Η αχαριστία της Μόσχας – Επίθεση στον «Πρώτο του Γένους»

 

Ζούμε σε μια εποχή που όλα εξηγούνται και τίποτα δεν κατανοείται. Οι σχέσεις έγιναν συμβάσεις, τα πρόσωπα ρόλοι, η πολιτική ένα κακογραμμένο σίριαλ εξουσίας. 

Μέσα σε αυτήν τη γενικευμένη ασχήμια, η επίθεση της Ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου δεν είναι απλώς άλλη μία «είδηση». 

Είναι κάτι πολύ πιο άβολο. Ένα σύμπτωμα. Σαν εκείνα που δείχνουν ότι η αρρώστια έχει προχωρήσει βαθιά, εκεί όπου δεν φτάνουν πια ούτε τα προσχήματα.

Όταν αποκαλείς τον Πατριάρχη «Αντίχριστο», δεν είναι πολιτική κριτική. Είναι πνευματική ύβρις. Είναι η στιγμή που η χυδαιότητα μεταμφιέζεται σε γεωπολιτική ανάλυση και ο φθόνος παριστάνει τη θεολογία. Και όταν, μαζί με όλα αυτά, ακούς για CIA, Βρετανούς πράκτορες και συνωμοσίες, καταλαβαίνεις πως δεν έχουμε να κάνουμε με Εκκλησία αλλά με κακογραμμένο κατασκοπικό μυθιστόρημα. 

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο όμως δεν είναι μηχανισμός. Δεν είναι κράτος. Δεν είναι ούτε «παίκτης» σε σκακιέρα ισχύος. Είναι η μητέρα μας. Είναι σχέση. Είναι η ενοχλητική υπενθύμιση ότι κάποτε η πίστη δεν ήταν εργαλείο αλλά τρόπος ύπαρξης. Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο ή μάλλον η τραγωδία. Αυτοί που σήμερα το κατηγορούν είναι οι ίδιοι που χρωστούν σε αυτό την ίδια τους την πνευματική γέννηση. 

Από την Κωνσταντινούπολη βαπτίστηκαν οι Ρως. Από εκεί έμαθαν να γράφουν, να προσεύχονται, να χτίζουν ναούς αντί για καλύβες. Εμείς τους δώσαμε ταυτότητα. Κι όμως, σήμερα φέρονται σαν εκείνο το παιδί που μόλις μεγαλώσει φτύνει τη μάνα του για να αποδείξει ότι «ανεξαρτητοποιήθηκε».

Η ρωσική εκκλησιαστική ηγεσία δεν πάσχει από πίστη. Πάσχει από εξουσία. Υποτάχθηκε στο κράτος, φόρεσε στο Ευαγγέλιο στολή παραλλαγής και βάφτισε τον εθνικισμό «Ορθοδοξία». Ο λεγόμενος «Ρωσικός Κόσμος» δεν είναι θεολογία. Είναι ιδεολογία.

Ιωάννης Καποδίστριας, γνήσιο τέκνο της Ορθοδοξίας

 

 

Αθανάσιος Καραθανάσης
Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ
Καθηγητής Πανεπιστημίου Λευκωσίας

---

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την κινηματογραφική ταινία του καταξιωμένου σκηνοθέτη Ιωάν. Σμαραγδή για τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος Καποδίστρια, διατυπώνονται πολλές απόψεις για την συγκλονιστική προσωπικότητά του, στην πλειοψηφία τους ενθουσιώδεις έως και συγκινητικές.

Τούτο δηλώνει και το θερμό χειροκρότημα των θεατών στο τέλος της προβολής της.

Η αθρόα προσέλευση των συμπατριωτών μας για να την παρακολουθήσουν μοιάζει σαν ένα πάνδημο προσκύνημα τιμής και ευγνωμοσύνης στη μνήμη του ανδρός.

Θυμίζει η προσέλευση αυτή εκείνο το πρωινό της Κυριακής της 27ης Σεπτ. του 1831, όταν μετά το ανοσιούργημα της δολοφονίας του Κυβερνήτη πλήθος γυναικών και παιδιών θρηνούσαν πάνω στο άψυχο κορμί του.

