Καλή σας νύχτα!

 

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΕΥΕΞΙΑΣ

 

 Η κουλτούρα της ευεξίας έχει γίνει ένα είδος θρησκείας στους καιρούς μας. 

Η φροντίδα του σώματός μας, η δίαιτα, η άσκηση, η αισθητική είναι ένας τρόπος ζωής ο οποίος στηρίζεται στο αξίωμα ότι οφείλουμε στον εαυτό μας να τον προστατεύουμε, να τον περιποιούμαστε, να νικούμε τη ραθυμία, την αρνητική εικόνα που εκπέμπουμε απέναντι στους άλλους, ότι θα πρέπει να γίνουμε αποδεκτοί όχι για εκείνους, αλλά για εμάς. 

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η ενασχόληση με τη γιόγκα.  Πρέπει να αποβάλουμε από τον εαυτό μας σκέψεις και διαθέσεις, οι οποίες γίνονται βασανιστικές και γι’ αυτό, χωρίς να ασχολούμαστε με τη θρησκευτική διάσταση της γιόγκα, που είναι η ανακάλυψη του ινδουιστικού άτμαν εντός μας, αξιοποιούμε την αθλητική- γυμναστική της πλευρά, για να νιώσουμε καλύτερα.

Αυτή η κουλτούρα της ευεξίας μοιάζει να συνδέεται με τον δικαιωματισμό των καιρών μας. Δεν είναι μόνο ότι έχουμε δικαίωμα να κάνουμε όποια επιλογή κρίνουμε ότι μας εκφράζει, αρκεί να μη βλάπτουμε τους άλλους. Είναι και το ότι δικαιούμαστε, καθώς έχουμε μόνο μία ζωή, να λειτουργούμε με μια αυτοεικόνα, κυρίως σωματική, που να μας κάνει να αισθανόμαστε καλά. 

Στην πνευματική μας παράδοση η ακηδία είναι αμαρτία, καθώς αποτελεί έκφραση ραθυμίας να βρούμε τον Θεό και να να παλέψουμε εναντίον των παθών μας. Στην κουλτούρα της ευεξίας η ακηδία είναι ένα άλλο είδος αμαρτίας, που στρέφεται εναντίον του εαυτού μας. Είμαστε ράθυμοι να κάνουμε την ύπαρξή μας να είναι η καλύτερη δυνατή. 

Η ωραιότητα είναι θέμα της ψυχής…

  

Η αληθινή ομορφιά δεν κατοικεί στα χαρακτηριστικά του προσώπου, ούτε μετριέται με το ύψος, το σώμα, τα ρούχα, το βλέμμα των άλλων ή τα χρόνια που περνούν. Η αληθινή ομορφιά κατοικεί βαθύτερα.

Κατοικεί στον τρόπο που φέρεσαι όταν κανείς δεν σε βλέπει.
Στον τρόπο που μιλάς σε εκείνον που δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει.
Στον τρόπο που στέκεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο πληγωμένο, κουρασμένο, απογοητευμένο.
Στο αν ξέρεις να σιωπάς όταν θα μπορούσες να πληγώσεις.
Στο αν ξέρεις να συγχωρείς όταν θα μπορούσες να εκδικηθείς.
Στο αν μπορείς να χαρείς με τη χαρά του άλλου χωρίς να ζηλεύεις.

Εκεί κρύβεται η ωραιότητα.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα το εντυπωσιακό επάνω τους κι όμως, μόλις τους γνωρίσεις, κάτι σε τραβά κοντά τους. Είναι η γαλήνη τους. Είναι η ευγένειά τους. Είναι ο τρόπος που σε κάνουν να νιώθεις πως έχεις αξία.

Ένα καθαρό χαμόγελο. Ένας καλός λόγος. Ένα βλέμμα που δεν κρίνει. Μια καρδιά που δεν μετρά τι έδωσε και τι πήρε. Αυτά είναι η ομορφιά.

Και υπάρχουν κι άνθρωποι με εντυπωσιακή εμφάνιση, με τέλεια πρόσωπα, με λαμπερή παρουσία. Μόλις όμως ανοίξουν το στόμα τους, μόλις φανεί ο εγωισμός, η σκληρότητα, η ειρωνεία, ο φθόνος, όλα τα εξωτερικά χαρίσματα χάνουν τη δύναμή τους.

