Η αγάπη είναι μυστήριο! Η αγάπη είναι Παράδεισος!

  

Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει.
Δεν είναι μόνο ένας όμορφος λόγος, ούτε μια στιγμή συγκίνησης.
Η αγάπη είναι βαθύ μυστήριο της ψυχής.
Είναι φως που ανάβει μέσα στον άνθρωπο και τον κάνει να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά.

Όταν ο άνθρωπος έχει αγάπη στην ψυχή του, τότε όλα αλλάζουν.
Αλλάζει το βλέμμα του.
Αλλάζει ο λόγος του.
Αλλάζει η καρδιά του.
Ακόμη και οι δυσκολίες της ζωής δεν τον συντρίβουν τόσο εύκολα, γιατί μέσα του υπάρχει μια δύναμη που τον κρατά όρθιο.

Η αληθινή αγάπη δεν φωνάζει.
Δεν ζητά ανταλλάγματα.
Δεν υπολογίζει συμφέροντα.
Δεν πληγώνει για να νικήσει.
Δεν ταπεινώνει για να φανεί ανώτερη.
Η αληθινή αγάπη σκεπάζει, συγχωρεί, περιμένει, υπομένει, προσεύχεται και ελπίζει.

Η αγάπη είναι Παράδεισος, γιατί εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει ειρήνη.
Εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει κατανόηση.
Εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει χώρος για τον άλλον.
Υπάρχει ευγένεια, συμπόνια, καλοσύνη, υπομονή και φως.

Ένας άνθρωπος που αγαπά, δεν γίνεται αδύναμος.
Γίνεται πιο δυνατός.
Γιατί η αγάπη θέλει δύναμη.
Θέλει ταπείνωση.
Θέλει καρδιά καθαρή.
Θέλει να μπορείς να βάζεις λίγο στην άκρη τον εαυτό σου, για να χωρέσει μέσα σου ο άλλος άνθρωπος.

Κατά τα έργα μας

 

Ας προσευχόμαστε και ο Θεός θα δώσει εις τον καθένα μας, 

Ὁ Ὅσιος Δαβὶδ ἐν Θεσσαλονίκη

 

Ὁ Ὅσιος Δαβὶδ καταγόταν ἀπὸ τὴ βόρεια Μεσοποταμία, ποὺ ἦταν μεγάλο μοναστικὸ κέντρο, καὶ ἐγεννήθηκε περὶ τὸ 450 μ.Χ. Γιὰ λόγους ποὺ δὲν ἀναφέρονται ἦλθε στὴ Θεσσαλονίκη μαζὶ μὲ τὸ μοναχὸ Ἀδολᾶ. Κατὰ τὸ βιογράφο τους ὁ Ὅσιος εἰσῆλθε ἀρχικὰ στὴ μονὴ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Θεοδώρου καὶ Μερκουρίου, ἐπιλεγομένη Κουκουλλιατῶν, τῆς ὁποίας ἡ τοποθεσία προσδιορίζεται «ἐν τῷ ἀρκτικῷ μέρει τῆς πόλεως πλησίον τοῦ τείχους ἐν ᾧ ἐστι τὸ παραπόρτιον τῶν Ἀπροΐτων». 

Τὸ προσωνύμιο «Κουκουλλιατῶν» ἢ «Κουκουλλατῶν» δηλώνει τοὺς μοναχοὺς ποὺ ἔφεραν κουκούλιο, ἴσως κατὰ ἰδιάζοντα τρόπο, ἂν κρίνει κανεὶς ἀπὸ τὶς σωζόμενες ἀπεικονίσεις τοῦ Ὁσίου, δηλαδὴ ριγμένο στοὺς ὤμους. Ἡ θέση τῆς μονῆς πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ βορειοανατολικὰ τῆς Ἀκροπόλεως, ἐκεῖ ὅπου ἀναγνωρίζεται τὸ τοπωνύμιο «Κῆπος τοῦ Προβατᾶ».

