Την Κάρα του Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία θα υποδεχθεί με κάθε λαμπρότητα ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, το πρωί της Παρασκευής 12 Ιουνίου 2026.
Το ιερό θησαύρισμα θα κομίσουν οι πατέρες της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Ευβοίας, και θα είναι μία πνευματική ευκαιρία για τον πιστό λαό, για τον αγιασμό του.
Κατά την διάρκεια της παραμονής της Τιμίας Κάρας θα τελούνται οι ιερές Ακολουθίες και οι λατρευτικές εκδηλώσεις. Συγκεκριμένα καθημερινά θα τελούνται:
του Αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα Σουπουρτζή, Καθηγητή Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου Θεολογικής Ακαδημίας Volyn Ουκρανίας – Επισκέπτη Καθηγητή Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών
Παρατηρήσεις στην Απόφαση ΜΠρΑθ (Ασφ) 1418/2025
Μπορεί η θρησκευτική πίστη να λειτουργήσει ως στοιχείο δυσμενούς δικαστικής αξιολόγησης ενός γονέα; Μπορεί η ένταση της θρησκευτικής ζωής να επηρεάσει την κρίση περί επιμέλειας ανηλίκου;
Τα ερωτήματα αυτά βρίσκονται στον πυρήνα της ΜΠρΑθ (Ασφ) 1418/2025 και αναδεικνύουν ένα ζήτημα που υπερβαίνει τα όρια μιας συγκεκριμένης οικογενειακής διαφοράς.
Πριν από κάθε άλλη παρατήρηση, είναι αναγκαία μία ουσιώδης διευκρίνιση.
Η παρούσα παρέμβαση δεν αφορά την κανονική θέση των Παλαιοημερολογιτών ούτε συνιστά υπεράσπιση των σχετικών θρησκευτικών κοινοτήτων.
Οι κοινότητες αυτές λειτουργούν ως διακριτές θρησκευτικές κοινότητες, μη συνδεδεμένες κανονικώς με την Εκκλησία της Ελλάδος, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Το ζήτημα που εξετάζεται είναι αποκλειστικά εάν η θρησκευτική πίστη μπορεί να αποτελέσει παράγοντα δυσμενούς δικαστικής αξιολόγησης σε διαφορά επιμέλειας ανηλίκου.
Η σημασία της συζήτησης υπερβαίνει τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης. Σήμερα το ζήτημα ανακύπτει σε σχέση με μία συγκεκριμένη θρησκευτική κοινότητα.
Αύριο, όμως, θα μπορούσε να αφορά οποιονδήποτε θρησκευόμενο πολίτη, ανεξαρτήτως δόγματος, ομολογίας ή βαθμού θρησκευτικής αφοσίωσης, ανεξαρτήτως εάν είναι κληρικός ή λαϊκός.
Για τον λόγο αυτόν, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η προστασία μιας συγκεκριμένης ομάδας, αλλά η διασφάλιση ότι η θρησκευτική ελευθερία θα εξακολουθήσει να προστατεύεται ισότιμα για όλους.
Η απόφαση εκδόθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ διαζευγμένων γονέων σχετικά με την επιμέλεια του ανήλικου τέκνου τους.
Κατά την αξιολόγηση των πραγματικών περιστατικών, το δικαστήριο έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων, τη θρησκευτική ζωή του πατέρα, τη συμμετοχή του σε κοινότητα Παλαιοημερολογιτών, τις επισκέψεις του σε ναούς και μοναστήρια και τον τρόπο με τον οποίο οι επιλογές αυτές επηρέαζαν, κατά την κρίση του, την καθημερινότητα του παιδιού.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν ορισμένες διατυπώσεις του σκεπτικού.
Συγκεκριμένα, γίνεται λόγος για «προσκόλληση του καθ’ ού-αιτούντος στις ακραίες θρησκευτικές του πεποιθήσεις», ενώ παράλληλα αναφέρεται ότι «παραμελεί τη συμμετοχή του παιδιού στις αθλητικές δραστηριότητές του στο στίβο».
