Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026
Ο Παύλος Μελάς, ο Μακεδονικός Αγώνας και η μνήμη που γίνεται χρέος
του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη
Υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες που δεν είναι απλώς ημερομηνίες.
Είναι μνήμη. Είναι ευγνωμοσύνη. Είναι χρέος.
Μια τέτοια ημέρα είναι η 13η Οκτωβρίου, η ημέρα κατά την οποία, το 1904, έπεσε στη Στάτιστα της Καστοριάς ο Παύλος Μελάς, μόλις 34 ετών. Η θυσία του συγκλόνισε την Ελλάδα και ο θάνατός του έγινε ένα από τα κορυφαία σύμβολα του Μακεδονικού Αγώνα.
Και κάθε φορά που πλησιάζει αυτή η επέτειος, οφείλουμε να στεκόμαστε για λίγο σιωπηλοί μπροστά στην ιστορία.
Όχι για να καλλιεργήσουμε μίσος. Όχι για να ξαναζωντανέψουμε τις αντιπαλότητες του παρελθόντος. Αλλά για να μην ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πόσα χρωστάμε σε εκείνους που προηγήθηκαν από εμάς.
Ο Παύλος Μελάς δεν ήταν μόνο ένα όνομα. Ο Παύλος Μελάς δεν έμεινε στην ιστορία απλώς ως ένας αξιωματικός που πέρασε τα σύνορα και πολέμησε στη Μακεδονία. Έγινε σύμβολο.
Ένας νέος άνθρωπος, με οικογένεια, μόρφωση και κοινωνική θέση, επέλεξε να αφήσει πίσω του την ασφάλεια της ελεύθερης Ελλάδας και να βρεθεί στη Μακεδονία, σε έναν αγώνα δύσκολο, επικίνδυνο και αβέβαιο.
Το 1904 εισήλθε στη Δυτική Μακεδονία με το ψευδώνυμο «Μίκης Ζέζας», επικεφαλής μικρού ένοπλου σώματος, με αποστολή να συμβάλει στην οργάνωση του αγώνα στην περιοχή Καστοριάς–Μοναστηρίου.
Στις 13 Οκτωβρίου 1904, στη Στάτιστα —το σημερινό χωριό Μελάς Καστοριάς— έπεσε νεκρός. Η θυσία του όμως δεν ήταν το τέλος. Ήταν, κατά έναν βαθύ τρόπο, η αρχή μιας μεγάλης αφύπνισης.
Ο θάνατος του Μελά συγκλόνισε την κοινή γνώμη στην Ελλάδα και έκανε τη Μακεδονία ακόμη περισσότερο υπόθεση ολόκληρου του Ελληνισμού. Η μορφή του πέρασε από την ιστορία στη συλλογική μνήμη και από εκεί στην καρδιά των επόμενων γενεών.
Και πίσω από τον Μελά ήταν ένας ολόκληρος λαός. Ο Μακεδονικός Αγώνας δεν γράφτηκε μόνο με τα ονόματα των γνωστών Μακεδονομάχων.
Γράφτηκε και από τους ανώνυμους. Από τους ανθρώπους των χωριών. Από τους δασκάλους. Από τις γυναίκες που κρατούσαν τα σπίτια και τις οικογένειες όρθιες.
Από τους ανθρώπους που μετέφεραν μηνύματα, έκρυψαν αγωνιστές, έδωσαν ψωμί και νερό, προστάτεψαν οικογένειες και κράτησαν ζωντανή την ελληνική συνείδηση σε δύσκολους καιρούς.
Και μέσα σε αυτή την ιστορία η Εκκλησία της Μακεδονίας κατέχει ξεχωριστή θέση.
Θέλετε να μάθετε την αξία της ψυχής σας;
Ρωτήστε τον δαίμονα, που αγωνίζεται κάθε στιγμή να την καταστρέψει.
Ρωτήστε τον Χριστό, που κατέβηκε από τον ουρανό στη γη για να τη σώσει.
