Χωρίς μετάνοια, η εξομολόγηση είναι άχρηστη

  

Η εξομολόγηση είναι μεγάλο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Είναι το ιατρείο της ψυχής, το λιμάνι της επιστροφής, η αγκαλιά του Πατέρα που περιμένει το παιδί Του να γυρίσει. 

Δεν είναι όμως μια απλή συνήθεια, ούτε μια τυπική θρησκευτική πράξη που γίνεται για να πούμε ότι τακτοποιηθήκαμε. Η εξομολόγηση δεν είναι ένα πλύσιμο της ψυχής χωρίς κόπο, χωρίς συναίσθηση, χωρίς αλλαγή. 

Είναι μυστήριο, αλλά για να ενεργήσει μέσα μας, χρειάζεται να υπάρχει καρδιά που πονά, ταπεινώνεται και θέλει να αλλάξει.

Χωρίς μετάνοια, η εξομολόγηση μένει άκαρπη. Μπορεί ο άνθρωπος να πει τα λάθη του, να απαριθμήσει τις αμαρτίες του, να θυμηθεί περιστατικά, λόγια, πράξεις και σκέψεις, αλλά αν μέσα του δεν υπάρχει η απόφαση να σηκωθεί, τότε η εξομολόγηση γίνεται απλώς μια αναφορά γεγονότων. Δεν γίνεται επιστροφή. Δεν γίνεται θεραπεία. Δεν γίνεται καινούργια αρχή.

Μετάνοια δεν σημαίνει απλώς στενοχωριέμαι. Πολλοί στενοχωριούνται επειδή πληγώθηκε ο εγωισμός τους, επειδή φανερώθηκε το λάθος τους, επειδή έχασαν την εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους. Η αληθινή μετάνοια είναι κάτι βαθύτερο. Είναι να πονά η καρδιά γιατί απομακρύνθηκε από τον Θεό. Είναι να συνειδητοποιεί ο άνθρωπος ότι η αμαρτία δεν είναι απλώς μια παράβαση κανόνα, αλλά πληγή στη σχέση του με τον Θεό, με τον πλησίον και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο άνθρωπος που μετανοεί δεν πηγαίνει στην εξομολόγηση για να δικαιολογηθεί. Δεν πηγαίνει για να αποδείξει ότι «οι άλλοι φταίνε περισσότερο». Δεν πηγαίνει για να παρουσιάσει τον εαυτό του λιγότερο ένοχο και περισσότερο αδικημένο. Πηγαίνει και λέει: Κύριε, εγώ έφταιξα. Εγώ πλήγωσα. Εγώ απομακρύνθηκα. Εγώ έχω ανάγκη από το έλεός Σου. Αυτή η φράση ανοίγει τον ουρανό. Αυτή η ταπείνωση θεραπεύει. Αυτή η ειλικρίνεια φέρνει τη χάρη του Θεού.

Η εξομολόγηση χωρίς μετάνοια μοιάζει με άνθρωπο που πηγαίνει στον γιατρό, λέει με ακρίβεια την αρρώστια του, ακούει τη θεραπεία, αλλά βγαίνοντας από το ιατρείο συνεχίζει ακριβώς τα ίδια που τον αρρωσταίνουν. Τι ωφελεί να γνωρίζεις την πληγή σου, αν δεν θέλεις να θεραπευτείς; Τι ωφελεί να λες την αμαρτία σου, αν την έχεις ήδη αποφασίσει ως τρόπο ζωής; Τι ωφελεί να ζητάς συγχώρηση, αν δεν έχεις καμία διάθεση να αφήσεις αυτό που σε καταστρέφει;

Βεβαίως, η μετάνοια δεν σημαίνει ότι από τη στιγμή της εξομολόγησης ο άνθρωπος γίνεται αναμάρτητος. Κανείς δεν θεραπεύεται μαγικά. Κανείς δεν παύει να παλεύει. Ο αγώνας συνεχίζεται. Οι πτώσεις μπορεί να υπάρχουν. Η αδυναμία μπορεί να εμφανιστεί ξανά. Όμως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που πέφτει και πονά, και στον άνθρωπο που πέφτει και το θεωρεί φυσιολογικό. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που αγωνίζεται, έστω και με δυσκολία, και σε εκείνον που δεν θέλει να κάνει ούτε ένα βήμα.

