Ο πόνος στη ζωή.

  

Είναι γεγονός. Η ζωή είναι γεμάτη από πόνο. Αιώνες τώρα ο άνθρωπος κουβαλά τον πόνο μέσα του και γύρω του. Προσπαθεί να τον πλησιάσει και να τον ρωτήσει τι θέλει και τι ζητά, διαλέγεται μαζί του και βγάζει τα αναγκαία συμπεράσματά του.

Τι είναι ο πόνος; Ο σωματικός πόνος φαίνεται ότι είναι προειδοποίηση. Πονεί το χέρι μου, πονεί η καρδιά μου, πονεί το κεφάλι μου, πονώ. Πηγαίνει ο άνθρωπος εις τον ιατρόν, του δίδει το φάρμακο δια να θεραπευθεί. 

Είναι ο πόνος προειδοποίηση δια να προλάβει ο άνθρωπος; Όχι πάντοτε, διότι υπάρχουν και πόνοι που έρχονται μαζί με το θάνατο και τότε δεν είναι προειδοποίηση ο πόνος.

Tί είναι πόνος; Ο ψυχικός πόνος, πονώ για τη δυστυχία των άλλων και την ιδικήν μου. Πονώ για την ασθένεια, την οικονομική δυσκολία, για τον θάνατο, τις αδικίες, τους κατατρεγμούς, την φτώχεια, την ανέχεια, την ανεργία, τα χρέη, τα δικαστήρια, την φυλακή, τους σεισμούς, τα ναρκωτικά.

Τι είναι πόνος; Πονώ για το ηθικό κακό που βλέπω γύρω μου και μέσα μου, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τον ημερήσιο και περιοδικό τύπο και τόσα άλλα που σκορπούν το ηθικό κακό. Πονώ τους νέους που χάνονται, τις οικογένειες που διαλύονται, πονώ για την εξάπλωση της αμαρτίας. ΑΕκλείποιεν αμαρτωλοί από της γής και άνομοι, ώστε μη υπάρχειν αυτούς» (Ψαλ. 103, 35)

Πονώ για την αμαρτία που κουβαλώ μέσα μου αιώνες, από τότε που είπε ο Θεός στον Αδάμ: Εν λύπαις φαγή αυτήν (την γήν) πάσας τας ημέρας της ζωής σου. (Γεν.γ΄17). Με λύπες από αρρώστιες, θλίψεις, θανάτους, θεομηνίες, στερήσεις, μέριμνες θα κερδίζεις την τροφήν σου από την γήν όλες τις ημέρες της ζωής σου. Από τότε, ναι από τότε ο πόνος είναι διάχυτος, είναι κάτι σαν υγρασία, διαποτίζει τα πάντα χωρίς να φαίνεται, δεν είναι βροχή, δεν είναι ορμητικός άνεμος, είναι υγρασία, που μαραίνει και αχρηστεύει τον άνθρωπο. 

Αυτό ο άνθρωπος το αισθάνεται κατ’ ευθείαν, και ο χειρότερος άνθρωπος, ο πιο αναίσθητος, ο πιο πορωμένος. Την ώρα που αισθάνεται ότι ο πόνος τον κτυπά την καρδιά, τότε πονάει πολύ και τότε αγνίζεται ως ένα σημείο και ο πλέον ανίερος των ανθρώπων.

Ναι, ο άνθρωπος απορεί και προβληματίζεται μπροστά στον πόνο, πηγαίνει στα νοσοκομεία, νεκροταφεία, φυλακές, γηροκομεία, σε σπίτια, και όμως πουθενά δεν τελειώνει ο πόνος, πουθενά. Ο πόνος συνεχίζει το έργον του. Και η απορία: Γιατί τόσος πόνος; Και όσο ο άνθρωπος προσπαθεί να λύσει με το μυαλό του το μυστήριο του πόνου, τόσο φαίνεται καθαρότερα ότι είναι μυστήριο όχι του ανθρώπου, όχι της λογικής του, αλλά μυστικό του Θεού.

