Το Χριστό ή το Χριστιανισμό;

  

 

«Για τους πρώτους Χριστιανούς, το σώμα του Χριστού βρισκόταν πάνω στην αγία τράπεζα επειδή αυτός ήταν ανάμεσα τους. Για τους σύγχρονους Χριστιανούς, ο Χριστός βρίσκεται εδώ επειδή το σώμα του βρίσκεται πάνω στην αγία τράπεζα. 

Φαίνεται σαν κάτι το ανάλογο, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς και σε μας. Γι’ αυτούς τα πάντα βρίσκονται στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη γι’ αυτόν. Για μας, όλα βρίσκονται στην επιθυμία μας να φωτιστούμε. 

Οι πρώτοι Χριστιανοί προσήρχοντο στη θεία κοινωνία για ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό, ενώ τώρα ο Χριστός δεν είναι ο μοναδικός λόγος συμμετοχής στη θεία Κοινωνία». 

Η πιο πάνω διαπίστωση είναι του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, καταγραμμένη στο Ημερολόγιό του. Φαντάζει κάπως συγχυσμένη και υπερβολική. Η προσεκτική όμως μελέτη θα δείξει πόσο ξεκάθαρη και πραγματική είναι.

Μεγαλώνουμε με την προτροπή ν’ ακολουθήσουμε κάποιες εντολές, νόμους, αξίες ή κανόνες που θα μας κάνουν να είμαστε καλοί πολίτες, ηθικοί, ή ακόμα, καλοί χριστιανοί. Οδηγούμαστε, δηλαδή, ανεπαίσθητα στην προσκόλληση σε μιας ιδεολογίας.

Κατά το «Χρηστικό λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας» της Ακαδημίας Αθηνών: «Ιδεολογία είναι σύστημα ιδεών, αρχών, θεωριών τις οποίες ασπάζεται ή/και επιθυμεί να εφαρμόσει στην πράξη μια κοινωνική ομάδα ή ειδικότερα ένα άτομο». Αντιλαμβανόμαστε πόσο εύκολο είναι να θεωρήσουμε το χριστιανισμό ιδεολογία, αγωνιζόμενοι να εφαρμόσουμε τις αρχές και τους κανόνες, χωρίς την προσωπική σχέση με το Χριστό.

Ακολουθούμε το Χριστιανισμό αλλά δε γνωρίζουμε το Χριστό όταν:

Προσευχόμαστε για να κερδίσουμε κάτι, αντί να συναντήσουμε στην καρδιά μας το Χριστό.
Εκκλησιαζόμαστε για να νιώσουμε γαλήνη, αντί για να συναντήσουμε τους αδελφούς μας στη σύναξη της Εκκλησίας, πραγματοποιώντας το λόγο του Κυρίου «ίνα πάντες εν ώσιν».
Κοινωνούμε για να αισθανθούμε ωραία, αντί για να ενωθούμε με τον αγαπημένο της καρδιάς μας.

Λόγοι Αγίων

  

Μερικοί Χριστιανοί είναι τόσο ψυχρά διανοητικοί, που αναρωτιέται κανείς αν είναι θερμόαιμα θηλαστικά, πόσο μάλλον άνθρωποι. Άλλοι πάλι τόσο συναισθηματικοί, που κανείς αναρωτιέται αν έχουν καθόλου κριτική σκέψη. 

Από τα δύο άκρα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ο αντι-διανοητισμός και η παράδοση στον συναισθηματισμό. Ο συναισθηματισμός είναι επικίνδυνος διότι, σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία, το συναίσθημα που αγνοεί το νου και τη λογική, οδηγεί στην πλάνη.

Πεντηκοστή στην Ενορία μας. Μαζί μοιραζόμαστε στιγμές!

 

 

Η Κυριακή της Πεντηκοστής ήταν για την ενορία μας μία ιδιαίτερη ημέρα καθώς δόθηκε η ευκαιρία στους ενορίτες μας, μικρούς και μεγάλους να ζήσουν τόσο την λατρευτική εμπειρία της εορτής αλλά και να μοιραστούν κοινές στιγμές χαράς.

