Οι ευκαιρίες προσευχής για τους μαθητές δεν είναι ούτε γραφικές ούτε «μαγικές λύσεις».

  

Καθώς πλησιάζει η περίοδος των Πανελληνίων εξετάσεων, σε πολλές Μητροπόλεις και ενορίες στην Ελλάδα (και όχι μόνο) διοργανώνονται ευκαιρίες προσευχής για τους υποψηφίους μαθητές. Παρακλήσεις και Θείες Λειτουργίες τελούνται με σκοπό να στηριχθούν πνευματικά οι νέοι που ετοιμάζονται να δώσουν έναν σημαντικό αγώνα.

Κάθε χρόνο, ωστόσο, δεν λείπουν και εκείνοι που σπεύδουν να ειρωνευτούν αυτές τις πρωτοβουλίες. Προσπαθούν να τις παρουσιάσουν ως κάτι σκοταδιστικό, αφελές ή ακόμη και ως εξαπάτηση (φθάνουν και στην extreme αντίδραση να ζητούν να παρέμβει κάποιος εισαγγελέας…). 

Στην πραγματικότητα, είτε αγνοούν είτε παραβλέπουν σκόπιμα ότι η πρόσκληση αυτή απευθύνεται από τις εκκλησιαστικές κοινότητες στα νεότερα μέλη τους και ότι, πέρα από το καθαρά θρησκευτικό της περιεχόμενο, προσφέρει ουσιαστική ψυχολογική και συναισθηματική στήριξη.

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν για πολλούς εφήβους μία από τις πιο φορτισμένες περιόδους της μαθητικής τους ζωής. Η αγωνία για την επίδοση, οι προσδοκίες της οικογένειας, η πίεση του χρόνου και η κόπωση από τη μακρά προετοιμασία δημιουργούν ένα βάρος που δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί ένας νέος άνθρωπος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία της Εκκλησίας και η πρόσκληση σε κοινή προσευχή μπορούν να λειτουργήσουν ως αληθινή ανάσα.

Η προσευχή δεν είναι απλώς μία θρησκευτική συνήθεια. Είναι μια στιγμή εσωτερικής ηρεμίας, εμπιστοσύνης και ελπίδας. Είναι πνευματικό στήριγμα σε μια κρίσιμη φάση. Όταν οι μαθητές βρίσκονται στον ναό μαζί με τις οικογένειές τους, με φίλους, καθηγητές ή άλλα μέλη της κοινότητας, λαμβάνουν ένα σαφές μήνυμα: δεν είναι μόνοι τους. Η ευχή του ιερέα, ο καλός λόγος, η ανθρώπινη παρουσία και η κοινή συμπαράσταση δημιουργούν ένα περιβάλλον που ενισχύει την αγχωμένη εφηβική ψυχή.

Για τους πιστούς, η προσευχή είναι συγχρόνως και πράξη εμπιστοσύνης στον Θεό. Δεν καταργεί την προσπάθεια, ούτε υποκαθιστά το διάβασμα, την επιμέλεια και την προσωπική ευθύνη. Δίνει όμως νόημα, ελπίδα και εσωτερική ισορροπία. Υπενθυμίζει ότι η αξία του ανθρώπου δεν εξαντλείται σε έναν βαθμό ή σε ένα αποτέλεσμα και ότι, ακόμη και μέσα στην αγωνία, υπάρχει χώρος για εσωτερική γαλήνη και ελπίδα.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η αξία της προσευχής στη διαχείριση του άγχους δεν αναγνωρίζεται μόνο μέσα από τη θρησκευτική εμπειρία, αλλά έχει απασχολήσει και τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα. Πρακτικές προσευχής, περισυλλογής και πνευματικής συγκέντρωσης έχουν συνδεθεί σε αρκετές μελέτες με μείωση του άγχους, ενίσχυση της συναισθηματικής σταθερότητας και καλύτερη αντιμετώπιση πιεστικών καταστάσεων. 

Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις

 

 

ΜΗΝΥΜΑ

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 6

Αγαπητά μου παιδιά,

Να λοιπόν, που έφθασε η ημέρα για να αποχαιρετήσετε το σχολείο μετά από πολλά πολλά χρόνια, το σχολείο που σας χάρισε ανεξίτηλες αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής σας. 

