Χριστός Ανέστη Ελληνικά, Αραβικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ρωσικά

 

Πατερικός λόγος για την Ανάσταση του Χριστού.

  

 

Χθες σταυρωνόμουν μαζί με τον Χριστό και σήμερα δοξάζομαι μαζί του. Χθες νεκρωνόμουν, και σήμερα ζωοποιούμαι μαζί του. 

Χθες θαπτόμουν, και σήμερα ανίσταμαι μαζί του. Εμπρός ας προσφέρουμε καρπούς σ’ εκείνον ο οποίος έπαθε χάριν ημών και ανεστήθη.

Ίσως νομίσετε ότι εννοώ χρυσό ή άργυρο ή υφάσματα ή διαφανείς και πολύτιμους λίθους, την ρευστή δηλαδή ύλη της γης, η οποία μένει κάτω, και της οποίας το μεγαλύτερο μέρος κατέχουν οι κακοί, οι οποίοι είναι δούλοι στα γήινα και στον κοσμοκράτορα διάβολο. 

Ας προσφέρουμε ως καρπούς τους εαυτούς μας, το πολυτιμότατο και το αγαπητότατο κτήμα του Θεού. 

Ας αποδώσουμε στην εικόνα το κατ’ εικόνα, ας κατανοήσουμε την αξία μας, ας τιμήσουμε το πρωτότυπο της εικόνας μας, ας γνωρίσουμε την δύναμη του μυστηρίου, και ας μάθουμε προς χάριν ποίου απέθανε ο Χριστός.

Ας γίνουμε όπως είναι ο Χριστός, επειδή και ο Χριστός έγινε όμοιος με εμάς. Ας γίνουμε Θεοί γι’ αυτόν, επειδή και εκείνος έγινε άνθρωπος προς χάριν μας. Έλαβε το χειρότερο για να μας δώσει το καλύτερο. Έγινε πτωχός για να πλουτίσουμε εμείς από την πτωχεία του. Έλαβε μορφή δούλου για να απολαύσουμε εμείς την ελευθερία. 

Καθαρθώμεν τας αισθήσεις!

  

Ας καθαρίσουμε τις αισθήσεις μας,
κι έτσι θα δούμε να λάμπει,
μέσα απ' φως
το απλησίαστο της Ανάστασης
τον Χριστό να αστράφτει·

και καθαρά θα Τον ακούσουμε να λέει:
«Χαίρετε»,
ενώ εμείς θα ψάλλουμε
ύμνο νίκης και αγαλλίασης.

Χριστός Ανέστη μάτια μου-Γρ.&Π.Παπαεμμανουήλ,Αρ.Κετιμέ

 

ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΩΡΓΗΜ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Για να πάρει η ζωή μας νόημα και να πορευόμαστε «την τεθλιμμένην του βίου οδόν» με ελπίδα Αναστάσεως

 

Δεν είναι το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ευχή, όπως το «χρόνια πολλά». Είναι άγγελμα, βεβαίωση, σιγουριά.

Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ή να απαντήσει ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ, αν δεν είναι σίγουρος. Αλλιώς ψεύδεται και προκαλεί το νΧριστό να αποδεχτεί το ψέμα του.

Πράγματι, η Ανάσταση δεν αποδεικνύεται! Δεν υπάρχουν «απτές αποδείξεις» ούτε ότι έγινε ούτε ότι δεν έγινε. Γιατί είναι γεγονός πιστευόμενο και όχι αποδεικνυόμενο. Στην απόδειξη δεν έχεις επιλογή να το απορρίψεις.

Σεβόμενος την ελευθερία μας ο Χριστός δεν αποδεικνύει την Ανάστασή Του. Ούτε, βέβαια, εξαρτάται η αποδοχή της από μας για να είναι πραγματικότητα.