Τὰ παραδείγματα τῶν ἁγίων ἀνδρῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἰδιαιτέρως τοῦ Προφήτου καὶ βασιλέως Δαβίδ, ὁ ὁποῖος «τριετῆ χρόνον ᾐτήσατο, ἵνα δοθῇ αὐτῷ χρηστότης καὶ παιδεία καὶ σύνεσις», ὤθησαν τὸν Ὅσιο Δαβὶδ νὰ ἀποφασίσει νὰ καθίσει σὲ δένδρο ἀμυγδαλέας μέχρι ὁ Κύριος νὰ τοῦ ἀποκαλύψει τὸ θέλημά Του καὶ νὰ τοῦ χαρίσει σύνεση καὶ ταπείνωση. Στὸ τέλος τῆς τριετίας ἐμφανίσθηκε στὸν Ὅσιο Ἄγγελος Κυρίου, ὁ ὁποῖος τὸν διαβεβαίωσε ὅτι εἰσακούσθηκε ἡ παράκλησή του καὶ ἡ δοκιμασία του ὡς δενδρίτου ἀσκητοῦ ἔληξε. 

Ὁ Ἄγγελος τοῦ εἶπε νὰ κατέλθει ἀπὸ τὸ δένδρο καὶ νὰ συνεχίσει τὸν ἀσκητικό του βίο σὲ κελὶ αἰνῶν καὶ εὐλογῶν τὸν Θεό. Ὁ Ὅσιος ἐκοινοποίησε τὴν ὀπτασία αὐτὴ στοὺς μαθητές του, ζητώντας τὴ βοήθειά τους γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ κελιοῦ. Ἡ εἴδηση γρήγορα ἔφθασε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Δωρόθεο καὶ σὲ ὅλη τὴν πόλη.

Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς μὲ τὴ Νεαρὰ 11, τοῦ 535 μ.Χ., ἀπέσπασε ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τὶς βόρειες περιοχὲς τοῦ Ἰλλυρικοῦ καὶ ἀνύψωσε τὴν ἰδιαίτερή του πατρίδα σὲ Ἀρχιεπισκοπή, ὑπὸ τὸν τίτλο τῆς Νέας Ἰουστινιανῆς, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ἦταν ὁ Ἀριστείδης, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἀποδέχθηκε τὴ μεταβολή, προσπάθησε ὅμως νὰ περισώσει τὴν πολιτικὴ σημασία τῆς πόλεως, μὲ τὴν ἐπαναφορὰ τῆς ἕδρας τοῦ ὑπάρχου τοῦ Ἰλλυρικοῦ ἀπὸ τὴν Πρώτη Ἰουστινιανὴ στὴ Θεσσαλονίκη. 

Ἐνῶ ἡ διάσπαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως δὲν ἐμείωνε τὴν ἀξία τῆς Θεσσαλονίκης, ἡ μετάθεση τῆς ἕδρας τῆς ὑπαρχίας συνιστοῦσε σοβαρὸ ὑποβιβασμὸ τῆς πόλεως. Τὸ αἴτημα λοιπὸν τῶν Θεσσαλονικέων, καθὼς καὶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ ὑπάρχου Δομνίκου, ἦταν ἡ ἐπαναφορὰ τῆς ἕδρας στὴ Θεσσαλονίκη, ἰδέα ποὺ ἐνστερνίσθηκε μὲ ἐνθουσιασμὸ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀριστείδης. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἐζητήθηκε ἡ βοήθεια τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ γιὰ τὴ μεταφορὰ τοῦ αἰτήματος στὸν Ἰουστινιανό, διότι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὅπως ὁ Βίος ἐξηγεῖ, δὲν μποροῦσε «καταλιπεῖν τὴν πόλιν ἀδιοίκητον» καὶ νὰ μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὅμως, ἡ προτίμηση τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ δείχνει τὴ βαρύτητα, ἀλλὰ καὶ τὶς δυσχέρειες ποὺ προβλεπόταν ὅτι θὰ συναντοῦσε ἕνα παρόμοιο αἴτημα στὸν Ἰουστινιανό, ὁ ὁποῖος προσφάτως εἶχε τιμήσει τὴν ἰδιαίτερή του πατρίδα, Πρώτη Ἰουστινιανή, μὲ τὶς ἕδρες τῆς νέας Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ τῆς ὑπαρχίας. Μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια ἐγκλεισμοῦ ὁ Ὅσιος ἐμφανίσθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ φῶς τοῦ ἥλιου. 

Καλημέρα!

  

 

Όταν μια πόρτα της ευτυχίας κλείνει, άλλη ανοίγει αλλά 

συχνά στεκόμαστε και κοιτάμε τόσο πολύ την κλειστή πόρτα,

 που δεν βλέπουμε αυτήν που άνοιξε για εμάς.

Καληνύχτα!

