Ὅπου βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος, ἐκεῖ ὀφείλει νὰ φτάνει καὶ μία χαραμάδα ἀπὸ τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ.

  

Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ βλέπει τὸν σύγχρονο κόσμο μόνο μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς καχυποψίας.
Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι πρωτίστως χαρὰ.
«Ἰδοὺ γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην».
Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν γεννήθηκε γιὰ νὰ δημιουργεῖ σκυθρωποὺς ἀνθρώπους ποὺ κοιτοῦν παντοῦ κινδύνους. Γεννήθηκε ἀπὸ ἕναν ἄδειο Τάφο.
Ἀπὸ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη».
Ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ νίκησε τὸ σκοτάδι.
Καὶ ἂν σήμερα ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ζοῦν ἕνα μέρος τῆς καθημερινότητάς τους μπροστὰ σὲ μία ὀθόνη, γιατί νὰ ἀπουσιάζει ἐκεῖ ἡ φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου;
Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε χρησιμοποιοῦσε τὰ μέσα τῆς κάθε ἐποχῆς. Τὸ χειρόγραφο. Τὴν τυπογραφία. Τὸ βιβλίο. Τὸ ραδιόφωνο. Τὴν τηλεόραση. Σήμερα χρησιμοποιεῖ καὶ τὸ διαδίκτυο.
Τὸ μέσο δὲν εἶναι ἀπὸ μόνο του οὔτε ἅγιο οὔτε ἁμαρτωλό.
Ὁ τρόπος ποὺ τὸ χρησιμοποιεῖς τὸ ἁγιάζει ἢ τὸ διαστρέφει.

Ο παλιός φούρναρης.

  

Σε ένα μικρό χωριό υπήρχε ένας ηλικιωμένος φούρναρης.
Κάθε πρωί, πριν ακόμη ξημερώσει, άνοιγε τον φούρνο του.

Μια μέρα ένας νεαρός τον ρώτησε:

«Παππού, γιατί ξυπνάς τόσο νωρίς; Ποιος θα έρθει τέτοια ώρα να αγοράσει ψωμί;»

Ο γέροντας χαμογέλασε.

«Δεν ξέρω.»

«Τότε γιατί ανοίγεις;»

«Γιατί μπορεί κάποιος να με χρειαστεί.»

Ο νεαρός γέλασε.

«Κι αν δεν έρθει κανείς;»

Ο φούρναρης έβγαλε από τον φούρνο ένα καρβέλι.

«Τότε θα μείνει ψωμί.»

«Και αν περισσέψει;»

«Θα το δώσω σε κάποιον που πεινάει.»

«Κι αν κανείς δεν το πάρει;»

Ο γέροντας τον κοίταξε.

«Τότε τουλάχιστον δεν έκλεισα την πόρτα μου επειδή φοβήθηκα ότι δεν θα χτυπήσει κανείς.»

Ο νεαρός έφυγε χωρίς να απαντήσει.

Πέρασαν χρόνια.

Ολοκληρώθηκε το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Σ.Ε. Νεότητος

 

 

Κατόπιν της από 4ης Ιουνίου 2026 Συνοδικής Αποφάσεως, η Συνοδική Επιτροπή επί της Χριστιανικής Αγωγής και της Νεότητος πραγματοποίησε  στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, από την Τρίτη 1 έως την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026, το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, με θέμα: «Κατήχησις και Παιδαγωγική: από την μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία». 

Την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου τελέσθηκε η ακολουθία του Αγιασμού από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου κ. Μακάριο, Πρόεδρο της Συνοδικής Επιτροπής επί της Χριστιανικής Αγωγής και της Νεότητος. Παρέστησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων και περισσότεροι από 140 σύνεδροι, προερχόμενοι από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και 60 Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μετά την τέλεση του Αγιασμού, ο Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής, Αρχιμανδρίτης Πολύκαρπος Μπόγρης, καλωσόρισε τους Συνέδρους κάνοντας αναφορά στην προσπάθεια της Εκκλησίας της Ελλάδος για την συνεχή επιμόρφωση των στελεχών της Νεότητος, καθώς διακονούν ως άλλο ιερό θυσιαστήριο την κατήχηση, η οποία καλείται όχι απλώς να μεταδώσει γνώση, αλλά να δημιουργήσει μετοχή και εμπειρία στη ζωή του Χριστού. 