Αμέσως
μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία φέρνει μπροστά μας όλους τους αγίους
μαζί. Γνωστούς και άγνωστους. Ανθρώπους με διαφορετικές διαδρομές,
διαφορετικές πληγές, διαφορετικούς αγώνες.
Και ίσως αυτό να έχει κάτι πολύ βαθύ να πει σε έναν γονιό και σε έναν εκπαιδευτικό.
Γιατί πολλές φορές κοιτάζεις ένα παιδί και βλέπεις μόνο αυτό που σε δυσκολεύει σήμερα. Την αντίδρασή του. Το λάθος του. Την αδεξιότητά του. Τον βαθμό του. Εκείνη τη συμπεριφορά που σε κουράζει και σε κάνει να βγάζεις γρήγορα συμπέρασμα για το ποιος είναι.
Με αφορμή δημοσίευμα, «σύμφωνα με το οποίο η ‘’εκκλησία’’ της Νορβηγίας ‘’ζήτησε συγγνώμη’’ για τις επί δεκαετίες διακρίσεις κατά της ομοφυλοφιλίας», ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ κάνει λόγο για τις πρόσφατες εξελίξεις σε δυτικές χριστιανικές ομολογίες, οι οποίες προχωρούν σε δημόσιες συγγνώμες προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, επισημαίνοντας πως «ο δυτικός Χριστιανισμός, προκειμένου να φανεί ‘’συγχρονισμένος’’ με την ηθική κατρακύλα του σύγχρονου αποστατημένου κόσμου, έπαψε σε μεγάλο βαθμό να θεωρεί την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και, το χειρότερο, αμάρτημα, παρά το γεγονός ότι ολόκληρη η Θεία Αποκάλυψη (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) την καταδικάζει ως βδέλυγμα ενώπιον του Δημιουργού, ως ανατροπή της ανθρώπινης φυσιολογίας και οντολογίας».
Ο Σεβασμιώτατος, αρχικά, υπενθυμίζει ότι «ότι η έκπτωση από τη σώζουσα πίστη και την αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Εκκλησίας μας οδηγεί ταυτόχρονα και σε έκπτωση του ήθους. Και τούτο διότι η απομάκρυνση από τη σωστική αγκαλιά της Εκκλησίας, όπου διαχέεται η άκτιστη χάρη του Θεού, και η υιοθέτηση αιρετικών δοξασιών αίρουν τη θεία χάρη, η οποία αγιάζει τον άνθρωπο και τον καθιστά αυθεντικό, ολοκληρωμένη ψυχοσωματική οντότητα».
Στη συνέχεια αναφερόμενος στη σημερινή κατάσταση στον αιρετικό δυτικό Χριστιανισμό, σημειώνει ότι «βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της κατάπτωσής του, εξαιτίας της σύμπλευσής του με τη λεγόμενη Woke Agenda, την οποία θεωρεί ως ‘’πρόοδο’’ και η οποία προωθεί την απελευθέρωση όλων των ανθρώπινων ορμεμφύτων και παθών και μαζί την απενεχοποίηση κάθε μορφής αμαρτωλότητας, με αποκορύφωμα την ομοφυλοφιλία».
Ναι, η εγκατάλειψη ζώων είναι κατακριτέα. Ναι, πρέπει να επιβάλλεται κάποιο πρόστιμο γι’ αυτήν την ασυνείδητη πράξη. Αλλά νομίζω ότι έχει χαθεί εντελώς το μέτρο! Ένας 55χρονος εγκατέλειψε εννιά γατάκια σε οικόπεδο της Καλαμαριάς και κάποιος τον αντιλήφθηκε και ειδοποίησε την αστυνομία. Ο άντρας συνελήφθη. Καλά ως εδώ.
