Καλή σας νύχτα!

  

Μην απελπίζεσαι ποτέ όσο μεγάλες 

κι αν είναι οι δυσκολίες.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα….

 

Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο·ο ιερέας,λειτουργός της θείας οικονομίας,κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής, και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.

Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης,και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη, ζώντες και κεκοιμημένοι,άγγελοι και άγιοι.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα·οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος,ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη,ενδυνάμωση για τον αγώνα, ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται,δροσιά για την δίψα της ζωής.

Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω,αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας· η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.

Σαν δρόσος επάνω στους τάφους,η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.

Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση,ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων.

Ο καστανάς στο κέντρο της Αθήνας

  

Κάθε φθινόπωρο, όταν οι πρώτες ψύχρες κατέβαιναν στους δρόμους της Αθήνας και ο ουρανός άρχιζε να σκοτεινιάζει νωρίτερα, έκανε την εμφάνισή του στο ίδιο πάντα σημείο, κοντά στην πλατεία Ομονοίας, ο καστανάς της γειτονιάς. 

Ο πάγκος του ήταν μικρός, ξύλινος, με τις λαμαρίνες του μαυρισμένες από την πολυκαιρία και στη μέση μια μεταλλική ψησταριά γεμάτη αναμμένα κάρβουνα. 

Πάνω της ακουμπούσε ένα στρογγυλό ταψί με μικρές τρύπες, όπου τα κάστανα ψήνονταν αργά, γυρίζοντας πότε πότε για να πάρουν χρώμα από όλες τις πλευρές.

Ήταν μια γνώριμη εικόνα της παλιάς Αθήνας, από εκείνες που δεν χρειάζονταν πολλά για να γίνουν κομμάτι της καθημερινότητας. Ο καστανάς στεκόταν πίσω από τον πάγκο του με το χοντρό πανωφόρι, τα χέρια του κοκκινισμένα από το κρύο και το βλέμμα του στραμμένο στον δρόμο. 

Μπροστά του περνούσε καθημερινά ένας ολόκληρος κόσμος. Υπάλληλοι που σχολούσαν από τα γραφεία τους, εργάτες που επέστρεφαν κουρασμένοι στα σπίτια τους, μαθητές με τις σχολικές τσάντες, γυναίκες που κρατούσαν τις σακούλες από την αγορά και ηλικιωμένοι που έκαναν τη συνηθισμένη τους βόλτα στο κέντρο.

Για πολλούς, ο πάγκος του ήταν μια μικρή στάση μέσα στη βιασύνη της ημέρας. Κάποιοι αγόραζαν ένα χωνάκι ζεστά κάστανα για τον δρόμο, άλλοι έπαιρναν λίγα για το σπίτι, για να τα μοιραστούν με την οικογένεια το βράδυ. 

Τα παιδιά στέκονταν μπροστά στην ψησταριά με μάτια γεμάτα ανυπομονησία, παρακολουθώντας τα κάστανα να σκίζονται από τη θερμότητα και να ανοίγουν το σκληρό τους περίβλημα. Εκείνη η μικρή απόλαυση είχε κάτι ξεχωριστό, κάτι που δεν μπορούσε να αντικατασταθεί από κανένα γλυκό του ζαχαροπλαστείου.

Ο καστανάς γνώριζε τις συνήθειες των περαστικών. Ήξερε ποιος περνούσε κάθε πρωί για τη δουλειά, ποιος αγόραζε πάντα την ίδια ποσότητα και ποιοι σταματούσαν περισσότερο για να ζεσταθούν κοντά στα κάρβουνα. Ο πάγκος του είχε γίνει ένα μικρό σημείο συνάντησης μέσα στην απρόσωπη κίνηση της πόλης. 

Δεν ήταν κατάστημα, δεν είχε βιτρίνα ούτε πολυτέλειες. Είχε μόνο μια ψησταριά, μια χούφτα κάστανα και έναν άνθρωπο που έβγαζε το μεροκάματό του με υπομονή και αξιοπρέπεια.

Τις βροχερές ημέρες, όταν οι σταγόνες χτυπούσαν τα πεζοδρόμια και οι περαστικοί περπατούσαν βιαστικά κάτω από τις ομπρέλες τους, ο πάγκος έμοιαζε ακόμη πιο πολύτιμος. Τα κάρβουνα συνέχιζαν να καίνε, προστατευμένα κάτω από το μεταλλικό σκέπαστρο, και ο καστανάς φρόντιζε να διατηρεί τη φωτιά ζωντανή. 

Οι ώρες περνούσαν δύσκολα, όμως εκείνος είχε μάθει να υπομένει τις καιρικές συνθήκες, τις καλές και τις κακές ημέρες, τις εποχές που η δουλειά πήγαινε καλά και εκείνες που το ταμείο έμενε σχεδόν άδειο.

Όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, το κέντρο της Αθήνας άλλαζε όψη. Οι δρόμοι γέμιζαν κόσμο, τα καταστήματα στόλιζαν τις βιτρίνες τους και οι οικογένειες κατέβαιναν στο κέντρο για τα ψώνια και τη γιορτινή βόλτα. Ο καστανάς ήταν πάντα εκεί, στην ίδια θέση, με τη φωτιά του να φωτίζει διακριτικά το πρόσωπό του. 

Τα παιδιά τραβούσαν τους γονείς τους προς τον πάγκο και οι μεγαλύτεροι θυμούνταν τα δικά τους παιδικά χρόνια, τότε που τα χρήματα ήταν λίγα και ένα χάρτινο χωνάκι με ψημένα κάστανα αποτελούσε μικρή γιορτή.

Πέρασαν τα χρόνια. Η Αθήνα άλλαξε, οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα, τα καταστήματα ανανεώθηκαν και οι παλιοί γνώριμοι τόποι απέκτησαν διαφορετική όψη. Πολλά από τα πρόσωπα που περνούσαν καθημερινά μπροστά από τον πάγκο χάθηκαν σιγά σιγά μέσα στον χρόνο. Άλλαξαν οι γενιές, άλλαξαν οι συνήθειες, όμως η εικόνα του καστανά με τα αναμμένα κάρβουνα παρέμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη όσων γνώρισαν εκείνη την Αθήνα.

Ίσως να μην ήταν ποτέ ένα μεγάλο γεγονός η αγορά ενός χάρτινου χωνιού με κάστανα. Ήταν όμως από εκείνες τις μικρές καθημερινές στιγμές που έδιναν στην πόλη την ανθρώπινη πλευρά της. Μια στιγμή ζεστασιάς μέσα στο κρύο, μια σύντομη στάση στον δρόμο της επιστροφής, μια γεύση που συνδεόταν με τα παιδικά χρόνια, τις οικογενειακές βόλτες και τους χειμώνες μιας άλλης εποχής.

Σήμερα, όταν κάποιος συναντά έναν καστανά στο κέντρο της Αθήνας, μπορεί για λίγα λεπτά να ταξιδέψει πίσω. Να θυμηθεί τα παλιά πεζοδρόμια, τα λεωφορεία, τα φωτισμένα μαγαζιά και εκείνον τον άνθρωπο που στεκόταν υπομονετικά πίσω από τον πάγκο του, προσέχοντας να μη σβήσει η φωτιά.

Γιατί κάποια πράγματα δεν ήταν ποτέ απλώς μια δουλειά ή μια συνήθεια. Ήταν κομμάτι της ζωής μιας πόλης. Ήταν η Αθήνα των παιδικών μας χρόνων, που ακόμη και μέσα στον χειμώνα κρατούσε μια μικρή φωτιά αναμμένη στην άκρη του δρόμου.

Άννα Δανάλη

Μην ξεχνάς την αξία του ψωμιού!

 

Η συγχώρεση, είναι ελευθερία.

 

Η συγχώρεση, δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Είναι η στιγμή, που αποφασίζεις, πως δεν θέλεις άλλο, να κουβαλάς μέσα σου, όσα σε πλήγωσαν.

Δεν σημαίνει πως ξεχνάς, ούτε πως διαγράφεις, όσα συνέβησαν. Δεν σημαίνει, πως δικαιολογείς συμπεριφορές, που σε πλήγωσαν, ή πως δίνεις σε κάποιον, την ευκαιρία, να σε πληγώσει ξανά.

Σημαίνει, πως αποδέχεσαι, ότι κάποια πράγματα έγιναν, πως δεν μπορείς, να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, και πως δεν αξίζει, να θυσιάζεις το σήμερα, για ανθρώπους και καταστάσεις, που ανήκουν στο χθες.

Υπάρχουν άνθρωποι, που μας πλήγωσαν, χωρίς να ζητήσουν, ποτέ συγγνώμη. Άλλοι που έφυγαν, χωρίς εξηγήσεις. Και κάποιοι, που γνώριζαν, ακριβώς τι έκαναν, αλλά δεν παραδέχτηκαν, ποτέ το λάθος τους.

Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (1840-1924) και ο τάφος του στην Κέρκυρα

 

 

του Κωνσταντίνου Π. Θύμη, Θεολόγου – Ιστορικού

 

Κατά τις δέκα το πρωί στις 16 Οκτωβρίου του 1924 ένα ακόμη καραβάνι Μικρασιατών προσφύγων καταφθάνει στην Κέρκυρα από την Καππαδοκία. Μέσα σε αυτούς ήταν ο Γέρων Αρσένιος Χατζηεφεντής (Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης) και ο μόλις λίγων μηνών Αρσένιος Εζνεπίδης (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) με την οικογένειά του.

Μικρασιάτες Πρόσφυγες στην Κέρκυρα.