Μέσα στην ένταση και την αγωνία των ημερών, που δικαιολογημένα και -πιστεύω- χωρίς υπερβολές δοκιμάζετε τις παραμονές των πανελληνίων εξετάσεων, επιτρέψτε μου να ανοίξουμε μαζί μια όμορφη παρένθεση: Ελάτε να θυμηθείτε -ίσως να βρείτε και παλαιές φωτογραφίες- από τις πρώτες εκείνες στιγμές σας στον Παιδικό Σταθμό και στο Νηπιαγωγείο.

Να ακούσετε και πάλι το κουδούνι στον Αγιασμό της Α΄ Δημοτικού, να φέρετε στον νού σας τον Δάσκαλο ή την Δασκάλα που σας έμαθε τα πρώτα γράμματα.

Και μετά να μετρήσετε τον αριθμό των βιβλίων που έπρεπε να μελετήσετε στα χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου, τα μαθήματα που σας δυσκόλεψαν, αλλά και τις ωραίες παρέες με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές σας. 

Τι λοιπόν; Δεν άξιζαν όλα αυτά τα χρόνια, οι εμπειρίες, οι δυσκολίες, οι αγωνίες, οι χαρές, η ικανοποίηση; 

Τεχνητή Νοημοσύνη: Από βοηθός, γίνεται τύραννος – Εταιρείες επενδύουν σε AI παρακολούθησης και βαθμολόγησης εργαζομένων

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

 

 Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στον χώρο εργασίας σας και ένας άγρυπνος ηλεκτρονικός οφθαλμός είναι συνεχώς καθηλωμένος επάνω σας. 

Αξιολογεί την κάθε κίνησή σας, «διαβάζει» συνεχώς τις εκφράσεις του προσώπου σας, μαντεύει τα συναισθήματά σας, ξέρει πότε νυστάζετε ή βαριέστε, καταγράφει τα διαλείμματα σας και το πότε πάτε στην τουαλέτα, «ακούει» τις συζητήσεις σας με τους πελάτες και τις αξιολογεί σε ζωντανό χρόνο, βαθμολογεί ακατάπαυστα τις επιδόσεις σας και σε κλάσματα δευτερολέπτου

Αυτή το οργουελιανό σκηνικό δεν είναι μια εικασία του μέλλοντος, αλλά μια πραγματικότητα που ήδη έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται σε πολλές επιχειρήσεις του κόσμου, τόσο στη δια ζώσης εργασία – όσο και στην τηλεργασία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί αρχικά τώρα να εμφανίζεται στις πλατιές μάζες ως άκακος «βοηθός», αλλά ήδη έχει ξεκινήσει να επιτελεί τον απώτερο σκοπό της, ως εργασιακός (και γενικότερος) δυνάστης.

Η ΤΝ γίνεται «αφεντικό» σε εταιρείες fast-food

Μια ενδεικτική περίπτωση για το που οδηγείται η κατάσταση, αποτελεί η αμερικανική αλυσίδα ταχυφαγείων Burger King. Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει εγκαταστήσει σε περισσότερα από 500 καταστήματά της στις ΗΠΑ, σύστημα AI που συνδέεται με ακουστικά και μικρόφωνο, το οποίο φορούν συνεχώς οι υπάλληλοι. 

Η Τεχνητή Νοημοσύνη παρακολουθεί πόσο «φιλικοί» είναι οι εργαζόμενοι με τους πελάτες και τους βαθμολογεί σύμφωνα με το «σκορ φιλικότητας», αναλόγως πόσο συχνά χρησιμοποιούν ευγενικές λέξεις όπως «ευχαριστώ» και «παρακαλώ».

Το σύστημα απομονώνει λέξεις – κλειδιά και τις αντιστοιχεί σε καταχωρημένες συμπεριφορές που έχει ορίσει η εργοδοσία. Επιπλέον, όταν ο εργαζόμενος δυσκολεύεται για διάφορους λόγους να εκτελέσει μια εργασία, η ΤΝ του εξηγεί (στο ακουστικό) τι πρέπει να κάνει. 

