Μεγάλη Τρίτη - Το τροπάριο της Κασσιανής.

  

 
Η Μεγάλη Τρίτη το βράδυ είναι μια από τις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές της Ορθοδοξίας. Το Τροπάριο της Κασσιανής δεν είναι απλώς ένας ύμνος· είναι η κραυγή της ανθρώπινης ψυχής που αναζητά την εξιλέωση, μια λογοτεχνική γέφυρα ανάμεσα στο σκοτάδι του σφάλματος και το φως της συγχώρεσης.

​Όταν οι πρώτες νότες του «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή...» πλημμυρίζουν τον ναό, ο χρόνος σταματά. Η Κασσιανή, μια γυναίκα με σπάνια μόρφωση και ομορφιά, δανείζει τη φωνή της στην ανώνυμη αμαρτωλή του Ευαγγελίου, μετατρέποντας την πτώση σε μια μεγαλειώδη ανάβαση.

Μεγάλη Εβομάδα, η αναφορά της ζωής μας!

  

Μεγάλη Εβδομάδα και καλούμαστε να ζήσουμε και να συμμετέχουμε σύσσωμοι στο Πάθος του Χριστού, στον πόνο του Θεανθρώπου, προκειμένου να βιώσουμε το τέλος που είναι η Ανάσταση. 

Τα ερωτήματα που γεννιούνται είναι πολλά, ειδικά σε όσους έρχονται πρώτη φορά σε επαφή με την εκκλησία και τη θεολογία της, αλλά και τους ίδιους τους χριστιανούς. Μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές συμμετέχουμε στα της Εκκλησίας χωρίς να παίρνουμε μυρωδιά από τα τελούμενα. 

Έχουμε συνηθίσει να πηγαίνουμε τις ημέρες αυτές στην εκκλησία «για το καλό» και δεν βλέπουμε μπροστά μας αυτό που συντελείται. Το Α και το Ω της σωτηρίας μας. Γιατί το Πάθος του Χριστού, με αποκορύφωση τη Σταύρωση, είναι ο δρόμος για τη σωτηρία μας. 

Μεγάλη Τρίτη – Ο Χριστός κατακεραυνώνει γραμματείς κ Φαρισαίους.

  

Είναι η ημέρα που ο Χριστός χρησιμοποιεί τη γλώσσα της αλήθειας με τρόπο «κατακεραυνωτικό», ξεσκεπάζοντας την υποκρισία.

​Το «Ουαί» και η Καταγγελία της Υποκρισίας
​Το κεντρικό σημείο της ημέρας βασίζεται κυρίως στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κεφ. 23). Ο Ιησούς απευθύνει τα περίφημα επτά «Ουαί» (αλίμονο), κατηγορώντας τους Φαρισαίους για:

​Τυπολατρία – Έδιναν σημασία στις λεπτομέρειες του νόμου, αλλά αγνοούσαν την ουσία, τη δικαιοσύνη, το έλεος και την πίστη.

​Επιδειξιομανία – Έπρατταν τα πάντα για να θεαθούν από τους ανθρώπους, φορώντας φαρδιά φυλακτήρια και αναζητώντας τις πρωτοκαθεδρίες.

​Εσωτερική ακαθαρσία – Τους παρομοίασε με «τάφους κεκονιαμένους» (ασπρισμένους τάφους), που εξωτερικά φαίνονται ωραίοι, αλλά μέσα είναι γεμάτοι οστά και ακαθαρσία..

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…

  

Στο Άγιον Όρος, τέτοιες ώρες δεν μιλάνε πολύ.

Ανάβει ένα κερί. Ακούγεται σιγά το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός…» και κάτι μέσα σου αρχίζει να μαζεύεται.
Όχι από φόβο αλλά από αλήθεια.

Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι ιστορία, είναι καθρέφτης.
Και ο Νυμφίος δεν έρχεται θριαμβευτής. Έρχεται ταπεινωμένος. Δεμένος. Σιωπηλός. Πληγωμένος.