• Φαίνεται ότι η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού προέρχεται από μια μυστική σχέση μαζί Του, τόσο αληθινή, ουσιαστική και πραγματική, ώστε να κάνει εκατομμύρια ανθρώπους, για δυό χιλιάδες χρόνια, να μαρτυρούν γι’ Αυτόν, να αφιερώνονται ως μοναχοί, να Τον ακολουθούν «όπου αν υπάγη», να Τον εμπιστεύονται στη σιωπή Του, να εφαρμόζουν τις εντολές Του ακόμα και μέσα από τον πόνο.

ΕΦΤΑ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΕΚΑΝΑ ΚΑΛΕ ΣΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ

 

Η Πασχάλια διάσταση του μυστηρίου της «Όγδοης Ημέρας»

 

 

Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητού

---

(Θεολογικό σχόλιο στην εσχατολογική προοπτική της Αναστάσεως του Κυρίου)

«Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί»! Με αυτή την θεσπέσια προτροπή ο θεορρήμων υμνογράφος του Όρθρου της πασχαλινής ακολουθίας, καλεί εμάς και ολόκληρη την κτίση, «ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια», να εορτάσουμε το υπέρλαμπρο και κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

Να συμμετάσχουμε στο ευφρόσυνο συμπόσιο της πίστεως.

Να πανηγυρίσουμε τα λαμπρά επινίκια της μεγαλύτερης νίκης όλων των εποχών, κατά του προαιώνιου ολετήρα μας Σατανά, της κατάργησης του Άδου, του φρικώδους σκοτεινού βασιλείου του και την νέκρωση του θανάτου από τον Μέγα Τροπαιούχο του Πάσχα, τον Αναστημένο Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Η σημασία του υπέρτατου αυτού γεγονότος δεν περιορίζεται σε κάποια χρονική στιγμή, αλλά διαποτίζει ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία και εκτείνεται στην αιωνιότητα.

Την αγία αυτή ημέρα, πανηγυρίζουμε την μετοχή μας στην ευφρόσυνη χαρά της πρόγευσης της εσχατολογικής ολοκλήρωσης, η οποία θα πραγματοποιηθεί «εν τη Ανεσπέρω ημέρα τής βασιλείας» του Αναστημένου Λυτρωτή μας Χριστού.

Το Πάσχα είναι η κατεξοχήν ημέρα του Κυρίου και ορίζεται από τους Πατέρες της Εκκλησία μας ως η «Ογδόη Ημέρα», η ανέσπερη, η ατελεύτητη και αιώνια, έχουσα αρχή, το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως, αλλά χωρίς τέλος. Στον Όρθρο της Αναστάσεως δεν πανηγυρίζουμε ένα ιστορικό γεγονός του παρελθόντος, αλλά το αιώνιο Πάσχα, «Πάσχα κροτούντες αιώνιον».

Προσερχόμαστε στις εκκλησίες «λαμπαδηφόροι, τώ προϊόντι Χριστώ εκ τού μνήματος, ως νυμφίω», ίνα «βασιλείας τε Χριστού κοινωνήσωμεν». Να γίνουμε κοινωνοί της βασιλείας του Χριστού, της ουράνιας και μελλοντικής, την οποία μπορούμε να προγευτούμε από τώρα.

Αυτό είναι το μυστήριο της Ογδόης Ημέρας. Μια ημέρα ή οποία ενώνει τον χρόνο με την αιωνιότητα, το κτιστό με το άκτιστο, το φθαρτό με το άφθαρτο. Χάρις στην Ανάσταση του Κυρίου και Λυτρωτή μας Χριστού, όντες υποκείμενοι στους περιορισμούς του χωροχρόνου, τη φθορά και το θάνατο, έχουμε τη δυνατότητα να βιώσουμε την αιωνιότητα, να προγευθούμε την αφθαρσία και την αθανασία.

Και τούτο διότι ο Αναστημένος Κύριός μας, με το επί γης απολυτρωτικό Του έργο, τον ζωοποιό θάνατό Του και την λαμπροφόρο Ανάστασή Του, νίκησε τον Σατανά, τον αίτιο της φθοράς και του θανάτου και μας χάρισε τη δυνατότητα να γίνουμε άφθαρτοι και αθάνατοι.