Σε ποιο βαθμό συνειδητοποιούμε την αξία της ψυχής μας, όταν:
Οι υπερήφανοι την πωλούν για μάταιες επιθυμίες;
Οι φιλάργυροι, για ένα ευτελές αντάλλαγμα;
Οι ακόλαστοι, για μια φευγαλέα στιγμή ηδονής;
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ Ή… ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ;
Μια αλήθεια που πρέπει κάποτε να τολμήσουμε να κοιτάξουμε κατάματα…Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί δηλώνουμε Χριστιανοί, αλλά πόσοι πραγματικά προσπαθούμε να ζήσουμε ως Χριστιανοί;
Είμαστε Χριστιανοί στα λόγια, στις φωτογραφίες, στις μεγάλες εορτές, στις λιτανείες και στα πανηγύρια. Αλλά τι γίνεται όταν κλείνουν οι πόρτες του Ναού και επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας;
Εκεί φαίνεται αν είμαστε αληθινοί Χριστιανοί ή απλώς… περίπου Χριστιανοί.
Γιατί είναι εύκολο να ανάβεις ένα κερί. Το δύσκολο είναι να μη σβήνεις με τη συμπεριφορά σου το φως στην ψυχή του άλλου.
Είναι εύκολο να κάνεις τον σταυρό σου. Το δύσκολο είναι να σηκώνεις τον σταυρό της υπομονής, της συγχωρήσεως και της αγάπης.Είναι εύκολο να προσκυνάς τις εικόνες των Αγίων. Το δύσκολο είναι να προσπαθείς να μιμηθείς την ταπείνωση και την αγάπη τους.
Είναι εύκολο να λες «Δόξα τω Θεώ» όταν όλα πηγαίνουν καλά. Το δύσκολο είναι να εμπιστεύεσαι τον Θεό όταν όλα γύρω σου καταρρέουν.
Και είναι πολύ εύκολο να μιλάς για τον Χριστό. Το δύσκολο είναι να φαίνεται ο Χριστός στον τρόπο που φέρεσαι στους ανθρώπους.
Πηγαίνουμε στην Εκκλησία, αλλά πολλές φορές βγαίνουμε και αρχίζουμε την κατάκριση.Νηστεύουμε από το λάδι και το κρέας, αλλά δεν νηστεύουμε από την κακία, το ψέμα, τον εγωισμό και τη συκοφαντία.
Εξομολογούμαστε τα λάθη μας, αλλά δυσκολευόμαστε να τα διορθώσουμε.
Κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά κάποιες φορές αρνούμαστε να προσφέρουμε έστω μία καλή κουβέντα στον συνάνθρωπό μας.
Ζητούμε διαρκώς από τον Θεό να μας συγχωρεί, αλλά εμείς κρατάμε μέσα μας κακίες για χρόνια.
Θέλουμε τον Χριστό να μας ευλογεί, αλλά δεν θέλουμε πάντοτε τον Χριστό να μας αλλάζει.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα!
Θέλουμε μια Εκκλησία που να μας παρηγορεί, αλλά όχι πάντοτε μια Εκκλησία που να μας ελέγχει με αγάπη.Θέλουμε να ακούμε για τον Παράδεισο, αλλά δυσκολευόμαστε να βαδίσουμε τον δρόμο της μετανοίας. Θέλουμε να μας αγαπούν όλοι, αλλά εμείς επιλέγουμε ποιους θα αγαπήσουμε.
Θέλουμε την ευλογία του Θεού, χωρίς πάντοτε να θέλουμε να εγκαταλείψουμε όσα μας απομακρύνουν από Εκείνον. Αδελφοί μου, ο Χριστιανισμός δεν είναι μια θρησκευτική ταμπέλα που κρεμάμε επάνω μας. Είναι τρόπος ζωής!
Δεν αρκεί να γράφει η ταυτότητά μας «Χριστιανός Ορθόδοξος», αν η καρδιά μας παραμένει κλειστή στον πόνο του άλλου. Δεν αρκεί να γνωρίζουμε τις προσευχές απέξω, αν δεν έχουμε μάθει να λέμε ένα ειλικρινές «συγγνώμη». Δεν αρκεί να έχουμε το σπίτι γεμάτο εικόνες, αν μέσα στο σπίτι μας απουσιάζουν η ειρήνη, ο σεβασμός και η αγάπη.