Συγκεκριμένα η ημέρα ξεκίνησε με την ακολουθία του Όρθρου, την Θεία Λειτουργία και την ακολουθία του Εσπερινού της Γονυκλισίας στην οποία συμμετείχαν με ευλάβεια οι πιστοί που είχαν κατακλύσει τόν Ιερό μας Ναό. 

Μετά το τέλος της ακολουθίας του Εσπερινού προσφέρθηκε σε όλους τους πιστούς πρωινό και στην συνέχεια στην πλατεία του Ναού πραγματοποιήθηκε γ Γιορτή λήξης των ενοριακών κατηχητικών συντροφιών της Ενορίας μας που ειχαν επιμεληθεί με πολλή φροντιδα οι κατηχητες και οι κατηχήτριες του Ναού μας,

Τα παιδιά από όλα τα κατηχητικά τμήματα παρουσίασαν διάφορα κατηχητικά δρώμενα με θέμα Το Άγιο Πνεύμα στην ζωή μας, προσφέροντας σε όλους μας την δυνατότητα να κατανοήσουμε πως λειτουργεί το Άγιο Πνεύμα στην ζωή μας και στην ζωή της Εκκλησίας.

Οι κοινές στιγμές χαράς συνεχίστηκαν με το0 κοινό γεύμα που προσέφερε η Ενορία σε όλους που συμμετείχαν από το πρωί έχοντας την δυνατότητα να παρακαθήσουν στην κοινή τράπεζα τόσο οι μικροί όσο και οι μεγλλοι.

Μετά το κοινό ενοριακό γεύμα η ημέρα με τις κοινές χαρές και στιγμές ολοκληρώθηκε με την τέλεση της Ιεράς Παρακλήσεως στον Άγιο Δημήτριο και το μοίρασμα των αναμνηστικών και ενθυμίων σε όλους.

Μία ξεχωριστή ημέρα λοιπόν με την ευχή να την επαναλάβουμε και πάλι. Ο Τριαδικός Θεός να ευλογεί όλους μας και να μας χαριτώνει σε κάθε προσπάθεια μας. 

Έναρξη 4ου Πανελληνίου Συνεδρίου Στελεχών Κατασκηνώσεων Ιερών Μητροπόλεων

Την Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2026, το απόγευμα, ξεκίνησε στις Κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, το 4ο πανελλήνιο συνέδριο στελεχών Κατασκηνώσεων Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026.

Τη διοργάνωση του συνεδρίου πραγματοποιεί, με την ευλογία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και των μελών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου η Επιτροπή Χριστιανικής Αγωγής και Νεότητος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και φιλοξενείται με την ευγενική μέριμνα και αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου.

Στο συνέδριο συμμετέχουν στελέχη κατασκηνώσεων πενήντα-δύο Ιερών Μητροπόλεων, ενώ, ως παρατηρητές συμμετέχει αντιπροσωπία από την Εκκλησία της Αλβανίας.

Μετά την άφιξη των συνέδρων, τελέσθηκε ο Αγιασμός της ενάρξεως του συνεδρίου από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου κ. Μακάριο-πρόεδρο της Συνοδικής Επιτροπής Χριστιανικής Αγωγής και Νεότητος, στον Ιερό Ναό αγίων Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Ολυμπιάδος της διακονίσσης.

