Υγεία, ο μεγάλος ασθενής;

 

Πολιτισμός, διάβαζα κάπου, είναι η κουλτούρα μια κοινωνίας, το σύνολο των αξιών, των γνώσεων, των ιδεών, των παραδόσεων, των τεχνών και των τρόπων ζωής που δημιουργεί και μεταδίδει μια κοινωνία από γενιά σε γενιά.

Η λέξη «πολιτισμός» είναι σαφές ότι συνδέεται με την καλλιτεχνία, την διανόηση, την φιλοσοφία, την τεχνολογία, κυρίως όμως με τις ανθρώπινες αξίες.

Πολιτισμός δεν μπορεί να είναι μόνο τα μουσεία, τα αρχαία μνημεία, η μουσική και η λογοτεχνία.

Είναι επίσης και, κυρίως, ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε, συμπεριφερόμαστε, επικοινωνούμε και συνυπάρχουμε με τους άλλους.

Είναι ό,τι δημιουργεί ο άνθρωπος, ό,τι πιστεύει, ό,τι γνωρίζει και ό,τι μεταδίδει στους επόμενους, διαμορφώνοντας την ταυτότητα μιας κοινωνίας.

Συνεπώς ένας πολιτισμός που δεν έχει κέντρο του τον άνθρωπο, αλλά εξαντλείται σε οικονομικά μεγέθη και φιλοσοφικές-θεωρητικές αναλύσεις, παύει να είναι πολιτισμός, καθώς δεν υπηρετεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος, ο πολίτης μιας κοινωνίας, δεν έχει πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όταν δεν μπορούν να καλυφθούν οι ιατρικές του ανάγκες, όταν ένας ηλικιωμένος εγκαταλείπεται χωρίς φροντίδα, όταν μια οικογένεια αδυνατεί να καλύψει τις βασικές της ανάγκες ή όταν ένας ασθενής αντιμετωπίζει την υγεία ως δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος που αδυνατεί να ανταποκριθεί, τότε δεν μιλάμε απλά για κοινωνικό πρόβλημα, μιλάμε για βαθύ ζήτημα πολιτισμού.

Και όταν μια κοινωνία υπερηφανεύεται για την ιστορία της, τα μνημεία της, το ένδοξο παρελθόν της, αλλά οι πολίτες της αδυνατούν να ανταποκριθούν στην κάλυψη των ιατρικών τους αναγκών και η πρόσβαση στην υγεία εξαρτάται, εν πολλοίς, από την οικονομική δυνατότητα τους, τότε αυτή η κοινωνία είτε εθελοτυφλεί, είτε στρουθοκαμηλίζει, ή υποκρίνεται.

Τότε αυτή η κοινωνία θα πρέπει να διερωτηθεί τι σημαίνει αληθινή πρόοδος, τι σημαίνει ουσιαστική ανάπτυξη, τι σημαίνει πολιτισμός στο βάθος και την ουσία του, καθώς πολιτισμός δεν είναι μόνο αυτό που κληρονομούμε, πολιτισμός είναι και αυτό που επιλέγουμε να δημιουργήσουμε στον παρόν και το μέλλον.

Η υγεία, ως ανθρώπινο δικαίωμα και η πρόσβαση στην υγεία σαφώς και είναι δείκτης πολιτισμού ενός λαού, μιας χώρας.

Όταν όμως η πρόσβαση στην υγεία εξαρτάται, εν πολλοίς, από την οικονομική δυνατότητα του ανθρώπου, όταν η οικονομική κατάσταση καθορίζει αν κάποιος θα εξεταστεί εγκαίρως, αν θα λάβει θεραπεία ή αν θα μπορέσει να αγοράσει τα φάρμακά του, τότε η κοινωνική ανισότητα αγγίζει το πιο θεμελιώδες αγαθό: την ίδια τη ζωή.

Και όταν οι ελλείψεις είναι χρόνιες, η πρόσβαση άνιση και οι ανάγκες των ασθενών δεν καλύπτονται, τότε τίθεται ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Λόγια Αγίων

  

 

«Μαζί με την πίστη, αν δεν έχεις και σταθερότητα, δεν είσαι τίποτα. 

Χωρίς λόγια!

 

Τα Ηλιοτρόπια

  

Τα Ηλιοτρόπια στρέφουν τον κορμό τους ανάλογα με τη θέση του ήλιου, με άλλα λόγια, "κυνηγούν το φως"!!!
Υπάρχει όμως και ένα άλλο γεγονός που ίσως δεν ξέρετε!

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι συμβαίνει στις συννεφιασμένες και βροχερές ημέρες όταν ο ήλιος καλύπτεται από σύννεφα;
Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον θέμα.
Ίσως νομίζετε ότι το Ηλιοτρόπιο μαραίνεται ή γυρίζει το κεφάλι του προς το έδαφος. Είναι αυτό που διέσχισε το μυαλό σου; Αυτό είναι λανθασμένο!

