Ζωοδόχου Πηγῆς

  

 

Με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών» στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. 

Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (που σημαίνει ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα.

Για την αποκάλυψη του Αγιάσματος υπάρχουν δυο εκδοχές:

α) Η πρώτη, που εξιστορεί ο Νικηφόρος Κάλλιστος αναφέρει ότι: Ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Λέων ο Θράξ ή Λέων ο Μέγας (457 - 474 μ.Χ.), όταν ερχόταν ως απλός στρατιώτης στην Κωνσταντινούπολη, συνάντησε στη Χρυσή Πύλη έναν τυφλό που του ζήτησε νερό. Ψάχνοντας γιά νερό, μιά φωνή του υπέδειξε την πηγή. 

Πίνοντας ο τυφλός και ερχόμενο το λασπώδες νερό στα μάτια του θεραπεύτηκε. Όταν αργότερα έγινε Αυτοκράτορας, του είπε η προφητική φωνή, πως θα έπρεπε να χτίσει δίπλα στην πηγή μια Εκκλησία. Πράγματι ο Λέων έκτισε μια μεγαλοπρεπή εκκλησία προς τιμή της Θεοτόκου στο χώρο εκείνο, τον οποίο και ονόμασε «Πηγή». 

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Περσίδος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Μαρτυρήσαντες

 

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Συμεὼν ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Σαβωρίου καὶ ἦταν προϊστάμενος τῶν Ἐκκλησιῶν Κτησιφῶντος καὶ Σαλὴκ (στὴ Σελευκεία).

Ὅταν εἶδε τὰ παράνομα ἔργα τῶν Περσῶν καὶ ἐπειδὴ δὲν ὑπέφερε τὶς διαταγές τους, ἔγραψε στὸν βασιλέα Σαβώριο ὅτι «ἐμεῖς εἴμαστε δοῦλοι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν ἀνεχόμαστε νὰ σᾶς ὑποφέρουμε. Κάνε λοιπὸν αὐτὸ ποὺ θέλεις». Τότε ὁ Σαβώριος, ἀφοῦ ἔστειλε στρατιῶτες, τὸν συνέλαβε καὶ τὸν ὁδήγησε δέσμιο στὴ φυλακή.

Ἐκεῖ, στὴ φυλακὴ ὄντας ὁ Ἅγιος, κατάφερε μὲ τὴν διδασκαλία του νὰ ἐπαναφέρει στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ τὸν πραιπόσιτο καὶ εὐνοῦχο τοῦ βασιλέως Γοθαζὰτ ἢ Γουζθαδάτ, ποὺ ἦταν μὲν Χριστιανὸς ἀλλὰ φοβόταν καὶ προσκυνοῦσε τὸν ἥλιο, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τῶν Περσῶν. 

Καὶ πῶς ἔγινε αὐτό; Ὅταν ὁ Ἅγιος Συμεὼν κλείσθηκε στὴ φυλακή, τὸν εἶδε ὁ Γοθαζὰτ καὶ θέλησε νὰ τὸν ἀσπασθεῖ. Ὁ Ἅγιος ὅμως δὲν δέχθηκε. Καὶ ἐπειδὴ δὲν δέχθηκε, εἶπε στὸν ἑαυτό του: «Ἂν ὁ Συμεών, ποὺ εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀποστράφηκε, πῶς ὁ Χριστός, τὸν Ὁποῖο ἀρνήθηκα, θὰ μὲ ἀγαπήσει;».
Ἡ εἴδηση ἔφθασε στὰ αὐτιὰ τοῦ βασιλέως Σαβωρίου. Ἡ ὀργή του στράφηκε κατὰ τοῦ Ἁγίου Συμεὼν καὶ ἐπεκτάθηκε σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἔδωσε ἐντολὴ νά ἀποκεφαλίσουν ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς τῆς περιοχῆς. Συνελήφθησαν λοιπὸν ἀπὸ τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία μαζὶ μὲ τὸν πρεσβύτερο Ἀβδελᾶ χίλιοι ἑκατὸν πενήντα ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἀποκεφαλίσθηκαν τὴν ἴδια ἡμέρα μὲ τὸν Ἐπίσκοπό τους.

Χριστός Την Ανέστη.

  

Ελπίδα σου μην χάνεις...θέλει δύναμη η ζωή,

Καληνύχτα!

  

 

Όμορφο το βράδυ σας...
«Τα όνειρα είναι οι σπόροι της αλλαγής.

Δεν κάνουμε το Πάσχα ζωή μας!