Η παράνοια ξεκινάει από εδώ και έπειτα. Ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε αμέσως για να εξιχνιάσει το «έγκλημα». Εισαγγελική λειτουργός διέταξε επείγουσα έρευνα ώστε να αποφασιστεί αν ο 55χρονος διέπραξε κακούργημα (!) ή πλημμέλημα. Ζητήθηκε κτηνιατρική βεβαίωση για την ακριβή ηλικία που είχαν τα γατάκια, διότι σύμφωνα με τον νόμο του 2021, αν τα γατάκια είναι νεογέννητα ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα είναι πολύ βαρύτερος σε σχέση με την περίπτωση να έχουν απογαλακτιστεί.
Να διευκρινίσω ότι ο 55χρονος δεν κακοποίησε τα γατάκια, αλλά τα παράτησε ζωντανά σε μία κούτα. Φυσικά αν τα γατιά ήταν πολύ νεογέννητα, η εγκατάλειψή τους χωρίς τη μητέρα τους, θα σήμαινε και τον σύντομο θάνατό τους. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, στον 55χρονο επιβλήθηκαν εννέα διοικητικά πρόστιμα, 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι, δηλαδή 270.000 ευρώ στο σύνολο! Αν φέρ’ ειπείν η γάτα είχε κάνει 12 γατιά, θα πλήρωνε 360.000. Αν ήταν 20, θα πλήρωνε 600.000 ευρώ. Δεν υπάρχει ανώτατο όριο προστίμου, αφού ο νόμος αναφέρει ρητά ότι το ποσό επιβάλλεται «ανά ζώο και ανά περιστατικό».
Είναι αδύνατον να μη σου δημιουργηθούν συνειρμοί από αυτόν τον ανισόβαρο παραλογισμό. Βλέπουμε ένα κράτος να αξιολογεί την ποινή 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι που στο κάτω – κάτω βρέθηκε ζωντανό, αλλά να μην δίνει την παραμικρή σημασία στις εκατοντάδες χιλιάδες αγέννητων παιδιών που σφαγιάζονται ετησίως για «κοινωνικούς λόγους». Αυτές οι ψυχές δεν καταλήγουν καν σε κάποια κούτα περιμένοντας κάποιον περαστικό να ακούσει το κλάμα τους, αλλά εξοντώνονται ανελέητα εκεί που δεν ακούγονται οι κραυγές τους, στο ασφαλέστερο καταφύγιο της φύσης, τη μήτρα, που τελικά γίνεται θάλαμος θανάτου.
Είμαστε
μια ανάσα... ένα καλοκαιρινό πρωινό που χάνεται στη λάμψη της μέρας...
λίγη σκόνη που λαμπυρίζει για μια στιγμή στον ήλιο πριν πέσει στο κενό.
Είμαστε
αυτό που κρατάμε πίσω την κραυγή που δεν βγήκε ποτέ, το «σ' αγαπώ» που
δεν ξεστομίσαμε, το χέρι που δεν απλώσαμε. Κι όμως, είμαστε και το χέρι
που τελικά απλώθηκε, έστω και αργά.
Είμαστε
ένα τραπέζι άδειο αλλά περιμένει, με δυο ποτήρια που ίσως γεμίσουν.
Είμαστε αυτή η παράξενη ελπίδα που επιμένει εκεί που όλα λένε
«τελείωσε».
Γράφει ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος
Δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο τίτλος για τις σκέψεις, τον προβληματισμό που ακολουθεί· λόγια δανεισμένα από τον 33ο Ψαλμό του Δαυίδ (στ.11), καθώς ο λόγος αυτός του Προφητάνακτος Δαυίδ έχει ευχαριστιακή προοπτική.
Ξέρω όμως πως είναι επίκαιρος αφού πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας για τον πολλαπλασιασμό όχι των 5 άρτων στην έρημο, αλλά των αποδοχών των Αρχιερέων.