Και κάθεται όπως στην εικόνα. Χωρίς να μιλάει. Χωρίς να κατηγορεί.
Σαν να περιμένει. Όχι τον κόσμο, αλλά εμένα.
Να δω αν θα σταθώ. Αν θα αντέξω να Τον κοιτάξω έτσι.
Χωρίς δόξα. Χωρίς θαύματα. Χωρίς δικαιολογίες.
Μόνο με αγάπη που πονάει.

Οι “Αλήθειες με την Ζήνα” σε μια πνευματική περιήγηση στο Περιβόλι της Παναγιάς την Μεγάλη Εβδομάδα

 

Ο Χριστός πουθενά. Μετάνοια πουθενά. Πνευματική προετοιμασία πουθενά.

  

Δυστυχώς κάθε χρόνο ιδιαίτερα στην εορτή του Πάσχα αποκαλύπτεται αφενός η έλλειψη κατηχήσεως των πιστών και αφετέρου η αδιαφορία ή διαφορετικά η λανθασμένη στάση σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ιδιαίτερα τη Θεία Κοινωνία.
Ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τη Θεία Κοινωνία ως τον ίδιο τον Χριστό. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι απλά μια ευλογία από την Εκκλησία και αυτό για να μας πάνε καλά τα πράγματα. Όσον αφορά τις πνευματικές προϋποθέσεις. Δεν υπάρχουν κατά την άποψη τους. Αν είσαι vegan μπορείς να κοινωνάς συνέχεια, διότι όπως πιστεύουν η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία είναι «κοιλιακή» υπόθεση και όχι καρδιακή.
Φράσεις όπως : «Θα κοινωνήσω για το έθιμο», «Πάσχα είναι καλό είναι να κοινωνήσουμε όλοι λόγω της εορτής», «Τυπικά πρέπει να κοινωνήσουμε αφού θα συναντηθούμε όλοι για Πάσχα στο χωριό, έτσι λέει η παράδοση». Πολλές μητέρες ή γιαγιάδες πιέζουν τα παιδιά και τα εγγόνια να κοινωνήσουν με το ζόρι με το πρόσχημα: «Είναι καλό, για να σε έχει καλά ο Θεός». Συχνά ακούμε βέβαια και το απίστευτο : «Ψωμάκι, κρασάκι και χρυσό δοντάκι για να μην πάθουμε τίποτα και να έχουμε υγεία».
Ο Χριστός πουθενά. Μετάνοια πουθενά. Πνευματική προετοιμασία πουθενά.
Αν τα πεις αυτά θα λάβεις την εξής απάντηση: «Ο Χριστός είναι για όλους. Τα υπόλοιπα τα φτιάξανε οι Παπάδες».
Οι περισσότεροι θέλουν να κοινωνήσουν ωθούμενοι από μια εσωτερική κίνηση και επιθυμία μεταφυσικού ενδιαφέροντος. Μπορεί δηλαδή ο άλλος να μην πατάει το πόδι του στην Εκκλησία αλλά θα πάει να κοινωνήσει το Μ. Σάββατο έτσι απλά επειδή του το είπε κάποιος συγγενής ότι είναι καλό για να έχει την εύνοια του Θεού. Σε όλες αυτές τις «εσωτερικές επιθυμίες» βλέπουμε ότι μετά το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ για όλους αυτούς ο Χριστός δεν θα λέει απολύτως τίποτα. Να τηρήσουμε την παράδοση με τα εδέσματα, να πιούμε, να χορέψουμε και άντε και του χρόνου πάλι. Τα πάντα δηλαδή κινούνται σε μια μαγική αίσθηση των πραγμάτων μια μαγεία και σε μια κοιλιακή ευφορία. Κυριολεκτικά όμως !

Μεγάλη Εβδομάδα!

 

Άνθρωπο χωρίς σταυρό δεν γνώρισα.

 

 

Άνθρωπο χωρίς σταυρό δεν γνώρισα.

Άλλον με σταυρό μεγάλο και άλλον με σταυρό μικρό. Άλλον με σταυρό βαρύ και άλλον με ελαφρύτερο...