π.Μάξιμος Παναγιώτου: «Ο Άγιος Παΐσιος για την οικογένεια» - ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026

 

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΙΕΡΕΑΣ ΝΑ ΤΕΛΕΣΕΙ ΔΥΟ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ;

  

Τι προβλέπει η κανονική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας;

Πολλοί πιστοί μάς ρωτούν εάν ένας ιερέας μπορεί να τελέσει δύο Θείες Λειτουργίες την ίδια ημέρα, ιδιαίτερα όταν εξυπηρετεί περισσότερες από μία ενορίες ή όταν υπάρχουν αυξημένες λειτουργικές ανάγκες.

Είναι ένα σημαντικό ερώτημα, το οποίο χρειάζεται να αντιμετωπίζεται με σεβασμό προς την κανονική τάξη και την ιερότητα του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Η απάντηση είναι ότι, σύμφωνα με τον γενικό κανόνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο ίδιος ιερέας τελεί μία Θεία Λειτουργία κατά την ίδια λειτουργική ημέρα.

Η αρχή αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πρακτική διευθέτηση, αλλά συνδέεται με τη βαθύτερη θεολογική σημασία της Θείας Λειτουργίας.

Η Θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής. Δεν αποτελεί μια συνηθισμένη θρησκευτική τελετή, την οποία μπορούμε να επαναλαμβάνουμε κατά βούληση, αλλά το κορυφαίο Μυστήριο της Εκκλησίας, μέσα από το οποίο οι πιστοί μετέχουν στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Τι προβλέπει η εκκλησιαστική παράδοση;

Η λειτουργική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας διαφυλάσσει την αρχή της μίας Θείας Ευχαριστίας κατά την ίδια λειτουργική ημέρα από τον ίδιο λειτουργό.

Η αρχή αυτή συνδέεται με την ενότητα της ευχαριστιακής συνάξεως και με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Μυστηρίου.

Παράλληλα, στην εκκλησιαστική κανονική παράδοση διατυπώνεται και ο περιορισμός της μίας Θείας Λειτουργίας στην ίδια Αγία Τράπεζα κατά την ίδια ημέρα.

Πρόκειται για δύο συναφείς, αλλά διακριτές αρχές: η μία αφορά τον λειτουργό και η άλλη την Αγία Τράπεζα.

Επομένως, το γεγονός ότι υπάρχουν δύο διαφορετικοί Ιεροί Ναοί δεν σημαίνει πως ο ίδιος ιερέας μπορεί αυτομάτως να τελέσει δύο Θείες Λειτουργίες.

Τι συμβαίνει όταν ένας ιερέας εξυπηρετεί περισσότερες ενορίες;

Είναι γνωστό ότι σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα σε μικρά χωριά και απομακρυσμένες κοινότητες, ένας ιερέας καλείται να εξυπηρετεί περισσότερους από έναν Ιερούς Ναούς.

Οι ποιμαντικές ανάγκες είναι πραγματικές και πολλές φορές ιδιαίτερα αυξημένες.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί ο ιερέας, με δική του πρωτοβουλία, να τελεί δύο Θείες Λειτουργίες την ίδια λειτουργική ημέρα.

Λόγια Αγιων.

 

Κανείς δεν μπορεί να σωθεί, χωρίς τον σταυρό του.

  

Ο Στάρετς Ζαχαρίας, διηγήθηκε ένα περιστατικό, συγκινητικό για το βαθύ περιεχόμενό του, που συνέβη σε κάποιον νέο, τελείως άπειρο, από ψεύδος, και πονηριά, και που διακρινόταν, από την παιδική του ηλικία, για την αγάπη του, προς την αλήθεια. 

Εδώ φαίνεται, η ψυχή ενός καθαρού και τίμιου, αλλά αγράμματου ανθρώπου, με πίστη μικρού παιδιού, ακλόνητη και απλή, που είχε καρδιά, και θέληση καθαρή, και που αγωνιζόταν, για τον Θεό, μια ψυχή, που τον έκανε πράγματι λίγο, μόνο παρακάτω από τους αγγέλους. Όντως είχε γίνει σοφός, ικανός να βλέπει, και τα ουράνια, και τα επίγεια.

Το γεγονός αυτό, έλαβε χώρα στην Ρωσία, στα απόμερα βάθη της χώρας, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μιλίων, από το πιο κοντινό χωριό. Εκεί ζούσε ένας χωριάτης, ορφανός, τελείως αγράμματος, εργατικός όμως. Πάντοτε εργαζόταν, και δεν πέρασε ούτε στιγμή, με οκνηρία. Η ψυχή του ήταν καθαρή, σαν κρύσταλλο. 

