«Χριστομίμητη Πορεία»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Στο σημερινό Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί (Α΄ Κορ. θ΄ 2-12), ο Απόστολος Παύλος ξεκαθαρίζει κάποια λειτουργικά ζητήματα της Εκκλησίας, τα οποία παραμένουν ακόμη και σήμερα αμφιλεγόμενα για πολλούς πιστούς και μη.

Καταρχάς, να σημειώσουμε πως κάποιοι εκ των πιστών, και μάλιστα εκείνοι που βρίσκονταν σε ανώτερη θέση μέσα στην κοινότητα, εξέφραζαν έντονη αμφισβήτηση προς το πρόσωπό του.

Θεωρούσαν πως, επειδή δεν υπήρξε, όπως οι άλλοι Απόστολοι, αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας της επίγειας παρουσίας του Χριστού, υστερούσε και, κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να θεωρείται γνήσιος μαθητής Του.

Σε αυτή την αμφισβήτηση συνέβαλε και κάτι ακόμη, που θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτέλεσε την αφορμή για όλα όσα ακούμε σήμερα.

Το γεγονός ότι αρνούνταν να λάβει υλική αποζημίωση για όλη του τη διακονία. Προτιμούσε, παρά το γεγονός ότι το δικαιούταν, όπως ο ίδιος μας λέει, να εργάζεται, να κοπιάζει και να αυτοσυντηρείται, ώστε να μην επιβαρύνει οικονομικά την κοινότητα των πιστών.

Τον ακούμε, λοιπόν, να λέει πως οι άνθρωποι της Εκκλησίας, εκείνοι που κοπιάζουν, κηρύττουν και εργάζονται αποκλειστικά για τη διάδοση του Ευαγγελίου, πέρα από τη φιλανθρωπία που οφείλουν να επιτελούν, δικαιούνται να βιοπορίζονται από τα έσοδα της Εκκλησίας.

Ως παράδειγμα μας αναφέρει τους στρατιώτες που βρίσκονται στον πόλεμο και συντηρούνται από την πολιτεία, τους αμπελουργούς που δικαιούνται να γεύονται τους καρπούς του αμπελιού που καλλιεργούν και τους βοσκούς που καταναλώνουν το γάλα από τα ίδια τα ζώα που φροντίζουν.

Όλα αυτά είναι απολύτως φυσικά και δικαιολογημένα, ως καρπός της εργασίας και του κόπου τους.

Ο ίδιος, όμως, θέλει να δώσει το ορθό παράδειγμα της προσφοράς και της ελευθεριότητας της πίστεως στον Χριστό, απαλλαγμένος από κάθε υλική προσδοκία.

Γι’ αυτό εργάζεται, αυτοσυντηρείται και δεν επιβαρύνει την Εκκλησία. Και όχι μόνο δεν ζητά να λάβει, αλλά προσφέρει. Προσφέρει όχι μόνο σε υλικό επίπεδο, αλλά, πάνω απ’ όλα, σε πνευματικό.

Λόγοι Αγίων.

 

«Και η Παναγιά μαζί σου»....

 

 

Αυτό να λες…

σε άνθρωπο που πονά....

μην του λες «κάνε υπομονή»....

Δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει....

Σε άνθρωπο που σου εκφράζει παράπονο....

μην του λες «μην γκρινιάζεις».....

Ανοίγουμε το στόμα μας και κάνουμε κακό παρά καλό.....

Σε άνθρωπο που έχει κουραστεί....

μην του λες «σε καταλαβαίνω».....

Ὁ Ἅγιος Μύρων ὁ Μάρτυρας

 

Ὁ Ἅγιος Μύρων μαρτύρησε ὅταν αὐτοκράτωρ ἦταν ὁ Δέκιος, τὸ 250 μ.Χ. Καταγόμενος ἀπὸ πλούσια οἰκογένεια, θὰ μποροῦσε νὰ ζήσει ἄνετα, μὲ ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ ποὺ θὰ ἐπιθυμοῦσε. 

Ὅμως ἡ μεγάλη του ἀγάπη πρὸς τὸ Χριστό, ἔκανε τὸ Μύρωνα νὰ χειροτονηθεῖ ἱερέας. 

Ἀφιερώθηκε, λοιπόν, ὁλοκληρωτικὰ στὸ ποιμαντικό του καθῆκον καὶ δίδασκε, νουθετοῦσε καὶ βοηθοῦσε τὸ κάθε ἕνα μέλος τοῦ ποιμνίου του. Μεριμνοῦσε καθημερινὰ γιὰ τοὺς φτωχούς, τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά.

