Βουλευτική καπατσοσύνη!

  

 

- Εισήλθεν εις το κουρείον του εις ιερεύς, του εφρόντισε την γενειάδαν 

 και ότε του εζήτησε τον λογαριασμόν, απεκρίθη

 "Τίποτα ,παπούλη μου, για την Εκκλησία, δωρεάν"

Την επομένην ευρήκε 12 χάρτινες εικονίτσες Αγίων και μίαν

 ευχαριστήριον επιστολήν εις την είσοδον του κουρείου.

- Εισήλθεν εις το κουρείον του εις αστυνομικός, τον εκούρευσε

 και ότι του εζήτησε τον λογαριασμόν, απεκρίθη

 "Τίποτα, κυρ-Αστυνόμε, για την κοινωνία μας δωρεάν". 

Πως θα γίνουμε χαρούμενοι!

 

Ο Θεός δεν ευφραίνεται στον πόνο του ανθρώπου.

  

Μέσα στους αιώνες πολλοί πιστοί έμαθαν να θεωρούν, πως η ασθένεια είναι μέσο παιδαγωγίας εκ μέρους του Θεού. Η αντίληψη αυτή, αν και συχνά γεννιέται από ειλικρινή θρησκευτικότητα, κινδυνεύει να αλλοιώσει το αληθινό πρόσωπο του Πατέρα όπως αποκαλύφθηκε εν Χριστώ. 

Διότι ο ίδιος ο Κύριος είπε: Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν Πατέρα. Και αν θέλουμε να γνωρίσουμε την καρδιά του Θεού προς τον άνθρωπο, οφείλουμε να κοιτάξουμε προσεκτικά τη ζωή, τα έργα και το έλεος του Ιησού Χριστού.

Σε όλο το Ευαγγέλιο οι πονεμένοι, οι ασθενείς, οι συντετριμμένοι και οι εξουθενωμένοι πλησίαζαν τον Χριστό με δάκρυα, φόβο και ελπίδα. Και ποτέ ο Κύριος δεν αύξησε τον πόνο τους για να τους διδάξει υπομονή. 

Ποτέ δεν χάρηκε τη θλίψη τους. Αντιθέτως, τους θεράπευσε, τους ανέστησε εσωτερικά, τους σπλαχνίστηκε. Καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσεν τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. Η παρουσία του Χριστού φανερώνει Πατέρα γεμάτο έλεος και όχι σκληρότητα. Φανερώνει Θεό που σκύβει επάνω στην ανθρώπινη οδύνη με συμπόνια και στοργή.

Πόσες ψυχές όμως μέσα στην ασθένεια βασανίζονται σιωπηλά, αναρωτώμενες αν ο Θεός τις τιμωρεί ή τις εγκατέλειψε. Πόσοι άνθρωποι πιστεύουν πως ο πόνος τους είναι ουράνια απόρριψη ή πνευματική καταδίκη. Κι όμως, όταν εξετάζουμε προσεκτικά τη ζωή του Χριστού, δεν βλέπουμε ποτέ τον Κύριο να επιβάλλει ασθένεια για να οδηγήσει κάποιον στην υπακοή. Αντίθετα, Τον βλέπουμε συνεχώς να ελευθερώνει, να αποκαθιστά και να χαρίζει ανάπαυση. Όπως μαρτυρεί η Γραφή: διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας τοὺς καταδυναστευομένους.

Αυτό δεν σημαίνει πως ο Θεός απουσιάζει μέσα από τις δοκιμασίες. Η Εκκλησία γνωρίζει ότι ο Κύριος ενισχύει, παρηγορεί και στηρίζει τον άνθρωπο στις θλίψεις του. Μέσα από τις δυσκολίες μπορεί να γεννηθεί υπομονή, μετάνοια, ταπείνωση και βαθύτερη κοινωνία με τον Θεό. Άλλο όμως είναι να μεταμορφώνει ο Θεός τον πόνο σε πνευματικό καρπό και άλλο να θεωρούμε ότι Εκείνος είναι η πηγή της ασθένειας.

