Οι θεοί και ο Θεός

 

Λυπήθηκε τα άλογα ο Δίας και δεν λυπήθηκε το παλληκάρι

 που σκοτώθηκε, διαμαρτυρία δραματικότατη για την ανεπάρκεια 

των θεών, για την απανθρωπιά των θεών απέναντι στους ανθρώπους. 

Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής

 

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν καὶ Ἰωάννης, ἦταν Ἰουδαῖος Ἑλληνιστὴς καὶ ἡ μητέρα του ὀνομαζόταν Μαρία. Καταγόταν ἀπὸ εὔπορη οἰκογένεια καὶ κατὰ τὴν συνήθεια τῆς ἐποχῆς νὰ παίρνουν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἕνα δεύτερο ὄνομα ἑλληνικὸ ἢ ρωμαϊκό, ὀνομάσθηκε καὶ Μᾶρκος. 

Ἡ οἰκογένειά του διέθετε τὸ προφανῶς εὐρύχωρο σπίτι της στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὶς συνάξεις τῶν Χριστιανῶν. Ὁρισμένοι παλαιότεροι ἐρευνητὲς δέχονται ὅτι στὸ σπίτι αὐτὸ ἔλαβε χώρα τὸ τελευταῖο δεῖπνο τοῦ Ἰησοῦ μὲ τοὺς Μαθητές Του καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος, «ὁ κεράμιον ὕδατος βαστάζων», ὁ ὁποῖος θὰ ἔδειχνε στοὺς δύο Μαθητὲς ποὺ ἔστειλε ὁ Ἰησοῦς γιὰ τὴν προετοιμασία τοῦ δείπνου τὸ «ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον ἕτοιμον», ἦταν ὁ Ἰωάννης Μᾶρκος.

Ἡ καταγωγὴ τοῦ Ἀποστόλου Μάρκου ἦταν μᾶλλον ἀπὸ τὴν Κύπρο. Ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ἄρχισε τὴν διακονία τῆς κηρύξεως τοῦ Εὐαγγελίου, συνοδεύοντας τὸν θεῖο του Ἀπόστολο Βαρνάβα καὶ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο στὶς διάφορες περιοδεῖες τους.

Στὴν πρώτη περιοδεία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου διακόπτει τὴν συνεργασία, ὅταν ὁ Παῦλος καὶ οἱ συνεργάτες του ἔφθασαν ἀπὸ τὴν Κύπρο στὴν Πέργη τῆς Παμφυλίας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπιστρέφει στὰ Ἱεροσόλυμα. 

Στὴν ἀρχὴ τῆς δεύτερης περιοδείας, μετὰ τὴν Ἀποστολικὴ Σύνοδο, κατὰ τὸν «παροξυσμό» ποὺ παρατηρήθηκε μεταξὺ Παύλου καὶ Βαρνάβα, ὁ τελευταῖος μὲ τὸν Μᾶρκο ἀπέπλευσαν στὴν Κύπρο καὶ ὁ Παῦλος μὲ τὸν Σίλα ξεκίνησαν γιὰ τὴ νοτιοδυτικὴ Μικρὰ Ἀσία. Ἀργότερα ὁ Μᾶρκος βρίσκεται πάλι κοντὰ στὸν Παῦλο κατὰ τὸν χρόνο ποὺ γράφει ὁ Ἀπόστολος τὶς Ἐπιστολὲς τῆς αἰχμαλωσίας καὶ τέλος μνημονεύεται στὴν Α’ Ἐπιστολὴ τοῦ Πέτρου, ὡς συνεργάτης αὐτοῦ καὶ στὴν Β’ πρὸς Τιμόθεον Ἐπιστολή.