Εγκαταστάθηκαν στο Παλαιό Φρούριο ζώντας μέσα σε δύσκολες συνθήκες καίτοι οι Κερκυραίοι έδειξαν για μια ακόμη φορά την εγκάρδια συμπαράστασή τους με επικεφαλής τον Μητροπολίτη τους Αθηναγόρα και τον εφημέριο του ναού του Αγίου Γεωργίου π. Λυκούργο Παπαδόπουλο. 

Ο Γέρων Αρσένιος Χατζηεφεντής διέμεινε με την οικογένεια Εζνεπίδη. Αμέσως μετά την τακτοποίησή τους εξέφρασε την επιθυμία να προσκυνήσει τον Άγιο Σπυρίδωνα, τους τάφους των Αγίων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου, την ιερά μονή Πλατυτέρας όπως και άλλους ναούς της πόλης, η οποία παρά το βάρος των χρόνων και των κακουχιών, πραγματοποιήθηκε. Λίγες ημέρες μετά ασθένησε. Ο γιατρός είπε ότι πρέπει να μπει στο νοσοκομείο, που ήταν εντός του Παλαιού Φρουρίου. 

Ο ίδιος προαισθανόταν το τέλος του. Δεν ήθελε να αποχωρισθεί τα πνευματικά του παιδιά όμως εκείνα τον πίεσαν για το καλό του και για το δικό τους (δεν ήθελαν να τον χάσουν), με τη βεβαιότητα ότι θα γίνει καλά και θα γυρίσει σύντομα κοντά τους. Όμως ο ίδιος τους είχε προειδοποιήσει από τα Φάρασα ότι «σαράντα μέρες στην Ελλάδα και μετά θα πεθάνω σε ένα νησί».

Ευρισκόμενος στην κλίνη του νοσοκομείου το βράδυ της 8ης Νοεμβρίου τον επισκέφθηκε η Παναγία. Ο ίδιος ο Γέρων Αρσένιος με δάκρυα χαράς διηγήθηκε την επομένη το πρωί στον ψάλτη του Πρόδρομο το γεγονός: «Ήρθε εδώ η Παναγία μας. Με πήγε στο Αγιονόρος και με γύρισε σε όλα τα μοναστήρια. Τί να σου πω, παιδί μου; Πάντως, όπως γνωρίζεις, ήθελα να το επισκεφθώ στη ζωή μου, αλλά δεν ήρθαν τα πράγματα βολικά. 

Μεγάλη χαρά πήρα χθες. Είκοσι μεγάλα μοναστήρια, ναούς βυζαντινούς, με εικόνες και λείψανα από όλους τους αγίους της Εκκλησίας, στα χώματά του θαμμένα και ξεχασμένα εκεί. Σκηνώματα αγίων που καλλιέργησαν την προσευχή και πότισαν τις σκήτες με δάκρυα και ιδρώτες για να μπορέσουν να σταθούν σε καιρούς δύσκολους, που έφεραν πολέμους και καταστροφές […]. 

Τί να σου πω και γι’ αυτές τις εικόνες του «Άξιον εστί», της Παραμυθίας, της Γερόντισσας, της Φοβεράς Προστασίας […]. Η καρδιά μου, όμως, έμεινε στην εσφαγμένη εικόνα των Ιβήρων. Αμάν, ομορφιά και χάρη! […]

Εργαστήριο προσευχής, παντού μικρά κελλιά και ασκηταριά, όπου ακατάπαυστα ακούς την προσευχή της καρδιάς και φεύγεις έχοντας πάρει στα ρούχα σου τα αρώματα του Παραδείσου, που βγαίνουν από το μοσχολίβανο και το αγνό μελισσοκέρι. […] Δεν ξέρω πόσες ώρες με κράτησε η χάρη της εκεί (σταυροκοπήθηκε ο Άγιος), μέχρι που ακούσαμε την καμπάνα τη μεγάλη των Ιβήρων με τον βαθύ της ήχο. 

Είχαν μπει στη Λειτουργία, όταν με έφερε πίσω στην Κέρκυρα αφήνοντας στο πέρασμά της την ευωδία που βγαίνει από το πανάγιο σώμα της.» (βλ. Ιερέως Γεωργίου Μάνου, Στο λιόγερμα της Ανατολής ένα Συναξάρι για τον Γέροντα Παΐσιο, Αμβούρο 2012, σ. 179-180).

Το ταξίδι αυτό ήταν το μεγάλο δώρο της Παναγίας στον Γέροντα Αρσένιο, σε ένα πιστό διάκονο του Ευαγγελίου, πριν πάρει τον δρόμο για το μεγάλο ταξίδι, για την αιωνιότητα.

Ο Πρόδρομος μετά από αυτή τη συγκλονιστική αποκάλυψη του Γέροντος πήρε την ευχή του, τον αποχαιρέτησε και τον άφησε να προσευχηθεί και να ξεκουραστεί. 

