Ἡ Ἁγία Λυγερή ἡ Νεομάρτυς ἡ Χιοπολίτις

 

Ἡ Ἁγία νεομάρτυς Λυγερή ἡ Χιοπολίτις γεννήθηκε στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος στό χωριό Ἀνάβατος τῆς Χίου. 

Ἀνατράφηκε μέ τά νάματα τῆς ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως, ἐνῶ διακρινόταν γιά τό ψυχοσωματικό της κάλλος, γεγονός πού προκάλεσε τήν ἐρωτική ἓλξη τοῦ Τούρκου τυράννου. 

Παρά τις ὑποσχέσεις καίτίς πιέσεις του γιά πλούτη καί τιμές, ἡ πάνσεμνος Λυγερή ἒμεινε σταθερή στήν πίστη της καί ἀρνήθηκε τόν γάμο μέ τόν ἀλλόπιστο Ἀγαρηνό. 

Στίς 6 Σεπτεμβρίου 1822, ἡμέρα ἑορτασμοῦ στόν Ἀνάβατο Χίου τοῦ ἐν Χώναις θαύματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, κατέφθασαν στό χωριό οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Τούρκου τυράννου. 

Τότε μέσα στήν προκληθεῖσα ἀναστάτωση ἃρπαξαν βίαια καί παρά τήν ἀρνησή της τήν πάνσεμνο Λυγερή γιά νά τήν ὁδηγήσουν σ’αὐτόν. 

Στή διαδρομή ἡ Λυγερή ἀγκάλιασε μέ ὃλη της τή δύναμη ἓνα δένδρο, διακηρύσσοντας μέ παρρησία ὃτι δέν πρόκειται νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό. 

Η εξομολόγηση ενός “αναμάρτητου” (Διδακτικό κείμενο)

  

Πρωτ. Γεωργίου

~ Ο κύριος που μπήκε στο εξομολογητάρι περίμενε στην αναμονή αρκετή ώρα. Τον είχε δει ο ιερέας μαζί με τους άλλους, όταν ξεκίνησε την εξομολόγηση. 

Ήταν αρκετά ευπαρουσίαστος και πολύ ευγενικός. Σταυροκοπήθηκε, φίλησε το χέρι του ιερέα, κάθισε στη θέση του εξομολογουμένου.

«Πρώτη φορά εξομολογείσθε;» ρώτησε ο ιερέας.

«Δεν σας έχω ξαναδεί».

«Όχι, πάτερ. Εξομολογούμαι κατά καιρούς, αλλά δεν έχω σταθερό εξομολόγο. Όταν πλησιάζουν οι μεγάλες γιορτές, μπαίνω σε κάποιο ναό και όταν βρω πνευματικό εξομολογούμαι. Δεν θέλω να κοινωνώ χωρίς εξομολόγηση».

«Κάνετε πολύ σωστά. Κι αυτό δείχνει ότι μάλλον έχετε συναίσθηση των μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Η ιερά εξομολόγηση – το γνωρίζετε – είναι από τα υποχρεωτικά λεγόμενα μυστήρια, μαζί με το βάπτισμα, το χρίσμα και τη θεία κοινωνία, γιατί δυστυχώς μετά το βάπτισμά μας αμαρτάνουμε. Οπότε ο Κύριος μάς το πρόσφερε ως τη μεγαλύτερη δωρεά: να μπορούμε και πάλι να καθαρίζουμε την ψυχή μας και να ξαναζούμε τη χάρη της αναγέννησής μας, όπως τότε που βγήκαμε από την αγία κολυμβήθρα. Αρκεί βεβαίως και η εξομολόγηση να γίνεται με τον σωστό τρόπο».

«Ποιος είναι ο σωστός τρόπος, πάτερ;» είπε ο μεσήλικας.

«Αυτό που δηλώνει και το όνομα του μυστηρίου. Λέμε μυστήριο μετανοίας. Συνεπώς πρέπει κανείς να είναι σε αυτήν την ατμόσφαιρα της επίγνωσης των αμαρτιών του και της πίστης στην αγάπη του Θεού, ώστε να προσέλθει σωστά. Χωρίς τη μετάνοια και την απόφαση για αλλαγή της ζωής του, ώστε να βαδίζει πια όσο γίνεται πάνω στις εντολές του Χριστού μας, η εξομολόγηση καταντά μάλλον ένας τύπος που δεν ξέρω κατά πόσο προσφέρει στον άνθρωπο τη χάρη του Θεού».