Διάφορες παραδόσεις γιὰ τὸν Ἀπόστολο Μᾶρκο ἀπηχοῦνται σὲ ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς ἢ σὲ ἀρχαία λατινικὰ χειρόγραφα τοῦ Εὐαγγελίου του. Ὁ Ἰππόλυτος τὸν ὀνομάζει «κολοβοδάκτυλον», εἴτε γιατί εἶχε δυσανάλογα μικρὰ δάχτυλα σὲ σχέση πρὸς τὸ σῶμα του, εἴτε γιατί ἀπέκοψε ὁ ἴδιος ἕνα ἀπὸ τὰ δάχτυλά του ὅταν ἔγινε Χριστιανός, γιὰ νά μὴν θεωρεῖται ἄρτιος καὶ ἱκανὸς νὰ τελεῖ τὰ καθήκοντά του ὡς λευΐτης ποὺ ἦταν, εἴτε τέλος, σύμφωνα μὲ ἄλλη, ἀλληγορικὴ αὐτὴ τὴ φορὰ ἑρμηνεία, γιατί τὸ Εὐαγγέλιό του στερεῖται εἰσαγωγῆς καὶ ἐπιλόγου. 

Ὁ Ἐπιφάνιος διασώζει τὴν πληροφορία ὅτι ὁ Μᾶρκος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα Μαθητὲς τοῦ Κυρίου καὶ ὅτι ἀνῆκε σὲ ἐκείνους ποὺ σκανδαλίσθηκαν ἀπὸ τὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Ἰησοῦς στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο γιὰ τὴ βρώση τῆς Σάρκας Του καὶ τὸν ἐγκατέλειψαν. Ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος ἵδρυσε καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀκηλυΐας τῆς Ἰταλίας καὶ ἐργάσθηκε ἀποστολικὰ στὴ Δύση, στὴ Ρώμη καὶ στὰ Μεδιόλανα. Τέλος, ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση γενικότερα θεωρεῖ τὸν Ἀπόστολο Μᾶρκο ἱδρυτὴ καὶ πρῶτο Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξάνδρειας.

Ὁ Ἀπόστολος Μᾶρκος μετέβη στὴν Αἴγυπτο περὶ τὰ τέλη τοῦ ἔτους 62 μ.Χ., ἡμέρα τοῦ Πάσχα, οἱ Ἐθνικοὶ τὸν συνέλαβαν, τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ τὸν ἔριξαν στὴ φυλακή. Τὴν ἑπόμενη, δεύτερη ἡμέρα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, τὸν ἔσυραν ἀνὰ τὶς ὁδοὺς τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ μαρτύρησε, εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ διότι ἀξιώθηκε νὰ μαρτυρήσει ὑπὲρ τοῦ Ἁγίου Ὀνόματος Αὐτοῦ. 

Καλημέρα!

  

 

Από εκεί που περνάς, να αφήνεις τον καλύτερο εαυτό σου..

21η Ενοριακή Αιμοδοσία στον Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς

 

Γενοκτονία των Αρμενίων: Το δίδαγμα ενός περήφανου λαού που δεν καλόμαθε στη λήθη

 

 

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Πόσο άξιος θαυμασμού είναι ένας λαός που κρατά ζωντανή τη μνήμη του, που φροντίζει στοργικά τις πληγές της ιστορίας του, που δεν παρασύρεται από το νεωτεριστικό ποτάμι της λήθης;

Σήμερα, 24η Απριλίου, συμπληρώνονται 111 χρόνια από τη φρικτή Γενοκτονία των Αρμενίων. Ένας λαός περήφανος που όπως και ο ελληνισμός, κατασφάχτηκε από το Αγαρηνό τέρας που ονομάζεται Τουρκία. Κοινή αφετηρία στην ιστορική τραγωδία, κι όμως τόσο ανόμοια η μεταχείριση αυτής της ματωμένης μνήμης. Όσο οι Αρμένιοι παραμένουν προσηλωμένοι στην Ιθάκη της δικαίωσης, οι πλείστοι Έλληνες μοιάζουν να ναυάγησαν στο νησί των Λωτοφάγων.

Βλέποντας τις φετινές εικόνες από τις μαζικές εκδηλώσεις μνήμης στην Αρμενία, από τη μία υποκλίνεσαι στην εθνική συνείδηση αυτού του του λαού και από την άλλη κουνάς το κεφάλι για το δικό μας ξεθυμασμένο θυμικό. Τη νύχτα της παραμονής της μαύρης επετείου, το Γερεβάν πλημμύρισε από χιλιάδες λαμπαδηφόρους Αρμενίους που έσκιζαν το σκοτάδι με τη φλόγα της ιστορικής αλήθειας τους. 