Ακολούθως, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, Πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής επί της Χριστιανικής Αγωγής και της Νεότητος, αφού μετέφερε τις ευχές του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, ευχαρίστησε από καρδιάς τους συνέδρους για τη συμμετοχή και τη συμβολή τους στο νεανικό έργο της Εκκλησίας, τόσο μέσα από τις πρωτοβουλίες της Συνοδικής Επιτροπής, όσο και στις κατά τόπους Ιερές Μητροπόλεις. Αναφέρθηκε με ιδιαίτερη εκτίμηση στην ενεργό και κοπιώδη διακονία τους, χαρακτηρίζοντάς τους φίλους, αδελφούς και συνεργάτες «στα καλά και ωφέλιμα έργα τοις ανθρώποις». Τονίζοντας ιδιαίτερα τον αμφίδρομο χαρακτήρα του Συνεδρίου, είπε προς τους συμμετέχοντες: «Έρχεστε για να μάθετε, να διδαχθείτε, να εξειδικευθείτε. Έρχεστε όμως και για να μας διδάξετε, καταθέτοντας τις απόψεις σας και τη γνώση που έχετε αποκτήσει από τη συνεχή ενασχόλησή σας με το έργο της Νεότητας». 

Αναφερόμενος ειδικότερα στο θέμα του φετινού Συνεδρίου, «Κατήχησις και Παιδαγωγική: από τη μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία», ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι η κεντρική εισήγηση θα θέσει τις βασικές αρχές του θέματος, οι οποίες θα διευρυνθούν μέσα από τις τοποθετήσεις και την ενεργό συμμετοχή των συνέδρων. Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε και στα βιωματικά εργαστήρια, μέσα από τα οποία προσεγγίζονται στην πράξη επιμέρους πεδία, όπως η δημιουργική έκφραση και η αισθητική αγωγή, οι καλλιτεχνικές κατασκευές, η μουσική, το βιβλίο, το τραγούδι, το παιχνίδι και η χρήση των σύγχρονων τεχνολογιών. Συνοψίζοντας δε το πνεύμα μέσα στο οποίο καλείται να αναπτυχθεί η κατηχητική και παιδαγωγική διακονία, παρέπεμψε στους βιβλικούς λόγους, «οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα» και «πίστις ἄνευ ἔργων νεκρά ἐστιν», αναδεικνύοντας τη σύνδεση της πίστεως και της διδασκαλίας με την πράξη και το προσωπικό βίωμα. 

Όταν ο Θεός δεν ευλογεί την αδικία, αλλά την μεταβάλλει σε δρόμο αγιασμού.

 

 

του Αρχιμ. Μακαριου Τσιμέρη

---

Σήμερα, κατά την εορτή της Ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως, η Εκκλησία μάς προσκαλεί να σταθούμε με ευλάβεια μπροστά στη μορφή ενός Αγίου, του οποίου η ζωή αποτελεί ζωντανή μαρτυρία όχι μόνο της πίστεως, αλλά και της υπομονής μέσα στην αδικία.

Ο Άγιος Νεκτάριος δεν έγινε Άγιος επειδή έζησε μια ζωή απαλλαγμένη από δοκιμασίες. Έγινε φανερός ως άνθρωπος του Θεού ακριβώς μέσα στις δοκιμασίες.

Δεν βαδίστηκε ο δρόμος του με ανθρώπινες δικαιώσεις, τιμές και αναγνώριση. Αντιθέτως, πολλές φορές χρειάστηκε να περπατήσει μέσα στη σιωπή, στη συκοφαντία, στην εγκατάλειψη και στην ανθρώπινη αδικία.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βαθύτερα μηνύματα της ζωής του.

Ο Θεός δεν θέλει την αδικία. Δεν ευλογεί τη συκοφαντία, την εμπάθεια, την κακία, την κατάκριση και την αδικία του ενός ανθρώπου προς τον άλλον. Ο Θεός δεν γίνεται συνεργός της ανθρώπινης κακίας.

Όμως ο Θεός έχει τη δύναμη να κάνει ακόμη και αυτό που ο άνθρωπος προκαλεί ως πληγή, αφορμή σωτηρίας για εκείνον που εμπιστεύεται τη ζωή του στα χέρια Του.