Να έχουμε ζωή αιώνια, χάρις στην ζωτική χάρη του Θεού, «τοῦ ζωοποιοῦντος τοὺς νεκροὺς καὶ καλοῦντος τὰ μὴ ὄντα ὡς ὄντα» (Ρωμ.4,17). Όπως ψάλλει και ο θεσπέσιος υμνογράφος του Πάσχα, «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν». Εορτάζουμε δηλαδή την κατάργηση του θανάτου και την οριστική συντριβή του Άδη.

Η φθορά και ο θάνατος είναι αφύσικες μεταπτωτικές καταστάσεις στην «καλή λίαν (Γέν.1,31) θεία δημιουργία. Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε από το Θεό να είναι υποκείμενος στη φθορά, στην καταστροφή και -όσον αφορά τον άνθρωπο- στο θάνατο.

Όπως διδάσκει ο Μ. Βασίλειος, «ἑαυτῶ τὸν θάνατον ὁ Ἀδὰμ διὰ τῆς ἀναχωρήσεως τοῦ Θεοῦ κατεσκεύασε, … Οὕτως οὐχὶ Θεὸς ἔκτισε θάνατον, ἀλλ’ ἡμεῖς ἑαυτοῖς ἐκ πονηρᾶς γνώμης ἀπεσπασάμεθα».

Η Πασχαλινή Λαμπάδα

  

 

Η Πασχαλινή Λαμπάδα εἶναι ἔθιμο πού ἔχει σχέση μέ τήν παράδοση τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας νά τελεῖ τό Βάπτισμα τῶν νέων μελῶν Της τήν νύκτα τῆς Ἀναστάσεως.

Πράγματι, ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία τελοῦσε τό Βάπτισμα τῶν φωτιζομένων τέκνων Της τή νύκτα τῆς Ἀναστάσεως. 

Μέ τήν ἔναρξη τῆς ἱερᾶς ἀκολουθίας γινόταν ἡ τελετή τοῦ ἀνάματος τῶν λαμπάδων, τό πλῆθος τῶν ὁποίων, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Εὐσέβιος Καισαρείας, «ἔκανε τή μυστική διανυκτέρευση τῶν πιστῶν πιό φωτεινή κι ἀπό τήν πιό φωτόλουστη ἡμέρα» (ΒΕΠΕΣ 24, 182).

Ὁ Ναός ἦταν κατάφωτος ἀπό τούς πολυελαίους καί τά πολυπληθή κηροπήγια. Κάθε πιστός ἐπίσης εἶχε τή δική του λαμπάδα. 

Ὅλοι γιόρταζαν τή διπλή Λαμπρή: Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἀνάσταση τόσων ψυχῶν, πού θ᾿ ἄφηναν ὁριστικά τήν πλάνη καί θά προσχωροῦσαν στήν Ποίμνη τῆς Ἐκκλησίας. 

Ὅλοι εἶχαν ἐπίσης κάτι νά θυμηθοῦν, ἴσως τή δική τους ἤ κάποιου ἀγαπημένου τους προσώπου, γενέθλια ἡμέρα στήν «καινή» ζωή.
Οἱ Φωτιζόμενοι, μέ ἀναμμένες τίς λαμπάδες τους ἀναχωροῦσαν μαζί με τόν Ἐπίσκοπο, τούς ἱερεῖς, τίς διακόνισσες καί τούς ἀναδόχους τους, γιά τό Βαπτιστήριο, ἐνῶ οἱ Πιστοί παρέμεναν στό Ναό προσευχόμενοι.

Ἀπό τήν ὅλη αὐτή μυσταγωγία καί πανήγυρη τῆς εἰσόδου τῶν πιστῶν στήν Ἐκκλησία, σήμερα ἔχει δυστυχῶς ἀπομείνει μόνο τό ἔθιμο τῆς λευκῆς ἀναστάσιμης λαμπάδας, τῆς ὁποίας ἡ χρήση —ἀφοῦ τό Βάπτισμα τῶν νηπίων πέρασε στό χῶρο τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς τῆς οἰκογένειάς τους— πῆρε συμβολικό χαρακτήρα.

Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος πάπας Ρώμης

Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος, Ἐπίσκοπος Ρώμης, γεννήθηκε στὸ Τόδι τῆς Ὀμβρικῆς τῆς Κεντρικῆς Ἰταλίας. Ἀνῆλθε στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Ρώμης σὲ μία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία τὴν Ἐκκλησία τάρασσε ἡ αἵρεση τῶν Μονοθελητῶν. 

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχε τότε ἐμπλακεῖ στὴν αἵρεση αὐτή. Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος συγκάλεσε Σύνοδο στὸ ναὸ τοῦ Σωτῆρος Λατερανοῦ, τὸ ἔτος 649 μ.Χ., ἡ ὁποία καταδίκασε τὸν Μονοθελητισμό, ὁ δὲ Ὅρος αὐτῆς ἦταν ἐπέκταση τῆς διδασκαλίας τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. 

Ἡ Σύνοδος ψήφισε ἐπίσης, καὶ εἴκοσι ἀναθεματισμοὺς κατὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἀρχηγῶν τους, ἐνῷ καταδίκασε ἐκτὸς τῶν ἄλλων τοὺς μονοθελητὲς Πατριάρχες τῆς Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο καὶ Πύρρο, συνεργάτες τοῦ Ἡρακλείου καὶ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παῦλο Β’. 

Σημαντικὸ ρόλο στὶς διεργασίες τῆς Συνόδου διαδραμάτισε καὶ ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής.

Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος ἀνέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου αὐτῆς στὴ Δύση καὶ Ἀνατολή. Εἶχε διατελέσει παπικὸς ἀποκρισάριος στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ δὲν ἦταν πρόσωπο εὐχάριστο στὸν αὐτοκράτορα Κώνσταντα Β’ (641 – 668 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος ἦταν ὁμόφρονας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ διέταξε τὸν ἔξαρχο τῆς Ἰταλίας Ὀλύμπιο νὰ μεταβεῖ στὴ Ρώμη καὶ νὰ φέρει αἰχμάλωτο τὸν Ἅγιο στὴν Κωνσταντινούπολη. 

Καλή σας νύχτα!

 

Η Διακαινήσιμος Εβδομάδα – Επτά ημέρες, όπως και η Κυριακή του Πάσχα!

 

Από την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, εισήλθαμε στην Μεγάλη Εβδομάδα και από την Κυριακή του Πάσχα (το Μ. Σάββατο το βράδυ), εισήλθαμε στο Τριώδιο το «Ρόδον», την περίοδο του Πεντηκοσταρίου, η οποία αποτελεί την κατεξοχήν Αναστάσιμο περίοδο της Εκκλησίας μέχρι και την Κυριακή των Αγίων Πάντων, όπου έχουμε ασχοληθεί αναλυτικά σε άρθρο μας στο παρελθόν.

Η πρώτη εβδομάδα του Πεντηκοσταρίου, η εβδομάδα δηλαδή από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την επομένη Κυριακή του Θωμά ή αλλιώς του «αντί-Πασχα», λέγεται «Διακαινήσιμος». Ετυμολογικά η λέξη (διά+καινή) είναι προφανές ότι δηλώνει τη νέα πραγματικότητα που έφερε η Ανάσταση του Χριστού στη ζωή των ανθρώπων με την κατάργηση του θανάτου. 

Πέρα από αυτό, στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας μας υπήρχε η τάξη των Κατηχουμένων, όσων δηλ. προέρχονταν από τους ειδωλολάτρες ή τους Ιουδαίους και διδάσκονταν τις αλήθειες της χριστιανικής πίστεως για να γίνουν μέλη της με το μυστήριο του Βαπτίσματος. 

Τότε το Αγιο Βάπτισμα, όπως και όλα τα μυστήρια, δεν ήταν ιδιωτικό, ή έστω ένα οικογενειακό γεγονός, όπως δυστυχώς έχουν καταντήσει στην πράξη σήμερα, αλλά ένα γεγονός που αφορούσε όλο το πλήρωμα και σώμα της Εκκλησίας.