Ενάμισι εκατομμύριο πρόγονοί τους, μαρτύρησαν από το δαιμονικό θηρίο του Παντουρκισμού. Ένα θηρίο που επιδίωξε μανιωδώς να εξαλείψει το χριστιανικό στοιχείο της Ανατολής και που συνεχίζει ως σήμερα να αρνείται τις κτηνωδίες του.

Τα στιγμιότυπα από την πορεία μνήμης σε κάνουν να ανατριχιάζεις από δέος. Ατελείωτοι νέοι με αναμμένες δάδες στο χέρι, σιωπηλοί και συγκεντρωμένοι στο ιερό μνημόσυνο του έθνους τους. Με απόλυτη επίγνωση της ματωμένης ρίζας τους. Με ορκισμένο θέλημα για την αποκατάσταση της αλήθειας. Η παράδοση σπαρταρά ακόμα ζωντανή. Κάθε σπίτι Αρμενίου έχει να διηγηθεί μια σπαρακτική ιστορία από τις θηριωδίες των Τούρκων. 

Ο λόγος είναι που δεν αγαπάς, δεν συγχωρεί, έχεις στην ψυχή σου εγωισμό.

  

 

Αγαπούσες με όρους
Συγχωρούσες με μέτρο.
Αγαπούσες με προϋποθέσεις.
Αν δεν σου βγαίνει, θα βγάλεις αυτό που βγαίνει. Τι; Φωνές, νεύρα, βρισιές, κατάρες.
Οταν αργότερα όμως το καταλάβεις, κάνε την προσευχή σου και πες:
Κύριε, με δοκίμασες και φάνηκε η φτώχεια μου.
Μου 'δωσες μια ευκαιρία να δείξω την αγάπη μου και αποδείχθηκε ότι τελικά δεν είχα, δεν την είχα και βλέπω πως είμαι ακόμα στην αρχή.
Ακόμα μαθαίνω το άλφα και το βήτα. Ακόμη μάλλον αρχή δεν έβαλα.

Μου 'δωσες, Κύριε, ένα θερμόμετρο για να σφυγμομετρήσω και να δω τη θέρμη της καρδιάς μου, πού βρίσκομαι, και είδα ότι δεν πάω καθόλου καλά.
Απόδειξη;
Δεν μου μίλησαν καλά και θύμωσα.
Οταν μου φέρθηκαν άσχημα, εγώ παρεξηγήθηκα. Οταν με πρόσβαλαν, αμέσως αγανάκτησα. Οταν με απέρριψαν, εγώ θύμωσα.
Δεν έβγαλα καλοσύνη.
Πού 'ναι η αγάπη μου;
Φαντάσου την απόστασή μας απ' τα λόγια του Χριστού: Αγαπάτε τους εχθρούς υμών. Τους εχθρούς;
Μα εδώ δεν μπορούμε ν' αγαπήσουμε τους δικούς μας, τον άνθρωπό μας, τον συνάνθρωπό μας, τον φίλο μας, θ' αγαπήσω τον εχθρό μου;
Πάρα πολύ δύσκολο. Αν ζεις αυτή την εμπειρία, σε παρακαλώ να προσεύχεσαι και για μένα και για όσους άλλους δεν τα ζούμε. Μακάρι να τα ζήσουμε κάποτε. Η αλήθεια είναι πως όλα αυτά είναι απλά αν τα δούμε με τα μάτια τα θεϊκά. 

Δηλαδή, αν δεις το χώμα της γης που θα μας σκεπάσει όλους, τότε προσγειώνεσαι. Και καταλαβαίνεις ότι, πραγματικά, μόνο η αγάπη θα μας σώσει εκείνη την ώρα. Αν καταλάβουμε την ενότητα μεταξύ μας και τον θάνατο που περιμένει όλους μας, θα πούμε.
Γιατί, ρε παιδιά, να μην αγαπήσουμε;

Ο Μαχμούτ!