Η εταιρεία Burger King σκοπεύει να επεκτείνει το συγκεκριμένο σύστημα σε όλα τα καταστήματά στις ΗΠΑ, αλλά διατείνεται ότι δεν καταγράφει συζητήσεις, ούτε αξιολογεί μεμονωμένους υπαλλήλους, αλλά συνολικές αποδόσεις… ομάδων.

Παρόμοια συστήματα ψηφιακού (παντ)επόπτη χρησιμοποιούν (ή ετοιμάζονται να εγκαταστήσουν) στα καταστήματά τους  κι άλλες μεγάλες εταιρείες fast-food, όπως τα McDonalds, η Pizza Hut, η Domino’s Pizza, τα Wendy’s, τα Taco Bell και άλλα. 

Το ίδιο ισχύει και για μεγάλες αλυσίδες καφέ. Ο κλάδος των μεγάλων εταιρειών εστίασης στρέφεται με μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτές τις τεχνολογίες και ο τεχνολογικός κολοσσός Nvidia αναπτύσσει εργαλεία ΤΝ αποκλειστικά για εστιατόρια.

Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει για έναν υπάλληλο (όχι μόνο εστιατορίου αλλά κάθε είδους επιχείρησης) να εργάζεται σε συνθήκες μόνιμης ψηφιακής ανάκρισης. Το εργασιακό άγχος εκτοξεύεται, οι επιδόσεις δυσκολεύουν, ο αυθορμητισμός εξαφανίζεται, η προσωπικότητα συνθλίβεται, η ανθρώπινη επαφή βιομηχανοποιείται, οι εργασιακές σχέσεις εξαλείφονται και ο εργαζόμενος γίνεται ένα υφιστάμενο «πρόγραμμα» της AI, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαγραφεί ως ανεπιθύμητος «ιός» για την επιχείρηση.

Τότε μόνο κοιτάμε ψηλά.

  

Σήμερα έχουμε περισσότερη ελευθερία. Περισσότερες επιλογές. 

Περισσότερες πληροφορίες από οποιαδήποτε γενιά στην ιστορία. 

Κι όμως: το άγχος ανέβηκε 25% παγκοσμίως. Μοναξιά σε επίπεδα επιδημίας. 

Κύριε, σώσε με Τι μας διδάσκει ο Πέτρος που βυθίστηκε εν μέσω θαλάσσης

  

Η νύχτα ήταν σκοτεινή. Η θάλασσα αγριεμένη. Οι μαθητές μέσα στο πλοίο αγωνίζονταν ενάντια στα κύματα, κουρασμένοι, φοβισμένοι, μακριά από κάθε ακτή.
Και τότε Τον είδαν.
Περπατούσε πάνω στα νερά σαν να ήταν στεριά. Ο Χριστός. Γαλήνιος, σταθερός, αναλλοίωτος εκεί που όλα έτρεμαν.
Ο Πέτρος παρορμητικός, θερμόαιμος, γεμάτος πίστη δεν μπόρεσε να μείνει στο πλοίο. Κύριε, αν είσαι Εσύ, πρόσταξέ με να έρθω κοντά Σου πάνω στα νερά.
Και ο Χριστός απάντησε με μια μόνο λέξη: Ελθέ.
Ο Πέτρος περπάτησε στα νερα
Πριν βυθιστεί, ο Πέτρος περπάτησε. Βγήκε από το πλοίο από την ψεύτικη ασφάλεια της ξύλινης σανίδας και τα πόδια του στάθηκαν πάνω στο νερό. Έκανε βήματα. Πλησίαζε.
Και αυτό συνέβη γιατί τα μάτια του ήταν καρφωμένα σε Εκείνον.
Δεν κοιτούσε κάτω. Δεν μετρούσε τα κύματα. Δεν υπολόγιζε το βάθος. Κοιτούσε το Πρόσωπο του Χριστού και το αδύνατο γινόταν δυνατό.
Κάποια στιγμή, τα μάτια του Πέτρου ξέφυγαν.
Ίσως ένα κύμα χτύπησε ψηλά. Ίσως ο αέρας του έριξε νερό στο πρόσωπο. Ίσως η λογική μίλησε πρώτη: «Τι κάνεις; Είσαι άνθρωπος. Αυτό είναι τρελό.»
Και αμέσως, μόλις τα μάτια του έφυγαν από τον Χριστό και καρφώθηκαν στα αγριεμένα κύματα, άρχισε να βυθίζεται.
Όχι αργά. Αμέσως. «Βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε.»
Τα κύματα δεν είχαν αλλάξει. Ο αέρας ήταν ο ίδιος. Μόνο ένα πράγμα άλλαξε: το σημείο που έβλεπε.
Εμείς σήμερα στη δική μας τρικυμία
Πόσες φορές έχουμε ζήσει αυτή τη στιγμή;
Κάποτε βαδίζαμε με βεβαιότητα. Είχαμε πίστη, ελπίδα, δύναμη. Τα πράγματα ήταν δύσκολα αλλά κρατούσαμε. Κάτι μέσα μας ήταν αγκυροβολημένο.
Και μετά άρχισαν τα κύματα.

