μέ, ὥστε νὰ ταπεινωθεῖ ἐνώπιόν του Θεοῦ, καὶ νὰ ζητήσει τὸ ἔλεός του. Θέλει νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Αὐτὰ ὅμως δὲν συμβιβάζονται.
Κανείς μας, ἀπέναντί του Θεοῦ, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Ἐνώπιόν του Θεοῦ, εἴμαστε ὅλοι ἐκτεθειμένοι, ὅποιοι κι ἂν εἴμαστε. Ὅπου ὑπάρχει, ἀληθινὴ μετάνοια, ὅπου ὑπάρχει, ἀληθινὴ ἐξομολόγηση, δὲν εἶναι δυνατὸν, ἐκεῖ νὰ ὑπάρχουν ὕστερα αἰσθήματα ἐνοχῆς, τὰ ὁποία καταπιέζουν τὸν ἄνθρωπο, καὶ δημιουργοῦν, ὅπως εἴπαμε, κομπλεξικὲς, καὶ ψυχοπαθολογικὲς καταστάσεις. Τὸ λέω ρητῶς, καὶ κατηγορηματικῶς.
Θὰ ἤθελα σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ἀκόμη μία φορὰ, νὰ τονίσω, τὴν ὅλη ἀρνητικὴ δουλειά, τὸ ὅλο κακὸ, ποὺ κάνει ἡ ἁμαρτία. Ὅταν διαπράττει κανεὶς ἁμαρτία, καὶ μάλιστα νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ, ὅταν ἡ ἁμαρτία, ἔχει καὶ ἀρρωστημένο χαρακτήρα, καὶ δὲν μποροῦμε στὴ γενιά μας, νὰ μὴν τὸ ποῦμε, γιατί κατὰ κανόνα, οἱ ἄνθρωποι σήμερα, ἔχουν καὶ ἀρρωστημένες καταστάσεις, ὅταν λοιπὸν διαπράττει κανεὶς ἁμαρτία, δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅτι ἐνώπιόν του Θεοῦ, εἶναι ἐν ἁμαρτίαις, καὶ τί θὰ γίνει, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία, ἐπηρεάζει καὶ τὸ λογικό του, καὶ τὴν ψυχή του, καὶ τὴν καρδιά του, καὶ τὰ συναισθήματά του, καὶ τὴ βούλησή του, καὶ τὰ πάντα, ὅποτε ἀνάλογα, σκέπτεται καὶ συμπεριφέρεται.
Καὶ ἐπιπλέον, καθόλου δὲν πάει τὸ μυαλό του νὰ σκεφθεῖ: Γιὰ στάσου, σὰν νὰ μὴ σκέπτομαι καλά. Σὰν νὰ μὴν αἰσθάνομαι καλά, καὶ ὅλη ἡ βούλησή μου, καὶ ἡ ὅλη ἐσωτερική μου κατάσταση, σὰν νὰ μὴ λειτουργοῦν σωστά. Ἂς ρωτήσω κανέναν ἄλλο. Δὲν κάνει ἔτσι. Ἀκόμη καὶ νὰ ἔρθει ὁ ἄλλος καὶ νὰ τοῦ πεῖ: Χριστιανέ μου, δὲν εἶναι τὰ πράγματα, ὅπως τὰ καταλαβαίνεις ἐσύ.
Δὲν εἶναι, ὅπως τὰ κάνεις ἐσύ, δὲν εἶναι ὅπως τὰ λὲς ἐσύ, δὲν θὰ τὸ δεχθεῖ. Ἂν ἐδῶ ὑπάρχει, καὶ ἀρρωστημένη κατάσταση, ἀκόμη πιὸ δύσκολα καταλαβαίνει κανεὶς, αὐτὸ ποὺ τοῦ λένε. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἁμαρτάνει, ἐπειδὴ ὑπάρχει, μέσα τοῦ γενικότερα ἡ ἀδυναμία. Δὲν ἁμαρτάνει ἐν ψυχρῶ, σὰν νὰ λέει: Τώρα θὰ ἁμαρτήσω. Ὄχι, ἁμαρτάνει, ἐπειδὴ δὲν ἐλέγχει, πλήρως τὸν ἑαυτό του. Ὑπάρχουν καταστάσεις, μέσα στὸν ἄνθρωπο, ποὺ διαφεντεύουν, καὶ πάρα πολλὲς φορὲς, ἐπηρεάζεται ἀπὸ αὐτὲς καὶ ἁμαρτάνει.
Λένε πως ο Οκτώβρης δεν έρχεται για να μας θυμίσει πως κάτι τελειώνει. Έρχεται για να μας μάθει πως κάθε τέλος κρύβει μέσα του μια αρχή.
Μια φορά κι έναν καιρό, ο Οκτώβρης ήταν ένας ταξιδευτής με ένα παλιό χάλκινο κλειδί στην τσέπη. Περνούσε από τις αυλές των ανθρώπων και άνοιγε σιγά σιγά τις πόρτες του φθινοπώρου. Άγγιζε τα δέντρα και τα φύλλα άλλαζαν χρώμα. Άγγιζε τα παράθυρα και πάνω στα τζάμια γεννιούνταν μικρές σταγόνες βροχής.
Κι όταν έφτανε το βράδυ, καθόταν κάπου ανάμεσα στη γη και στον ουρανό και άκουγε τις αναμνήσεις του καλοκαιριού.
