Αν δεν μπορεις......

  

Αν δεν μπορείς να είσαι η προσευχή,
τουλάχιστον μην γίνεις η κατάκριση.

Αν δεν μπορείς να γίνεις το φως που οδηγεί,
τουλάχιστον μην γίνεις το εμπόδιο που δυσκολεύει.

Αν δεν μπορείς να προσφέρεις ελεημοσύνη,
τουλάχιστον πρόσφερε έναν λόγο παρηγοριάς.

Αν δεν μπορείς να φτάσεις στην απάθεια,
τουλάχιστον μείνε στη μετάνοια.

Αν δεν μπορείς να είσαι η αγάπη που θυσιάζεται,
τουλάχιστον μην γίνεις το μίσος που διχάζει.

Αν δεν μπορείς να έχεις δάκρυα στα μάτια,
ας έχεις τουλάχιστον συντριβή στη σκέψη.

Αν δεν μπορείς να κερδίσεις την αρετή,
τουλάχιστον μην υπερηφανεύεσαι για την πτώση.

Σου βρήκαμε καταφύγιο.....Αν ψάχνεις !!!

  

«Μέσα στη δίνη του πολέμου, όπου ο φόβος και η αβεβαιότητα κυριαρχούν, η εικόνα αυτή μας θυμίζει πού βρίσκεται η αληθινή προστασία. 

Ο Χριστός, με το βλέμμα Του γεμάτο αγάπη και συμπόνια, απλώνει τα χέρια Του και σκεπάζει με τον μανδύα Του όλους όσους καταφεύγουν σ' Αυτόν, μικρούς και μεγάλους. Είναι το απόλυτο καταφύγιο, το λιμάνι της ειρήνης σε έναν κόσμο που φλέγεται.

Όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης (κατηχτικό για τα παιδιά)

 

Η μακαρία κατάνυξη!

  

 

Η κατάνυξη είναι η αναπνοή της ψυχής, το φτερό που την ανυψώνει από τα γήινα στα επουράνια. Είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει τις σφραγισμένες θύρες της καρδιάς για να εισέλθει ο ακτίστος Φως. 

Δεν είναι απλώς μία αρετή, αλλά το έδαφος το γόνιμο όπου όλες οι άλλες αρετές βλαστάνουν, ριζώνουν και καρποφορούν. Χωρίς αυτήν, η προσευχή είναι χαλκός ηχών, η νηστεία ξερό κλαδί, και η ελεημοσύνη άνθος χωρίς ευωδία.

Αυτός που θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του και να πατάξει τον παλαιό άνθρωπο, ας αναζητήσει πρώτα την κατάνυξη. Γιατί αυτή είναι ο καθρέφτης της ψυχής, όπου αντικρίζουμε όχι μόνο τους μώλωπες και τους ρύπους μας αλλά και την απέραντη αγάπη του Θεού που μας καρτερεί. 

Χωρίς αυτή την θωριά, μένουμε τυφλοί και νομίζουμε πως είμαστε πλούσιοι ενώ είμαστε πτωχοί, πως είμαστε ενδεδυμένοι, ενώ είμαστε γυμνοί.

Μην αποκάμεις, λοιπόν, ψυχή μου, μην πικραίνεσαι για τη σκληρότητα της καρδιάς σου. Η κατάνυξη δεν γεννιέται από την άνεση, αλλά από τον κόπο. Κρούε την θύρα της αναισθησίας σου με τον κόπανο της μετανοίας. Φέρε στον νου σου τα πεσμένα οικοδομήματα της αμελείας σου, θυμήσου την αχαριστία σου προς τον Ευεργέτη, μέτρησε τις ώρες που έζησες σαν να μην υπήρχε Εκείνος. Και τότε, η χάρη θα επισκεφθεί την ταπείνωσή σου.

Και όταν έρθει η κατάνυξη, μην την φοβηθείς. Κι αν η καρδιά σου είναι πετρωμένη από την αμαρτία, εκείνη ως θεϊκό πυρ θα την μαλάξει. Τα δάκρυά σου, που στην αρχή μοιάζουν πικρά και καυτά ως στάχτη, γίνονται σταδιακά δροσισμός, λάδι παρηγοριάς, μαργαριτάρια άπειρης αξίας. Πλένουν όχι το πρόσωπο, αλλά το είναι ολόκληρο. Σβήνουν την δίψα της ψυχής που λαχταρά τον αληθινό της Νυμφίο.