Οι γυναίκες μάζευαν θρηνητικά, σαν σε αρχαία τραγωδία, με βαμβάκι το χυμένο στο πλακόστρωτο του ναού του Αγίου Σπυρίδωνος, αίμα του.

Ο Κυβερνήτης ήταν, για αυτές, ο κείμενος νεκρός, ο αγωνιστής του Γένους και νεομάρτυς.

Η πράξη αυτή των γυναικών ήταν βαθιά ριζωμένη στις ψυχές τους από τις παραδόσεις του λαού μας.

Η αθρόα προσέλευση των Ελλήνων στις αίθουσες για να παρακολουθήσουν την ταινία του Σμαραγδή, σημαίνει την επιθυμία τους να γνωρίσουν τον πρώτο Κυβερνήτη τους, για τον οποίο ολίγα θυμούνται από τα σχολικά τους χρόνια.

Και καλόν θα ήταν οι μαθητές των δυο πρώτων βαθμίδων της Εκπαίδευσης να την παρακολουθήσουν.

Tί εκόμισε ο Κυβερνήτης στον έρημο, μετά τον Αγώνα, τόπο, με τον εξαθλιωμένο, ανέστιο και πεινασμένο λαό μας από τη μανία Τούρκων και Αιγυπτίων του Ιμπραήμ, όταν οι κατακτητές βρίσκονταν ακόμη, διασκορπισμένοι εδώ κι εκεί στο Μωριά.

Και τα σύνορα του νεογέννητου κράτους δεν είχαν καθοριστεί και εξαρτιόταν από τη βούληση των ‘Προστάτιδων Δυνάμεων’, κυρίως αυτών, και της ‘Υψηλής Πύλης’.

Ο Κυβερνήτης επάταξε την αναρχία, οργάνωσε τον πολεμικό στόλο, που, ως τότε, ανήκε στους Καραβοκύρηδες, έκαμε τον άτακτο στρατό τακτικό, με τη βοήθεια του άφθαρτου Δημήτριου Υψηλάντη.

Και ακόμη οργάνωσε , με την πολύχρονη εμπειρία του, τις διοικητικές αρχές, αναζωογόνησε το πατροπαράδοτο κοινοτικό σύστημα, αυτό που κακώς καταργήθηκε στους χρόνους μας προς βλάβη της υπαίθρου.

Ο ίδιος εθέσπισε οργανισμό των δικαστηρίων, ίδρυσε υγειονομεία για την αντιμετώπιση των μολυσματικών ασθενειών, τελωνεία, λιμεναρχεία, ταχυδρομεία.

Εραστής της Παιδείας εισήγαγε στα κοινά σχολεία την αλληλοδιδακτική μέθοδο, που είχε καρποφορήσει στα σχολεία των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων της Διασποράς, ίδρυσε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης και Εκκλησιαστικό, Ορφανοτροφείο για τα ταλαίπωρα παιδιά των νεκρών του Αγώνα.

Ακόμη και για τις προσευχές στα σχολεία προνόησε, γνήσιο τέκνο αυτός της Ορθοδοξίας, ανέθεσε μάλιστα στο σοφό διδάσκαλο Βαρθολομαίο Κουτλουμουσιανό το πρόγραμμα των προσευχών στο καθημερινό σχολικό πρόγραμμα, στην Αίγινα.

Δεν έκανε λόγο για την ίδρυση Πανεπιστημίου αφού η παιδεία των Ελλήνων δεν ήταν, ακόμη, έτοιμη.

Στον Κυβερνήτη οφείλουμε την ίδρυση του Εθνικού Τυπογραφείου, του Εθνικού Μουσείου, της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Το ΕΔΑΔ θα καθορίσει το μέλλον των θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους

 

 

του Γιώργου Λειμωνίδη 

---

Μια νέα υπόθεση που εξετάζεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ερώτημα: Πρέπει να αφαιρεθούν οι εικόνες και οι σταυροί από τους δημόσιους χώρους και τα δικαστήρια;

Συγκεκριμένα μια οργάνωση αθεϊστών προσέφυγε στο Δικαστήριο κατά της Ελλάδος, ζητώντας την απομάκρυνση θρησκευτικών συμβόλων από δημόσια κτίρια, υποστηρίζοντας ότι η παρουσία τους παραβιάζει την ουδετερότητα του κράτους και την ελευθερία όσων δεν πιστεύουν.