Ο Θεός δεν ζητά από εμάς μια ψεύτικη τελειότητα. Ζητά ειλικρινή καρδιά. Δεν ζητά να μην έχουμε πληγές. Ζητά να Του τις δείξουμε. Δεν ζητά να είμαστε δυνατοί από μόνοι μας. Ζητά να Του πούμε: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ. Αυτή είναι η αρχή της σωτηρίας. Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να παριστάνει τον δίκαιο και σταθεί μπροστά στον Θεό ως αμαρτωλός που ζητά έλεος, τότε αρχίζει η αληθινή θεραπεία.

Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας είναι ότι πολλοί θέλουμε συγχώρηση χωρίς αλλαγή, άφεση χωρίς αγώνα, παρηγοριά χωρίς μετάνοια. Θέλουμε έναν Θεό που να μας καθησυχάζει, αλλά όχι να μας μεταμορφώνει. Θέλουμε να μας αγαπά, αλλά όχι να μας ελέγχει. Θέλουμε να μας συγχωρεί, αλλά όχι να μας καλεί σε νέο τρόπο ζωής. Όμως ο Χριστός δεν ήρθε για να μας αφήσει όπως είμαστε. Ήρθε για να μας αναστήσει. Και η ανάσταση περνά μέσα από τον σταυρό της μετάνοιας.

Ο Χριστός εξακολουθεί να περνά από τη θάλασσα της ζωής μας και να μας καλεί.

  

Η σημερινή περικοπή μάς παρουσιάζει την κλήση των πρώτων μαθητών του Χριστού στη θάλασσα της Γαλιλαίας. 

Ο Κύριος περπατά δίπλα στη λίμνη και συναντά τέσσερις απλούς ανθρώπους: τον Πέτρο, τον Ανδρέα, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Ήταν ψαράδες, άνθρωποι του μόχθου και της καθημερινής εργασίας. 

Και όμως, αυτούς τους απλούς ανθρώπους διαλέγει ο Χριστός για να γίνουν οι πρώτοι συνεργάτες Του στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.

Το Ευαγγέλιο είναι η χαρμόσυνη αγγελία ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο μετά την πτώση του. Ο Υιός και Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος, ήρθε στον κόσμο για να ανακαινίσει την κτίση και να ανοίξει πάλι τον δρόμο προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν, έρχεται τώρα να δημιουργήσει έναν νέο άνθρωπο, αναγεννημένο και φωτισμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό και όταν καλεί τους μαθητές λέγει: «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Η λέξη «ποιήσω» έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Χριστός δεν τους υπόσχεται απλώς μια νέα απασχόληση ή μια νέα διδασκαλία. Υπόσχεται να τους μεταμορφώσει. 

Να τους κάνει κάτι που δεν ήταν μέχρι τότε. Από ψαράδες ψαριών θα γίνουν ψαράδες ανθρώπων. Από απλοί μαθητές θα γίνουν Απόστολοι. Από άνθρωποι της γης θα γίνουν εργάτες της Βασιλείας του Θεού.

Λόγοι Αγίων.

 

ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΝ

 

 

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς» (Ματθ. 4, 18-19)

«Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς ὁ ᾿Ιησοῦς περπατοῦσε στὴν ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδέρφια, τὸν Σίμωνα, ποὺ τὸν ἔλεγαν καὶ Πέτρο, καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν ᾿Ανδρέα, νὰ ρίχνουν τὰ δίχτυα στὴ λίμνη, γιατὶ ἦταν ψαράδες». 