Κάποτε, ὁ ἔπαρχος Ἀχαΐας Ἀντίπατρος πῆγε στὸν τόπο ὅπου λειτουργοῦσε ὁ Μύρων καὶ συνέλαβε πολλοὺς χριστιανούς. Γιὰ νὰ ἐκβιάσει λοιπὸν τὸν Μύρωνα νὰ ἀλλαξοπιστήσει, ἔφερε μπροστὰ του τὸ ποίμνιό του καὶ τοῦ εἶπε ὅτι, ἂν αὐτὸς ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό, θὰ τοὺς ἀφήσει ὅλους ἐλεύθερους. 

Ὁ Μύρων μειδίασε καὶ ἀπάντησε: «Ἂν ἦταν γιὰ τὴ σωτηρία τῶν πνευματικῶν μου παιδιῶν, πρόθυμα θὰ ἔδινα τὴν ζωή μου. Τώρα ὅμως δὲν πρόκειται γι’ αὐτό. Ἃς δώσουν λοιπὸν οἱ ἴδιοι ἀπάντηση».
Τότε ὅλοι μαζὶ φώναξαν: «Ὄχι. Μιὰ ἀνθρώπινη ψυχὴ εἶναι ἀσύγκριτα πολυτιμότερη ἀπὸ μύρια σώματα καὶ ἀπὸ τὸν κόσμο ὅλο. 

Καλημέρα!

  

 

«Εμείς που μείναμε
θα τρώμε το πρωί
μια φέτα από του ήλιου το καρβέλι,

Η Θεοτόκος και η σωτήρια του ανθρωπίνου γένους

 

 

του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας

---

Όλος ο Ορθόδοξος κόσμος πανηγυρίζει την Κοίμηση της Θεοτόκου Μαρίας, της Μητέρας του Θεανθρώπου Κυρίου.

Ο ουρανός αγάλλεται και η γη χαίρει για το γεγονός αυτό.

Δεν θρηνεί ο κόσμος, όπως συμβαίνει σε κάθε θάνατο, αλλά νοιώθει χαρά, διότι η Παναγία μας, ως Μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός, πορεύεται δίπλα στον θρόνο του Υιού της, για να υπάρχη εκεί συνεχώς, όσο υφίσταται αυτός ο κόσμος, ως πρέσβειρα των ανθρώπων.

Η Θεοτόκος Μαρία κατανοείται όχι ως απλή κοπέλα της Ναζαρέτ, αλλά ως η Αειπάρθενος Κόρη, η οποία έτεκε, σύμφωνα με τον Άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας, «ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού, τον εκ Θεού Πατρός δηλονότι Λόγον ενανθρωπήσαντα και σεσαρκωμένον».

Ο Νεστόριος και άλλοι αιρετικοί επειδή μελετούσαν την Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία δεν κατενόησαν πως συνέβη η ένωση δύο φύσεων, της Θείας και της ανθρώπινης, στο Πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου.

Η Εκκλησία με την Δ´ Οικουμενική Σύνοδο κατετρόπωσε την διδασκαλία αυτών των αιρετικών, κηρύσσοντας την «ατρέπτως, ασυγχύτως, αδιαιρέτως και αχωρίστως» ένωση των δύο φύσεων στο ένα Πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, «ώστε είναι τον αυτόν Θεόν ομού και άνθρωπον, και ενός τα πάντα τα θεοπρεπή και προσέτι τα ανθρώπινα».

Κηρύσσουμε, λοιπόν, την σωτηριώδη για το ανθρώπινο γένος αλήθεια ότι η Παναγία μας έτεκε τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο και ανεκηρύχθη Θεοτόκος.

Η Παναγία μας είναι Θεοτόκος με διπλή έννοια.

Αφ’ ενός μεν διότι «έτεκεν Θεόν σεσαρκωμένον», αφ’ ετέρου δε διότι η ανθρώπινη φύση, η οποία ενώθηκε με την Θεία φύση στο Πρόσωπο του Υιού της Ιησού Χριστού, εθεώθη εντός της παναγίας Γαστρός της.

Με αυτόν τον τρόπο τα μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημπορούν να ζούν εν κοινωνία μετά του Θεανθρώπου Κυρίου και να θεώνωνται κατά Χάριν.