Δεν αρκεί να υπερασπιζόμαστε δημόσια την πίστη μας, αν ιδιωτικά πληγώνουμε τους ανθρώπους που μας εμπιστεύονται. Ο αληθινός Χριστιανός δεν φαίνεται από το πόσο δυνατά φωνάζει ότι πιστεύει, αλλά από το πόσο αληθινά αγαπά.
ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026 ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ: Ομιλία Γέροντα Εφραιμ Βατοπαιδινού
Πειραιάς | Σπύρος Παπαγεωργίου
Με μεγάλη προσέλευση πιστών πραγματοποιήθηκε σήμερα το απόγευμα στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, η ομιλία του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Γέροντα Εφραίμ, Ηγουμένου της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους
Ο Γέροντας Εφραίμ προσκεκλημενος από το Εκκλησιαστικο Συμβούλιο του Ναού εγκαινίασε ουσιαστικά τις εορταστικές εκδηλώσεις “ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026” προς τιμήν του προστάτη της ενορίας.
Ανέπτυξε ομιλία με θέμα: «Τα απομνημονεύματα του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης».
Ο Γέροντας Εφραίμ, μέσα από τα απομνημονεύματά του Αγίου, τα οποία δεν έχουν έχουν εκδοθεί επίσημα στην ελληνική γλώσσα, ανέδειξε τη βαθιά ταπείνωση και τη διαρκή μετάνοια του Αγίου Ιωάννου, μέσα από περιγραφές για την εσωτερική του ζωή και για τα λάθη και τα πάθη που είχε.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην αυτομεμψία και την ειλικρινή αυτογνωσία του Αγίου Ιωάννου, ο οποίος αναγνώριζε με βαθιά ταπείνωση τις προσωπικές του αδυναμίες και τα παθη του.
Ο Γέροντας Εφραίμ υπογράμμισε ότι για να επιτευχθεί η πνευματική πρόοδος, απαιτείται συνεχή εγρήγορση, αυτοεξέταση και μετάνοια και συγχώρεση
Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, εκπροσώπησε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος στην της Ι. Μητροπόλεω Πειραιώς Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, ενώ παρέστησαν και ιερείς από την οικεία Μητρόπολη.
Ο π. Ιωάννης μετέφερε τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ και τόνισε την χαρά που για ακόμα μια φορά βρίσκεται στον Πειραιά.
Ο Γέροντας Εφραίμ ευχαρίστησε τους Ιερείς του Ναού για την θερμή υποδοχή και την πρόσκληση και προσέφερε στο Ναό μια εικόνα της Παναγίας.
Nα τονίσουμε ότι στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με τίτλο «Δημήτρια 2026», ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, στις 17:00 υποδέχεται πιστό αντίγραφο της θαυματουργού ιεράς εικόνας της Παναγίας του Κύκκου εκ της ομωνύμου Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Κύπρου.
Η εικόνα θα παραμείνει στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς έως τις 28 Οκτωβρίου όπου καθημερινώς θα τελούνται οι Ιερές Ακολουθίες, η Ιερά Παράκληση και ιερά αγρυπνία .
Πηγή: arxon.gr
Να ανατέλλεις και να ευεργετείς.
Όπως ο ήλιος δεν περιμένει παρακλήσεις και καλοπιάσματα,
αλλά ανατέλλει και ευθύς λάμπει και τους αγκαλιάζει όλους,
Οἱ Ἅγιοι Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος καὶ Κέλσιος οἱ Μάρτυρες
Οἱ γονεῖς τοῦ Ναζαρίου (Ἀφρικανὸς καὶ Περπετούα) λέγεται ὅτι ὑπῆρξαν μαθητὲς τοῦ Ἀπ. Πέτρου, ὁ ὁποῖος τοὺς εἵλκυσε στὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τοὺς βάπτισε.
