Ρίξε ένα χαμόγελο εκεί που δεν το περιμένουν.
Πες ένα “σε σκέφτομαι” χωρίς λόγο.
Κράτα λίγο παραπάνω το χέρι που ήδη κρατάς.
Γιατί η αγάπη δεν είναι κάτι σπάνιο που πρέπει να φυλάς
σε γυάλα είναι ενέργεια που πολλαπλασιάζεται όσο την δίνεις.
Κι αν σήμερα νιώθεις άδειος, ακόμα καλύτερα.
Σταυρωνόμαστε πάνω σ’ αυτό το βαρύ σταυρό και περιμένουμε δια της προσευχής μας, ο ίδιος ο Θεός να μιλήσει και να ενεργήσει.
Άλλο η αντίδρασή μας όταν αδικούμαστε υλικά και άλλο όταν αδικούμαστε πνεματικά.
Αν η αδικία είναι υλική, μπορεί κανείς και να διαμαρτυρηθεί, όχι για να αποκατασταθεί υλικώς, αλλά να αποδείξει ότι δεν πρέπει να ”σκοτώνουμε” την αλήθεια.
Αυτή η διαμαρτυρία που γίνεται με Θείο Φόβο και ταπείνωση συνίσταται.
Αν όμως η αδικία είναι πνευματική π.χ. συκοφαντία, επειδή αυτός που την διαπράττει είναι κυριευμένος από μεγάλα δαιμόνια και δεν πρόκειται να υποχωρήσει, αντί άλλης απαντήσεως, να είναι η απόλυτη σιωπή μας.
Έτσι παίρνουμε τη μορφή της απολύτου σταυρώσεως.
Την Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων για τα Στελέχη Κατηχήσεως και Κατασκηνώσεων της τοπικής μας Εκκλησίας τέλεσε χθες Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, συμπαραστατούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στο κεντρικό μήνυμα της πνευματικής ζωής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τονίζοντας ότι ο ύψιστος σκοπός της ανθρώπινης υπάρξεως είναι η απόκτηση της Θείας Χάριτος και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.
«Ο σκοπός της Αγίας μας Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας είναι να μας καταστήσει αξίους της Θείας Χάριτος», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «πλαστήκαμε για να είμαστε κοινωνοί του Παναγίου Θεού» και πως ο σκοπός της Εκκλησίας μας είναι «να αρπάσει ψυχές από τον κόσμο και να τις θεοποιεί, να τις εγχριστώνει, να τις καθιστά μετόχους των Ακτίστων Θείων Ενεργειών».
Σε άλλο σημείο του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ολόκληρη η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και η παράδοση των Αγίων οδηγούν τον άνθρωπο στη θεοκοινωνία και στη μεταμόρφωση της ζωής του, επισημαίνοντας πως η Εκκλησία αποτελεί την πνευματική «μήτρα» που αναδεικνύει αγίους και καλλιεργεί ανθρώπους της Χάριτος.
«Η Εκκλησία είναι η πνευματική μήτρα που τεχνουργεί Αγίους, δηλαδή ανθρώπους της Χάριτος, μετόχους της ζωής του Θεού», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι και η τοπική μας Εκκλησία «αγωνίζεται να μεταλαμπαδεύσει τα ζώπυρα της πίστεως στη διάδοχη γενιά, να καταρτίσει πρόσωπα θεοειδή, θεοΰφαντα, θεοχαριτωμένα. Να ζουν από τώρα την υπερχρονική Βασιλεία του Θεού».
Με αφορμή την εν Κυρίω κοίμηση του Πατριάρχου Γεωργίας, μακαριστού, πλέον, κυρού Ηλιού Β', της μεγάλης αυτής μορφής, αξίζει να δημοσιοποιήσουμε και να μελετήσουμε προσεκτικά τις τελευταίες παραινέσεις του όπως τις έδωσε ο ίδιος στην έναρξη της Τεσσαρακοστής:
«Ξεχάστε τις αμοιβαίες προσβολές, συμφιλιωθείτε με εκείνους που σας εχθρεύονται, μην απαντάτε σε εκείνους που κακολογούν.