Η αδικία δεν γίνεται καλή επειδή την υπέστη ένας Άγιος. Καλό γίνεται το πνεύμα με το οποίο ο Άγιος αντιμετώπισε την αδικία. Και αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η αδικία που σηκώνεται εναντίον του ανθρώπου

Η ζωή του Αγίου Νεκταρίου είναι μια συγκλονιστική απάντηση στο ερώτημα που τόσο συχνά γεννιέται μέσα στην ανθρώπινη καρδιά: «Γιατί, Θεέ μου, επιτρέπεις να με αδικούν;»

Πόσες φορές δεν το έχουμε ψιθυρίσει κι εμείς; Μας αδίκησαν άνθρωποι που εμπιστευθήκαμε. Μας παρεξήγησαν άνθρωποι που γνωρίζουν την καρδιά μας. Ειπώθηκαν λόγια για εμάς που δεν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια. Χάσαμε ευκαιρίες επειδή κάποιος άλλος μίλησε εναντίον μας. Κρίθηκε η πρόθεσή μας χωρίς να ερωτηθούμε. Καταδικαστήκαμε χωρίς να ακουστούμε. Και τότε η ψυχή πονά.

Γιατί η αδικία δεν είναι μόνο αυτό που χάνουμε εξωτερικά. Είναι και η πληγή που αφήνει μέσα μας η αίσθηση ότι κανείς δεν μας κατάλαβε.

Ο Άγιος Νεκτάριος γνώρισε αυτό το αίσθημα.

Γνώρισε τι σημαίνει να υπηρετείς την Εκκλησία και, αντί να ανταμείβεσαι, να συκοφαντείσαι. Να προσφέρεις και να παρεξηγείσαι. Να αγαπάς και να δέχεσαι ως απάντηση την καχυποψία. Να έχεις δικαίωμα να υπερασπιστείς τον εαυτό σου και, παρ' όλα αυτά, να επιλέγεις τη σιωπή και την εμπιστοσύνη στον Θεό.

Δεν σημαίνει ότι ο Άγιος δεν πονούσε. Ο Άγιος δεν είναι αναίσθητος άνθρωπος. Είναι άνθρωπος που μαθαίνει να παραδίδει ακόμη και τον πόνο του στον Θεό.

Δεν ευλογεί ο Θεός την αδικία.

Εδώ χρειάζεται να είμαστε θεολογικά προσεκτικοί.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Θεός «ήθελε» να αδικηθεί ο Άγιος Νεκτάριος. Δεν ήθελε ο Θεός τις συκοφαντίες, τις άδικες κατηγορίες και τις ανθρώπινες μικρότητες που τον πλήγωσαν.

Ο Θεός δεν χρειάζεται την αδικία για να δοξάσει έναν άνθρωπο. Ο Θεός όμως μπορεί να εισέλθει ακόμη και μέσα στην αδικία και να την νικήσει. Αυτό είναι το μυστήριο της θείας οικονομίας. Ο άνθρωπος μπορεί να πληγώσει. Ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει. Ο άνθρωπος μπορεί να συκοφαντήσει. Ο Θεός μπορεί να φανερώσει την αλήθεια. Ο άνθρωπος μπορεί να ταπεινώσει. Ο Θεός μπορεί να δοξάσει. Ο άνθρωπος μπορεί να κλείσει μια πόρτα. Ο Θεός μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί.

Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο παρήγορα μηνύματα που μας προσφέρει η ζωή του Αγίου Νεκταρίου. Η αδικία των ανθρώπων δεν έχει τον τελευταίο λόγο στη ζωή εκείνου που εμπιστεύεται τον Θεό.

Από τον διωγμό στην αγιότητα.

Η ιστορία του Αγίου Νεκταρίου μας κάνει να βλέπουμε διαφορετικά τις ανθρώπινες αποτυχίες, τις απορρίψεις και τις αδικίες. Εκεί όπου οι άνθρωποι έβλεπαν έναν άνθρωπο που μπορούσαν να παραμερίσουν, ο Θεός προετοίμαζε έναν Άγιο. Εκεί όπου υπήρχε η σιωπή, ο Θεός ετοίμαζε μια μαρτυρία. Εκεί όπου υπήρχε η συκοφαντία, ο Θεός ετοίμαζε την αποκάλυψη της αλήθειας.

Εκεί όπου υπήρχε η ανθρώπινη απόρριψη, ο Θεός οικοδομούσε έναν άνθρωπο που θα γινόταν παρηγοριά αναρίθμητων ανθρώπων.