Ο δίκαιος Ιωσήφ το εξέφρασε με σοφία όταν είπε στους αδελφούς του: Ὑμεῖς ἐβουλεύσασθε κατ’ ἐμοῦ πονηρά, ὁ δὲ Θεὸς ἐβουλεύσατο αὐτὰ εἰς ἀγαθά. Ο Ιωσήφ δεν ονόμασε το κακό καλό. Αναγνώρισε όμως ότι ο Θεός έχει δύναμη να μεταστρέφει ακόμη και τις πιο σκοτεινές περιστάσεις προς σωτηρία και αγαθό. Έτσι και τώρα, ο Θεός μπορεί να εργασθεί λυτρωτικά μέσα στον ανθρώπινο πόνο χωρίς να είναι ο δημιουργός του.

Όταν ο Χριστός θεράπευε, δεν ενεργούσε αντίθετα προς το θέλημα του Πατέρα. Αποκάλυπτε το θέλημα του Πατέρα. Ο ίδιος είπε: οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐδέν… καθὼς ἀκούω, κρίνω. Κάθε θεραπεία λοιπόν αποτελεί μαρτυρία της θείας ευσπλαχνίας. Η θεραπευτική παρουσία του Χριστού αποκαλύπτει ότι από τον ουρανό ρέουν προς τον άνθρωπο ζωή, ειρήνη, ανάπαυση και αποκατάσταση.

Γιατί αν δεν αγαπάς ένα λουλούδι, δε μπορείς να αγαπήσεις τίποτα.

 

 

Το ποτάμι περνούσε πάντα βιαστικό. 

Κάποια στιγμή φάνηκε να κουβαλά μια ξεριζωμένη τριανταφυλλιά. 

Που τη βρήκε και την ξερίζωσε; 

Ένα περαστικό πουλί την είδε και τη λυπήθηκε. 

Μόνο άνθρωποι... άνθρωποι μόνο μπορούν να κάνουν τέτοιο φονικό. 

Το ποτάμι πάντα κατέβαινε, κατέβαινε σα θηρίο 

Απόδοση του Πάσχα.

  

 

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Τα ίδια γράμματα της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα. Τελείται μια μέρα πριν απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως.

Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού.

Αλλά και για άλλο λόγο γίνεται ο επανεορτασμός μιας εορτής, δηλαδή η απόδοσή της. Για ν’ απολαύσουμε ακόμα μια φορά την ομορφιά της γιορτής.

Όταν ένα θέαμα είναι ωραίο, ποθούμε να το ξαναδούμε. Όταν ένα φαγητό είναι νόστιμο, θέλουμε να το ξαναγευτούμε. Ο εορτασμός κάποιου γεγονότος της ζωής του Χριστού ή της Θεοτόκου, προξενεί γλυκύτητα στη ψυχή, που θέλει να το ξαναγιορτάσει.

Τη γλυκύτητα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός, την αισθανόμαστε για τη γιορτή του Πάσχα. Γιορτή ευφροσύνης. «Πανήγυρις έστι πανη­γύρεων». Ποτέ άλλοτε δεν σκιρτά η ψυχή τόσο πολύ, όσο τη νύχτα της Αναστάσεως. Χαιρόμαστε για το θρίαμβο του Αναστάντος Κυρίου.

Θρίαμβος της ζωής κατά του θανάτου. Του Χριστού κατά του Άδη. Της χαράς κατά της λύπης. Της αλήθειας κατά του ψεύδους. Αυτή η ευφροσύνη για την Ανάσταση του Χριστού είναι καθολική και αιώνια. Ουρανός και γη συγχορεύουν. Όχι μια φορά. Πάντοτε, αιώνια. «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώ­νιος» (κανόνας Πάσχα).

Η Ανάσταση συνεχίζεται. Κάθε φορά, που τελούμε τη θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία ξαναζωντανεύει μπροστά μας όλα τα στάδια της ζωής του Χριστού. «Οδεύωμεν διά πασών των ηλικιών του Χριστού», όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος.

