Ο Άγιος Αχίλλειος.

  

 

Ο κάμπος, πλατύς και ανοιχτός, μοιάζει πολλές φορές σαν θάλασσα χωρίς τέλος,άλλοτε τον καίει ο ήλιος κι άλλοτε τον πνίγουν τα νερά. 

Μα οι άνθρωποί του αντέχουν. Γιατί μέσα στη σιωπή των χωραφιών νιώθουν έναν αόρατο πατέρα να περπατά δίπλα τους. 

Είναι ο Άγιος Αχίλλειος, που στέκει άγρυπνος πάνω από τη γη της Θεσσαλίας και ψιθυρίζει στις κουρασμένες καρδιές: «Μη φοβάσαι η χάρη του Θεού δεν στερεύει ποτέ.»

Κι όταν χαράζει το πρωί και ο γεωργός βγαίνει με τα ροζιασμένα χέρια του να σπείρει, κάνει πρώτα τον σταυρό του. Δεν σπέρνει μόνο σιτάρι, σπέρνει ελπίδα, υπομονή και προσευχή. Και σαν φυσά απαλά ο αέρας πάνω από τα στάχυα, μοιάζει σαν να περνά ο ίδιος ο Άγιος ευλογώντας τον κόπο των ανθρώπων.

Τα βράδια, όταν ανάβει το καντήλι μπροστά στην εικόνα του, οι γριούλες στα χωριά ψιθυρίζουν το όνομά του σαν να μιλούν σε δικό τους άνθρωπο. «Άγιε μου Αχίλλειε, φύλαγε τα παιδιά μας, κράτα όρθια τα σπίτια μας, δώσε ειρήνη στις καρδιές μας.» Και τότε η φτωχή κάμαρα γεμίζει μια γλυκιά παρηγοριά, σαν να άνοιξε για λίγο ο ουρανός.

Καλημέρα!

  

Ευτυχία είναι :
Να βλέπεις τον ήλιο και

Καλή σας νύχτα!

  

Ωραία η νύχτα.

Η Σιωπηλή Παρουσία της Αγάπης

  

Υπάρχουν ώρες όπου η ψυχή δεν αναζητεί συμβουλές, ούτε λόγους σοφούς και περίτεχνους. Δεν διψά για εξηγήσεις ανθρώπινες, αλλά για μία παρουσία αληθινή, ήσυχη και ταπεινή. Έναν άνθρωπο που θα σταθεί κοντά χωρίς ανυπομονησία, χωρίς να ζητήσει να ανοίξει τις πληγές, χωρίς να θελήσει να διορθώσει με λόγια εκείνο που μόνο η αγάπη θεραπεύει.

Διότι στις πιο βαθειές δοκιμασίες του ανθρώπου, εκείνο που αναπαύει την καρδιά δεν είναι πάντοτε οι απαντήσεις. Είναι ένα βλέμμα γεμάτο έλεος. Ένα χέρι που κρατά σιωπηλά το δικό μας. Μία παρουσία που δεν εγκαταλείπει όταν όλα σκοτεινιάζουν. Τότε η αγάπη γίνεται παρηγορία και η σιωπή γίνεται προσευχή.

«Βαστάζετε τὰ βάρη ἀλλήλων, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ» λέγει ο Απόστολος Παύλος. Και πράγματι, ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνο από λόγια, αλλά από την θυσιαστική συμπαράσταση που γεννά η αληθινή αγάπη. Από εκείνον που μένει όταν όλοι φεύγουν. Από εκείνον που δεν φοβάται να σταθεί δίπλα στον πόνο του άλλου.