Ο
σταυρός τοῦ Χριστοῦ θέτει ἕνα αἰώνιο πρόβλημα, ποὺ σκοπεύει στὸ βάθος
τῆς συνειδήσεως: γιατί ἡ καλωσύνη ξεσήκωσε ὄχι μόνο ἀντίθεση, ἀλλὰ καὶ
μίσος; Γιατί ἡ καλωσύνη σταυρώνεται πάντοτε σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο;
Συνήθως
ἀποφεύγουμε νὰ δώσουμε ἀπάντηση σ᾿ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, ἐπιρρίπτοντας τὴν
εὐθύνη σὲ κάποιον ἄλλο: ἂν ἤμασταν ἐκεῖ, ἂν ἤμουν ἐκεῖ ἐκείνη τὴν
τρομερὴ νύχτα, δὲ θὰ εἶχα συμπεριφερθεῖ ὅπως οἱ ἄλλοι.
Ἀλλοίμονο ὅμως, κάπου βαθιὰ στὴ συνείδησή μας γνωρίζουμε πὼς αὐτὸ δὲν εἶναι ἀλήθεια. Ξέρουμε πὼς οἱ ἄνθρωποι ποὺ βασάνισαν, σταύρωσαν καὶ μίσησαν τὸν Χριστὸ δὲν ἦταν κάποιου εἴδους τέρατα, κατεχόμενα ἀπὸ κάποιο ἰδιαίτερο καὶ μοναδικὸ κακό. Ὄχι, ἦταν «ὅπως ὅλοι μας».
Ὁ Πιλάτος προσπάθησε ἀκόμη καὶ
νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν Ἰησοῦ, νὰ μεταπείσει τὸ πλῆθος, προσφέρθηκε ἀκόμη
καὶ νὰ ἀπελευθερώσει τὸ Χριστὸ ὡς κίνηση καλῆς θελήσεως, χάριν τῆς
ἑορτῆς, ὅταν κι αὐτὸ ἀπέτυχε, στάθηκε μπροστὰ στὸ πλῆθος καὶ ἔνιψε τὰ
χέρια του, δείχνοντας τὴ διαφωνία του σ᾿ αὐτὸ τὸ φόνο.
Μὲ
λίγες πινελιὲς τὸ εὐαγγέλιο σχεδιάζει τὴν εἰκόνα αὐτοῦ του παθητικοῦ
Πιλάτου, τοῦ τρόμου του, τῆς γραφειοκρατικῆς του συνειδήσεως, τῆς δειλῆς
του ἀρνήσεως νὰ ἀκολουθήσει τὴ συνείδησή του. Δὲ συμβαίνει ὅμως ἀκριβῶς
τὸ ἴδιο στὴ δική μας ζωὴ καὶ στὴ ζωὴ γύρω μας; Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ πιὸ
κοινότυπη, ἡ πιὸ τυπικὴ ἱστορία; Δὲν εἶναι παρὼν συνεχῶς μέσα μᾶς
κάποιος Πιλάτος;
«Χριστέ μου, κράτα Εσύ το τιμόνι σήμερα. Εγώ απλώς θα Σου εμπιστευτώ τη διαδρομή.»
- Ανοίγεις τον υπολογιστή ή ξεκινάς δουλειά;
Πες Του: «Κύριε, φώτισε τον νου μου να κάνω το σωστό και δώσε μου υπομονή με τους ανθρώπους γύρω μου».
Καθαρίζεις το σπίτι ή τακτοποιείς πράγματα;
Σκέψου:
«Όπως καθαρίζω αυτόν τον χώρο, Χριστέ μου, καθάρισε και την ψυχή μου από τις κακίες και τις σκοτούρες».
- Πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ ή στην αγορά;
Πες Του: «Σ' ευχαριστώ που μου δίνεις τα απαραίτητα. Βλόγησε και εκείνους που σήμερα δεν έχουν ούτε τα βασικά».
- Νιώθεις μοναξιά ή θλίψη το απόγευμα;
Ψιθύρισε: «Κάτσε δίπλα μου, Κύριε. Δεν χρειάζεται να πούμε λόγια, φτάνει που Εσύ με καταλαβαίνεις».
Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
<Ένας νέος φίλος και νέος επιστήμων, μου διηγήθηκε, ότι είχε ήδη δύο παιδιά μωρά, όταν πήρε μία υποτροφία γιά μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό.
