Να εκπαιδεύεις ....

  

Να εκπαιδεύεις το βλέμμα σου,να μην στέκεται στα χαλάσματα...
Και το νου σου,να ξεχωρίζει τις όμορφιές μέσα τους.
Να εκπαιδεύεις την σκέψη σου, να μην κάνει θόρυβο διαβαίνοντας από δίπλα τους.

Θα έρθει, ώρα που θα βγεις από την Μεγάλη Έρημο και τότε θα καταλάβεις το ‘’γιατί’’ έπρεπε να την περάσεις

 

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν ζορίζεται.

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν αγωνιά για κάτι.

Όλοι και με κάτι συνεχώς παλεύουνε. Όλοι, υπάρχει κάτι, που βαθιά φοβούνται.

Αν δεν δοκιμαστείς μέσα στο καμίνι της φωτιάς, δεν θα λάμψει το χρυσάφι μέσα σου.

Και αν δεν περάσεις από την προσωπική σου Έρημο, μην περιμένεις το Πνεύμα σου να δυναμώσει.

Μην ξοδεύεις χρόνο στο να σκέφτεσαι ‘’γιατί’’, και ‘’πως’’ και ‘’τι θα γινόταν εάν’’.

Πάλεψε.

Πάλεψε με συνέπεια.

Άντεξε.

Άντεξε για όσο χρειαστεί και για όσο ο Θεός το επιτρέψει.

Είναι πρόσωπο

 

Είναι μεγάλο πράγμα να βιώνεις την αλήθεια·

και η αλήθεια ξέρετε δεν είναι μία ιδέα ή μία φιλοσοφία. 

Ἡ Ἁγία Πελαγία ἡ Μάρτυς

 

Ἡ Ἁγία Πελαγία γεννήθηκε στὴν πόλη Ταρσὸ τῆς Κιλικίας καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.). Μεγάλωσε σὲ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον. 

Ὅμως, σὲ νεαρὴ ἡλικία, εἶδε σέ ὅραμα τὸν Ἐπίσκοπο τῆς πόλεως Λίνο, ὁ ὁποῖος βάπτιζε καὶ ἐπέστρεφε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. 

Ἔτσι ἐπιθύμησε νὰ τὸν δεῖ καὶ ἀφοῦ ζήτησε ἄδεια ἀπὸ τὴν μητέρα της μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι θὰ μεταβεῖ στὴν τροφό της, ποὺ ζοῦσε σὲ ἄλλη πόλη, προσῆλθε στὸν Ἐπίσκοπο καὶ βαπτίσθηκε. 

Ἀφοῦ παρέδωσε τὰ πολυτελὴ  ἐνδύματά της, ντύθηκε μὲ φτωχικὰ ροῦχα καὶ παρουσιάσθηκε στὴν μητέρα της. 

Ὃταν ἡ μητέρα της ἀντίκρισε τὴν θυγατέρα της μὲ αὐτὴ τὴν ἐνδυμασία καὶ ἄκουσε γιὰ τὴν μεταστροφή της στὸν Χριστό, τὴν κατήγγειλε στὸν υἱὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ στὴν συνέχεια στὸν ἴδιο τὸν Διοκλητιανό. 

Ὁ αὐτοκράτορας ἔδωσε ἐντολὴ νὰ πυρώσουν ἕνα χάλκινο βόδι μέσα στὸ ὁποῖο ἔριξαν τὴν Ἁγία, ἡ ὁποία βρῆκε ἔτσι μαρτυρικὸ θάνατο.
Ἡ Σύναξη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Πελαγίας ἐτελεῖτο στὸ Μαρτύριον αὐτῆς κοντὰ στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κόνωνος.

Χριστός Ανέστη.

  

 

“Του Μαϊου ροδοφαίνεται η μέρα
που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες, αχτίδες, νερά.
Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι
παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι

Το Μάθημα της Κυριακής του Παραλύτου.

  

 

Κάθε χρόνο, την Κυριακή του Παραλύτου, η Εκκλησία μας υπενθυμίζει τη θεραπεία ενός ανθρώπου που περίμενε τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια δίπλα στην Προβατική Κολυμβήθρα. 

Σήμερα, στην καρδιά του Αγίου Όρους, στη μεγαλοπρεπή Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, ένας άλλος «παράλυτος», ο μοναχός Ιώβ, μας διδάσκει ότι η πραγματική ίαση δεν είναι πάντα η σωματική, αλλά η πνευματική ελευθερία.

