Ενοριακή προσκυνηματική εξόρμηση.

 

Ας πάψουμε, να τσουβαλιάζουμε ψυχές

 

 

Η χηρεία, ο χωρισμός(αιώνιος και μη)
είναι από μία από τις πιο επώδυνες διαΣταυρώσεις
που καλούνται κάποιες υπάρξεις
να διαβούν σε τούτη την ζωή...
Πόσο σκληρή είναι η λογική του κόσμου τούτου....
Ταυτίζει τόσο εύκολα και γρήγορα
την ανάγκη για συντροφικότητα
με την ανηθικότητα....
Όντως κάποιες ψυχές
βάζουν τελεία στο ‘’κομμάτι’’ αυτό,
άλλες όμως βάζουν κόμμα....μια άνω τέλεια
γιατί ξέρεις δεν ήταν επιλογή τους η μοναξιά....
Πριν πάρουμε την ‘’πέτρα του λιθοβολισμού’’
ας σκεφτούμε λίγο με την καρδιά μας...
Δεν είναι αδυναμία
ούτε έκπτωση πνευματική
μήτε έλλειψη φροντίδας
σε τυχόν παιδιά που υπάρχουν...

Πνευματικός, Γέροντας και Ηγούμενος: Η υπακοή ως σχέση ελευθερίας και ευθύνης

 

 

«Να κάνεις υπακοή στον Πνευματικό σου». Μια συνηθισμένη προτροπή στην εκκλησιαστική ζωή, που χρειάζεται όμως εξήγηση. Σημαίνει ότι ο χριστιανός πρέπει να ζητά άδεια για κάθε προσωπική ή οικογενειακή απόφαση; Έχει ο Πνευματικός ενός ανθρώπου που ζει στον κόσμο τον ίδιο ρόλο με τον Ηγούμενο ενός μοναστηριού; Και μπορεί κάθε Γέροντας να τελεί το μυστήριο της Εξομολογήσεως;

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η πνευματική καθοδήγηση είναι διακονία σωτηρίας, όχι κυριαρχία πάνω στον άλλον. Ο Απόστολος Παύλος εκφράζει καθαρά αυτή τη στάση: «οὐχ ὅτι κυριεύομεν ὑμῶν τῆς πίστεως, ἀλλὰ συνεργοί ἐσμεν τῆς χαρᾶς ὑμῶν» (Β΄ Κορ. 1:24). Οι ποιμένες είναι συνεργοί της χαράς των πιστών, όχι κύριοι της πίστης τους.

Αυτό δεν σημαίνει χριστιανισμό χωρίς άσκηση, δέσμευση ή αποδοχή της διορθώσεως. Σημαίνει ότι η υπακοή αποκτά το νόημά της μέσα στην εμπιστοσύνη και στην αγάπη εν Χριστώ, όχι στον εξαναγκασμό. Για να κατανοήσουμε την αξία της, χρειάζεται να διακρίνουμε διακονίες που συχνά συγχέονται.

Ο Πνευματικός και ο πιστός μέσα στον κόσμο

Πνευματικός, με την ειδικότερη εκκλησιαστική έννοια, είναι ο ιερέας που έχει λάβει από τον επίσκοπο την ευλογία να δέχεται εξομολογήσεις. Δεν συγχωρεί με κάποια ατομική του δύναμη· διακονεί τη συγχωρητική χάρη του Χριστού μέσα στην Εκκλησία, σύμφωνα με την εξουσία που ο Κύριος εμπιστεύθηκε στους Αποστόλους (Ιω. 20:22–23).

Ο πιστός προσέρχεται για να ομολογήσει τις αμαρτίες του, να λάβει συγχώρηση και να βοηθηθεί στον αγώνα της μετανοίας. Ο Πνευματικός ακούει, διακρίνει, συμβουλεύει και, όταν χρειάζεται, ορίζει κάποιο επιτίμιο με θεραπευτικό σκοπό, όχι ως εκδίκηση ή αντίτιμο της συγχώρησης.