Και τούτο είναι συγκλονιστικό:

Ὁ Προφήτης Μωϋσῆς

 

 

Ὁ Προφήτης καὶ Θεόπτης Μωϋσῆς, ὑπολογίζεται ὅτι γεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο τὸ 1569 π.Χ. Ὅταν ὁ Φαραὼ διέταξε νὰ σφάξουν τὰ νήπια τῶν Ἑβραίων ἡ μητέρα του τὸν ἔβαλε σ’ ἕνα κιβώτιο καὶ τὸν ἄφησε στὶς ὄχθες τοῦ Νείλου, τὸν βρῆκε ὅμως ἡ κόρη τοῦ Φαραώ, τὸν υἱοθέτησε καὶ τὸν μόρφωσε ἄριστα στὴν Αἰγυπτιακὴ σοφία.

Ὅταν ἦταν σαράντα χρονῶν σκότωσε κάποιον καὶ κατέφυγε στὴν γῆ Μαδιάμ, ὅπου ἔγινε βοσκός. Ἐκεῖ παντρεύτηκε καὶ ἀπέκτησε δυὸ γιούς.

Ὅταν βοσκοῦσε τὰ πρόβατα εἶδε ἕνα θαῦμα, τὴν καιόμενη ἀλλὰ μὴ φλεγόμενη βάτο καὶ ἄκουσε τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοῦ ζητοῦσε νὰ ἐλευθερώσει τοὺς Ἑβραίους ἀπὸ τὸν Φαραώ, πρᾶγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε.
Τελικὰ ὁ Μωυσῆς δὲν ἀξιώθηκε νὰ δεῖ τὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας παρὰ μόνο ἀπὸ μακριά, στὴν κορυφὴ τοῦ ὄρους Νεβῶ ὅπου πέθανε καὶ τάφηκε.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Γνόφον ἄϋλον, τεθεαμένος, νόμον ἔνθεον, πλαξὶν ἐδέξω, ὡς θεάμων μυστηρίων τοῦ Πνεύματος· καὶ καταπλήξας τὴν Αἴγυπτον θαύμασι, δημαγωγὸς Ἰσραὴλ ἐχρημάτισας. Μωσῆ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Καλημέρα!

  

 

Η αληθινή ευτυχία,

Εκεί που δεν πιστεύουμε ότι ο Θεός υπάρχει..

  

 
Η σχέση και η πίστη στον Χριστό δεν εξαντλείται στα Ιερά Μυστήρια. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές στα Μυστήρια μπορεί αν υποκριθούμε ή να στήσουμε έναν «καλό θρησκευτικό εαυτό». Από τα Ιερά Μυστήρια η σχέση ξεκινά και αναγεννάτε συνεχώς.

Από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στα απλά και στα καθημερινά φαίνεται και αποκαλύπτεται πόσο Χριστό έχεις μέσα σου. Εκεί βρίσκεται το απόσταγμα της πνευματικής ζωής.

Αναπαύεις τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου; Μήπως απομακρύνονται άνθρωποι από δίπλα σου λόγω της συμπεριφοράς σου;Χαίρονται να είναι μαζί σου ;Είσαι φάρος και πνευματική πηγή για τους ανθρώπους που σχετίζεσαι καθημερινά;Είναι η καθημερινή συμπεριφορά σου μια αγκαλιά και ένα λιμάνι για τον άλλον ή υψώνεις τείχη εγωϊσμού, κακίας και μίσους;

Με ποιον τρόπο διαφωνείς;Έχεις μάθει να ακούς και να δίνεις στον άλλον τον χώρο να είναι ο εαυτός του;Μήπως ενοχοποιείς και πιέζεις τους άλλους ;Όταν μια κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει, ειρηνεύεις τα πράγματα ή ρίχνεις λάδι στη φωτιά;Μήπως «σκοτώνεις» ανθρώπους με τα λόγια σου;

Διαβάζεις για χαρά στα συναξάρια και το κουβεντιάζεις σε πνευματικούς καφέδες με παρέες. Εσύ έχεις χαρά;

Μήπως γίνεσαι μίζερος και παραπονιάρης και σου φταίνε τα πάντα;Μήπως βγάζεις τις νηστείες και πηγαίνεις για εκκλησιασμό ή εξομολόγηση αλλά μένεις τελικά ο ίδιος διότι δεν δίνεις χώρο και χρόνο στον Χριστό να ενεργήσει;Από συγχώρηση πώς πας; Μήπως το διαβάζεις σε πνευματικά βιβλία και το λες σε πνευματικές συζητήσεις αλλά δεν το πράττεις ποτέ;

Έναρξη του 10ου Πανελληνίου Συνεδρίου Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος

 

 

Το 10ο Πανελλήνιο Συνέδριο Υπευθύνων Ιερέων Νεότητος και Στελεχών Νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος φιλοξενεί αυτές τις ημέρες η Ιερά Μητρόπολή μας, στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, με γενικό θέμα «Κατήχησις και Παιδαγωγική: από τη μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία».