Την επομένη (10 Νοεμβρίου) νωρίς το πρωί τον βρήκε να έχει κλείσει τα μάτια του για πάντα και να κρατάει σφιχτά στα χέρια του τη μικρή λειψανοθήκη που περιείχε τεμάχιο λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Η ταφή του έγινε στο Δημοτικό Κοιμητήριο της Κέρκυρας με τη συνοδεία των πνευματικών του τέκνων και πολλών Μικρασιατών.

Ο Άγιος Αρσένιος γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας το 1840. Οι γονείς ήταν άνθρωποι της μεσαίας τάξης, με αγάπη και φόβο Θεού. Απέκτησαν δύο παιδιά τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο. Τα παιδιά από μικρά ορφάνεψαν, έχασαν και τους δύο γονείς τους. Τότε ανέλαβε τη φροντίδα τους η θεία τους, η αδελφή της μητέρας τους. Ο Θεόδωρος (Άγιος Αρσένιος) διασώθηκε σε μικρή ηλικία από πνιγμό δια θαύματος του Αγίου Γεωργίου. 

Το περιστατικό αυτό καθόρισε τη ζωή και των δύο παιδιών που δόθηκαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο στην Εκκλησία. Ο Βλάσιος εξελίχθηκε σε δεινό ιεροψάλτη και διδάσκαλο της βυζαντινής μουσικής φθάνοντας έως την Πόλη. Ο Θεόδωρος, αφού μορφώθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη, αφιερώθηκε στον Χριστό, αξιούμενος να καταστεί ένας γνήσιος φίλος των αγίων, οικείος του Θεού και εν τέλει να αναδειχθεί σε Άγιο της Εκκλησίας μας.

Είκοσι έξι ετών πήγε δόκιμος στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου στην Καισάρεια (Zincidere Kayseri) όπου εκάρη Μοναχός και έλαβε το όνομα Αρσένιος. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο τον Β΄. Λόγω ελλείψεως κληρικών και δασκάλων στην περιοχή του άμεσα στάλθηκε στα Φάρασα. Εκεί, εκτός από τις ποιμαντικές του υποχρεώσεις έθεσε ξανά σε λειτουργία το σχολείο του χωριού.

Σε ηλικία τριάντα ετών περίπου χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος λαμβάνοντας την πνευματική πατρότητα και το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτη. Η ζωή του ήταν λιτή και ασκητική. Τετάρτη και Παρασκευή παρέμενε έγκλειστος και προσευχόμενος. Υπήρξε μιμητής των μεγάλων ασκητών και οσίων της Εκκλησίας μας. Αναδείχθηκε με τη χάρη του Θεού σε θεραπευτή, θαυματουργό και άριστο πνευματικό ιατρό.

Χωρίς να κάνει διάκριση διάβαζε κάθε άρρωστο χριστιανό ή μωαμεθανό. Τον ενδιέφερε ο άνθρωπος και η πνευματική και σωματική του υγεία. Η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή. Έλληνες και Τούρκοι διέκριναν τα πνευματικά του χαρίσματα και έτρεχαν κοντά του για να λάβουν βοήθεια.

Είχε μεταφράσει πολλές περικοπές του Ευαγγελίου στα φαρασιώτικα, προκειμένου να το κατανοούν καλύτερα οι άνθρωποι που του είχε εμπιστευθεί ο Θεός. Στον ναό των αγίων Βαραχησίου και Ιωνά, όπου εφημέρευε, διάβαζε το Ευαγγέλιο πρώτα ελληνικά, ακολούθως φαρασιώτικα και μετά τουρκικά.

Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, χρόνια πριν, ότι οι Φαρασιώτες θα έφευγαν από τον τόπο εκείνο και τους έλεγε να κάνουν οικονομίες για τον δρόμο.

Ο θεοφόρος και διορατικός λευΐτης Αρσένιος Χατζηεφεντής επιπλέον θεώρησε χρέος του πριν πάρουν οι Φαρασιώτες τον δρόμο της προσφυγιάς να βαπτίσει όλα τα αβάπτιστα παιδιά, έτσι ώστε ό,τι και αν τους συμβεί να έχουν δεχθεί τον Χριστό και να έχουν αναγεννηθεί στην κολυμβήθρα του τόπου τους, δημιουργώντας έτσι ένα ακατάλυτο δεσμό με τη γη των πατέρων τους. 

Μεταξύ των παιδιών εκείνων που βάπτισε ήταν και ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ήταν 7 Αυγούστου 1924. Κατά τη βάπτιση του έδωσε το όνομά του Αρσένιος (κοσμικό όνομα Αγίου Παϊσίου) με την πεποίθηση ότι αφήνει έναν άξιο διάδοχο στην καλογερική.

1958: Η α’ ανακομιδή λειψάνων του Αγίου Αρσενίου.