«Ναι, πάτερ», έδειχνε να συμφωνεί ο κύριος.

«Θέλω όμως και κάτι ακόμη να σας πω», είπε ο ιερέας,

«Πριν ξεκινήσετε να εξομολογείσθε. Είπατε ότι δεν έχετε σταθερό πνευματικό. Αυτό πρέπει να σας προβληματίσει λίγο. Χωρίς να είναι θέμα δογματικό, όπως λέμε, για την πίστη μας, δηλαδή ότι χωρίς αυτό δεν είμαστε πιστοί και δεν ζούμε τη σωτηρία μας – εκτός κι αν κανείς δεν έχει σταθερό τόπο που ζει – όμως έχει διαπιστωθεί ότι η αναφορά σε ένα μόνο πνευματικό βοηθάει στην πνευματική μας πορεία, για τον λόγο ότι επέρχεται γνωριμία πραγματική, ψυχική, μεταξύ του εξομολόγου και του εξομολογουμένου, κι επομένως μπορεί ο πνευματικός και να μας καταλάβει καλύτερα και να μας δώσει τις πιο καλές ίσως συμβουλές για τη σχέση μας με τον Θεό. 

«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

  

Μια πικρή αλήθεια είναι
ότι η σχέση μας με τον Θεό
είναι γεμάτη προσδοκίες...
Ταυτίζουμε την ατμόσφαιρα
γύρω από την σχέση αυτή
όχι μόνο με την απουσία δυσκολιών
αλλά και με συγκεκριμένες εκβάσεις
(σύμφωνα με το θέλημα μας πάντα)
σε θέματα που μας απασχολούν.
Και μάντεψε όταν δεν έλθουν
όπως τα έχουμε σχεδιάσει
ποιος θα είναι υπεύθυνος και
ποιος θα ‘’πληρώσει τη νύφη’’ ;
Ο Θεός φυσικά!
Και να σου τα παράπονα μετά,
να σου οι απογοητεύσεις και τα πείσματα....
Κάποιοι μάλιστα γυρίζουν
στροφή 180 μοίρες και
κόβουν κάθε σχέση με εκκλησία και Θεό
(όχι πως πριν είχαν κάποια
αληθινή χριστιανική βιωτή)
νοιώθοντας "εξαπατημένοι"...
Ενώ ο Ίδιος μας το διαβεβαίωσε:
«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε·
αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».
Δυστυχώς δεν αντιλαμβανόμαστε ότι
όταν γυρίζουμε την πλάτη στο Φως
η δική μας πορεία της ζωής
είναι που σκοτεινιάζει...
Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι πανάκριβη
γιατί το τίμημά της είναι ο εγωισμός μας.
Για να εμπιστευθούμε πραγματικά τον Θεό όμως
πρέπει κάποια στιγμή να αποδεχθούμε
ότι δεν χρειάζεται
να καταλαβαίνουμε τα πάντα
μήτε να ελέγχουμε τα πάντα.

Περνάς έξω από κάποιον Ιερό Ναό;

  

Κάνε μια στάση, έστω για πέντε λεπτά.
Δεν χάθηκε ο κόσμος για πέντε λεπτά.
Μπες μέσα στον οίκο του Θεού.
Άναψε το κεράκι σου, ασπάσου τις ιερές εικόνες, στάσου για λίγο προσευχητικά.
Να το κάνεις αυτό.
Μην περνάς απ’έξω βιαστικά, λες και δεν έχεις χρόνο.
Είναι δυνατόν να μην έχεις πέντε λεπτά;
Είναι δυνατόν να μην μπορείς να αφιερώσεις στον Πατέρα σου πέντε λεπτάκια;
Τρέχουμε όλη μέρα για χίλια δυο πράγματα.
Χρόνο έχουμε για εκείνα.
Για τον Θεό δεν έχουμε;
Για τον Σωτήρα μας δεν μπορούμε να θυσιάσουμε μερικά λεπτά από την ζωή μας;
Μέσα στον οίκο Του, εκεί που τελούνται τα Άγια Μυστήρια, εκεί όπου η Χάρις του Παρακλήτου είναι άφθονη, εκεί στάσου και ευχαρίστησε τον Δημιουργό σου, εκεί στάσου και ζήτησε το έλεος Του, εκεί στάσου και πες τα αιτήματά σου.
Περνάς απ’ έξω και δεν έχεις χρόνο;

Ὁ Προφήτης Ζαχαρίας

 

 

Ὁ Ζαχαρίας, πατέρας τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστή, ἔζησε στὰ χρόνια του Ἡρῴδη, βασιλιὰ τῆς Ἰουδαίας. Κατὰ τὴ γνώμη τοῦ Χρυσοστόμου, καθὼς καὶ ἄλλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ζαχαρίας δὲν ἦταν ἁπλὸς ἱερέας, ἀλλὰ ἀρχιερέας ποὺ ἔμπαινε στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.