Αγάπη και φιλία

  

Είναι δύο ποτάμια που πηγάζουν από την ίδια πηγή: 

την Ανάγκη για τον Άλλον

Θεοτόκε Παρθένε, χορός ΙΜ Ευαγγελισμού Θεοτόκου, Ορμύλια

 

Γέρων Ανανίας Κουστένης: Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξέρετε τι κάνει η αφεντιά μου;

  

 

Είπε ο μακαριστός Γέρων Ανανίας Κουστένης: Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξέρετε τι κάνει η αφεντιά μου; Είμαι και παπάς, αλλά και οι πιστοί μπορεί να το κάνουν. Μνημονεύω ονόματα ζώντων και τεθνεώτων. Χιλιάδες ονόματα. Και καθώς έχω τόσα χρόνια στην Εκκλησία, μισόν αιώνα, έχω γνωρίσει πολλούς.

Κι αρχίζω εκεί την προσευχή, και τι έρχεται; Έρχεται ο ύπνος τόσο ωραία, που όλοι αυτοί με ευγνωμονούν και με αποκοιμίζουν.

Τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σας μνημονεύω.

Θα μου πείτε: Πού βρίσκεις άκρη;

Βρίσκει η Εκκλησία, βρίσκει ο Χριστός, βρίσκω κι εγώ.

Τα παραπέρα μην τα ρωτάτε.

Γι’ αυτό, να προσευχόμεθα.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη: Από την ζωή μου, Αυτοβιογραφικά Πατρικοί λόγοι, των εκδόσεων Κυπρής, Αθήνα 2024.

Η αϋπνία αποτελεί, σύμφωνα με μελέτες ειδικών επιστημόνων, πρόβλημα όχι κάποιων μεμονωμένων συνανθρώπων μας, αλλά πρόβλημα ενός πολύ μεγάλου ποσοστού ανθρώπων όλου του πλανήτη μας, ειδικώς των πιο ηλικιωμένων. Γι’ αυτό και οι έρευνες για την επίλυσή του πολλαπλασιάζονται όσο περνάει ο καιρός, ενώ δισεκατομμύρια είναι τα χάπια που καταναλώνονται ακριβώς για τον σκοπό αυτόν. 

Υπάρχουν δε και πρακτικές συμβουλές που βοηθούν πράγματι στην υπέρβαση του σοβαρού αυτού προβλήματος, κάτι που επιβεβαιώνεται από εκείνους που θα θελήσουν να τις ακολουθήσουν σταθερή ώρα βραδινής κατακλίσεως, αποφυγή τροφής βαριάς αργά το βράδυ, αποφυγή αλκοόλ ή καφέ, όπως και εκθέσεως σε οθόνες κινητών ή τηλεοράσεως μέχρι λίγο πριν την κατάκλιση κ.ά.π.

Ο μακαριστός Γέροντας Ανανίας, που έπασχε κι αυτός από αϋπνίες κάποιες ή πολλές φορές, προτείνει τη δική του μέθοδο, η οποία όχι μόνο στηρίζεται στην προσωπική του εμπειρία, αλλ’ εκφράζει και την ανάλογη προτροπή του μεγάλου πνευματικού του, οσίου Πορφυρίου του καυσοκαλυβίτου, όπως και πολλών άλλων ασφαλώς αγίων της Εκκλησίας μας: την προσευχή. Διότι και ο άγιος Πορφύριος συμβούλευε παρεμφερώς:

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: Κύριε Ιησού Χριστέ…Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αϋπνία να μη σκέπτεσαι τον ύπνο. Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι. Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το: Κύριε Ιησού Χριστέ, κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος.

Η αυτοκτονία δεν είναι λύση…

  

 
Ούτε βέβαια και τα αδιέξοδα που δημιουργεί η κοινωνία σήμερα μπορούν να οδηγούν αβίαστα σε αυτήν την πράξη.
Χρειάζεται να παλέψουμε σκληρά με ό,τι ανοίγεται μπροστά μας καθημερινά .
Η ζωή είναι δώρο ανεκτίμητο και φυσικά ανεπανάληπτο!

Σήμερα χάσαμε το νόημα της υπάρξεως μας ,επειδή κανένας πλέον δεν νοηματοδοτεί την ζωή μας.
Όλα τα αγνά και ακίνδυνα πράγματα ,όλες τις αρχές και τις αξίες τις βάλαμε στην άκρη και θεοποιήσαμε την τεχνολογική πρόοδο την τόση αλματώδη αλλά και απάνθρωπη ,που τελικά δεν βοηθάει τον άνθρωπο αλλά τον περιθωριοποιεί και τον απαξιώνει.