Οι εργασίες του Συνεδρίου άρχισαν το απόγευμα της Τρίτης, 1ης Σεπτεμβρίου 2026, με την ακολουθία του Αγιασμού, την οποία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Περιστερίου κ. Γρηγορίου, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερωνύμου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Η Ιερά Μητρόπολή μας υποδέχεται με ιδιαίτερη χαρά τους υπευθύνους Ιερείς Νεότητος και τα στελέχη νεότητος των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι οποίοι συναντώνται στο Περιστέρι με κοινό σημείο αναφοράς την ποιμαντική μέριμνα της Εκκλησίας για τα παιδιά και τους νέους.

Στο επίκεντρο του φετινού Συνεδρίου βρίσκεται η σχέση της κατήχησης με την παιδαγωγική και ιδιαίτερα η μετάβαση από την απλή μετάδοση της γνώσης στη βιωματική εμπειρία της πίστεως και της εκκλησιαστικής ζωής.

Όταν η μνήμη γίνεται παρακαταθήκη

 

τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας Εἰρηναίου

---

Ἡ 3η Σεπτεμβρίου δὲν εἶναι γιὰ μένα μία ἁπλῆ ἡμερομηνία. Μέσα μου ξυπνοῦν ἐνθυμήσεις, νοσταλγία καὶ βαθιὰ εὐγνωμοσύνη γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ σημάδεψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ προσωπική μου πορεία.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὸν Ἅγιo Ἱερομάρτυρα Ἄνθιμο, Ἐπίσκοπο Νικομηδείας, καὶ ἡ μνήμη μου ἐπιστρέφει, σχεδὸν ἀσυναίσθητα, στὸν μακαριστὸ πρῶτο Γέροντά μου, τὸν ἀπὸ Ἀλεξανδρουπόλεως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κυρὸ Ἄνθιμο. Ἄλλοτε, τέτοια ἡμέρα, οἱ εὐχὲς γέμιζαν τὸ Ἐπισκοπεῖο.

Σήμερα ἡ εὐχὴ ἔγινε προσευχή, ἡ προσφώνηση μνημόνευση καὶ ἡ ἀνάμνηση πηγὴ εὐγνωμοσύνης. Εὔστοχα τὸ ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος: «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν»¹.

Ὑπάρχουν, πράγματι, ἄνθρωποι ποὺ δὲν μένουν ἁπλῶς στὴ μνήμη. Γίνονται μέτρο τῆς δικῆς μας πορείας.

Γυρίζοντας πίσω τὸν χρόνο, τὸν ξαναβλέπω στὴν Ἀλεξανδρούπολη, ὅπου ἀπὸ τὸ 1974 ἕως τὸ 2004 διήνυσε τριάντα χρόνια γόνιμης καὶ πολυσχιδοῦς ποιμαντικῆς διακονίας, καὶ ἔπειτα στὴ Θεσσαλονίκη, ἀπὸ τὸ 2004 ἕως τὸ 2023. Σαράντα ἐννέα χρόνια ἀρχιερωσύνης. Δύο ἐπισκοπικὲς ἕδρες, ἀλλὰ μία ἀμετάθετη ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση.

Ὁ Γέροντας δὲν ἔβλεπε τὸν Ἐπίσκοπο ὡς κάτοχο ἐξουσίας, ἀλλὰ ὡς φύλακα παρακαταθήκης, ὡς ἄνθρωπο ποὺ ὀφείλει νὰ προηγεῖται στὴν εὐθύνη, νὰ ὑπομένει στὶς δοκιμασίες καὶ νὰ ἔχει πάντοτε ζωντανὴ τὴ συνείδηση τῆς λογοδοσίας του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἡ διακονία ὅμως τῆς Ἐκκλησίας, δὲν σταματᾶ στὰ πρόσωπα, ἀλλὰ συνεχίζεται ἀδιάκοπα μέσα στὸν χρόνο. Σήμερα, στὶς δύο αὐτὲς Μητροπόλεις, τὴ διακονία συνεχίζουν οἱ ἄξιοι καὶ φωτισμένοι διάδοχοί του, οἱ Μητροπολῖτες Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος ὁ ἕτερος φάρος τῆς πορείας μου καὶ Θεσσαλονίκης Φιλόθεος.

