Αστείο περιστατικό με τον Άγιο Παΐσιο!

 

 

Είχε ένα περίφημο διάκο Νήφωνα στο Άγιο Όρος, ένα διάκονος που ήταν 80 χρόνων. 

Ήταν χοντρός, τρεις φορές σαν εμένα, που δεν είχε λαιμό. Η κοιλιά του άρχιζε από δω κι όταν ερχόταν στο μοναστήρι δεν τον χωρούσε το στασίδι να μπει και έμπαινε πλάγια. Αυτός ήταν αστείος, πολύ αστείος άνθρωπος. 

Ανοιχτόκαρδος και αστείος και ήταν το πρώτο κελί που όλοι (οι προσκυνητές) χτυπούσαν: "Γέροντα, πού είναι του γεροΠαΐσιου;". Μα σκεφτήκατε να σου χτυπούν την πόρτα 150 με 200 άνθρωποι τη μέρα και γεροντάκι αυτός, και πήγαινε και έκανε και το εργόχειρρό του... 

Μια μέρα αγανάκτησε. Εγώ ήμουνα πορτάρης και έστειλα μια ομάδα στο Γέροντα Παΐσιο. Πήγαν-ήρθαν. -Παιδιά, είδατε τον Γέροντα Παΐσιο; -Ναι, τον είδαμε πάτερ. Ευχαριστηθήκαμε, ωφεληθήκαμε και μας είπε και του καθενός μας το πρόβλημά μας!-Μπράβο! Τι σας είπε;-Εμένα μου είπε έτσι, εμένα μου είπε έτσι, εμένα με ρώτησε αυτό, εμένα με ρώτησε το άλλο, τα βρήκε όλα! 

Επί τη Ιερά μνήμη του Αγίου Ευμενίου

  

~ Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν αποτυπώνουν απλώς πρόσωπα, αλλά ολόκληρα πνευματικά μεγέθη. Σε αυτό το συγκλονιστικό στιγμιότυπο από τον «Ευαγγελισμό», στα τέλη της δεκαετίας του '90, γινόμαστε μάρτυρες μιας μοναδικής και βαθιά συγκινητικής συνάντησης.

Ο αείμνηστος, πληθωρικός και λόγιος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος επισκέπτεται τον ταπεινό και διορατικό Άγιο Ευμένιο τον Σαριδάκη.

Ο Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας σπεύδει κοντά του όχι με το βάρος του αξιώματός του, αλλά ως ένας απλός, ευλαβικός προσκυνητής του πόνου και της θείας χάριτος.

ΝΥΝ ΕΓΝΩΚΑΝ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΟΣΑ ΔΕΔΩΚΑΣ ΜΟΙ ΠΑΡΑ ΣΟΥ ΕΣΤΙΝ

 

«Νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ῥήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας» (Ιωάν. 17, 7-8).

«Αὐτοὶ τώρα ξέρουν πὼς ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωσες προέρχονται ἀπὸ σένα· γιατὶ τὶς διδαχὲς ποὺ μοῦ ἔδωσες, ἐγὼ τὶς ἔδωσα σ’ αὐτούς, κι αὐτοὶ τὶς δέχτηκαν καὶ ἀναγνώρισαν πὼς πραγματικὰ ἀπὸ σένα προέρχομαι, καὶ πίστεψαν πὼς ἐσὺ μὲ ἔστειλες στὸν κόσμο». 

            Λίγο πριν το εκούσιο Πάθος Του ο Κύριός μας προσεύχεται στον κήπο της Γεθσημανή για τους μαθητές Του και για όλους τους ανθρώπους. Αναφέρεται στον Πατέρα του και λέει χαρακτηριστικά ότι πλέον οι μαθητές Του έχουν επίγνωση πως όλα όσα ο Χριστός τους είπε προέρχονται και εκφράζουν τον Πατέρα. Έχουν επίγνωση ότι ο Χριστός είναι Θεός και ότι ήρθε στον κόσμο εκπληρώνοντας το θέλημα του Πατρός. 

Ήρθε στον κόσμο ως τέλειος Θεός και ως τέλειος άνθρωπος, δύο φύσεις ενωμένες σε ένα Πρόσωπο, για να δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στην κλήση του που είναι να γίνει παιδί του Θεού, να μοιάσει τον Θεό ενεργοποιώντας το κατ’ εικόνα, όχι στην πρόσκαιρη αυτοθεωμένη εκδοχή του, αλλά στην αιώνια Θεοκοινωνούμενη νέα πραγματικότητα.