Ιδού τα αποτελέσματα…
Αφήνω στο σχόλιο μου τελευταίο αλλά εν τη ουσία είναι πάντα πρώτο ,την εξορία του Θεού από την ζωή μας.
Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται είπε ο Ντοστογέφσκι.
Και επειδή όλα επιτρέπονται για αυτό και υλοποιούνται με μια άνεση και μια αυθάδεια απίστευτη.

Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Πιασμένες χέρι – χέρι στο κενό που τους παραδώσαμε – Αποτύχαμε παταγωδώς!

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

Στον κόσμο που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν μας αξίζει, οι ταράτσες θα ήταν φτιαγμένες μόνο για να ατενίζουμε όμορφα ηλιοβασιλέματα. Η θέα από ψηλά θα θύμιζε τον απέραντο ορίζοντα της πολύτιμης ύπαρξης μας. 

Οι μικροσκοπικοί άνθρωποι εκεί κάτω, θα μας διηγούνταν πόσο μάταιες είναι οι κοσμικές έγνοιες μας. Και ο ουρανός, το γαλαζωπό πέπλο του Θεού, θα σκέπαζε στοργικά την κάθε συννεφιασμένη σκέψη μας.

Στον δικό μας φρικτό κόσμο που φτιάξαμε, δύο 17χρονες κοπέλες ανέβηκαν όσο μπορούσαν πιο ψηλά για να πετάξουν όσο γινόταν πιο μακριά από εμάς. Μια ανείπωτη τραγωδία. Μια πνευματική συμφορά που σε παραλύει, αλλά ο καρδιογνώστης Θεός είναι εκείνος που γνωρίζει τις ύστατες στιγμές του κάθε ανθρώπου. 

Τα δύο κορίτσια όρμησαν στο κενό για να αφήσουν πίσω τους τα αγιάτρευτα κενά που τους παραδώσαμε. Σε έναν κόσμο που συνθλίβεται από τη βαρύτητα της απόγνωσης. Έξι όροφοι σαν μια στιγμή που πάγωσε στο χρόνο και μας άφησε έναν ίλιγγο μετέωρο.

Η μια κοπέλα ξεψύχησε αμέσως. Η άλλη χαροπαλεύει. Έπεσαν πιασμένες χέρι – χέρι, όχι για να περπατήσουν τη ζωή όπως πρόσταζε η τρυφερή ηλικία τους, αλλά για να ανταμωθούν σε μια βουτιά θανάτου. Ψυχές ευαίσθητες σαν πορσελάνη που ραγίζουν στο πρώτο ταρακούνημα. Παιδιά απροστάτευτα από την πολλή προστασία. Ανοχύρωτα από την πολλή οχύρωση. Ανήμπορα από τα χιλιάδες «μπορώ» που η κοινωνία φορτώνει στις πλάτες τους.

Ματώνουν οι ψυχές τους από τη συναισθηματική φθορά, όσο ο κόσμος τους κλέβει το δικαίωμα στο άφθαρτο. Όσο οι βλέψεις τους εγκλωβίζονται σε έναν αιώνα – απατεώνα. Κι εμείς φροντίσαμε εδώ και χρόνια να χτίσουμε αυτούς τους έξι ορόφους, τουβλάκι – τουβλάκι. 

Φτιάξαμε κλουβιά από φωτισμένες οθόνες, παρκάραμε τη συμπόνια μας αποκλειστικά στο διαδίκτυο, γίναμε απαθείς θεατές άθλιων προτύπων, αποστειρώσαμε τις ζωές μας, φτιάξαμε είδωλα για τα θελήματα μας, φτιάξαμε κρεμάλες για τα κοινωνικά χρέη μας, απαιτήσαμε από τα παιδιά να ρεφάρουν τα κόμπλεξ μας, να διορθώσουν τις αποτυχίες μας, να κολυμπήσουν εκεί που εμείς πνιγήκαμε.

Ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Μάρτυρας ἐν Χίῳ

 

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἰσίδωρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια. Οἱ γονεῖς του ἦταν εἰδωλολάτρες. Ὑπηρέτησε στὸ ρωμαϊκὸ στρατὸ ἐπὶ βασιλέως Δεκίου (249 – 250 μ.Χ.) καὶ προήχθη στὸ ἀξίωμα τοῦ Ὀπτίωνος. 

Ὁ Ἅγιος εἶχε ἑλκυσθεῖ στὴν Χριστιανικὴ πίστη κατὰ τὸ τελευταῖο του ταξίδι ἀπὸ ἄλλους Χριστιανοὺς ποὺ ὑπηρετοῦσαν μαζί του στὴ ναυτικὴ στρατιωτικὴ δύναμη. Ὅταν ἦλθε στὴ Χίο ὁ Κεντυρίων Ἰούλιος τὸν διέβαλε ἀναφέροντας στὸ ναύαρχο Νουμέριο ὅτι ἦταν Χριστιανὸς καὶ ἀρνιόταν νὰ προσφέρει θυσία στοὺς θεούς. Τότε τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ἀπείλησαν, γιὰ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του στὸν Χριστό. 

Ὑποβλήθηκε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ σὲ σκληρὸ ξυλοδαρμὸ ποὺ κατανίκησε μὲ τὴν ἀδάμαστη πίστη του. Ὁ πατέρας του, ὅταν ἔμαθε ὅτι ἦταν Χριστιανός, ἐξεπλάγην. Ἔτσι, ξεκίνησε τὸ ταξίδι γιὰ τὴν Χίο, ὅπου ἔφθασε μὲ πολὺ κόπο. Ἀμέσως ζήτησε νὰ δεῖ τὸν φυλακισμένο υἱό του καὶ ὁ ναύαρχος Νουμέριος, νομίζοντας ὅτι ἡ πατρικὴ παρέμβαση θὰ ἄλλαζε τὴν πίστη τοῦ Μάρτυρα, τὸ ἐπέτρεψε. Ὁ Ἅγιος ἱκέτευε τὸν πατέρα του νὰ ἀνοίξει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του καὶ νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια. 

Ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου ἦταν ἀνένδοτος. Δὲν μποροῦσε νὰ ἀποδεχθεῖ ὅτι ὁ υἱός του πίστευε στὸν σταυρωθέντα Ναζωραῖο καὶ ἀρνήθηκε τὴν προγονικὴ θρησκεία τῶν εἰδώλων. Τὸν καταράστηκε καὶ δήλωσε στὸν ναύαρχο Νουμέριο ὅτι τὸν ἀποκηρύσσει παρακαλώντας τον ταυτόχρονα νὰ ἐπισπεύσει τὴ θανατικὴ καταδίκη τοῦ υἱοῦ του. Ὁ Νουμέριος τὸν ἔδεσε σὲ ἄλογο ποὺ τὸν παρέσυρε καλπάζοντας ἐπάνω σὲ πέτρες. Ὁ Μάρτυς ἦταν γεμάτος πληγὲς καὶ αἵματα. Ἀμέσως ὁ Νουμέριος διέταξε τὴν διὰ ἀποκεφαλισμοῦ θανάτωσή του.

Καλημέρα!

  

 

Άνοιξε το παράθυρο να δεις τον

Καλή σας νύχτα!