Ὁ γιὸς τους ἔμεινε ὀρφανὸς σὲ νεαρὴ ἡλικία, μέσα σὲ μία διεφθαρμένη κοινωνία. Ἀλλὰ ὁ Ναζάριος εἶχε κληρονομήσει τὶς ἀρετὲς τῶν γονέων του. Ἔμεινε ἁγνὸς καὶ ἄμεμπτος, σύμφωνα μὲ τὴν συμβουλὴ τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα Ἀπ. Πέτρου, ποὺ λέει: «Τᾶς ψυχᾶς ὑμῶν ἠγνικότες ἐν τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας».
Ὀφείλετε, λέει ὁ Ἀπ. Πέτρος, νὰ κάνετε ἁγνὲς καὶ καθαρὲς τὶς ψυχές σας ἀπὸ κάθε ἀκάθαρτο πάθος καὶ ἐπιθυμία καὶ κλίση, μὲ τὴν ὑπακοή σας στὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.
Καὶ ὁ Ναζάριος ὄχι μόνο ἔμεινε ἁγνὸς μέσα στὸ διεφθαρμένο κοινωνικό του περιβάλλον, ἀλλὰ ὅταν ἔγινε 20 χρονῶν διαμοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἄρχισε περιοδεῖες, κηρύττοντας τὸ Εὐαγγέλιο μὲ πολλὴ καρποφορία.
Ὅταν πῆγε στὰ Μεδιόλανα, συνάντησε δυὸ εὐσεβεῖς ἄνδρες, τὸν Προτάσιο καὶ τὸν Γερβάσιο. Ἐκεῖ, καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ διὰ τοῦ θείου λόγου πέτυχαν πολλὲς κατακτήσεις. Ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν ὄχλο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἀνώτερες κοινωνικὲς τάξεις.
Κατόπιν ὁ Ναζάριος πῆγε στὴν Γαλλία, ὅπου μὲ τὸ δίχτυ τοῦ λόγου εἶχε πολλὲς ἐπιτυχίες. Μεταξὺ αὐτῶν ποὺ πίστεψαν, ἦταν καὶ μία νεαρὴ ψυχή, ὁ Κέλσιος.
Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026
Αγία Χρυσή: Μια καρδιά ολοκληρωτικά δοσμένη στον Χριστό
Γράφει ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Θεολόγος - Καθηγητής
Μέσα στο νέφος των Αγίων που κοσμούν την Εκκλησία μας λάμπει και η Αγία Νεομάρτυς Χρυσή.
Μια νέα και απλή κοπέλα, η οποία έζησε σε δύσκολους καιρούς, αλλά κράτησε μέσα στην καρδιά της κάτι που κανένας άνθρωπος και καμία δύναμη δεν μπόρεσε να της αφαιρέσει: την αγάπη της για τον Χριστό.
Γεννήθηκε περί το 1778 στα Σλάτενα των Μογλενών, στο σημερινό χωριό Χρυσή της Αλμωπίας, κοντά στην Αριδαία, στην περιοχή της Πέλλας.
Ο πατέρας της ήταν φτωχός Ορθόδοξος Χριστιανός και είχε τέσσερις κόρες, τις οποίες μεγάλωσε «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου».
Οι πηγές την περιγράφουν ως κοπέλα με σωματική ομορφιά, αλλά, κυρίως, με ομορφιά ψυχής, πίστη, αγνότητα και αρετή.
Από την παιδική της ηλικία έδειξε ασυνήθιστη ευσέβεια. Αγαπούσε την Εκκλησία και δεν έχανε ακολουθία.
Ήταν κόρη φτωχής αλλά ευσεβούς οικογένειας και, από μικρή, είχε στην καρδιά της βαθιά αγάπη για τον Χριστό.
Ήταν στολισμένη με πολλές αρετές, με κορωνίδα την ταπείνωση, η οποία την ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια της τοπικής κοινωνίας.
Η ζωή της δεν ήταν η ζωή μιας πλούσιας ή ισχυρής γυναίκας. Ήταν μια απλή κοπέλα της Μακεδονίας, που έζησε μέσα στις δυσκολίες της Τουρκοκρατίας.
Αυτό καθιστά ακόμη πιο συγκλονιστικό το γεγονός ότι, σε τόσο νεαρή ηλικία, έδειξε τέτοια πνευματική δύναμη.