  

Τα χρόνια, οι καιροί, οι συνθήκες, και οι ανθρώπινες ανάγκες αλλάζουν. Η ζωή όλων μας όπως ήταν πριν είναι κάτι μακρινό, σαν όνειρο. Κάτι σαν όνειρο θυμίζει και τούτη εδώ η μικρή, και συνάμα συνταρακτική ιστορία, που αν δεν την ζήσει κανείς δεν μπορεί να την καταλάβει.
Κανένας δεν μπορεί να νιώσει αυτό που ένιωσε ο Μαχμούτ.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό το συγκλονιστικό που ένιωσε εκείνος, αλλά και αυτό που ένιωσα εγώ όταν.....
Σκάλα Λακωνίας.
Κατ` εξ`οχήν αγροτική περιοχή, με δεκάδες, εκατοντάδες, εργάτες από πολλά μέρη της γης στα χωράφια και τα περιβόλια. Αλβανοί, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, αλλά και από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης και πολλοί μα πολλοί Πακιστανοί.
Ο ΜΑΧΜΟΥΤ λοιπόν...
Ο Μαχμούτ (έτσι τον έλεγα εγώ όπως όλους τους Πακιστανούς χαριτολογώντας, και σε καμμιά περίπτωση ειρωνικά).......
......είναι ένας Πακιστανός πελάτης που ζει κάμποσα χρόνια στο χωριό.
Αντίθετα από τους πιο πολλούς συμπατριώτες του είναι ψηλός και αρκετά γεροδεμένος. .
Κάθε βράδυ γύρω στις εννιά μετά το φαγητό, περπατούσε για να μην πέσει για ύπνο με το στομάχι γεμάτο όπως μου έλεγε.
Είναι πάντα πεντακάθαρος και περιποιημένος. Μια μέρα που ήρθε να πάρει κάτι τον ρώτησα πως τον λένε. Εκείνος μου είπε ένα όνομα δεν το κατάλαβα και από τότε τον φωνάζω Μαχμούτ η Βασίλη γιατί έτσι - λέει - τον φωνάζουν τα αφεντικά όταν βγάζει "λαίμαργα" η όταν κάνει οποιαδήποτε δουλειά στα χωράφια.
Τα πρώτα χρόνια δεν ερχότανε συχνά να ψωνίσει αφού δεν κάπνιζε. Αλλά τους τελευταίους μήνες έρχεται και παίρνει καμμιά κάρτα η γάλα και αναψυκτικό πιο τακτικά..."Αλλαξα σπίτι Τάκη μένω εδώ κοντά τώρα"
- Να`σαι καλά ρε Μαχμούτ και να έρχεσαι να ψωνίζεις κι` από μένα ε ?
- Εγκώ εντώ Τάκη αλλά εσύ ξέρει, εγκώ ντεν καπνίζει.
Κι` έτσι κυλούσε ο καιρός ώσπου εδώ και λίγους μήνες έρχεται και κάθε Κυριακή πρωί ακόμα πιο περιποιημένος και παίρνει Κόκα Κόλα για το σπίτι.
Η αλήθεια είναι πως μου μου κίνησε την περιέργεια, αλλά δεν του είπα κάτι, δεν μου έπεφτε και λόγος.
Ο καιρός περνούσε μπήκαμε στην μεγάλη εβδομάδα και μια μέρα με ρώτησε..
-Εσύ Τάκη 'οχι `κλησία ?

ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

Μικρά παιδιά σὰν εἴμασταν, ἰδιαίτερα ὅσοι ντυνόμασταν "παπαδάκια" στὸ Ἱερὸ Βῆμα, θυμόμαστε στὴν ἐνορία μας μετὰ τὴν Διακαινήσιμο, παλαιοὺς Ἱερεῖς ποὺ ἄφηναν τὴν Ὡραία Πύλη ἀνοιχτή, μὲ τὰ παλαιὰ μικρασιατικὰ σκαλιστὰ βημόθυρα βγαλμένα ἀπὸ τὴ θέση τους καὶ τοποθετημένα πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, γιατὶ ὁ Χριστὸς συνέτριψε τὶς πῦλες τοῦ Ἅδη, μᾶς ἔλεγαν. 