Η σχέση αυτή χρειάζεται ειλικρίνεια και προθυμία να ακούσουμε ακόμη και όσα δυσκολεύουν τον εγωισμό μας. Δεν αναζητούμε έναν άνθρωπο που θα εγκρίνει όλες τις επιλογές μας. Ωστόσο, η υπακοή δεν σημαίνει παραίτηση από τη συνείδηση και την προσωπική ευθύνη. Ο Πνευματικός βοηθά τη συνείδηση να φωτίζεται από το Ευαγγέλιο· δεν την αντικαθιστά.

Χρειάζεται, λοιπόν, να διακρίνουμε την εντολή του Χριστού, την ποιμαντική εφαρμογή της και μια προσωπική εκτίμηση του εξομολόγου. Η προτροπή να εγκαταλείψουμε μια αδικία δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα με μια γνώμη για το επάγγελμα που θα επιλέξουμε. Η ιερωσύνη δεν προσφέρει αυτομάτως ειδική γνώση για κάθε ιατρικό, οικονομικό ή οικογενειακό ζήτημα.

Ο πιστός μπορεί να εκφράζει απορίες και αμφιβολίες με σεβασμό. Ιδίως ο έγγαμος δεν αποφασίζει σαν να μην υπάρχουν η σύζυγος και τα παιδιά του. Η πνευματική καθοδήγηση οφείλει να ενισχύει την ευθύνη απέναντί τους, όχι να την παρακάμπτει.

Ο Ηγούμενος και η μοναχική υπακοή

Στο κοινόβιο μοναστήρι ο Ηγούμενος έχει την ευθύνη της πνευματικής καθοδήγησης και της οργάνωσης της αδελφότητας, σύμφωνα με το τυπικό και την εκκλησιαστική τάξη. Αντίστοιχη είναι η διακονία της Ηγουμένης σε μια γυναικεία μονή. Η Ηγουμενική ευθύνη δεν ταυτίζεται πάντοτε με τη διακονία της εξομολόγησης: ο Ηγούμενος δεν είναι κατ’ ανάγκην ο εξομολόγος όλων των αδελφών, ενώ η Ηγουμένη καθοδηγεί πνευματικά χωρίς να τελεί το μυστήριο.

Οἱ Ἅγιοι Ἀκεψιμᾶς, Ἰωσὴφ καὶ Ἀειθαλᾶς

 

 

Ὁ Ἀκεψιμᾶς ἦταν ἐπίσκοπος, ὁ Ἰωσὴφ πρεσβύτερος καὶ ὁ Ἀειθαλᾶς διάκονος.

Καὶ οἱ τρεῖς μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστό, ὅταν βασιλιὰς τῆς Περσίας ἦταν ὁ Σαπὼρ ὁ Β’. Ὁ Ἀκεψιμᾶς ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή, ἀφοῦ χτυπήθηκε σκληρὰ μὲ ἀκανθωτὰ ραβδιὰ ἀπὸ ροδιά. 

Ὁ Ἰωσὴφ – ἀφοῦ διέσχισαν τὶς σάρκες του – ὑπέστη μαρτυρικὸ θάνατο διὰ λιθοβολισμοῦ. 

Ὁ Ἀειθαλᾶς μαστιγώθηκε σκληρὰ καὶ ἔπειτα τὸν κρέμασαν μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ κάτω, μέχρι ποὺ παρέδωσε καὶ αὐτὸς τὴ μακαρία ψυχή του (330 μ.Χ.).