Η ζωή της ήταν απλή και ταπεινή. Εργαζόταν, προσευχόταν και προσπαθούσε να ζει σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.
Η πίστη της, όμως, δοκιμάστηκε σκληρά όταν, σύμφωνα με την παράδοση, ένας Οθωμανός προσπάθησε να την εξαναγκάσει να αρνηθεί την πίστη της και να γίνει μουσουλμάνα.
Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, κάποια ημέρα πήγε μαζί με άλλες γυναίκες στην περιοχή του δάσους για να μαζέψει ξύλα.
Εκεί την είδε ένας Οθωμανός της περιοχής, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της και θέλησε να την κάνει γυναίκα του.
Όταν εκείνη αρνήθηκε, εκείνος την απήγαγε και την πήρε στο σπίτι του και την κατακρατούσε με το ζόρι, με σκοπό να την πείσει να αλλάξει γνώμη.
Εκεί άρχισε η μεγάλη δοκιμασία της.
Αρχικά της φερόταν καλά, προκειμένου να την πείσει, χωρίς τη χρήση βίας, να ικανοποιήσει το πάθος του γι’ αυτήν.
Της υποσχέθηκε διάφορα πολύτιμα πράγματα και προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί την Ορθόδοξη πίστη της και να γίνει μουσουλμάνα, ώστε να την παντρευτεί.
Εκείνη, όμως, αψηφούσε τις δελεαστικές προτάσεις του αλλόθρησκου Οθωμανού και του δήλωνε κατηγορηματικά ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να εγκαταλείψει τη χριστιανική της πίστη ούτε να αρνηθεί τον Χριστό, τον Οποίο θεωρούσε «Νυμφίο της ψυχής της».
Αψηφούσε ακόμη και τον φόβο του θανάτου, λέγοντας στον απαγωγέα και βασανιστή της: «Εγώ τον Χριστό μόνο γνωρίζω για νυμφίο μου», δίνοντάς του να καταλάβει ότι δεν ήταν διατεθειμένη να ενδώσει στον ακόλαστο έρωτά του.
Η φράση αυτή εξηγεί και γιατί, στα λειτουργικά της κείμενα, η Εκκλησία την ονομάζει «νύμφη Κυρίου».
Το απολυτίκιό της αναφέρεται στην παρθενία της και στον αγώνα της υπέρ του Χριστού.
Το πιο οδυνηρό ίσως μέρος της δοκιμασίας της ήταν ότι δεν πιέστηκε μόνο από τον βασανιστή της.
Πέρα από τις βασανιστικές πιέσεις του Οθωμανού, η Χρυσή είχε να αντιμετωπίσει και τις πιέσεις των γονέων και των λοιπών συγγενών της, οι οποίοι την παρότρυναν να υποχωρήσει, να δεχθεί τη νέα θρησκεία και να σώσει τη ζωή της.
Και τούτο διότι γνώριζαν ότι, αν δεν υποχωρούσε, ο Οθωμανός θα της αφαιρούσε τη ζωή.
Έτσι συνέβαινε σε πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες Οθωμανοί έβαζαν στο στόχαστρο χριστιανές νέες.
Ανθρώπινα μπορούμε να κατανοήσουμε την αγωνία τους.
ΤΟ ΧΩΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ
Ο Χριστός μίλησε κάποτε για έναν γεωργό που βγήκε να σπείρει. Ένα μέρος του σπόρου έπεσε στον δρόμο και χάθηκε. Άλλο έπεσε στις πέτρες και ξεράθηκε.
Άλλο έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια και πνίγηκε. Και άλλο έπεσε σε καλή γη, φύτρωσε και έδωσε καρπό.
Ο σπόρος ήταν παντού ο ίδιος. Αυτό που άλλαζε ήταν το χώμα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως ολόκληρη η ιστορία της σχέσεώς μας με τον Θεό.
Ο σπόρος είναι ο λόγος Του. Το χώμα είναι η καρδιά μας.
Δύο άνθρωποι μπορούν να ακούσουν το ίδιο Ευαγγέλιο. Ο ένας να συγκλονιστεί, να μετανοήσει και να αλλάξει πορεία. Ο άλλος να το ακούσει και ύστερα από λίγα λεπτά να συνεχίσει τη ζωή του σαν να μην συνέβη τίποτε.