Σε κάθε υπόθεση πάντοτε, υπήκουε στην συνείδησή του. Η συνείδησή του ήταν ευθεία, όχι όμως ασθενής, μα πραγματικά ευθεία, ευαίσθητη και αυστηρή. Με τον απλό τρόπο του, δεν την κατεπάτησε ποτέ με την παρακοή, και έτσι πάντοτε άκουγε την φωνή της. Εάν ένας άνθρωπος, παρακούει την συνείδησή του, μια φορά, δυο φορές, ή και περισσότερο, τότε δεν την ακούει πια.

Ο απλοϊκός αυτός άνθρωπος, τηρούσε τις νηστείες, και τρεφόταν με το ελάχιστο. Ήταν πάντοτε χαρούμενος, και γεμάτο ενθουσιασμό για τη ζωή. Δεν κατέκρινε κανένα ποτέ, θεωρώντας τον εαυτό του, χειρότερο, και κατώτερο, από κάθε άλλον. Μια ημέρα, άκουσε από ένα προσκυνητή, πως για να σωθεί κανείς, πρέπει να αναλάβει τον σταυρό του, και να ακολουθήσει τον Χριστό. 

Ο απλοϊκός μας άνθρωπος, δεν είχε πάει ποτέ σαν μεγάλος στην εκκλησία, αφού ήταν πολύ μακριά, από το χωριουδάκι που ζούσε. Είχε βαπτισθεί σαν μωρό, μα δεν το θυμόταν καθόλου.
Πρέπει να αναλάβεις τον σταυρό σου, και να ακολουθήσεις τον Χριστό. Αυτά τα λόγια, ο απλοϊκός μας άνθρωπος, τα εννοούσε στην κυριολεξία.
Παρήγγειλε ένα τεράστιο ξύλινο σταυρό, και αποφάσισε να τον πάρει, και να ακολουθήσει τον Χριστό. Η καθαρή ψυχή του, ποθούσε τον Θεό, η καρδιά του, διψούσε την σωτηρία, αλλά πώς να Τον ακολουθεί; Και πού; Σε ποιό δρόμο; Πού ήταν ο Χριστός; Να ο σταυρός, αλλά πού να τον πάει;
Ο απλοϊκός άνθρωπος, άφησε όλα τα λίγα υπάρχοντά του, και τη δουλειά του, σήκωσε τον σταυρό του, πάνω στους ώμους του, και ξεκίνησε. Βάδιζε, όπως λέει η παροιμία, ακολουθώντας τη μύτη του. Βάδιζε, βάδιζε, για πάρα πολλή ώρα, και επιτέλους, μέσα σ' ένα πυκνό δάσος, συνάντησε ένα ανδρικό μοναστήρι. Χτύπησε την πόρτα.

Ποιός είσαι εσύ; ρώτησε με απορία ο πορτάρης, και πού πας με τον σταυρό σου;
Να εδώ είμαι, βαστάζοντας τον σταυρό μου, αλλά δεν ξέρω, πώς να φτάσω στον Χριστό, δεν θα μου δείξεις τον δρόμο;
Πω, πω, βρήκαμε έναν παλαβό. Θα πάω, να τα πω στον ηγούμενο.
Πήγε ο μοναχός, και τα είπε στον ηγούμενο, ο οποίος έμεινε κατάπληκτος, και διέταξε να του φέρουν τον απλοϊκό.
Μα δεν έρχεται, επιμένει να μη αφήσει τον σταυρό του, και έτσι δεν μπορεί, να μπει στο κελλί σας με τον σταυρό, είναι πολύ μεγάλος.

Η Γερόντισσα Φιλοθέη στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026 της Ενορίας μας.

 

Ὁ Ὅσιος Ἀβέρκιος ὁ Ἱσαπόστολος καὶ Θαυματουργὸς

 

Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 2^ου αἰώνα μ.Χ. Ἡ ἄμεπτη ζωή του καὶ ἡ καρποφορία τῆς διδασκαλίας του, παρακίνησαν τὸ ποίμνιο νὰ τὸν ἀναγκάσει νὰ γίνει ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως στὴν Φρυγία. 

Τὸ ἀξίωμα δὲ μείωσε τὸν ζῆλο τοῦ Ἀβερκίου. Ἔλεγε, μάλιστα, ὅτι δὲν ἀρκεῖ κάποιος νὰ φαίνεται ἄρχων, ἀλλὰ καὶ νὰ εἶναι πραγματικά. Δηλαδὴ νὰ αὐξάνει τὴν διακονία καὶ τοὺς κόπους του. Διότι κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο, «εἰ τὶς θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος», ποὺ σημαίνει, ἂν κανεὶς θέλει νὰ εἶναι πρῶτος κατὰ τὴν τιμή, ὀφείλει μὲ τὴν ταπείνωσή του ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, νὰ γίνει τελευταῖος ἀπὸ ὅλους καὶ ὑπηρέτης ὅλων μὲ τὴν ἄσκηση τῆς ἀγάπης.