            Μία από τις ανθρώπινες συνήθειες είναι το περπάτημα. Σε αντίθεση με την εποχή μας, στην οποία μόδα έχουν γίνει το γυμναστήριο και η γιόγκα, το περπάτημα αποτελεί όχι απλώς άσκηση, αλλά και επαφή του ανθρώπου με τη φύση, τον κόσμο, την ομορφιά και την ασχήμια της πόλης, αλλά και ανθρώπους που συναντά. 

Το περπάτημα είναι έξοδος του ανθρώπου από την ένταση της καθημερινότητας, ευκαιρία προσευχής, χαλάρωσης, γαλήνης της ψυχής και του πνεύματος. Ο άνθρωπος κατανοεί ότι δεν είναι το αυτόνομο εγώ του το κέντρο του κόσμου, όπως συμβαίνει στο γυμναστήριο και στη γιόγκα, αλλά η ένταξή του σε έναν κόσμο στον οποίο ο ίδιος μπορεί να είναι από παρατηρητής έως συνδιαμορφωτής. Διότι μπορεί μέσα από το περπάτημα να κάνει την αυτοκριτική του, να δει την πορεία των σχέσεών του, αλλά και να αφεθεί στη χάρη και στη χαρά της προσευχής.

Γι’ αυτό και ο Χριστός συνήθιζε να περπατά, όπως μας λέει το Ευαγγέλιο. Συνήθιζε να συζητά με τους μαθητές Του στις πορείες της Παλαιστίνης. Κι αυτό ξεκίνησε από την αρχή της δημόσιας δράσης Του. Τον βλέπουμε να περπατά στην όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας. Τον βλέπουμε να παρατηρεί τα δύο αδέρφια, τον Πέτρο και τον Ανδρέα, οι οποίοι ρίχνουν «το αμφίβληστρον», το δίχτυ στη θάλασσα, διότι ήταν ψαράδες. Και τους καλεί, όντας μπροστά σ’ αυτή την εικόνα που ρίχνουν το δίχτυ, να Τον ακολουθήσουν, για να αλλάξουν χώρο ζωής, από τη θάλασσα να πάνε στη στεριά, αλλά και τρόπο, από αλιείς ιχθύων να γίνουν αλιείς ανθρώπων.

Το αμφίβληστρον των δύο μαθητών είναι ένα σημάδι ότι για να πετύχεις στη ζωή σου, να επιβιώσεις, αλλά και να κάνεις πράξη τους στόχους που τη νοηματοδοτούν, χρειάζεται να περικυκλώνεις αυτό που επιθυμείς. Δεν είναι μόνο μία παγίδα το αμφίβληστρον. Είναι η αίσθηση ότι αυτό που θέλεις να πετύχεις είναι σημαντικό και οργανώνεις τη ζωή σου με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην μπορεί να σου ξεφύγει. Ακόμη κι αν η ψαριά δεν είναι πάντοτε καλή, εντούτοις το ψάρι που θα εισέλθει στο αμφίβληστρον, δεν θα μπορέσει να ξεφύγει.

Αυτό είναι και το πνευματικό νόημα του αμφιβλήστρου στη ζωή μας. Αν έχουμε σκοπό να αγαπήσουμε τον Χριστό, τότε χρειάζεται να ρίξουμε αμφίβληστρον γύρω από τα πάθη μας και τις αμαρτίες μας. Να μην τις αφήσουμε ελεύθερες στην καρδιά και στην ψυχή μας να κυριεύουν την ύπαρξή μας στον βωμό της φιλαυτίας και της φιληδονίας, που μας παρασύρουν στο κενό του κακού. 

Και το αμφίβληστρον ονομάζεται αγάπη, ονομάζεται άσκηση, ονομάζεται πίστη στον Χριστό, ο Οποίος περπατά και στη δική μας ζωή και μας καλεί, αφήνοντας την κυριαρχία του εγώ, να μοιραστούμε την αγάπη Του με τους συνανθρώπους μας, ώστε με εκείνους όχι απλώς να συνυπάρχουμε, αλλά να πορευόμαστε προς την Αλήθεια της Βασιλείας των Ουρανών. Προς την ατελεύτητο ζωή. Προς τη χαρά της αγάπης. Προς την ομορφιά της κοινότητας, που είναι η Εκκλησία. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός  

Καλή Κυριακή!