Ὅσo ἀνατρέχω σὲ αὐτὴ τὴ μακρὰ πορεία, τόσο περισσότερο ἀναγνωρίζω τὰ χαρίσματα ποὺ σφράγισαν τὴν προσωπικότητα καὶ τὴ διακονία του. Εἶχε ὀξύτητα νοῦ, σπάνια μνήμη, εὐθυκρισία, τόλμη καὶ δύναμη λόγου. Τὸν διέκρινε στέρεη καὶ πολύπλευρη παιδεία, καρπός θεολογικῆς συγκρότησης καὶ ἄριστης φιλολογικῆς κατάρτισης.

Γνώριζε σὲ βάθος τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὴ γραμματεία καὶ τὴν ἱστορία καὶ διέθετε εὐρυμάθεια, γλωσσικὴ ἀκρίβεια καὶ σπάνια ρητορικὴ δεινότητα.

Ὑπῆρξε συγχρόνως ἄριστος κήρυκας, μὲ λόγο ζωντανό, εὔληπτο καὶ θεολογικὰ μεστό, ἱκανὸ νὰ διδάσκει, νὰ συγκινεῖ καὶ νὰ ἀφυπνίζει. Πίσω ἀπὸ κάθε λέξη του ὑπῆρχαν γνώση, ἐμπειρία καὶ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα. Αὐστηρὸς ὅταν τὸ ἀπαιτοῦσε ἡ εὐθύνη, χωρὶς νὰ χάνει τὴν πατρικὴ λεπτότητα καὶ ἀποφασιστικὸς χωρὶς νὰ παύει νὰ ἀκούει. Γνώριζε πότε νὰ μιλᾶ, πότε νὰ περιμένει, πότε νὰ ἐλέγχει καὶ πότε νὰ σκεπάζει.

Καθε που παω στο χωριο.

 

Φρίκη στην Κυψέλη: Όταν το κράτος αποσύρεται, η κόλαση βρίσκει χώρο.

 

 

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο που αφορά τη νέα φρικαλεότητα της Κυψέλης είναι ότι δεν επρόκειτο για κάποια δυσεπίλυτη υπόθεση. Το αντίθετο. Ήταν μια υπόθεση που «φώναζε» τη φρίκη της μέσα από κάθε σημάδι. Όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τις κραυγαλέες ενδείξεις ή τις είδε μεν με καχυποψία αλλά τελικά τις προσπέρασε. Κράτος και κοινωνία έγιναν διακοσμητικά στοιχεία μιας κόλασης της διπλανής πόρτας.

Από την πρώτη στιγμή που βγήκαν στο φως οι αρχικές πληροφορίες για την υπόθεση της Κυψέλης, ο καθένας μπορούσε – μέσες άκρες – να καταλάβει τι συνέβαινε. Απλήρωτο διαμέρισμα που είχε μετατραπεί σε πολυεθνικό «κοινόβιο». Χρήση ναρκωτικών. Ανήλικα παιδιά να κυκλοφορούν μόνα τους. Άγνωστοι επισκέπτες να περιμένουν στην είσοδο με το κινητό στο χέρι, για να μπουν. Ένας 43χρονος «ημεδαπός» με ποινικό παρελθόν μαστροπείας και ένας Αφγανός παρέα με ένα 15χρονο κοριτσάκι.

Και μετά τις πρώτες έρευνες, ο απόλυτος ζόφος. Ερωτικά βοηθήματα, η ανήλικη σε εγκυμοσύνη, αγοράκια με αφροδίσια νοσήματα και ένα νεκρό κατεψυγμένο μωράκι με μαχαιριές στην πλατούλα του. Σε ένα ανείπωτο και πολυδιάστατο έγκλημα, που θα μπορούσε να είχε αποτραπεί χίλιες φορές. Θα το πω ξανά και ξανά. Δεν μιλάμε για επιδέξιους εγκληματίες που έκρυβαν επαρκώς τα ίχνη τους, αλλά για μερικά ανθρωπόμορφα ρεμάλια που δρούσαν φόρα – παρτίδα, εκμεταλλευόμενοι την κρατική εγκατάλειψη της περιοχής. Ακόμα και μισή καταγγελία θα αρκούσε για να ανακαλύψουν οι αρχές το νήμα που οδηγούσε σε αυτόν τον εφιάλτη.