Ποίος θα μας μιλήσει για το μυστικό αυτό; Ποίος θα μας λύσει τα τόσα γιατί; Θα μας απαντήσει ένα επιτύμβιο ποίημα γραμμένο σε παιδικό τάφο - 8 ετών το παιδί που το χάραξε ο πατέρας του:

Το πρόσφορο της μάνας

  

Ξέρεις τι είναι το πιο όμορφο στο πρόσφορο;
Δεν είναι μόνο το ψωμί που ζυμώνεται. Είναι όλα εκείνα που δεν φαίνονται μέσα του.
Κάποτε μια μάνα σηκωνόταν νωρίς, πριν ξυπνήσει το σπίτι. Έβαζε το αλεύρι στο τραπέζι, έκανε τον σταυρό της και άρχιζε να ζυμώνει. Και όσο τα χέρια της δούλευαν τη ζύμη, η καρδιά της προσευχόταν.

Για το παιδί της που έφευγε μακριά. Για εκείνο που είχε αρρωστήσει. Για εκείνο που είχε πάρει λάθος δρόμο. Για το παιδί που μεγάλωσε και πια δεν της έλεγε όλα όσα περνούσε.

Και ίσως, κάπου ανάμεσα στο αλεύρι και στο νερό, να ψιθύριζε:

«Παναγία μου, Εσύ ξέρεις… εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο. Κράτησέ τα Εσύ.»
Και τότε το πρόσφορο γινόταν κάτι περισσότερο από ψωμί.

Γινόταν μια μάνα που παρέδιδε τα παιδιά της στην Παναγία.

Κάθε χάραγμα της σφραγίδας κι ένα όνομα. Κάθε ζύμωμα κι ένας καημός. Κάθε σταυρός κι ένα «βοήθησέ μας».

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Ι' Ματθαίου)

 

 

Παιδαγωγία Χριστού

«πολλάκις πίπτει εις το πύρ, και πολλάκις εις το ύδωρ»

Την θεραπεία του παιδιού του ζητούσε εναγωνίως ο  τραγικός πατέρας που το έβλεπε με πόνο ψυχής να υποφέρει από ακάθαρτο πνεύμα. Η περιγραφή που ο ίδιος δίνει, αποκαλύπτει το μέγεθος της τραγωδίας που βίωναν: “πολλάκις πίπτει εις το πυρ, και πολλάκις εις το ύδωρ”. 

Η σκηνή που ξετυλίγει μπροστά μας ο ευαγγελιστής Ματθαίος  δίνει το στίγμα της δουλείας στην οποία περιέρχεται ο άνθρωπος από τις δυνάμεις του κακού, όταν παραλείπει να ακολουθεί το δρόμο στον οποίο μας κατευθεύνει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Πραγματικά, ο νέος εκείνος από μικρό παιδί είχε παγιδευτεί στα πλοκάμια του διαβόλου και κάτω από τη σκοτεινή εξουσία του είχε καταντήσει μια καθ’ όλα τραγική ύπαρξη, όπως αποτυπώνεται μέσα από τη σχετική ευαγγελική διήγηση.

Η ευθύνη των γονέων

Η προτροπή του Κυρίου «φέρετέ μοι αυτόν ώδε», μάς δίνει τη βεβαιότητα ότι μόνο κοντά στην αγάπη Του είναι δυνατόν ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τη δυναστεία του κακού και να καταστεί μια νέα ύπαρξη. Μόνο κοντά στον Χριστό μπορούμε να γνωρίσουμε το φως της μεταμόρφωσης σε υπαρξιακό, πνευματικό αλλά και σωματικό επίπεδο. Οι σκέψεις αυτές δείχνουν την τεράστια ευθύνη που έχουν οι γονείς να οδηγούν τα παιδιά τους κοντά στον Χριστό, η παρουσία του Οποίου ανοίγει την ύπαρξή τους στους διαφανείς ορίζοντες της αιωνιότητας. 

