Καληνύχτα!

  

 

Ο ελεύθερος χώρος και η ηρεμία του μυαλού

Μοῦ κάνει ἐντύπωσι...

  

Οταν μερικὲς φορὲς σᾶς βάλω κανόνα ἀκοινωνησίας, τὰ μάτια σας γίνονται σὰν τὰ μάτια τοῦ φθονεροῦ ἀνθρώπου, καὶ ἡ καρδία σας σὰν τὴν μάταιη καρδιὰ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων.
Αὐτὸ δείχνει πόσο μᾶς βλάπτει πολλὲς φορὲς ἡ θεία κοινωνία, ἡ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο.

Ἐξοικειωνόμαστε μὲ τὴν θεία κοινωνία καὶ ἀντὶ νὰ χαροῦμε καὶ νὰ πανηγυρίσωμε, διότι ἀπὸ πολλὴ στοργή, ἀπὸ σκύψιμο καὶ τιμιότητα, ἀπὸ εἰλικρίνεια καὶ ἀγάπη ὁ Γέροντας μᾶς βάζει ἀκοινωνησία ἤ μᾶς περικόπτει τὴν θεία κοινωνία, ἐμεῖς ἀρχίζομε νὰ προβάλλωμε προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις:

“Μά, μὲ βοηθάει ἡ θεία κοινωνία.  Μά, ὅταν δὲν κοινωνάω, πέφτω σὲ ἁμαρτίες, δὲν μπορῶ, ἔχω δυσκολίες.

Ο Άγιος Παϊσιος για τους νέους.

  

«Οι νέοι σήμερα μοιάζουν με καινούργιες μηχανές όταν παγώνει το λάδι τους. Πρέπει να αλλάξουν το λάδι, για να μπορέσει η μηχανή να ξεκινήσει· διαφορετικά δεν γίνεται.

Έρχονται σε μένα νέοι και με ρωτούν: „Τι να κάνω, Γέροντα; Πώς να περάσω την ώρα μου; Βαριέμαι“. „Βρες μια δουλειά, παιδί μου“. „Έχω χρήματα“, μου λέει. „Τι να κάνω;“ „

Η Ιερά Σύνοδος χαιρετίζει την επιστροφή των 48 ιερών κειμήλιων

 

 

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος χαιρετίζει με ιδιαίτερη ικανοποίηση τη σημαντική συμφωνία επιστροφής στη χώρα μας, ύστερα από έναν και πλέον αιώνα και κατόπιν πολυετών επίπονων διαπραγματεύσεων, των 48 ιερών κειμηλίων που είχαν κλαπεί από τους Βούλγαρους κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου από την Ιερά Μονή της Παναγίας Εικοσιφοινίσσης, από την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών και από την Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εκφράζει μάλιστα την ελπίδα και την ευχή το Μνημόνιο Κατανόησης, που υπογράφηκε χθες από τους Υπουργούς Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας Λίνα Μενδώνη και Evtim Miloshev, να είναι μόνον η καλή αρχή και να ακολουθηθεί από πρόσθετες συμφωνίες για την επιστροφή των λοιπών εκκλησιαστικών κειμηλίων, που είχαν κλαπεί από Ιερούς Ναούς, Ιερές Μονές και άλλους χώρους της Ανατολικής Μακεδονίας μας και της Θράκης μας.

Πρόκειται για μια επιτυχία για την πατρίδα μας, που, μεταξύ άλλων, αντανακλά και την σταθερή συναντίληψη και την διαρκή συνέργεια Πολιτείας και Εκκλησίας για την επίτευξη εθνικών στόχων με ιδιαίτερο αποτύπωμα.

Διήμερο Συνέδριο Στελεχών Νεότητος Ι.Μ. Πειραιώς.

 

Στις κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο «Πειραϊκό Χωριό», στην Παιανία Αττικής πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 26 και την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026 το Συνέδριο Στελεχών Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για τη νέα Ιεραποστολική χρονιά 2026 – 2027.