Είναι μια ακόμη υπόθεση στην Ελλάδα (και η δεύτερη σε λίγο διάστημα στην Κυψέλη) που πραγματικά σε κάνει να χάνεις τα λόγια σου. Βλέποντας τέτοιες ειδήσεις, σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχει πιο προσβλητικός, χυδαίος και εξωφρενικά ανεδαφικός ισχυρισμός από ότι το σημερινό κράτος «φροντίζει για το καλό των παιδιών».

Σε μια χώρα που κατά τα άλλα σχεδιάζει να κόψει το ίντερνετ σε παιδιά κάτω των 15 ετών, την ώρα που δεν μπορεί (και δεν ενδιαφέρεται) να ανακαλύψει κολαστήρια ανηλίκων μέσα στο κέντρο της πρωτεύουσας. Με τη φρικαλέα οδό Θάσου να απέχει μόλις 2 χιλιόμετρα από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων! Και με χιλιάδες «έξυπνες» και «χαζές» κάμερες να περιφρουρούν «το καλό μας», ενώ επιπλέον διαθέτουμε 1 αστυνομικό ανά 100 κατοίκους.

Τι είναι ο τόπος της καρδιάς;

  

Είναι η αύρα με ιώδιο και αλμύρα πολυκαιρισμένη στις καρίνες.

Είναι ο χρυσός ήλιος που σαν να αντιφεγγίζει τον θησαυρό των θησαυρών, εκείνον τον αιώνιο που δεν αγγίζει κανένας κλέφτης.

Είναι μια βουκαμβίλια σπιρτόζικη να στεφανώνει το διάβα σου, αψίδα θριαμβευτική του θέρους.

Είναι τα καπετανέικα μπαλκόνια που ανταμώνουν αντίκρυ στα στενοσόκακα και ξορκίζουν όλα τα αλαργινά της ξενιτιάς.

Είναι το μόνιασμα του ασβέστη με τη φύση όπως το κύμα μονιάζει με τον βράχο και τον λαξεύει γλυκά και σεβαστικά.

Αν κάνουμε όλα όσα «πρέπει», η ζωή θα μας ανταμείψει;

  

 

Μεγαλώνουμε πιστεύοντας ότι, αν κάνουμε όλα όσα «πρέπει», η ζωή θα μας ανταμείψει.

Να είμαστε σωστοί.
Να μην απογοητεύουμε κανέναν.
Να ακολουθούμε τις συμβουλές που μας έδωσαν.
Να κάνουμε τις ασφαλείς επιλογές.
Να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες της οικογένειας, της κοινωνίας, των ανθρώπων γύρω μας.

Και για χρόνια μπορεί να προσπαθούμε να ζήσουμε μια ζωή που μοιάζει σωστή στα μάτια των άλλων.

Μέχρι που κάποια στιγμή αναρωτιόμαστε:

«Εγώ πού βρίσκομαι μέσα σε όλα αυτά;»

Γιατί μεγαλώνοντας ανακαλύπτουμε κάτι που κανείς δεν μας είχε εξηγήσει αρκετά.

Η ζωή δεν λειτουργεί σαν σύστημα επιβράβευσης.

Το ότι ήσουν καλός άνθρωπος δεν σημαίνει ότι δεν θα αδικηθείς.
Το ότι προσπάθησες δεν εγγυάται ότι θα πετύχεις.
Το ότι έκανες την «σωστή» επιλογή δεν σημαίνει ότι δεν θα τη μετανιώσεις.
Και το ότι ακολούθησες όλους τους κανόνες δεν σου εξασφαλίζει μια ζωή χωρίς απώλειες και απογοητεύσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να έχουμε αξίες.

Σημαίνει ότι χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τις δικές μας αξίες από τις προσδοκίες που κληρονομήσαμε.

Να αναρωτηθούμε τι θέλουμε εμείς. Τι μας κάνει ευτυχισμένους. Ποιες σχέσεις επιλέγουμε.
Ποια όνειρα είναι πραγματικά δικά μας και ποια κυνηγάμε επειδή κάποτε μας είπαν ότι «έτσι πρέπει».

Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης.

  

Ο Άγιος Νεκτάριος ή Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Νεκτάριος Αιγίνης, έζησε τη περίοδο 1846-1920 και ο βίος του ήταν γεμάτος δυσκολίες και εμπόδια, που πάντα προσπαθούσε υπομονετικά και παίρνοντας δύναμη από τον Θεό να τα ξεπεράσει. Πλέον αποτελεί παράδειγμα για τον σύγχρονο άνθρωπο ώστε να μην χάνει την ελπίδα του.