Τὸ κουβούκλιο τοῦ Ἐπιταφίου παρέμενε στολισμένο στὰ ἀριστερὰ τοῦ σολέα, ὁρατὸ ἀπὸ ὅλους, τὸ λάβαρο τῆς Ἀναστάσεως στὴ δεξιὰ γωνία τοῦ σολέα, ἐπίσης

πανταχόθεν ἐκτεθειμένο, καὶ ὁ εὐμεγέθης Σταυρὸς τῆς Μεγάλης Πέμπτης (2,66 ἐπὶ 1,14, ἀμὰν ἡ περιέργειά μου...!), ἄδειος στὸ δεξὶ μέρος τοῦ τέμπλου (ὅπως τὸ βλέπεις), ὁρατὸς σὲ ὅλους. Σταυρός, Ταφή, Ἀνάσταση, τριπλὴ ἀναγκαιότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς. 

Ἡ Ὡραία Πύλη παρέμενε ἀνοιχτὴ μέχρι τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, ἐκεῖ ποὺ ἀναγγέλεται ὅτι ὁ Χριστὸς ἀνελήφθη, "τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν". Ἀπὸ τότε καὶ μετά, ἡ Πύλη ἔκλεινε κανονικά. Καὶ τὰ βημόθυρα καὶ τὸ βῆλο.

Εἶναι μερικὰ πράγματα ποὺ ἐγγράφονται μέσα μας ἀνεξίτηλα: βλέποντας τὸν ἄδειο Σταυρό, ἀκούγαμε μέσα μας "θυμᾶσαι"; Θωρώντας τὸ κουβούκλιο τοῦ Ἐπιταφίου, ἀντιλαμβανόμασταν τὴ συμμετοχή μας στὸ στόλισμα καὶ στὸ ξόδι τοῦ Μεγίστου Νεκροῦ. 

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για το πρόσφατο σχίσμα στον Αγγλικανισμό.

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, σχολιάζει μέσω βίντεο το πρόσφατο προκληθέν σχίσμα στον Αγγλικανισμό.

Πηγή: romfea.gr 

Ας κρατήσουμε τη φλόγα αναμμένη στις καρδιές μας.

  

Ας κρατήσουμε αυτή τη φλόγα αναμμένη στις καρδιές μας. 

Με πίστη και ελπίδα, η αγάπη φωτίζει πάντα τον δρόμο μας!

«Η ζωή μας μπορεί να συγκριθεί με μια λαμπάδα καμωμένη 

Λεμεσού Αθανάσιος: “Εμείς ταυτίζουμε τον τέλειο με τον αλάνθαστο. Γι’ αυτό και σκανδαλιζόμαστε εύκολα”

 

Εμείς ταυτίζουμε τον τέλειο με τον αλάνθαστο. Γι’ αυτό και σκανδαλιζόμαστε εύκολα.

Σκανδαλιζόμαστε ακόμα και με τους πνευματικούς μας πατέρες, με τους Επισκόπους μας, με τους κληρικούς μας όταν τους δούμε να κάνουνε ένα λάθος. 

Που αυτό, ξέρετε, είναι δείγμα ανωριμότητας, το ότι σκανδαλιζόμαστε.

Γιατί σκανδαλίστηκες; Επειδή ένας ιερέας, ένας Δεσπότης, ένας Πατριάρχης κάνει ένα λάθος; Δηλαδή τι νόμιζες; ότι ο Επίσκοπος είναι αλάνθαστος; ή ο ιερέας είναι αλάνθαστος; ή και οι Άγιοι ακόμα, οι μεγάλοι Άγιοι, είναι αλάνθαστοι; ή είναι αναμάρτητοι; 

Όχι! Εάν το νομίζεις αυτό κάνεις λάθος γι’ αυτό και σκανδαλίζεσαι, διότι έχεις λανθασμένες προϋποθέσεις! Λες: “μα έκανε αυτό το πράγμα;” Βεβαίως το έκανε! Και χειρότερα μπορεί να κάνει! Γιατί δηλαδή να νομίζεις ότι ο τέλειος άνθρωπος εν Χριστώ είναι αλάνθαστος και αναμάρτητος; Δεν είναι έτσι.