  

Αν χθες δεν τα κατάφερες, μην απογοητεύεσαι. Σήμερα είναι μια καινούργια μέρα, ένα νέο ξεκίνημα και μια νέα ευκαιρία να κάνεις ένα βήμα πιο κοντά σε όσα ονειρεύεσαι. 

Η ζωή δεν μετριέται από τις πτώσεις μας, αλλά από την δύναμη να σηκωνόμαστε ξανά.

Ὁ Προφήτης Ἐλισσαῖος

 

Ὁ Προφήτης Ἐλισσαῖος καταγόταν ἐξ Ἀβελμαοὺλ τῆς γῆς Μανασσῆ, ἦταν υἱὸς τοῦ πλούσιου ἀγρότου Σαφάτ, ἀπὸ τὴν κοιλάδα Ἀβελμαουλά, ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ γεωργοῦ καὶ ἤκμασε κατὰ τὸ πρῶτο ἥμισυ τοῦ 9^ου αἰῶνος π.Χ.

Ὁ Προφήτης Ἠλίας († 20 Ἰουλίου) εὑρῆκε τὸν Ἐλλισαῖο μὲ τὸ ἄροτρο στὸν ἀγρό του καὶ ἐκάλεσε αὐτὸν νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἀφοῦ ἔρριψε ἐπάνω του τὴ μηλωτή του. 

Ἡ πράξη αὐτὴ συμβόλιζε τὴν κλήση τοῦ Ἐλισσαίου στὸ προφητικὸ ἀξίωμα καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ ἄντληση ἰσχύος καὶ θείας αὐθεντίας. «... Καὶ Ἐλισσαιὲ τὸν υἱὸν Σαφὰτ χρίσεις εἰς προφήτην ἀντὶ σοῦ... καὶ ἀπῆλθεν ἐκεῖθεν καὶ εὑρίσκει τὸν Ἐλισσαιὲ τὸν υἱὸν Σαφὰτ καὶ οὗτος ἠροτρία ἐν βουσί – δώδεκα ζεύγη καὶ αὐτὸς ἐν τοῖς δώδεκα – καὶ ἀπῆλθεν ἐπ’ αὐτὸν καὶ ἐπέρριψε τὴν μηλωτὴν αὐτοῦ ἐπ’ αὐτόν». 

Ἀμέσως ὁ Ἐλλισαῖος, ἀφοῦ ἔσφαξε καὶ διεμοίρασε ζεῦγος βοῶν, ἀκολούθησε τὸν Ἠλία. Ἀφοῦ ἐπισκέφθηκαν τὰ Γάλγαλα, τὴ Βαιθὴλ καὶ τὴν Ἱεριχώ, διέβησαν τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ, ὅπου ὁ Ἠλίας, ἐπιβὰς πυρίνου ἅρματος, ἐξαφανίσθηκε, ἀφοῦ ἐγκατέλειψε στὰ χέρια τοῦ Ἐλισσαίου τὴ μηλωτή του, διὰ τῆς ὁποίας αὐτὸς ἐπιτέλεσε πολλὰ θαύματα. Διὰ τῆς μηλωτὴς τοῦ Προφήτου Ἠλία διεχώρησε ἀργότερα τὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ καὶ ἐπέρασε αὐτόν, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ «υἱοὶ τῶν Προφητῶν» διέγνωσαν σὲ αὐτὸν τὸ πνεῦμα τοῦ διδασκάλου τους Ἠλία καὶ τὸν προσκύνησαν ἕως ἐδάφους.