Ο Χριστός γεννάται, στην «πρόθεση», που τελείται στην αριστερή κόγχη του ιερού που μοιάζει με φάτνη. Ο Χριστός βγαίνει στο κόσμο για να κηρύξει το Ευαγγέλιό Του, κατά τη μικρή είσοδο, που ο ιερέας βγαίνει με υψωμένο το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα για να θυσιαστεί, κατά τη μεγάλη είσοδο. 

Ο Χριστός υψώνεται πάνω στο Σταυρό και θυσιάζεται, κατά την προσφορά και τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, που γίνεται με την προσφώνηση: «Τα σα εκ των σων…». Ο Χριστός ανασταίνεται, κατά τη μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων, που πλημμυρίζει τη καρδιά από αναστάσιμη χαρά. Γι’ αυτό και ο λειτουργός, όταν κοινωνεί, ευθύς αμέσως λέει το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…».

Κάθε θεία Λειτουργία είναι μια ανάμνηση του Σταυρού και της Αναστάσεως. Είναι το σταυρώσιμο και αναστάσιμο Πάσχα. Ιδιαίτερα η Λειτουργία της Κυριακής έχει αναστάσιμο χαρακτήρα. Είναι η Λειτουργία της «μιας των σαββάτων». Την Κυριακή είναι όλα αναστάσιμα. Τα απολυτίκια των οκτώ ήχων, όλα αναστάσιμα. Αλλά και τα τροπάρια του όρθρου της Κυριακής. Κατεξοχήν αναστάσιμη είναι η περίοδος του Πάσχα, του Πεντηκοσταρίου, που αρχίζει τη νύχτα της Αναστάσεως και τελειώνει τη Κυριακή των Αγίων Πάντων.

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Επαναλαμβάνεται κάθε φορά, που οι πιστοί έχουν Πάσχα. Οι κοσμικοί συνάνθρωποί μας μια φορά το χρόνο έχουν Πάσχα. Και ούτε αυτό αντιλαμβάνονται. Δεν το απολαμβάνουν. Νομίζουν, πως Πάσχα είναι το σουβλιστό αρνί, τα κόκκινα αυγά, το γλέντι και το ξεφάντωμα! Οι πιστοί γιορτάζουν το αληθινό Πάσχα, μάλιστα πολλές φορές στη ζωή τους. 

Η Απόδοση της εορτης του Πάσχα.

  

Η Απόδοση του Πάσχα είναι η τελευταία ημέρα της πασχαλινής περιόδου και αποτελεί το πανηγυρικό κλείσιμο της μεγαλύτερης εορτής της Ορθοδοξίας. Τελείται την παραμονή της Αναλήψεως και κατά την ημέρα αυτή η Εκκλησία επαναλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη την αναστάσιμη ακολουθία της Κυριακής του Πάσχα, σαν να ζούμε ξανά τη νύχτα της Αναστάσεως.

Η ημέρα αυτή είναι γεμάτη χαρά και πνευματική συγκίνηση, γιατί υπενθυμίζει στους πιστούς ότι το μήνυμα της Αναστάσεως δεν περιορίζεται σε μία μόνο ημέρα, αλλά αποτελεί μόνιμη δύναμη και ελπίδα στη ζωή του ανθρώπου. Ο αναστημένος Χριστός νικά τον θάνατο, φωτίζει τον κόσμο και χαρίζει στον άνθρωπο τη δυνατότητα της νέας ζωής.