Ὁ Ἅγιος Πατρίκιος ὁ Ἱερομάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Ἀκάκιος, Μένανδρος καὶ Πολύαινος οἱ Μάρτυρες

 

Εἶναι ἄγνωστος ὁ τόπος καταγωγῆς καὶ ὁ χρόνος τοῦ μαρτυρίου τους. 

Ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Ἅγιος Πατρίκιος, λόγῳ τῆς βαθιᾶς θεολογικῆς μορφώσεώς του, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἔνθερμου ζήλου του πρὸς τὴ Χριστιανικὴ πίστη, ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος Προύσσης, ὅπου βοηθούμενος ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους Ἀκάκιο, Μένανδρο και Πολύαινο, ἐκύρηττε τὸ Εὐαγγέλιο και ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ ἀπό τήν πλάνη τῶν εἰδώλων πολλῶν ἀνθρώπων.
Αὐτὸ ὅμως ἐξόργισε τοὺς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων, οἱ ὁποῖοι τὸν κατήγγειλαν στὸν ἄρχοντα Ἰουλιανὸ τὸν Ὑπατικό, καὶ αὐτὸς μὲ τὴν σειρά του διέταξε τὴ σύλληψή τους. 

Ὁ ἄρχοντας προσπάθησε ἀνεπιτυχῶς μὲ φιλοσοφικὲς συζητήσεις νὰ πείσει τὸν Πατρίκιο καὶ τοὺς ἄλλους Ἁγίους ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός. 

Ὁ Ἅγιος δὲν δείλιασε καὶ μὲ τὴν ρητορική του δεινότητα, τὴν ἄριστη θεολογική του κατάρτιση καὶ τὴν πλούσια ἁγιολογική του ἐπιχειρηματολογία ἐνέτρεψε ὅλα τὰ σαθρὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Ἰουλιανοῦ, ὁ ὁποῖος, βλέποντας τὴν ἰδεολογική του συντριβή, τοὺς καταδίκασε σὲ θάνατο καὶ διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμό τους. 

Ἔτσι οἱ Ἅγιοι ἔλαβαν τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου καὶ εἰσῆλθαν στὴ χαρά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Μνήμη Ποντιακού Ελληνισμού.

Ένα χαλίκι στο παπούτσι!

  

 

Κάτι που προσπαθώ να θυμάμαι πάντα σε κάθε δύσκολη συζήτηση: Να επιδιώκουμε πάντα να διατηρούμε τις συζητήσεις μας εγκάρδιες. 

Μερικές φορές αυτό δεν είναι εφικτό. Αν κάποιος θυμώσει με αυτά που λέμε, έστω κι αν τα λέμε με καλή πρόθεση, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά. 

Πειραιώς: «Η ιερατική οικογένεια είναι το κύτταρο της Αγίας μας Εκκλησίας»

 

 

Εκδήλωση τιμής για την ιερατική οικογένεια πραγματοποιήθηκε χθες Κυριακή 17 Μαΐου 2026 στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, με την ευκαιρία προσκυνήσεως στο Ναό της Τιμίας Χειρός του Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη, εγγάμου και υπερπολυτέκνου Ιερέως, ο οποίος τέθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Προστάτης και Έφορος για τις ιερατικές οικογένειες της τοπικής μας Εκκλησίας.