Ἡ προφητικὴ δράση τοῦ Ἐλισσαίου καλύπτει τὰ χρονικὰ διαστήματα τῶν βασιλειῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραὴλ Ἰωράμ, Ἰηοῦ, Ἰωαχὰζ καὶ Ἰωὰς (851 – 825 π.Χ.), τῶν ὁποίων ὑπῆρξε εὐεργετικὸς καὶ συνετὸς σύμβουλος. Ὑπῆρξε ἡ ψυχὴ τῆς προφητικῆς ἀντιστάσεως ἐναντίον τῆς δυναστείας τοῦ Ἀμβρὶ δίδοντας ὁ ἴδιος θαρραλέα τὸ σύνθημα τῆς ἐξεγέρσεως καὶ ἀνέδειξε ἀντὶ τοῦ Ἰωρὰμ τὸν Ἰοὺ βασιλέα  τοῦ Ἰσραήλ, μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιφέρει στὴ χώρα θρησκευτικὴ μεταρρύθμιση.

Καλημέρα.

 

 

Καλύτερα να δίνεις εσύ το φως στη κάθε μέρα.

Καρπός του Αγίου πνεύματος είναι η αγάπη και η χαρά.

Ότι γίνεται στη ζωή μας είναι θέλημα του Θεού ή παραχώρησή Του, για να οδηγηθούμε στην επίγνωση και στην ταπείνωσή μας.

Ο τρόπος που φέρεσαι στη μητέρα σου είναι ο τρόπος που θα σου φερθεί η ζωή.

  

Η μητέρα είναι η πηγή της αγάπης και της ζωής.

Μια μητέρα είναι φτιαγμένη από αγάπη άνευ όρων, μια αγάπη που κανείς άλλος δεν μπορεί να σου δώσει. Μην την κρίνεις. Πόσες φορές έχεις κάτσει να την ακούσεις; Για να συζητήσετε μαζί της για το παρελθόν της; Ίσως δεν σου είπε ποτέ για την μίζερη ζωή που έπρεπε να υπομείνει πριν έρθεις εσύ.

Ίσως δεν μοιράστηκε ποτέ τις πληγές που κουβαλάει, τις ουλές που ξανανοίγουν κάθε φορά που τις θυμάται... η επώδυνη παιδική και εφηβική ηλικία που έζησε. Οι δύσκολες στιγμές που άντεξε όταν κανείς δεν την άκουγε, όταν την κακομεταχειρίστηκαν, αφήνοντας ίχνη σκληρών λέξεων, φτώχειας, φόβων και κακοποίησης.

Πόσες κρυφές θλίψεις κουβαλάει στην καρδιά της, αυτές που δεν μοιράστηκε ποτέ μαζί σου - για να μην έχεις μια παραμορφωμένη εικόνα της ζωής της; Από αγάπη, επέλεξε να μην σας το πει, ή ίσως η σιωπή έγινε το καταφύγιο της για να αποφύγει να υποφέρει περισσότερο.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή Β΄ Ματθαίου)

 

 

Μαθητεία κοντά στον Χριστό

«Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ»

Μετά την ολοκλήρωση του αναστάσιμου κύκλου του Πεντηκοσταρίου, βλέπουμε το σωτηριώδες έργο του Κυρίου για τον άνθρωπο να προσλαμβάνει νέες, δυναμικές διαστάσεις. Αυτές αποκαλύπτονται αυθεντικά μέσα στον χώρο του ιδίου του Σώματός του, που είναι η Εκκλησία.

Η πρόσκληση που απηύθυνε ο Χριστός προς τους πρώτους μαθητές του σηματοδοτεί μια νέα περίοδο ανακαίνισης του ανθρώπου με ορίζοντα την αιωνιότητα. 

Το σκηνικό αυτής της ανακαίνισης είναι η εκκλησιαστική πραγματικότητα, τα βήματα της οποίας κατευθύνει αδιάλειπτα «εις πάσαν την αλήθειαν» η συνεχής παρουσία του Αγίου Πνεύματος.

Η κλήση των πρώτων μαθητών, στην οποία αναφέρεται το σημερινό Ευαγγέλιο, απευθύνεται ουσιαστικά σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Όπως εκείνοι τότε, έτσι κι εμείς σήμερα καλούμαστε να επιδείξουμε την ίδια προθυμία. Χάρη στη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, έχουμε τη δυνατότητα να βιώνουμε μέσα στην Εκκλησία όλα τα γεγονότα της Θείας Οικονομίας όχι ως μακρινές ιστορίες, αλλά ως ζωντανό παρόν. 