Ἡ Ἁγία Λυδία ἡ Φιλιππησία

 

Ἡ λατρεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὰ τελούμενα στοὺς ἱεροὺς ναούς, ὅπως τὰ σωζόμενα μνημεῖα τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ παρόντος, ὡς ἀψευδεῖς μάρτυρες τῶν γεγονότων, βοηθοῦν τὸν πιστὸ στὴν ὑπέρβαση τῶν τοπικῶν και χρονικῶν περιορισμῶν καὶ στὴ βίωση τῆς ἐν Χριστῷ ἑνότητος και τῆς θαυμαστῆς παρουσίας μέσα στὸν κόσμο τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ συνοδοιπόρος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ οἰκεῖος τῶν Φιλιππησίων Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς καταγράφει στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων γιὰ τὴν πρώτη ἐπίσκεψή τους στοὺς Φιλίππους καὶ τὸ βάπτισμα τῆς πορφυροπώλιδος Λυδίας: «Ὅταν εἶδε τὸ ὅραμα, ζητήσαμε ἀμέσως νὰ φέρουμε σὲ αὐτοὺς τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα. Ἀφοῦ λοιπὸν ξεκινήσαμε ἀπὸ τὴν Τρωάδα, πλεύσαμε κατ’ εὐθεῖαν στὴ Σαμοθράκη, τὴν δὲ ἑπομένη στὴ Νεάπολη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στοὺς Φιλίππους, ἡ ὁποία εἶναι ἡ πρώτη πόλη τῆς περιοχῆς ἐκείνης τῆς Μακεδονίας, μία ἀποικία Ρωμαϊκή, καὶ μείναμε στὴν πόλη σὲ μέρος κοντὰ στὸν ποταμό, ὅπου νομίζαμε ὅτι ὑπῆρχε τόπος προσευχῆς καὶ καθίσαμε καὶ μιλούσαμε στὶς γυναῖκες ποὺ εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ. Κάποια γυναίκα, ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Θυατείρων, ὀνομαζόμενη Λυδία, ἡ ὁποία πωλοῦσε πορφύρα, γυναίκα θεοσεβής, ἄκουγε καὶ ὁ Κύριος τῆς ἄνοιξε τὴν καρδιά, γιὰ νὰ προσέχει σὲ ὅσα ἔλεγε ὁ Παῦλος. Ὅταν βαπτίσθηκε αὐτὴ και οἱ οἰκιακοί της, μᾶς εἶπε, «Ἐάν μὲ κρίνατε ὅτι εἶμαι πιστὴ στον Κύριο, ἐλᾶτε νὰ μείνετε στὴν οἰκία μου, καὶ μᾶς πίεζε…»».

Στὴν πηγαία καὶ ἀνεπιτήδευτη περιγραφὴ τοῦ πρώτου βαπτίσματος στοὺς Φιλίππους ἀπὸ τὸν πρωτοκορυφαῖο Ἀπόστολο Παῦλο εὔκολα διακρίνεται ἡ διαδικασία καὶ ἐπισημαίνονται οἱ βασικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὴ συμμετοχὴ τοῦ νέου πιστοῦ στὴ νέα ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ τὴν ἔνταξή του στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. 

Οἱ Ἀπόστολοι κήρυσσαν «Χριστόν ἐσταυρωμένον» καὶ ὅσοι ἀπὸ τοὺς ἀκροατὲς ἀποδέχονταν ἀβίαστα τὴν ἀποστολικὴ διδασκαλία, ἀκολουθοῦσαν τὴν πράξη, ποὺ καθορίσθηκε ἤδη τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Μετανοοῦσαν καὶ βαπτίζονταν στὸ Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξασφαλίζοντας ἔτσι τὴ συγχώρεση τῶν ἀμαρτιῶν τους καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴ δυνατότητα νὰ γεννηθοῦν στὴ νέα ἐν Χριστῷ ζωή.

Χριστός Ανέστη Χαρά Μου Ο Κύριος

  

Το Ύστατο «Χριστός Ανέστη»

Το φως που άναψε τη νύχτα της Αγάπης,
σήμερα γέρνει μα δεν σβήνει.
Σαράντα μέρες περπατήσαμε μαζί Του,
στον δρόμο της χαράς,
εκεί που ο θάνατος νικήθηκε για πάντα.