Γιατί η ψυχή αργά ή γρήγορα βγαίνει στην επιφάνεια.

Κανένα μακιγιάζ δεν κρύβει την κακία. Κανένα ακριβό ρούχο δεν καλύπτει την αγένεια. Κανένα χαμόγελο δεν πείθει για πάντα όταν η καρδιά είναι γεμάτη ζήλια.

Ο χρόνος, άλλωστε, είναι δίκαιος. Θα αλλάξει τα πρόσωπα όλων μας. Θα αφήσει ρυτίδες. Θα πάρει λίγη από τη λάμψη των ματιών, λίγη από τη δύναμη του σώματος, λίγη από τη φρεσκάδα της νεότητας.

Αλλά υπάρχει κάτι που ο χρόνος δεν μπορεί να γεράσει. Μια καλή ψυχή.

Μια καρδιά που έμαθε να αγαπά γίνεται πιο όμορφη όσο περνούν τα χρόνια. Ένας άνθρωπος που έμαθε να συγχωρεί γίνεται πιο φωτεινός. Ένας άνθρωπος που πέρασε πόνο και αντί να γίνει σκληρός έγινε πιο τρυφερός, αυτός είναι πραγματικά όμορφος.

"Άφησε τον Θεόν να κανονίζει.."

  

Άφησε τον Θεόν να κανονίζει την πορεία σου. 

Αυτός γνωρίζει προτού ζητήσεις κάτι. 

Ζήτα λοιπόν να σου δώσει μετάνοια, να σου συγχωρέσει 

τις πτώσεις σου, και για τα υπόλοιπα Εκείνος ξέρει...

Με το κεράκι ζητούμε κάτι από το Θεό.

  

-Γέροντα, όταν ανάβουμε ένα κεράκι, λέμε ότι είναι για κάποιο σκοπό ;
-Ναι παιδί μου, το ανάβεις, που το στέλνεις ;
Δεν το στέλνεις κάπου ;
Με το κεράκι ζητούμε κάτι από το Θεό.
Όταν το ανάβεις να λες: «γι’ αυτούς που πάσχουν σωματικά και ψυχικά, και γι’ αυτούς που έχουν την πιο μεγάλη ανάγκη».
Μέσα σ’ αυτούς είναι όλοι οι ζώντες και ξεχωριστά για όλους τους τεθνεώτες άλλο κεράκι για ανάπαυση, σωτηρία & έλεος.

"Ο σπόρος της ειρήνης"

  

της Ιζαμπέλ Πιν

Οι σκαραβαίοι και τα σκαθάρια ήταν γείτονες... όχι όμως έχοντας καλές σχέσεις... Μια γραμμή στη μέση ήταν το συνορό τους και φρουροί επιτηρούσαν άγρυπνα τα σύνορα των δυο περιοχών!
Μια μέρα όμως ένα παράξενο αντικείμενο έπεσε από τον ουρανό ακριβώς πάνω στη γραμμή που είχαν για σύνορο οι σκαραβαίοι και τα σκαθάρια... Τι ήταν αυτό και ποιος θα το έπαιρνε;
Σπουδαίοι επιστήμονες από κάθε χώρα εξέτασαν δείγμα από το παράξενο αντικείμενο και οι έρευνες, οι μελέτες και οι εργαστηριακές εξετάσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το αντικείμενο αυτό ήταν ΚΟΥΚΟΥΤΣΙ ΚΕΡΑΣΙΟΥ!!!
Δάση από κεράσια άρχισαν να ονειρεύονται και οι δυο πλευρές... Και αφού δεν μπορούσαν να βρουν ειρηνικά μια κοινή λύση για την εκμετάλλευση του σπόρου, αποφασίστηκε: ΠΟΛΕΜΟΣ!!! Ο δυο λαοί δεν ενθουσιάστηκαν από την απόφαση των αρχηγών τους, αλλά δεν μπορούσαν να φέρουν αντίρρηση και έτσι οι προετοιμασίες για τον πόλεμο άρχισαν.
Στήθηκαν καταπέλτες, πολεμικές μηχανές, άνοιξαν χάρτες και μελετήθηκαν σχέδια επίθεσης, σκάφτηκαν χαρακώματα, αποθηκεύτηκαν πυρομαχικά, στήθηκαν παγίδες, φτιάχτηκαν υπόγειες σήραγγες και τα χρόνια περνούσαν... Διαρκώς οργανώνονταν αλλά κανείς δεν τολμούσε να επιτεθεί...