Δεν τις έδιωχνε. Τις άφηνε να φύγουν απαλά. Γιατί ο Οκτώβρης γνώριζε ένα μεγάλο μυστικό.
Στις μέρες μας πολλοί άνθρωποι δεν μιλιούνται.
Συνεχώς αλληλοκατηγορούνται και πολλές φορές για ανούσια πράγματα. Λίγες οικογένειες θα βρείτε αγαπημένες με τους συγγενείς τους. Στην καλύτερη περίπτωση δεν θα μιλιούνται και στη χειρότερη θα βρίσκονται στα δικαστήρια.
Αρκετοί από αυτούς μάλιστα πάνε και στην Εκκλησία, στον εξομολόγο και στο Άγιο Ποτήριο χωρίς να τρέχει τίποτα. Λένε μέσα τους ένα: «Έχω δίκιο, εγώ τα ξέρω όλα. Οι άλλοι φταίνε.» και τα πάντα τελειώνουν εκεί.
Μάλιστα μπορεί να σου μιλήσουν για πνευματικά θέματα με ύφος χιλίων καρδιναλίων, αλλά στην ουσία υπηρετούν τον διάβολο.
Δεν έχουμε καταλάβει ότι η ζωή είναι όμορφη και μικρή. Δεν χωράνε μικρότητες και κακίες. Στην τελική αν δεν ταιριάζεις με κάποιον, κράτα κάποια απόσταση, αλλά η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Δυστυχώς όμως κυριαρχεί η ζήλεια, τα παράπονα, ο φανατισμός κάθε είδους, και ο καθένας βράζει στο ζουμί του με τα δίκια που ο ίδιος θεωρεί ότι έχει. Ζούμε δηλαδή την απόλυτη τραγωδία.
Ακόμα και μέσα στην Εκκλησία βλέπουμε διασπάσεις. Ο διάβολος δεν κάνει διάλειμμα, μας παίζει κομπολόι κι εμείς χορεύουμε κανονικά. Ο Χριστός όμως ήρθε να ενώσει τα διεστώτα. Δεν ήρθε ούτε για να διχάσει, ούτε να μισήσει, ούτε να καταστρέψει.
Φαίνεται δυστυχώς ότι πάμε στην Εκκλησία ευχόμενοι να μας δώσει υγεία και να παραμείνουμε οι ίδιοι. Όχι για να αλλάξουμε, όχι για να μεταμορφωθούμε, όχι για να αναθεωρήσουμε τις σχέσεις μας με τον διπλανό μας και τη συμπεριφορά μας.
Απλά για να μας δώσει περισσότερα χρόνια ζωής για να μπορούμε να κουτσομπολεύουμε, να λέμε τις κακίες μας, και να πετάμε δηλητήριο και τοξικότητα.
Ποτέ μην πεις πως γέρασες.. κι αν πέρασαν τα χρόνια
γιατί αν θέλει η καρδιά..νέα θα μένει αιώνια.
Θα χαίρεται και θ' αγαπά.. και θα την αγαπούνε
αφού στις όμορφες καρδιές.. τα χρόνια δεν μετρούνε.
Ὑπακούετε «ἐκ καρδίας εἰς ὂν παρεδόθητε τύπον διδαχῆς». Κάνετε ὑπακοὴ μὲ ὅλη τὴν καρδιά σας στὸν ἀκριβὴ κανόνα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας.
Τέτοιος ἄνθρωπος ὑπακοῆς στὸν Θεὸ ἦταν καὶ ὁ ἀπόστολος Ἀνανίας. Διότι, ὅταν ὁ Θεὸς τοῦ εἶπε μὲ ὅραμα νὰ συναντήσει τὸ Σαῦλο, ποὺ ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν χριστιανῶν, ἔκανε ὑπακοὴ στὰ λόγια τοῦ Κυρίου.
Ἀμέσως πῆγε στὴν Εὐθεῖα ὁδὸ καὶ ἀναζήτησε τὸ σπίτι τοῦ Ἰούδα, ὅπου ἦταν ὁ Σαῦλος. Τὸν θεράπευσε, τὸν βάπτισε χριστιανό, καὶ ἔπειτα αὐτός, μὲ τὸ ὄνομα Παῦλος, ἔγινε ὁ μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν.
Κατόπιν ὁ Ἀνανίας πῆγε στὴν Ἐλευθερούπολη, ὅπου μὲ τὴ διδασκαλία του εἵλκυσε στὸν Χριστὸ πολυάριθμες ψυχές. Ὁ θόρυβος ὅμως ποὺ δημιούργησε ἡ ἀποστολική του δράση, ἔκανε τὸν ἡγεμόνα Λουκιανὸ νὰ τὸν συλλάβει.
Χρησιμοποίησε πολλοὺς καὶ ποικίλους τρόπους προκειμένου νὰ ἀλλαξοπιστήσει ὁ Ἀνανίας. Ἀλλὰ ὁ Ἀνανίας ἔμεινε ἀμετακίνητος στὰ χριστιανικά του φρονήματα.
Τότε ὁ Λουκιανὸς τὸν μαστίγωσε μὲ νεῦρα βοδιῶν. Ἔπειτα, μὲ σιδερένια νύχια τοῦ ξέσχισε τὰ πλευρὰ καὶ ἔκαψε τὶς πληγές του μὲ ἀναμμένες λαμπάδες. Τέλος, ἀφοῦ τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, τὸν λιθοβόλησε.