Χαίρει το ανθρώπινο γένος για την Θεοτόκο Μαρία, διότι Αυτή είναι η αιτία της αλλαγής της πορείας της ανθρωπίνης ιστορίας.

Με την Θεοτόκο Μαρία συντελείται το γεγονός της Θείας Οικονομίας και με την έλευση του Θεανθρώπου Κυρίου στην γη η ανθρώπινη Ιστορία λαμβάνει νέα πορεία προς την αιωνιότητα.

Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. Είπε ότι είναι η Αλήθεια.

  

«Σήμερα ο καθένας κάθεται και κατασκευάζει μία θρησκεία δική του. Παίρνει λίγο από τον Χριστιανισμό, λίγο από τη φιλοσοφία, λίγο από τις ανατολικές θρησκείες, προσθέτει και ό,τι του υπαγορεύει ο λογισμός του και ύστερα λέει με βεβαιότητα: «Εγώ έτσι πιστεύω». 

Μα, βρε παιδί μου, η πίστη δεν είναι φαγητό, για να βάζει ο καθένας μέσα όποιο υλικό του αρέσει. Ούτε ο Χριστός είναι μία αόριστη ιδέα, την οποία μπορεί ο καθένας να προσαρμόζει στις επιθυμίες και στις αντιλήψεις του. «Για μένα, λέει, ο Χριστός ήταν ένας καλός άνθρωπος, ένας κοινωνικός επαναστάτης, ένας σοφός δάσκαλος». Άλλος λέει: «Ήταν ένας από τους πολλούς φωτισμένους της ανθρωπότητας». Αυτά δεν είναι πίστη. Είναι ανθρώπινες κατασκευές, γεννημένες συνήθως από την άγνοια και την υπερηφάνεια. 

Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. Είπε ότι είναι η Αλήθεια. Δεν άφησε τον καθένα να Τον ερμηνεύει σύμφωνα με τα πάθη, τις ιδεολογίες και τις προσωπικές του προτιμήσεις. Ίδρυσε την Εκκλησία, έστειλε τους Αποστόλους, παρέδωσε το Ευαγγέλιο και τα Μυστήρια. Όποιος λοιπόν απορρίπτει την Εκκλησία, αλλά κρατά έναν Χριστό που έφτιαξε μόνος του, δεν ακολουθεί τον Χριστό. Ακολουθεί τον εαυτό του και ονομάζει πίστη την προσωπική του αυθαιρεσία.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος να μην εκκλησιάζεται, να μην εξομολογείται, να μη γνωρίζει ούτε τα στοιχειώδη της πίστεως, να μην έχει ανοίξει ποτέ ολόκληρο το Ευαγγέλιο και ύστερα να αποφαίνεται με αυθεντία για τον Χριστό, την Εκκλησία, τη Θεία Κοινωνία, τον Παράδεισο και την κόλαση. Σε όλα τα άλλα οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι χρειάζονται γνώσεις, σπουδές και πείρα. Για να μιλήσει κάποιος για την ιατρική, πρέπει να έχει σπουδάσει. Για να χτίσει ένα σπίτι, πρέπει να γνωρίζει την τέχνη. 

Μόνο για τον Θεό νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να γνωρίζουν τίποτε. Επειδή άκουσαν μία συζήτηση, παρακολούθησαν μία εκπομπή ή διάβασαν δυο αράδες στο διαδίκτυο, φαντάζονται ότι έγιναν θεολόγοι. Και το χειρότερο είναι ότι δεν ρωτούν για να μάθουν, αλλά μιλούν για να επιβάλουν την άγνοιά τους. Η πραγματική κατήχηση όμως δεν είναι μία ξερή διανοητική ενημέρωση ούτε μία σειρά θρησκευτικών μαθημάτων. Προϋποθέτει συμμετοχή στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, μετάνοια, προσευχή, εξομολόγηση και ταπεινή μαθητεία. 

Η πίστη δεν μαθαίνεται μόνο με τον νου. Βιώνεται μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Αν ο άνθρωπος δεν αγωνιστεί να καθαρίσει την καρδιά του, ακόμη και πολλά βιβλία να διαβάσει, θα τα ερμηνεύσει όλα σύμφωνα με τον λογισμό του. Μπορεί τότε να χρησιμοποιήσει ακόμη και το Ευαγγέλιο, όχι για να διορθώσει τον εαυτό του, αλλά για να δικαιολογήσει τις πλάνες και τα πάθη του.