Τὸ αἷμα, ὅμως, ἀπὸ τὶς θυσίες τῶν Ἁγίων ποὺ προκάλεσαν οἱ ἀσεβεῖς, ὑπενθυμίζει τὰ φοβερὰ λόγια τῆς Ἀποκάλυψης: «Ὅτι αἷμα ἁγίων καὶ προφητῶν ἐξέχεαν, καὶ αἷμα αὐτοὶς ἔδωκας πιεῖν ἄξιοι εἴσι». Δηλαδή, ἐπειδὴ οἱ ἀσεβεῖς αὐτοὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τῶν Ἅγιων καὶ τῶν Προφητῶν, τοὺς ἔδωσες καὶ Σὺ (Χριστέ μου) νὰ πίνουν ἀντὶ νεροῦ αἷμα.
Καὶ πράγματι, εἶναι ἄξιοι τῆς τιμωρίας αὐτῆς. Ἂς γνωρίζουν, λοιπόν, οἱ ἀσεβεῖς, ποὺ ἐγκληματοῦν ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τῆς πίστης, ὅτι τοὺς περιμένει ἀνελέητη καὶ βαρειὰ τιμωρία.

Καλημέρα!

  

 

Υπάρχουν δύο τρόποι για να ζήσεις.

Πίσω από κάθε συννεφιασμένο ουρανό υπάρχει το φως του Θεού.

  

Υπάρχουν πόρτες στην ζωή μας που δεν ανοίγουν με τα χέρια, αλλά με την πίστη.
Πόρτες που τις περνάμε μέσα από δάκρυα, προσευχές, υπομονή και σιωπηλές παρακλήσεις. Πίσω τους δεν μας περιμένει πάντοτε αυτό που ζητήσαμε, αλλά πολλές φορές αυτό που έχει ανάγκη η ψυχή μας.
Μπορεί ο ουρανός να σκοτεινιάζει, μπορεί τα σύννεφα να κρύβουν για λίγο τον ήλιο, όμως το φως δεν παύει να υπάρχει.
Έτσι είναι και ο Θεός στην ζωή μας.
Ακόμη κι όταν δεν Τον βλέπουμε, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε το θέλημά Του, Εκείνος δεν παύει να βρίσκεται κοντά μας.

Λόγια Αγίων.

 

Σκέψεις στο Ευαγγέλιο της Κυριακής Ε΄Λουκά.

  

 

Δύο τύπους ανθρώπων παρουσιάζει η σημερινή περικοπή. Τον αναίσθητο και αδιάφορο πλούσιο, ο οποίος ζει για να χαίρεται εγωϊστικά τις χαρές της ζωής. Και τον φτωχό και ασθενή γείτονα του, τον Λάζαρο, έναν ήρωα της υπονονής.

Οι σκηνές του Ευαγγελίου έχουν έντονο δραματικό παραστατικό χαρακτήρα.
Ο ανώνυμος πλούσιος ζει με τρυφηλότητα, πολυτέλεια, επίδειξη και κάθε φροντίδα για την σάρκα του και την ικανοποίηση της. Ενώ ο γυμνός, πεινασμένος και άρρωστος γείτονάς του, ο Λάζαρος ζει περιφρονημένος στα πόδια του πλουσίου. Προσπαθεί να χορτάσει απο τα ψίχουλα της τραπέζης του πλούσιου και έχει για μοναδική συντρόφια του έχει τα σκυλιά. Ο πλούσιος αδιαφορεί γι' αυτόν, αλλά ο Λάζαρος δεν γογγύζει, δεν παραπονιέται αλλά έχει την ελπίδα στον Θεό. 

Πεθαίνουν και οι δύο, διότι ο θάνατος είναι κοινό χρέος και για τους πλούσιους και για τους φτωχούς και για τους δυνατούς και τους αδύνατους και για τους μεγιστάνες και για τους άσημους της γης. Και ο μεν πλούσιος θάβεται με τιμές και απολαμβάνει τις τελευταίες φροντιδες των ανθρώπων. Ο δε Λάζαρος αφήνεται στην τύχη του και το σώμα του πετιέται σε μια γωνιά του δρόμου άταφο.