​Όποιος έχει επισκεφθεί το Σεράι, γνωρίζει μια εικόνα που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη: Πριν καν ακουστεί το πρώτο σήμαντρο για τον Όρθρο, ο π. Ιώβ βρίσκεται ήδη στη θέση του μπροστά - μπροστά μέσα στο Καθολικό. Παρά τους περιορισμούς του αναπηρικού αμαξιδίου, η συνέπειά του στις ακολουθίες είναι παροιμιώδης.

​Δεν είναι απλώς ένας μοναχός που υπομένει την κατάστασή του· είναι ένας αγωνιστής που αρνείται να επιτρέψει στο σώμα να καθορίσει τους ρυθμούς της ψυχής του. 

Η παρουσία του εκεί, στην πρώτη γραμμή της προσευχής, αποτελεί έναν αμίλητο έλεγχο για όλους εμάς τους «υγιείς» που συχνά μετρούμε την κούραση και αναζητούμε δικαιολογίες για την πνευματική μας νωθρότητα.

​Αν κάτι χαρακτηρίζει τον π. Ιώβ, δεν είναι η αναπηρία του, αλλά το πλατύ, ειλικρινές χαμόγελό του. Σε μια εποχή όπου η μελαγχολία και η απελπισία τείνουν να γίνουν κοινωνικά φαινόμενα, το πρόσωπο αυτού του μοναχού εκπέμπει μια παράδοξη χαρά.

​Πρόκειται για τη «χαρμολύπη» των Πατέρων,την χαρά που πηγάζει από τη βαθιά πίστη ότι τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς το θέλημα του Θεού. Το χαμόγελό του λέει περισσότερα από χιλιάδες κηρύγματα: λέει ότι ο Χριστός είναι παρών στις δυσκολίες μας, ότι η ζωή έχει νόημα ακόμα και μέσα στον πόνο, και ότι ο Παράδεισος κερδίζεται με την ευχαριστιακή υπομονή.

Δεν χρειάζεται να Τον δουν όλοι για να Τον αναγνωρίσουν.

  

Κάποιοι Τον συνάντησαν σε μια στιγμή απλή, σχεδόν ασήμαντη, και όμως κατάλαβαν: ο Κύριός μου και ο Θεός μου.

Κάποιοι Τον ένιωσαν όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν, κι εκεί, μέσα στα συντρίμμια, βρήκαν βεβαιότητα: ο Κύριός μου και ο Θεός μου.

Κάποιοι Τον άκουσαν μέσα τους, όχι με λόγια αλλά με ειρήνη, και στάθηκαν σιωπηλοί, γνωρίζοντας: ο Κύριός μου και ο Θεός μου.

ΜΗΛΟ ΜΟΥ ΚΟΚΙΝΟ Ω ΠΩ ΠΩ ΜΑΡΙΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΗΣΑΝ ΤΟ ΧΟΡΟ

 

«Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Δύο θαύματα μας παρουσιάζονται σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, στο Αποστολικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής, (Πραξ. Θ’, 32-42).

Συγκεκριμένα, ο Απόστολος Πέτρος περιοδεύοντας στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες, στους «αγίους», όπως μας αναφέρει,  που είχαν αρχίσει να οργανώνονται στη Λύδδα, σημερινή Λοντ, και στην Ιόππη, σημερινή Γιάφα, δύο πόλεις της αρχαίας Παλαιστίνης, θεράπευσε έναν παράλυτο για οκτώ χρόνια, τον Αινέα, και ανέστησε την πιστή μαθήτρια, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, την   Ταβιθά. 

Για τον Αινέα δε γνωρίζουμε με ακρίβεια αν ήταν ήδη μέλος της Χριστιανικής κοινότητας, αλλά από τη θαυματουργική ίασή του, όλοι οι άνθρωποι της Λύδδας και της πεδιάδας του Σάρωνα ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. 

Σε αντίθεση, η Ταβιθά ήταν ήδη πιστή Χριστιανή και ενεργό μέλος της πρώτης Εκκλησίας της περιοχής της.

Ήταν μια όμορφη γυναίκα, κάτι το οποίο το συμπεραίνουμε από τη μετάφραση του ονόματός της που σημαίνει «ζαρκάδι», και ράπτρια στο επάγγελμα. Μάλιστα δε ήταν αυτή που αφιλοκερδώς έραβε ρούχα και πάντα τα προσέφερε ως ελεημοσύνη στους φτωχούς. 