Αρχικά τελέστηκε Πανηγυρικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της τοπικής μας Εκκλησίας.

Εν συνεχεία τιμήθηκαν για την προσφορά και το έργο τους δύο εκλεκτοί Ιερείς της Μητροπόλεώς μας. Πρόκειται για τους Αιδεσιμ. Πρωτοπρεσβυτέρους Βασίλειο Τσιμούρη, Αρχιερατικό Επίτροπο της Γ΄ Αρχιερατικής Περιφέρειας και Ιωάννη Ρισάνο, ο οποίος εφημέρευσε ευόρκως στην τοπική μας Εκκλησία επί σειρά ετών.

Στη σύντομη προσλαλιά του ο Σεβασμιώτατος, αρχικά τόνισε πως η εκδήλωση αυτή είναι «μία αναγωγή και μία αναφορά στον εν Τριάδι Πανάγιο Θεό για τα δώρα που μας προσφέρει η Αγάπη Του». Ο Κύριος «μας χάρισε την επίγνωση της αληθείας και της ζωής» «και μας χαρίζει αδιαπτώτως τη ζωή και το φως, τη χαρά και την ειρήνη, την Ανάσταση και την ευδοκία», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι «Εκείνος τροφοδοτεί και ζωογονεί την Αγία Του Εκκλησία με το Πανάχραντο Σώμα Του και το Πανάσπιλο Αίμα Του» και έτσι αποβαίνουμε όλοι «σύσσωμοι και σύσαρκοι και σύναιμοι και σύζωοι με Εκείνον».

Ξέρεις τι είναι Πίστη;

 

 

1943..

– Πάτερ, αύριο μην κάνετε Λειτουργία. Είναι πολύ επικίνδυνο!

-Σιωπή, σιωπή…

– Γέροντα, σας παρακαλούμε!

Η κατάσταση έχει αγριέψει. Κάθε μέρα πέφτουν γύρω μας βόμβες.

Φοβόμαστε να βγούμε από το σπίτι. Ανησυχούμε και για σας.

Ατάραχος ο π.Ιερώνυμος άκουγε τους ανθρώπους που τις τελευταίες μέρες κατέφθαναν ανήσυχοι στο Σιμωνοπετρίτικο Μετόχι της Αναλήψεως στον Βύρωνα Αττικής.

Ήθελαν να τον προστατεύσουν, αλλά και να βρουν καταφύγιο στη γαλήνια μορφή του.

-Σωπάστε, σωπάστε… τους έλεγε εκείνος και προσευχόταν μυστικά με τους Χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού και της Παναγίας.

Πίστευε βαθιά στη δύναμη του Χριστού και γι’ αυτό, ποτέ δεν έχανε την ειρήνη του.

1943.

Ο Βύρωνας βρίσκεται στο κέντρο των αντιμαχόμενων παρατάξεων.

Τα αγγλικά καράβια από τον Πειραιά βομβαρδίζουν την περιοχή.

Ο π.Ιερώνυμος τελεί τη Θεία Λειτουργία.

Του είπαν να κλείσει την εκκλησία για λόγους ασφαλείας.

Δεν δέχθηκε.

Θέλησε να μείνει πιστός στο καθήκον του.

Έξω από τον Ναό οι οβίδες και τα βλήματα πέφτουν βροχή.

Κάποια στιγμή ακούγεται ένας φοβερός κρότος. Έπειτα κι άλλος κι άλλος.

Αρχίζουν να πέφτουν οι πέτρες και οι σοβάδες της εκκλησίας.

Ο κόσμος τρομαγμένος ζητά τρόπο διαφυγής και σωτηρίας.

-Μην κουνηθεί κανείς!

Η φωνή του σεβάσμιου λευίτη τους καθηλώνει όλους.

Στην Ωραία Πύλη προβάλλει η γαλήνια μορφή του.

Η συμβουλή της γιαγιάς.

 

Ο εκ γενετής τυφλός.