Οι  Κατηχούμενοι και ιδιαίτερα όσοι βρίσκονταν στο προχωρημένο στάδιο της δοκιμής και της Κατηχήσεως προς το Αγιο Φώτισμα, βαπτίζονταν ομαδικά κατά τη νύχτα του Μ. Σαββάτου προς την Κυριακή του Πάσχα και πλέον ονομάζονταν «Νεοφώτιστοι». 

Με το βάπτισμα στην τριπλή κατάδυση στο αγιασμένο νερό, στο όνομα της Αγίας Τριάδος,  ο «παλαιός άνθρωπος», ο άνθρωπος της αμαρτίας, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος «πεθαίνει» και  «γεννιέται» ο νέος, ο ανακαινισμένος, ο καινούργιος, που ζει την αναγέννηση, την ανανέωση.

Η Ζωή Επικράτησε..

 

 

Κάθε καμπάνα χαρωπά σημαίνει

και ξημερώνει μέρα και φορεί

στολή μ’ αστέρια κ’ άνθια κεντημένη…

και μέσα στην καρδιά μου μυστικά

νιώθω να ξημερώνει μια ημέρα,

με κάλλη πλέον μαγικά,

απ’ όσα είναι στη γη και στον αιθέρα.

«Γερο-Θωμά, πή­γαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των πατέρων το “Χριστός Ανέστη”»

 

*Απλά και ταπεινά γεροντάκια που βιώνανε τα υπερφυσικά θαύματα στην ζωή τους σαν κάτι το συνηθισμένο και το καθημερινό…!

Μοναχός Θωμάς Αγιοπαυλίτης (1881 – 8 Φεβρουαρίου 1949)

~ Γεννήθηκε στην Τρίπολη της Τραπεζούντος το έτος 1881, ο κατά κόσμον Θεόδωρος Σιδερίδης.

Πάντοτε διακρινόταν μεταξύ των αδελφών της ιεράς μονής Αγίου Παύλου για την αγαθότητα, την απλότητα, την πίστη και την πρόθυμη υπακοή του. Προσήλθε στη μονή το 1934 κι εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός το 1935.

Το Πάσχα του 1936, κατά την έξοδο των πατέρων στον αύλειο χώρο της μονής, για να κάνουν Ανάσταση, ο ηγούμενος Σεραφείμ (†1960), μετά

το «Χριστός Ανέστη», είπε στον μοναχό Θωμά: «Γερο-Θωμά, πή­γαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των πατέρων το “Χριστός Ανέστη”».

Πρόθυμος, δίχως δεύτερο λογισμό, έτρεξε να κάνει πράξη τον λόγο του Γέροντος. Απευθυνόμενος στα οστά είπε μεγαλόφωνα:

«Ο ηγούμενος μ’ έστειλε να σας ειπώ το “Χριστός Ανέστη”, πατέρες και αδελφοί».

Τότε τα οστά έτριξαν και μία κάρα σηκώθηκε έως ένα μέτρο ψηλά και απάντησε δυνατά:

«Αληθώς Ανέστη ο Κύριος».

Ο π. Θωμάς θεώρησε φυσικό το γεγονός και ότι έτσι πάντοτε γινόταν.

Άλλοτε πάλι ο ίδιος μοναχός, ενώ ήταν εντελώς άπειρος, λόγω απουσίας του υπεύθυνου μοναχού, έλαβε εντολή να παρασκευάσει τη ζύμη για το ψωμί της μονής. Αδαής και αδύναμος προσευχόταν στην Πανα­γία να τον φωτίσει τι να κάνει. Σε λίγο, σαν υπνωτισμένος, βλέπει μία μαυροφόρα γυναίκα να ετοιμάζει το προζύμι, να πλάθει τα ψωμιά και να τα φουρνίζει. 

ΤΑ ΛΑΜΠΡΟΚΥΡΙΑΚΑ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΑΙΝΑ