Τι μεγάλη πίστη! Τι σπουδαία ταπείνωση! Τι καθαρή καρδιά!

  

Αύριο, αγαπητοί μου αδελφοί, η Αγία μας Εκκλησία μάς οδηγεί στην Δ΄ Κυριακή του Ματθαίου, μέσα από ένα Ευαγγελικό ανάγνωσμα γεμάτο πίστη, ταπείνωση και ελπίδα. Ο Χριστός συναντά τον Εκατόνταρχο, έναν άνθρωπο που, ενώ δεν ανήκε στον λαό του Ισραήλ, είχε μέσα του καρδιά γεμάτη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Ο Εκατόνταρχος δεν πλησιάζει τον Κύριο με υπερηφάνεια, ούτε με απαίτηση. Δεν ζητά επίδειξη δύναμης, δεν ζητά εξηγήσεις, δεν ζητά αποδείξεις. Πλησιάζει με απλότητα και πόνο, γιατί ο δούλος του ήταν άρρωστος και υπέφερε. Και μέσα από τον πόνο του άλλου, φανερώνεται η αγάπη της καρδιάς του.

Δεν λέει στον Χριστό: «Έλα οπωσδήποτε στο σπίτι μου». Αντιθέτως, με βαθιά ταπείνωση λέει: «Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης· αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου.» Δηλαδή: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις κάτω από τη στέγη μου· μόνο πες έναν λόγο και θα θεραπευθεί ο δούλος μου».

Ο Εκατόνταρχος μάς διδάσκει ότι η αληθινή πίστη δεν είναι θόρυβος. Δεν είναι λόγια μεγάλα. Δεν είναι εξωτερική επίδειξη. Η αληθινή πίστη είναι εμπιστοσύνη. Είναι να πιστεύεις ότι ο Χριστός μπορεί να ενεργήσει ακόμη κι όταν εσύ δεν βλέπεις τον τρόπο. Είναι να λες: «Κύριε, εγώ δεν μπορώ, αλλά Εσύ μπορείς. Εγώ δεν γνωρίζω, αλλά Εσύ γνωρίζεις. Εγώ αδυνατώ, αλλά ο λόγος Σου είναι δύναμη, ζωή και θεραπεία».

Ενάντια στην φθορά.

  

 

Μέσα στη θλίψη της
απέραντης μετριότητας,
που μας πνίγει από παντού
παρηγοριέμαι ότι κάπου,

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Δ΄ Ματαθαίου)

 

Πίστεως αναβάσεις

«Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον»

Βαθύτατα και ουσιαστικά μηνύματα πνευματικής ζωής απορρέουν μέσα από τη συγκλονιστική συζήτηση του Χριστού με τον εκατόνταρχο. 

Στη βαθύτερη διάστασή τους καλείται ο σύγχρονος άνθρωπος να εντρυφήσει με προσοχή, προκειμένου να αναδειχθεί σε ύπαρξη με αληθινό πνευματικό περιεχόμενο. 

Ειδικότερα, κρίνεται ως υποδειγματική και αξιομίμητη η συναίσθηση της αναξιότητας που εκφράζει η συγκινητική ομολογία του Ρωμαίου αξιωματικού: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου». 

 Βέβαια, αυτή ακριβώς η ταπεινή συναίσθηση δεν είναι καθόλου άσχετη με την κραταιά πίστη που εκδηλώνει στη συνέχεια, όταν λέει με βαθύ νόημα στον Κύριο: «Πες μόνο ένα λόγο και θα γίνει καλά ο δούλος μου».

Φαίνεται ξεκάθαρα, αδελφοί μου, ότι το ταπεινό φρόνημα ήταν ο πραγματικός οδηγός ζωής για τον εκατόνταρχο. Αυτό μάλιστα παρά την υψηλή κοινωνική και στρατιωτική θέση που απολάμβανε. Αυτό, λοιπόν, το άδολο φρόνημα κατέστησε ικανό τον εκατόνταρχο να διακρίνει τη θεότητα του Κυρίου και να επιτρέψει στον εαυτό του να εισέλθει λυτρωτικά στο χώρο της σώζουσας θαυματουργίας του.