Καὶ ὁ Ἀβέρκιος τὴν ἐντολὴ αὐτὴ ἔκανε πράξη στὴ ζωή του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὸ χάρισμα νὰ κάνει πολλὰ θαύματα. Θεράπευσε τὴν κόρη τοῦ βασιλιὰ τῆς Ρώμης, ἀπὸ πονηρὸ δαιμόνιο. Θερμὰ νερὰ ἀπὸ τὴν γῆ ἐξέβαλε καὶ ἄλλα πολλὰ θαύματα ἔκανε.

Ἐπίσης, ὁ Ἀβέρκιος κήρυξε σὲ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Συρίας καὶ Μεσοποταμίας. Ἔπειτα πῆγε στὴ Λυκαονία, τὴν Πισιδία καὶ στὴν ἐπαρχία τῶν Φρυγῶν. Ὀνομάστηκε ἰσαπόστολος, διότι περιόδευσε καὶ κήρυξε ὅπως οἱ κορυφαῖοι Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ.
Πέθανε εἰρηνικά, 72 χρονῶν.

Καλημέρα!

  

Κι όταν ξημερώνει ν' ανοίγεις τα παράθυρα διάπλατα.

Εκκλησία και εναλλακτική ιατρική

 

 

Γράφει ο Αρχιμ. Σπυρίδων Μπουργιώτης 

---

Η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στην εναλλακτική ιατρική είναι ένα σύνθετο ζήτημα, το οποίο προσεγγίζεται με βάση τη θεολογία, την παράδοση και την ποιμαντική φροντίδα για τον άνθρωπο.

Η Εκκλησία δεν απορρίπτει συλλήβδην τη φροντίδα της σωματικής υγείας, καθώς θεωρεί το σώμα ναό του Αγίου Πνεύματος.

Ωστόσο, θέτει σαφή όρια ανάμεσα στις καθαρά θεραπευτικές μεθόδους και σε πρακτικές που εμπεριέχουν θρησκευτικά ή πνευματικά στοιχεία ξένα προς την χριστιανική πίστη.

Από τη μία πλευρά, η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει και τιμά την κλασική επιστημονική ιατρική.

Πολλοί άγιοι της Εκκλησίας, όπως ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός ή οι Άγιοι Ανάργυροι, άσκησαν την ιατρική επιστήμη της εποχής τους προς όφελος των συνανθρώπων τους.

Η χρήση βοτάνων, η σωστή διατροφή και η φυσική θεραπευτική που βασίζονται στις ιδιότητες της κτίσης γίνονται γενικά αποδεκτές, καθώς η φύση θεωρείται δημιούργημα του Θεού που δόθηκε για την εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου.

Όταν μια εναλλακτική μέθοδος περιορίζεται στο βιολογικό επίπεδο, χωρίς μεταφυσικές προεκτάσεις, αντιμετωπίζεται συχνά με ανοχή ή και αποδοχή, εφόσον δεν βλάπτει την υγεία του ασθενούς.

Από την άλλη πλευρά, η βασική επιφύλαξη και η αρνητική στάση της Εκκλησίας εστιάζονται σε εκείνες τις μορφές εναλλακτικής ιατρικής που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με ανατολικές θρησκείες, τον αποκρυφισμό ή τη φιλοσοφία της Νέας Εποχής (New Age).

Λόγια Αγίων.

  

 

Μιά σταγόνα μπορεί να αγιάσει ολόκληρο ὠκεανό.

Καὶ ἕνας ποὺ προσεύχεται για τη χώρα μπορεῖ

 να σώσει όλες τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά.

Μας λείπεις!

 

 

Σαν σήμερα, στις 21 Οκτωβρίου, η Εκκλησία της Ελλάδος τιμά τη μνήμη του Αγίου Χριστοδούλου του εν Άνδρω, ημέρα κατά την οποία ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος είχε τα ονομαστήριά του.

Ήταν η μέρα που οι πόρτες της Αρχιεπισκοπής άνοιγαν διάπλατα και χιλιάδες άνθρωποι —κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξης— περίμεναν υπομονετικά στην ουρά για να του σφίξουν το χέρι, να πάρουν την ευχή του και να δουν αυτό το πλατύ, ζεστό χαμόγελο που σου έδινε την αίσθηση πως σε γνώριζε από πάντα.

«Σας αγαπώ όλους, γι’ αυτό και σας πονώ… Ελάτε κοντά, έτσι όπως είστε. Η Εκκλησία είναι η αγκαλιά που δεν κλείνει ποτέ.»

Ο π. Αρτέμιος Γρηγοριάτης στα ΔΜΗΤΡΙΑ 2026 στην Ενορία μας.