Αμέσως μετά στον ανάλογα διαμορφωμένο χώρο της τραπεζαρίας των Κατασκηνώσεων πραγματοποιήθηκε η πρώτη ολομέλεια των συνέδρων, στην οποία απέτειναν χαιρετισμούς, κατά σειρά,

ο Γραμματέας της Επιτροπής, Αρχιμ. Πολύκαρπος Μπόγρης, κάνοντας αναδρομή στα προλαβόντα συνέδρια και στη διάρθρωση του παρόντος συνεδρίου.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, ευχαριστώντας τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσόστομο για την αβραμιαία φιλοξενία και εκθέτοντας την αποστολή και την προσφορά της Εκκλησιαστικής Κατασκήνωσης.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Σκοπέλου κ. Νικόδημος, ως εκπρόσωπος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου, απηύθυνε τον χαιρετισμό του, στον οποίο τονίσθηκε ότι οι εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις δεν είναι απλώς χώροι φιλοξενίας και ψυχαγωγίας, είναι εργαστήρια πίστεως, αγάπης, κοινωνίας και πνευματικής καλλιέργειας. Είναι τόποι όπου οι νέοι άνθρωποι γνωρίζουν βιωματικά την Εκκλησία ως οικογένεια και εμπειρία ζωής.

Παρέστησαν, επίσης, ο Αρχιμ. Γαβριήλ Εμμανουηλίδης-Καθηγούμενος της Ι. Μονής Οσίου Δαυΐδ Γέροντος Λίμνης και οι Εκπαιδευτικοί του Δημοτικού Σχολείου Ροβιών κυρίες Μαρία Γεραλή-διευθύντρια, Μαρία Κραββαρίτη και κύριος Δημήτριος Τσιαγκαράκης.

Κατόπιν, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δράμας κ. Δωρόθεος ανέπτυξε την κεντρική εισήγηση με θέμα: «Εκκλησιαστική κατασκήνωση: κοινωνία προσώπων με δεξιότητες, επιμόρφωση και ευθύνη».

Επισημαίνοντας ότι η κατασκήνωση είναι κύτταρο ορθόδοξης χριστιανικής κοινωνίας που η δυναμική σχέση συνδέει τα πρόσωπα μεταξύ τους, χωρίς όμως να τα καταργεί.

Σκιαγράφησε τις πνευματικές και παιδαγωγικές δεξιότητες του στελέχους μιας χριστιανικής κατασκήνωσης.

Η επιμόρφωση στελεχών χρειάζεται να είναι διαρκής, είναι αναγκαία για όλα τα στελέχη και επιτακτικότερη για τα μελλοντικά στελέχη, καθώς επίσης πρέπει να συμβαδίζει με την ευθύνη υπέρ των παιδιών.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

  

τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Ο Χριστός, μετά την Ανάληψή Του στους ουρανούς, σύμφωνα με την βεβαίωσή Του, έστειλε, την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάστασή Του και την δεκάτη από την Ανάληψή Του, το Άγιον Πνεύμα, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα.

Ο Ίδιος ο Χριστός είχε προαναγγείλει στους Μαθητές την Αποστολή του Αγίου Πνεύματος: «Και εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ' υμών εις τον αιώνα, το Πνεύμα της αληθείας, ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό· υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ' υμίν μένει και εν υμίν έσται» (Ιω. ιδ', 16-17). 

Και αμέσως μετά είπε: «ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον ό πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα ά είπαν υμίν» (Ιωάννης ιδ', 26). Και μετά είπε: «συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. Εάν γαρ εγώ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς· αν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς» (Ιωάννης ις', 7).

Η έλευση του Αγίου Πνεύματος στους Μαθητές έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξεις β΄, 1-13). Σημαντική θέση στην ζωή των Αποστόλων είχε η Πεντηκοστή. Αφού είχαν προηγουμένως περάσει από την κάθαρση της καρδιάς και τον φωτισμό -πράγμα που υπήρχε και στην Παλαιά Διαθήκη, στους Προφήτες και δικαίους- έπειτα είδαν τον Αναστάντα Χριστό και την ημέρα της Πεντηκοστής έγιναν μέλη του αναστημένου Σώματος του Χριστού. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί έπρεπε κάθε Απόστολος να έχει μέσα του τον αναστάντα Χριστό.