Λίγο πριν φύγη οικογενειακώς, είπε σοβαρά προβληματισμένος στον Γέροντα Επιφάνιο:
«Πάτερ, πάω σε μία ξένη χώρα γιά σπουδές με δύο μικρά παιδιά. Εάν έλθη και κανένα άλλο ακόμη, τί σπουδές θα μπορέσω να κάνω;».
Και ο σοφός Γέροντας του απήντησε:
«Παιδί μου, άκουσε, αφού παντρεύθηκες και έκαμες οικογένεια, η οικογένεια έχει τον πρώτο λόγο! Δεν θα γίνουν οι σπουδές σου και η καριέρα σου, ρυθμιστής της οικογενείας σου. Η οικογένεια θα είναι ο ρυθμιστής και των σπουδών και της καριέρας σου!
Ο άνθρωπος κάνει ότι κάνει για να αντιμετωπίσει
τον θάνατο και να μην πεθάνει.
Όταν λοιπόν έχει βρει τη χαρά της Αναστάσεως, όταν έχει προετοιμαστεί
για να ζήσει τη χαρά της Αναστάσεως παίρνει την μεγαλύτερη δυνατή
δύναμη για να αντιμετωπίσει τη ζωή θετικά για να μπορέσει να ζήσει
δημιουργικά και όχι με απόγνωση όπως δυστυχώς αναγκάζεται
ο σύγχρονος άνθρωπος απο τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και στον οποίο
Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος καὶ Δαρεία ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ (243 – 284 μ.Χ.).
Ὁ Ἅγιος Χρύσανθος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ἦταν υἱὸς ἐπιφανοῦς εἰδωλολάτρου.
Ὅμως κατηχήθηκε στὴν Χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ κάποιον Χριστιανὸ καὶ βαπτίσθηκε.
Ὅταν ὁ πατέρας του πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, τὸν φυλάκισε καί, γιὰ νὰ τὸν ἀποσπάσει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ πίστη, τοῦ ἔδωσε γυναῖκα τὴν ὡραία Δαρεία, ἡ ὁποία καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ ἦταν εἰδωλολάτρισσα.
Ἀντὶ ὅμως νὰ προσελκύσει ἡ Δαρεία τὸν σύζυγό της Χρύσανθο στὴν εἰδωλολατρία, συνέβη τὸ ἀντίθετο. Πίστεψε καὶ αὐτὴ στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίσθηκε.
Τότε τοὺς κατήγγειλαν στὸν ἔπαρχο Κελερίνο, ὁ ὁποῖος τοὺς παρέδωσε στὸν τριβοῦνο Κλαύδιο. Τὸ μαρτύριο ἄρχισε.
Ἀλλὰ ἡ καρτερία καὶ ἡ ὑπομονὴ τῶν Μαρτύρων ἐξέπληξε τὸν Κλαύδιο, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὴν σύζυγό του Ἰλαρία, τοὺς υἱούς του Ἰάσονα καὶ Μαῦρο καὶ τοὺς στρατιῶτες του πίστεψε στὸν Χριστό.
Πρωτ. Αθανασίου, Θεολόγου-Μουσικού
Ένα
από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι γονείς στη διαπαιδαγώγηση των
παιδιών τους είναι να μην τους λένε ποτέ όχι σε ό,τι ζητούν.
Δεν είναι δυνατόν το παιδί του γείτονα να έχει τάμπλετ και το δικό μας να μην έχει, ασχέτως αν το χρειάζεται ή όχι.
Η
νηστεία είναι μια αφορμή να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας, ώστε όταν
αργότερα συναντήσουν δυσκολίες και στερήσεις στη ζωή τους να μην
απελπιστούν αλλά να αγωνίζονται.
Ας
τους υπενθυμίζουμε κάθε Τετάρτη και Παρασκευή:«Παιδί μου ο Χριστός
έπαθε και σταυρώθηκε ως άνθρωπος, χωρίς να φταίει σε τίποτα για να μας
γλυτώσει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο.
Όταν εμείς
νηστεύουμε τις δύο αυτές ημέρες Του εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας. Η
νηστεία μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να βάζουμε σε δεύτερη μοίρα τα υλικά
αγαθά και να αγωνιζόμαστε περισσότερο για την απόκτηση των αρετών».