Δύο μεγάλα θαύματα για τα μέτρα των Αποστόλων ως  εκείνη τη στιγμή, μία ίαση παραλυσίας και μία νεκρανάσταση, που όμως δεικνύουν τη μεταδοτικότητα της Θείας Χάριτος, παρά τη φυσική απουσία του Θεανθρώπου, καθώς επίσης και τη ζωτικότητα της πίστεώς μας. 

Ο Χριστός είχε πια φύγει απτά και υλικά, αλλά, όπως ο Ίδιος είχε υποσχεθεί στους μαθητές Του, είχε στείλει τον  Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιον, και πλέον μέσω Αυτού η Θεία Ενέργεια παραμένει εις τον αιώνα ζώσα και ενεργός. 

Έτσι, αντιλαμβανόμαστε πως ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ, αλλά πάντα πορεύεται μαζί μας, και η σχέση μας μαζί Του παραμένει ζωντανή. Το θέμα πλέον έγκειται ουσιαστικά σε εμάς, στη δική μας πίστη. 

Αδελφοί μου αγαπημένοι, σήμερα αντλούμε δυο πληροφορίες από το Αποστολικό μας ανάγνωσμα. Η πρώτη είναι πως ο Χριστός μας θεραπεύει τους πάντες, πιστούς και μη, χωρίς να κάνει διακρίσεις, αρκεί να τον επικαλεστούμε και να ενεργήσουμε, αναφερόμενοι πάντα εις το Άγιον Όνομά Του.

Άσε τον κόσμο να λέει.

  

Τί βαρετό να νοιάζεσαι συνέχεια για το τί θα πούνε οι άλλοι.
Τί σπατάλη ενέργειας. Τί κούραση. Τι άρρωστη και νοσηρή κατάσταση.
Όχι μόνο γι’ αυτόν που σε σχολιάζει μα και για σένα που όλο νοιάζεσαι.

«Θα πούνε». Ε, ας πουν! Τί θα πάθω, τί θα πάθεις;
Οι πενήντα λένε πως είσαι μία χαρά.
Οι δέκα λένε «άγιος».
Οι εκατό, πως είσαι αμαρτωλός και επικίνδυνος.
Άλλοι δύο τρείς πως είσαι άχρηστος.

Τί ισχύει απ’ όλα αυτά; Ποιος έχει δίκιο; Για ποιόν απ’ όλους θα νοιαστείς; Τίνος η γνώμη θα σε κάνει να χαλαστείς; Ποιος είναι αυτός που θα σε κρίνει στην τελική;

Λόγια – λόγια – λόγια. Κρίσεις, κατακρίσεις, κουτσομπολιά. Δεν κουράστηκες ακόμα;
Είσαι αυτός που είσαι. Ούτε αν πούνε πως είσαι άγιος θα είσαι εξαιτίας αυτής της δήλωσης.
Ούτε αν πούνε ότι είσαι άχρηστος θα είσαι άχρηστος επειδή αυτοί το είπαν.
Είσαι αυτός που είσαι. Είμαι αυτός που είμαι. Το ξέρει ο Θεός απόλυτα το βάθος της ψυχής μου.

ΑΛΛΟΣ ΠΡΟ ΕΜΟΥ ΚΑΤΑΒΑΙΝΕΙ

 

«᾿Απεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει» (Ιωάν. 5, 7)

«Κύριε», τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἄρρωστος, «δὲν ἔχω κανέναν νὰ μὲ βάλει στὴ δεξαμενὴ μόλις ἀναταραχτοῦν τὰ νερά· ἔτσι, ἐνῶ ἐγὼ προσπαθῶ νὰ πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος ἄλλος κατεβαίνει στὸ νερὸ πρὶν ἀπὸ μένα». 

           Μια κοινωνία ανταγωνισμού η κοινωνία της εποχής μας. Οι άνθρωποι προσπαθούμε να υπερβούμε ο ένας τον άλλον, όχι μόνο ως προς τα υλικά αγαθά, αλλά κι ως προς τις επιτυχίες σε κάθε τομέα της ζωής. Μοιάζει η εποχή μας με ένα αγώνισμα διαδικτυακών παιχνιδιών, στο οποίο ο καθένας μας προσπαθεί να συγκεντρώσει περισσότερους πόντους και να περάσει περισσότερες πίστες σε σχέση με τους άλλους, για να είναι ευχαριστημένος. 