 

– Το ακούω πολλές φορές και συχνά λυπάμαι. Γιατί βλέπω πως το Πάσχα ήρθε και πέρασε, πολλοί όμως συνεχίζουν να είναι οι ίδιοι και χειρότεροι.

Αν το Πάσχα τους είχε αγγίξει, θα ήταν πραγματικά καλύτεροι.

Και πρέπει να σας πω ότι είναι τραγικό αυτό που γίνεται, γιατί βλέπει κανείς ανθρώπους πάσης ηλικίας - να ξεκινήσω από τους μεγάλους - βλέπει κανείς ανθρώπους ηλικιω­μένους, που παρόλο που γέρασαν, εξακολουθούν να είναι δύσκολοι για τους γύρω τους, γκρινιάρηδες, εγωιστές και απαιτητικοί.

Αυτοί οι άνθρωποι γέρασαν, αλλά Πάσχα δεν κατά­λαβαν.

Γιατί, αν είχαν καταλάβει, θά ΄χε μαλα­κώσει η ψυχή τους, θά ΄χε ομορφύνει η καρδιά τους, θα ήταν άνθρωποι ευλογίας, που με την παρουσία τους θα παρηγορούσαν.

Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά έτσι ζουν και πολλές χριστιανικές οικογένειες!

Λένε πως πιστεύουν, γιορτάζουν, μπορεί και τη βραδιά τής Ανάστασης η καρδιά να νιώσει κάτι από αυτόν τον παροξυσμό τής αγάπης τού Θεού, που έπαθε για χάρη μας και νίκησε τον θάνατο, επιστρέφουν όμως γρήγορα, ακόμη και την ίδια νύχτα, στη μιζέρια, στην γκρίνια, στα πεζά.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής: “Η πανοπλία της Ελλάδος είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία… και όχι ο καλπάζων τεχνικός πολιτισμός”

 

… Φοβήθηκε ο Γέροντας Αμφιλόχιος την ενασχόληση των επισκόπων με την φιλανθρωπία.

– Η υπερβολή στα φιλανθρωπικά ιδρύματα στεγνώνει τον επίσκοπο πνευματικά κι ο Επίσκοπος δουλεύει μέσα στην Εκκλησία σαν κουφάρι. Είναι και η φιλανθρωπία έργο της Εκκλησίας, αλλά περισσότερο απ’ όλα η πνευματική βοήθεια προς τους ανθρώπους. 

Την φιλανθρωπία μπορούν να την βρουν και αλλού, αλλά την σωτηρία μόνο στην Εκκλησία. Αλλοίμονο αν η Εκκλησία παρουσιάζεται στον κόσμο σαν φιλανθρωπικό ίδρυμα και όχι ως ταμείον της Χάριτος του Θεού.

Κάποτε τον επισκέφθηκε κάποιος επώνυμος Καλύμνιος και του εγκωμίασε την φιλανθρωπική δράση του δεσπότη. Ο Γέροντας τον ρώτησε:

– Παρακάτω;

– Μη τα ρωτάτε -απήντησε.

Του είπε τότε ο Γέρων ότι πίσω από τις φιλανθρωπίες αυτές κρύβεται μια κούφια πνευματική ζωή και η φιλανθρωπία καλύπτει πολλά άσχημα του επισκόπου.

ΕΡΘΕΝ ΕΦΕΤΟΣ Η ΛΑΜΠΡΗ

Η Τιμία Κάρα του Οσίου Δαβιδ στην Ενορία μας, 12 - 15 Ιουνίου 2026

 

  

Την Κάρα του Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία θα υποδεχθεί  με κάθε λαμπρότητα ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, το πρωί της Παρασκευής 12 Ιουνίου 2026.

Το ιερό θησαύρισμα θα κομίσουν οι πατέρες της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Ευβοίας, και θα είναι μία πνευματική ευκαιρία για τον πιστό λαό, για τον αγιασμό του.

Κατά την διάρκεια της παραμονής της Τιμίας Κάρας θα τελούνται οι ιερές Ακολουθίες και οι λατρευτικές εκδηλώσεις. Συγκεκριμένα καθημερινά θα τελούνται:

Γιατί η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να τα βγάζεις πέρα μόνος.