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

  

Στο εορταστικό κλίμα του Σταυρού ανήκει και η αυριανή περικοπή του Ευαγγελίου. Αφού τιμήσαμε τον Σταυρό του Κυρίου και νιώσαμε τη σπουδαιότητα της θυσίας Του ως λύτρωσης για όλη την ανθρωπότητα, η Εκκλησία μάς προτείνει έναν διαφορετικό προβληματισμό: τον δικό μας σταυρό.

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Η εικόνα που δίνει ο Χριστός είναι έντονη, ακόμη και σκανδαλιστική. Για τους ακροατές Του δεν ήταν ένα όραμα δόξας, αλλά η εικόνα του καταδίκου που σέρνει τον σταυρό του προς τον τόπο της εκτέλεσης. Για τον Ιουδαϊκό λαό ο σταυρός ήταν κατάρα, η έσχατη ντροπή. 

Το ίδιο ισχύει και για κάθε εποχή. Παρά τις προόδους του πολιτισμού, το ιδανικό του κόσμου παραμένει η δύναμη, η κυριαρχία, η υπεροχή, η εξουσία με κάθε τίμημα . Έτσι, το κάλεσμα σε αυταπάρνηση, ταπείνωση και θυσία συνεχίζει να φαίνεται παράλογο και σκανδαλιστικό.

Κι όμως, η Εκκλησία επιμένει: όποιος θέλει να μαθητεύσει στον Χριστό, χρειάζεται να αρνηθεί τον εγωισμό του, να αποδεχθεί τον προσωπικό του σταυρό με ελπίδα και χαρά, και να πορευθεί σε έναν δρόμο που συχνά μοιάζει μαρτυρικός.

Ο προσωπικός σταυρός δεν είναι μόνο βάρος, αλλά μπορεί να γίνει και ευλογία. Αυτό που για τον κόσμο θεωρείται κατάρα , μια ασθένεια, μια αδικία, η φτώχεια, οι δυσκολίες στις σχέσεις, στην εργασία ή στην κοινωνία, ακόμη και οι αδυναμίες του χαρακτήρα μας, μπορεί να γίνει αφορμή ωρίμανσης και χάριτος.

Όταν δεχθείς τον σταυρό σου ως δώρο, σιγά σιγά βρίσκεις σοφία και αυτογνωσία. Ο σταυρός σε διδάσκει εγκράτεια και ταπεινοφροσύνη. Ο Σταυρός σε περιχαρακώνει στα όριά σου. Ο Σταυρός σε προστατεύει από αλαζονεία και ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Ο Σταυρός σε κάνει πιο συμπονετικό και πιο ανεκτικό προς τους άλλους. Τους συσταυρωμένους. 

Λόγια Αγίων.

 

«Σωτηρία: Στόχος Ζωής»

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Τη λέξη «σωτηρία», αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, προσπαθεί να μας διασαφηνίσει ο Απόστολος Παύλος, σήμερα Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, στο απόσπασμα της Επιστολής του προς τους Γαλάτας (Γαλ. β΄ 16-20).

Ξεκινώντας, λοιπόν, μας λέει πως η δικαίωση των ανθρώπων, υπονοώντας τη σωτηρία μας, δεν κερδίζεται από τις τυπικές πράξεις του νόμου, αλλά μόνο από την πίστη μας στον Χριστό. Αν μεταφέρουμε στο σήμερα αυτά που μας λέει, πολύ απλά μας παρακινεί στην προσκόλλησή μας στον Χριστό.