Εσύ να βαδίζεις ταπεινά και ελεύθερα…

 

Όποιος θέλει να παρεξηγηθεί, παρεξηγιέται.

Και όποιος θέλει να σου κάνει μούτρα, θα σου κάνει, όσο και αν προσπαθείς.

Όποιος θέλει να σε κατηγορήσει, θα σε κατηγορήσει.

Και όποιος θέλει να έχει παράπονα από σένα, μια ζωή θα μένει παραπονεμένος.

Εσύ φρόντισε, να μην αφήνεις τις τύψεις να σε καταπίνουν.

Εσύ φρόντισε, να μην κάνεις δικές σου, τις ανασφάλειες των άλλων. Τα όσα σου φορτώνουν επειδή οι ίδιοι, δεν έχουν διαχειριστεί τα κόμπλεξ τους…

Εμπιστοσύνη

 

Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή

 που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του Θεού εκεί 

Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης

 

Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης γεννήθηκε στὴ Λυκία τὸν 5^ο αἰῶνα μ.Χ., ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ταπεινοὺς γονεῖς καὶ ἐκ βρέφους ἀφιερώθηκε στὸν Θεό. 

Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀσπάσθηκε τὴν αἵρεση τῶν Μονοφυσιτῶν παρασυρόμενος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ αἱρετικοῦ ψευδοπατριάρχου Θεοδοσίου, φανατικοῦ μονοφυσίτου Αἰγυπτίου μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Πατριάρχου Ἰουβεναλίου (422 – 453 μ.Χ.), βοηθούμενος καὶ ὑπὸ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, κατόρθωσε νὰ καταλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων καὶ νὰ προβεῖ σὲ ἀνεκδιήγητες σκληρότητες ἐπὶ εἴκοσι μῆνες (451 – 453 μ.Χ.). 

Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ πανίερος ναὸς τῆς Ἀναστάσεως ἔγινε θέατρο ἀπερίγραπτων σκηνῶν καὶ ἐπὶ πλέον ἡ ταραχὴ ἐξαπλώθηκε ἀνὰ τὴν Παλαιστίνη.

Οἱ Μονοφυσίτες δὲν παραδέχονται ὅτι στὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἑνωθεῖ ἡ Θεία καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀχωρίστως καὶ ἀδιαιρέτως», ἀλλὰ ἰσχυρίζονται, ὅτι ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ ἀπορρόφησε τὴν ἀνθρώπινη φύση Του καὶ ἑπομένως ὁ Χριστὸς ἔχει μόνο μία φύση.

Γρήγορα ὅμως ὁ Ὅσιος Γεράσιμος κατάλαβε τὸ λάθος του, ἐπειδὴ ἦταν ἄνθρωπος μὲ καλὴ προαίρεση καὶ ταπεινὸ φρόνημα. Εἶχε τὴν καλὴ συνήθεια νὰ ἐπισκέπτεται καὶ νὰ συμβουλεύεται γιὰ πνευματικὰ θέματα ἁγιασμένους ἀνθρώπους. 

Ἀπὸ ἕναν λόγιο ἀσκητή, ποὺ ὀνομαζόταν Εὐθύμιος καὶ ἀσκήτευε στὴν ἔρημο τοῦ Ρουβᾶ, διδάχθηκε τὴν ἀλήθεια γιὰ τὶς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, κατάλαβε τὸ λάθος του καὶ ἐπέστρεψε καὶ πάλι στὴν Ἐκκλησία.

Στὴ συνέχεια ἐκάρη, τὸ ἔτος 451 μ.Χ., μοναχὸς στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη, ὅπου ἀσκήθηκε μὲ ἡσυχία. Ἀργότερα, ὅταν συγκεντρώθηκαν γύρω του πολλοὶ μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν τὴ φωτισμένη καθοδήγησή του, ἵδρυσε κοινοβιακὴ μονὴ κοντὰ στὴν πόλη Βαϊθαγλά.

Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἦταν αὐστηρός, ἀλλὰ μόνο στὸν ἑαυτό του. Στοὺς ἄλλους ἦταν εὐπροσήγορος καὶ ἐπιεικής. Ἔτρωγε λίγο, ὅσο χρειαζόταν γιὰ νά συντηρεῖται στὴ ζωὴ καὶ κοιμόταν, ἐπίσης, πολὺ λίγο. Μάλιστα δίδασκε ὅτι ὅποιος θέλει νὰ ζήσει περισσότερο πρέπει νὰ κοιμᾶται λιγότερο, διότι ὁ πολὺς ὕπνος κάνει τὸ σῶμα τρυφηλὸ καὶ ἄρα ἀνίσχυρο στοὺς κόπους καὶ εὐάλωτο στὶς ἀθένειες.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Γερασίμου γιὰ τὸν ὕπνο εἶναι οὐσιαστικὰ λόγος γιὰ τὴν ἄσκηση. Μὲ τὸν περιορισμὸ τοῦ ὕπνου καὶ μὲ τὴν ἐγκράτεια, συνηθίζει ἡ σάρκα (τὸ σαρκικὸ φρόνημα) νὰ ὑποτάσσεται στὸ πνεῦμα. Μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή, ἰδίως μὲ τὴ μονολόγιστη εὐχή, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον με», ὁ νοῦς συγκεντρώνεται στὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς, ποὺ εἶναι ἡ φυσική του θέση καὶ ἀποκτᾶ ἀδιάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ.

Καλή σας μέρα!

 

69 χρόνια από τον ηρωικό θάνατο του Γρηγόρη Αυξεντίου

 

Ήταν 3 Μαρτίου του 1957, μέρα κατά την οποία, οι πάνοπλοι Άγγλοι στρατιώτες, περικύκλωσαν το κρησφύγετο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου και έριξαν μέσα σε αυτό βενζίνη και χειροβομβίδα, με αποτέλεσμα να πέσει μαχόμενος ο Σταυραετός του Μαχαιρά. 

Ο Ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου ενταφιάστηκε την επομένη, 4 Μαρτίου, στις Κεντρικές Φυλακές, στα Φυλακισμένα Μνήματα.

Οι μοναχοί έκρυβαν τον Αυξεντίου στη Μονή και μάλιστα ο ηγούμενος τον είχε «μεταμφιέσει» σε καλόγερο για να τον προστατέψει από τους Άγγλους, λέει ο Επίσκοπος Λήδρας κ. Επιφάνιος, Καθηγούμενος της Μονής, ο οποίος μας μιλάει για την Μονή Μαχαιρά, την μεγάλη και σημαντική ιστορία της και για τον Γρηγόριο Αυξεντίου. Η Ιερά, Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά, στην Κύπρο, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της οροσειράς του Τροόδους, σε υψόμετρο 870 μέτρων. 

Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Παναγία και πανηγυρίζει στα Εισόδια της Θεοτόκου, στις 21 Νοεμβρίου. Επίσης, εορτάζει και στις 13 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτής των κτιτόρων της, Αγίων Νεοφύτου, Ιγνατίου, Προκοπίου και Νείλου.

Για το βάθος ψυχής το οποίο ενέπνευσε τον ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου (1928 – 1957), υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, να θυσιάσει την ζωή του για την ελευθερία της Κύπρου, είχε μιλήσει στο ραδιόφωνο Pemptousia FM και την εκπομπή “Επικαιρότητα” με τη δημοσιογράφο Μαρία Γιαχνάκη, ο Ανδρέας Καουρής, Δήμαρχος της κατεχόμενης Λύσης – δημοσιογράφος.

Η ζωή του

Ο Αυξεντίου γεννήθηκε στο χωριό Λύση Αμμοχώστου στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Με την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο μετέβη στην Ελλάδα για να σπουδάσει στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική. Υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ως Ανθυπολοχαγός πεζικού και μετά επέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε ως οδηγός ταξί.

Στις 20 Ιανουαρίου 1955 έγινε η πρώτη συνάντηση του Αυξεντίου με τον Γεώργιο Διγενή – Γρίβα, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων. Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας.

«Όταν η άγρια φύση υποκλίνεται στην Αγάπη - Το λιοντάρι του Αγίου Γερασίμου» ​

  

​Η πιο συγκινητική στιγμή στον βίο του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη δεν είναι τα θαύματά του, αλλά η απόλυτη πίστη ενός άγριου θηρίου. Όταν ο Άγιος εκοιμήθη, ο πιστός του σύντροφος, το λιοντάρι «Ιορδάνης», δεν άντεξε τον αποχωρισμό. 