Ο τέλειος εν Χριστώ άνθρωπος δεν είναι ο αναμάρτητος. Αναμάρτητος άνθρωπος δεν θα υπάρξει ποτέ. Κανένας δεν είναι αναμάρτητος άρα κανένας δεν είναι και αλάνθαστος. Όλοι κάνουμε λάθη και όλοι έχουμε αμαρτίες και όλοι μας πολεμούμαστε από τα ίδια πάθη.

Αγρυπνίες μηνός Μαΐου

 

Αυτό είναι το μήνυμα

 

Και όταν ζητάς τα τίμια, τότε αγνώστως αυτός σε συνοδεύει και 

μόλις τον γνωρίσεις γίνεται άφαντος για να μην τον χάσεις, να μην πεις

Ἡ Ὁσία Ἐλισάβετ ἡ Θαυματουργός

 

Ἡ Ὁσία Ἐλισάβετ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἡράκλεια τῆς Θράκης καὶ ἔζησε τὸν 5^ο αἰώνα μ.Χ. Οἱ γονεῖς της, Εὐνομιανὸς καὶ Εὐφημία, ἦταν ξακουστοὶ καὶ ὀνομαστοί, φημισμένοι γιὰ τὰ πλούτη τους καὶ περίφημοι γιὰ τὴν ἀρετή τους. Κατοικοῦσαν κοντὰ στὴν Ἡράκλεια, στὸν τόπο ποὺ ἀπὸ παλιὰ ὀνομαζόταν Θρακοκρήνη καὶ ἀργότερα Ἀβυδηνοί. Ζοῦσαν μὲ εὐσέβεια ἔχοντας ὡς πρότυπο τὸν Ἰώβ. Ποθώντας δὲ μὲ πάθος νὰ μιμηθοῦν τὴν φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ, ἁπλόχερα βοηθοῦσαν ὅλους, ὅσοι εἶχαν ἀνάγκες ὑλικές.

Ὅμως εἶχαν περάσει δεκαέξι χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ νυμφεύθηκαν καὶ ἦταν ἀκόμη ἄτεκνοι. Γι’ αὐτὸ παρακαλοῦσαν ἀδιάκοπα τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει ἕνα παιδί, διάδοχο τοῦ γένους τους καὶ κληρονόμο τοῦ πλούτου τους. Ὁ Κύριος, ποὺ ἰκανοποιεῖ τὰ αἰτήματα τῶν πιστῶν Του, ἄκουσε μὲ εὐμένεια τὴ δέησή τους καὶ δὲν παρέβλεψε τὴν προσευχή τους.