            Πόσο αντιλαμβανόμαστε εμείς, ως τέκνα πνευματικά των μαθητών του Χριστού, αυτήν την κλήση; Πόσο αντιλαμβανόμαστε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ήρθε στον κόσμο απεσταλμένος του Πατρός εν Αγίω Πνεύματι, για να μας δείξει τον τρόπο της υπέρβασης του πρόσκαιρου εαυτού, του βασανιζόμενου από ένα «εγώ», που τα θέλει όλα δικά του και που δεν είναι σε θέση να βρει άλλο νόημα, παρά στρεφόμενο προς τον κόσμο αυτό και τα όσα εκείνος τάζει ή ζητά; 

Ὁ Ὅσιος Συμεὼν ὁ ἐν τῷ Θαυμαστῷ ὄρει

 

Ὁ Ὅσιος Συμεὼν γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια, ἀπὸ τὴν ὁποία καταγόταν καὶ ἡ μητέρα του Μάρθα, ἐνῶ ὁ πατέρας του Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ (527 – 565 μ.Χ.). 

Σὲ ἡλικία ἕξι ἐτῶν, ἀφοῦ ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ τὸν πατέρα του, ὁ ὁποῖος φονεύθηκε μέσα στὴν οἰκία του ποὺ κατέρρευσε ἀπὸ σεισμό, μὲ θεία ὑπόδειξη ὁδηγήθηκε στὴ Σελεύκεια καὶ παραδόθηκε στὴν πνευματικὴ προστασία καὶ καθοδήγηση τοῦ περίφημου γιὰ τὶς ἀρετές του ἀσκητὴ Ἰωάννου, ὁ ὁποῖος ἀσκήτευε κοντὰ στὸ ὄρος τοῦ χωριοῦ Πίλασα. 

Ἀπὸ αὐτὸν ὁ Ὅσιος Συμεὼν διδάχθηκε τὰ ὑψηλὰ διδάγματα τῆς Χριστιανικῆς πολιτείας. Μιμούμενος τὸν διδάσκαλό του ἀνήγειρε στύλο καὶ ἀφοῦ ἀνῆλθε ἐπ’ αυτoῦ, παρέμεινε προσευχόμενος ἐπὶ δώδεκα ἔτη. 

Ἀφοῦ διέπρεψε στὴν ἀρετὴ καὶ ὁσιότητα καὶ διακρίθηκε γιὰ τὴν θερμότητα τῆς πίστεως καὶ τὴ διαφλέγουσα αὐτὸν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ, ἀξιώθηκε παρ’ Αὐτοῦ διὰ τῆς χάριτος τῆς προοράσεως καὶ τῆς θεραπείας κάθε ἀσθένειας.

Ἔτσι προανήγγειλε τὴν κοίμηση τοῦ διδασκάλου του, τὴν κοίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἐφραίμ (545 μ.Χ.), τοὺς σεισμοὺς τῆς Ἀντιόχειας καὶ Κωνσταντινουπόλεως (557 μ.Χ.) καὶ ἄλλα γεγονότα.

Ἀφοῦ κατῆλθε ἀπὸ τὸν στύλο, μετέβη στὸ λεγόμενο Θαυμαστὸ ὄρος, ὅπου, ἀφοῦ ἵδρυσε μοναστήρι γιὰ τοὺς μαθητές του, ἀνήγειρε γιὰ τὸν ἑαυτό του στύλο, καὶ ἀνεβασμένος ἐπὶ αὐτοῦ παρέμεινε προσευχόμενος ἐπὶ σαράντα ἔτη.

Καλημέρα!

  

 

Δώσε ψωμί και πάρε παράδεισο.
Δώσε μικρά και πάρε μεγάλα.

Σχόλια στο Ευαγγ'ελιο της Κυριακής (των αγίων 318 θεοφόρων πατέρων)

 

 

Πίστεως θησαυρίσματα

«Εφανέρωσά σου το όνομα τοις ανθρώποις ους δέδωκάς μοι εκ του κόσμου»

Για αιώνες ολόκληρους οι άνθρωποι τελούσαν υπό πλήρη άγνοια για τον αληθινό Θεό. Στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν εσωτερικές αναζητήσεις, στρέφονταν στη λατρεία των ειδώλων, η οποία χαρακτηριζόταν σαφώς από την ματαιότητα. 

Κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να δώσει πληροφορίες για τον αληθινό Θεό. Όπως άλλωστε μάς πληροφορεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «Θεόν ουδείς εώρακεν πώποτε». Έτσι ο αληθινός Θεός γίνεται άνθρωπος για να δώσει τη δυνατότητα της αυθεντικής θεογνωσίας.