Δοξάζεται ο φθονερός πολύ πιο εύκολα, από ό,τι επικροτείται ο χαρούμενος, ο ταπεινός, ο μη εριστικός. Και αυτός ο ανταγωνισμός περνά σε κάθε πτυχή των ανθρώπινων σχέσεων. Τι άλλο είναι το bullying, παρά μια απόπειρα του ανθρώπου να ξεχωρίσει επιβάλλοντας τον εαυτό του, τη δύναμή του, την ικανότητά του να έχει ακολούθους στους άλλους που είναι αδύναμοι;

            Αυτός ο ανταγωνισμός διαφαίνεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει το ήθος και το πνεύμα της θυσίας. Όπως επισημαίνει ο παράλυτος της Βηθεσδά στον Χριστό, «μέχρι να πλησιάσω εγώ στο νερό της κολυμβήθρας που ο άγγελος ταράζει, άλλος έχει μπει πριν από μένα μέσα». Κατανοητή η επιθυμία της ίασης. Στην πραγματικότητα όμως η ασθένεια κάνει τον άνθρωπο να σκέπτεται μόνο τον εαυτό του, μόνο τη δική του γιατρειά, και όχι τον πλησίον. 

Όσοι συγκεντρώνοντας στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά, δεν έβλεπαν ποιος έχει περισσότερη ανάγκη να γιατρευτεί. Κοιτούσαν αποκλειστικά τον εαυτό τους. Μικροκοινωνία ζούγκλας στην πραγματικότητα, χωρίς ανθρωπιά. Χωρίς όσοι ήταν εκεί να σκέπτονται τα χρόνια που κάποιος περίμενε. Τριανταοκτώ είχε συμπληρώσει ο παράλυτος. Και ουδέποτε θα γιατρευόταν, αν ο Χριστός δεν τον θεράπευε.

            Σκληροκαρδία υπήρχε όμως και στο περιβάλλον. Οι εχθροί του Χριστού δεν ελέγχθηκαν διότι επί τριανταοκτώ χρόνια άφηναν έναν άνθρωπο να υποφέρει, χωρίς ελπίδα, αλλά έσπευσαν να καταγγείλουν τον Κύριο διότι Σάββατο θεράπευσε τον παράλυτο. Απίστευτη η σκληροκαρδία τους. Σημείο όχι απλώς τυπολατρίας, αλλά και απόλυτης έλλειψης αγάπης, κάτι που ο Μωσαϊκός νόμος δεν το επικροτούσε. 

Η κένωση του Θεού

 

Οι Έλληνες πατέρες χρησιμοποίησαν τον όρο «Κένωσις» 

μόνο σε σχέση με την ενσάρκωση του Ιησού· 

ο π. Σωφρόνιος στη θεολογία του είδε την πράξη της δημιουργίας

Οἱ Ἅγιοι Τιμόθεος καὶ Μαύρα οἱ Μάρτυρες

 

Ὁ Ἅγιος Τιμόθεος καὶ ἡ σύζυγός του Ἁγία Μαύρα ἦταν μία ἁγιασμένη οἰκογένεια, ποὺ ζοῦσε σὲ κάποιο μικρὸ χωριὸ τῆς Θηβαΐδος, στὴν Αἴγυπτο, κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 3^ου αἰῶνος μ.Χ.

Ὁ Ἅγιος Τιμόθεος ξεχώριζε ἀπὸ τοὺς ἄλλους συμπολίτες του γιὰ τὴν μεγάλη εὐσέβειά του καὶ τὴν ἐπίδοση ποὺ εἶχε στὰ ἱερὰ γράμματα. Τοὺς τὰ διάβαζε στὸ σπίτι του ἢ στὴν ἐκκλησία καὶ ξεδιψοῦσε τὶς ψυχές τους μὲ τὸ ἀθάνατο νερὸ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.

Ἐπιβραβεύοντας αὐτὸ τὸ ζῆλο του, ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Θηβαΐδος τὸν χειροθέτησε ἀναγνώστη, τοποθετώντας τον ἔτσι στὸ προστάδιο τῶν κληρικῶν. 

Ὅμως, ἀντὶ ἐκείνου τοῦ σταδίου, ἡ Θεία Πρόνοια τὸν εἰσήγαγε σὲ ἕνα ἄλλο. Στὸ ὑψηλότερο ἀπὸ ὅλα, δηλαδὴ στὴν κορυφὴ τοῦ Γολγοθᾶ, ποὺ εἶναι στολισμένη ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.