Ο λόγος περί του άρθρου 56 του πολυνομοσχεδίου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών λοιπόν, το οποίο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση.
Σύμφωνα με το πολυνομοσχέδιο αυτό οι μηνιαίες αποδοχές των Μητροπολιτών «.. ορίζονται στο ύψος του ενενήντα τοις εκατό (90%) του ορίου της παρ.1 του άρθρου 28 του Ν.4354/2015 (Α΄176), περί ανωτάτων ορίων αποδοχών».
Το ποσοστό αυτό, όπως ερμηνεύουν οι έχοντες γνώση του θέματος, «έναντι ορίων αποδοχών», αφορά τον μισθό που λαμβάνει ένας Γενικός Γραμματέας Υπουργείου.
Ρωτώντας πόσο μισθό λαμβάνει ένας Γενικός Γραμματέας, καθώς δεν γνώριζα, αντιλήφθηκα ότι οι μηνιαίες αποδοχές ενός Μητροπολίτη, εφ΄ όσον το άρθρο αυτό ψηφιστεί, σχεδόν διπλασιάζονται.
Εδώ λοιπόν είναι που αρχίζει ο προβληματισμός, τον οποίο και καταθέτω εν είδει δημόσιας εξομολόγησης.
Επιθυμώ, προοιμιακά, να δηλώσω τα εξής:
1. Γνωρίζω πολλούς Αρχιερείς οι οποίοι τον μισθό τους τον διαθέτουν σε πλήθος αγαθοεργιών, πάσης φύσεως. Συνεπώς θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι, εάν ψηφιστεί, οι δυνατότητες στήριξης και αρωγής αναγκεμένων συνανθρώπων θα πολλαπλασιαστούν.
2. Τον προβληματισμό, τις σκέψεις και τις απόψεις, την εξομολόγηση μας αυτή, καταθέσαμε «εν Συνόδω», ενώπιον όλων των σεπτών μελών της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης, στην πρόσφατη Σύνοδο της 5ης τρ. μηνός. Προβληματισμός που τέθηκε όχι μόνον από τον γράφοντα.
3. Η δημόσια αυτή κατάθεση ουδεμία αντιπολιτευτική διάθεση έχει. Όποια εξουσία και αν θα ήταν το αυτό θα πράτταμε και θα λέγαμε, λειτουργώντας ‘κατά συνείδηση’· το παρελθόν εξ΄ άλλου βεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Ὁ Ὅσιος Κολούμπα ἐγεννήθηκε στὴν πόλη Γκάρταν τῆς Δονεγάλης στὴν Ἰρλανδία στὶς 7 Δεκεμβρίου τοῦ 521 μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ βασιλικὴ οἰκογένεια.
Ἐμαθήτευσε πλησίον διακεκριμένων διδασκάλων καὶ ἐνωρὶς ἀπεφάσισε νὰ ἀκολουθήσει τὸ μοναχικὸ βίο. Μετὰ τὴν εἰς πρεσβύτερον χειροτονία του ἐργάσθηκε ὡς ἱεραπόστολος στὴν Ἰρλανδία καὶ ἵδρυσε μοναστήρια στὶς περιοχὲς Ντέρρυ καὶ Ντάροου.
Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἀναγκάσθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν πατρίδα του γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους. Κάποτε παρεκάλεσε τὸν παλαιό του διδάσκαλο Φιννιανὸ νὰ τοῦ ἐπιτρέψει νὰ ἀντιγράψει τὸ Ψαλτήριό του, ἀλλ’ ὁ Φιννιανός, ἄγνωστο γιατί, ἀρνήθηκε νὰ ἱκανοποιήσει τὴν ἐπιθυμία του.
Ὁ Κολούμπα τὸ ἀντέγραψε χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ Φιννιανοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἀνεκάλυψε τὴν πράξη τοῦ μαθητοῦ του, ἐζήτησε νὰ κρατήσει τὸ ἀντίγραφο γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τὸ γεγονὸς ἔλαβε διαστάσεις καὶ ἔφθασε πρὸς ἐκδίκαση μέχρι τοῦ βασιλέους Ντέρμοτ, ὁ ὁποῖος ἀποφάνθηκε ὑπὲρ τοῦ Φιννιανοῦ.
Ὁ Ὅσιος δυσαρεστήθηκε ἀκόμη περισσότερο, ὅταν ὁ βασιλεὺς Ντέρμοτ διέταξε τὴν ἐκτέλεση κάποιου ἐχθροῦ του, πρὸς τὸν ὁποῖο ὁ Ὅσιος εἶχε προσφέρει ἄσυλο ἐντὸς τῆς μονῆς.Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁδήγησε δύο ἰρλανδικὰ φύλα σὲ μικρὴ πολεμικὴ σύρραξη, στὴν ὁποία καὶ ὁ Ὅσιος διεδραμάτισε κάποιο ρόλο ἀσυμβίβαστο πρὸς τὴν ἱερατική του ἰδιότητα.
Γιὰ τὴν πράξη του αὐτὴ καταδικάσθηκε ἀπὸ Σύνοδο σὲ ἀφορισμό, ἡ ποινή του ὅμως μετατράπηκε σὲ ἰσόβια ἐξορία, μετὰ ἀπὸ μεσιτεία καὶ παράκληση τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα, καλουμένου καὶ αὐτοῦ Φιννιανοῦ.
Τίποτα που να συμβαίνει έξω από εμάς δεν είναι τόσο
πολύτιμο όσο αυτό που μας συμβαίνει μέσα μας.
Κάνουμε ένα σημαντικό λάθος εδώ. Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι ο άλλος δεν χρειάζεται να αναλάβει τις ευθύνες για τα σφάλματά του και να υποστεί κάποιες συνέπειες. Η συγχώρεση έχει να κάνει με το να μην είναι οι αποφάσεις αυτού που έχει την δύναμη και την εξουσία να τις επιβάλει, εξοντωτικές και αποτέλεσμα κακίας ή ανάγκης για επίδειξη δύναμης. Αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο, χρειάζεται να λειτουργεί αγαπητικά.
Η αγάπη όμως δεν μπορεί να ταυτιστεί με την παραθεώρηση ότι χωρίς την ευθύνη, δεν έρχεται αληθινή πρόοδος, διότι μόνο η ευθύνη οδηγεί στην ωριμότητα.
Κατανόηση προφανώς χρειάζεται και όχι υπερβολική αυστηρότητα. Όμως αυτός που σφάλλει, ανεξαρτήτως ηλικίας, χρειάζεται να ενεργοποιεί εντός του τη συνείδησή του, ως ηθικό κώδικα, αλλά και να νιώθει με τη σειρά του τις συνέπειες των σφαλμάτων του. Μόνο έτσι θα ξεχωρίζει το καλό από το κακό στη ζωή του, τι του επιτρέπεται αληθινά και τι τον οδηγεί σε μία γνήσια πρόοδο.
Σκέφτηκα να σταματήσω…
αλλά μετά θυμήθηκα πως κάποιος με παρατηρεί χωρίς να το ξέρω.
Κάποιος βλέπει πώς σηκώνομαι όταν πέφτω.
Πώς συνεχίζω όταν κουράζομαι.
Πώς κρατώ το φως μου αναμμένο, ακόμη κι όταν φυσάει δυνατά.
Δεν αντέχεις πάντα για τον εαυτό σου.
Μερικές φορές αντέχεις για εκείνον που παίρνει θάρρος από τη στάση σου.
Για εκείνη που μαθαίνει ότι η δύναμη δεν είναι να μην σπας,
αλλά να ξαναενώνεις τα κομμάτια σου.