Επίσης, οι άθεοι ζήτησαν την αφαίρεση χριστιανικών συμβόλων που εμφανίζονταν στις αίθουσες των δικαστηρίων κατά τη διάρκεια ακροάσεων που αφορούν θρησκευτικά ζητήματα.

Οι αιτούντες υποστήριξαν ότι η παρουσία των εικόνων ήταν μεροληπτική, θέτει σε κίνδυνο την αντικειμενικότητα του δικαστηρίου και παραβιάζει το δικαίωμά τους σε δίκαιη δίκη, καθώς και το δικαίωμά τους στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας.

Να αναφερθεί ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη απέρριψε τα αιτήματά τους για αφαίρεση των εικόνων και συμβόλων.

Ο οργανισμός ADF International παρενέβη στην υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι τα σύμβολα αυτά δεν πρέπει να εξαφανιστούν.

Τα βασικά τους επιχειρήματα είναι:

Η ταινία Άγιος Παϊσιος στις 29 Ιανουαρίου στους Κινηματογράφους

 

 

Για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη, η ιστορία που άγγιξε βαθιά τις καρδιές
εκατομμυρίων ανθρώπων και προκάλεσε συγκίνηση σε όλη την Ελλάδα.

Ένας σύγχρονος Άγιος της Ορθοδοξίας που άφησε σημαντική πνευματική παρακαταθήκη.

Μια αστείρευτη πηγή σοφίας και καλοσύνης. Οι διδαχές του παρηγορητικές.

Ο λόγος του διαχρονικός. Η πορεία του θαυμαστή.

Σύνοψη

Η ιστορία ξεκινά από τη γέννηση του Αγίου Παϊσίου, κατά κόσμον Αρσενίου Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας.

Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου ξεριζώνεται και παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα.

Ο μικρός Αρσένιος μεγαλώνει στην Κόνιτσα της Ηπείρου με τη γιαγιά του και τη μητέρα του, οι οποίες του μεταδίδουν τη βαθιά τους πίστη στον Χριστό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο.

Μεγαλώνει με τις ιστορίες για τον Άγιο Αρσένιο και μέσα του φουντώνει η επιθυμία από μικρή ηλικία να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή.

Το 1945 κατατάσσεται στον στρατό όπου υπηρετεί ως ασυρματιστής.

Με την αποστράτευσή του επισκέπτεται το Άγιον Όρος.

Σύντομα, όμως, επιστρέφει στην Κόνιτσα για οικογενειακούς λόγους και παραμένει εκεί για τρία χρόνια.

Αναχωρεί οριστικά για το Άγιον Όρος τον Μάρτιο του 1953 και καταλήγει στη Μονή Εσφιγμένου.

Έπειτα από τρία χρόνια βρίσκεται στη Μονή Φιλοθέου, όπου γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Παΐσιος.

Ματθαίος & Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης - Πατρίδα μ' Αραεύω σε - Κι έτονε αγνόν η εγάπ' τ' εσόν

 

Ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος για τον ''εποικισμό'' του Έβρου

 

 

του Σεβ. Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθίμου

---

Με αφορμή το φαινόμενο του εποικισμού της Αλεξανδρούπολης και του Έβρου, παρακολουθώ με ιδιαίτερη ανησυχία και έντονο προβληματισμό να αναπτύσσεται στην τοπική δημόσια σφαίρα του «εθνικού αθλήματος» της διχόνοιας και του άϋλου διχασμού.

Βεβαίως δικαιούμεθα όλοι να εκφράζουμε υγιείς προβληματισμούς περί το θέμα, αλλά για όνομα του Θεού! όχι με καταχρηστικό εθνικολαϊκισμό για ψηφοθηρικούς και μικροκομματικούς λόγους.