Αυτό είναι, άλλωστε, και το βαθύτερο νόημα του λειτουργικού χρόνου. Μέσα από αυτή την προοπτική, ο Χριστός φανερώνει και προσφέρει τη Βασιλέια του ως τον πλέον αυθεντικό δείκτη και τρόπο ζωής.

Θεία πρόσκληση

Η κλήση των μαθητών από τον Κύριο δεν αποτελεί ένα συμβατικό, ανθρώπινο έργο. Πρόκειται για ένα θείο προσκλητήριο, που εκφράζει την άπειρη βούληση του Θεού να σώσει τον άνθρωπο. Ο Χριστός μάς προσκαλεί όλους να μετάσχουμε οργανικά στη ζωή της Εκκλησίας, και γι’ αυτό η ανταπόκρισή μας οφείλει να είναι ανάλογη.

Αρχιεπίσκοπος Ευγένιος: «Δεν εκφράζει την Κρήτη η βία»

 

Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης ὑλοποιῶντας τήν ὁμόφωνη Ἀπόφασή Της, τέλεσε στόν Χῶνο Μυλοποτάμου μέ τήν παρουσία τοῦ Προέδρου Της, Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης κ.κ. Εὐγενίου, καί ὅλων τῶν Μελῶν Της Συνοδικό Τρισάγιο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ Νικηστράτου Γεμιστοῦ.

Ὁ Σεβασμιώτατος Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπευθυνόμενος πρός τήν οἰκογένεια τοῦ κεκοιμημένου καί τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού παρέστησαν, εὐχήθηκε ὁ Θεός νά ἀναπαύσει μετά τῶν Ἁγίων καί τῶν δικαίων τόν ἀείμνηστο Νικήστρατο, πού μέ τόσο ἄδικο τρόπο ἔφυγε πρόωρα ἀπό αὐτή τή ζωή, καί τόνισε τήν ἀνάγκη νά συμβάλουμε ὅλοι μαζί, ὥστε νά ἐπικρατήσει ἡ ἁγιότητα τῆς Κρήτης ἐνάντια σέ κάθε μορφή βίας, ἀγριότητας καί αὐτοδικίας.

Μεταξύ ἄλλων ὁ Σεβ. Κρήτης ἀνέφερε: «Ἡ Ἱερά Σύνοδος εἶναι παροῦσα σήμερα ἐδῶ γιατί θέλει νά διατρανώσει μέ τόν πιό ἔντονο τρόπο ὅτι δέν ἐκφράζει τήν Κρήτη ἡ βία. Ἀλοίμονο ἐάν σέ μία εὐνομούμενη κοινωνία ἀρχίσουμε μέ αὐτοδικίες νά λειτουργοῦμε. Ἀλoίμονο ἐάν στρέφεται ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Ἀλoίμονο ἐάν τήν ἁγιότητα τήν καλύψει ἡ ἀγριότητα. Ἐμεῖς γνωρίζουμε πολύ καλά ὅτι ὁ Κύριος καί Θεός μας εἶναι ἡ ἀληθινή δικαιοσύνη καί ἀπό ἐκεῖ περιμένουμε. Ἀλλά, γνωρίζουμε πολύ καλά ὅτι ἡ εἰκόνα τῆς Κρήτης πού δίδεται ἰδιαίτερα τόν τελευταῖο καιρό δέν εἶναι ἀληθινή καί γι̉ αὐτό εἶναι ὁ κ. Περιφερειάρχης μας ἐδῶ παρών καί οἱ ἄρχοντες τοῦ Τόπου. 

Η Δαυιδούλα ήρθε στο πλατό της Εκπομπής και κάθισε δίπλα στη Ζήνα

 

Η ψυχή ανυψώνεται κατά τη διαδρομή της Θείας Λειτουργίας.