Ὑπῆρχε στὸν τόπο ἐκεῖνο ἕνα παλαιὸ ἔθιμο νὰ συγκεντρώνονται οἱ Χριστιανοὶ στὴν μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Γλυκερίας († 13 Μαΐου) καὶ νὰ ἑορτάζουν μία ὁλόκληρη ἑβδομάδα. Τότε λοιπόν, βρέθηκαν ἐκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Χριστιανοὺς καὶ οἱ γονεῖς τῆς Ὁσίας. Ἔκαναν λιτανεῖες καὶ ὁλονύκτιες δοξολογίες καὶ ἐπισκέπτονταν τοὺς ναοὺς τῆς πόλεως, ποὺ σὲ αὐτοὺς φυλάσσονταν τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν σαράντα Ἁγίων Γυναικῶν, τοῦ διακόνου Ἀμὼς καὶ πολλῶν ἄλλων Ἁγίων. Λιτάνευαν τότε καὶ τὴν πολυσέβαστη κάρα τῆς Ἁγίας Γλυκερίας. Ὅμως κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, τὴν ὁποία τελοῦσε ὁ Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Λέων, ὁ πατέρας τῆς Ἐλισάβετ, Εὐνομιανός, ἔβλεπε τὴν ἁγία κάρα πότε νὰ χαμογελᾶ καὶ πότε νὰ λυπᾶται. Αὐτὸ τὸ θεώρησε ὡς σημεῖο τῆς πίστεώς του στὴ Μάρτυρα καὶ ἡ ψυχή του γέμισε μὲ χαρὰ καὶ λύπη μαζί. Μαζὶ μὲ τὴν σύζυγό του ἱκέτευσαν τὴν ἀθληφόρο Ἁγία, νὰ λύσει τὰ δεσμὰ τῆς στειρώσεώς τους καὶ νά τοὺς χαρίσει ἕνα παιδί. Ἔτσι, ὅταν τοὺς πῆρε γιὰ λίγο ὁ ὕπνος, ὁ Εὐνομιανὸς εἶδε σὲ ὄνειρο τὴν Ἁγία Γλυκερία, ἡ ὁποία τοῦ εἶπε: «Γι’ αὐτὸ μοῦ δημιουργεῖς κόπους, ἄνθρωπέ μου, καὶ μοῦ ζητᾶς αὐτὸ ποὺ μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ σοῦ δώσει; Ὅμως, ἐὰν στ’ ἀλήθεια δίνεις τὸν λόγο σου πὼς θ’ ἀποκτήσετε καρδιὰ καὶ πνεῦμα ταπεινὸ καὶ πὼς ποτὲ δὲν θὰ καυχιέσαι σὲ βάρος τῶν ἄλλων, εὐχὴ κάνω νὰ σοῦ δώσει μὲ τὶς πρεσβεῖες μου ὁ μεγαλόδωρος Κύριος, τὸ γρηγορότερο, ἕνα κορίτσι. Αὐτὸ θὰ τὸ ὀνομάσεις Ἐλισάβετ, γιατί θὰ ἀναδειχθεῖ ὅμοια στὴν ψυχὴ μὲ τὴν μητέρα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ Βαπτισθοῦ».

Ὁ πατέρας τῆς Ὁσίας συμφώνησε ὅτι θὰ κάνε αὐτὸ ποὺ ζήτησε ἡ Ἁγία Γλυκερία. Τότε ἐκείνη τὸν σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ ἔφυγε. Ἡ γυναῖκα του συνέλαβε ἀμέσως καὶ μετὰ ἀπὸ τὴ συμπλήρωση ἐννέα μηνῶν γέννησε κορίτσι.

Ὅταν ἡ Ἐλισάβετ ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, ἡ μητέρα της ἔφυγε ἀπὸ τὴν πρόσκαιρη ζωή. Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια ἔφυγε ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ ὁ πατέρας της. Ἡ μακαρία Ἐλισάβετ ἀπέμεινε ὀρφανή. Ὅμως ἀμέσως ἐμπιστεύθηκε τὸν ἑαυτό της στὸν Θεὸ καὶ διακρίθηκε στὴ διακονία τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν της. Χάρισε τὴν περιουσία της στοὺς φτωχοὺς καὶ ἔτσι μὲ τὰ χέρια τους τὴν κατέθεσε στὸν Θεό, ἐνῷ στοὺς δούλους χάρισε τὴν ἐλευθερία τους.