Μην λησμονούμε, άλλωστε, ότι πίσω από τις άγιες μορφές που τιμά η Εκκλησία μας, κρύβονται ευλογημένοι γονείς που με το άγιο παράδειγμά τους ενέπνευσαν τα παιδιά τους και τα κατεύθυναν στην ορθοτόμηση του λόγου της αληθείας. Πολλά τα παραδείγματα στα οποία θα μπορούσαμε να κάνουμε αναφορά.

Τα φιδακια της Παναγίας.

 

 

 

Την εμφάνισή τους έκαναν και φέτος τα «φιδάκια της Παναγίας», στην Κεφαλονιά. 

Προσελκύοντας εκατοντάδες τουρίστες και προσκυνητές, που πήγαν στο νησί για τον Δεκαπενταύγουστο προκειμένου να δουν, ιδίοις όμμασι, τα «ευλογημένα» φίδια μέσα στους δύο ναούς της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Τα φιδάκια της Παναγιάς, που το μήκος τους δε ξεπερνά το ένα μέτρο, έχουν δέρμα βελούδινο και στο κεφάλι και τη γλώσσα τους, σχηματίζεται ένα μικρό σταυρουδάκι.

Εμφανίζονται στην περιοχή ανήμερα του Σωτήρος και εξαφανίζονται αμέσως μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας του Δεκαπενταυγούστου.

Από το Θαβώρ στην ανθρώπινη κόλαση και από την ανθρώπινη κόλαση στην Ανάσταση.

  

Αύριο, κατά τη σύναξη της Θείας Ευχαριστίας, η Εκκλησία θα αναγνώσει την ευαγγελική περικοπή της θεραπείας του σεληνιαζομένου νέου. Και θα μας καλέσει, με έναν τρόπο σχεδόν δραματικό, να κατεβούμε από το Θαβώρ.

Η χρονική και θεολογική ακολουθία δεν είναι τυχαία. Ο Χριστός έχει μόλις φανερώσει στους τρεις μαθητές τη δόξα της Θεότητός Του. Εκείνοι είδαν το άκτιστο φως, άκουσαν τη φωνή του Πατρός, εισήλθαν στη φωτεινή νεφέλη και γεύθηκαν, όσο μπορούσε να χωρέσει η κτιστή ανθρώπινη φύση τους, τη Βασιλεία του Θεού ως θέα και μέθεξη της θείας δόξας. 

Και αμέσως μετά κατεβαίνουν από το όρος για να συναντήσουν την αντίστροφη εικόνα. Έναν νέο που βασανίζεται, έναν πατέρα γονατισμένο μέσα στην οδύνη, μαθητές ανήμπορους να θεραπεύσουν και μια «γενεὰ ἄπιστον καὶ διεστραμμένην». Από το φως στη συντριβή. Από τη θεωρία της δόξας στην τραγικότητα της πεπτωκυίας υπάρξεως. Από το Θαβώρ στην κοιλάδα του ανθρώπινου πόνου.

Στη λειτουργική εμπειρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας το Ευαγγέλιο δεν ανακαλεί απλώς γεγονότα. Τα καθιστά παρόντα. Ο λόγος του Χριστού δεν εγκλωβίζεται στον χρόνο της Γαλιλαίας αλλά εισέρχεται εκ νέου μέσα στον χρόνο της Εκκλησίας και αποκαλύπτει ότι ο Αναστάς Κύριος εξακολουθεί να ενεργεί ανάμεσα στον λαό Του. Γι’ αυτό η αυριανή περικοπή δεν μας καλεί να θαυμάσουμε ένα θαύμα του παρελθόντος. Μας προσκαλεί να αναγνωρίσουμε τον τρόπο με τον οποίο η άκτιστη ενέργεια του Θεού εξακολουθεί να θεραπεύει, να φωτίζει και να ανακαινίζει τον άνθρωπο.

Η μεγαλύτερη παρερμηνεία των ευαγγελικών θαυμάτων είναι ότι τα αντιμετωπίζουμε ως εξαιρέσεις των φυσικών νόμων ή ως εντυπωσιακές παρεμβάσεις μιας άλλης εποχής. Η πατερική παράδοση δεν γνώρισε ποτέ μια τέτοια αντίληψη. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διδάσκει ότι ο Θεός παραμένει αμέθεκτος κατά την ουσία Του και συγχρόνως καθίσταται πραγματικά μεθεκτός διά των ακτίστων ενεργειών Του. 

