Υπάρχουν άνθρωποι που δεν σε αγγίζουν ποτέ κι όμως σε κρατούν όρθιο.
Δεν ξέρουν πόσες φορές τους σκέφτηκες μέσα στη νύχτα.
Δεν ξέρουν πως το όνομά τους έγινε προσευχή στα χείλη σου.
Ίσως να βρίσκονται μακριά, κι όμως η αγάπη τους διασχίζει αποστάσεις που τα χέρια δεν μπορούν.
"Να χαίρεστε και να ευφραίνεστε χιλιάδες φορές,
αδελφοί μου, όσοι βγάζετε το ψωμί σας με τον κόπο σας,
γιατί αυτό το ψωμί είναι ευλογημένο.
Και, αν θέλετε, δίνετε λίγο και στους φτωχούς· έτσι αγοράζετε τον παράδεισο.
Μάθε να ξεχωρίζεις ποιες ψυχές αξίζει να ανθίζουν μέσα στη ζωή σου.
Όχι από τα μεγάλα τους λόγια, αλλά από τον τρόπο που στέκονται πλάι σου όταν τα χέρια σου είναι άδεια και δεν έχεις τίποτα να τους προσφέρεις.
Κράτησε
εκείνους που φωτίζονται αληθινά όταν χαμογελάς, εκείνους που δεν
φοβούνται τη λάμψη σου και δεν χρειάζεται να χαμηλώσουν το φως σου για
να νιώσουν οι ίδιοι πως ψηλώνουν.
Κι αντίθετα, άφησε σιγά σιγά να απομακρύνονται εκείνοι που σε πληγώνουν κι ύστερα σε κάνουν να πιστεύεις πως εσύ φταις.
Εκείνοι που σκορπούν πίκρα σαν στάχτη, που ζηλεύουν την χαρά σου και θυμούνται την αξία σου μόνο όταν τους είσαι χρήσιμος.
Μα, πάνω απ’ όλα, στρέψε το βλέμμα και προς τα μέσα.
Γιατί
κάποτε θα χρειαστεί να ρωτήσεις τον εαυτό σου, όχι μόνο ποιες ψυχές σου
κάνουν καλό,αλλά και ποιος άνθρωπος γίνεσαι εσύ μέσα στις σχέσεις σου.
Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός αποτελεί μία από τις πλέον φωτεινές μορφές της Εκκλησίας και του Γένους.
Ιεραπόστολος, διδάσκαλος, κήρυκας της μετανοίας και πατέρας του λαού, περιόδευσε σε τόπους όπου η πνευματική άγνοια, η φτώχεια και οι δυσκολίες της εποχής είχαν αφήσει βαθιά τα σημάδια τους.
Με λόγο απλό, ζωντανό και άμεσο, κατόρθωσε να αγγίξει τις καρδιές των ανθρώπων και να αναζωπυρώσει μέσα τους την πίστη και την ελπίδα.
Ιδιαίτερη θέση στην παράδοση και στη μνήμη του λαού κατέχει η προφητική διάσταση του έργου του.
Πολλά από όσα αποδίδονται στον Άγιο Κοσμά ως «προφητείες» διασώθηκαν μέσα από την προφορική παράδοση, τις διηγήσεις των ανθρώπων και τα λεγόμενα «διδαχάς» του.
Η Εκκλησία, ωστόσο, δεν προσεγγίζει τον Άγιο πρωτίστως ως έναν άνθρωπο που προέβλεπε μελλοντικά γεγονότα, αλλά ως έναν φωτισμένο εργάτη του Ευαγγελίου, του οποίου η πνευματική διορατικότητα ήταν καρπός βαθιάς πίστεως, προσευχής και ασκήσεως.
Η προφητεία ως καρπός πνευματικής ζωής
Στην ορθόδοξη παράδοση, η προφητική χάρη δεν ταυτίζεται με την απλή πρόγνωση γεγονότων.
Ο αληθινός προφήτης είναι εκείνος που βλέπει την πραγματικότητα μέσα από το φως του Θεού και καλεί τον άνθρωπο να επιστρέψει στην αλήθεια Του.
Αυτό ακριβώς διακρίνουμε στη μορφή του Αγίου Κοσμά. Ο λόγος του δεν ήταν ένας λόγος εντυπωσιασμού ούτε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει την ανθρώπινη περιέργεια για το μέλλον. Ήταν λόγος αφυπνίσεως.