Έρχεται κατόπιν ο άλλος και λέει: «Πιστεύω στη μετενσάρκωση, αλλά θέλω να κοινωνήσω». Τι να του πεις; Η Εκκλησία ομολογεί ανάσταση νεκρών και αιώνια ζωή, ενώ εκείνος πιστεύει ότι η ψυχή μεταβαίνει διαδοχικά από το ένα σώμα στο άλλο. Απορρίπτει δηλαδή τη διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά συγχρόνως απαιτεί να προσέλθει στο Άγιο Ποτήριο. Άλλος λέει: «Δεν δέχομαι την εξομολόγηση, δεν πιστεύω στους Αγίους, δεν τιμώ την Παναγία, δεν συμφωνώ με τις νηστείες, αλλά θέλω να κοινωνώ, επειδή είμαι καλός άνθρωπος». 

Μετά τον Δεκαπενταύγουστο…

  

Και τώρα που πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος…

Τώρα που σώπασαν οι καμπάνες, που τα πανηγύρια τελείωσαν και οι 

δρόμοι γύρισαν στην καθημερινότητά τους, μένει μια παράξενη σιωπή.

Μα η Παναγία δεν έφυγε.

Έμεινε εκεί.

Στην εικόνα που θα συνεχίσουμε να προσκυνούμε.

Στο κερί που θα ανάψουμε μια δύσκολη μέρα.

Στο «Παναγία μου» που θα πούμε όταν δεν θα μπορούμε

 πια να κρατήσουμε τα δάκρυα.

Γιατί ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο μήνυμα της μεγάλης γιορτής:

Δεν μας ζητά να μείνουμε στον Δεκαπενταύγουστο.

Μας ζητά να πάρουμε την Παναγία μαζί μας.

Να την πάρουμε στο σπίτι μας.

Παναγία, η μάνα των Αγιορειτών

  

~ Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί.
Ήταν ένας Καυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε πλευρό τη νύχτα έψελνε το «Άξιον εστί».
Ήταν ένας Γρηγοριάτης ηγούμενος πού ΄χε «φάει» την εικόνα Της από τους πολλούς ασπασμούς.
Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παρακαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει, να γράψει, να εκδώσει, ό,τι υπήρχε για την Παναγία.
Ήταν ένας μακαρίτης Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη προς την Πορταΐτισσα.
Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Έχομεν βεβαίας τας ελπίδας εις την Γλυκοφιλούσαν»
Παναγία• η μάνα των Αγιορειτών.

Η Παναγία. Πάνω απ’ όλες τις Αγίες. Μητέρα Θεού και ανθρώπων. Η καλύτερη παραμυθία. Η πιο σίγουρη πρέσβειρα των πιστών. Η πιο ταπεινή, η πιο καλή, η πιο σεμνή, η πιο υπάκουη, η πιο υπομονετική, η σιωπηλή, η γενναία, η πρώτη, η βασίλισσα, η Κυρία, η Έφορος, η Οικονόμισσα, η φωτοφόρος νεφέλη και μανναδόχος στάμνα.
Χαρά να την αντικρύσεις. Ευχαρίστηση να την επικαλείσαι. Ευλογία να σ’ επισκέπτεται. Ελπίδα βέβαιη να την παρακαλάς. Βοήθεια μεγάλη η σκέπη της.

Πού να βρεις τα ωραία λόγια να την εγκωμιάσεις; Πόσο φτωχή είναι η γλώσσα για τα μεγάλα ονόματα; Πόσο έχει φθαρεί η γλώσσα από την κατάχρηση. Έτσι σιωπάς και τα λες όλα. Όπως σιωπηλή ακολουθούσε παντού τον αγαπητό Υιό Της. Μέχρι Σταυρού.
Αθωνίτισσα Θεοτόκε, το ακοίμητο κανδήλι, το αγνό κερί, οι Χαιρετισμοί, η Παράκληση, το Θεοτοκάριο, τα Θεοτόκια δεν σου αρκούν. Μήτε γονυκλισίες και τάματα και προσφορές και κομποσχοίνια. Την καθαρότητα της καρδίας ζητάς για νάλθει ο Υιός σου να κατοικήσει και να φέρει Θεοτόκες και Θεοφόρες ώρες αγίας θεοψίας και φωτοχυσίας…

Την είχε η Παναγιά και σκούπιζε το δάκρυ της!