Από μια άλλη θέαση των πραγμάτων, φανερώνεται εντονότατο το άνοιγμα του μηνύματος της σωτηρίας προς όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, σε όποιο γεωγραφικό χώρο κι αν αυτοί βρίσκονται, όποια κοινωνική θέση κι αν κατέχουν, όποιοι κι αν είναι. Αναδεικνύεται ανάγλυφα σ’ αυτή την προοπτική η παγκόσμια οικουμενικότητα της εν Χριστώ ελπίδας και ζωής. Το γεγονός ότι ο εκατόνταρχος δεν ήταν Ιουδαίος, καθόλου δεν στάθηκε εμπόδιο στο ν’ ανοίξει διάπλατα τις διόδους της καρδιάς του, ώστε να φιλοξενήσει σ’ ένα μυστικό κατάλυμά της τον Σωτήρα Χριστό.

Ο εκατόνταρχος, σύμφωνα με την ιερή ευαγγελική διήγηση, ομολογεί τη σταθερή πίστη του στον Χριστό πριν ακόμα ο Κύριος θεραπεύσει το άρρωστο παιδί του. Το γεγονός αυτό έδωσε την αφορμή στον Κύριο να επαινέσει δημοσίως την πίστη του και να την προβάλει ως αιώνιο υπόδειγμα για όλους μας: «Σας διαβεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δεν βρήκα. 

Και σας λέω πως θα έλθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της Βασιλείας των Ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της Βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι…».

Η ιστορία με την ποδιά της γιαγιάς…

  

Θυμάσαι την ποδιά της γιαγιάς;
Ο πρώτος σκοπός ήταν να προστατεύει τα ρούχα…
Αλλά επίσης:
Υπηρέτησε ως γάντι για να αποσύρει το τηγάνι από τη φωτιά..
Υπηρέτησε ως μαντίλι για να στεγνώνει τα δάκρυα των παιδιών αλλά και να καθαρίζει τα βρώμικα από το παιχνίδι πρόσωπά τους…
Στο κοτέτσι την χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει τα αυγά…
Όταν πήγαιναν επισκέψεις με την ποδιά έκρυβε τα ντροπαλά παιδιά…
Με αυτή κουβαλούσε πατάτες και ξύλα στην κουζίνα…
Στον κήπο χρησίμευε ως καλάθι για τα λαχανικά…

Γιατί είμαι Ευγνώμων...

  

Είμαι ευγνώμων που αναπνέω, που βλέπω, που περπατώ.

Ευγνώμων που μπορώ και κοιτώ τον ουρανό.

Ευγνώμων που έχω ανθρώπους που με αγαπούν και αγαπώ.

Ευγνώμων που όταν πέφτω, δύναμη βρίσκω να σηκωθώ.

“Αν ο Θεός ξέρει τί θά γίνει, ποιό τό νόημα τής προσευχής;”

  

Τό ξέρει, αλλά δέν τό προκαλεί.
Τό γνωρίζει αλλά δέν τό καθορίζει.
Καί τό κυριότερο: ή προσευχή δέν υπάρχει γιά νά αλλάξω Τόν Θεό.
Υπάρχει γιά νά αλλάξει εμένα.
Προσεύχομαι γιά νά κοινωνήσω Τόν Θεό όχι γιά νά τού πώ τί θά κάνει.
Ή προσευχή δέν είναι μαγικό κουμπί πού πατάμε γιά νά αποφύγουμε τόν πόνο.
Είναι σχέση.
Είναι δύναμη.
Είναι αγκαλιά.

Περιστρέφονται χαρούμενοι

 

Μακάριοι είναι όσοι έχουν στην καρδιά τους άξονα τον Χριστό 

και περιστρέφονται χαρούμενοι γύρω από το άγιο όνομά Του,

Ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

 

Ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ἐγεννήθηκε στὴ Ρώμη, ἀπὸ εὔπορους καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἦταν συγγενὴς τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἐσπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία καὶ ἰατρική. Μεταχειρίσθηκε ὅμως τὴν ἰατρικὴ ὄχι σὰν ἐπικερδὲς ἐπάγγελμα, ἀλλὰ γιὰ εὐεργετικοὺς καὶ φιλανθρωπικοὺς σκοπούς. 