Δεν φταίει ο σπόρος. Το ερώτημα είναι πόσο βαθιά τον αφήσαμε να μπει.
Υπάρχουν καρδιές που έγιναν δρόμος. Τις πάτησαν άνθρωποι, απογοητεύσεις, προδοσίες, λάθη και πληγές και σιγά σιγά σκλήρυναν. Ακούν για συγχώρηση, αλλά δεν μπορούν να συγχωρήσουν. Ακούν για αγάπη, αλλά μέσα τους κουβαλούν θυμό. Ακούν για τον Θεό, αλλά φοβούνται ακόμη και να Τον εμπιστευθούν.
Υπάρχουν και καρδιές γεμάτες πέτρες. Ενθουσιάζονται εύκολα, συγκινούνται, υπόσχονται μια καινούργια αρχή, αλλά μόλις έρθει η πρώτη δυσκολία εγκαταλείπουν.
Γιατί η πίστη δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Πίστη είναι να κρατάς το χέρι του Θεού ακόμη και όταν δεν αισθάνεσαι τίποτε. Να μπορείς να Του πεις: «Χριστέ μου, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Δεν Σε αισθάνομαι όπως παλιά. Αλλά δεν θα φύγω». Και υπάρχουν τα αγκάθια. Ίσως αυτά είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία της εποχής μας.
Ξυπνάμε και, πριν ακόμη κάνουμε τον σταυρό μας, πιάνουμε το κινητό. Μηνύματα, ειδήσεις, Facebook, φωτογραφίες, βίντεο. Η ημέρα γεμίζει θόρυβο. Βρίσκουμε χρόνο για όλους και για όλα και, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουμε πέντε λεπτά με τον Θεό, είμαστε κουρασμένοι.
Τα αγκάθια δεν είναι πάντοτε αμαρτίες.
Μπορεί να είναι ακόμη και καλά πράγματα που κατέλαβαν τόσο πολύ τη ζωή μας, ώστε δεν άφησαν χώρο για τον Θεό.
Θάρρος, παιδί μου.
Δύο λόγια μόνο, κι όμως κρύβουν, μέσα τους ολόκληρο τον ουρανό: Θάρρος, παιδί μου.
Δεν είπε ο Χριστός, ότι η ζωή θα είναι, χωρίς σταυρούς, χωρίς δάκρυα, χωρίς δοκιμασίες. Δεν υποσχέθηκε, δρόμους πάντοτε εύκολους, και ανέφελους. Υποσχέθηκε όμως, ότι δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.
Θάρρος, παιδί μου, όταν νιώθεις, ότι οι δυνάμεις σου τελείωσαν. Όταν οι άνθρωποι, σε απογοήτευσαν.
Όταν οι πόρτες έκλεισαν, και οι προσευχές σου φαίνονται αναπάντητες. Όταν η καρδιά σου πονά, και τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα.
Θάρρος. Όχι επειδή είσαι δυνατός, αλλά επειδή ο Θεός είναι δίπλα σου. Όχι επειδή γνωρίζεις, τι θα φέρει το αύριο, αλλά επειδή, Εκείνος κρατά το αύριο, στα χέρια Του.
Ο Χριστός, σε αποκαλεί παιδί μου. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν ξένο, σαν αριθμό, ή σαν έναν ακόμη κουρασμένο άνθρωπο, μέσα στο πλήθος. Σε γνωρίζει, με το όνομά σου. Γνωρίζει τις πληγές σου, τους φόβους σου, τους αγώνες, που κανείς άλλος δεν βλέπει. Γνωρίζει ακόμη και τα δάκρυα, που δεν κύλησαν ποτέ, αλλά έμειναν κρυμμένα μέσα στην ψυχή σου.
Και σου λέει: Μη φοβάσαι. Είμαι εδώ. Δεν τελείωσαν όλα. Η νύχτα δεν είναι αιώνια. Μετά τον Γολγοθά έρχεται πάντοτε η Ανάσταση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)