  

 

Νύχτωσε....
Ώρα να ψάξουμε για έναν πιο ωραίο προορισμό,

Στα παιδιά που σήμερα είδαν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών…

  

Σήμερα κάποιοι χαμογελούν, κάποιοι δακρύζουν και κάποιοι δεν ξέρουν ακόμη πώς να νιώσουν.

Όμως να θυμάστε κάτι πολύ σημαντικό:

Οι βαθμοί δεν μετρούν την αξία της ψυχής σας. Δεν μπορούν να μετρήσουν το ήθος, την καλοσύνη, την επιμονή, τα όνειρα και τις δυνατότητές σας.

Σε όσους πέτυχαν τον στόχο τους, εύχομαι να προχωρούν πάντα με ταπείνωση, ευγνωμοσύνη και αγάπη για τη γνώση.

Σε όσους δεν έφτασαν εκεί που ήθελαν, μην αφήσετε μια στιγμή να γίνει ο ορισμός της ζωής σας. Ο Θεός ανοίγει δρόμους εκεί που εμείς βλέπουμε αδιέξοδα. Πολλές φορές η πιο όμορφη πορεία ξεκινά από μια ανατροπή.

Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν

 

 

Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Λαζαρίδης 

---

Βρισκόμαστε σε μία εποχή που κυριαρχεί η ανάλυση των οικονομικών δεδομένων εσόδων και εξόδων.

Όλα κινούνται γύρω από μία  οικονομική ατζέντα, που αφορά την κατανομή κερδών, τους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους, την αποπληρωμή χρεών και δανείων, την αναπροσαρμογή του οικονομικού πλάνου, σύμφωνα πάντα με τις αλλαγές στην αγορά, τα κέρδη ή τις ζημίες. 

Ο κόσμος της παγκόσμιας οικονομίας κινείται καθημερινά γύρω από την ανάλυση των οικονομικών δεδομένων όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την διοργάνωση και τις συζητήσεις των οικονομικών φόρουμ. 

Ετησίως ο παγκόσμιος προϋπολογισμός και απολογισμός εφαρμόζονται με σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου οικονομικού πλάνου.

Τελικά αποτελεί αδιασάλευτη πραγματικότητα στο οικουμενικό-κοινωνικό γίγνεσθαι και πράττειν  το: «εν ω τα πάντα ζη και κινείται», όχι βέβαια γύρω από την αγαθοδωρία του Τριαδικού Θεού, αλλά γύρω από την ευρωστία που προσφέρουν τα επενδυτικά οικονομικά μεγέθη.

Καθαρά για  την μελλοντική επίτευξη των μακροπρόθεσμων οικονομικών επενδύσεων.

 Στον αντίποδα, μέσα στη σύγχρονη εποχή των οικονομικών μεγεθών, έρχεται η πατερική βιωματική θεολογία της εκκλησίας μας να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα, ως η φωνή βοώσα εν τη ερήμω, για να αναδείξει την αρετή της αμεριμνίας ως θεόσδοτο χάρισμα.

Ως τη μοναδική πνευματική επένδυση για την κατά χάριν θέωση της ανθρώπινης φύσης.

Η αμεριμνία είναι η απομάκρυνση από την μέριμνα που είναι η εμπαθής και αγχώδης απασχόληση για το τί φάγωμεν, τι πίωμεν, διότι: «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». 

 Συνήθως η ενασχόληση με τα οικονομικά μεγέθη εμπεριέχει εμπάθεια και αγχώδη βίωση και ονομάζεται βιοτική μέριμνα.

Έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ευαγγελική διδασκαλία που μας προτείνει:«μη μεριμνάτε τι φάγητε και τι πίητε μηδέ τω σώματι ημών τι ενδύσησθε». 

Λόγια Αγίων

  

«Και μη συμμορφώνεστε με τον αιώνα αυτόν, αλλά μεταμορφώνεστε 

με την ανακαίνιση του νου, για να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα

 του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο.»

Η αλλαγή δεν αρχίζει μόνο από όσα κάνουμε, 

αλλά από τον τρόπο που βλέπουμε. 

Είναι σημαντικό να μπορέσεις να καταλαβαίνεις τον άλλον άνθρωπο.

  

Λέει ο Άγιος Απόστολος Παύλος κάπου ότι, αν έρθει κάποιος κοντά σου και σου πει ότι πεινώ και του πεις ότι, "πήγαινε κι εγώ θα προσευχηθώ για σένα να σε θρέψει ο Θεός", καλό είναι αυτό αλλά δεν τρέφεται με την ευχή σου μόνο, θέλει κι ένα πιάτο φαγητό ο άλλος για να παρηγορηθεί. 