 Σύζυγο εἶχε τὴν Ἐλισάβετ καὶ δεν  εἶχαν παιδί. Κάποια μέρα λοιπόν, τὴν ὥρα τοῦ θυμιάματος μέσα στὸ θυσιαστήριο, εἶδε ἄγγελο Κυρίου ποὺ τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι θὰ ἀποκτοῦσε γιὸ καὶ θὰ ὀνομαζόταν Ἰωάννης. Ὁ Ζαχαρίας σκίρτησε ἀπὸ χαρά, ἀλλὰ δυσπίστησε. Ἡ γυναῖκα του ἦταν στεῖρα καὶ γριά, πῶς θὰ γινόταν αὐτὸ ποῦ ἄκουγε; Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε ὅτι θὰ μείνει κωφάλαλος μέχρι νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ.

Πράγματι, ἡ Ἐλισάβετ συνέλαβε καὶ ἔκανε γιό. Ὅταν θέλησαν νὰ δώσουν ὄνομα στὸ παιδί, ὁ Ζαχαρίας ἔγραψε πάνω σὲ πινακίδιο τὸ ὄνομα Ἰωάννης. Ἀμέσως δὲ λύθηκε ἡ γλῶσσα του καὶ ὅλοι μαζὶ δόξασαν τὸ Θεό.

 
Βέβαια, ἡ χάρη αὐτὴ ἔγινε ἀπὸ τὸ Θεὸ στὸν Ζαχαρία, διότι ἦταν «δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενος ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασι τοῦ Κυρίου ἄμεμπτος». Ἦταν, δηλαδή, δίκαιος μπροστὰ στὸν Θεὸ καὶ ζοῦσε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου, ἄμεμπτος ἀπὸ κάθε σοβαρὴ ἐνοχή.

Ὅπου βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος, ἐκεῖ ὀφείλει νὰ φτάνει καὶ μία χαραμάδα ἀπὸ τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ.

  

Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ βλέπει τὸν σύγχρονο κόσμο μόνο μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς καχυποψίας.
Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι πρωτίστως χαρὰ.
«Ἰδοὺ γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην».
Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν γεννήθηκε γιὰ νὰ δημιουργεῖ σκυθρωποὺς ἀνθρώπους ποὺ κοιτοῦν παντοῦ κινδύνους. Γεννήθηκε ἀπὸ ἕναν ἄδειο Τάφο.
Ἀπὸ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη».
Ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ νίκησε τὸ σκοτάδι.
Καὶ ἂν σήμερα ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ζοῦν ἕνα μέρος τῆς καθημερινότητάς τους μπροστὰ σὲ μία ὀθόνη, γιατί νὰ ἀπουσιάζει ἐκεῖ ἡ φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου;
Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε χρησιμοποιοῦσε τὰ μέσα τῆς κάθε ἐποχῆς. Τὸ χειρόγραφο. Τὴν τυπογραφία. Τὸ βιβλίο. Τὸ ραδιόφωνο. Τὴν τηλεόραση. Σήμερα χρησιμοποιεῖ καὶ τὸ διαδίκτυο.
Τὸ μέσο δὲν εἶναι ἀπὸ μόνο του οὔτε ἅγιο οὔτε ἁμαρτωλό.
Ὁ τρόπος ποὺ τὸ χρησιμοποιεῖς τὸ ἁγιάζει ἢ τὸ διαστρέφει.

Ο παλιός φούρναρης.

  

Σε ένα μικρό χωριό υπήρχε ένας ηλικιωμένος φούρναρης.
Κάθε πρωί, πριν ακόμη ξημερώσει, άνοιγε τον φούρνο του.

Μια μέρα ένας νεαρός τον ρώτησε:

«Παππού, γιατί ξυπνάς τόσο νωρίς; Ποιος θα έρθει τέτοια ώρα να αγοράσει ψωμί;»

Ο γέροντας χαμογέλασε.