Τον Οκτώβριο του 1958 ο π. Παΐσιος (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) έκανε την α΄ ανακομιδή. Τα λείψανα του Γέροντος Αρσενίου μεταφέρθηκαν από τον π. Παΐσιο στην Κόνιτσα και το 1970 στο γυναικείο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή. Εκεί ο Άγιος έκανε πολλά θαύματα. (Βλ.σχ. Γέροντος Παΐσίου Αγιορείτου, Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Ευαγγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2001, σ. 6-9).

Η Ορθόδοξη Εκκλησία προέβη στην αγιοκατάταξη του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου στις 11 Φεβρουαρίου 1986.

1995: Η β΄ανακομιδή.

Στις 8 Αυγούστου του 1995 πραγματοποιήθηκε από τον μακαριστό Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων Τιμόθεο η β΄ ανακομιδή. Προηγήθηκε τριετής διεξοδική έρευνα γιατί είχαν χαθεί τα στοιχεία του τάφου. Στην έρευνα αυτή συμμετείχε και ο γράφων. Ο π. Παΐσιος εκτός των ιερών λειψάνων είχε πάρει και την ταφόπλακα. Ο τάφος υπήρχε χωρίς σήμανση. Η έρευνα κινήθηκε προς δύο κατευθύνσεις. Τρεις άνθρωποι σε διαφορετικές χρονικές στιγμές επισκέφθηκαν τον π. Παΐσιο στο Άγιον Όρος, προκειμένου να πάρουν τη γνώμη του και να τους δοθούν κάποια στοιχεία. 

Πρώτος πήγε ο Αρχιμανδρίτης Ευθύμιος Δούης, τότε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως, δεύτερος ο Αρχιμ. Τιμόθεος Άνθης, τότε Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως και τρίτος ο κ. Φίλιππος Τζέκος, τότε φοιτητής της Θεολογικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Οι ανωτέρω συνάντησαν τον π. Παΐσιο, ο οποίος τους εξέφρασε τη χαρά του για την πρωτοβουλία αυτή, τους έδωσε τη συγκατάθεσή του και την ευχή του και τους είπε ότι ο τάφος του Αγίου Αρσενίου ήταν δίπλα και στην ίδια σειρά με τον τάφο του έτερου Καππαδόκου π. Γερμανού Κυριακίδη. Επιπλέον τους ανέφερε ότι θα βρουν και άλλα τεμάχια από το ιερό λείψανο του Αγίου Αρσενίου, διότι λόγω κακοκαιρίας την ημέρα που έκανε ο ίδιος την ανακομιδή (1958) δεν τα πήρε όλα. 

Παράλληλα πραγματοποιήθηκε από τον γράφοντα έρευνα στο βιβλίο ταφών (ταφολόγιο) στο αρχείο του Δημαρχείου Κερκύρας. Εκεί, αξίζει να αναφέρουμε ότι τύχαμε της βοήθειας του αειμνήστου Αυγουστίνου Κογιεβίνα, πρώην Δημοτικού υπαλλήλου. Εντοπίστηκε η καταγραφή της ταφής του Αγίου Αρσενίου το 1924 καθώς και η αναφορά της ανακομιδής του έτους 1958. Με τον Αυγ. Κογιεβίνα επισκεφθήκαμε το Δημοτικό Κοιμητήριο και με βάση τα στοιχεία που είχαμε εντοπίσαμε με ακρίβεια τον τάφο. 

Πράγματι ήταν στην ίδια σειρά και δίπλα από τον τάφο του π. Γερμανού Κυριακίδη. Μετά τη συλλογή όλων των ανωτέρω έγινε η β’ ανακομιδή στις 8 Αυγούστου 1995. Παρών ήταν και ο Παντελής Τζέκος, ο μετέπειτα μοναχός Αρσένιος, ο οποίος κατά τις μαρτυρίες του παραβρέθηκε και στην πρώτη ανακομιδή με τον π. Παΐσιο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης Τιμόθεος ήθελε να είναι απόλυτα σίγουρος για την ενέργεια αυτή, την οποία και πραγματοποίησε αφού πιστοποιήθηκε με τα παραπάνω στοιχεία η ταυτότητα του τάφου. Στη συνέχεια ανακαινίστηκε το μνήμα και φιλοτεχνήθηκε η ψηφιδωτή εικόνα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου που βρίσκεται εντοιχισμένη στο προσκυνητάρι. 

Έκτοτε στο Δημοτικό Κοιμητήριο της Κέρκυρας, στις 10 Νοεμβρίου, εορτάζεται κατ’ έτος πανηγυρικά η μνήμη του. Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας τελείται μικρά λιτανεία και διαβάζεται επί του τάφου η αρτοκλασία.

Βεβαίως καθ’ όλο το έτος πολλοί προσκυνητές επισκέπτονται τον τάφο του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου και προσκυνούν τεμάχια των ιερών λειψάνων του που φυλάσσονται στον παρακείμενο κοιμητηριακό ναό της Αναστάσεως.

 

Ιερέως Γεωργίου Μάνου, Στο λιόγερμα της Ανατολής ένα Συναξάρι για τον Γέροντα Παΐσιο, Αμβούργο 2012.

Γέροντος Παΐσίου Αγιορείτου, Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Ευαγγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2001.

ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

  

Σκληρές οι καρδιές των ανθρώπων σήμερα. Πολύ πιο εύκολα νοιαζόμαστε για τον εαυτό μας, με αποτέλεσμα να μη βλέπουμε ή να μη θέλουμε να δούμε τους άλλους. 

Αυτό συμβαίνει, αρχικά, στις σχέσεις ενός ζευγαριού. Ενώ στην πρώτη αγάπη οι δύο νιώθουν πως το θέλημα του άλλου είναι η δική τους χαρά, καθώς έρχεται η συνήθεια, ως σημάδι φθοράς, σταδιακά το τι θέλει ο άλλος συγκρούεται με το δικό μας δικαίωμα, με το δικό μας δίκιο.

 Έτσι, ενώ υπάρχει συγκρουσιακή λογική, εύκολα κουραζόμαστε στην χωρίς αποτέλεσμα απόπειρα να πείσουμε τον άλλον ότι το δίκιο ανήκει σε μας και ότι εκείνος θα πρέπει να ακολουθήσει τη δική μας επιθυμία, ενώ, στο τέλος, η καρδιά μας σκληραίνει και αδιαφορούμε για την όποια αντίδρασή του. 

Το ίδιο γίνεται και στις σχέσεις μας με τους άλλους, σημάδι ότι δεν είναι η αγάπη το κλειδί για την πορεία της ζωής μας και την συνύπαρξη μ’ αυτούς. Η καρδιά που έχει αφήσει την προτεραιότητα στο συμφέρον και σε έναν στεγνό ορθολογισμό, όπως επίσης και η άρνηση της ενσυναίσθησης, κάνουν τις σχέσεις επιφυλακτικές και πρόσκαιρες. Γιατί να αισθάνομαι ότι η βία με αφορά; Γιατί να με νοιάζει αν οι άλλοι πληγώνονται σωματικά και ψυχικά εξαιτίας μου; 

Γιατί να με ενδιαφέρει να μπω στη θέση τους, να τους σπλαχνιστώ, όταν σκέφτομαι πως ούτε κι εκείνοι το πράττουν, αλλά ούτε και θα με ωφελήσει σε κάτι το να νοιαστώ γι’ αυτούς; Προσπερνώ, με την αλλοτρίωση της ψυχής δεδομένη. Και ξεγελώ τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι επιβιώνω, διότι κάποιος πρέπει να κοιτάξει και μένα κι αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από το «εγώ» μου. 

Στην σκληροκαρδία των πολλών, ιδίως των νεώτερων, σαν τι μπορείς να αντιτάξεις; Πόση ομορφιά αναζητεί ο σκληρόκαρδος άνθρωπος, για να παλέψει την κακότητα και την αδιαφορία; Πόση ομορφιά μπορεί να δημιουργήσει, για να ξεπεράσει την κακογουστιά και τον ατομικισμό; Πόση υπομονή και πόση προσευχή να κάνει, όταν ακόμη και οι οικείοι δηλώνουν ότι υπάρχουν μόνο για τον εαυτό τους;

Πανήγυρις Ενοριακού Παρεκκλησίου Αγίας Βαρβάρας

 

Τα μάτια του ακτινοβολούσαν αγάπη και αθωότητα και Χάρη.

  

Όσα να λέμε για τον άγιο, δεν τελειώνουνε. Κι ο καθένας μας έχει μια ιστορία να πεί. Ένα θαύμα. Μια παρέμβαση. Μια παρηγοριά. Ό, τι άλλο. 

Οι άγιοι, όπως λέει ο ίδιος ο άγιος Νεκτάριος στο βιβλίο του «Περί των αγίων του Θεού», τι είναι; Διασώζουν τους χαρακτήρες του Χριστού. Είναι Χριστοί και Θεοί κατά Χάριν. 

Άγιος Νεκτάριος: Ένας αμνός που δεν χωρούσε η εποχή του - Πόσο μάλλον η δική μας

 

 

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Αδικημένος, πικραμένος, κατατρεγμένος, πάμφτωχος. Ο Άγιος Νεκτάριος, αυτό το σπάνιο μαργαριτάρι στο αιώνιο στέμμα της Ορθοδοξίας, είναι η απάντηση ότι το θυσιαστικό πνεύμα των Αγίων δεν είναι μια θεωρητική ηθικολογία, αλλά ένας βίος που διαχρονικά στάζει αίμα.

Από επίσκοπος Πενταπόλεως, βρέθηκε στην απόλυτη εξαθλίωση που θα μπορούσε να βρεθεί ιεράρχης. Συκοφαντημένος από κύκλους του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, αυτοεξόριστος στην Αθήνα, χωρίς χρήματα για τροφή και στέγη, επαίτης μιας ευκαιρίας να υπηρετήσει ξανά τον Χριστό. 