  

Μην ζητάς χειροκρότημα από όλους εσύ είσαι η ίδια η μουσική.
Μην ζητάς μάρτυρα εσύ είσαι η αλήθεια σου.
Όμως μην ξεχνάς κι εκείνους που σε είδαν όταν εσύ νόμιζες πως ήσουν αόρατος.
Είσαι εκείνος ο ήλιος που δεν σταμάτησε να ανατέλλει, κι ας μην κοίταξε ο κόσμος.
Μα υπάρχουν δύο, τρία, πέντε άτομα που κοίταξαν. Που σε κοίταξαν στα μάτια και είπαν: «Εδώ είμαι».
Και σε επαινώ για όσα έγινες μόνος, μα ακόμα περισσότερο για εκείνους που διάλεξες να κρατήσεις.
Για τα χέρια που δεν σε άφησαν, κι εσύ δεν τα άφησες.
Για τις αγκαλιές που δόθηκαν χωρίς όρους.
Για τα βλέμματα που είπαν «σε βλέπω» όταν όλοι οι άλλοι κοιτούσαν αλλού.

Μην μελαγχολείς … το Πάσχα δεν τελειώνει ποτέ!!

 

Νώντας Σκοπετέας

Θυμάμαι πάντα Κυριακή του Πάσχα μετά την αγάπη και το κάψιμο του Ιούδα ένα μικρό παιδί μελαγχολικό σχεδόν δακρυσμένο να ρωτά τον πατέρα του :Τελείωσε το Πάσχα πατέρα ;;; Kαι αυτόν με ένα πλατύ χαμόγελο να του απαντά :Τελείωσε λέει ..ακόμα δεν άρχισε ..!!!

Κάθε μέρα της Λαμπροβδομάδας παιδί μου είναι Πάσχα !Έχουμε και του Αη Γιωργιού τις περισσότερες φορές και τον νέο τον Άγιο Ραφαήλ απο την Μυτιλήνη και την Παναγία της Βραμπάς που γιορτάζει την Παρασκευή …και του Θωμά …

Το πρόσωπο του παιδιού έλαμπε τότε ,κι ας έμενε μονάχο του δίχως παρέα στο χωριό μιας και όλοι οι άλλοι Αθηναίοι και ..πρωτευουσιάνοι μέχρι την Τρίτη του Πάσχα πάντα έφευγαν … 

Και ερχόταν η Πέμπτη το απόγευμα ..και γυναίκες και άντρες με δρεπάνια καθάριζαν από το αγρίεμα το μονοπάτι που οδηγούσε από τον αμαξωτό τον δρόμο ,στην Παναγιά την Ζωοδόχο Πηγή ,στο μανιάτικο λαγκάδι της Βραμπάς…

Και με ασβέστη που η μυρωδιά του σε τέτοια μέρη δεν ενοχλεί ..μάλλον μοιάζει με λιβανιού το μύρισμα …τα έκαναν όλα να λάμπουν λίγο πρίν τον Εσπερινό ,προσμένοντας καρτερικά το ξημέρωμα της Παρασκευής . 

Και ερχόταν η Παρασκευή …Το εκκλησάκι ίσα που χώραγε τον παπά, τα παπαδάκια , τους ψάλτες και αυτούς του δυο –τρείς που πάντα τον ΄ χαν τάμα να ακούνε τον εξάψαλμο της πρώτης μέρας …

Οἱ Ἁγίες Ἀγάπη, Εἰρήνη καὶ Χιονὶα οἱ Μάρτυρες

 

 

Οἱ Ἁγίες Ἀγάπη, Εἰρήνη καὶ Χιονὶα μαρτύρησαν ἐπὶ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) στὴ Θεσσαλονίκη, τὸ ἔτος 304 μ.Χ. 

Στὸ Συναξάρι μαρτυρεῖται ὅτι οἱ τρεῖς ἀδελφές, πιθανῶς ἐνεργὰ μέλη μιᾶς ἀδελφότητας νέων Χριστιανῶν μὲ πλούσια βιβλιοθήκη, κατέφυγαν ἀμέσως μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ διωγμοῦ σὲ ὑψηλὸ ὄρος πλησίον τῆς Θεσσαλονίκης, πιθανῶς τὸ Χορτιάτη, ἀφοῦ ἔκρυψαν στὸ σπίτι τους τὰ βιβλία. 

Ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Χιονία, μετὰ ἀπὸ ἐντολὴ τοῦ διοικητοῦ Δουλκιτίου, ρίχθηκαν στὴν πυρά. Ἡ Ἁγία Εἰρήνη κλείσθηκε σὲ πορνεῖο, ἀλλὰ κανένας δὲν τόλμησε νὰ τὴν ἐνοχλήσει. Ὁδηγήθηκε καὶ αὐτὴ στὸν διὰ πυρᾶς θάνατο.
Τὰ ἱερὰ λείψανα ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ τὴν πυρὰ συνελέγησαν ἀπὸ εὐλαβεῖς Χριστιανοὺς καὶ ἐνταφιάσθηκαν δυτικὰ τῆς πόλεως, σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὰ τείχη. 