«Δεν ξέρω.»

«Τότε γιατί ανοίγεις;»

«Γιατί μπορεί κάποιος να με χρειαστεί.»

Ο νεαρός γέλασε.

«Κι αν δεν έρθει κανείς;»

Ο φούρναρης έβγαλε από τον φούρνο ένα καρβέλι.

«Τότε θα μείνει ψωμί.»

«Και αν περισσέψει;»

«Θα το δώσω σε κάποιον που πεινάει.»

«Κι αν κανείς δεν το πάρει;»

Ο γέροντας τον κοίταξε.

«Τότε τουλάχιστον δεν έκλεισα την πόρτα μου επειδή φοβήθηκα ότι δεν θα χτυπήσει κανείς.»

Ο νεαρός έφυγε χωρίς να απαντήσει.

Πέρασαν χρόνια.

Ολοκληρώθηκε το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Σ.Ε. Νεότητος

 

 

Κατόπιν της από 4ης Ιουνίου 2026 Συνοδικής Αποφάσεως, η Συνοδική Επιτροπή επί της Χριστιανικής Αγωγής και της Νεότητος πραγματοποίησε  στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, από την Τρίτη 1 έως την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026, το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, με θέμα: «Κατήχησις και Παιδαγωγική: από την μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία». 

Την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου τελέσθηκε η ακολουθία του Αγιασμού από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου κ. Μακάριο, Πρόεδρο της Συνοδικής Επιτροπής επί της Χριστιανικής Αγωγής και της Νεότητος. Παρέστησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων και περισσότεροι από 140 σύνεδροι, προερχόμενοι από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και 60 Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μετά την τέλεση του Αγιασμού, ο Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής, Αρχιμανδρίτης Πολύκαρπος Μπόγρης, καλωσόρισε τους Συνέδρους κάνοντας αναφορά στην προσπάθεια της Εκκλησίας της Ελλάδος για την συνεχή επιμόρφωση των στελεχών της Νεότητος, καθώς διακονούν ως άλλο ιερό θυσιαστήριο την κατήχηση, η οποία καλείται όχι απλώς να μεταδώσει γνώση, αλλά να δημιουργήσει μετοχή και εμπειρία στη ζωή του Χριστού. 

Ακολούθως, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, Πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής επί της Χριστιανικής Αγωγής και της Νεότητος, αφού μετέφερε τις ευχές του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, ευχαρίστησε από καρδιάς τους συνέδρους για τη συμμετοχή και τη συμβολή τους στο νεανικό έργο της Εκκλησίας, τόσο μέσα από τις πρωτοβουλίες της Συνοδικής Επιτροπής, όσο και στις κατά τόπους Ιερές Μητροπόλεις. Αναφέρθηκε με ιδιαίτερη εκτίμηση στην ενεργό και κοπιώδη διακονία τους, χαρακτηρίζοντάς τους φίλους, αδελφούς και συνεργάτες «στα καλά και ωφέλιμα έργα τοις ανθρώποις». Τονίζοντας ιδιαίτερα τον αμφίδρομο χαρακτήρα του Συνεδρίου, είπε προς τους συμμετέχοντες: «Έρχεστε για να μάθετε, να διδαχθείτε, να εξειδικευθείτε. Έρχεστε όμως και για να μας διδάξετε, καταθέτοντας τις απόψεις σας και τη γνώση που έχετε αποκτήσει από τη συνεχή ενασχόλησή σας με το έργο της Νεότητας». 

Αναφερόμενος ειδικότερα στο θέμα του φετινού Συνεδρίου, «Κατήχησις και Παιδαγωγική: από τη μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία», ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι η κεντρική εισήγηση θα θέσει τις βασικές αρχές του θέματος, οι οποίες θα διευρυνθούν μέσα από τις τοποθετήσεις και την ενεργό συμμετοχή των συνέδρων. Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε και στα βιωματικά εργαστήρια, μέσα από τα οποία προσεγγίζονται στην πράξη επιμέρους πεδία, όπως η δημιουργική έκφραση και η αισθητική αγωγή, οι καλλιτεχνικές κατασκευές, η μουσική, το βιβλίο, το τραγούδι, το παιχνίδι και η χρήση των σύγχρονων τεχνολογιών. Συνοψίζοντας δε το πνεύμα μέσα στο οποίο καλείται να αναπτυχθεί η κατηχητική και παιδαγωγική διακονία, παρέπεμψε στους βιβλικούς λόγους, «οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα» και «πίστις ἄνευ ἔργων νεκρά ἐστιν», αναδεικνύοντας τη σύνδεση της πίστεως και της διδασκαλίας με την πράξη και το προσωπικό βίωμα. 