Ὁδηγὸς στὸ βίο του ἦταν ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ἡμῶν οἰκτίρμων ἐστί». Ἔτσι ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ἦταν προστάτης ἰατρὸς τῶν φτωχῶν. Τὴν οἰκία του τὴν εἶχε μετατρέψει σὲ νοσοκομεῖο καὶ περιέθαλπε πάσχοντες ἀστέγους.

Ὅταν ἀπέθαναν οἱ γονεῖς του, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ὁ Σαμψὼν συνέχισε τὴν ζωή του στὴν Κωνσταντινούπολη προσευχόμενος στοὺς ναοὺς τῶν Ἁγίων Προφητῶν. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μηνᾶς (536 – 552 μ.Χ.), βλέποντας τὸ ἔργο καὶ τὴν ἀρετὴ τοῦ Σαμψών, τὸν ἐχειροτόνησε ἱερέα.

Μὲ ὅση περιουσία τοῦ ἀπέμεινε, ὁ Ὅσιος ἔκτισε νοσοκομεῖο, ποὺ ἀναδείχθηκε σὲ φημισμένο φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα. Ἡ φήμη του προσείλκυσε τὴν εὔνοια καὶ αὐτοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ (541 μ.Χ.), τὸν ὁποῖο ἐθεράπευσε ἀπὸ βαριὰ ἀσθένεια. Ὁ αὐτοκράτορας ἀπὸ εὐγνωμοσύνη ἀνακαίνισε τὸν ξενώνα, ποὺ εἶχε καταστραφεῖ ἀπὸ πυρκαγιὰ τὸ 532 μ.Χ., δίνοντάς του τὸ ὄνομα τοῦ ἰατροῦ ποὺ τὸν ἐθεράπευσε.

Ὁ ξενώνας τοῦ Ὁσίου Σαμψὼν κατεῖχε ξεχωριστὴ θέση ἀνάμεσα σὲ ὅλα τὰ νοσηλευτικὰ ἱδρύματα τῆς ἐποχῆς του. Εὑρισκόταν μεταξὺ τῶν ναῶν τῆς Ἁγίας Σοφίας καὶ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, σύγχρονοι δὲ μελετητὲς τὸν τοποθετοῦν στὰ βόρεια τῆς Ἁγίας Σοφίας. Τὸ Δεκέμβριο τοῦ 536 μ.Χ. καταστράφηκε πάλι ἀπὸ πυρκαγιὰ καὶ ξανακτίσθηκε. 

Καλημέρα!

  

 

Αυτό που κάνει τους ανθρώπους....
αφάνταστα γοητευτικούς μέχρι και απαραίτητους....

Η αγάπη είναι μυστήριο! Η αγάπη είναι Παράδεισος!

  

Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει.
Δεν είναι μόνο ένας όμορφος λόγος, ούτε μια στιγμή συγκίνησης.
Η αγάπη είναι βαθύ μυστήριο της ψυχής.
Είναι φως που ανάβει μέσα στον άνθρωπο και τον κάνει να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά.

Όταν ο άνθρωπος έχει αγάπη στην ψυχή του, τότε όλα αλλάζουν.
Αλλάζει το βλέμμα του.
Αλλάζει ο λόγος του.
Αλλάζει η καρδιά του.
Ακόμη και οι δυσκολίες της ζωής δεν τον συντρίβουν τόσο εύκολα, γιατί μέσα του υπάρχει μια δύναμη που τον κρατά όρθιο.

Η αληθινή αγάπη δεν φωνάζει.
Δεν ζητά ανταλλάγματα.
Δεν υπολογίζει συμφέροντα.
Δεν πληγώνει για να νικήσει.
Δεν ταπεινώνει για να φανεί ανώτερη.
Η αληθινή αγάπη σκεπάζει, συγχωρεί, περιμένει, υπομένει, προσεύχεται και ελπίζει.

Η αγάπη είναι Παράδεισος, γιατί εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει ειρήνη.
Εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει κατανόηση.
Εκεί που υπάρχει αγάπη υπάρχει χώρος για τον άλλον.
Υπάρχει ευγένεια, συμπόνια, καλοσύνη, υπομονή και φως.