Κατά την Πεντηκοστή, το Άγιον Πνεύμα κατέστησε τους Μαθητές μέλη του θεανθρωπίνου Σώματος του Χριστού· έτσι, ενώ στην Μεταμόρφωση το Φως ενεργούσε στους τρεις Μαθητές έσωθεν, δια της Θεώσεως, αλλά το Σώμα του Χριστού ήταν έξω από αυτούς, στην Πεντηκοστή οι Μαθητές ενώνονται με τον Χριστό, γίνονται μέλη του θεανθρωπίνου Σώματος και ως μέλη του Σώματος του Χριστού μετέχουν του ακτίστου Φωτός. Αυτή η διαφορά υπάρχει και μεταξύ Παλαιάς Διαθήκης και Πεντηκοστής.

«Όσοι προ της αναλήψεως είδαν την δόξα του Χριστού, την είδαν διπλώς. Από το ένα μέρος σκεπάσθηκαν από την νεφέλη, διότι "εν τω φωτί σου οψόμεθα φως" (Ψαλμοί λε΄ 10), σκεπάσθηκαν από την φωτεινή νεφέλη και, ευρεθέντες μέσα στο Φως το άκτιστο, βλέπουν άκτιστο Φως, αλλ' επίσης και η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι πηγή του Φωτός, όπως είναι η Μεταμόρφωση.

Άξιος τιμωρίας

 

Κακό δεν είναι να τιμωρείται κάποιος εδώ,

Οἱ Ἁγίες Μάρθα καὶ Μαρία ἀδελφὲς τοῦ Ἁγίου Λαζάρου

 

 

Οἱ Ἁγίες Μάρθα καὶ Μαρία, μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ τους Λαζάρου, ἀποτελοῦσαν τὴν πλέον ἀγαπητὴ στὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ οἰκογένεια τῆς Βηθανίας. 

Στὴν οἰκία τους φιλοξενούμενος ὁ Χριστὸς εἶπε τὸ διδακτικώτατο: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά, ἑνὸς δὲ ἔστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς», ὅταν ἡ Μάρθα, ὡς μεγαλύτερη, ἠσχολεῖτο μὲ τὴν περιποίηση Αὐτοῦ, ἐνῷ ἡ ἀδελφή της Μαρία ἦταν ἀφοσιωμένη στὴ διδασκαλία Του καὶ δὲν τὴν ἐβοηθοῦσε στὶς ἐργασίες. 

Γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀφοσίωσή τους πρὸς Αὐτόν, ὁ Κύριος τὶς ἀντάμειψε διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ προσφιλοῦς τους ἀδελφοῦ Λαζάρου. 

Ἡ Μαρία εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἄλειψε τοὺς πόδες τοῦ Ἰησοῦ μὲ πολύτιμο μύρο καὶ τοὺς ἐσπόγγισε διὰ τῆς παρθενικῆς της κόμης. Ἀπετέλεσαν εὐσεβὴ καὶ διακεκριμένα μέλη τῆς πρώτης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐκοιμήθησαν μὲ εἰρήνη.

Καλημέρα!

  

"Δεν υπάρχουν κακές μέρες. ” Υπάρχουν απλά άνθρωποι που δεν 

ξέρουν πώς να βρουν την ομορφιά σε απλά πράγματα. ”

Σήμερα, κοιτάξτε πιο κοντά στο περιβάλλον σας. 

ΕΘΙΜΑ ΙΟΥΝΙΟΥ

  

Ο Ιούνιος παραμένει στην μνήμη μας ο μήνας του αμίλητου νερού, του καθαρού και ξάστερου ουρανού των ζουμερών κερασιών και της Πεντηκοστής δηλαδή της Ελπίδας.

Ο έκτος μήνας του χρόνου, ο πρώτος του καλοκαιριού, ο Κερασάρης των Γρεβενών, ο Κερασινός του Πόντου, ο Θεριστής μιας Ελλάδας ολόκληρης.
Τα όνομά του προέρχεται από την λατινική ονομασία της θεάς Ήρας (Juno)προστάτιδα του οίκου και του γάμου που γιορταζόταν την πρώτη μέρα αυτού του μήνα και όλος ο μήνας ήταν αφιερωμένος σ αυτήν.