Ἔπειτα ἀναχώρησε γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἔφθασε στὴ μονὴ τοῦ Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, ποὺ εἶχε τὸ ὄνομα «Μικρὸς Λόφος» καὶ ποὺ ἡγουμένη ἐκεῖ ἦταν κάποια θεία ἀπὸ τὸν πατέρα της. Στὴ μονὴ αὐτὴ ἀπαρνήθηκε τὰ ἐγκόσμια καὶ τὶς βιοτικὲς μέριμνες καὶ ἐκάρη μοναχή. Ζοῦσε μὲ σκληραγωγία, νηστεία καὶ ἄσκηση καὶ περπατοῦσε ἀνυπόδητη. Τὸ σῶμα της ποτὲ δὲν δέχθηκε νὰ τὸ πλύνει μὲ νερό. Τὸ διατηροῦσε ὅμως καθαρὸ λούζοντας τὸ καθημερινὰ μὲ τὶς ἀστείρευτες πηγὲς τῶν δακρύων της. Ἒτσι ἔφθασε στὰ ὕψη τῆς ἁγιότητας καὶ ὁ Ἅγιος Θεὸς τὴν ἀξίωσε τοῦ προορατικοῦ χαρίσματος καὶ αὐτοῦ τῆς θαυματουργίας.
Δυὸ χρόνια ἀργότερα ἡ ἡγουμένη τῆς μονῆς ἔφυγε ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή, ἀφοῦ ὅρισε διάδοχό της τὴν Ὁσία Ἐλισάβετ, τὴν ὁποία ἐγκατέστησε ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος Α’ (458 – 471 μ.Χ.).
Ἡ Ὁσία γέμιζε μὲ φῶς αὐτοὺς ποὺ μὲ πίστη τὴν πλησίαζαν. Κάποτε, τὴν ὥρα ποὺ ἐτελεῖτο ἡ Θεία Λειτουργία στὸ ναό, εἶδε νὰ ἀστράφτει ἕνα ἀπερίγραπτο φῶς καὶ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα νὰ κατέρχεται μετὰ τὸν Χερουβικὸ ὕμνο μέσα στὸ Θυσιαστήριο καὶ νὰ καλύπτει τὸν ἱερέα ποὺ στεκόταν μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἡ Ὁσία πλημμύρισε ἀπὸ θάμβος καὶ ἔκπληξη. Ὅμως αὐτὸ δὲν τὸ εἶπε σὲ κανένα, μέχρι ποὺ ἔφθασε ὁ καιρὸς τῆς ἐκδημίας της στὸν Θεό. Ὅσο πλησίαζε ἡ ὥρα της, ὁ πόθος της – ὅπως ἔλεγε – νὰ δεῖ τὴν πατρίδα της, περίσσευε. Ἦλθε λοιπὸν στὴν Ἡράκλεια καὶ προσκύνησε τοὺς ἐκεῖ σεπτοὺς ναοὺς τῶν Ἁγίων. Καὶ ἐκεῖ, στὸ ναὸ τῆς Θεοτόκου, εἶδε σὲ ὅραμα τὴν Παναγία, ποὺ τὴν ὑποδέχθηκε. Τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου τὸ ἀναγνώρισε σὲ εἰκόνα, ὅταν ἔφθασε στὸ ναὸ τοῦ Ἱερομάρτυρα Ρωμανοῦ. Ἡ φωνὴ τῆς Παναχράντου τὴν κάλεσε νὰ ἐπιστρέψει στὸ μοναστήρι της, γιατί ὁ καιρὸς τῆς κοιμήσεώς της ἦταν κοντά. Ἔτσι ἡ Ὁσία Ἐλισάβετ, ἀφοῦ ἐπέστρεψε πίσω, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Τὸ ἱερὸ λείψανό της ἐνταφιάσθηκε στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, μένοντας ἀκέραιο καὶ ἀνέπαφο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Μητρικῶν ἐκ λαγόνων Χριστὸν ἠγάπησας, ὥσπερ βλαστὸς Ἐλισάβετ δικαιοσύνης τερπνός, καὶ τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ ἀκολουθήσασα, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, γεωργεῖς τὰς ἀπαρχὰς, ἀμέμπτῳ σου πολιτείᾳ, θαυματουργοῦσα θεόφρον, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.
Ὡς παρθενίας τέμενος, καὶ ἀρετῶν θησαύρισμα, τὴν τῶν θαυμάτων βλυσταίνεις χρηστότητα, ὥσπερ πηγὴ ἀκένωτος, καὶ ψυχῶν καὶ σωμάτων, Ἐλισάβετ καθαίρεις τὰ ἀρρωστήματα, τῶν εὐλαβῶς ψαλλόντων, τῷ Κτίσαντι· Ἀλληλούϊα.

Μεγαλυνάριον.
Ὡς ἐπαγγελίας δῶρον σεμνόν, τῶν ἐπηγγελμένων, κατηξίωσαι ἀγαθῶν, βίῳ καταλλήλῳ, Ὁσία Ἐλισάβετ, ὧν καὶ ἡμᾶς λιταῖς σου, Μῆτερ ἀξίωσον.

Χριστός Ανέστη!