Δεν μετέχει ο άνθρωπος σε κάποιο κτιστό υποκατάστατο της θεότητος. Μετέχει πραγματικά στη θεία ζωή, χωρίς ποτέ να ταυτίζεται κατ’ ουσίαν με τον Θεό. Μέσα σε αυτό το θεολογικό φως κατανοούνται και τα θαύματα. Δεν αποτελούν στιγμιαίες αναστολές της δημιουργικής τάξεως αλλά φανερώσεις της θείας ενεργείας, η οποία επαναφέρει την κτίση προς την αλήθεια του αρχικού και εσχατολογικού της προορισμού.

Η θεραπεία του σεληνιαζομένου νέου αποτελεί έτσι αποκάλυψη του ίδιου του σκοπού της Ενανθρωπήσεως. Ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας συνοψίζει ολόκληρο το μυστήριο της θείας οικονομίας στη φράση «Αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν». Ο Χριστός δεν ήρθε να διορθώσει απλώς ορισμένες ατέλειες της ανθρώπινης υπάρξεως ούτε να επιλύσει πρόσκαιρα προβλήματα. 

Ήλθε να θεραπεύσει τη φθορά και να επαναφέρει τον άνθρωπο στην κοινωνία της ζωής του Θεού. Κάθε θαύμα είναι γι’ αυτό μια μικρή προαναγγελία της Αναστάσεως, μια πρόγευση της μέλλουσας ανακαινίσεως, μια τομή μέσα στη φθορά από την οποία γίνεται ήδη ορατή η Βασιλεία.

Γι’ αυτό και η μορφή του νέου υπερβαίνει τα όρια ενός ιστορικού προσώπου. Ο Θεοφύλακτος διαβάζει ήδη το «πῦρ» και το «ὕδωρ» πέρα από τη στενή κυριολεξία τους, ως εικόνες των παθών και της υποδουλώσεως του ανθρώπου στις δυνάμεις που τον απομακρύνουν από τον Θεό.
Ο νέος γίνεται έτσι εικόνα μιας υπάρξεως που έχει απολέσει το εσωτερικό της κέντρο. Άλλοτε ρίπτεται στο πυρ της εμπαθούς επιθυμίας και του θυμού και άλλοτε καταποντίζεται στα ύδατα της μέριμνας και της απογνώσεως. Άλλοτε αιχμαλωτίζεται από την αυτάρκεια και άλλοτε συντρίβεται από την εσωτερική ερημία.

Θα νεκρωθεί η δίψα της ελευθερίας.

  

 

«Και σιγά-σιγά, θα ‘ρθουν οι κατοπινές γενιές, που

 δε θα αισθάνονται τίποτα στη λέξη «ελευθερία».

Γιατί θα νεκρωθεί το ένστικτο της ελευθερίας με τη διαρκή 

υποταγή στο φόβο του πολέμου και στο φόβο της πείνας.

Όταν ο άνθρωπος κάνει το λίγο, ο Θεός κάνει το πολύ.

  