Οι πολίτες δεν αποδεχόμαστε να μας χειραγωγούν οι πολιτικοί μας.

Και την τοπική μας κοινωνία, διόλου δεν ωφελεί η διασπορά πανικού, η εργαλειοποίηση των συλλογικών παθών και η επιβολή μανιχαϊκών διαχωρισμών.

Πιστεύω ακράδαντα την άποψη του Αβραάμ Λίνκολν: «τα σύνορα που τα περνούν εμπορεύματα, δεν τα περνούν ποτέ στρατιώτες».

Γι’ αυτό, απευθύνομαι σε όλους και παρακαλώ, να σταματήσει κάθε δημόσια αντιπαράθεση, η οποία καταλήγει στο να ποινικοποιεί το ελεύθερο εμπόριο, να πλήττει την τοπική οικονομία και να διαμορφώνει φοβικά σύνδρομα για τους τουρίστες.

Ωραίοι άνθρωποι!

  

Μου αρέσουν οι άνθρωποι
που δεν αφήνουν θόρυβο πίσω τους.
Που περνούν σαν φως χαμηλό,
χωρίς να τυφλώνουν.
Δεν μπαίνουν με αξιώσεις,
ούτε με λόγια μεγάλα.

Ο σημερινός Ελληνισμός πρέπει να επιζήσει και αριθμητικά, αλλά και συνειδησιακά

 

π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ἡ ἀλλαγή τῶν συστατικῶν τῆς ταυτότητάς μας, ἡ ἀναιμική ἑλληνικότητα χωρισμένη ἀπό τήν ὀρθόδοξη Πίστη καί Πράξη, παράγει ἕνα Λαό, μέ νοθευμένη ταυτότητα, ἀλλά καί μέ ἀπέχθεια καί ἀπστροφή πρός τήν παράδοσή μας.

Φθάσαμε νά ντρεπόμαστε γιά τήν ἴδια τήν οὐσία μας καί νά ζητοῦμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό ὅ,τι μᾶς τήν θυμίζει. 

Χωρίς Ἑλλάδα ὅμως καί Ὀρθοδοξία αὐθεντικοί Ἕλληνες δέν μποροῦν νά ὑπάρξουν.

Ὁ Ἑλληνισμός σώζεται καί ἐπιβιώνει, ὅταν κάθε Ἕλληνας πολίτης γίνεται φορέας τῆς ἑλληνορθοδόξου παραδόσεώς μας, καί ἐνσαρκώνει τό φρόνημα τῶν Πατέρων μας.

Ἀντίθετα, τό Ἔθνος κινδυνεύει, ἔστω καί ἄν οἱ ἀριθμοί εὐημεροῦν, ὅταν μέ τήν ξενομανία καί ξενοδουλεία μας εἰσάγουμε τρόπο ζωῆς καί ἤθη, πού ἀναιροῦν ἀμετακίνητα συστατικά τῆς ταυτότητάς μας, ὅπως ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ Γλώσσα, τά ἤθη καί ἔθιμά μας.

Οδυνηρή αίσθηση

 

 

Οργή Θεού είναι η οδυνηρή αίσθηση εκείνων που παιδαγωγούνται από το Θεό. 

Και γίνεται οδυνηρή αίσθηση όταν έρχονται αθέλητοι πόνοι, 

με τους οποίους ο Θεός οδηγεί πολλές φορές το νου, που φουσκώνει 

για την αρετή και τη γνώση του, σε συστολή και ταπείνωση· έτσι

 παραχωρεί ν’ αποκτήσει επίγνωση του ίδιου του

 εαυτού του και συναίσθηση της ασθένειάς του. 

Ὁ Προφήτης Ἀγγαῖος

 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν ἱερατικὴ φυλὴ τοῦ Λευΐ καὶ εἶναι ὁ 10^ος τῶν μικρῶν λεγόμενων προφητῶν. Γεννήθηκε στὴν Βαβυλώνα, ὅταν διαρκοῦσε ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἰουδαίων. 