 

 

Κατά την πρώτη είσοδο δηλώνεται η αποβολή της απιστίας, η αύξηση της πίστης, η ελάττωση της κακίας, η πρόοδος της αρετής, η εξαφάνιση της άγνοιας, η προσθήκη της γνώσης.

Με την ακρόαση των θείων λόγων δηλώνονται οι μόνιμες και αμετάθετες έξεις και διαθέσεις της πίστης, που είπαμε, και της αρετής και της γνώσης, ενώ με τους θείους ύμνους που ακολουθούν, η θεληματική συγκατάθεση της ψυχής προς τις αρετές, και η πνευματική γλυκύτητα κι ευχαρίστηση που δοκιμάζει απ’ αυτές.

Με την ιερή έπειτα ανάγνω¬ση του αγίου Ευαγγελίου δηλώνεται η συντέλεια του γήινου φρονήματος, σαν να ήταν η συντέλεια του αισθητού κόσμου. Με το κλείσιμο των θυρών δείχνεται η επιθυμητή μετάβαση και μετατόπιση της ψυχής από το φθαρτό κόσμο τούτο στο νοητό. Κλείνοντας τις αισθήσεις, σαν να ήσαν πόρτες, τις καθαρίζει από τα είδωλα της αμαρτίας.

Με την είσοδο των αγίων μυστηρίων, δηλώνεται η τελειότερη και πνευματικότερη και νέα διδασκαλία και γνώση, σχετικά με την οικονομία του Θεού για χάρη μας.

Με το θείο ασπασμό, η ταυτότητα όλων με όλους και πρώτα του καθενός με τον εαυτό του και το Θεό, ταυτόχρονα κατοχυρωμένη με ομόνοια, με ομοφροσύνη και αγάπη.

Με την ομολογία του συμβόλου της πίστεως, η κατάλληλη ευχαριστία μας για τους ανέλπιστους τρόπους της σωτηρίας μας.

Με το Τρισάγιο, η ένωση και ισοτιμία μας με τους αγίους αγγέλους και η ακατάπαυστη, αρμονική μελωδικότητα της δοξολογίας του Θεού.

Με την προσευχή, κατά την οποία γινόμαστε άξιοι να καλούμε Πατέρα το Θεό, η γνησιότατη υιοθεσία με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Με το Εικόνα και τα υπόλοιπα, η χάρη και η οικειότητα, που μας ενοποιεί με το Θεό.

Με την αγία μετάληψη των αχράντων και ζωοποιών μυστηρίων, η δυνατή να πραγματοποιηθεί ενότητα και ταυτότητα μ’ εκείνον κατά συμμετοχή και ομοιότητα• εξαιτίας της αξιώνεται ο άνθρωπος, να γίνει από άνθρωπος Θεός.

Η σειρά των βαθμίδων στις οποίες ανυψώνεται ο πιστός κατά τη Θεία Λειτουργία.

Ἡ Ἁγία Ἀκυλίνα ἡ Μάρτυς

 

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀκυλίνα καταγόταν ἀπὸ τὴ Βύβλο ἢ Βίβλο τῆς Παλαιστίνης, ἦταν θυγατέρα τοῦ ἐπιφανοῦς ἄρχοντος Εὐτολμίου καὶ ἄθλησε, τὸ 298 μ.Χ. κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.). 

Σὲ ἡλικία πέντε ἐτῶν βαπτισθεῖσα ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου Εὐθαλίου, τόσον ἀφοσιώθηκε στὸν Θεὸ καὶ τὴν μελέτη τῶν Γραφῶν, ὥστε δωδεκαετὴς ἐδίδασκε τοὺς ὁμηλίκους της νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τὴ λατρεία τῶν εἰδώλων καὶ νὰ πιστεύουν στὸν Χριστό. 

Ἔνεκα τῆς θεοφιλοῦς αὐτῆς δράσεώς της, καταγγέλθηκε στὸν ἀνθύπατο Οὐολοσιανό, συλληφθεῖσα δὲ καὶ ὁδηγηθεῖσα ἐνώπιον αὐτοῦ, ὁμολόγησε τὴ Χριστιανικὴ πίστη της. 