Αγίου Πνεύματος: Με το Πνεύμα της Αληθείας ή με τον συρμό του κόσμου;

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

«Έτσι λοιπόν συνταξιδιώτες μου, κάτω από τον ήλιο και τ΄ αστέρια, πρέπει να γνωρίζετε ότι υποχρέωση του ανθρώπου δεν είναι να ακολουθεί το πνεύμα της εποχής, αλλά η εποχή να ακολουθεί το Πνεύμα του Θεού, το Άγιο, το Αιώνιο, το Αναλλοίωτο».

Με αυτά τα λόγια ο ποιητικότατος Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς καλούσε το ποίμνιο να ταχθεί με την ασάλευτη δόξα του Αγίου Πνεύματος και όχι με το εφήμερο πνεύμα του κόσμου. Αυτό είναι ένα διαχρονικό δίλημμα όπου ο κάθε άνθρωπος καλείται να επιλέξει θέση: θα είμαι με το πνεύμα της εποχής ή με το πνεύμα της Αληθείας; Θα ακολουθώ κι εγώ τον συρμό των εκφυλιστικών τάσεων και των κοινωνικών κατασκευασμάτων ή «εν είδει περιστεράς» ο λογισμός μου θα πετάει ψηλά κατοπτεύοντας όλες τις κακοτοπιές του Πονηρού;

Ίσως το ανώτερο χάρισμα που μπορεί να δώσει το Άγιο Πνεύμα στον ταξιδιώτη της Πίστης, είναι εκείνο της διάκρισης. Διάκριση πνευμάτων, διάκριση προθέσεων, διάκριση λογισμών, διάκριση αποφάσεων. Οι Άγιοι Πατέρες μας, ασκούσαν την αρετή της διάκρισης σαν αρμονικές πινελιές στον καμβά της ζωής, «ζωγράφιζαν» την ορθή κρίση και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Το Άγιο Πνεύμα τους φώτιζε για το πώς πρέπει να δράσουν, πώς να αξιολογήσουν, πώς να αγγίξουν ψυχές, πώς να βγάλουν πνευματικό όφελος από κάθε περίσταση.

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου η σύγχυση έχει γίνει κυρίαρχο «κράτος» και η αρετή της διάκρισης είναι πιο σπάνια από ποτέ. Όσο πληθαίνουν και εξελίσσονται οι παγίδες του κακού, τόσο περισσότερο έχουμε ζωτική ανάγκη εκείνο το ξεδιάλυμα που μόνο το Άγιο Πνεύμα χαρίζει στον νου. Ο κόσμος γύρω μας οργιάζει από αδιακρισία και επιθετική επιβολή. Όλοι θέλουν να υποτάξουν. Την αποδοχή μας, την προσοχή μας, τα βλέμματά μας, τους λογισμούς μας, την ελευθερία μας, ακόμα και την ίδια την ψυχή μας.

Υπάρχει και το "Δόξα τω Θεώ".

 

Καλημέρα!

  

 

Αν ο ήλιος δεν βγει για όλα τα κακα πράγματα 

που βλεπει καθημερινα που μας κοιτάζουν

Καλη σας νύχτα!

  

 

Ευλογημένοι αυτοί που βλέπουν όμορφα πράγματα 

σε μέρη όπου οι άλλοι άνθρωποι δεν βλέπουν τίποτα. "

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: ΑΓΧΟΣ Η’ ΧΑΡΑ;

 

               

Όσοι συμμετέχουν στην προσπάθεια των μαθητριών και των μαθητών για να δώσουν Πανελλαδικές Εξετάσεις εστιάζουν την έγνοια τους στο άγχος. 