Την Κυριακή το πρωί τελέστηκε δισαρχιερατική Θεία Λειτουργία, στο Παρεκκλήσιο των Αγίων Θεοδώρων που βρίσκεται στις κατασκηνωτικές μας Εγκαταστάσεις, ιερουργούντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ εξέφρασε τη χαρά του για τη φετινή συνάντηση σημειώνοντας αρχικά ότι «με τη Χάρη του Παναγίου Κυρίου μας και φέτος, ήρθε ο καιρός της πνευματικής μας επικοινωνίας και της βαθυτέρας μέσα από το συνέδριο του νεανικού έργου που χάριτι Κυρίου επιτελείται κάθε χρόνο με την πνευματική μεσιτεία του εν ουρανοίς αυλιζομένου Γέροντός μας και θεμελιωτού του νεανικού έργου, Μητροπολίτου Πειραιώς κυρού Καλλινίκου».

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος ανέλυσε την σημερινή αποστολική περικοπή που διαβάστηκε και αποτελεί απόσπασμα από την Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου αναφέροντας χαρακτηριστικά: Σήμερα ο Απόστολος Παύλος στη Β΄ προς Κορινθίους επιστολή, μας αποκαλύπτει ή μάλλον μας παραθέτει, με ιερούς και ανεπανάληπτους λόγους, μοναδικής χάριτος και δυνάμεως, την αιτία της υπάρξεώς μας. Πώς και γιατί υπάρχω, ποιος τελικά είναι ο προορισμός μας, αλλά και η ποιότητα ενός εκάστου εξ ημών. Απαντά δηλαδή με έναν μοναδικό τρόπο στο ανθρωπολογικό ερώτημα ‘’Τι είναι ο άνθρωπος; Ποιος ο σκοπός της υπάρξεως; Γιατί υπάρχει; Γιατί ενεφανίσθη στην σκηνή των πραγμάτων της ιστορίας;’’».

«Ο Πανάγιος δημιουργός της ζωής», συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, «ο Νούς ο πάμφωτος, ο υπεροχικός Κύριος των δυνάμεων, ο ασύλληπτος, ο απρόσιτος, ο ακατάληπτος μας καλεί και μας παραγγέλλει να ανοίξουμε τις καρδιές μας, γιατί Εκείνος θα εμπεριπατήσει μέσα σε αυτές. Θα κατοικήσει, θα γίνει δική Του πορεία μέσα σε εμάς. Και Εκείνος θα είναι, ο Κύριός μας και εμείς ο λαός, η κοινωνία, η κληρονομία. Και συνεχίζει ο θείος Απόστολος Παύλος: ‘’Διό εξέλθατε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, λέγει Κύριος, και ακαθάρτου μη άπτεσθε, καγώ εισδέξομαι υμάς’’. 

Και μένει σε αυτό το σημείο κάτι καταπληκτικό που λέγει ότι Αυτός ο Κύριος, ο Κύριος των δυνάμεων θα γίνει για μας Πατέρας, και εμείς υιοί και θυγατέρες. Και κατακλείει: ‘’Ταύτας ούν έχοντες τας επαγγελίας, αγαπητοί, καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού’’».

Πακιστάν: Στέλνουν τους Χριστιανούς σε υπονόμους, όσο… συνδικαλίζονται στην Ελλάδα!

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

Τι σημαίνει στις μέρες μας να είσαι Πακιστανός σε χριστιανική χώρα και τι σημαίνει αντίστοιχα να είσαι Χριστιανός στο Πακιστάν; Ας αντιπαραθέσουμε αυτές τις δύο περιστάσεις για να κατανοήσουμε πόσο τρισάθλια είναι η προπαγάνδα ενοχοποίησης του μέσου Ευρωπαίου Χριστιανού από τα διεθνιστικά κέντρα εξουσίας.

Στην Ελλάδα, παράγοντες της πακιστανικής κοινότητας έχουν γίνει.. φιλαράκια με υφυπουργούς και υπουργούς μας. Όπως μας έδειξε το εξοργιστικό περιστατικό του 2024 με τη Σοφία Βούλτεψη, οι «εξέχοντες» Πακιστανοί καλούν κυβερνητικούς στο προσωπικό τους τηλέφωνο για να ζητήσουν χάρες, να κανονίσουν συναντήσεις και να πιέσουν για την εξασφάλιση δεκάδων χιλιάδων αδειών διαμονής για τους ομοεθνείς τους.

Ο κορυφαίος ανθέλληνας και υπονομευτής της εσωτερικής μας ασφάλειας, Τζαβέντ Ασλάμ (πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας στην Ελλάδα), εδώ και χρόνια εργάζεται αδιάκοπα για τον εποικισμό και την ισλαμοποίηση της χώρας μας, σε αγαστή συνεργασία με το παρακράτος της ακροαριστεράς.