Μέσα από τον βίο του καταλαβαίνουμε γιατί οι πιστοί σήμερα επικαλούνται τον Άγιο Νεκτάριο ως προστάτη των φτωχών και του ζητούν να τους βοηθήσει στην εύρεση εργασίας.
Ο Αναστάσιος Κεφαλάς, όπως ονομαζόταν, γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά φτωχής οικογένειας, με αρχοντική όμως καταγωγή. 

Οι κακές οικονομικές συνθήκες και η έλλειψη σχολείου μέσης εκπαίδευσης στη περιοχή του τον έκαναν να φύγει και να ορίσει τον δρόμο του προς την Κωνσταντινούπολη σε ηλικία μόλις 13 χρονών, με σκοπό να εξελιχθεί και να στηρίξει ταυτόχρονα την οικογένειά του. Εκεί άρχισε να εργάζεται σε συσκευαστήριο καπνού, ο εργοδότης όμως τον εκμεταλλευόταν οικονομικά και τον έδερνε.
Τη διέξοδό του την έβρισκε στον Θεό και στο Ευαγγέλιο. Μάλιστα μαζί με τον καπνό που συσκεύαζε, κάθε φορά έβαζε μέσα και ένα μικρό χαρτάκι, το οποίο έγραφε κάποια ευαγγελική ρήση. Κάποτε ένας έμπορος βλέποντας τον ξυλοδαρμό του παιδιού το λυπήθηκε και τον πήρε στη δούλεψή του.

Έκτοτε στη ζωή του πέρασε πολλές δυσκολίες σχετικά με την εργασία του, αφού άλλαζε συνεχώς εργασιακό περιβάλλον. Η συνεχής αυτή αλλαγή τον εμπόδιζε να ολοκληρώσει τις σπουδές του, όμως ποτέ δε σκέφτηκε να τις παρατήσει, καταφέρνοντας τελικά να εργαστεί και ως δάσκαλος.
Η συνέχεια της ζωής του τον βρίσκει στη Χίο μοναχό ενώ σύντομα χειροτονείται διάκονος και παίρνει το όνομα Νεκτάριος. Στη συνέχεια, στην Αλεξάνδρεια πια, χειροτονείται Ιερέας και μετά από 5 μήνες δέχεται το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη.

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Νικομήδειας

 

Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 3^ου αἰῶνα μ.Χ. καὶ πατρίδα του ἦταν ἡ Νικομήδεια.

Ἀπὸ μικρὸς διακρίθηκε γιὰ τὸν εὐσεβῆ ζῆλο του πρὸς τὰ θεία. Ὅταν ἐνηλικιώθηκε, ἡ ζωὴ του ἦταν ὑπόδειγμα σωφροσύνης καὶ ἀγάπης. 

Ἐπειδὴ πλούσια κατεῖχε τὸν θησαυρὸ τῶν θείων ἀληθειῶν, ἡ θερμή του διδασκαλία, ἐμπνεόμενη ἀπὸ ἀποστολικὸ ζῆλο, ἔβρισκε σχεδὸν πάντα ἀνταπόκριση στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν. 

Ἡ πνευματικὴ ἱκανότητα τοῦ Ἄνθιμου ὤθησε τοὺς χριστιανοὺς τῆς Νικομήδειας καὶ τὸν ἔπεισαν νὰ γίνει ἱερέας καὶ ἀργότερα ἐπίσκοπός τους.

Ὅταν, ὅμως, ἔγινε ὁ διωγμὸς ἐπὶ Διοκλητιανού, τὸν κυνήγησαν καὶ τὸν συνέλαβαν. 

Ὁ Διοκλητιανὸς τοῦ πρότεινε νὰ θυσιάσει στοὺς Θεοὺς γιὰ νὰ κερδίσει τὴν ζωή του, ἀλλιῶς τὸν περίμεναν φρικτὰ βασανιστήρια, καὶ τοῦ ἔδειξε τὰ ὄργανα ποὺ θὰ τὸν βασάνιζαν. 

Ὁ Ἄνθιμος εἶπε: «Γιατὶ μοῦ τὰ δείχνεις; Γιὰ νὰ μὲ φοβίσεις; Αὐτὰ ἂς τὰ φοβοῦνται ἐκεῖνοι, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ παροῦσα ζωὴ εἶναι μόνο ἡδονὴ καὶ τὴν στέρησή της θεωροῦν μεγάλη ἀπώλεια. 

Ἀλλὰ σὲ μένα, ὅπως καὶ σὲ κάθε χριστιανό, αὐτὰ δὲν ἀσκοῦν καμιὰ γοητεία.