Ὁ Ἀγγαῖος ἦταν αὐτός, ποὺ μαζὶ μὲ τὸν Προφήτη Ζαχαρία ἀναθέρμαναν τὸν ζῆλο τῶν Ἰουδαίων γιὰ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος.

Τὸ προφητικὸ βιβλίο τοῦ Ἀγγαίου εἶναι χωρισμένο σὲ δύο κεφάλαια καὶ ἔχει ἁπλὸ καὶ αὐστηρὸ ὕφος. Ἐπειδὴ ὁ Ἀγγαῖος καταγόταν ἀπὸ λευϊτικὴ οἰκογένεια, ὅταν πέθανε, τάφηκε στὰ μνήματα τῶν ἱερέων.
Νὰ ὅμως καὶ τί συμβουλεύει στοὺς ἱερεῖς: «Οὕτως πάντα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν, καὶ ὃς ἐὰν ἐγγίση ἐκεῖ, μιανθήσεται ἕνεκεν τῶν λημάτων αὐτῶν τῶν ὀρθρινῶν». 

Ἔτσι, λέει ὁ Ἀγγαῖος, συμβαίνει μὲ ὅλα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν. Ὅποιος Ἱερέας δηλαδή, εἶναι μολυσμένος ἀπὸ δωροδοκίες ποὺ πῆρε πρωὶ – πρωί, ἢ ἀπὸ ἄλλες ἁμαρτίες καὶ παρακοὲς ποὺ διέπραξε, ἂν ἀγγίξει τὸ θυσιαστήριο θὰ τὸ μολύνει. Ἡ προσφορά του δηλαδή, θὰ θεωρηθεῖ μολυσμός.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Προφήτης θεόληπτος, οἷα θεράπων Θεοῦ, τῷ κόσμῳ ἐνδέδειξαι, ἀνακαθάρας τὸν νοῦν, Ἀγγαῖε πανεύφημε, ὅθεν ἑορταζόντων, ἔνθα πέφυκεν ἦχος, ἤρθης ὡς ἑορτάζων, ἐν Θεῷ φερωνύμως· ᾧ πρέσβευε θεηγόρε, σώζεσθαι ἅπαντας.

Ἡ προσκύνησις τῆς Τιμίας ἁλύσεως τοῦ Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Ἀποστόλου Πέτρου

 

 

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ τελοῦμε τὴν προσκύνηση τῆς τιμίας ἁλυσίδας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἔδεσε καὶ τὸν ἔριξε στὴν φυλακὴ ὁ τετράρχης Ἡρώδης, σύμφωνα μὲ τὴν ἐξιστόρηση τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.

Ὁ Ἡρώδης ἔβαλε τοὺς Ἰουδαίους καὶ συνέλαβαν τὸν Ἀπόστολο Πέτρο κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς ἑορτῆς τῶν ἀζύμων. Καὶ ὅταν τὸν ἔπιασε, τὸν ἔβαλε στὴν φυλακή. 

Τὴ νύκτα, πρὶν τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἡρώδης ἔμελλε νὰ τὸν παρουσιάσει στὸν λαό, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος κοιμόταν μεταξὺ δύο στρατιωτῶν καὶ φρουροὶ φύλαγαν μπροστὰ στὸ κελί του. 

Ξαφνικὰ ἦλθε Ἄγγελος Κυρίου καὶ ἔλαμψε φῶς στὸ κελί. Ἀφοῦ κτύπησε τὴν πλευρὰ τοῦ Πέτρου, τὸν ξύπνησε καὶ τοῦ εἶπε: «Σήκω γρήγορα». Καὶ ἔπεσαν οἱ ἁλυσίδες ἀπὸ τὰ χέρια του.
Κάποιοι Χριστιανοὶ εὐσεβεῖς διαφύλαξαν αὐτὴ τὴν ἁλυσίδα διαδοχικὰ ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, μέχρι ποὺ τὴν μετέφεραν στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν ἐναπέθεσαν στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Πέτρου, ποὺ βρίσκεται μέσα στὴ μεγάλη Ἐκκλησία, ὅπου ἐτελεῖτο καὶ ἡ Σύναξη τοῦ Ἀποστόλου.