Χρειάζεται και πρακτική παρηγοριά. Γι' αυτό πρέπει και εμείς να παρηγορούμε τους αδερφούς μας, να είμαστε παρηγορητικοί άνθρωποι.
Και ο Θεός θα μας παρηγορήσει κι εμάς την ώρα που θα έχουμε ανάγκη.

Να μη στερούμε τους αδελφούς μας από την παρηγοριά που μπορούμε να τους δώσουμε. Μπορεί να τον παρηγορήσεις τον άλλο με μία επίσκεψη, με ένα λόγο, με μία συμπαράσταση, με μια κατανόηση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και να του δείξεις ότι τον καταλαβαίνεις. 

Να μην του πεις πράγματα τα οποία εκείνη την ώρα δεν μπορεί να τα δεχτεί. Διότι όσο πνευματικά και να του λες, όταν ο άλλος δεν έχει εκείνη την ώρα την πνευματική δύναμη να τα ακούσει τα πνευματικά σου λόγια, θα ταλαιπωρηθεί και θα δυσκολευτεί και δεν θα μπορέσει να σε ακολουθήσει. 

Και μπορεί να απορρίψει και αυτά που του λες και τον Θεό τον Ίδιο! Διότι δεν είναι εις θέση να τα ακούσει εκείνη την ώρα που εσύ του λες τα λόγια τα πνευματικά...

Στον Τίμιο Πρόδρομο!

  

Μεγάλη η χάρη του Προδρόμου . Μεγάλη η ευχή του. Μεγάλη η ευλογία του. Τον έχουμε στήριγμα. Τον έχουμε αποκούμπι. Τον έχουμε παρηγοριά. Τον έχουμε δικό μας. Κολλητό μας. Είναι πολύ κοντά μας ο άγιος Ιωάννης. Πάρα πολύ κοντά μας. Πιο κοντά από πολλούς άλλους αγίους. Διότι το έργο του συνεχίζεται, όπως είπαμε και το πρωί.

Κήρυξε, βέβαια, τον Χριστό, απ’ την κοιλιά της μάνας του, κήρυξε και στην κοιλιά του αναύγητου Άδη τον Χριστό, μετά τον θάνατό του, έλυσε τη στείρα μήτρα της μητέρας του και τη σιωπή του πατρός του Ζαχαρία, αλλά, και παρά ταύτα, τα τόσα μεγάλα, που πρόσφερε στη Θεία οικονομία και στην Εκκλησία, το έργο του καθόλου δεν τελείωσε. Θα τελειώσει με το τέλος του κόσμου. Με τη συντέλεια του αιώνος.

Τι δουλειά κάνει ο άγιος Ιωάννης! Είναι και τώρα Πρόδρομος. Προτρέχει του Χριστού μας, που είναι ο δρόμος. Που ’ναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και η Ανάσταση. Προτρέχει. Έρχεται μπροστά από Κείνον στην κάθε ψυχή. Στην κάθε ύπαρξη. Στην κάθε οντότητα. Όπου κι αν είναι κι ό,τι κι αν κάνει. Και τι κάνει; Ετοιμάζει τον δρόμο του Κυρίου. Τον ερχομό του Κυρίου στην κάθε ψυχή. Αφού ο Ιησούς μας είναι «ο ευλογημένος ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Αφού είναι «ο ων και ο ην και ο ερχόμενος κατά την «Αποκάλυψη» του Ευαγγελιστού Ιωάννου.

Προετοιμάζει, κι έρχεται, όπως είπαμε και το πρωί, ο άη-Γαννάκος και τι κάνει; Θωπεύει τις ψυχές μας μυστικά και άρρητα. Μας κανακίζει. Μας καλοπαίρνει. Μας μαλώνει, αν χρειαστεί. Και το μάλωμα είν’ αγάπη και μάλιστα περίσσευμα αγάπης, πολλές φορές.

Το κέρδος θα είναι ανάλογο.

 

Η μοιρασιά της αρετής είναι τέτοια, ώστε και να μοιράζεται σε όλους 

 εκείνους που τη διεκδικούν, κι όλη να ανήκει στον καθένα, χωρίς να 

 μειώνεται ανάμεσα σε εκείνους που παίρνουν μέρος σ’ αυτήν.

 Ενώ στην μοιρασιά του υλικού πλούτου όποιος αποσπάσει 

το περισσότερο, αδικεί εκείνους που παίρνουν ίσο μερίδιο. 

