Να χαρίζεις συγχώρεση που και που

  

 

Να χαρίζεις συγχώρεση που και που.
Να συγχωρείς τα λάθη που κουβαλάς,
τις λέξεις που δεν είπες, τα βήματα που φοβήθηκες.
Να συγχωρείς ακόμα και τη σιωπή που πλήγωσε.

Η Πασχαλιά.

  

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή εκκλησία στην άκρη ενός χωριού, φύτρωνε μια Πασχαλιά. Δεν ήταν ψηλή ούτε εντυπωσιακή, αλλά κάθε άνοιξη γέμιζε μικρά, λευκά λουλούδια που μοσχοβολούσαν. Τα παιδιά του χωριού τη λάτρευαν.
Εκείνη την χρονιά, λίγες μέρες μετά το Πάσχα, ο παπάς της ενορίας κάλεσε τα παιδιά κοντά για να τους πει μια ιστορία.
«Κοιτάξτε αυτή την Πασχαλιά», είπε. «Τα άνθη της εμφανίστηκαν τη μεγάλη εβδομάδα. Άνθισαν τη Λαμπρή, όταν εμείς γιορτάζαμε την Ανάσταση του Χριστού. Τώρα όμως, τα πέταλά της αρχίζουν να πέφτουν».
Κι αλήθεια, λευκά πέταλα σκέπαζαν ήδη το χώμα.
Ένα κοριτσάκι λυπήθηκε. «Γιατί τα λουλούδια μαραίνονται τόσο γρήγορα, πάτερ;»
Ο παπάς χαμογέλασε. «Η Πασχαλιά ανθίζει για λίγο, για να μας θυμίσει κάτι πολύ σημαντικό.
Τα άνθη της ήρθαν στο φως μαζί με την είδηση της Ανάστασης. Είναι σαν τα συναισθήματά μας τις ημέρες του Πάσχα γιορτή, λαμπρότητα, χαρά. Όμως, όπως τα πέταλα πέφτουν, έτσι και η μεγάλη γιορτή περνά. Εμείς ξαναγυρνάμε στην καθημερινότητα».

Η ελπίδα στον Χριστό έχει αποτέλεσμα!

 

Εμπειρίες από το Άγιον Όρος – Λεμεσού Αθανασίου

~ Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος κάναμε ένα διάστημα στην Καψάλα, στην έρημο της Καψάλας – είναι περιοχή μεταξύ Καρυών Παντοκράτορος και Σταυρονικήτα• μια αγιασμένη περιοχή, έρημος, πανέμορφη, τότε στην εποχή μου ακόμα πιο γραφική, χωρίς δρόμους, χωρίς τίποτα.

Γεμάτη γεροντάκια, ερημίτες. Ήμασταν εκεί πάμφτωχοι, δεν μας ήξερε κανένας, ούτε κι εμείς ξέραμε κανένα. Αφού να σκεφτείτε μια φορά πήγα στη Δάφνη να πάρω κάποια γράμματα κι ήρθε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ελλάδος, κι είδαμε αστυνομίες, στρατό και μου λέει ένα γεροντάκι «πήγαινε, διάκο, ρώτα γιατί είναι αυτή όλη η αστυνομία εδώ». Λέω, «να πάω». Πάω και λέω «γιατί είναι η αστυνομία εδώ;»

Λέει «θα ’ρθει ο Σαρτζετάκης». Λέω, «ποιος είν’ αυτός;»! Λέω, «παππού, παππούλη, θα ’ρθει ο Σαρτζετάκης!». «Ποιος είν’ αυτός;» μου λέει. Λέω, «πού ξέρω κι εγώ;». Μου λέει, «πήγαινε ξαναρώτα». Πάω να ξαναρωτήσω τον αστυνομικό, μόνο που δεν με συνέλαβε! Λέω, «συγγνώμη, ποιος είναι ο Σαρτζετάκης;». Μου λέει, «τρελός είσαι;». Τίποτα, ιδέα δεν είχαμε!