Οδυνηρή αίσθηση

 

Οργή Θεού είναι η οδυνηρή αίσθηση εκείνων που παιδαγωγούνται από το Θεό. 

Και γίνεται οδυνηρή αίσθηση όταν έρχονται αθέλητοι πόνοι, 

με τους οποίους ο Θεός οδηγεί πολλές φορές το νου, που φουσκώνει 

για την αρετή και τη γνώση του, σε συστολή και ταπείνωση·

 έτσι παραχωρεί ν’ αποκτήσει επίγνωση του ίδιου του

 εαυτού του και συναίσθηση της ασθένειάς του. 

Καλή σας νύχτα!

  

Κι αν ο χειμώνας έλεγε,
πως στην. καρδιά του

Μνήμη Μητροπολίτου Σιατίστης κυρού Παύλου.

 

 

Ο συγκλονιστικός επικήδειος λόγος του Πανοσιολ. Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλου στον Μακαριστό Σιατίστης Παύλο

 

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΚΥΡΟ ΠΑΥΛΟ † 13-1-2019

«Και επιπεσών Ιωσήφ επί πρόσωπον του πατρός αυτού έκλαυσεν αυτόν και εφίλησεν αυτόν….και εκόψαντο αυτόν κοπετόν μέγαν και ισχυρόν σφόδρα» (Γεν. 50-1,10).

Τι τούτο Δεσπότη μου; Τι τούτο Πατέρα μας;

Νωρίς πολύ και αναπάντεχα μας σύναξες γύρω σου! Δε μας κούρασες, δε μας προβλημάτισες, δε μας αποχαιρέτησες καν, ούτε μας έδωσες τη χαρά να σε αποχαιρετήσουμε!

Όμως φαινόσουν «σαν έτοιμος από καιρό», καταπώς λέει ο μεγάλος αλεξανδρινός ποιητής, αφού συχνά τώρα τελευταία, όλο για το θάνατο, ακριβέστερα για το θάνατό σ ο υ μας μιλούσες, κατά την ομολογία πολλών Πατέρων.

«Πηγαίνω να ησυχάσω πιά»!

«Θα βγεί δε θα βγεί η χρονιά»!

«Πάω να αποχαιρετήσω αυτό το καλοκαίρι τα χωριά μου στη Σιάτιστα και την Εύβοια»!

«Τόσα πολλά αντιμήνσια στα τελευταία εγκαίνια, τι θα τα κάνουμε»;

«Θέλω οπωσδήποτε να αποτελειώσω την ταξινόμηση του Αρχείου της Μητροπόλεως»!

«Να! Άντε κι αυτή η χρονιά, το πολύ και η άλλη! Άλλωστε και οι γονείς μου δεν έζησαν πολύ»!

Ακούγοντας πολλά παρόμοια απορούσαμε, αλλά μας έλυσες, Γέροντα, σύντομα την απορία!

Σαν έτοιμος από καιρό, λοιπόν, αποχαιρέτησες -μόλις προ τριημέρου- τη λεβεντογέννα υψίκορμη Σιάτιστα, τον επί γης θρόνο Σου, και Συ, υψιπέτης Ιέραξ του θεολογικού λόγου, του δραστικού, θεραπευτικού και ακατάκριτου, βρίσκεσαι ξάφνου στα θυμηδέστερα και γλυκύτερα, ασφαλώς και απλανώς πλέον, συγχορεύεις και συλλειτουργείς αενάως μετά πάντων των Αγίων, του αγίου Ιακώβου του Τσαλίκη, τον οποίον εκ νεότητος αγάπησες και από τον οποίο γαλουχήθηκες, του μακαριστού Χαλκίδος Νικολάου Σελέντη, αλλά και της αλύσου των προκατόχων Σου Μητροπολιτών Σισανίου και Σιατίστης, Αντωνίου, Πολυκάρπου, Ιακώβου, Ζωσιμά και των συν αυτοίς, παιανίζετε αιωνίως τα νικητήρια της Ανάστασης του Χριστού.