Ἡ Ἁγία Φεβρωνία ἡ Ὁσιομάρτυς ἡ πολύαθλος

 

 

Ἡ Ὁσιομάρτυς Φεβρωνία ἐμόναζε σὲ κάποιο μοναστήρι τῆς πόλεως Νισίβεως τῆς Μεσοποταμίας μαζὶ μὲ τὴ θεία της Βρυαίνη καὶ τὴν ἀδελφὴ Θωμαΐδα, διότι ὅλες οἱ ἄλλες μοναχές, ἀφοῦ ἐπληροφορήθηκαν ὅτι ἔρχονταν στὴ μονὴ πρὸς σύλληψή τους στρατιῶτες τοῦ ἡγεμόνος Σελήνου (288 μ.Χ.), κατὰ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.), ἐζήτησαν σωτηρία διὰ τῆς φυγῆς.  

Προσελθόντες δὲ οἱ στρατιῶτες τὶς ἀπήγαγαν πρὸς τὸν Σελῆνο, ὁ ὁποῖος καὶ ἐπέβαλε τὴν Ὁσία Φεβρωνία σὲ φρικότατα βασανιστήρια, ἀφοῦ ἀρνήθηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ νὰ δεχθεῖ ὡς σύζυγό της τὸν Λυσίμαχο, ἀνεψιὸ τοῦ ἡγεμόνος.  

Μὲ προσευχὲς καὶ πνευματικὴ ἀνδρεία, ἐπιθυμοῦσα νὰ γίνει «τῆς μελλούσης δόξης κοινωνὸς» ἐδέχθηκε τὸ μαρτυρικὸ δι’ ἀποκεφαλισμοῦ τέλος αὐτῆς, τὸ 304 μ.Χ.
Ἡ Σύναξις αὐτῆς ἐτελεῖτο στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ποὺ εὑρισκόταν στὴν Ὀξεία.

Ἀπολυτίκιον.Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ὡς τῆς ἀσκήσεως, ῥόδον ἡδύπνευστον, ὀσμὴν ἀθλήσεως, τῷ κόσμῳ ἔμπνευσας, εἰς ὀσμὴν μύρων τοῦ Χριστοῦ, δραμοῦσα ἀσχέτῳ, πόθῳ· ὅθεν ὡς παρθένον σε, καὶ Ὁσίαν καὶ Μάρτυρα, θαυμαστῶς ἐδόξασε, Φεβρωνία ὁ Κύριος· ᾧ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων· χαῖρε σεμνὴ Ὁσιομάρτυς.

Καλη σας νύχτα!

  

 

Κρατήστε την πίστη σας δυνατή - σύντομα

 θα κοιτάξετε πίσω και θα συνειδητοποιήσετε ότι ο Θεός

Μια εικόνα γεμάτη από Αγάπη!!

  

Η εικόνα αυτή, που απεικονίζει την Παναγία να κρατά τον μικρό Ιησού μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ως παιδί, είναι μια πηγή βαθιάς πνευματικής παρηγοριάς και θεολογικού νοήματος.

Η Παναγία στέκεται ως η μεσίτρια ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Το βλέμμα της, γεμάτο γαλήνη αλλά και μια ανεπαίσθητη μελαγχολία, φανερώνει την αποδοχή του θείου θελήματος. Κρατά τον Χριστό με τρόπο που δείχνει ότι Εκείνος είναι η Ελπίδα του κόσμου, ενώ ταυτόχρονα αγκαλιάζει προστατευτικά και τον μικρό Πρόδρομο, συμβολίζοντας τη φροντίδα της για όλη την ανθρωπότητα.

Το γεγονός ότι ο Χριστός αγκαλιάζει τον Άγιο Ιωάννη συμβολίζει πολλά περισσότερα από μια απλή παιδική κίνηση:

Πώς κλίνεται η λέξη «Μητέρα»;

  

Πώς κλίνεται η λέξη «Μητέρα»;
- Μα… η μητέρα είναι ουσιαστικό.
- Είσαι σίγουρος;
Γιατί εγώ βλέπω ένα ρήμα που δεν σταματά ποτέ…
Αγαπά χωρίς να μετρά.
Προσφέρει χωρίς να ζητά.
Αγκαλιάζει χωρίς λόγια.
Ακούει ακόμη και τις σιωπές.
Ξενυχτά όταν όλοι κοιμούνται.
Προσεύχεται όταν όλοι ελπίζουν.
Συγχωρεί όταν όλοι κρίνουν.