  

Ἀκούσαμε τὴν ἱστορία τοῦ ἐκ γενετοῦς τυφλοῦ. Δὲν ἔχουμε ἐμπειρία τὶ εἶναι ἡ ἐκ γενετῆς τύφλωση, ἀλλὰ μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε πῶς ἦταν αὐτὸς ὁ ἄνδρας ποὺ ἦταν κλεισμένος στὸν ἑαυτό του, πῶς ὁ κόσμος γύρω του ἦταν γι’ αὐτὸν ὅπως ἕνας ἦχος μακρυνὸς, κάτι ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεῖ, νὰ ἔχει εἰκόνα. 

Ἦταν φυλακισμένος μέσα στὸ ἴδιο του τὸ σῶμα. Μποροῦσε νὰ ζήσει μὲ φανταστικὲς εἰκόνες, νὰ ἐπινοήσει ἕναν κόσμο, μποροῦσε μὲ τὴν ἀφὴ καὶ τὴν ἀκοὴ νὰ προσεγγίσει ὅ,τι ὑπῆρχε πραγματικὰ γύρω του· ἀλλὰ ἡ συνολικὴ πραγματικότητα τοῦ ἦταν ἀπρόσιτη.

Δὲν εἴμαστε τυφλοὶ ἀπὸ τὴ γέννηση μας, ἀλλὰ πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας! Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι εἶναι τόσο ἀνοιχτὸς ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ δεῖ ὅλο τὸν κόσμο στὴν εὐρύτητα του; 

Συναντοῦμε ἀνθρώπους, καὶ τοὺς βλέπουμε μὲ τὰ μάτια μας, ἀλλὰ σπάνια συμβαίνει νὰ βλέπουμε πέρα ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ σχήματα, τὰ χαρακτηριστικὰ, τὰ ροῦχα– πόσο συχνὰ μᾶς συμβαίνει νὰ κοιτάζουμε στὰ μάτια ἕνα πρόσωπο καὶ νὰ τὸ καταλαβαίνουμε; 

Γύρω μας ὑπάρχουν ἄνθρωποι καὶ κάθε πρόσωπο εἶναι μοναδικὸ γιὰ τὸν Θεὸ, ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς εἶναι; Δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι γύρω μας ἁπλὰ ἄνθρωποι μὲ ὀνόματα, ἐπίθετα, ποὺ ἀναγνωρίζουμε ἀπο τὴν ἐμφάνιση, ἀλλὰ ποὺ στὴν οὐσία δὲν τοὺς γνωρίζουμε;

Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση μας: εἴμαστε τυφλοί, κουφοί, ἀναίσθητοι στὸν ἐξωτερικὸ κόσμο, κι ὅμως, ἔχουμε κληθεῖ νὰ ἐρμηνεύουμε. Ὅταν συναντᾶμε ἕνα πρόσωπο, θὰ πρέπει νὰ τὸ προσεγγίζουμε ὅπως ἕνα μυστήριο, ὅπως συμβαίνει μὲ κάτι ποὺ μποροῦμε ν’ ἀνακαλύψουμε μόνο μὲσα ἀπὸ μιὰ βαθιὰ σχέση, ἴσως μὲ τό λόγο, ἴσως μὲ τὴ σιωπή· μιὰ σχέση τόσο οὐσιαστικὴ, ὥστε νὰ γνωρίσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὄχι ὅπως μᾶς γνωρίζει ὁ Θεὸς, ἀλλὰ μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ποὺ καταυγάζει τὰ πάντα καὶ τὸν καθένα μας χωριστά.

Οἱ Ἅγιοι Πέτρος, Διονύσιος, Ἀνδρέας, Παῦλος, Χριστίνα, Ἡράκλειος, Παυλίνος καὶ Βενέδιμος οἱ Μάρτυρες

 

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Πέτρος, Διονυσία, Ἀνδρέας, Παῦλος, Χριστίνα, Ἡράκλειος, Παυλίνος καὶ Βενέδιμος, μαρτύρησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.). 