Όταν μιλούσε για όσα επρόκειτο να συμβούν, ο σκοπός του ήταν να οδηγήσει τους ανθρώπους σε μετάνοια, σε πνευματική εγρήγορση και σε εμπιστοσύνη προς τον Θεό.
Η προφητική του φωνή επομένως πρέπει να ιδωθεί μέσα στο συνολικό έργο της ιεραποστολής του.
Ο Άγιος δεν ήθελε ανθρώπους φοβισμένους απέναντι στο μέλλον, αλλά ανθρώπους ελεύθερους και σταθερούς στην πίστη.
«Θα έρθει καιρός…»
Πολλές από τις γνωστές ρήσεις του Αγίου Κοσμά έχουν συνδεθεί εκ των υστέρων με συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Η περίφημη φράση «Θα έρθει καιρός…» επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα ως χαρακτηριστικό δείγμα της προφητικής του διορατικότητας.
Χρειάζεται, όμως, διάκριση. Η αξιολόγηση τέτοιων ρήσεων απαιτεί προσοχή, διότι οι προφορικές παραδόσεις μπορούν να μεταβάλλονται καθώς μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.
Δεν είναι ορθό να αποδίδουμε στον Άγιο κάθε σύγχρονη ερμηνεία που κυκλοφορεί στο όνομά του, ούτε να χρησιμοποιούμε τις προφητείες ως μέσο κινδυνολογίας.
Το ουσιώδες μήνυμα του Αγίου παραμένει βαθύτερο: ο άνθρωπος καλείται να μην επαναπαύεται.
Οι κοινωνίες μεταβάλλονται, οι ιστορικές συνθήκες αλλάζουν, οι ανθρώπινες βεβαιότητες ανατρέπονται.
Εκείνο όμως που παραμένει σταθερό είναι η ανάγκη της πίστεως, της μετανοίας και της κοινωνίας με τον Θεό.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714–1779), ο επικαλούμενος και «Παταροκοσμάς», αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και της Ορθόδοξης εκκλησίας. Η μνήμη του τιμάται στις 24 Αυγούστου, ημέρα του μαρτυρικού του θανάτου.
Γεννημένος στο χωριό Μέγα Δένδρο της Αιτωλίας, έλαβε σπουδαία μόρφωση και εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Βλέποντας τον πνευματικό και πνευματικό ξεπεσμό του υπόδουλου Ελληνισμού, εγκατέλειψε την ησυχαστική ζωή για να αφιερωθεί στο κήρυγμα.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής, θέλοντας νὰ δείξει τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ἀληθινὰ πνεῦμα Θεοῦ, εἶπε: "Πὰν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι". Δηλαδή, κάθε ἄνθρωπος ποὺ παρουσιάζεται μὲ χάρισμα Πνεύματος, ἂν ὁμολογεῖ ὄχι μόνο μὲ λόγια ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πράγματι σαρκώθηκε καὶ ἔζησε σὰν ἄνθρωπος φέροντας τὴν ἀνθρώπινη φύση, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό.
Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἦταν καὶ ὁ Ἅγιος Εὐτυχής. Σὰν γνήσιος μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ, ἀπέδειξε περίτρανα στὴν ζωή του ὅτι εἶναι πραγματικὰ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.
Κήρυξε μὲ ἀνδρεῖα τὸ Εὐαγγέλιο, γκρέμισε πολλοὺς ναοὺς εἰδώλων, ὑπέμεινε δαρμοὺς καὶ κακοπάθησε πολλὰ χρόνια δέσμιος μέσα στὴ φυλακή.
Κατόπιν τὸν ἔριξαν στὴ φωτιὰ καὶ μετὰ
στὰ πεινασμένα θηρία. Ἐπειδή ὅμως, ἕνα ἀπὸ τὰ θηρία μίλησε μὲ ἀνθρώπινη
φωνή, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ στὴ συνέχεια ἔμεινε ἀβλαβὴς ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα
μαρτύρια, ὅλοι ἐξεπλάγησαν.
Ἐξ’
αἰτίας, λοιπόν, αὐτῶν τῶν θαυμάτων, τὸν ἄφησαν ἐλεύθερο νὰ γυρίσει στὴν
πατρίδα του Σεβαστή, ὅπου εἰρηνικὰ παρέδωσε στὸν Κύριο τὸ πνεῦμα του.
Το μάθημα που παίρνουμε από τον λάθος άνθρωπο, πολλές φορές, είναι πιο πολύτιμο ακόμη και από την αγάπη του σωστού ανθρώπου.