Κάποιοι τον κουβαλάν αγόγγυστα. Κάποιοι δακρύζουν στα κρυφά. Κάποιοι από τον δρόμο καμιά φορά κουράζονται και ξαποσταίνουν. Άλλοι τον κουβαλούν στους ώμους. Άλλοι στη πλάτη. Και άλλοι αγκαλιά. Σφιχτά.

Σχεδόν ερωτικά...

Και κάποιοι άλλοι, τον σέρνουν τον σταυρό τους...

Πάντως όλοι κάτι κουβαλούν. Όλοι κάτι έχουν.

Ο Νυμφίος δεν χωράει πουθενά ούτε σε μια γωνίτσα.

  

Μόλις τελείωσε η ακολουθία του Νυμφίου περπατώντας για το σπίτι σου βλέπεις την εικόνα του Νυμφίου πεταμένη στα σκουπίδια. Όχι μια τυχαία εικόνα, αλλά μια στολισμένη με ευλάβεια, με λουλούδια και στολίδια, που μαρτυρούν πως κάποτε βρισκόταν σε περίοπτη θέση, σε ένα σπίτι, σε ένα εικονοστάσι.

Δέχεται την απόρριψη του 21ου αιώνα με την ίδια πραότητα που δέχτηκε τα φτυσίματα των στρατιωτών.

Μεγάλη Τρίτη, η νύχτα που η αναμονή γίνεται κρίση και η ετοιμότητα σωτηρία. Η παραβολή των δέκα παρθένων ​

  

​​Η νύχτα ήταν βαριά, φορτωμένη με τη μυρωδιά του νυχτολούλουδου και τη σιωπή των προσδοκιών. Δέκα κοπέλες, ντυμένες στα λευκά της γιορτής, κάθονταν στο κατώφλι του χρόνου. Στα χέρια τους κρατούσαν λυχνάρια — μικρές πήλινες εστίες που έμελλε να γίνουν οι μάρτυρες της εσωτερικής τους αλήθειας.

​Οι Πέντε Μωρές

Είχαν τη νεότητα και τον ενθουσιασμό, αλλά η σκέψη τους σταματούσε στην επιφάνεια. Άναψαν τα φιτίλια τους, γέλασαν, τραγούδησαν και σύντομα, κουρασμένες από τη χαρά, παραδόθηκαν στον ύπνο. Άφησαν τα λυχνάρια τους να καίνε άσκοπα, χωρίς να σκεφτούν πως η νύχτα είναι μακρά και το λάδι λιγοστό. Για εκείνες, η γιορτή ήταν μια υπόσχεση που τους οφειλόταν, όχι μια ευθύνη που έπρεπε να κερδίσουν.

​Οι Πέντε Φρόνιμες

Εκείνες γνώριζαν πως ο Νυμφίος δεν δεσμεύεται από ρολόγια. Κάτω από τα μανδύα τους, έκρυβαν μικρά αγγεία γεμάτα λάδι — το απόθεμα της υπομονής, το συμπύκνωμα της αγάπης. Κοιμήθηκαν κι αυτές, γιατί η ανθρώπινη φύση λυγίζει, αλλά η ψυχή τους παρέμενε σε εγρήγορση. Το λάδι τους δεν ήταν απλό υγρό· ήταν οι ώρες της σιωπής τους, οι κόποι τους, η αδιόρατη πίστη τους.
​Η Κραυγή του Μεσονυκτίου

Τότε είμαστε θεραπευμένοι

 

Σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι να ενωθεί ο νους μας 

με την καρδιά μας, διότι τότε είμαστε θεραπευμένοι,

Ὁ Ἅγιος Καλλιόπιος ὁ Μάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Καλλιόπιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Πέργη τῆς Παμφυλίας καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ (286 – 305 μ.Χ.). Σὲ πολὺ μικρὴ ἡλικία ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ ἐνάρετη μητέρα του Θεόκλεια τὸν ἀνέθρεψε καὶ τὸν γαλούχησε μὲ τὰ νάματα τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. 