Σήμερα οι καμπάνες ηχούν με μια γλυκιά χαρμολύπη.
Είναι η Απόδοση, το ύστατο χαίρε
μιας Άνοιξης που ντύθηκε τα λευκά της Αναστάσεως.
Ψάλλουμε ξανά το «Χριστός Ανέστη»,
όχι σαν αποχαιρετισμό,
μα σαν υπόσχεση.

Οι ευκαιρίες προσευχής για τους μαθητές δεν είναι ούτε γραφικές ούτε «μαγικές λύσεις».

  

Καθώς πλησιάζει η περίοδος των Πανελληνίων εξετάσεων, σε πολλές Μητροπόλεις και ενορίες στην Ελλάδα (και όχι μόνο) διοργανώνονται ευκαιρίες προσευχής για τους υποψηφίους μαθητές. Παρακλήσεις και Θείες Λειτουργίες τελούνται με σκοπό να στηριχθούν πνευματικά οι νέοι που ετοιμάζονται να δώσουν έναν σημαντικό αγώνα.

Κάθε χρόνο, ωστόσο, δεν λείπουν και εκείνοι που σπεύδουν να ειρωνευτούν αυτές τις πρωτοβουλίες. Προσπαθούν να τις παρουσιάσουν ως κάτι σκοταδιστικό, αφελές ή ακόμη και ως εξαπάτηση (φθάνουν και στην extreme αντίδραση να ζητούν να παρέμβει κάποιος εισαγγελέας…). 

Στην πραγματικότητα, είτε αγνοούν είτε παραβλέπουν σκόπιμα ότι η πρόσκληση αυτή απευθύνεται από τις εκκλησιαστικές κοινότητες στα νεότερα μέλη τους και ότι, πέρα από το καθαρά θρησκευτικό της περιεχόμενο, προσφέρει ουσιαστική ψυχολογική και συναισθηματική στήριξη.

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν για πολλούς εφήβους μία από τις πιο φορτισμένες περιόδους της μαθητικής τους ζωής. Η αγωνία για την επίδοση, οι προσδοκίες της οικογένειας, η πίεση του χρόνου και η κόπωση από τη μακρά προετοιμασία δημιουργούν ένα βάρος που δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί ένας νέος άνθρωπος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία της Εκκλησίας και η πρόσκληση σε κοινή προσευχή μπορούν να λειτουργήσουν ως αληθινή ανάσα.

Η προσευχή δεν είναι απλώς μία θρησκευτική συνήθεια. Είναι μια στιγμή εσωτερικής ηρεμίας, εμπιστοσύνης και ελπίδας. Είναι πνευματικό στήριγμα σε μια κρίσιμη φάση. Όταν οι μαθητές βρίσκονται στον ναό μαζί με τις οικογένειές τους, με φίλους, καθηγητές ή άλλα μέλη της κοινότητας, λαμβάνουν ένα σαφές μήνυμα: δεν είναι μόνοι τους. Η ευχή του ιερέα, ο καλός λόγος, η ανθρώπινη παρουσία και η κοινή συμπαράσταση δημιουργούν ένα περιβάλλον που ενισχύει την αγχωμένη εφηβική ψυχή.

Για τους πιστούς, η προσευχή είναι συγχρόνως και πράξη εμπιστοσύνης στον Θεό. Δεν καταργεί την προσπάθεια, ούτε υποκαθιστά το διάβασμα, την επιμέλεια και την προσωπική ευθύνη. Δίνει όμως νόημα, ελπίδα και εσωτερική ισορροπία. Υπενθυμίζει ότι η αξία του ανθρώπου δεν εξαντλείται σε έναν βαθμό ή σε ένα αποτέλεσμα και ότι, ακόμη και μέσα στην αγωνία, υπάρχει χώρος για εσωτερική γαλήνη και ελπίδα.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η αξία της προσευχής στη διαχείριση του άγχους δεν αναγνωρίζεται μόνο μέσα από τη θρησκευτική εμπειρία, αλλά έχει απασχολήσει και τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα. Πρακτικές προσευχής, περισυλλογής και πνευματικής συγκέντρωσης έχουν συνδεθεί σε αρκετές μελέτες με μείωση του άγχους, ενίσχυση της συναισθηματικής σταθερότητας και καλύτερη αντιμετώπιση πιεστικών καταστάσεων. 