  

Επιτυχία είναι να είσαι σε θέση

 να πας για ύπνο κάθε βράδυ,

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Θάνατος και αμαρτία

 

 

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

---

Ζοῦμε στήν περίοδο τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, (Πάσχα) καί ἑορτάζουμε τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός μέ τόν θάνατό Του νίκησε τόν θάνατον, τήν ἁμαρτία καί τόν διάβολο, σύμφωνα μέ τήν ὅλη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ψάλλουμε αὐτές τίς ἡμέρες θριαμβευτικά: «Χριστός Ἀνέστη έκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

Κατεπάτησε τόν θάνατον καί ἔδωσε τήν δυνατότητα σέ κάθε ἄνθρωοι μέ τήν Χάρη Του νά νικήση τόν πνευματικό θάνατο (τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τόν Θεό) καί τελικά καί τόν δεύτερο θάνατο μέ τήν ἀνάσταση τῶν σωμάτων. Κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο: «δεῖ γάρ αὐτοῦ βασιλεύειν ἄχρις οὗ ἄν θῇ πάντας τούς ἐχθρούς ὑπό τούς πόσας αὐτοῦ. ἔσχατος ἐχθρός καταργεῖται ὁ θάνατος» (Α΄Κορ. ιε΄, 25-26).

Ἐπίσης κατήργησε τόν διάβολο μέ τήν ἔννοια ὅτι κατά τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἐπεὶ οὖν τὰ παιδία κεκοινώνηκε σαρκὸς καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παραπλησίως μετέσχε τῶν αὐτῶν, ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ᾿ ἔστι τὸν διάβολον καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους, ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας (Ἐβρ. Β΄, 14-15).

Η αρχοντική συμπεριφορά της μητέρας μου.

  

Η μητέρα μου, έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μιά αρχοντιά.

Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, γιά να μην με στενοχωρήσει.

Εμένα, όμως, αυτή η συμπεριφορά, μου ράγιζε την καρδιά.

Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει

Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω. Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;

Πρωτοφανής κοσμοσυρροή υπέρ της οικογένειας

 

 

Πρωτοφανής και εντυπωσιακή ήταν η συμμετοχή του κόσμου στην εορταστική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας «Αγαπώ την Οικογένεια» που έλαβε χώρα το απόγευμα της Κυριακής (10 Μαΐου) στο καταπράσινο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι. 

Από νωρίς το απόγευμα, με την ευγενική άδεια του Δήμου Γαλατσίου, το υπέροχο αυτό αστικό πάρκο πλημμύρισε από οικογένειες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας και ήλθαν για να χαρούν ένα υπέροχο ανοιξιάτικο απόγευμα μέσα στη φύση και να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ του θεσμού της οικογένειας, μέσα από μια μοναδική σέ πλήθος σύναξη οικογενειών. 

Περίπου 300 εθελοντές από διάφορες Μητροπόλεις, ενορίες και συλλόγους, συνεργάστηκαν για να προσφέρουν ένα εξαιρετικό πρόγραμμα με ποικίλες δράσεις σε 20 θεματικά περίπτερα που περιλάμβαναν πρωτότυπα ομαδικά παιχνίδια, αθλητικά αγωνίσματα, δημιουργικές δραστηριότητες, ζωγραφική, κατασκευές, δράσεις φιλαναγνωσίας, βιωματικά εργαστήρια, γευστικές απολαύσεις καθώς και ανοιχτή συζήτηση για την αγωγή των παιδιών σήμερα. 

Παράλληλα στην κεντρική σκηνή εξελισσόταν ένα εξαιρετικό μουσικοχορευτικό πρόγραμμα: Παραδοσιακά «χοροτράγουδα» από την ενορία Αγ. Μυροφόρων Πανοράματος Παλλήνης, χορωδία παραδοσιακών οργάνων από την ενορία Μεταμορφώσεως Σωτήρος Βριλησσίων, ζωντανή μουσική από το ορχηστρικό σύνολο του μουσικοσυνθέτη Βασίλη Χατζηνικολάου και, τέλος, μια εντυπωσιακή χορωδία με 130 παιδιά στην οποία συμμετείχαν οι παιδικές χορωδίες από τις ενορίες Αγίας Βαρβάρας Αργυρουπόλεως και Μεταμορφώσεως Σωτήρος, Μεταμορφώσεως Αττικής, τα «Χελιδόνια Χριστού» και τα Εκπαιδευτήρια  «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» - χορωδία Γυμνασίου Αμαρουσίου.