Πλην όμως μια δραματική εικόνα αποκαλύπτεται αμέσως μετά και μια σπουδαία ανατροπή συντελείται! Την μεν ψυχή του Λαζάρου την μεταφέρουν με δόξα οι Άγγελοι εκεί όπου είναι ο Θεός. Στους κόλπους του Αβραάμ. Ενώ ο αδιάφορος και αναίσθητος πλούσιος αρπάζεται ως άθυρμα και ξυπνάει απότομα στην φρικτή πραγματικότητα , στον τόπο της οδύνης, την κόλαση. Και υποφέρει και διψάει από την φλόγα των ενοχών και της κρίσης για την αδιαφορία την οποία έδειξε στο πλησίον του, όταν ζούσε επί της γης. Ζητάει ανακούφιση από τον Θεό, ο οποίος εικονίζεται στην παραβολή ως ο Αβραάμ ο πατριάρχης. 

Ο πρώην πλούσιος την ώρα της τιμωρίας του θυμάται επιτέλους τον γείτονα του τον Λάζαρο και ζητά από τον Θεό, να προστρέξει στη μεσιτεία του. Του γίνεται όμως υπενθύμιση ότι οι πράξεις και η ζωή του, οι αδικίες και η αδιαφορία του, δημιούργησαν ένα μεγάλο χάσμα! Είναι το χάσμα της κοινωνικής αδικίας και των οικονομικών διακρίσεων, το οποίο δημιουργησε η σκληροτητα του όταν ζούσε επι γης. Το χάσμα αυτό είναι ένα φρικτό φορτίο, το οποίο κουβαλάει και τώρα , μετά θάνατον. Θα τον ελέγχει και θα τον ξεχωρίζει από την κοινωνία του Θεού και των αγίων στην αιωνιότητα!Και δεν θα υπάρχει πλέον σχέση μεταξύ τους.

Ενοριακός Εορτασμός Αγίου Νεκταρίου

 

Όταν η οθόνη του κινητού, γινεται πιο σημαντική, από μία ανθρώπινη ζωή.

  

Μία σκέψη καρδιᾶς, γιὰ τὴν ἀνθρωπιὰ, ποὺ κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε.
Ὅταν ἡ ὀθόνη τοῦ κινητοῦ, γίνεται πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ μία ἀνθρώπινη ζωή, τότε ἡ ἀνθρωπιά μας, ἔχει ἀρχίσει νὰ χάνετα.

Ἀγαπημένα μου παιδιά, ἀδελφοί μου ἐν Χριστῷ,

Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς, ποὺ ἀναρωτιέμαι πραγματικὰ, ποῦ βαδίζει ἡ κοινωνία μας. Ποῦ πηγαίνει ὁ κόσμος μας; Τί ἔχουμε γίνει ὡς ἄνθρωποι; Πῶς φθάσαμε στὸ σημεῖο, νὰ ἔχουμε τόσα μέσα ἐπικοινωνίας, καὶ συγχρόνως, νὰ δυσκολευόμαστε τόσο πολὺ, νὰ ἐπικοινωνήσουμε, πραγματικὰ μεταξύ μας;

Ἔχουμε κινητὰ τηλέφωνα, τελευταίας τεχνολογίας, ἀλλὰ πολλές φορὲς, ἔχουμε χάσει τὴν ἱκανότητα, νὰ ἀκοῦμε τὸν συνάνθρωπό μας.

Ἔχουμε χιλιάδες, διαδικτυακοὺς φίλους, ἀλλὰ πολλές φορὲς, δὲν γνωρίζουμε, ποιός ὑποφέρει δίπλα μας.

Ἔχουμε μάθει νὰ καταγράφουμε κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ ξεχάσαμε νὰ ζοῦμε τὴν ἴδια τὴ ζωή.

Καὶ τὸ πιὸ θλιβερό; Ἀρχίσαμε νὰ συνηθίζουμε, τὸν πόνο τοῦ ἄλλου!

Βλέπουμε ἕναν ἄνθρωπο, πεσμένο στὸν δρόμο, ἕνα τροχαῖο δυστύχημα, ἕναν ἡλικιωμένο ποὺ χρειάζεται βοήθεια, ἕνα παιδὶ ποὺ κλαίει, ἕναν συνάνθρωπό μας, ποὺ βρίσκεται σὲ δύσκολη κατάσταση.