Ὁ Πέτρος καταγόταν ἀπὸ τὴ Λάμψακο καί, ὅταν τὸν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸν ἄρχοντα τῆς Ἀβύδου, Δέκιο, γιὰ νὰ θυσιάσει στὴν Ἀφροδίτη, ἐκεῖνος ἀντίθετα, ὁμολόγησε μὲ παρρησία τὸν Χριστό. Τότε βασανίσθηκε σκληρὰ καὶ τελικὰ παραδόθηκε στὸν δήμιο.

Ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἀνδρέας κατάγονταν ἀπὸ τὴν Μεσοποταμία καὶ συνυπηρετοῦσαν στὸ στρατὸ τοῦ Δεκίου ὑπὸ τὸν στρατηγὸ Δάκνο. 

Ὅταν ἐπισκέφθηκαν τὴν Ἀθήνα, πληροφορήθηκαν γιὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη, κατηχήθηκαν καὶ βαπτίσθηκαν Χριστιανοί, καταγγέλθηκαν, συνελήφθηκαν μὲ τὸν Διονύσιο καὶ τὴν παρθένο Χριστίνα καὶ ὁμολόγησαν μὲ θάρρος τὴν πίστη τους στὸν Κύριο. 

Ἒτσι ὑπέστησαν τὸν διὰ λιθοβολισμοῦ θάνατο, ἐνῷ ἡ Ἁγία Χριστίνα ἀποκεφαλίσθηκε.
Οἱ Ἅγιοι Ἡράκλειος, Παυλίνος καὶ Βενέδιμος κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. 

Ἐκεῖ ἀγωνίζονταν σκληρὰ κατὰ τὴν πλάνης τῶν εἰδώλων καὶ τῶν φιλοσόφων, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦσαν τὴν χριστιανικὴ πίστη. 

Eurovision: Το πανηγύρι της Ευρώπης με στρας, καπνούς και πολιτιστική αμηχανία.

 

 

Εβδομήντα χρόνια Eurovision. Εβδομήντα χρόνια που η Ευρώπη προσπαθεί να αποδείξει πως μπορεί να ενωθεί κάτω από μια κοινή σημαία. Όχι βέβαια με αξίες, ιδανικά ή πολιτισμό — αυτά είναι βαριά πράγματα και χαλάνε τη διάθεση — αλλά με παγιέτες, καπνογόνα εσωτερικού χώρου και τραγούδια που μοιάζουν να γράφτηκαν από τεχνητή νοημοσύνη ύστερα από νευρικό κλονισμό. 

Κάποτε ο διαγωνισμός ξεκίνησε σαν μια ευγενική ιδέα μεταπολεμικής αισιοδοξίας. Οι λαοί της Ευρώπης θα αντάλλασσαν μουσικές, θα γνώριζαν ο ένας την κουλτούρα του άλλου, θα έρχονταν πιο κοντά. Ήταν η εποχή που πίστευαν ακόμη ότι ένα τραγούδι μπορεί να φέρει ειρήνη. Σήμερα ένα τραγούδι μετά βίας φέρνει χορηγό ενεργειακού ποτού.

Η φετινή διοργάνωση στη Βιέννη, επετειακή υποτίθεται, είχε τη λάμψη δημοτικού συμβουλίου που εγκαινιάζει κυκλικό κόμβο. Περιορισμένη σκηνή, παρουσιαστές με ενέργεια υπαλλήλου ΚΕΠ Παρασκευή μεσημέρι και μια γενικότερη αίσθηση πως όλοι βρίσκονταν εκεί επειδή «πρέπει να βγει η δουλειά». Εβδομήντα χρόνια ιστορίας και περίμενες μια βραδιά μεγαλείου. Αντί γι’ αυτό είδες κάτι ανάμεσα σε εταιρικό συνέδριο και φθηνή χριστουγεννιάτικη παράσταση ξενοδοχείου.

Βέβαια, η Eurovision ποτέ δεν απογοητεύει στο βασικό της προϊόν: Το κιτς. Εκεί παραμένει πρωταθλήτρια. Είναι ίσως ο μοναδικός θεσμός όπου μπορείς να δεις άνθρωπο ντυμένο σαν φωτιστικό σαλονιού να τραγουδά για την ανθρώπινη ψυχή ενώ πίσω του σκάνε φλόγες, περιστρέφονται μεταλλικοί κύκλοι και χορευτές κάνουν ακροβατικά σαν να κινδυνεύει η ανθρωπότητα αν δεν πέσουν ανάποδα από μια σκάλα. 