Υπηρεσίες εγγράφων και εκτύπωσης

Να θυμίσω ότι για τον Ασλάμ είχε εκδοθεί διεθνές ένταλμα της Interpol για παράνομη διακίνηση λαθρομεταναστών, μετά από αίτημα της πακιστανικής κυβέρνησης. Επίσης ο Ασλάμ είχε καταγραφεί σε βίντεο να πανηγυρίζει για τις σφαγές της Χαμάς, παρέα με τον πρώην ανώτατο ηγέτη της, Ισμαήλ Χανίγιε. Μερικές από τις δηλώσεις που έχει κάνει κατά καιρούς ο Ασλάμ είναι ότι επιθυμεί να χτιστούν 1000+ τζαμιά στην Ελλάδα και να συλλαμβάνονται οι λιμενικοί που εμποδίζουν την απόβαση λαθρομεταναστών στα νησιά μας.

Παρόλες τις τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη για επικείμενη απέλαση του παρασιτικού αυτού τύπου, τον περασμένο Ιούλιο η επιτροπή ασύλου έδωσε ένα μεγαλοπρεπές «άκυρο» στον υπουργό Θάνο Πλεύρη, κάνοντας δεκτή την προσφυγή του Ασλάμ κατά της απόφασης του υπουργείου.

Είχε προηγηθεί η ανοιχτή (και ξεδιάντροπη) στήριξη του Δήμου Αθηναίων στο αίτημα Ασλάμ, και παράλληλα είχαν επιστρατευτεί δεκάδες διεθνιστικά παραμάγαζα του αριστερού χώρου, για να μην εκδιωχθεί από τη χώρα μας αυτό το ξεχωριστό «καμάρι» των ΜΚΟ. Με λίγα λόγια ξεσηκώθηκε όλο το εθνομηδενιστικό κατεστημένο ημεδαπών και αλλοδαπών, καταφέρνοντας να εξουδετερώσει ένα ολόκληρο υπουργείο. Για άλλη μια φορά φάνηκε ποιοι κάνουν πραγματικό κουμάντο σε αυτή τη χώρα.

Συνοψίζοντας το πώς ζει ένας Πακιστανός σε μια χριστιανική χώρα όπως η Ελλάδα, βλέπουμε ότι απολαμβάνουν άδειες διαμονής, άσυλο, επιδόματα, προγράμματα στέγασης, άδειες για καταστήματα, δωρεάν υγεία, πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Επίσης, με την αυξανόμενη επιρροή της κοινότητάς τους, μπορούν να κάνουν παρελάσεις, να κλείνουν πλατείες για εθνικές τους εορτές, μέχρι και να κοντράρουν στα ίσα κρατικές αποφάσεις. Και όλα αυτά για τους υπηκόους μιας εξαιρετικά τουρκόφιλης χώρας, που μάλιστα υπέγραψε τη συμφωνία της Μέκκας, η οποία προβλέπει ότι σε περίπτωση που η Τουρκία δεχτεί επίθεση, το Πακιστάν είναι υποχρεωμένο να συνδράμει στην άμυνά των Τούρκων.

Η ΑΙΩΝΙΑ ΝΕΟΤΗΤΑ

  

Ο αδόκητος θάνατος του δημοφιλούς τραγουδιστή έφερε στο προσκήνιο ένα παλαιό ανθρώπινο αίτημα: τη διατήρηση της νεότητας και την υπέρβαση της φθοράς που φέρνουν το γήρας και ο δύσκολος τρόπος ζωής, όταν ο άνθρωπος δεν ακολουθεί τους συνήθεις ρυθμούς. 

Όταν κάποιος είναι χαρισματικός, ξεχωρίζει, γίνεται είδωλο στα μάτια των πολλών, όταν έχει να διαχειριστεί χρήματα και δόξα, οι ψυχικές του δυνάμεις δεν επαρκούνε. Και είναι γρηγορότερη η φθορά από ό,τι ζούνε οι άνθρωποι του μέσου όρου. Όμως η αγωνία και η αναζήτηση των πολλών είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο θα διατηρηθούνε νέοι, θα αντέξουνε, θα μπορέσουν να ανταποκριθούνε στις απαιτήσεις της εικόνας που έχουν φτιάξει είτε οι ίδιοι για τον εαυτό τους είτε οι άλλοι για εκείνους. 