Επέστρεψε από τη διακονία του, έψαξε τον προστάτη του παντού και, όταν οι μοναχοί τον οδήγησαν στον τάφο του, ξέσπασε σε θρήνους. 

“Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια”

 

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά.. δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να προκύψη από αυτό καλό.

Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μη στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό.

Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη.

Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι’ αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως.

Όλοι όμως ευθυνόμαστε για το γκρέμισμα αυτό· όχι μόνον αυτοί που αφαιρούν τις πέτρες και το γκρεμίζουν, αλλά και όσοι βλέπουμε να γκρεμίζεται και δεν προσπαθούμε να το υποστυλώσουμε. Όποιος σπρώχνει στο κακό τον άλλον θα δώσει λόγο στον Θεό γι’ αυτό. Και ο διπλανός όμως θα δώσει λόγο, γιατί έβλεπε εκείνον να κάνη κακό στον συνάνθρωπο του και δεν αντιδρούσε. Ο κόσμος εύκολα πιστεύει έναν άνθρωπο που έχει τον τρόπο να πείθει.

– Ο λαός, Γέροντα, είναι σαν θηρίο. – Εγώ από τα θηρία δεν έχω παράπονο. Βλέπεις, τα ζώα δεν μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό, γιατί δεν έχουν μυαλό, ενώ ο άνθρωπος που φεύγει μακριά από τον Θεό γίνεται χειρότερος από το μεγαλύτερο θηρίο! Κάνει μεγάλο κακό. Το δυνατό ξίδι γίνεται από το χαλασμένο κρασί.

Κυριακή της Ορθοδοξίας.

  

Πανηγυρίζουμε την Αναστήλωση
των Αγίων και Ιερών Εικόνων.
Το θρίαμβο της Εκκλησίας μας.
Τη νίκη κατά των εικονομάχων.

Ημέρα που είναι, σήμερα,
ας πάρουμε μια απόφαση:
Να είναι η ζωή μας ολόκληρη
μια Ομολογία Πίστεως.
Να ομολογούμε Ιησούν Χριστόν
Εσταυρωμένον και Αναστάντα ,
τον Πλάστη και Δημιουργό μας,
Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου.

Σεβ. Πειραιώς: «Τα δάκρυα έχουν μητέρα τους την κατάνυξη»

 

Χοροστατούντος του Σεβασμ. του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026 ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Α΄ Εβδομάδος των Νηστειών στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, επικεντρώθηκε στο βαθύτερο πνευματικό νόημα της περιόδου της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και ιδιαιτέρως στις έννοιες της κατανύξεως και των δακρύων της μετανοίας.

Αναφέροντας πως η Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν αποτελεί περίοδο πνευματικής αδράνειας ή εξωτερικής θρησκευτικότητας, αλλά πορεία δυναμική η οποία οδηγεί τον άνθρωπο προς τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, επεσήμανε πως «ο πλούτος της ασκητικής και λειτουργικής παραδόσεώς μας, μας δίνει την εικόνα μιας νοητής κλίμακος, μιας σκάλας αρετών με βαθμίδες που η μία μπαίνει στην άλλη. Μιας σταυροαναστάσιμης ωδής με κορυφαίο το καινό άσμα της αγάπης που είναι ο ίδιος ο Θεός».

Και συνέχισε: «Έτσι μπορούμε να έρθουμε στην πρώτη βαθμίδα αυτής της κλίμακας, στην πρώτη ωδή των αναβαθμών της ασκητικής ζωής, που είναι η κατάνυξη και τα δάκρυα. Η επιλογή δεν είναι αυθαίρετη. Η κατάνυξη συγκεφαλαιώνει το πνεύμα του Τριωδίου».

«Τα δάκρυα έχουν μητέρα τους την κατάνυξη. Δεν μπορούμε να μιλάμε για Τριώδιο ή Μεγάλη Τεσσαρακοστή αν δεν μιλήσουμε πρώτα για την κατάνυξη και βέβαια για τα δάκρυα που τη συνοδεύουν», πρόσθεσε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας, μέσα από παραδείγματα και διδαχές Αγίων, ότι «ο αιώνιος θησαυρός και η μεγαλύτερη χαρά είναι η κατάνυξη. Όχι μιας στιγμής ή μιας ώρας, αλλά η κατάνυξη που να είναι συνεχής, γιατί είναι πηγή η κατάνυξη που πλημμυρίζει με χαρά και με δύναμη την ψυχή και μας χαρίζει την άμεση κατανόηση της αγάπης του Θεού».