Ο Σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού, στην αρχιερατική του προσευχή, που έγινε, όπως είναι γνωστό. λίγο πριν από το Πάθος, αναφέρθηκε και στο έργο του για την αποκάλυψη του Θεού στους ανθρώπους. Είπε χαρακτηριστικά: «Πάτερ, εφανέρωσά σου το όνομα τοις ανθρώποις». Εδώ φαίνεται πως στο πρόσωπο του Χριστού αποκαλύπτεται ο Θεός και δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να τον πλησιάσει και να ενωθεί μαζί του. 

Οι Απόστολοι

Ο Κύριος κατά την επί γης παρουσία του όταν κήρυττε και θαυματουργούσε, είχε πάντοτε μαζί του τους μαθητές και αποστόλους του. Εκείνοι όταν κλήθηκαν από τον Ιησού «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ». Τους δόθηκε έτσι ευκαιρία να μυηθούν στο βάθος της διδασκαλίας και του έργου του. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις, όπως φανερώνει η γραφίδα των Ευαγγελιστών, έγιναν δέκτες μεγάλων αποκαλύψεων. Με αυτό τον τρόπο κατέστησαν ικανοί να κηρύξουν το Ευαγγέλιο και την αλήθεια του εις πάντα τα έθνη. 

Με αυτό τον τρόπο έγιναν συνεργοί του Θεού στην αναγγελία του θελήματός του, μεταβαίνοντας μάλιστα από τόπο σε τόπο και φθάνοντας στα πέρατα της οικουμένης. Ως εφόδια είχαν την στερεά πίστη τους, η οποία γινόταν μέσο για να διαδοθεί και να μεταλαμπαδευτεί το αναστάσιμο μήνυμα σ’ όλο τον κόσμο. Με τον τρόπο αυτό η αλήθεια κρατήθηκε ανόθευτη από τις πλάνες και τις επιδράσεις των αιρετικών διδασκαλιών. 

Πειραιώς: «Ουφολογία»: Ορθόδοξη θεώρηση ενός νοσηρού και απατηλού φαινομένου

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

«ΟΥΦΟΛΟΓΙΑ». ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΕΝΟΣ

 ΝΟΣΗΡΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΛΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ

Πηγή: romfea.gr 

Το Κρεβάτι του Πόνου που Έγινε Θρόνος Χάριτος

  

Ο Άγιος Ευμένιος, έχοντας πληγεί ο ίδιος από τη λέπρα στην αρχή της ζωής του, δεν είδε το νοσοκομείο ως τόπο εξορίας, αλλά ως το δικό του «Περιβόλι της Παναγίας». 

Όταν θεραπεύτηκε, επέλεξε να μείνει εκεί για όλη του τη ζωή, υπηρετώντας τους πιο περιθωριοποιημένους και πονεμένους ανθρώπους—τους λεπρούς αδελφούς του. 

Σε αυτό το κρεβάτι αναπαυόταν ένα σώμα ταλαιπωρημένο, αλλά μια ψυχή που βρισκόταν σε διαρκή κοινωνία με τον Θεό.

Να φυλάγεσαι από ανθρώπους που με τα λόγια τους, κοιμίζουν τη συνείδηση..

 

Να φυλάγεσαι από ανθρώπους που με τα λόγια τους, κοιμίζουν τη συνείδηση.Δεν είναι δύσκολο, να τους αναγνωρίσεις.

Θα σου μιλήσουνε για αγάπη, για μια αγάπη γενική, για μια αγάπη που δεν έχει μέσα της σταυρό.

Θα σου μιλήσουνε για τη χαρά της ζωής, για μια χαρά, που δεν έχει τα θεμέλια στην Πίστη.

Τι σημαίνει δουλεύω με αγάπη;

  

Τι σημαίνει δουλεύω με αγάπη;
Σημαίνει να υφαίνεις με κλωστές
που τραβάς απ' την καρδιά σου,
σαν να' ταν να φορέσει το ύφασμα αυτό
η αγαπημένη σου ψυχή.
Σημαίνει να χτίζεις ένα σπίτι με στοργή,
σαν να’ ταν να κατοικήσει σ' αυτό
η αγαπημένη σου ψυχή.

Ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ ὁ Ὁμολογητής

 

Ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ καταγόταν ἐκ Συνάδων τῆς Φρυγίας ἀπὸ γονεῖς πλούσιους καὶ εὐσεβεῖς, ἔζησε δὲ κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου (813 – 820 μ.Χ.). 

Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία εἶχε ἀφιερωθεῖ στὸν Θεὸ καὶ ἀφοῦ ἔτυχε εὐρείας καὶ ἐπιμελοῦς μορφώσεως, συγκαταλεγόταν μεταξὺ τῶν διαπρεπῶν ἀνδρῶν τῆς ἐποχῆς του. Ἐπί Πατριάρχου Παύλου Δ’ τοῦ Κυπρίου (780 – 784 μ.Χ.) μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου, λόγῳ τοῦ ἀδαμάντινου χαρακτῆρος καὶ τῆς μεγάλης μορφώσεώς του κατέλαβε περιφανὲς ἀξίωμα στὰ ἀνάκτορα. 