Ὁ ἀνθύπατος διέταξε ἀμέσως τὴ διὰ σκληρῶν βασάνων θανάτωσή της. Ἔτσι, ἀφοῦ ἐμαστιγώθηκε ἀνηλεῶς καὶ τῆς ἐτρύπησαν τὰ αὐτιὰ μὲ πυρακτωμένη σούβλα, τὴν ἀποκεφάλισαν.

Ἡ Σύναξη τῆς Ἁγίας Ἀκυλίνας ἐτελεῖτο στὸ ἁγιώτατο αὐτῆς Μαρτύριο, ποὺ ἦταν στὴν περιοχὴ τοῦ Φιλοξένου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κοντὰ στὸ Φόρο καὶ τὸ Περιτείχισμα.

Αυτή είναι η πίστη των Αγίων, αλλά ποια είναι η πίστη ημών των Χριστιανών σήμερα;

  

 

Απορώ και εξίσταμαι, πώς οι άγιοι Απόστολοι κατόρθωσαν τέτοια μεγάλα και εξαίσια θαύματα! Και πώς κανείς να μη θαυμάσει και να μην απορήσει;

Αναλογισθείτε, αδελφοί μου· τι ήταν πριν ο Απόστολος Πέτρος; Ένας ψαράς. Τίποτε άλλο δεν ήξερε από το να ψαρεύει, να πιάνει ψάρια με το δίχτυ στη λίμνη Γενησαρέτ. Και ξαφνικά τον βλέπετε κήρυκα όλης της οικουμένης. 

Τόση χάρη και γλυκύτητα είχαν τα λόγια του, ώστε σε μια ομιλία του πίστεψαν τρεις χιλιάδες και άλλοτε πέντε χιλιάδες, τους οποίους και βάπτισε.

Άφοβος και άτρομος στέκεται μπροστά σε βασιλείς και τυράννους, διδάσκοντας και ελέγχοντας και μένοντας απτόητος στις απειλές και τους κινδύνους. 

Πρόθυμος και ακούραστος, αν και ήταν γέροντας, αρχίζει το κήρυγμα από την Ιερουσαλήμ, τρέχει στην Ιουδαία, Αντιόχεια, Πόντο και Γαλατία, Βιθυνία και Καππαδοκία, Ευρώπη και Ασία. Στη Ρώμη μαρτύρησε για τον Χριστό με το να σταυρωθεί από τον Νέρωνα έχοντας κάτω το κεφάλι.

Τι ήταν και ο Απόστολος Παύλος; Σκηνοποιός, δηλαδή κατασκεύαζε αντίσκηνα. Προηγουμένως ήταν διώκτης του Χριστιανισμού. Όταν πήγαινε στη Δαμασκό με εξουσία κατά των Χριστιανών, άστραψε ξαφνικά επάνω του φως που τύφλωσε τα σωματικά μάτια, και άκουσε φωνή να του λέει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;» 

Με πολύ φόβο και έκθαμβος ο Παύλος είπε: «Τις ει συ, Κύριε;» και άκουσε: «Εγώ ειμι Ιησούς, ον συ διώκεις». Τότε ο Κύριος τον πρόσταξε να πάει στη Δαμασκό να βρει τον απόστολο Ανανία. Και αφού βαπτίστηκε, ανοίχθηκαν τα μάτια της ψυχής και του σώματός του, και ο πρώην διώκτης παρουσιάστηκε μέγας υπερασπιστής του Χριστιανισμού.

Να είστε ευγενικοί με τους ανθρώπους

  

Γιατί ο καθένας έχει το
δικό του πόλεμο μάχη και απώλειες.

Ζήστε απλά,
αγαπάτε απλόχερα,
νοιαστείτε για τις ανάγκες των άλλων,
να μιλάτε αργά,
αφήστε τα υπόλοιπα στον Θεό !

Σημαντικότερο είναι η αγάπη !