Και εδώ έρχονται συχνά όσοι υπόσχονται θαύματα με τη βοήθεια της επιστήμης ή κάποιας τεχνικής που είναι μυστικό που αγοράζεται. Η φιλοσοφική λίθος των αλχημιστών του Μεσαίωνα έχει επανέλθει με άλλη μορφή.

Θέλουμε να ζήσουμε, ει δυνατόν για πάντα. Πόσο κακό να είναι αυτό; Το εύλογο ερώτημα δεν αγγίζει όσους είναι ακόμη νέοι. Καθώς περνάνε όμως τα χρόνια, η αιώνια νεότητα ως ζητούμενο φυτεύεται και καλλιεργείται στον νου και στην καρδιά. Το ερώτημα όμως θα έπρεπε να τεθεί αλλιώς: γιατί να πεθαίνουμε; Έχουμε καταφέρει με τη βοήθεια της ιατρικής, της φαρμακευτικής, της τεχνολογίας να παρατείνουμε τη ζωή μας κατά πολύ σε σχέση με το παρελθόν. 

Είσαι εδώ. Είσαι όρθια.

  

Κάποιες φορές κάθομαι και σκέφτομαι όλα όσα πέρασα και λέω μέσα μου: «Μα καλά… πώς να μην είμαι περήφανη για μένα;» 

Γιατί η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Σου παίρνει πράγματα που αγάπησες, σου αλλάζει τα σχέδια χωρίς προειδοποίηση, σου ξεριζώνει ανθρώπους λες και είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.
Κι εσύ μένεις εκεί… σαστισμένη, μισογκρεμισμένη, με την ψυχή σκορπισμένη σε μικρά κομμάτια.

Κι όμως… συνεχίζεις.

Ακόμη κι όταν έκλαψες μέχρι που δεν είχαν μείνει δάκρυα. Ακόμη κι όταν τα λάθη σε βάραιναν μέχρι την αναπνοή. Ακόμη κι όταν ένιωθες πως δεν έχεις τίποτα άλλο να δώσεις. Συνέχισες.

Με βήμα αργό, με πλάτη κουρασμένη από το βάρος, με φόβους που δεν τους είπες ποτέ δυνατά… αλλά συνέχισες. Και αυτό — αυτή η μικρή, φαινομενικά ταπεινή κίνηση προς τα εμπρός — είναι απόδειξη μιας δύναμης που δεν ξέρουμε καν ότι κουβαλάμε μέχρι να μας χρειαστεί.

Η αχαριστία είναι τό πιό πικρό φίδι.

  

Υπάρχουν πληγές που δεν φαίνονται. Δεν έχουν αίμα, δεν έχουν ουλές, δεν τις βλέπει κανείς. Κι όμως, πονάνε βαθιά. Μία από αυτές είναι η αχαριστία.

Η αχαριστία πονά περισσότερο όταν προέρχεται από ανθρώπους που κάποτε βοήθησες, στήριξες, αγκάλιασες, υπερασπίστηκες. Από ανθρώπους για τους οποίους έτρεξες όταν όλοι οι άλλοι είχαν φύγει. 

Από εκείνους που βρήκαν σε σένα ένα χέρι ανοιχτό, μια πόρτα ανοιχτή, μια καρδιά ανοιχτή.

Και το παράξενο είναι πως πολλές φορές ο άνθρωπος δεν ζητά τίποτε πίσω. Δεν περιμένει χρήματα, ανταλλάγματα ή υποχρέωση. Περιμένει μόνο κάτι απλό: να μη σβήσει ο άλλος από τη μνήμη του όσα έζησε μαζί σου. Να μη συμπεριφερθεί μια μέρα σαν να μην του πρόσφερες ποτέ τίποτε.

Γιατί η αχαριστία δεν είναι απλώς λησμονιά. Είναι εκείνη η κατάσταση όπου ο άνθρωπος θυμάται μόνο ό,τι τον συμφέρει και ξεχνά όλα όσα του πρόσφερες όταν σε είχε ανάγκη.

Η αχαριστία είναι το πιο πικρό φίδι. Ξεχνά όσα της έκανες καλό και θυμάται μόνο ό,τι τη βόλεψε. Ξεχνά ποιος ήταν δίπλα της στις δύσκολες μέρες. Ξεχνά ποιος άκουγε τα προβλήματά της με τις ώρες. Ξεχνά ποιος έτρεξε χωρίς να υπολογίσει κόπο. Ξεχνά ποιος στάθηκε μπροστά όταν όλοι οι άλλοι κρύφτηκαν. Ξεχνά ποιος έδωσε από τον χρόνο του, από την ηρεμία του, ακόμη και από το υστέρημά του.