Τέλος πάντων, κατά διαστήματα, όταν είχαμε κάποια πράγματα στον κήπο μας, λαχανικά ή κάποια άλλα τρόφιμα, ο γέροντας ετοίμαζε κάποιες σακουλίτσες με διάφορα πράγματα και τα παίρναμε στα γεροντάκια.

Ένα γεροντάκι απέναντί μου, μέσα σε μια χαράδρα, μέσα σε μια καλύβα, μόνος του, ο Σέργιος, τον έβλεπα κάθε βράδυ από το κελί μου που άναβε το καντηλάκι του με το καντηλοκέρι τη νύχτα, θεοσκότεινα, αλλά φαινόταν το κερί του, πήγα να του πάρω τρόφιμα. Μόνος του, γεροντάκι, πανέρημος ο τόπος, το καλύβι του μισογκρεμισμένο, πήγα να του πάρω τρόφιμα. Του λέω, «γέροντα, μ’ έστειλε ο γέροντας ο δικός μου να σου φέρω αυτά τα πράγματα». Ήταν μια σακούλα με πολλά πράγματα.

«Αχ, ευχαριστώ πάρα πολύ»! Λέει, «να πάρω ό,τι μου χρειάζεται…». Επήρε λίγο ψωμί, ένα μαρούλι, δυο-τρία πράματα, μου λέει, «φτάνουν αυτά για σήμερα»! Του λέω, «πάρε και τα υπόλοιπα. Για σένα τα’ φερα!». «Όχι, δεν τα θέλω, δεν μου χρειάζονται! Φτάνουν αυτά για σήμερα!» Του λέω, «πάρε να’ χεις και για αύριο»!

Μου λέει, «αύριο έχει ο Θεός!» Λέω, «πάρε γέροντα, έχει ο Θεός, αλλά αφού ο Θεός σού τα’ στειλε!» «Ναι», λέει, «αλλά ο Θεός είπε τον άρτον ημών τον επιούσιον• δεν είπε και τον αυριανόν! Μου φτάνει ο σημερινός άρτος. Αύριο έχει ο Θεός». Του λέω, «πόσα χρόνια έχεις εδώ;» Μου λέει, «πενήντα έξι».

Τα σπουδαία χελιδόνια της Ανάστασης!

 

Είμαστε παιδιά της Αναστάσεως. Η Ανάσταση δεν έχει μοναδικό παιδί τον Υιό της Παρθένου. Έχει πολλά παιδιά. Και κανένας δεν μπορεί να κλέψει τα παιδιά της Αναστάσεως.

♦ Ο Χριστός, ως Υιός της Παρθένου, είναι μονογενής.

♦ Ως Υιός της Αναστάσεως είναι πρωτότοκος.

♦ Η Παναγία ως Μητέρα έχει ένα Υιό.

♦ Η Ανάσταση είναι πολύτεκνη. Έκανε ένας την αρχή της Αναστάσεως. Όλοι θα Τον ακολουθήσουμε. Όλοι θ’ αναστηθούμε, άλλοι «εις ανάστασιν ζωής», άλλοι «εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιωάν. ε’ 29).

Ο Ιησούς Χριστός άνοιξε το δρόμο της Ανάστασης, χρησιμοποιώντας ως μηχανή τη Θεότητά Του. Πρωτοπόρος. Μπροστάρης της Αναστάσεως.

Το δρόμο, που άνοιξε Εκείνος, θ’ ακολουθήσουμε οπωσδήποτε κι εμείς. Το λέει ο Μεγ. Βασίλειος στη θεία Λειτουργία του: « Οδοποιήσας πάση σαρκί την εκ νεκρών ανάστασίν, καθ’ ότι ουκ ην δυνατόν κρατείσθαι υπό της φθοράς τον αρχηγόν της ζωής». Και ο απόστολος Παύλος τονίζει, ότι ο Χριστός είναι ο πρωτότοκος Υιός της Αναστάσεως: «αυτός είναι η κεφαλή του σώματος που είναι η εκκλησία, αυτός αρχή της νέας ανθρωπότητας, απ’ τους νεκρούς ο πτωταναστημένος, ώστε να γίνει σε όλα εκείνος πρώτος.» (Κολοσ. α’ 18).