Όταν ο άνθρωπος κάνει το λίγο, ο Θεός κάνει το πολύ. Μην περιμένεις να γίνεις δυνατός, για να πας στον Θεό.
Πήγαινε όπως είσαι. Με την κούρασή σου. Με τον φόβο σου. Με το δάκρυ σου.
Με την απογοήτευσή σου. Με την πληγή που δεν έκλεισε. Με την προσευχή που βγαίνει μισή από τα χείλη σου.
Ο Θεός δεν ζητά από σένα το αδύνατο.
Ζητά το λίγο που μπορείς.
Ένα Χριστέ μου, βοήθησέ με.
Ένα Παναγία μου, κράτησέ με.
Έναν Σταυρό μέσα στη νύχτα.
Ένα κερί μπροστά σε μια εικόνα.
Ένα δάκρυ που κανείς άλλος δεν είδε.
Μια συγγνώμη που σου κοστίζει.
Μια πράξη αγάπης που κανείς δεν θα μάθει.
Αυτό το λίγο, στα χέρια του Θεού, μπορεί να γίνει πολύ.
Γιατί ο Χριστός δεν χρειάστηκε πολλά για να χορτάσει το πλήθος.
Πέντε άρτους και δύο ψάρια Του έδωσαν.
Λίγα ήταν.
Μα ήταν αρκετά.
Αρκετά για να φανερωθεί η δύναμή Του.
Έτσι γίνεται και στη ζωή μας.
Εσύ δίνεις το λίγο της πίστεώς σου και ο Θεός δίνει τη Χάρη Του.
Εσύ δίνεις ένα δάκρυ και Εκείνος μπορεί να σου δώσει παρηγοριά.
Εσύ δίνεις μία πληγωμένη καρδιά και Εκείνος μπορεί να την κάνει ξανά ζωντανή.
Εσύ κάνεις ένα μικρό βήμα και Εκείνος μπορεί να ανοίξει δρόμο εκεί όπου έβλεπες μόνο τοίχο.
Μην λες: Δεν έχω δύναμη. 
Δώσε στον Θεό την αδυναμία σου.
Μην λες: Δεν ξέρω να προσευχηθώ.
Πες μόνο: Κύριε, ελέησόν με.
Μην λες: Έπεσα πάλι.
Σήκω άλλη μία φορά.
Μην λες: Όλα τελείωσαν.
Όσο υπάρχει Θεός, η ελπίδα δεν τελειώνει.

Να χωρέσουμε τον Ουρανό!

 

 

 

Μέσα στον ναό, ψηλά στο Ιερό, στέκει η Παναγία με τον Χριστό στην αγκαλιά Της.

Ονομάζεται «Πλατυτέρα» γιατί μέσα Της χώρεσε ο Αχώρητος Θεός. 

Εκείνη που έγινε Μητέρα του Δημιουργού, έγινε η γέφυρα ανάμεσα στον Ουρανό και τη γη.

Με ένα απλό «Ναι»: «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου…» άλλαξε η ιστορία της ανθρωπότητας.

Ὁ Ἅγιος Αἰμιλιανὸς ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Κυζίκου

 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θέλοντας νὰ τονίσει τὴν μεγάλη σημασία τῆς ὁμολογίας τῆς πίστης μας πρὸς τὸν Χριστό, εἶπε: «Ἔχοντες οὒν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας». 

 Ἀφοῦ, δηλαδή, ἔχουμε μεγάλο Ἀρχιερέα, ποὺ ἔχει πλέον περάσει ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ μπῆκε στὴν αἰώνια κατάπαυση, ὅπου μᾶς περιμένει, ποὺ δὲν εἶναι ἁπλὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἃς κρατᾶμε καλὰ τὴν ὁμολογία τῆς πίστης μας πρὸς Αὐτόν, τὸν Κύριο καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστό.

Ἕνα τέτοιο παράδειγμα ὁμολογίας ἦταν καὶ ὁ Ἅγιος Αἰμιλιανός, ποὺ ἔζησε μεταξὺ τοῦ 8^ου καὶ τοῦ 9^ου αἰῶνα. 

Ὁ Αἰμιλιανὸς ἦταν ἐπίσκοπος Κυζίκου μετὰ τὸ Νικόλαο, στὰ χρόνια 787 – 815.

Ἀγωνίστηκε μὲ ὅλη τὴν δύναμη ποὺ τοῦ παρεῖχε ὁ Θεὸς γιὰ τὴν τιμητικὴ προσκύνηση τῶν ἁγίων εἰκόνων, ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ εἰκονομάχος Λέων ὁ Ε’. Ἀθλητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας, μιλοῦσε θερμότατα γι’ αὐτὴν καὶ ἐνίσχυε τοὺς πιστοὺς νὰ ὑπομένουν καρτερικὰ τοὺς ἀσεβεῖς διωγμούς.
Ὑπέφερε πολλὲς κακοπάθειες καὶ θλίψεις καὶ πέθανε τελικὰ ἐξόριστος, σὰν γνήσιος Ὁμολογητὴς τῆς ὀρθῆς πίστης.