Και κάποτε, όχι μόνο ξεχνά, αλλά μπορεί να γυρίσει και εναντίον εκείνου που την ευεργέτησε. Αυτό είναι που πονά περισσότερο.

Να βλέπεις έναν άνθρωπο που κάποτε σε χρειάστηκε να συμπεριφέρεται τώρα σαν να μην υπήρξες ποτέ. Να ακούς λόγια από στόματα που κάποτε σου έλεγαν ευχαριστώ. Να βλέπεις απόσταση εκεί όπου κάποτε υπήρχε ανάγκη, ενδιαφέρον και οικειότητα.

Και τότε έρχεται ο πειρασμός να πεις: Γιατί να βοηθάω; Γιατί να προσφέρω; Γιατί να δίνω την καρδιά μου, αφού στο τέλος όλα ξεχνιούνται;

Κάποιες αναμνησεις..

  

Θυμάμαι κάποτε τα σπίτια ήταν ανοιχτά… Της γιαγιάς μου, για παράδειγμα, ένα παλιό, ξύλινο, είχε όλη μέρα το σχοινί έξω απ’ την πόρτα, που το τραβούσες, άνοιγες και έμπαινες, όποιος κι αν ήσουν… και εμείς, είχαμε το κλειδί έξω απ’ την πόρτα. Όποιος ήθελε έμπαινε…

Τα σπίτια είχαν πάντα κόσμο, που περνούσε για μια «καλημέρα», έναν καφέ, μια κουβέντα. Όταν τα σπίτια ήταν φωταγωγημένα, ήξερες πως κάποιος γιορτάζει. 

Στις γιορτές πηγαίναμε απρόσκλητοι. Με κάνα γλυκό, καμιά γλαδιόλα, καμιά κολόνια, κάτι για το καλό!

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος

 

 

Ἔζησε καὶ μαρτύρησε ἐπὶ αὐτοκρατορίας Διοκλητιανοῦ.

Ἦταν γιὸς τοῦ Ἀνάκ, ὁ ὁποῖος ἦταν συγγενὴς τοῦ βασιλιὰ τῆς Ἀρμενίας Κουσαρῶ.  

Ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους γιὰ τὴ δολοφονία τοῦ βασιλιὰ τῆς Ἀρμενίας. Οἱ Ἀρμένιοι γιὰ νὰ ἐκδικηθοῦν σκότωσαν τὸν Ἀνὰκ καὶ τὴν οἰκογένειά του, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Γρηγόριο καὶ ἕναν ἀδελφό του. 

Μετὰ ἀπὸ χρόνια ὁ γιὸς τοῦ Κουσαρῶ, ὁ Τηριδάτης, συνέλαβε τὸν Γρηγόριο ἐπειδὴ ἦταν χριστιανὸς καὶ τὸν βασάνισε σκληρά. 

Ὅταν δὲ ἔμαθε ὅτι πρόκειται γιὰ τὸ γιὸ τοῦ Ἀνάκ, ὁ ὁποῖος εὐθυνόταν γιὰ τὴ δολοφονία τοῦ πατέρα του, διέταξε νὰ τὸν ρίξουν σὲ λάκκο μὲ φίδια καὶ ἄλλα ἑρπετά. 

Ὁ Γρηγόριος ὄχι μόνο δὲν ἔπαθε τίποτα ἀλλὰ ἐπέζησε γιὰ 15 χρόνια τρεφόμενος μὲ τὸ ψωμὶ ποὺ τοῦ πήγαινε κρυφὰ μιὰ χήρα.

Κάποια στιγμὴ ὁ Τηριδάτης παραφρόνησε. 

Ἡ ἀδελφή τοῦ βασιλιὰ ἄκουσε μία μέρα φωνή, ἡ ὁποία τῆς ἔλεγε πὼς ἂν ἤθελε νὰ θεραπευτεῖ ὁ ἀδελφός της θὰ ἔπρεπε νὰ ἐλευθερώσουν τὸν Γρηγόριο. 

Πράγματι ὅταν βγῆκε ἀπὸ τὸν λάκκο ὁ Ἅγιος θεράπευσε τὸν βασιλιά.

Καλημέρα!