Ἔτσι κατὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν ὁ νεαρὸς Καλλιόπιος ὄχι μόνο δὲν φοβήθηκε, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἐμψύχωνε καὶ παρηγοροῦσε τοὺς ὀλιγόψυχους. 

Ἐνῷ ὁ διωγμὸς εἶχε κηρυχθεῖ, ὁ Ἅγιος ἀναχώρησε γιὰ τὴν Πομπηϊούπολη, ὅπου αὐτοβούλως παρουσιάσθηκε στὸν ἔπαρχο Μάξιμο, τὸν ὁποῖο ἔλεγξε γιὰ τὰ ἐγκλήματά του κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Ὀργισμένος ὁ ἔπαρχος διέταξε νὰ τὸν συλλάβουν, νὰ τὸν βασανίσουν καὶ νὰ τὸν κλείσουν στὴ φυλακή. Μαζί του εἰσῆλθε στὴ φυλακὴ καὶ ἡ μητέρα του, ἡ ὁποία σπόγγιζε τὸ αἷμα τοῦ υἱοῦ της. 

Γιατί ἀφοῦ ἔδωσε ὅλο τὸν πλοῦτο της στοὺς πτωχούς, ἀκολούθησε τὸ παιδί της στὴν πορεία πρὸς τὸ μαρτύριο. Ἀφοῦ ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν φυλακὴ τὸν Ἅγιο, τὸν καταδίκασαν σὲ σταυρικὸ θάνατο. Ἔτσι ἔγινε κοινωνὸς  μὲ τὸν Χριστὸ ὄχι μόνο στὸ Πάθος ἀλλὰ καὶ στὴν ἡμέρα ἀκόμη. Γιατί ἦταν Μεγάλη Παρασκευὴ ὅταν σταυρώθηκε. 

Αγία και Μεγάλη Τρίτη...

  

Ο ήλιος έχει δύσει.
Η νύχτα έχει απλώσει το πέπλο.
Μέσα στη σιγαλιά,
ακούγονται βήματα απαλά,
σχεδόν αθόρυβα.
Ακολουθούν χτύποι
σε πόρτες καρδιών!
Και τότε,
λαμπάδες αρετών,
έτοιμες από καιρό,
ανάβουν να υποδεχθούν Εκείνον,

Αν ο Νυμφίος ερχόταν σήμερα, ποιοί θα Τον αναγνώριζαν ;

  

Οι Ταπεινοί – Γιατί ο εγωισμός είναι το μοναδικό σύννεφο που κρύβει τον Ήλιο της Δικαιοσύνης.

Οι Υπομονετικοί – Αυτοί που δεν απελπίστηκαν από την καθυστέρηση και δεν συμβιβάστηκαν με το σκοτάδι.

Οι Ελεύθεροι – Εκείνοι που δεν είναι δούλοι των υλικών αγαθών, καθώς ο Νυμφίος ζητά μια καρδιά ελαφριά για να την πάρει μαζί Του.

Οι Πενθούντες τη Λήθη – Εκείνοι που δεν βολεύτηκαν στην ασφάλεια του «εδώ και τώρα», αλλά νιώθουν μια γλυκιά νοσταλγία για την αληθινή τους πατρίδα. Είναι οι άνθρωποι που, μέσα στη βοή της πόλης, διατηρούν μια εσωτερική ξενιτεία, ξέροντας πως ο κόσμος αυτός είναι απλώς το προαύλιο της Βασιλείας.

Οι Φύλακες της Σιωπής – Σε μια εποχή που όλοι κραυγάζουν για να ακουστούν, αυτοί θα Τον αναγνώριζαν γιατί έμαθαν να ακούνε τον ψίθυρο. Ο Νυμφίος δεν έρχεται με θόρυβο, αλλά σαν μια «αύρα λεπτή». Μόνο όποιος έχει ασκηθεί στη σιωπή μπορεί να ξεχωρίσει τον ήχο των βημάτων Του ανάμεσα στις ιαχές του κόσμου.

Μεγάλη Εβδομάδα: Γιατί είναι η πιο Ιερή Εβδομάδα της Ορθοδοξίας