  

Μεγάλη μέρα σήμερα. Δεκαπενταύγουστος!
Μέρα της Παναγιάς κι η βάβω αποβραδίς την προπαραμονή στόλισε την εικόνα της Μεγαλόχαρης με το πλεχτό της!
Το έβαλε σαν κουρτινάκι μπροστά της, σαν γιορτινό ρούχο να την τιμήσει.
Ελέησέ μας Παρθένα μου τους αμαρτωλούς.
Συγχώρα μας κι αξίωσέ μας με την ευσπλαχνία σου.
Πανάγαθη και Μητέρα όλων μας, βάλε μας κάτω από την Άγιά σου σκέπη κράτα μας σφιχτά στην αγκαλιά σου γιατί εμείς οι άνθρωποι, είμαστε ικανοί για το χειρότερο σκοτώνοντας το καλό.
Έλεγε και ξανάλεγε η βάβω κρατώντας την εικόνα της, φιλώντας την κι έκανε και ξανάκανε τον σταυρό της, και της μιλούσε.
Της μιλούσε κι έκλαιγε σαν μικρό παιδί.
Κι αφού δεν είχε άλλο δάκρυ, σκούπισε την εικόνα με την άκρη της μαντίλας της.
Την ακούμπησε με ευλάβεια στο εικονοστάσι και ψιθύρισε με δέος.

Τα ονόματα της Παναγίας

 

«Τα χρέη μας»

 

 

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής

---

Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Ματθ. (18, 23-35)

Υπάρχει μια παράξενη οικονομία στις ανθρώπινες σχέσεις. Θυμόμαστε με ακρίβεια όσα μας οφείλουν και πολύ πιο αμυδρά όσα μας χαρίστηκαν.

Μια λέξη που ειπώθηκε σε λάθος ώρα, ένα μήνυμα που έμεινε αναπάντητο, η απουσία κάποιου ακριβώς όταν τον χρειαζόμασταν, μια αδικία παλιά που εξακολουθεί να μετακινείται μέσα μας σαν μικρό έπιπλο σε σκοτεινό δωμάτιο, σκοντάφτουμε επάνω της ακόμη κι όταν νομίζαμε πως την είχαμε ξεχάσει.

Στη σημερινή ζωή μάλιστα το κατάστιχο έγινε σχεδόν τεχνικά ακριβές. Υπάρχουν ημερομηνίες, συνομιλίες αποθηκευμένες, φωτογραφίες, αποδείξεις.

Η μνήμη απέκτησε σκληρό δίσκο. Κι έτσι η παραβολή των μυρίων ταλάντων, με τον βασιλιά που αποφασίζει να συνάξει λογαριασμό με τους δούλους του, έρχεται κοντά μας περισσότερο απ' όσο θα θέλαμε.

Γιατί ο Χριστός χρησιμοποιεί τη γλώσσα του χρέους για να αγγίξει κάτι που δύσκολα μετριέται, τον τρόπο με τον οποίο κουβαλά ένας άνθρωπος τον άλλον μέσα του.

Ο πρώτος οφειλέτης χρωστά μύρια τάλαντα, το ποσό αγγίζει τα όρια του αδιανόητου, σχεδόν παύει να λειτουργεί ως πραγματικό οικονομικό μέγεθος και γίνεται εικόνα μιας ζωής που δεν μπορεί να εξοφλήσει μόνη της όσα έλαβε, όσα σπατάλησε, όσους πλήγωσε. Εκείνος, παρ' όλα αυτά, υπόσχεται ότι θα αποδώσει τα πάντα. Λόγος ανθρώπινος, κάπως απελπισμένος.

Ξέρει κατά βάθος πως δε μπορεί. Ο κύριός του όμως «σπλαγχνισθεὶς... ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ» (Ματθ. 18, 27).

Η οφειλή εξαφανίζεται χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς διακανονισμό, χωρίς μικρά γράμματα στο τέλος της συμφωνίας. Εδώ βρίσκεται ένα από τα σκοτεινότερα δωμάτια του μυαλού μας, επειδή ο άνθρωπος έχει συνηθίσει να καταλαβαίνει ευκολότερα την ανταπόδοση.

Κάτι έκανες, κάτι θα λάβεις. Κάτι κατέστρεψες, κάτι θα πληρώσεις. Η συγχώρηση εισέρχεται μέσα σε αυτή τη λογική σαν νερό από χαραμάδα και σβήνει τους αριθμούς πριν προλάβουμε να τους ξαναμετρήσουμε.

Ύστερα ο ελεύθερος πια δούλος βγαίνει στο δρόμο. Εκεί συμβαίνει το πραγματικά ανησυχητικό. Βρίσκει έναν σύνδουλό του που του οφείλει εκατό δηνάρια και τον πιάνει από τον λαιμό.