Συνδέθηκε μὲ στενότατη φιλία μὲ τὸν Ἅγιο Θεοφύλακτο († 8 Μαρτίου), ποὺ ἦταν ἄνδρας ἐπίσης ἐνάρετος καὶ μορφωμένος, μὲ τὸν ὁποῖο ἀργότερα μετέβησαν στὴ μονὴ ποὺ εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ταράσιο στὸν Εὔξεινο Πόντο, ὅπου ἐκάρησαν μοναχοὶ. 

Γιὰ τὴν μεγάλη τους ἀρετὴ καὶ τὴν βαθύτατη θεολογικὴ κατάρτιση πείσθηκαν καὶ χειροτονήθηκαν ἀπὸ τὸν Ταράσιο κατ’ ἀρχὰς μὲν ἱερεῖς, στὴ συνέχεια δὲ ὁ μὲν Θεοφύλακτος Ἐπίσκοπος Νικομηδείας, ὁ δὲ Μιχαὴλ Ἐπίσκοπος Συνάδων.

Καὶ στὴ νέα αὐτὴ θέση του διέλαμψε γιὰ τὸν ἔνθεο ζῆλο τους, διδάσκοντας ὑπερασπιζόμενος τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἀλλὰ ὁ ἱερὸς ζῆλος τοῦ Μιχαὴλ πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία καταφάνηκε, ὅταν ἐνέσκηψε ὁ πόλεμος κατὰ τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἐπὶ αὐτοκράτορος Λέοντος Ε’ τοῦ Ἀρμενίου. 

Μὲ ἀνυπέρβλητο θάρρος καὶ παρρησία δὲν δίστασε νὰ ἐλέγξει δημόσια αὐτὸν γιὰ τὸν ἄθεο καὶ ἀσεβὲς διάταγμά του καὶ νὰ ἀναθεματίσει ἐκείνους ποὺ δὲν προσκυνοῦσαν τὶς ἅγιες εἰκόνες.

Ὅταν ἀποφασίσθηκε νὰ ζητηθεῖ ἡ γνώμη καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης, ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ κρίθηκε ὡς ὁ καταλληλότερος καὶ ἐστάλη πρὸς τοῦτο στὴ Ρώμη.  Ὁ Πάπας Λέων Γ’ (795 – 816 μ.Χ.) κατεδίκασε τὴν εἰκονομαχία καὶ ἐνθάρρυνε τὸν Πατριάρχη στὸν ἀγώνα του, ἀφοῦ γνωστοποίησε τὶς ἀποφάσεις του καὶ δι’ ἐπιστολῆς, τὴν ὁποία παρέδωσε στὸν Ἅγιο Μιχαήλ. 

Καλή σας νύχτα!

  

 

Ελπίδα και υπομονή

Από την σοφία του παππού!

 

΄Ο Άγιος Παϊσιος για τον μεθυσμένο μοναχό!

  

 

Κάποτε στο Άγιον Όρος ήταν ένας μοναχός που διέμενε στις Καρυές.
Έπινε καθημερινά, μεθούσε και γινόταν αιτία να σκανδαλίζονται οι προσκυνητές.
Κάποια στιγμή πέθανε και ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί πήγαν στον γέροντα Παΐσιο να του πουν με ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτο το τεράστιο πρόβλημα.
Ο π. Παΐσιος τους απάντησε ότι γνώριζε για το θάνατο τού μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων πού ήρθαν να παραλάβουν την ψυχή του.
Οι προσκυνητές απόρησαν, διαμαρτυρήθηκαν και κάποιοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον γέροντα Παΐσιο για ποιον ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δεν κατάλαβε ο γέροντας.
Ο π. Παΐσιος τους διηγήθηκε:
«Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στη Μικρά Ασία, λίγο πριν την καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν όλα τα αγόρια.
Για να μην το πάρουν από τους γονείς του, αυτοί το έπαιρναν μαζί τους στο θερισμό και για να μην κλαίει, του έβαζαν λίγο ρακί στο γάλα για να κοιμάται.
Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Κάποια στιγμή και μετά από αποτρεπτικές απαντήσεις από διάφορους γιατρούς να μην κάνει οικογένεια, ανέβηκε στο Όρος και έγινε μοναχός.
Εκεί βρήκε τον γέροντα και του είπε ότι είναι αλκοολικός.

ΑΓΧΟΣ! ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ; (Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος)