Καληνύχτα!

  

 

Όταν έχουμε τόσο πολύ θόρυβο μέσα μας,
χρειαζόμαστε σιωπή γύρω μας.

Στον Ακρίτα Επίσκοπο Καλλίνικο Μαυρολέων.

  

Για όσους μεγάλωσαν στον Πειραιά και είχαν ενεργή δράση στο νεανικό  τομέα της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς ο Νίκος Μαυρολέων και κατόπιν π. Καλλίνικος ήταν και είναι ένας ζωντανός θρύλος.

Ο αεικίνητος άνθρωπος, εκπαιδευτικός, κατηχητής, φίλος, ιερέας! Πρωτοπόρος σε κάθε τι με το οποίο ασχολήθηκε. Εργατικός και αφοσιωμένος στο συνάνθρωπο.

Ένας άνθρωπος ο οποίος με κανέναν τρόπο και σε καμία περίπτωση δεν μπορούσες να μην προσέξεις για την ευθύτητα του, τη λεβεντιά του, την εργατικότητα του, το χαμόγελο του, το καλό του λόγο, την καταδεκτικότητα και αμεσότητα του.

Τον γνωρίσαμε ως κορυφαίο στέλεχος της Μητροπόλεως Πειραιά στον Άγιο Βασίλειο στις Κατασκηνώσεις, στα σχολεία που υπηρέτησε, από τις εκπομπές στο ραδιόφωνο από τα άρθρα του, τις εμπνευσμένες ομιλίες του.

Κάποια στιγμή στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμου κείρεται μοναχός, χειροτονείται κατόπιν διάκονος και ιερέας. Ήδη υπηρετεί στο χωριό του στις Πυλές Καρπάθου ως δάσκαλος σε ένα ακριτικό μονοθέσιο σχολείο.

 Εφαρμόζει πρωτοποριακά προγράμματα για το σχολείο του. Συνδέεται με τη ΝΑΣΑ, εκπονεί προγράμματα που ούτε μεγάλα σχολεία  του Κέντρου της Αθήνας δεν εφαρμόζουν. Τελειοποιεί τη Βιβλιοθήκη, εισάγει υπολογιστές, λειτουργεί θερινό σχολείο, πραγματοποιεί μεγάλες εκδρομές, προγραμματίζει συναντήσεις αποφοίτων, λειτουργεί σχολή Γονέων. Είναι τόσες οι δραστηριότητες που δεν χωρούν σε ένα σημείωμα. 

Μαρτυρούν την αγωνία και τον αγώνα  του ανθρώπου αυτού να βρίσκεται δίπλα στον άνθρωπο, σε κάθε ψυχή από το μετερίζι που ο Θεός τον έταξε.

Είναι ίσως η μοναδική φορά που θα ζητήσω από εσάς φίλοι αναγνώστες να μου επιτρέψετε να αφιερώσω αυτό το σημείωμα σε ένα πρόσωπο πολύ ακριβό. 

 

Στον αρχιμανδρίτη π. Καλλίνικο Μαυρολέοντα, που από προχθές  ψηφίστηκε από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ως βοηθός Επίσκοπος  της Μητροπόλεως Καρπάθου και Κάσου που υπηρετεί με τον τίτλο επίσκοπος Μηδείας.  

 

 Ο π. Καλλίνικος είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για την εκπαίδευση και την Εκκλησία. Μπορεί κανείς να γράφει και να μιλά ασταμάτητα  γι' αυτόν γιατί ο ίδιος δεν σταματά να εργάζεται και να αγωνίζεται. 

 

Συνεργάτες και συνοδοιπόροι από τα ένδοξα εκείνα χρόνια της δεκαετίας του '80 στον Πειραιά, ζήσαμε πολλούς χειμώνες και καλοκαίρια στις ενορίες, στις κατασκηνώσεις, στις εκδρομές, στις συναντήσεις των φοιτητών στα συνέδρια, στις γιορτές στο Βεάκειο και πόσες άλλες στιγμές, ρωγμές  ανεπιτήδευτης χαράς και ευτυχίας που σήμερα όλοι αναπολούμε.

Τι συμβολίζει το χέρι του Ιερέα που ευλογεί;

  

Το χέρι του Ιερέα που υψώνεται για να ευλογήσει δεν αποτελεί μία απλή ανθρώπινη χειρονομία, ούτε έναν τυπικό εκκλησιαστικό χαιρετισμό. Είναι μία βαθιά ιερή και συμβολική πράξη, μέσα από την οποία φανερώνεται η παρουσία, η Χάρη και η ευλογία του ίδιου του Θεού.

Ο Ιερέας δεν ευλογεί από μόνος του, ούτε στηρίζεται στη δική του προσωπική δύναμη ή αξία. Ευλογεί στο όνομα του Χριστού και με τη Χάρη που του έχει δοθεί μέσα από το Μυστήριο της Ιεροσύνης. Γι’ αυτό και η ευλογία του δεν είναι προσωπική του πράξη, αλλά διακονία της Εκκλησίας.

Όταν ο Ιερέας σχηματίζει με τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού την ευλογία, τα δάχτυλα τοποθετούνται με ιδιαίτερο τρόπο, ώστε να σχηματίζονται συμβολικά τα αρχικά του ονόματος του Ιησού Χριστού:

**ΙC ΧC**

δηλαδή:

**Ιησούς Χριστός.**

Ο δείκτης σχηματίζει το γράμμα «Ι», το μεσαίο δάχτυλο λυγίζει και σχηματίζει το «C», ο αντίχειρας ενώνεται με τον παράμεσο και σχηματίζει το «Χ», ενώ το μικρό δάχτυλο συμβολίζει το δεύτερο «C».

Με τον τρόπο αυτόν, ο Ιερέας ομολογεί έμπρακτα ότι δεν ευλογεί με τη δική του εξουσία, αλλά επικαλείται το πανάγιο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Η μορφή των δαχτύλων υπενθυμίζει ακόμη δύο μεγάλες αλήθειες της πίστεώς μας.

Πρώτον, την πίστη μας στον Τριαδικό Θεό: τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.

Δεύτερον, τις δύο φύσεις του Χριστού, τη θεία και την ανθρώπινη, οι οποίες ενώθηκαν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως και αχωρίστως στο ένα πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου μας.

Το χέρι του Ιερέα είναι το χέρι που κατά τη Θεία Λειτουργία κρατά τα Τίμια Δώρα. Είναι το χέρι που αγγίζει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Είναι το χέρι που υψώνει το Άγιο Ποτήριο και μεταδίδει στους πιστούς τη Θεία Κοινωνία.

Είναι ακόμη το χέρι που βαπτίζει τον άνθρωπο στο όνομα της Αγίας Τριάδος, που χρίει με το Άγιο Μύρο, που στεφανώνει τους νεονύμφους, που διαβάζει τη συγχωρητική ευχή στον εξομολογούμενο, που ευλογεί το νερό στον Αγιασμό και το λάδι στο Ιερό Ευχέλαιο.

Καλο απόγευμα.

 

Νέο βιβλίο π. Γεωργίου Χριστοδούλου: «Προστάτεψε τον εαυτό σου»

 

 

Ένα βιβλίο που μαθαίνει στα παιδιά να φροντίζουν την ψυχή και το σώμα τους

Με τη συμμετοχή πλήθους παιδιών παρουσιάστηκε στις Κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας το νέο βιβλίο του π. Γεωργίου Χριστοδούλου από τις εκδόσεις «Άθως Παιδικά»

Σε μια εποχή κατά την οποία τα παιδιά καλούνται να μεγαλώσουν μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις, κινδύνους και αντικρουόμενα μηνύματα, η σωστή ενημέρωση, η πνευματική καλλιέργεια και η ουσιαστική επικοινωνία μαζί τους αποτελούν πολύτιμα εφόδια ζωής.

Με την ευχή του Μακαριωτάτου Πατρός και Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β΄ και τη σεπτή ευλογία και αδεία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θηβών, Λεβαδείας και Αυλίδος κ. Γεωργίου, πραγματοποιήθηκε στις Κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας η επίσημη παρουσίαση του νέου παιδικού βιβλίου του π. Γεωργίου Χριστοδούλου με τίτλο «Προστάτεψε τον εαυτό σου», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Άθως Παιδικά».

Ύστερα από πρόσκληση της υπεύθυνης Αρχηγού της Κατασκήνωσης, πρεσβυτέρας Δήμητρας Γκούτη-Τσιαμπόκαλου, και των υπολοίπων στελεχών, ο π. Γεώργιος παρουσίασε το βιβλίο μέσα από ένα πρωτότυπο, ζωντανό και διαδραστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, στο οποίο συμμετείχε με ενθουσιασμό πλήθος παιδιών.

Δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη βιβλιοπαρουσίαση. Το βιβλίο «ζωντάνεψε» μέσα από συζήτηση, ερωτήσεις, βιωματικές δραστηριότητες, παιχνίδι και άμεση επικοινωνία με τα παιδιά.

Ο Θεός σου έδωσε ευκαιρία, αλλά εσύ δεν το άντεξες....

 

Η αμαρτία που ο Χριστός κατήγγειλε περισσότερο από κάθε άλλη.

  

 

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα Ευαγγέλια, θα παρατηρήσει κάτι που ίσως τον εκπλήξει.
Ο Χριστός αγκάλιασε τους αμαρτωλούς.
Δεν δίστασε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τελώνες. Δεν απέφυγε τις πόρνες. Δεν απομάκρυνε τους λεπρούς. Δεν απέρριψε τον ληστή πάνω στον Σταυρό. Συγχώρησε τη μοιχαλίδα. Αναζήτησε τον Πέτρο μετά την άρνησή του. Κάλεσε τον Ζακχαίο στο σπίτι του. Έκανε φίλο Του τον Ματθαίο, έναν άνθρωπο που όλοι περιφρονούσαν.
Σε κανέναν από αυτούς δεν είπε: «Δεν σε θέλω.»
Σε όλους είπε: «Έλα.»
Κι όμως, υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων απέναντι στην οποία ο λόγος Του γίνεται εξαιρετικά αυστηρός.
Δεν είναι οι πόρνες. Δεν είναι οι κλέφτες. Δεν είναι οι μοιχοί. Δεν είναι οι τελώνες.
Είναι οι υποκριτές.
Σχεδόν ολόκληρο το 23ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου αποτελεί μια σειρά από φοβερά «Ουαί». «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί...»
Το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά. Γιατί;
Μήπως η υποκρισία είναι μεγαλύτερη αμαρτία από τη μοιχεία ή τον φόνο; Όχι ως προς τις εξωτερικές συνέπειες. Αλλά η υποκρισία έχει κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο.
Ο αμαρτωλός συνήθως γνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Μπορεί να πέσει στα γόνατα και να ζητήσει έλεος.
Ο υποκριτής όμως πιστεύει ότι είναι ήδη δίκαιος. Δεν μετανοεί, γιατί δεν θεωρεί ότι έχει ανάγκη μετανοίας. Δεν ζητά γιατρό, γιατί νομίζει ότι είναι υγιής.
Και έτσι κλείνει μόνος του την πόρτα στη χάρη του Θεού. Γι' αυτό ο Χριστός ήταν τόσο αυστηρός.
Όχι επειδή μισούσε τους Φαρισαίους. Αλλά επειδή αγαπούσε την αλήθεια.
Η υποκρισία είναι το προσωπείο της αρετής. Είναι η προσπάθεια να φαίνεται κανείς άγιος χωρίς να αγωνίζεται πραγματικά να γίνει άγιος.

Καλοκαιρινές σκέψεις.

  

Βλογημένος ο άνθρωπος που μπορεί, τώρα το καλοκαίρι, να ξεμακρύνει για λίγο από την ταραχή της πολιτείας.

Αν του αρέσει η θά­λασσα, ας πάει σε κανένα νησί, που δεν είναι ακόμα χαλασμένοι οι νησιώτες, ή σε κανένα ψαραδοχώρι.
Να μην κουβαλήσει όμως μαζί του την πολιτεία, όπως κάνουνε πολλοί, που από τη μια θέλουνε να αφήσουνε την ταραχή πίσω τους, κι από την άλλη κουβαλάνε μαζί τους όλα τα περίπλοκα και κουραστικά καθέκαστα της πολιτείας. 

Πάρε μαζί σου όσο λιγώτερα πράγματα μπορείς. Γιατί, το πιο μεγάλο κέρδος που θα ‘χεις πηγαίνοντας σ’ ένα τέτοιο μέρος, θα ‘ναι η φχαρίστηση που νιώ­θει ο άνθρωπος σαν του λείψουνε πολλά πράγματα, που τα έχει στην πολιτεία τόσο εύκο­λα, και που εκεί πέρα θα του φαίνεται σαν κά­ποια μεγάλη απόλαυση και χαρά το πιο πα­ραμικρό πράγμα. 

Δυστυχισμένοι οι άνθρωποι που δεν τους λείπει τίποτα, και δεν έχουνε την ελπίδα να λαχταρήσουνε κάποιο πράγμα, είτε φαγητό είναι, είτε ξεκούρασμα, είτε ομιλία, είτε ζεστασιά, είτε δροσιά. Και καλότυχοι αληθινά όσοι δεν τα έχουνε όλα εύκολα, και για τούτο γίνουνται για δαύτους ολοένα νέα και δροσερά όλα τα πράγματα.
Λοιπόν, μην πάρεις πολλά πράγματα μαζί σου, για να μην πάρεις και την ατονία και την ανοστιά, που δίνει στον άνθρωπο η εύκολη απόλαυση. Τότε θα κα­ταλάβεις πόσο πολύτιμα είναι και τα πιο τιποτένια πράγματα. 

Πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν;

 

Όταν ακόμη και οι άνθρωποι γνωρίζουν πόσο φορτίο μπορεί να σηκώσει

 ένα άλογο, πόσο ένα γαϊδουράκι και πόσο μία καμήλα και τα φορτώνουν 

αναλόγως με τη δύναμή τους, και όταν ένας αγγειοπλάστης γνωρίζει 

πόσο χρόνο πρέπει ν’ αφήσει τον πηλό στον φούρνο, ώστε να μη 

Ἡ Ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς

 

Ἡ Ἁγία Χριστίνα καταγόταν ἀπό τήν πόλη Τῦρο τῆς Φοινίκης καί ἦταν θυγατέρα τοῦ στρατηγοῦ Οὐρβανοῦ. Ὁ πατέρας της τήν ἔκλεισε σέ πύργο μέ χρυσᾶ καί ἀργυρᾶ εἴδωλα, γιά νά λατρεύει αὐτά. Ἐκείνη, ὅμως, τά συνέτριψε καί τά διαμοίρασε στούς φτωχούς. 

Μόλις τό ἔμαθε ὁ πατέρας της τήν ἔκλεισε στήν φυλακή, κατόπιν τήν ἔριξε στήν θάλασσα, ὅπου ἔλαβε τό ἅγιο Βάπτισμα ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο, Ἄγγελος δέ τήν ἔβγαλε στήν στεριά. Στήν συνέχεια ἄρχισαν τά βασανιστήρια. Μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα της, οἱ ἄρχοντες Δίων καί Ἰουλιανός συνέχισαν τά φρικτά βασανιστήρια στήν φυλακή. 

Ἐκείνη μέ τήν πίστη της στόν Θεό εἵλκυσε στήν Ἐκκλησία τρεῖς χιλιάδες ἀνθρώπους. Τά μαρτύρια τά ὁποῖα ὑπέστη ἀπό τόν Ἰουλιανό ἦταν φρικωδέστερα. Ἔδωσε ἐντολή καί τῆς περιέκοψαν τούς μαστούς καί τήν γλῶσσα. Μετά τό φρικτό αὐτό μαρτύριο οἱ στρατιῶτες λόγχευσαν τίς πλευρές καί τήν καρδιά τῆς Ἁγίας, ἡ ὁποία παρέδωσε τήν μακαρία ψυχή της στόν Θεό, ἐπί Σεβήρου αὐτοκράτορος (193 – 211 μ.Χ.), καί ἔλαβε τό ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας. 

Τό τίμιο λείψανό της, ἀφοῦ παραλήφθηκε ἀπό τούς συγγενεῖς της, μεταφέρθηκε καί ἐνταφιάσθηκε εὐλαβικά στήν Πάνορμο. Ἡ Σύναξη αὐτῆς «ἐτελεῖτο ἐν τῷ ἁγιωτάτῳ αὐτῆς μαρτυρίῳ ἐν τῷ νέῳ παλατίῳ καί ἐν Νύμφαις ταῖς Μεγάλαις καί ἐν τῷ μαρτυρίῳ τοῦ Ἁγίου Τρύφωνος πλησίον τῆς Ἁγίας Εἰρήνης τῆς ἀρχαίας καί νέας».

Καλημέρα!

  

Ο ήλιος κρυφοκοιτάζει απαλά από το παράθυρο, 

τα λουλούδια χαμογελούν και η μέρα σιωπηλά ψιθυρίζει 

ότι οι όμορφες στιγμές δεν έχουν έρθει ακόμα. 

«Παντός ιερατικού και μοναχικού τάγματος»

 

 

τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

---

Στή Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγ. Βασιλείου μετά τόν καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων σέ μερικά νεότερα «Ἱερατικά», ὅπως εἶναι τῆς τελευταίας ἐκδόσεως τῆς «Ἀπ. Διακονίας» ὁ ἱερεύς ἐπεύχεται, μεταξύ ἄλλων, λέγοντας τό «Μνήσθητι Κύριε καί ... παντός ἱερατικοῦ καί μοναχικοῦ τάγματος». Προφανῶς ἐννοοῦνται οἱ κληρικοί, οἱ ἱερωμένοι καί οἱ μοναχοί.

Ἐν προκειμένῳ, μᾶς τέθηκε τό ἐρώτημα, γιατί ἀναγράφεται ἡ φράση καί «μοναχικοῦ τάγματος». 

Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἡ ἀκόλουθη:

Κατ' ἀρχήν, ἡ προσθήκη «μοναχικοῦ τάγματος» εἶναι νεότερη. Δέν ὑπάρχει τό «μοναχικοῦ» στά παλαιά «Ἱερατικά».

Μόνον ἀναφέρουν «ἱερατικοῦ τάγματος». Σέ κανένα, μάλιστα, κείμενο στίς ἀρχαῖες Θ. Λειτουργίες δέν ὑπάρχει ἡ φράση «ἱερατικοῦ καί μοναχικοῦ τάγματος».

Μόνον στή Θ. Λειτουργία τοῦ Μεγ. Βασιλείου βρίσκουμε: «Παντός ἱερατικοῦ τάγματος».

Ὁ ὅρος «τάγμα» ὡς λέξη, ὅρος, σημαίνει πολλοί ὁμοῦ, πλῆθος κατ' ἀντιδιαστολήν πρός τόν ἕνα, τόν μονήρη.

Ἐκτός βέβαια ἀπό τήν χρησιμοποίηση τοῦ ὅρου σέ μιά στρατιωτική σύνθεση, ὅπου τάγμα εἶναι μονάδα πεζικοῦ μεταξύ λόχου καί συντάγματος, ἡ λέξη χρησιμοποιεῖται καί στήν ἐκκλησιαστική λατρεία καί ζωή.

Ἡ λέξη παράγεται ἀπό τό ρῆμα τάσσω – τάσσομαι, πού σημαίνει βάζω κάτι σέ τάξη, τακτοποιῶ, ὁρίζω, παρατάσσω, θέτω τόν ἑαυτό μου σέ κάτι, δηλαδή ἀφιερώνομαι.

Συγκεκριμένα οἱ λέξεις τάξις - τάγμα, εἰσῆλθαν καί στήν ἐκκλησιαστική ὁρολογία καί εἰδικότερα γίνεται μία διάκριση μεταξύ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία καί ἔχει θεία προέλευση.

Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός «ἔδωκε τούς μέν ἀποστόλους, τούς δέ προφήτας, τούς δέ εὐαγγελιστάς, τούς δέ ποιμένας καί διδασκάλους, πρός καταρτισμόν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. 4, 11-12).

Καλο απόγευμα!

  

 

"Η ευτυχία δεν είναι υπερβολική
ή θορυβώδης, όπως η απόλαυση
ή η χαρά. 

Αυτό το έγκλημα που έκανες, πρέπει να το εξομολογηθείς..!

 

Η Δύναμη της Ελπίδας.

  

Εκεί που πιστεύεις ότι όλα τελείωσαν, η ζωή βρίσκει πάντα έναν τρόπο να σου ψιθυρίσει πως υπάρχει μια νέα αρχή.
Λίγο φως είναι αρκετό για να νικήσει το πιο βαθύ σκοτάδι. Μην υποτιμάς ποτέ την δύναμη μιας μικρής ελπίδας.
Ποτέ μην αφήσεις μια δύσκολη στιγμή να σε κάνει να πιστέψεις ότι αυτή είναι ολόκληρη η ιστορία σου. Είναι μόνο μία σελίδα, όχι το τέλος του βιβλίου.
Ισως σήμερα να μην βλέπεις τον δρόμο μπροστά σου. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο δρόμος δεν υπάρχει. Συνέχισε με πίστη.