Όταν ο Θεός δεν ευλογεί την αδικία, αλλά την μεταβάλλει σε δρόμο αγιασμού.

 

 

του Αρχιμ. Μακαριου Τσιμέρη

---

Σήμερα, κατά την εορτή της Ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως, η Εκκλησία μάς προσκαλεί να σταθούμε με ευλάβεια μπροστά στη μορφή ενός Αγίου, του οποίου η ζωή αποτελεί ζωντανή μαρτυρία όχι μόνο της πίστεως, αλλά και της υπομονής μέσα στην αδικία.

Ο Άγιος Νεκτάριος δεν έγινε Άγιος επειδή έζησε μια ζωή απαλλαγμένη από δοκιμασίες. Έγινε φανερός ως άνθρωπος του Θεού ακριβώς μέσα στις δοκιμασίες.

Δεν βαδίστηκε ο δρόμος του με ανθρώπινες δικαιώσεις, τιμές και αναγνώριση. Αντιθέτως, πολλές φορές χρειάστηκε να περπατήσει μέσα στη σιωπή, στη συκοφαντία, στην εγκατάλειψη και στην ανθρώπινη αδικία.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βαθύτερα μηνύματα της ζωής του.

Ο Θεός δεν θέλει την αδικία. Δεν ευλογεί τη συκοφαντία, την εμπάθεια, την κακία, την κατάκριση και την αδικία του ενός ανθρώπου προς τον άλλον. Ο Θεός δεν γίνεται συνεργός της ανθρώπινης κακίας.

Όμως ο Θεός έχει τη δύναμη να κάνει ακόμη και αυτό που ο άνθρωπος προκαλεί ως πληγή, αφορμή σωτηρίας για εκείνον που εμπιστεύεται τη ζωή του στα χέρια Του.

Η αδικία δεν γίνεται καλή επειδή την υπέστη ένας Άγιος. Καλό γίνεται το πνεύμα με το οποίο ο Άγιος αντιμετώπισε την αδικία. Και αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η αδικία που σηκώνεται εναντίον του ανθρώπου

Η ζωή του Αγίου Νεκταρίου είναι μια συγκλονιστική απάντηση στο ερώτημα που τόσο συχνά γεννιέται μέσα στην ανθρώπινη καρδιά: «Γιατί, Θεέ μου, επιτρέπεις να με αδικούν;»

Πόσες φορές δεν το έχουμε ψιθυρίσει κι εμείς; Μας αδίκησαν άνθρωποι που εμπιστευθήκαμε. Μας παρεξήγησαν άνθρωποι που γνωρίζουν την καρδιά μας. Ειπώθηκαν λόγια για εμάς που δεν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια. Χάσαμε ευκαιρίες επειδή κάποιος άλλος μίλησε εναντίον μας. Κρίθηκε η πρόθεσή μας χωρίς να ερωτηθούμε. Καταδικαστήκαμε χωρίς να ακουστούμε. Και τότε η ψυχή πονά.

Γιατί η αδικία δεν είναι μόνο αυτό που χάνουμε εξωτερικά. Είναι και η πληγή που αφήνει μέσα μας η αίσθηση ότι κανείς δεν μας κατάλαβε.

Ο Άγιος Νεκτάριος γνώρισε αυτό το αίσθημα.

Γνώρισε τι σημαίνει να υπηρετείς την Εκκλησία και, αντί να ανταμείβεσαι, να συκοφαντείσαι. Να προσφέρεις και να παρεξηγείσαι. Να αγαπάς και να δέχεσαι ως απάντηση την καχυποψία. Να έχεις δικαίωμα να υπερασπιστείς τον εαυτό σου και, παρ' όλα αυτά, να επιλέγεις τη σιωπή και την εμπιστοσύνη στον Θεό.

Δεν σημαίνει ότι ο Άγιος δεν πονούσε. Ο Άγιος δεν είναι αναίσθητος άνθρωπος. Είναι άνθρωπος που μαθαίνει να παραδίδει ακόμη και τον πόνο του στον Θεό.