Ο σωστός άνθρωπος μας μαθαίνει τι σημαίνει να αγαπάμε· ο λάθος άνθρωπος μας μαθαίνει πώς να μην χάνουμε ποτέ ξανά τον εαυτό μας.
Η δύσκολη περίοδος που περνάς σήμερα κάποτε θα γίνει παρελθόν.
Ο πόνος που τώρα μοιάζει ατελείωτος μια μέρα μπορεί να γίνει η σοφία που θα σε κάνει πιο δυνατό.
Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας όχι για να μείνουν, αλλά για να μας ανοίξουν τα μάτια.
Κάποιες σχέσεις δεν έρχονται για να μας ολοκληρώσουν, αλλά για να μας θυμίσουν την αξία μας.
Γι’ αυτό μην θεωρείς τη σημερινή σου δυσκολία ως το τέλος.
Ο χρόνος αλλάζει τα πάντα· τους ανθρώπους, τις καταστάσεις και τις αποστάσεις.
Και στο τέλος υπάρχει μια αλήθεια από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει:
Ο καθένας, αργά ή γρήγορα, γεύεται τους καρπούς των πράξεών του.
Ο Κύριος μας ,ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατέρα, παρέδωσε τον παλαιό Νόμο στον Προφήτη Μωϋσή , όταν ο λαός του Ισραήλ περιπλανιόταν στην έρημο.
Ήταν ένας νόμος δικαιοσύνης και ηθικής τελειότητας, ο οποίος δόθηκε σε μια εποχή απομάκρυνσης των ανθρώπων από κάθε αίσθημα δικαίου και ανθρωπισμού.
Κυρίως ο Νόμος εστίαζε στην λατρεία του ενός
αποκεκαλυμμένου Θεού, στις σχέσεις ανεκτικότητας και σεβασμού του
πλησίον και σε διάφορες τυπικές διατάξεις λατρευτικής και εξωτερικής
καθαρότητας. Οι Ιουδαίοι πίστευαν ότι οποιος τηρεί τις εντολές και τις
διατάξεις είναι καθαρός και άγιος και θα γίνει κληρονόμος της Βασιλείας
του Θεού.
Ήταν αρκετός όμως ο
Νόμος του Μωϋσέως να κληροδοτήσει αιώνια Ζωή και απόλυτη αποκάλυψη και
οδό σωτηρίας; Όχι! Και γι'αυτό ο Νομοθέτης έλαβε σάρκα και κατοίκησε
ανάμεσα μας και μας αποκαλύφθηκε ο ίδιος ως οδός και αλήθεια και Ζωή.
Και συμπλήρωσε τον παλαιό Νόμο με το λαμπρό μήνυμα του Ευαγγελίου, αλλά
κυρίως με αυτά τα οποία οικονόμησε και έκανε για μας. Τα Πάθη,την
Ανάσταση, την Ανάληψη Του.
Ο Παλαιός Νόμος ήταν σκιές και προτυπώσεις και όχι το Φως. Ποιές ήταν οι εντολές; Να προσκυνάς έναν μοναδικό Θεό, να μην κλέβεις, να μη μοιχεύεις,να μη φονεύσεις, να μην ψεύδεσαι, να τιμάς τους γονείς σου. Οι Φαρισαίοι πρόσθεταν σε όλα αυτά και ορισμένες μάταιες και ανόητες διατάξεις το τύπου : να πλένεις τα χέρια σου πριν το φαγητό και να μην μεταφέρεις ούτε βελόνα πάνω σου την ημέρα της αργίας και άλλα υποκριτικά.
Όμως κανείς δεν κέρδισε την αιώνια Ζωή επειδή δεν υπήρξε ειδωλολάτρης ή επειδή δεν έκλεψε, δεν σκότωσε,δεν μοίχεψε, δεν είπε ψέματα, δεν τίμησε τους γονείς του. Αυτά είναι φυσικά ηθικά καθήκοντα τα οποία τηρούν και οι αμαρτωλοί και οι άθρησκοι,αν έχουν συνείδηση.
Ο
Χριστός δεν ζητά απλώς μια εξωτερική θυσία, αλλά φανερώνει
ό,τι κρατά την καρδιά δεμένη μακριά από τη Βασιλεία.
«Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου
τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς» (Μτ. 19,21).
Η
αυτάρκεια μπορεί να γεμίζει τα χέρια, αλλά να αφήνει άδεια την καρδιά.
