Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιόφιλος) να βλέπεις, ότι
στις μόνες βιτρίνες καταστημάτων στις οποίες δε μαζεύεται κόσμος είναι
συτές των βιβλιοπωλείων.
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιοπώλης) να βλέπεις στις βιτρίνες
παλιών μικρών βιβλιοπωλείων της Σαλονίκης, βιβλιοπωλείων που ήταν φωλιές
της σκέψης, τα βιβλία της βιτρίνας τους να έχουν χάσει τα χρώματά τους
και τα φύλλα τους να κιτρινίζουν. Πράμα που σημαίνει στασιμότητα
βιβλιοκίνησης.
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω και σαν βιβλιόφιλος και σαν βιβλιοπώλης) να
μαθαίνεις απ΄ τις ίδιες τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, ότι τα
τελευταία πέντε χρόνια στην Ελλάδα, οι ”ενάρξεις επαγγέλματος”
βιβλιοπωλείου, αν δεν είναι μηδενικές, μετριούνται στα τρία δάχτυλα του
ενός χεριού.
Αντίθετα, οι ”ενάρξεις Καφέ και Φαγάδικών” είναι κάθε χρόνο
τουλάχιστον 5.000, με μέσο όρος ζωής 18 μήνες. Πράμα που σημαίνει σε
απλά ελληνικά, ότι αν αυτό συνεχιστεί μ΄ αυτό το ρυθμό, σε λίγα χρόνια η
Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα χωρίς βιβλιοπωλεία και η μόνη χώρα που θα
είναι γεμάτη Καφέ και Φαγάδικα.
Πράμα που σημαίνει, ότι ο λαός μας το μόνο που ξέρει με
μαεστρία να κάνει, είναι να πίνει καφέδες, να πίνει τσίπουρα, ρακιές,
ούζα και κρασιά, και να πίνει μαζί με όλα αυτά, μονορούφι, απνευστί,
αφιλτράριστη, χωρίς σκέψη και ”…μετ΄ ευσυνειδήτου ακριβείας” όπως θα
΄λεγε κι ο Παπαδιάμάντης, την όποια διαδικτυακή και μη σαχλαμάρα.