Ο
νέος που εξασκήθηκε από μικρός να λέγει όχι σε ορισμένες τροφές, όπως
το κρέας και το γάλα τις ημέρες της νηστείας, θα έχει και την ψυχική
δύναμη να πει όχι όταν κάποιος του προτείνει το τσιγάρο ή τα ναρκωτικά.
Και για τις σαρκικές ορμές, ειδικά στην περίοδο της εφηβείας, η νηστεία
είναι το ισχυρότερο φάρμακο. Στο Γεροντικό διαβάζουμε:«η νηστεία είναι
χαλινάρι που συγκρατεί τις κατώτερες ορμές. Όποιος την περιφρονεί
μοιάζει με αχαλίνωτο άλογο».
Πόσα
παιδιά στις μέρες μας δεν είναι παχύσαρκα! Από μικρά οι γονείς τα
κυνηγούν με το κουτάλι στο χέρι πριν καν πεινάσουν. Κάποτε τα παιδιά
είχαν ως βασική τροφή τα φρούτα που έκοβαν από τα δέντρα της γειτονιάς.
Σήμερα τρώνε κάθε μέρα κρέας.
Οι επιστήμονες απέδειξαν, ότι η πρώτη
αιτία καρκίνου είναι το κόκκινο κρέας και καλούν πια τους ανθρώπους να
κάνουν την διατροφή των Ορθοδόξων Μοναστηριών με περισσότερα ψάρια και
λαχανικά. Οι μοναχοί που τηρούν όλες τις νηστείες ζουν ενενήντα και
εκατό χρόνια. Οι κινήσεις τους είναι ζωηρές, ενώ ο νους τους είναι
εύστροφος και καθαρός.
Όταν παχαίνει ο άνθρωπος τότε το σώμα και η ψυχή μαθαίνουν στη μαλθακότητα.
Μόνο όταν φτάσεις στον πάτο, όταν όλα καταρρέουν, όταν όλα
τα σχέδια και οι πόροι σου αποτύχουν και εξαντληθούν, είσαι επιτέλους
ανοιχτός για να μάθεις πώς να εξαρτάσαι πλήρως από τον Θεό.
Μέσα στο αόρατο της σιγής,
εκεί που ο νους σταματά και η ανάσα προσεύχεται,
ανάβω το κερί της παρουσίας μου.
Λίγο λάδι, λίγη πίστη, μια φλόγα δανεική από την Άκτιστη Λαμπρότητα.
Δεν καίει, δεν τυφλώνει, μόνο θυμίζει…
πως είμαι κι εγώ σπίθα από Εκείνον.
Εκεί που η πληγή ανοίγει,
εκεί ας γίνω σπλάχνο οικτιρμών.
Εκεί που η σκιά χορεύει,
εκεί ας γίνω το Όνομα που διώχνει το κρύο.
Εκεί που ο άλλος σταυρώνεται,
ας γίνω εγώ η ανάσταση που δεν είδε ακόμα.
Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Ζούμε στους τελευταίους χρόνους. Μπορεί και τώρα να συμβεί η κρίση».
Η αγγλική γλώσσα δεν έχει Ορθόδοξη ατμόσφαιρα. Για παράδειγμα, η λέξη person δηλώνει το ουδέτερο, οι λέξεις κατάνυξη, πραότητα δεν µπορούν να γίνουν κατανοητές. Η αγγλική γλώσσα δεν είναι κατάλληλη για την Ορθοδοξία.
Ο πόλεμος που δεχόμαστε είναι πολύ μεγάλος. Όλοι είναι εναντίον µας: η επιστήμη και η πολιτική. Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά νομίζω ότι ζούμε στους τελευταίους καιρούς. Η δική µας στάση πρέπει να είναι μαρτυρική: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη, και ως αμνός άµωµος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού» (Ησ. νγ’ 7). Όταν εξασκήσουμε βία στην βία, δεν κάνουμε τίποτε. Η μαρτυρική (σιωπηλή) στάση θα εξασφαλίσει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια νίκης. Εάν εξασκήσουμε και εμείς βία στους άλλους, θα τους εξαναγκάσουμε να προετοιμασθούν για δεύτερη μεγαλύτερη επίθεση