Καὶ ἀντὶ, νὰ τρέξουμε κοντά του, ἀντὶ νὰ ρωτήσουμε χρειάζεσαι βοήθεια; ἀντὶ νὰ καλέσουμε, τὶς ἁρμόδιες ὑπηρεσίες, ὅταν χρειάζεται, κάποιοι βγάζουν, ἀμέσως τὸ κινητό τους.

Νὰ τραβήξουν φωτογραφία. Νὰ καταγράψουν βίντεο. Νὰ δημοσιεύσουν, πρῶτοι τὸ περιστατικό. Νὰ συγκεντρώσουν προβολές, σχόλια καὶ ἀντιδράσεις.

Ἀδελφοί μου, πότε ἔγινε, ὁ ἀνθρώπινος πόνος θέαμα; Πότε ἡ δυστυχία, τοῦ συνανθρώπου μας, ἔγινε εὐκαιρία γιὰ δημοσιότητα; Πότε ἀρχίσαμε, νὰ βάζουμε τὴν ἀξία μιᾶς φωτογραφίας, πάνω ἀπὸ τὴν ἀξία μιᾶς ἀνθρώπινης ζωῆς

Ἂς τὸ σκεφθοῦμε σοβαρά.

Ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ποὺ βλέπουμε πεσμένο στὸν δρόμο, μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας πατέρας, ποὺ τὸν περιμένουν, τὰ παιδιά του στὸ σπίτι.

Μπορεῖ νὰ εἶναι μία μητέρα, ποὺ κάποια μικρὰ χεράκια, περιμένουν νὰ τὴν ἀγκαλιάσουν.

Μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας παππούς, μία γιαγιά, ἕνα νέο παιδί, μία ἀνθρώπινη ψυχὴ μὲ ὄνειρα, ἐλπίδες, ἀγωνίες, καὶ ἀγαπημένα πρόσωπα.

Δὲν εἶναι ἕνα θέαμα. Εἶναι ἄνθρωπος! Εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ! Εἶναι ἀδελφός μας. Καὶ αὐτὸ δὲν πρέπει, νὰ τὸ ξεχάσουμε ποτέ. Ὁ Χριστὸς μᾶς δίδαξε, νὰ σταματοῦμε μπροστὰ στὸν πόνο.

Θυμηθεῖτε, παιδιά μου, τὴν παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου. Ἕνας ἄνθρωπος, βρίσκεται τραυματισμένος στὸν δρόμο. Κάποιοι περνοῦν, τὸν βλέπουν, καὶ συνεχίζουν τὴν πορεία τους. Ἕνας ὅμως σταματᾶ.

Ὁ Σαμαρείτης δὲν ἀδιαφορεῖ. Δὲν προσπερνᾶ. Δὲν δικαιολογεῖ τὴν ἀπραξία του. Πλησιάζει τὸν πληγωμένο ἄνθρωπο, περιποιεῖται τὰ τραύματά του, καὶ φροντίζει γιὰ τὴ σωτηρία του.

Καὶ ὁ Κύριός μας, στὸ τέλος τῆς παραβολῆς, μᾶς λέγει: Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως. (Λουκ. 10, 37). Πήγαινε καὶ κάνε κι ἐσὺ τὸ ἴδιο.

Πόσο ἐπίκαιρος, εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ!

Ἐὰν ὁ Καλὸς Σαμαρείτης, ζοῦσε στὴ σημερινὴ κοινωνία, θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ, βλέποντας ἕναν τραυματισμένο ἄνθρωπο, θὰ ἄφηνε στὴν ἄκρη τὸ κινητό του γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσει, μόνο ἐκεῖ ποὺ πραγματικὰ χρειάζεται: γιὰ νὰ καλέσει βοήθεια.