Εκεί που εσύ βλέπεις μόνο ερείπια, Εκείνος μπορεί ακόμη να βλέπει έναν κήπο.

  

Υπάρχουν ψυχές που μοιάζουν με κήπους μετά την καταιγίδα.
Έχουν μέσα τους σπασμένα κλαδιά, ξεραμένα λουλούδια, αγκάθια που φύτρωσαν από δάκρυα και πληγές που κανείς δεν είδε.

Κι όμως…

Μην πεις πως ο κήπος χάθηκε.

Μπορεί να κουράστηκες να περιμένεις. Μπορεί να προσευχήθηκες και να νόμισες πως ο Θεός δεν άκουσε. Μπορεί να χαμογελάς στους ανθρώπους και μέσα σου να παλεύεις να μην διαλυθείς.

Μα ο Χριστός γνωρίζει.

Γνωρίζει κάθε δάκρυ που σκούπισες κρυφά, κάθε πόνο που δεν μπόρεσες να εξηγήσεις, κάθε «Θεέ μου, βοήθησέ με» που βγήκε από την καρδιά σου χωρίς δύναμη.

ΜΑΚΡΟΘΥΜΗΣΟΝ ΕΠ’ ΕΜΟΙ

  

«Πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· Κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω» (Ματθ. 18, 26)

῾Ο δοῦλος τότε ἔπεσε στὰ πόδια του, τὸν προσκυνοῦσε κι ἔλεγε· “δεῖξε μου μακροθυμία καὶ θὰ σοῦ τὰ δώσω ὅλα τὰ χρέη μου πίσω”. 

            Η μακροθυμία είναι μία άγνωστη λέξη για τους περισσότερους ανθρώπους της εποχής μας, ιδίως αυτοί που εξουσιάζουν. 

Ο μακρόθυμος είναι αυτός που έχει αντοχή στον θυμό, δηλαδή στην ψυχή του. Δείχνει μεγαλοκαρδία, δεν βιάζεται να θυμώσει, να τιμωρήσει, να επιβληθεί, αλλά ακούει τον άλλον, προσπαθεί να κατανοήσει τη στάση του, βρίσκει ελαφρυντικά και δεν καταδικάζει. 

Μια ματιά στο Διαδικτύου, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης σήμερα, θα μας πείσει ότι η λέξη είναι αδιανόητη. Άνθρωποι οργισμένοι, άνθρωποι που πιστεύουν στο δίκιο τους, άνθρωποι που αδιαφορούν για τον άλλον και έχουν ως κριτήριο μόνο τον εαυτό τους και τις απόψεις τους, δεν διστάζουν να καταγράφουν χολή και μίσος σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Αλλά και άνθρωποι οι οποίοι έχουν ζήσει μακροθυμία, ανταποδίδουν αχαριστία όταν έχουν την εξουσία να το πράξουν.

            Αυτή είναι η εικόνα της παραβολής του αχάριστου δούλου. Χρωστά στον Θεό πολλά και ο Θεός μακροθυμεί. Κι όταν εκείνος θα έρθει ενώπιον ενός σύνδουλού του, ενός συνανθρώπου του, ο οποίος του χρωστά κάτι ελάχιστο, θα του δείξει στον σκληρότερο εαυτό του. Θα λάβει την μακροθυμία του Θεού  και θα αρνηθεί να δείξει μακροθυμία στον πλησίον του. 

Θα ζήσει την αγάπη, την καλοσύνη, τη συγχωρητικότητα, την ανοχή και θα επιδείξει κακία, σκληρότητα, αδιαφορία. Και ο Θεός δεν θα του δώσει δεύτερη ευκαιρία, διότι ο ίδιος διάλεξε την αυστηρότητα της τυπικής δικαιοσύνης για τον συνάνθρωπο, μη συγκινούμενος από την μακροθυμία του Θεού.

Από τους λόγους του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή.

  

Οι άνθρωποι του κόσμου αγαπούν τον κόσμον,

 επειδή δεν εγνώρισαν ακόμη την πικρίαν αυτού. 

Είναι ακόμη τυφλοί στην ψυχήν και δεν βλέπουν 

τι κρύπτεται μέσα εις αυτήν την προσωρινήν χαράν. 

Δεν ήλθεν ακόμη εις αυτούς φως νοητόν, δεν έφεξεν ακόμη ημέρα σωτηρίας...