♦ Παιδιά της Αναστάσεως!

Σαν να λέμε παιδιά όχι της φτώχειας, αλλά του πλούτου.

Παιδιά όχι της μούχλας, αλλά της ζωντάνιας.

Παιδιά όχι της φθοράς, αλλά της ζωής.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει σχετικά:

 «Κι εμείς, όταν θα γίνουμε παιδιά της αναστάσεως, τότε θα καταξιωθούμε να δούμε το Θεό κατά πρόσωπο».(Ε.Π.Ε. 5, 240)

Πορεία προς Εμμαούς....

  

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου
στην λεγομένη ''πορεία προς Εμμαούς''....
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,
φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν
την διάψευση των προσδοκιών τους
με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς,
δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο
αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει
και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση
ο Χριστός τους πλησιάζει
και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους
στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο
χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία,
να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,
να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....
Τι είναι αυτό που κρατά
τους οφθαλμοί τους κλειστούς
και δεν αναγνωρίζουν
στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;

ΑΥΤΗ Η ΗΜΕΡΑ ΗΝ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ

  

Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ὁ τριήμερος ἀνέτειλε σήμερα κι᾽ ὁλόκληρη ἐφώτισε τήν πλάση. Ὁ τριήμερος καί προαιώνιος Χριστός, τό τσαμπί τοῦ σταφυλιοῦ, βλάστησε καί τόν κόσμο πλημμύρισε ἀπό χαρά. Τήν ἀβασίλευτην αὐγή ἄς δοῦμε. 

Πρίν ἔρθη ἡ αὐγή, ἄς τή δοῦμε σήμερα καί ἀπ᾽ τή φωτοπλημμύρα ἄς γεμίσουμε ἀπό χαρά. Τίς πόρτες τοῦ Ἅδη ἀνοίγει ὁ Χριστός καί οἱ νεκροί σηκώθηκαν σά νά κοιμοῦνταν.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός πού ἀνασταίνει τούς πεσμένους καί ἀνάστησε μαζί Του τόν Ἀδάμ.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, Αὐτός πού ἀνασταίνει ὅλους καί ἐλευθέρωσε τήν Εὔα ἀπ᾽ τήν κατάρα.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός πού Αὐτός μόνος ἀνασταίνει καί χαροποίησε τόν ἀκατάστατο πρῶτα κόσμο, σέ ὅλα τό ρυθμό καί τήν τάξη ἐγκαθιστῶντας. Σηκώθηκε ὁ Κύριος, ὅπως αὐτός πού κοιμᾶται, καί τούς ἐχθρούς Του ὅλους τούς χτύπησε καί τούς ντρόπιασε. 

Ἀναστήθηκε κι᾽ εἶναι ἡ χαρά τό δῶρο Του σ᾽ ὅλη τήν χτίση. Ἀναστήθηκε κι᾽ ἄνοιξε τοῦ Ἅδη ἡ φυλακή. Ἀναστήθηκε καί τή φθορά τῆς φύσης σέ ἀφθαρσία τή μετάλλαξε. Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, κι᾽ ἀποκατάστησε τόν Ἀδάμ στήν παλιά δόξα τῆς ἀθανασίας.

Των Αγίων νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ειρήνης, των εν Θέρμω της Λέσβου μαρτυρησάντων.

 

 

Την Τρίτη της Διακαινησίμου εβδομάδας η μνήμη των Αγίων ενδόξων νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ειρήνης, των εν Θέρμω της Λέσβου μαρτυρησάντων. 