Δὲν θὰ ἐνδιαφερόταν, γιὰ τὸ πόσοι θὰ τὸν θαύμαζαν. Θὰ ἐνδιαφερόταν, γιὰ τὸ ἐὰν ὁ συνάνθρωπός του θὰ ζοῦσε.

Γιατί ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη, δὲν ἀναζητεῖ χειροκροτήματα. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη προσφέρει, θυσιάζεται, συμπονεῖ, καὶ πολλές φορὲς, ἐνεργεῖ ἀθόρυβα, χωρὶς νὰ τὴ βλέπει κανείς, παρὰ μόνο ὁ Θεός.

Δὲν φταίει, τὸ κινητό. Φταίει ὅταν ἡ καρδιά μας, παύει νὰ αἰσθάνεται. Δὲν εἶναι κακὴ ἡ τεχνολογία, ἀδελφοί μου. Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι.

Έναρξη Σχολών Γονέων Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

 

Νοέμβριος!

  

Στου Ν ο έ μ β ρ η το χαρτί ,
βάζει υπογραφή η βροχή.
Θα ποτίσω όλη την πόλη ,
το χωράφι , το περβόλι ,
και θα πλύνω τις σκεπές ,
τα μπαλκόνια , τις αυλές .

Ὁ Ὅσιος Μαρκιανός

 

 

Ὁ Ὅσιος Μαρκιανὸς εἶχε πατρίδα τὴν κωμόπολη Κῦρο τῆς Συρίας. Προερχόταν ἀπὸ πλούσια οἰκογένεια, ἦταν λόγιος καὶ γνώστης τῶν Θεολογικῶν πραγμάτων καὶ τῆς ἀρχαίας σοφίας.

Πιστὸς στὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀποσύρθηκε σὲ ἕναν ἐρημικὸ τόπο. Ἐκεῖ ἔστησε ἕνα μικρὸ κελί, ἴσα – ἴσα γιὰ νὰ χωράει τὸ σῶμά του μέσα. 

Στὸ ἐρημητήριό του προσῆλθαν, ἀκούγοντας τὴν μεγάλη φήμη του, δυὸ ἄλλοι στρατιῶτες τοῦ Θεοῦ. Ὁ Εὐσέβιος καὶ ὁ Ἀγαπητός. Παρακάλεσαν τὸν Ἅγιο νὰ τοὺς δεχθεῖ σὰν μαθητές του. 

Ὁ Μαρκιανός, ἀφοῦ βεβαιώθηκε ὅτι μποροῦν καὶ θέλουν εἰλικρινὰ νὰ ὑπηρετήσουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ τοὺς ἐπέτρεψε νὰ κτίσουν κοντὰ σὲ αὐτὸν δύο κελιὰ γιὰ νὰ στεγάζονται.

Καὶ οἱ τρεῖς κατὰ περιόδους περιπλανιόντουσαν στὶς πόλεις καὶ κήρυτταν τὸν Θεῖο Λόγο. Ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι, τόσο λαϊκοὶ ὅσο καὶ κληρικοὶ πήγαιναν στὶς σκῆτες τους γιὰ νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ τοὺς συμβουλευτοῦν.

Κάποτε πῆγε στὸν Ὅσιο καὶ ὁ ἐπίσκοπος Ἀντιόχειας Φλαβιανὸς μαζὶ μὲ ἄλλους λόγιους καὶ ἐπιφανεῖς ἄνδρες γιὰ νὰ πείσουν τὸν Ὅσιο νὰ ἀπαρνηθεῖ τὴν ἐρημικὴ ζωὴ καὶ νὰ ζήσει στὴν κοινωνία πρὸς ὄφελος τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ὅσιος ἀρνήθηκε τὴν πρότασή τους.

Καλή σας ημέρα!

 

 

 

Να αλλάζεις....

Όχι μόνο μήνα ή χρόνο.

Ν' αλλάζεις βλέμμα, ματιές, ορίζοντες.

Καληνύχτα!

  

Το νου μας στα χέρια που μας κράτησαν...