Καλημέρα!

  

 

Επειδή η ζωή είναι φτιαγμένη από μικρά πράγματα

Λόγοι Αγίων

 

 

 

Οι άνθρωποι θα μείνουν φτωχοί 

Όντως, η απόλυτη τραγωδία!

  

Όντως, η απόλυτη τραγωδία! 

Η δερματοστιξία (τατουάζ) παλαιά συνήθεια βαρβάρων λαών 

και αυστηρά απαγορευμένη από την Αγία Γραφή, είναι ένας

 θλιβερός ευτελισμός του ανθρωπίνου σώματος! 

Είναι αποκρουστικό θέαμα και το θεωρώ σοβαρή αμαρτία. 

Σεβ. Πειραιώς: «Να έχετε τον νου και την καρδιά σας στους ουρανούς»

 

 

Τις Κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, στο «Πειραϊκό Χωριό» στην Παιανία Αττικής, επισκέφθηκε χθες, Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, προκειμένου να βρεθεί κοντά στα παιδιά, τους γονείς, αλλά και τα στελέχη που διακόνησαν στην κατασκηνωτική περίοδο, η οποία φιλοξένησε κορίτσια Γυμνασίου και Λυκείου.

Ο Σεβασμιώτατος, στον σύντομο χαιρετισμό του κατά την εορτή λήξεως της κατασκηνωτικής περιόδου, απηύθυνε πατρικό και πνευματικό λόγο προς όλους, εκφράζοντας τη χαρά και την ευγνωμοσύνη του για το πολύτιμο και σπουδαίο έργο που επιτελείται.

«Νομίζω ότι απόψε, εμείς οι μεγαλύτεροι, πρέπει να ακούσουμε τα παιδιά μας, που είναι το αληθινό στόμα του Χριστού στη ζωή μας», είπε αρχικά ο Σεβασμιώτατος και απευθυνόμενος προς τους γονείς, επεσήμανε πως τα παιδιά «είναι αιώνια πρόσωπα και είστε εκείνοι που μαζί με τον Θεό συνδημιουργήσατε αυτό το θαύμα».

«Σας συγχαίρω. Σας ευχαριστώ. Σας εύχομαι να έχετε τη Χάρη του Θεού» πρόσθεσε, ευχαριστώντας τον αρχηγό π. Δημήτριο Θεοχαράκη και την Πρεσβυτέρα του Αγγελική, «τους συνεργάτες τους, τους ομαδάρχες, τους κοινοτάρχες και όλους τους παράγοντες του έργου της Μητροπόλεώς μας».

«Σήμερα γιορτάσαμε τη μεγάλη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως», ανέφερε στη συνέχεια, τονίζοντας πως «σκοπός της Εκκλησίας είναι να καταρτιστούμε όλοι ‘’ εν ενί πνεύματι και μιά καρδία’’ και να μορφώσουμε στις καρδιές μας στον Χριστό, γιατί τότε θα έχουμε αποκτήσει τα πάντα».

Απευθυνόμενος στους γονείς, ευχήθηκε τα παιδιά τους να μεγαλώνουν «με υγεία και δύναμη. Να είναι πρόσωπα θεοειδή, θεόμορφα και χαριτωμένα. Να έχουν πάντοτε αξίες, ιδανικά και να χαίρονται τη ζωή εδώ, αλλά να έχουν τον νου τους και την καρδιά τους στους ουρανούς»

Έλα, ρε μάνα, τώρα… που νηστεύουν τα σπουργίτια τον Δεκαπενταύγουστο!»

 

 

Κι όμως!

Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιουνίου του 2019. Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου.

Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά, με μικρά βήματα, στην αυλή του σπιτιού μας. Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί πάνω στον φούρνο.

Μα τι έκανε;

Απρόσμενα, ένα σμήνος σπουργίτια κατέβηκε από το πουθενά κι άρχισε χαρούμενο να τσιμπολογά τα βρεγμένα ψιχουλάκια.