Ύπτιος καθώς βρίσκεσαι στη μέση του Ναού, μοιάζεις Δεσπότη μου να λες προς τον Κύριο Παντοκράτορα, πάνωθε σου: «Κύριε, προς Σε έρχομαι». Είναι οι κουβέντες που τόνιζες στις κηδείες των τέκνων του ποιμνίου Σου και που τις πρόφερες με τρόπο που πρόδιδε ακράδαντη πίστη.

Τι να πρωτοθυμηθούμε οι Κληρικοί Σου;

Την αδιάκριτη αγάπη προς τους φτωχούς και τους αναγκεμένους που κάποιους ίσως λογικοκρατούμενους θα σκανδάλιζε;

Το ακατάκριτον του λόγου σου; Δεν ακούσαμε δεκατρία χρόνια δίπλα Σου ούτε ένα λόγο κατάκρισης. Την απέφευγες επιμελώς σε βαθμό να συζητιέσαι σαν παράδειγμα προς μίμηση.

Την ιώβεια υπομονή σου στις κακεντρέχειές μας, στα αλάθητα, στις φιλοπρωτίες και τις προπέτειές μας; Πως άντεχες και μας σήκωνες με τις αδυναμίες μας χωρίς να γογγύσεις;

Πως έκρυβες την απογοήτευσή σου;

«Το σώμα δεν είναι το σκουπίδι της ψυχής….»

  

 

Αν το σώμα δεν αξίζει, τότε ούτε η ψυχή έχει αξία.
Το σώμα δεν είναι το σκουπίδι της ψυχής, για να το καίμε στις χωματερές του “ψευδοπολιτισμού” μας.

Ξέρετε, έχουμε αυτή την «μοντέρνα», «ορθολογική» ιδέα ότι η καύση είναι απλώς μια τεχνική λύση: πιο καθαρή, πιο efficient, πιο οικολογική, λιγότερος χώρος, λιγότερη “ταλαιπωρία”.

Αλλά εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Γιατί η πραγματική ερώτηση δεν είναι «τι είναι πιο πρακτικό;»
Η πραγματική ερώτηση είναι: τι είδους πολιτισμός είμαστε όταν θεωρούμε φυσιολογικό να καίμε έναν άνθρωπο;
Αν κάποιος καιγόταν ζωντανός, θα το λέγαμε φρίκη, έγκλημα, αδιανόητη βία. Και τώρα, ξαφνικά, επειδή είναι νεκρός, το ίδιο γεγονός περνάει ως «επιλογή». Ωραία λέξη: επιλογή.

Αυτό είναι ιδεολογικοποίηση της ζωής.
Η ιδεολογία δεν είναι ότι λέμε ψέματα. Είναι ότι το κάνουμε το ψέμα να φαίνεται φυσικό: να φαίνεται «ουδέτερο», να φαίνεται «πολιτισμένο». Αλλά η καύση των ανθρώπων είναι το ακριβώς αντίθετο: είναι το σημείο όπου ο πολιτισμός φανερώνει την κρυφή του βαρβαρότητα.

Διότι τι λέει η καύση;
Λέει: «ο άνθρωπος τελείωσε».
Και όταν λέμε «τελείωσε», δεν εννοούμε απλώς ότι πέθανε. Όχι. Εννοούμε κάτι βαθύτερο: ότι τώρα μπορείς να κάνεις με το σώμα ό,τι θέλεις, γιατί δεν είναι τίποτα. Είναι υπόλειμμα. Είναι σκουπίδι δίχως καμία αξία πλέον. Ξεφορτωθείτε το.
Και αυτό είναι το μοντέρνο φαντασιακό: το σώμα σαν σκουπίδι.
Κι όμως, η καύση των νεκρών συχνά φανερώνει μία βαθιά αντίληψη ότι το σώμα δεν έχει πια αξία, ότι μπορούμε να το κάνουμε ό,τι θέλουμε: να το εξαφανίσουμε, να το πετάξουμε, να το κάψουμε.