Δεν ευλογεί ο Θεός την αδικία.

Εδώ χρειάζεται να είμαστε θεολογικά προσεκτικοί.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Θεός «ήθελε» να αδικηθεί ο Άγιος Νεκτάριος. Δεν ήθελε ο Θεός τις συκοφαντίες, τις άδικες κατηγορίες και τις ανθρώπινες μικρότητες που τον πλήγωσαν.

Ο Θεός δεν χρειάζεται την αδικία για να δοξάσει έναν άνθρωπο. Ο Θεός όμως μπορεί να εισέλθει ακόμη και μέσα στην αδικία και να την νικήσει. Αυτό είναι το μυστήριο της θείας οικονομίας. Ο άνθρωπος μπορεί να πληγώσει. Ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει. Ο άνθρωπος μπορεί να συκοφαντήσει. Ο Θεός μπορεί να φανερώσει την αλήθεια. Ο άνθρωπος μπορεί να ταπεινώσει. Ο Θεός μπορεί να δοξάσει. Ο άνθρωπος μπορεί να κλείσει μια πόρτα. Ο Θεός μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί.

Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο παρήγορα μηνύματα που μας προσφέρει η ζωή του Αγίου Νεκταρίου. Η αδικία των ανθρώπων δεν έχει τον τελευταίο λόγο στη ζωή εκείνου που εμπιστεύεται τον Θεό.

Από τον διωγμό στην αγιότητα.

Η ιστορία του Αγίου Νεκταρίου μας κάνει να βλέπουμε διαφορετικά τις ανθρώπινες αποτυχίες, τις απορρίψεις και τις αδικίες. Εκεί όπου οι άνθρωποι έβλεπαν έναν άνθρωπο που μπορούσαν να παραμερίσουν, ο Θεός προετοίμαζε έναν Άγιο. Εκεί όπου υπήρχε η σιωπή, ο Θεός ετοίμαζε μια μαρτυρία. Εκεί όπου υπήρχε η συκοφαντία, ο Θεός ετοίμαζε την αποκάλυψη της αλήθειας.

Εκεί όπου υπήρχε η ανθρώπινη απόρριψη, ο Θεός οικοδομούσε έναν άνθρωπο που θα γινόταν παρηγοριά αναρίθμητων ανθρώπων.

Και τούτο είναι συγκλονιστικό:

Ὁ Προφήτης Μωϋσῆς

 

 

Ὁ Προφήτης καὶ Θεόπτης Μωϋσῆς, ὑπολογίζεται ὅτι γεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο τὸ 1569 π.Χ. Ὅταν ὁ Φαραὼ διέταξε νὰ σφάξουν τὰ νήπια τῶν Ἑβραίων ἡ μητέρα του τὸν ἔβαλε σ’ ἕνα κιβώτιο καὶ τὸν ἄφησε στὶς ὄχθες τοῦ Νείλου, τὸν βρῆκε ὅμως ἡ κόρη τοῦ Φαραώ, τὸν υἱοθέτησε καὶ τὸν μόρφωσε ἄριστα στὴν Αἰγυπτιακὴ σοφία.

Ὅταν ἦταν σαράντα χρονῶν σκότωσε κάποιον καὶ κατέφυγε στὴν γῆ Μαδιάμ, ὅπου ἔγινε βοσκός. Ἐκεῖ παντρεύτηκε καὶ ἀπέκτησε δυὸ γιούς.

Ὅταν βοσκοῦσε τὰ πρόβατα εἶδε ἕνα θαῦμα, τὴν καιόμενη ἀλλὰ μὴ φλεγόμενη βάτο καὶ ἄκουσε τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοῦ ζητοῦσε νὰ ἐλευθερώσει τοὺς Ἑβραίους ἀπὸ τὸν Φαραώ, πρᾶγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε.
Τελικὰ ὁ Μωυσῆς δὲν ἀξιώθηκε νὰ δεῖ τὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας παρὰ μόνο ἀπὸ μακριά, στὴν κορυφὴ τοῦ ὄρους Νεβῶ ὅπου πέθανε καὶ τάφηκε.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Γνόφον ἄϋλον, τεθεαμένος, νόμον ἔνθεον, πλαξὶν ἐδέξω, ὡς θεάμων μυστηρίων τοῦ Πνεύματος· καὶ καταπλήξας τὴν Αἴγυπτον θαύμασι, δημαγωγὸς Ἰσραὴλ ἐχρημάτισας. Μωσῆ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Καλημέρα!