Τραγουδούσαν, πετάριζαν με τα μικρά τους φτεράκια, χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί.

Ήταν ένα πανέμορφο θέαμα.

Φιλονικούσαν, σπρώχνονταν για να χωρέσουν στη στέγη του φούρνου και κελαηδούσαν μες στην τρελή χαρά.

Ήταν τρισευτυχισμένα.

— Τα καημένα… σχολίασε η γριά μάνα μου. Εδώ και χρόνια τα ταΐζω κάθε μεσημέρι. Πεινούν κι αυτά. Δεν βρίσκουν εύκολα φαγητό.

Κοίταξέ τα. Για λίγα ψίχουλα πόση χαρά νιώθουν! Άκου τι ωραία κελαηδούν. Ευχαριστούν τον Θεό για το λιγοστό ψωμάκι, δοξολογούν τον Πλάστη τους…

Έμεινα άφωνη να τα κοιτάζω. Και να κοιτάζω τη μάνα μου, την καλόψυχη, τη σπλαχνική, που συμπονούσε ακόμη και τα σπουργίτια.

Εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ να ταΐζω τα σπουργίτια, και μάλιστα σε σταθερή βάση.

Ναι, να φροντίσουμε αδέσποτα σκυλιά και γατιά, να ρίξουμε λίγα ψίχουλα τον χειμώνα… Αλλά κάτι τέτοιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου.

Σκέφτηκα για πολλοστή φορά πως την αξιοσύνη της μάνας μας δεν μπορέσαμε να τη φτάσουμε ποτέ, κανένα από τα παιδιά της.

Τα σπουργίτια συνέχισαν τον χορό και το τραγούδι πάνω στον φούρνο της μικρής μας αυλής, που χώρεσε, αλήθεια, τόσες όμορφες στιγμές και τόσες οικογενειακές χαρές.

Τώρα τα πουλιά πέταξαν μακριά από τη φωλιά και έχτισαν τις δικές τους φωλιές.

Όμως το τραγούδι δεν σταμάτησε ποτέ, γιατί τώρα το πατρικό μου σπίτι φιλοξενεί άλλα πουλιά: τα σπουργίτια της γειτονιάς.

Παρατήρησα ένα σπουργίτι.

Στεκόταν φρουρός στα κεραμίδια του σπιτιού, καθώς τα άλλα σπουργιτάκια γλεντούσαν τρώγοντας.

Κοίτα τώρα σοφία και οργάνωση, αν και πουλιά, σκέφτηκα. Έχουν ακόμη και φρουρό ασφαλείας!

Είπα στα εγγόνια μου το περιστατικό.

— Να πάμε να τα τραβήξω βίντεο, είπε ένας εγγονός μου.

Χαμογέλασα. Άλλη γενιά, άλλα έθιμα. Να πάμε μια μέρα…

Οι μέρες πέρασαν και σβήστηκαν στο πέρασμα του χρόνου.

Στις αρχές Αυγούστου η μάνα μας αρρώστησε.

Βεβαίως, θυμηθήκαμε τα σπουργίτια της.

Επί το έργον. Το καθήκον μας καλούσε.

Έτσι ακριβώς όπως έκανε κι εκείνη πριν πέσει στο κρεβάτι, βάλαμε ψωμί πάνω στον φούρνο ξανά και ξανά.

Καλο τριήμερο!

  

Ένα γεράνι κόκκινο λουλούδισε στη γλάστρα
κι ήρθε μια πεταλούδα που πετούσε σαν τρελή
και ποιός να ξέρει άραγε τι του 'πε η ξελογιάστρα
κι εκείνο εκοκκίνησε ακόμα πιο πολύ
Και όλο συλλογιέμαι τα φτερά τ' ανοιγμένα
αλλά το τι να είπαν δεν το βρίσκω ομολογώ
ποιος άραγε το ξέρει να το πει και σε μένα
ας τ' άκουγα από σένα κι ας κοκκίνιζα κι εγώ