Διψώντας, όχι να λάβει πίσω τα αξιώματά του, όχι να αποκαταστήσει τη φήμη του, αλλά πάνω απ’ όλα να γίνει ξανά εργάτης στην υπηρεσία του ποιμνίου. Σαν φάρος που τα κρύσταλλά του θρυψαλιάστηκαν από τη φουρτούνα, το φως έσβησε, τα πλοιαράκια έχασαν τον προσανατολισμό, όμως αυτό το φως έμελλε να λάμψει ξανά, χιλιάδες φορές λαμπρότερο.

Μετά την εξοργιστική πλεκτάνη που στήθηκε εναντίον του Αγίου, εκείνος θα μπορούσε να αναλωθεί σε χρόνια προστριβών και διενέξεων για να βρει το δίκιο του. Δεν το έκανε. Έστειλε μεν κάποιες επιστολές διαμαρτυρίας, έπραξε τα ιεροκανονικά ζητώντας έστω δυνατότητα απολογίας, όχι όμως για να καθαρίσει το δικό του όνομα, αλλά για να επουλωθεί ο σκανδαλισμός των πιστών και να ειρηνεύσει η Εκκλησία. Όμως ο Θεός δεν αφαίρεσε τον σταυρό της αδικίας από τους ταπεινωμένους ώμους του Αγίου. Ακατανόητο για πολλούς τότε. Δικαιωμένο και πάνσοφο σχέδιο, εξετάζοντάς το, σήμερα.

Ο συγκλονιστικός βίος του Αγίου Νεκταρίου κλείνει μέσα του δεκάδες απαντήσεις για τις μεγάλες πτώσεις του καιρού μας. Μέσα σε μια σημερινή εποχή που η αυτοπροβολή είναι το απόλυτο φετίχ της «επιτυχίας», ο Άγιος Νεκτάριος κατάφερε κρυπτόμενος να τιμάται στα πέρατα του κόσμου. 

Όσο ζούσε τον αγιασμένο βίο του, διαρκώς ελάττωνε τον εαυτό του για να χωρά όλο και νέα αποθέματα αγάπης. Και αφότου πέταξε για να συναντήσει τον Κύριο των κυριευόντων, διαρκώς επεκτείνεται η ακτινοβολία του ονόματός του σε ολόκληρη την οικουμένη. Κανένα άλλο μέγεθος στον κόσμο δεν αυξάνεται με την ταπείνωση, παρά μόνο εκείνο της αγιότητας. Εκείνο που αντιπροτείνει τη σύμπτυξη του «εγώ», στη γιγάντωση της κενότητας του κόσμου.

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης.

  

 

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, ο μεγάλος ασκητής και θαυματουργός της Καππαδοκίας. Ο ανάδοχος πατέρας του Αγίου Παϊσίου – Ένας ταπεινός εργάτης του Θεού, που έγινε καταφύγιο για χιλιάδες ψυχές.

 
Στις 10 Νοεμβρίου η Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη ενός μεγάλου ασκητή, ενός αγιασμένου ιερέα και θαυματουργού της πίστεώς μας, του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου, γνωστού και ως Χατζηεφεντή.

Ο Άγιος Αρσένιος γεννήθηκε περίπου το 1840 στα Φάρασα της Καππαδοκίας, από ευσεβείς γονείς, τον Ελευθέριο και τη Βαρβάρα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Θεόδωρος. Από μικρή ηλικία γνώρισε τον πόνο της ορφάνιας, καθώς έχασε τους γονείς του και μεγάλωσε μαζί με τον αδελφό του Βλάσιο υπό την προστασία της θείας τους. 

Ένα συγκλονιστικό γεγονός από την παιδική του ηλικία σημάδεψε τη ζωή του. Όταν κινδύνευσε να πνιγεί σε έναν χείμαρρο, διασώθηκε θαυματουργικά με τη βοήθεια του Αγίου Γεωργίου. Από τότε γεννήθηκε μέσα του η επιθυμία να αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στον Χριστό.

Στα Φάρασα ο Άγιος Αρσένιος δεν ήταν απλώς ένας ιερέας. Ήταν ο πατέρας, ο δάσκαλος, ο γιατρός των ψυχών και το καταφύγιο των ανθρώπων. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα παιδιά και φρόντιζε να τους μεταδίδει την πίστη, την αγάπη προς τον Χριστό και την Ορθόδοξη παράδοση. Παρά τις δυσκολίες της εποχής, παρέμενε ακλόνητος στην προσευχή και στην ασκητική ζωή. 

Η φήμη του για την αγιότητα και τη θαυματουργική του χάρη εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την περιοχή. Άνθρωποι που υπέφεραν από ασθένειες, σωματικές και πνευματικές δοκιμασίες, έρχονταν κοντά του αναζητώντας παρηγοριά και βοήθεια.