  

 

Η αληθινή ευτυχία,

Εκεί που δεν πιστεύουμε ότι ο Θεός υπάρχει..

  

 
Η σχέση και η πίστη στον Χριστό δεν εξαντλείται στα Ιερά Μυστήρια. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές στα Μυστήρια μπορεί αν υποκριθούμε ή να στήσουμε έναν «καλό θρησκευτικό εαυτό». Από τα Ιερά Μυστήρια η σχέση ξεκινά και αναγεννάτε συνεχώς.

Από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στα απλά και στα καθημερινά φαίνεται και αποκαλύπτεται πόσο Χριστό έχεις μέσα σου. Εκεί βρίσκεται το απόσταγμα της πνευματικής ζωής.

Αναπαύεις τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου; Μήπως απομακρύνονται άνθρωποι από δίπλα σου λόγω της συμπεριφοράς σου;Χαίρονται να είναι μαζί σου ;Είσαι φάρος και πνευματική πηγή για τους ανθρώπους που σχετίζεσαι καθημερινά;Είναι η καθημερινή συμπεριφορά σου μια αγκαλιά και ένα λιμάνι για τον άλλον ή υψώνεις τείχη εγωϊσμού, κακίας και μίσους;

Με ποιον τρόπο διαφωνείς;Έχεις μάθει να ακούς και να δίνεις στον άλλον τον χώρο να είναι ο εαυτός του;Μήπως ενοχοποιείς και πιέζεις τους άλλους ;Όταν μια κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει, ειρηνεύεις τα πράγματα ή ρίχνεις λάδι στη φωτιά;Μήπως «σκοτώνεις» ανθρώπους με τα λόγια σου;

Διαβάζεις για χαρά στα συναξάρια και το κουβεντιάζεις σε πνευματικούς καφέδες με παρέες. Εσύ έχεις χαρά;

Μήπως γίνεσαι μίζερος και παραπονιάρης και σου φταίνε τα πάντα;Μήπως βγάζεις τις νηστείες και πηγαίνεις για εκκλησιασμό ή εξομολόγηση αλλά μένεις τελικά ο ίδιος διότι δεν δίνεις χώρο και χρόνο στον Χριστό να ενεργήσει;Από συγχώρηση πώς πας; Μήπως το διαβάζεις σε πνευματικά βιβλία και το λες σε πνευματικές συζητήσεις αλλά δεν το πράττεις ποτέ;

Έναρξη του 10ου Πανελληνίου Συνεδρίου Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος

 

 

Το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος φιλοξενεί αυτές τις ημέρες η Ιερά Μητρόπολή μας, στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, με γενικό θέμα «Κατήχησις και Παιδαγωγική: από τη μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία».

Οι εργασίες του Συνεδρίου άρχισαν το απόγευμα της Τρίτης, 1ης Σεπτεμβρίου 2026, με την ακολουθία του Αγιασμού, την οποία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Περιστερίου κ. Γρηγορίου, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερωνύμου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Η Ιερά Μητρόπολή μας υποδέχεται με ιδιαίτερη χαρά τους υπευθύνους Ιερείς Νεότητος και τα στελέχη νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι οποίοι συναντώνται στο Περιστέρι με κοινό σημείο αναφοράς την ποιμαντική μέριμνα της Εκκλησίας για τα παιδιά και τους νέους.

Στο επίκεντρο του φετινού Συνεδρίου βρίσκεται η σχέση της κατήχησης με την παιδαγωγική και ιδιαίτερα η μετάβαση από την απλή μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία της πίστεως και της εκκλησιαστικής ζωής.

Όταν η μνήμη γίνεται παρακαταθήκη

 

τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας Εἰρηναίου

---

Ἡ 3η Σεπτεμβρίου δὲν εἶναι γιὰ μένα μία ἁπλῆ ἡμερομηνία. Μέσα μου ξυπνοῦν ἐνθυμήσεις, νοσταλγία καὶ βαθιὰ εὐγνωμοσύνη γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ σημάδεψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ προσωπική μου πορεία.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὸν Ἅγιo Ἱερομάρτυρα Ἄνθιμο, Ἐπίσκοπο Νικομηδείας, καὶ ἡ μνήμη μου ἐπιστρέφει, σχεδὸν ἀσυναίσθητα, στὸν μακαριστὸ πρῶτο Γέροντά μου, τὸν ἀπὸ Ἀλεξανδρουπόλεως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κυρὸ Ἄνθιμο. Ἄλλοτε, τέτοια ἡμέρα, οἱ εὐχὲς γέμιζαν τὸ Ἐπισκοπεῖο.