Ἐκεῖ ἀνεγέρθηκε ἕνας ναΐσκος στὴν ἀρχή, ποὺ ἀργότερα ἔγινε μεγαλύτερος. Στὶς Διηγήσεις τῶν Θαυμάτων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἀναφέρεται ὡς τὸ «σεβάσμιον τέμενος» τῶν τριῶν Ἁγίων Μαρτύρων Χιονίας, Εἰρήνης καὶ Ἀγάπης.

Καλημέρα.

 

Μακάρι ο ήλιος να μας δίνει ενέργεια
όλη μέρα.
Να περπατάμε και να βλέπουμε

Καλη σας νύχτα!

  

Κράτα εκείνο το «σ’ αγαπώ» σου γι’ αυτούς που δε θα το αφήσουν να πέσει κάτω σαν χαρτί που δε διάβασαν ποτέ. Μην το λες σε ανθρώπους που το παίρνουν και το βάζουν σε ένα ράφι μαζί με παλιά αντικείμενα που ξέχασαν πως υπάρχουν. 

Γιατί εσύ, κάθε φορά που το λες και δε σου γυρίζει πίσω σαν ζεστή ανάσα, λιγοστεύεις λίγο ακόμα. Σαν κερί που καίει από τις δύο άκρες. Σαν ποτάμι που χύνεται στην άμμο.

Δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες γεμάτος; Που είπες κάτι και δε χρειάστηκε να το εξηγήσεις; Που σκέφτηκες «τώρα είμαι καλά» και δεν φοβήθηκες πως θα περάσει; Να, γι’ αυτό. Γιατί τα καλύτερά σου κομμάτια τα μοίρασες σε τσέπες που είχαν τρύπες.

«Το Ασύρματο της Υπομονής»

 

 Ο Άρης ήταν τριάντα τεσσάρων χρονών, προγραμματιστής υπολογιστών και είχε συνηθίσει τα πάντα να γίνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η ζωή του ήταν μια οθόνη: ανανέωση, εκτέλεση, έτοιμο. Όταν όμως η μητέρα του διαγνώστηκε με μετωποκροταφική άνοια ,μια μορφή άνοιας που σβήνει σιγά σιγά τον άνθρωπο ο Άρης δεν ήξερε τι πλήκτρο να πατήσει.

Η κυρα-Ελένη, πρώην φιλόλογος, άρχισε να μπερδεύει τα ονόματα. Μια μέρα τον κοίταξε και ρώτησε: «Συγγνώμη, κύριε, εσείς ποιος είστε;»
Εκείνος έσπασε. Παράτησε την δουλειά του, μετακόμισε στο πατρικό, και προσπάθησε να “επιδιορθώσει” τη μητέρα του σαν να ήταν βλάβη σε λογισμικό. Της έβαζε υπενθυμίσεις, σημειώματα, φωτογραφίες με ονόματα. Τίποτα.

«Προσευχήσου», του είπε ο εφημέριος της γειτονιάς, ο πατέρας Αλέξανδρος. «Κι υπομονή».
«Υπομονή;» γέλασε πικρά ο Άρης. «Πατέρα, δεν κάνω ενημέρωση σε λειτουργικό σύστημα. Η μάνα μου σβήνει μπροστά μου. Πού είναι ο Θεός;»

Ο πατέρας Αλέξανδρος δεν του έδωσε θεωρίες. Του έφερε μια κούτα με παλιές κασέτες βίντεο. «Βρες μια συσκευή αναπαραγωγής και δες αυτό».
Ο Άρης έψαξε, βρήκε μια σκονισμένη μηχανή στη σοφίτα, και έβαλε την πρώτη κασέτα. Εμφανίστηκε η μητέρα του, είκοσι οκτώ χρονών, κρατώντας τον ίδιο βρέφος. Του τραγουδούσε νανουρίσματα εκτός τόνου και τον κοιτούσε με βλέμμα που δεν είχε καμία αμφιβολία. 

"Τι πρέπει να κάνουμε;"

  

«Αν θέλετε να έχετε ειρήνη στο σπίτι σας, στη δουλειά σας, 

όπου και να είστε, ταπεινωθείτε. 

Ακόμα και μέσα στα ανδρόγυνα πότε γίνεται η φασαρία; 

Πότε γίνονται οι διαπληκτισμοί; 

Όταν ο ένας εγωισμός ανθίσταται στον άλλο.