Ο Άγιος προσευχόταν με πίστη, διάβαζε τις κατάλληλες ευχές και προσπαθούσε να οδηγήσει κάθε άνθρωπο κοντά στον Θεό. Δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους, αλλά αγκάλιαζε όλους με την ίδια πατρική αγάπη.

Ὁ Ἅγιος Ὀρέστης ὁ Μάρτυρας

 

 

Ὁ Ἅγιος Ὀρέστης καταγόταν ἀπὸ τὰ Τύανα τῆς Καππαδοκίας. Τὴν περίοδο τοῦ Διοκλητιανοῦ διωγμοῦ, ἀναγκάστηκε πολυτρόπως, ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Μάξιμο, νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Ἰησοῦ.

Ἀφοῦ μὲ τὶς πιέσεις ποὺ τοῦ ἀσκήθηκαν, δὲν κατάφεραν νὰ τὸν πείσουν νὰ ἀσπαστεῖ τὰ εἴδωλα, τὸν γύμνωσαν καὶ τὸν ἔδειραν καὶ τὸν μαστίγωσαν γιὰ τιμωρία. 

Μετὰ τὸν ἔριξαν στὴν φυλακὴ γιὰ ἑπτὰ ἡμέρες. Ὕστερα ἀπὸ τὸ πέρας τῆς ἕβδομης ἡμέρας τὸν πῆγαν σὲ ἕνα εἰδωλολατρικὸ ναὸ γιὰ νὰ προσφέρει θυσίες καὶ νὰ προσευχηθεῖ. 

Γιατί, τοῦ εἶπε ὁ ἡγεμόνας Μάξιμος, ἀρνεῖσαι νὰ ἀσπαστεῖς τὴ λατρεία ποὺ μὲ τόση εὐλάβεια ἀκολουθοῦν οἱ σεπτοί μας αὐτοκράτορες; 

Ὁ Ὀρέστης δὲν δίστασε νὰ τοῦ ἀπαντήσει μὲ θάρρος ὅτι ἦταν πρόθυμος ὑπήκοος σὲ ὅτι ἀφοροῦσε τὰ πολιτικὰ καὶ ἐπίγεια πράγματα. Ἐκτὸς αὐτῶν ὅμως δὲν τοῦ ἦταν δυνατὸν νὰ παραδεχτεῖ κανέναν ἄλλον αὐτοκράτορα, πέρα ἀπὸ τὸν ἕναν ἀληθινὸ Θεό. 

Τότε ὁ Μάξιμος διέταξε νὰ τοῦ διαπεράσουν τοὺς ἀστραγάλους μὲ σιδερένια ἁλυσίδα, τὴν ὁποία ἔδεσαν πάνω σὲ ἕνα ἀτίθασο ἄλογο.

Καλημέρα.

  

Ο ομορφότερος τρόπος να λες σ' αγαπώ,

Καλή σας νύχτα!

 

Η νύχτα είναι πιο όμορφη με ανθρώπους

Ο μαθητής του Αγίου Νεκταρίου που έγινε ένας μεγάλος Άγιος και ποιμένας της εκκλησίας.

  

Υπάρχουν πνευματικές συναντήσεις που δεν είναι τυχαίες. Είναι συναντήσεις που τις οικονοµεί ο Θεός, για να γεννηθούν καρποί πίστεως, αγιότητας και αγάπης.

Μία τέτοια ευλογημένη σχέση ήταν εκείνη του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως με τον Άγιο Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, τον μετέπειτα φωτισμένο ποιμένα των Πατρών.

Ο νεαρός Γεώργιος Παρασκευόπουλος, όπως ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου Γερβασίου, γνώρισε τον Άγιο Νεκτάριο και αργότερα φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, όταν διευθυντής της ήταν ο Άγιος Νεκτάριος.

Εκεί, μέσα στις αίθουσες της Ριζαρείου, ο μεγάλος Άγιος της Αιγίνης δεν δίδασκε απλώς θεολογία. Δίδασκε με το παράδειγμα της ζωής του. Την ταπείνωση, την ανεξικακία, την αγάπη, την αφιλοχρηματία και την αληθινή διακονία του ανθρώπου.

Σε ένα μάθημα Ποιμαντικής, ο νεαρός Γερβάσιος πήρε τον λόγο και μίλησε για τον αληθινό ποιμένα. Για εκείνον που δεν αντιμετωπίζει την ιερωσύνη ως επάγγελμα, αλλά ως ολοκληρωτική αφιέρωση στον Χριστό και στον άνθρωπο.

Ο Άγιος Νεκτάριος συγκινήθηκε βαθιά. Τον κάλεσε κοντά του, τον ευλόγησε και, σύμφωνα με μαρτυρία συμμαθητή του, είπε προφητικά:«Εις το πρόσωπόν του βλέπω τον αυριανόν ταγόν της Εκκλησίας μας. Τον πραγματικόν ποιμένα του Χριστεπωνύμου πληρώματος. Ο Κύριος μετ’ αυτού».