Σήμερα ἡ εὐχὴ ἔγινε προσευχή, ἡ προσφώνηση μνημόνευση καὶ ἡ ἀνάμνηση πηγὴ εὐγνωμοσύνης. Εὔστοχα τὸ ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος: «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν»¹.

Ὑπάρχουν, πράγματι, ἄνθρωποι ποὺ δὲν μένουν ἁπλῶς στὴ μνήμη. Γίνονται μέτρο τῆς δικῆς μας πορείας.

Γυρίζοντας πίσω τὸν χρόνο, τὸν ξαναβλέπω στὴν Ἀλεξανδρούπολη, ὅπου ἀπὸ τὸ 1974 ἕως τὸ 2004 διήνυσε τριάντα χρόνια γόνιμης καὶ πολυσχιδοῦς ποιμαντικῆς διακονίας, καὶ ἔπειτα στὴ Θεσσαλονίκη, ἀπὸ τὸ 2004 ἕως τὸ 2023. Σαράντα ἐννέα χρόνια ἀρχιερωσύνης. Δύο ἐπισκοπικὲς ἕδρες, ἀλλὰ μία ἀμετάθετη ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση.

Ὁ Γέροντας δὲν ἔβλεπε τὸν Ἐπίσκοπο ὡς κάτοχο ἐξουσίας, ἀλλὰ ὡς φύλακα παρακαταθήκης, ὡς ἄνθρωπο ποὺ ὀφείλει νὰ προηγεῖται στὴν εὐθύνη, νὰ ὑπομένει στὶς δοκιμασίες καὶ νὰ ἔχει πάντοτε ζωντανὴ τὴ συνείδηση τῆς λογοδοσίας του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἡ διακονία ὅμως τῆς Ἐκκλησίας, δὲν σταματᾶ στὰ πρόσωπα, ἀλλὰ συνεχίζεται ἀδιάκοπα μέσα στὸν χρόνο. Σήμερα, στὶς δύο αὐτὲς Μητροπόλεις, τὴ διακονία συνεχίζουν οἱ ἄξιοι καὶ φωτισμένοι διάδοχοί του, οἱ Μητροπολῖτες Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος ὁ ἕτερος φάρος τῆς πορείας μου καὶ Θεσσαλονίκης Φιλόθεος.

Ὅσo ἀνατρέχω σὲ αὐτὴ τὴ μακρὰ πορεία, τόσο περισσότερο ἀναγνωρίζω τὰ χαρίσματα ποὺ σφράγισαν τὴν προσωπικότητα καὶ τὴ διακονία του. Εἶχε ὀξύτητα νοῦ, σπάνια μνήμη, εὐθυκρισία, τόλμη καὶ δύναμη λόγου. Τὸν διέκρινε στέρεη καὶ πολύπλευρη παιδεία, καρπός θεολογικῆς συγκρότησης καὶ ἄριστης φιλολογικῆς κατάρτισης.

Γνώριζε σὲ βάθος τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὴ γραμματεία καὶ τὴν ἱστορία καὶ διέθετε εὐρυμάθεια, γλωσσικὴ ἀκρίβεια καὶ σπάνια ρητορικὴ δεινότητα.

Ὑπῆρξε συγχρόνως ἄριστος κήρυκας, μὲ λόγο ζωντανό, εὔληπτο καὶ θεολογικὰ μεστό, ἱκανὸ νὰ διδάσκει, νὰ συγκινεῖ καὶ νὰ ἀφυπνίζει. Πίσω ἀπὸ κάθε λέξη του ὑπῆρχαν γνώση, ἐμπειρία καὶ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα. Αὐστηρὸς ὅταν τὸ ἀπαιτοῦσε ἡ εὐθύνη, χωρὶς νὰ χάνει τὴν πατρικὴ λεπτότητα καὶ ἀποφασιστικὸς χωρὶς νὰ παύει νὰ ἀκούει. Γνώριζε πότε νὰ μιλᾶ, πότε νὰ περιμένει, πότε νὰ ἐλέγχει καὶ πότε νὰ σκεπάζει.

Καθε που παω στο χωριο.