«Αν θέλαμε σε μια πρώτη προσέγγιση να συνοψίσουμε το ασκητικό ήθος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αυτής της Ιεράς περιόδου που έχουμε εισέλθει, θα λέγαμε ότι είναι κατάνυξις μετά δακρύων», πρόσθεσε.

«Στη γλώσσα των κοσμικών ανθρώπων», «κατανυκτικό είναι κάτι το αφηρημένο» επεσήμανε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «για την Εκκλησία και τη θεολογία μας» «κατάνυξη σημαίνει συντριμός της καρδιάς, σημαίνει επωφελής οδύνη της ψυχής που δεν παρέχει καμιά παρηγοριά στον εαυτόν της, αλλά ζητεί την παράκληση, τη στοργή, την αγάπη, το έλεος, τα σπλάγχνα οικτιρμών του Παναγίου Θεού. Η κατάνυξη, λοιπόν, είναι ένα κράμα, ένα μείγμα από λύπη και χαρά. Χαρμολύπη, από πένθος και ευφροσύνη. Χαροποιό πένθος. Είναι η λύπη για την αμαρτία και η ελπίδα για τη σωτηρία», «χαρά για τη μετοχή μας στην Ανάσταση του Σωτήρος μας».

Οδοιπορικό στην Αγία Γη

 

Ο Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης της Αριζόνας για τις αιρέσεις και την τήρηση της Ορθοδόξου Πίστεως.

 

 

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Δεν θα πρέπει σε καμμιά περίπτωση να υποχωρήσουμε και να δεχθούμε πράγματα μή Ορθόδοξα. Οι Πατέρες οι μεγάλοι της Εκκλησίας μας, όπως γνωρίζουμε, έκαμαν μεγάλους αγώνες. Εκοπίασαν μεγάλως για να κρατήσουν την Εκκλησία εις το ύψος Της.

Η Εκκλησία η Ορθόδοξος εσφραγήσθη. Ούτε αφαίρεσις ούτε πρόσθεσις χωράει. Ούτε μετάθεσις μίας κεραίας, μίας οξείας από την μία συλλαβή στην άλλη, διότι αλλάζει εντελώς το νόημα και το νόημα επάνω σε Ορθόδοξες θέσεις είναι εγκληματικό.

Οι αιρέσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είναι έξω από τον κύκλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι λάθος. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν έφυγε από την θέση Της, γι’ αυτό δεν έχει ανάγκη υποχωρήσεως. Σήμερα λέγουν οι αιρετικοί, οι οποίοι φροντίζουν κατά την δική τους προσπάθεια να ενωθούν με την Ορθοδοξία, ζητώντες και απαιτούντες να εγκαταλείψει η Ορθοδοξία ορισμένες θέσεις, να εγκαταλείψουν και αυτοί, και έτσι να γίνει η «πολυπόθητος», κατ’ αυτούς, «ένωση».

Δεν έφυγε το φως από την θέση του για να ξαναζητήσει να επανέλθει. Εάν αυτοί έφυγαν από το φως, να το αναζητήσουν. Το φως υπάρχει, λάμπει ανά τον κόσμο και θα πρέπει να επιστρέψουν εν μετανοία. Να ζητήσουν συγγνώμη από τον Θεό και από την Εκκλησία και να επανέλθουν στην πρώτη θέση όπου είχαν στην Εκκλησία. Αν ήτανε σωστοί και αν τα φρονήματά τους ήταν σωτήρια, οι άνθρωποι που συλλειτούργησαν με τον Βέκκο δεν θα γινόντουσαν δαιμόνια.

Επομένως πρέπει να φυλαχθούμε από τον παπισμό που δεν είναι τίποτε άλλο παρά όχι αίρεσις αλλά κάτι περισσότερο, που δεν άφησαν μήτε παράδοση, μήτε μυστήρια, μήτε δόγματα όρθια και σωστά. Και οι άλλες δοξασίες βέβαια και οι άλλες ομολογίες είναι τρομακτικά λανθασμένες.