Στις 23 Ιουνίου 1959, κατά την διάρκεια εργασιών αποκατάστασης ενός ναϋδρίου σ’ έναν λόφο κοντά στο χωριό Θερμή της Λέσβου, ο εργάτης Δούκας Τσολάκης ανακάλυψε έναν τάφο με οστά αγνώστων. 

Άνθρωπος ολιγόπιστος τότε και ανευλαβής, παράτησε τα τίμια λείψανα στη ρίζα ενός δένδρου, περιγελώντας τα. Γρήγορα όμως τιμωρήθηκε, και μπόρεσε να κινήσει ξανά τα χέρια του μόνον αφού έκανε το σημείο του Σταυρού, για πρώτη φορά μετά είκοσι επτά χρόνια. 

Είδε κατόπιν τον ίδιο τον άγιο Ραφαήλ κοντά στο ναΰδριο, μετεστράφη από την απιστία του και έγινε διάπυρος κήρυκας της χάριτος του νεοφανούς αυτού αγίου του Θεού.

Προηγουμένως, η σύζυγός του Μαρία υπήρξε μάρτυς της εμφάνισης στο υπό κατασκευή ναΰδριο ενός ιερομόναχου με επιβλητικό παράστημα, ο άνδρας της όμως την είχε αποπάρει.

Έκτοτε, ο άγιος εμφανίστηκε πολλές φορές, στον ύπνο και στο ξύπνιο, στη σύζυγο του ιδιοκτήτη του χωραφιού και σε άλλες ευλαβείς γυναίκες του χωριού, καθώς και σε παιδιά και σε ώριμους άνδρες, χωρίς να υπάρξει προσυνεννόηση μεταξύ των προσώπων αυτών. Σε άλλους ο άγιος εμφανιζόταν χωρίς να μιλά, ως ιερομόναχος, φορώντας άμφια ή ράσο. 

Σε άλλους αποκάλυπτε το όνομά του, λέγοντας: «Λέγομαι Ραφαήλ» και τους ανήγγελλε ότι ήταν πλέον καιρός να τον τιμήσουν μαζί με τους συναθλητές του, να φιλοτεχνήσουν εικόνα του και να εορτάζουν την μνήμη του την Τρίτη της Διακαινησίμου, διότι επρόκειτο να επιτελέσει πολλά θαύματα. Σε άλλους εμφανίστηκε συνοδευόμενος από την Παναγία και την αγία Παρασκευή και διηγιόταν λεπτομερώς το μαρτύριό του, οι δε διηγήσεις συμφωνούσαν απόλυτα μεταξύ τους.

Ο άγιος Ραφαήλ έζησε τον 15ο αιώνα, την εποχή της άλωσης της Κωνσταντινουπόλεως. Καταγόταν από την Ιθάκη, στο άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Γεώργιος και έλαβε λαμπρή μόρφωση, τόσο χριστιανική όσο και θύραθεν. Εκάρη μοναχός με το όνομα Ραφαήλ, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έλαβε το αξίωμα του αρχιμανδρίτη και πρωτοσυγκέλλου.

Εξαιτίας των ικανοτήτων του, εστάλη σε αποστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη Γαλλία, στην πόλη Μορλαί της Βρετάνης. Εκεί συνδέθηκε φιλικά με τον διάκονο Νικόλαο, ο οποίος έγινε συνεργάτης του και πνευματικό του τέκνο.

Καλή σας νύχτα!

  

 

"Και στο πιο μικρό πετραδάκι, έλεγε ένα βράδυ ο παπα-Φώτης,

Χριστός Ανέστη Ελληνικά, Αραβικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ρωσικά

 

Πατερικός λόγος για την Ανάσταση του Χριστού.

  

 

Χθες σταυρωνόμουν μαζί με τον Χριστό και σήμερα δοξάζομαι μαζί του. Χθες νεκρωνόμουν, και σήμερα ζωοποιούμαι μαζί του. 