Ἐκεῖνο ἀκριβῶς τὸν καιρό, δὲν εἶχαν περάσει οὔτε εἴκοσι ἡμέρες ποὺ ὁ Τιμόθεος εἶχε νυμφευθεῖ τὴ Μαύρα, ἐνῷ ὅλοι χαίρονταν γιὰ τὸν ἁρμονικὸ αὐτὸ γάμο, κάποιοι φθονεροὶ χωρικοὶ τοὺς διέβαλαν στὸν εἰδωλολάτρη ἡγεμόνα τῆς Θηβαΐδος, Ἀρριανό. 

Ὁ Ἀρριανὸς διέταξε τὸν Ἅγιο Τιμόθεο νὰ παρουσιασθεῖ ἐνώπιόν του. Τὸν ἀνέκρινε. Καὶ βλέποντας τὴν ἀκλόνητη πίστη του, πρόσταξε νὰ τὸν φυλακίσουν καὶ νὰ τὸν βασανίσουν, μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς θὰ τοῦ συνέτριβε τὸ φρόνημα. Μάταιος κόπος.

Σὰν εἶδε πὼς δὲν μποροῦσε μὲ τίποτα πιὰ νὰ ἀλλάξει τὴν πίστη τοῦ Μάρτυρος, ὁ τύραννος σκέφθηκε νὰ φέρουν τὴ γυναίκα του, Μαύρα, περιμένοντας πὼς ἐκείνη μὲ τὰ καλοπιάσματά της, θὰ τὸν λυγίσει. 

Ὅταν ἡ Ἁγία Μαύρα παρουσιάσθηκε μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα, ἐκεῖνος τῆς εἶπε: «Ἄκουσα, Μαύρα, πὼς δὲν πέρασαν οὔτε εἴκοσι ἡμέρες ποὺ στεφανώθηκες τὸν ἄνδρα σου. Τὰ λεμονάνθια εἶναι ἀκόμα δροσερὰ στὰ νέα καὶ ὄμορφα κεφάλια σας καὶ εἶναι κρίμα νὰ σταθεῖ ἡ πίστη του ἐμπόδιο στὸ νὰ χαρεῖτε τὴ ζωὴ μαζί. Πήγαινε λοιπόν, ὅπως εἶσαι στολισμένη, νὰ τὸν πείσεις νὰ ἔλθει στὰ λόγια μου καὶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα».

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή του Παραλύτου)

 

 

O αληθινός ιατρός

«Άνθρωπον ουκ έχω»

Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου υπόκειτο σε μεγάλη ταλαιπωρία. Περνούσε τη δική του δοκιμασία. Ανέβαινε το Γολγοθά του. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη Στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. 

Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

Βρήκε τον Κύριο

Την στιγμή που η υπομονή του εξαντλείτο και θα μπορούσε να είχε χάσει κάθε ελπίδα ο ταλαίπωρος εκείνος άνθρωπος, η παρουσία του Κυρίου αποβαίνει και πάλι σωτήρια. Ο μόνος Φιλάνθρωπος, ο Κύριος και Θεός μας, που κατά καιρούς έστελλε εκεί τον άγγελό του για να ταράσσει το νερό, ώστε ο πρώτος που θα έμπαινε σε αυτό να γίνεται αμέσως υγιής, ήλθε τώρα ο ίδιος να το πράξει. 

Απευθύνεται στον παράλυτο και του λέει: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;». Ο Κύριος υπέβαλε την ερώτηση αυτή, όχι βέβαια γιατί αμφέβαλλε για την επιθυμία του παραλύτου, αλλά για να τον προβληματίσει και να μπορέσει ν’ ανοίξει διόδους στην πραγματικότητα της σωτηρίας του. Ο παράλυτος δεν απήντησε ευθέως στην ερώτηση, αλλά εμμέσως εξέφρασε και το παράπονο που τον διακατείχε: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν, εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει.» 

Ο Κύριος έδωσε αμέσως την υγεία στον παραλυτικό και του συνέστησε να βαστάξει στον ώμο του το κρεβάτι του και να περιπατεί πλέον υγιής. «Έγειρε, άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει». Το θαύμα είχε πια συντελεστεί. Ο μέχρι εκείνη τη στιγμή παράλυτος γίνεται υγιής. Βαστάζει στον ώμο του το κρεβάτι πάνω στο οποίο τόσα χρόνια βρισκόταν κατάκειτος.

Παντελής Θαλασσινός - Ο Μάης έχει μυστικά