Σε καμία των περιπτώσεων, βέβαια, δεν μας θέλει να γίνουμε Χριστιανοί τυπολάτρες, αλλά επιδιώκει τη Χριστοκεντρικότητα, που αυτή είναι το γιατρικό σε πολλά θέματα, είτε αυτά αφορούν τις διαπροσωπικές μας σχέσεις και τα λειτουργικά ανθρώπινα προβλήματα της καθημερινότητας είτε την πνευματική μας πορεία. Και εδώ πρέπει να προσέξουμε πως και οι δύο αυτές πτυχές της ζωής μας είναι μεταξύ τους αλληλένδετες.

Μας λέει χαρακτηριστικά ο Παύλος πως έχει ενωθεί τόσο με τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, που συνεσταυρώθηκε μαζί Του. Τι μεγάλη κουβέντα! Πώς συνέβη αυτό; Απλά, σταυρώνοντας τα δικά του πάθη, λάθη και αμαρτίες και κενώνοντας τον εσωτερικό του εαυτό. Έτσι, καταφέρνοντας να βγει νικητής εκ του αγώνος τούτου, που ποτέ δεν σταματά, μπορεί πια να λέει αυτό το περίφημο και τόσο σωτήριο: «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός», δηλαδή, δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός.

Αυτή η φράση πρέπει να γίνει στόχος ζωής για τον καθένα μας, αν, βέβαια, ποθούμε και εμείς τη σωτηρία μας σοβαρά και τη δικαίωσή μας στα μάτια του Θεού και όχι απλά των ανθρώπων.

Φίλος της σιωπής.

  

Αν δεν είσαι φίλος της σιωπής δεν θ'ακούσεις ποτέ την ψυχή σου. 

Η ψυχή απεχθάνεται τους θορύβους που κάνουν οι άνθρωποι έτσι χωρίς λόγο.

Αγαπάει την σιωπή!! Την ηρεμία!!

Μέσα σ'αυτές τις καταστάσεις θα την ακούσεις να σου μιλάει στη δική της γλώσσα.

Τη γλώσσα της αλήθειας έτσι που μόνο εκείνη ξέρει να την μιλάει.

Ὁ Ἅγιος Κοδρᾶτος ὁ Ἀπόστολος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

 

Τὰ θεόπνευστα λόγια τοῦ Ἀποστόλου τοῦ Θεοῦ, Πέτρου, συμβουλεύουν: «Ἕτοιμοι ἀεὶ πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτούντι ὑμᾶς λόγον περὶ τῆς ἐν ὑμὶν ἐλπίδος μετὰ πραΰτητος καὶ φόβου», ποὺ σημαίνει, νὰ εἶστε πάντοτε ἕτοιμοι γιὰ νὰ ἀπολογηθεῖτε καὶ νὰ ὑπερασπίσετε τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου στὸν καθένα πού σᾶς ζητᾶ λόγο καὶ ἀπόδειξη γι’ αὐτὰ ποὺ ἐλπίζετε νὰ ἀπολαύσετε στὸ μέλλον, καὶ γιὰ τὰ ὁποία μας περιγελοῦν οἱ ἄπιστοι. 

Νὰ ἀπολογηθεῖτε ὅμως, χωρὶς ἐξάψεις καὶ φανατισμό, ἀλλὰ μὲ πραότητα καὶ μὲ φόβο Θεοῦ.

Ἕνας τέτοιος μέγας ἀπολογητὴς ἦταν καὶ ὁ ἀπόστολος Κοδρᾶτος. Ἄνδρας σεμνός, σοφός, πολυμαθέστατος καὶ μὲ ἄριστη διαλεκτικὴ ἱκανότητα. 

Ἔγινε ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν, στὴν πόλη ποὺ ἀνθοῦσαν ἀκόμα οἱ διάφορες φιλοσοφικὲς σχολὲς καὶ χρειαζόταν ἐπίσκοπος μὲ μεγάλη ἀπολογητικὴ ἱκανότητα.

Ὁ Κοδράτος ἔχοντας αὐτὰ τὰ προσόντα, ἐργάστηκε μὲ ζῆλο, προσευχὴ καὶ πραότητα. Ἔτσι κατάφερε νὰ φωτίσει σὲ πολλοὺς τὸν δρόμο τῆς Ἀλήθειας καὶ νὰ φιμώσει τοὺς φιλοσοφοῦντες. Αὐτοί, μὴ μπορώντας νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν μὲ λόγια, τὸν ἔδιωξαν μὲ τὴ βία ἀπὸ τὴν Ἀθήνα.