Ένας άνθρωπος που αγαπά, δεν γίνεται αδύναμος.
Γίνεται πιο δυνατός.
Γιατί η αγάπη θέλει δύναμη.
Θέλει ταπείνωση.
Θέλει καρδιά καθαρή.
Θέλει να μπορείς να βάζεις λίγο στην άκρη τον εαυτό σου, για να χωρέσει μέσα σου ο άλλος άνθρωπος.

Κατά τα έργα μας

 

Ας προσευχόμαστε και ο Θεός θα δώσει εις τον καθένα μας, 

Ὁ Ὅσιος Δαβὶδ ἐν Θεσσαλονίκη

 

Ὁ Ὅσιος Δαβὶδ καταγόταν ἀπὸ τὴ βόρεια Μεσοποταμία, ποὺ ἦταν μεγάλο μοναστικὸ κέντρο, καὶ ἐγεννήθηκε περὶ τὸ 450 μ.Χ. Γιὰ λόγους ποὺ δὲν ἀναφέρονται ἦλθε στὴ Θεσσαλονίκη μαζὶ μὲ τὸ μοναχὸ Ἀδολᾶ. Κατὰ τὸ βιογράφο τους ὁ Ὅσιος εἰσῆλθε ἀρχικὰ στὴ μονὴ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Θεοδώρου καὶ Μερκουρίου, ἐπιλεγομένη Κουκουλλιατῶν, τῆς ὁποίας ἡ τοποθεσία προσδιορίζεται «ἐν τῷ ἀρκτικῷ μέρει τῆς πόλεως πλησίον τοῦ τείχους ἐν ᾧ ἐστι τὸ παραπόρτιον τῶν Ἀπροΐτων». 

Τὸ προσωνύμιο «Κουκουλλιατῶν» ἢ «Κουκουλλατῶν» δηλώνει τοὺς μοναχοὺς ποὺ ἔφεραν κουκούλιο, ἴσως κατὰ ἰδιάζοντα τρόπο, ἂν κρίνει κανεὶς ἀπὸ τὶς σωζόμενες ἀπεικονίσεις τοῦ Ὁσίου, δηλαδὴ ριγμένο στοὺς ὤμους. Ἡ θέση τῆς μονῆς πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ βορειοανατολικὰ τῆς Ἀκροπόλεως, ἐκεῖ ὅπου ἀναγνωρίζεται τὸ τοπωνύμιο «Κῆπος τοῦ Προβατᾶ».

Τὰ παραδείγματα τῶν ἁγίων ἀνδρῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἰδιαιτέρως τοῦ Προφήτου καὶ βασιλέως Δαβίδ, ὁ ὁποῖος «τριετῆ χρόνον ᾐτήσατο, ἵνα δοθῇ αὐτῷ χρηστότης καὶ παιδεία καὶ σύνεσις», ὤθησαν τὸν Ὅσιο Δαβὶδ νὰ ἀποφασίσει νὰ καθίσει σὲ δένδρο ἀμυγδαλέας μέχρι ὁ Κύριος νὰ τοῦ ἀποκαλύψει τὸ θέλημά Του καὶ νὰ τοῦ χαρίσει σύνεση καὶ ταπείνωση. Στὸ τέλος τῆς τριετίας ἐμφανίσθηκε στὸν Ὅσιο Ἄγγελος Κυρίου, ὁ ὁποῖος τὸν διαβεβαίωσε ὅτι εἰσακούσθηκε ἡ παράκλησή του καὶ ἡ δοκιμασία του ὡς δενδρίτου ἀσκητοῦ ἔληξε. 

Ὁ Ἄγγελος τοῦ εἶπε νὰ κατέλθει ἀπὸ τὸ δένδρο καὶ νὰ συνεχίσει τὸν ἀσκητικό του βίο σὲ κελὶ αἰνῶν καὶ εὐλογῶν τὸν Θεό. Ὁ Ὅσιος ἐκοινοποίησε τὴν ὀπτασία αὐτὴ στοὺς μαθητές του, ζητώντας τὴ βοήθειά τους γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ κελιοῦ. Ἡ εἴδηση γρήγορα ἔφθασε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Δωρόθεο καὶ σὲ ὅλη τὴν πόλη.

Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς μὲ τὴ Νεαρὰ 11, τοῦ 535 μ.Χ., ἀπέσπασε ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τὶς βόρειες περιοχὲς τοῦ Ἰλλυρικοῦ καὶ ἀνύψωσε τὴν ἰδιαίτερή του πατρίδα σὲ Ἀρχιεπισκοπή, ὑπὸ τὸν τίτλο τῆς Νέας Ἰουστινιανῆς, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ἦταν ὁ Ἀριστείδης, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἀποδέχθηκε τὴ μεταβολή, προσπάθησε ὅμως νὰ περισώσει τὴν πολιτικὴ σημασία τῆς πόλεως, μὲ τὴν ἐπαναφορὰ τῆς ἕδρας τοῦ ὑπάρχου τοῦ Ἰλλυρικοῦ ἀπὸ τὴν Πρώτη Ἰουστινιανὴ στὴ Θεσσαλονίκη. 

Ἐνῶ ἡ διάσπαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως δὲν ἐμείωνε τὴν ἀξία τῆς Θεσσαλονίκης, ἡ μετάθεση τῆς ἕδρας τῆς ὑπαρχίας συνιστοῦσε σοβαρὸ ὑποβιβασμὸ τῆς πόλεως. Τὸ αἴτημα λοιπὸν τῶν Θεσσαλονικέων, καθὼς καὶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ ὑπάρχου Δομνίκου, ἦταν ἡ ἐπαναφορὰ τῆς ἕδρας στὴ Θεσσαλονίκη, ἰδέα ποὺ ἐνστερνίσθηκε μὲ ἐνθουσιασμὸ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀριστείδης. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἐζητήθηκε ἡ βοήθεια τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ γιὰ τὴ μεταφορὰ τοῦ αἰτήματος στὸν Ἰουστινιανό, διότι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὅπως ὁ Βίος ἐξηγεῖ, δὲν μποροῦσε «καταλιπεῖν τὴν πόλιν ἀδιοίκητον» καὶ νὰ μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὅμως, ἡ προτίμηση τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ δείχνει τὴ βαρύτητα, ἀλλὰ καὶ τὶς δυσχέρειες ποὺ προβλεπόταν ὅτι θὰ συναντοῦσε ἕνα παρόμοιο αἴτημα στὸν Ἰουστινιανό, ὁ ὁποῖος προσφάτως εἶχε τιμήσει τὴν ἰδιαίτερή του πατρίδα, Πρώτη Ἰουστινιανή, μὲ τὶς ἕδρες τῆς νέας Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ τῆς ὑπαρχίας. Μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια ἐγκλεισμοῦ ὁ Ὅσιος ἐμφανίσθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ φῶς τοῦ ἥλιου. 

Καλημέρα!

  

 

Όταν μια πόρτα της ευτυχίας κλείνει, άλλη ανοίγει αλλά 

συχνά στεκόμαστε και κοιτάμε τόσο πολύ την κλειστή πόρτα,

 που δεν βλέπουμε αυτήν που άνοιξε για εμάς.

Καληνύχτα!

  

 

Νύχτωσε....
Ώρα να ψάξουμε για έναν πιο ωραίο προορισμό,

Στα παιδιά που σήμερα είδαν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών…

  

Σήμερα κάποιοι χαμογελούν, κάποιοι δακρύζουν και κάποιοι δεν ξέρουν ακόμη πώς να νιώσουν.

Όμως να θυμάστε κάτι πολύ σημαντικό:

Οι βαθμοί δεν μετρούν την αξία της ψυχής σας. Δεν μπορούν να μετρήσουν το ήθος, την καλοσύνη, την επιμονή, τα όνειρα και τις δυνατότητές σας.

Σε όσους πέτυχαν τον στόχο τους, εύχομαι να προχωρούν πάντα με ταπείνωση, ευγνωμοσύνη και αγάπη για τη γνώση.

Σε όσους δεν έφτασαν εκεί που ήθελαν, μην αφήσετε μια στιγμή να γίνει ο ορισμός της ζωής σας. Ο Θεός ανοίγει δρόμους εκεί που εμείς βλέπουμε αδιέξοδα. Πολλές φορές η πιο όμορφη πορεία ξεκινά από μια ανατροπή.