Συμβουλές, συνταγές, προσευχές, απόπειρες να πειστούν τα παιδιά ότι οι εξετάσεις δεν είναι το τέλος της ζωής, αλλά ένα πέρασμα σε μία καινούργια πορεία, ανεξαρτήτως της επιτυχίας ή της αποτυχίας ως προς τους στόχους που ένας νέος θέτει. 

Κυρίως, οι γονείς  που καταβάλλουν ικανά  χρηματικά ποσά, για να ενισχύσουν την προετοιμασία των παιδιών τους, αλλά και νιώθουν ότι η επιτυχία τους είναι και επιτυχία όλης της οικογένειας, είναι εκπλήρωση προσδοκιών και των γονέων, ώστε τα παιδιά να κάνουν βήματα μπροστά, αισθάνονται  την αγωνία και οι ίδιοι για την έκβαση της προσπάθειας.

                Δεν είναι τυχαίο πάντως, στην ψυχολογικοποιημένη εποχή μας, αλλά και στον κόσμο που έχει ως όραμα την επιτυχία μεταφραζόμενη σε χρήμα και καταξίωση, να υπάρχει αδιαφορία για τη χαρά της μάθησης. Οι Πανελλαδικές είναι η ολοκλήρωση ενός μεγάλου ταξιδιού στη γνώση και στην καλλιέργεια της ψυχής, το οποίο ο νέος μαθαίνει και ζει στο σχολείο. 

Αν ο μαθητής δεν χαίρεται το βιβλίο, το διάβασμα, τις γνώσεις, τον κόσμο στον οποίο εισέρχεται, που είναι ένας κόσμος ανοίγματος του πνευματικού ορίζοντα, ένας κόσμος συνύπαρξης με δασκάλους που κατέχουν γνωστικά αντικείμενα και μαθαίνουν στο παιδί όχι μόνο ποσοτικούς τρόπους για την κατάκτηση της γνώσης, αλλά και ποιοτικούς, τότε οι Εξετάσεις μετατρέπονται σε πηγή άγχους. Αυτός που νιώθει τη χαρά, ξέρει ότι έκανε ένα ωραίο ταξίδι. Και δεν είναι θεωρία. 

Είναι αλήθεια. Διότι όποιος ταξιδεύει στην μάθηση, καλλιεργεί τον εαυτό του, βρίσκει στις εξετάσεις μία ευκαιρία να δοκιμάσει τις γνώσεις του, όχι με γνώμονα το να αποδείξει τις ικανότητές του, αλλά να δει ο ίδιος με τον εαυτό του πού βρίσκεται, τι γνωρίζει, πώς μπορεί να ξεπεράσει δοκιμασίες, να αντέξει, αλλά και σε τι ο πνευματικός και μορφωτικός εξοπλισμός που έχει διαμορφώσει και αποκτήσει, μπορεί να τον βοηθήσει στην μετέπειτα πορεία της ζωής του.

Να έχετε φως στην ψυχή σας και αγάπη στην καρδιά σας.

  

«Δύο άνθρωποι μπορούν να κάθονται πολύ κοντά και όμως να τους χωρίζει μια ολόκληρη απόσταση ψυχής.
Και άλλοι δύο μπορούν να μένουν σιωπηλοί, μα οι καρδιές τους να συνομιλούν χωρίς ούτε μία λέξη.

Η αγάπη είναι η γλώσσα που δεν ακούγεται με τα αυτιά, αλλά γίνεται αισθητή μέσα στην ψυχή.
Όπου υπάρχει αληθινή αγάπη, υπάρχει ζεστασιά, ειρήνη και φως.
Ακόμη και η σιωπή γίνεται παρουσία, γίνεται παρηγοριά, γίνεται αγκαλιά.

Όπου όμως λείπει η αγάπη, οι άνθρωποι παγώνουν εσωτερικά.
Τα λόγια χάνουν το νόημά τους και οι ψυχές απομακρύνονται, όσο κοντά κι αν βρίσκονται.