Χθες θαπτόμουν, και σήμερα ανίσταμαι μαζί του. Εμπρός ας προσφέρουμε καρπούς σ’ εκείνον ο οποίος έπαθε χάριν ημών και ανεστήθη.

Ίσως νομίσετε ότι εννοώ χρυσό ή άργυρο ή υφάσματα ή διαφανείς και πολύτιμους λίθους, την ρευστή δηλαδή ύλη της γης, η οποία μένει κάτω, και της οποίας το μεγαλύτερο μέρος κατέχουν οι κακοί, οι οποίοι είναι δούλοι στα γήινα και στον κοσμοκράτορα διάβολο. 

Ας προσφέρουμε ως καρπούς τους εαυτούς μας, το πολυτιμότατο και το αγαπητότατο κτήμα του Θεού. 

Ας αποδώσουμε στην εικόνα το κατ’ εικόνα, ας κατανοήσουμε την αξία μας, ας τιμήσουμε το πρωτότυπο της εικόνας μας, ας γνωρίσουμε την δύναμη του μυστηρίου, και ας μάθουμε προς χάριν ποίου απέθανε ο Χριστός.

Ας γίνουμε όπως είναι ο Χριστός, επειδή και ο Χριστός έγινε όμοιος με εμάς. Ας γίνουμε Θεοί γι’ αυτόν, επειδή και εκείνος έγινε άνθρωπος προς χάριν μας. Έλαβε το χειρότερο για να μας δώσει το καλύτερο. Έγινε πτωχός για να πλουτίσουμε εμείς από την πτωχεία του. Έλαβε μορφή δούλου για να απολαύσουμε εμείς την ελευθερία. 

Καθαρθώμεν τας αισθήσεις!

  

Ας καθαρίσουμε τις αισθήσεις μας,
κι έτσι θα δούμε να λάμπει,
μέσα απ' φως
το απλησίαστο της Ανάστασης
τον Χριστό να αστράφτει·

και καθαρά θα Τον ακούσουμε να λέει:
«Χαίρετε»,
ενώ εμείς θα ψάλλουμε
ύμνο νίκης και αγαλλίασης.

Χριστός Ανέστη μάτια μου-Γρ.&Π.Παπαεμμανουήλ,Αρ.Κετιμέ

 

ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΩΡΓΗΜ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Για να πάρει η ζωή μας νόημα και να πορευόμαστε «την τεθλιμμένην του βίου οδόν» με ελπίδα Αναστάσεως

 

Δεν είναι το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ευχή, όπως το «χρόνια πολλά». Είναι άγγελμα, βεβαίωση, σιγουριά.

Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ή να απαντήσει ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ, αν δεν είναι σίγουρος. Αλλιώς ψεύδεται και προκαλεί το νΧριστό να αποδεχτεί το ψέμα του.

Πράγματι, η Ανάσταση δεν αποδεικνύεται! Δεν υπάρχουν «απτές αποδείξεις» ούτε ότι έγινε ούτε ότι δεν έγινε. Γιατί είναι γεγονός πιστευόμενο και όχι αποδεικνυόμενο. Στην απόδειξη δεν έχεις επιλογή να το απορρίψεις.

Σεβόμενος την ελευθερία μας ο Χριστός δεν αποδεικνύει την Ανάστασή Του. Ούτε, βέβαια, εξαρτάται η αποδοχή της από μας για να είναι πραγματικότητα.

• Φαίνεται ότι η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού προέρχεται από μια μυστική σχέση μαζί Του, τόσο αληθινή, ουσιαστική και πραγματική, ώστε να κάνει εκατομμύρια ανθρώπους, για δυό χιλιάδες χρόνια, να μαρτυρούν γι’ Αυτόν, να αφιερώνονται ως μοναχοί, να Τον ακολουθούν «όπου αν υπάγη», να Τον εμπιστεύονται στη σιωπή Του, να εφαρμόζουν τις εντολές Του ακόμα και μέσα από τον πόνο.

ΕΦΤΑ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΕΚΑΝΑ ΚΑΛΕ ΣΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