Στο κιτς κολλάει πάντα και η ελεθευριότητα και η πρόκληση. Και όλα αυτά χωρίς λόγο και χωρίς αιτία… Η μουσική πλέον δεν είναι το κέντρο. Είναι το πρόσχημα. Το κυρίως πιάτο είναι η εικόνα. Όσο πιο παράξενος, τόσο καλύτερα. Όσο πιο θορυβώδης, τόσο πιο «σύγχρονος». Η Ευρώπη, που κάποτε γέννησε τον Μότσαρτ, τον Θεοδωράκη και την Εντίθ Πιάφ, σήμερα χειροκροτεί τραγούδια που ακούγονται σαν ήχος πλυντηρίου σε λειτουργία με φωτορυθμικά από νυχτερινό μαγαζί επαρχίας.

Και μέσα σε όλα αυτά, η πολιτική κάνει βόλτες ντυμένη ουδέτερη. Επισήμως η Eurovision «δεν είναι πολιτικός διαγωνισμός». Το ίδιο ακριβώς που λέει κι ο θείος στο οικογενειακό τραπέζι λίγο πριν αρχίσει να ουρλιάζει για την γεωπολιτική κατάσταση. 

Η συμμετοχή του Ισραήλ προκάλεσε αποχωρήσεις, αντιδράσεις και μισό διπλωματικό πυρετό στα παρασκήνια. Γιατί στο τέλος της ημέρας οι ψήφοι δεν πηγαίνουν πάντα στο τραγούδι. Πηγαίνουν σε συμμαχίες, συμπάθειες, ενοχές, στρατηγικές και μικρές εθνικές εκδικήσεις με μουσική υπόκρουση.

«Ανάλογα τη ζήτηση & η απολαβή»

 

 

Στους Φιλίππους, μια αρχαία πόλη της Ανατολικής Μακεδονίας στον σημερινό Νομό Καβάλας, μας μεταφέρει σήμερα το Αποστολικό μας ανάγνωσμα (Πράξ. ιστ΄ 16-34), αγαπητοί μου αδελφοί. 

Εκεί, βλέπουμε τον Απόστολο Παύλο μαζί με τον Σίλα, στενό συνεργάτη του στη διάδοση του Ευαγγελίου, να οδεύουν προς τόπο προσευχής.

Ξαφνικά, συναντήθηκαν με μια γυναίκα η οποία έπασχε από πονηρό πνεύμα, που μάλιστα το χρησιμοποιούσε προς κερδοφορία, αφού μέσω του σατανά προσέφερε τις μαντικές της ικανότητες. 

Όταν τους αντίκρισε η γυναίκα αυτή, άρχισε αμέσως να τους ακολουθεί και όχι μόνο.

Για κάποιες μέρες ακολουθώντας τους παρά πόδας έκραζε, «Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Υψίστου Θεού και σας κηρύττουν δρόμο σωτηρίας». 

Τότε ο Παύλος εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού διέταξε τον δαίμονα να την αφήσει, και αυτοστιγμεί η γυναίκα απαλλάχθηκε. 

Άλλο ένα πρόβλημα όμως δημιουργήθηκε εις βάρος των Αποστόλων.

Οι άνθρωποι οι οποίοι την εκμεταλλεύονταν, καθώς είδαν πως έχασαν πλέον την κερδοφορία τους, κατήγγειλαν τον Πέτρο και τον Σίλα για διατάραξη της ρωμαϊκής αρχής, καθώς όπως είπαν δίδασκαν έθιμα ιουδαϊκά αντίθετα προς την τάξη τους.

Τότε οδηγήθηκαν στη φυλακή, αφού πρώτα ραβδίστηκαν και μαστιγώθηκαν βάναυσα, και μάλιστα στο πιο έσω μέρος, στο πιο φυλασσόμενο κελί όπου οι φρουροί τους έδεσαν τα πόδια, για να μην μπορούν να αποδράσουν με κανέναν τρόπο.