Καλημέρα!

 

Καληνύχτα!

  

 

Το δέντρο το αναγνωρίζεις από τους

καρπούς του τον άνθρωπο από

τις πράξεις του.

Το κακό που κάνεις μένει μαζί σου, το καλό που κάνεις επιστρέφει..

  

Μια γυναίκα έψησε ψωμί για την οικογένειά της, και άφησε ένα κομμάτι στο περβάζι, για όποιον πεινασμένο περνούσε. 

Κάθε μέρα το έπαιρνε ένας καμπούρης και, αντί να της εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, καθώς έφευγε, πρόφερε αυτά τα λόγια: «Το κακό που κάνεις μένει μαζί σου, το καλό που κάνεις επιστρέφει».

Αυτό συνεχίστηκε μέρα με τη μέρα. Κάποια στιγμή η γυναίκα θύμωσε και ψέλλισε: «Ούτε μια λέξη ευγνωμοσύνης, ούτε ένα ευχαριστώ». 

Γι’ αυτό μια μέρα αποφάσισε εξοργισμένη, να το τελειώσει μαζί του. Και τι έκανε; Πρόσθεσε δηλητήριο στο ψωμί που είχε προετοιμάσει γι’ αυτόν.

Καθώς ήταν έτοιμη να το βάλει στο περβάζι του παραθύρου, τα χέρια της έτρεμαν. «Τι κάνω;» ρώτησε τον εαυτό της. Έριξε αμέσως αυτό το ψωμί στη φωτιά και ετοίμασε ένα άλλο κι έβαλε στο περβάζι.

Όπως κάθε μέρα πέρασε ο καμπούρης, πήρε το ψωμί και είπε τα συνηθισμένα λόγια: «Το κακό που κάνεις μένει μαζί σου, το καλό που κάνεις επιστρέφει». Κάποια μέρα, όταν η γυναίκα έβαζε το ψωμί στο περβάζι, προσευχήθηκε για τον γιο της, που είχε φύγει μακριά για να αναζητήσει την τύχη του, ώστε να επιστρέψει σώος και αβλαβής αφού δεν είχε νέα του για μήνες.

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ

 

 

«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο» (Γαλ. 2,17)

«῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια!» 

            Πολλοί άνθρωποι, θέλοντας να δικαιολογήσουν την αδιαφορία τους ή την άρνησή τους απέναντι στην πίστη, επικαλούνται ως επιχείρημα το ότι  οι χριστιανοί είμαστε αμαρτωλοί. Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού και του Ευαγγελίου. Δίνουμε συχνά ένα κάκιστο παράδειγμα στον κόσμο. Επομένως, ισχυρίζονται, γιατί να πιστέψουμε σε μια θρησκεία, οι πιστοί της οποίας δείχνουν ότι δεν τους αλλάζει καθόλου εντός τους, ούτε αυτή η αλλαγή φαίνεται στη συμπεριφορά τους;

            Το επιχείρημα έρχεται να συναντήσει την πρώτη Εκκλησία, αυτή της Γαλατίας στην Μικρά Ασία, και το αντιμετωπίζει ο απόστολος Παύλος. Κάνει διάκριση ανάμεσα στον Χριστό και στους ανθρώπους. Αυτός που θέλει να πιστέψει στον Χριστό, δεν μένει στο ανθρώπινο παράδειγμα, το οποίο μπορεί να σκανδαλίζει. Όμως δεν πιστεύουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Οι άνθρωποι φέρουμε την ευθύνη για όσα πράττουμε. 

Για το ότι είμαστε ανακόλουθοι έναντι της πίστης μας. Για το ότι δεν προσπαθούμε να αγαπήσουμε τον Χριστό, αλλά βολευόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε χριστιανοί, άρα δικαιωμένοι. Δεν φτάνει όμως η ιδιότητα ή η διαβεβαίωση ότι πιστεύουμε, διότι η πίστη είναι σχέση με τον Χριστό και η σχέση έρωτας και ο έρωτας μεταμόρφωση της ζωής μας.