  

 

Ευλογημένοι είναι εκείνοι που βλέπουν όμορφα πράγματα

Το ψωμί που ταξίδεψε.

  

Ένα πρωινό, ένας άντρας μπήκε σε έναν φούρνο.
Στο ταμείο μπροστά του στεκόταν μια γυναίκα που μετρούσε τα κέρματα στην παλάμη της.
Της έλειπαν λίγα. Δεν πειράζει, είπε χαμηλά. Θα πάρω μόνο το ένα.

Ο άντρας έβγαλε χρήματα. Βάλτε και τα υπόλοιπα. Η γυναίκα τον κοίταξε ξαφνιασμένη. Να είστε καλά. Μην ευχαριστείτε εμένα, της είπε. Απλώς, όταν μπορέσετε, κάντε το ίδιο για κάποιον άλλον.

Η γυναίκα έφυγε. Στον δρόμο είδε ένα παιδί να κάθεται μόνο του σε ένα παγκάκι. Κρατούσε την κοιλιά του. Δεν είχε φάει από το προηγούμενο βράδυ. Η γυναίκα κάθισε δίπλα του και του έδωσε το ψωμί που μόλις είχε αγοράσει.

Πάρ’ το. Και εσύ; Χαμογέλασε. Εγώ σήμερα έχω ήδη φάει. Δεν είχε. Αλλά έφυγε.

Το παιδί πήρε το ψωμί και λίγο αργότερα συνάντησε έναν ηλικιωμένο που προσπαθούσε να σηκώσει μια βαριά σακούλα. Τον βοήθησε. Ο ηλικιωμένος, συγκινημένος, του έδωσε ένα μικρό κέρμα. Για να πάρεις κάτι να φας.

Το παιδί πήγε σε ένα μικρό περίπτερο. Και εκεί είδε έναν άντρα να ψάχνει απελπισμένος τις τσέπες του. Δεν του έφταναν τα χρήματα για το εισιτήριο. Το παιδί έδωσε το κέρμα.

Ὁ Ὅσιος Κυριακὸς ὁ Ἀναχωρητὴς

 

Ἦταν ἄνθρωπος ποὺ καλλιεργοῦσε ὑπομονήν καὶ πραότητα. Γι' αὐτὸ καὶ πέτυχε στὴν ἀσκητική του ζωή.

Γεννήθηκε στὴν Κόρινθο τὸ 5^ο αἰῶνα, ἀπὸ ἱερέα πατέρα, τὸν Ἰωάννη. Τὴν μητέρα του τὴν ἔλεγαν Εὐδοξία καὶ εἶχε ἀδελφὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κορίνθου Πέτρο.

Ἀπὸ ἱερατικό, λοιπόν, γένος ὁ Κυριακός, σὲ νεαρὴ ἡλικία πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴ Λαύρα τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου. Ἐκεῖ, ὁ Μέγας Εὐθύμιος, τὸν ἔκανε μοναχὸ καὶ τὸν ἔστειλε στὸν ἀσκητὴ Γεράσιμο. 

Ὅταν πέθανε ὁ Γεράσιμος, ὁ Κυριακὸς ἐπέστρεψε στὴν Λαύρα τοῦ Εὐθυμίου, ὅπου μὲ ζῆλο καλλιεργοῦσε τὶς ἀρετές του, ὥσπου κάποια στάση ποὺ ἔγινε στὴ Λαύρα τοῦ Εὐθυμίου τὸν ἀνάγκασε νὰ πάει στὴ Λαύρα τοῦ Σουκᾶ.

Ἐκεῖ 40 χρονῶν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καὶ ἀνέλαβε τὴν ἐπιστασία τοῦ Σκευοφυλακίου. 

Ἐκεῖνο ποὺ τὸν διέκρινε ἀπέναντι στοὺς συμμοναστές του, ἦταν ὁ γαλήνιος τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο τοὺς ἀντιμετώπιζε, γι’ αὐτὸ καὶ ἦταν παράδειγμα πρὸς μίμηση ἀπὸ ὅλους.
Ἑβδομήντα χρονῶν ὁ Κυριακός, ἔφυγε καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ μὲ ὑπομονὴ γύρισε πολλὰ μοναστήρια καὶ σκῆτες, ὅπου ἔζησε μὲ αὐστηρότατη ἄσκηση. 

Καλημέρα,

  

 

Όταν κάνεις κάτι όμορφο και κανείς 

δεν το προσέχει να μην μελαγχολείς.