Δεν τρελάθηκε, γιατί είχε την Παναγία δίπλα της.

  

Όταν οι καραβιές των εξαθλιωμένων Ποντίων έφταναν στα λιμάνια της Μακεδονίας (στην Καβάλα, τη Θεσσαλονίκη) και στον Πειραιά, οι άνθρωποι ήταν σκελετωμένοι, άρρωστοι από τύφο και ψυχικά ράκιοι. Πολλοί είχαν χάσει ολόκληρη την οικογένειά τους στις πορείες.

Στις μαρτυρίες που κατέγραψε το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, είναι συγκλονιστική η αναφορά των γυναικών: ακόμα και όταν δεν είχαν ψωμί να ταΐσουν τα παιδιά τους στις σκηνές των προσφυγικών καταυλισμών, κρατούσαν στην ποδιά τους μια χούφτα χώμα από την πατρίδα ή ένα φυλαχτό της Παναγίας.

Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις

 

 

ΜΗΝΥΜΑ

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 6

Αγαπητά μου παιδιά,

Να λοιπόν, που έφθασε η ημέρα για να αποχαιρετήσετε το σχολείο μετά από πολλά πολλά χρόνια, το σχολείο που σας χάρισε ανεξίτηλες αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής σας. 

Μέσα στην ένταση και την αγωνία των ημερών, που δικαιολογημένα και -πιστεύω- χωρίς υπερβολές δοκιμάζετε τις παραμονές των πανελληνίων εξετάσεων, επιτρέψτε μου να ανοίξουμε μαζί μια όμορφη παρένθεση: Ελάτε να θυμηθείτε -ίσως να βρείτε και παλαιές φωτογραφίες- από τις πρώτες εκείνες στιγμές σας στον Παιδικό Σταθμό και στο Νηπιαγωγείο.

Να ακούσετε και πάλι το κουδούνι στον Αγιασμό της Α΄ Δημοτικού, να φέρετε στον νού σας τον Δάσκαλο ή την Δασκάλα που σας έμαθε τα πρώτα γράμματα.

Και μετά να μετρήσετε τον αριθμό των βιβλίων που έπρεπε να μελετήσετε στα χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου, τα μαθήματα που σας δυσκόλεψαν, αλλά και τις ωραίες παρέες με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές σας. 

Τι λοιπόν; Δεν άξιζαν όλα αυτά τα χρόνια, οι εμπειρίες, οι δυσκολίες, οι αγωνίες, οι χαρές, η ικανοποίηση; 

Τεχνητή Νοημοσύνη: Από βοηθός, γίνεται τύραννος – Εταιρείες επενδύουν σε AI παρακολούθησης και βαθμολόγησης εργαζομένων

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

 

 Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στον χώρο εργασίας σας και ένας άγρυπνος ηλεκτρονικός οφθαλμός είναι συνεχώς καθηλωμένος επάνω σας. 

Αξιολογεί την κάθε κίνησή σας, «διαβάζει» συνεχώς τις εκφράσεις του προσώπου σας, μαντεύει τα συναισθήματά σας, ξέρει πότε νυστάζετε ή βαριέστε, καταγράφει τα διαλείμματα σας και το πότε πάτε στην τουαλέτα, «ακούει» τις συζητήσεις σας με τους πελάτες και τις αξιολογεί σε ζωντανό χρόνο, βαθμολογεί ακατάπαυστα τις επιδόσεις σας και σε κλάσματα δευτερολέπτου

Αυτή το οργουελιανό σκηνικό δεν είναι μια εικασία του μέλλοντος, αλλά μια πραγματικότητα που ήδη έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται σε πολλές επιχειρήσεις του κόσμου, τόσο στη δια ζώσης εργασία – όσο και στην τηλεργασία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί αρχικά τώρα να εμφανίζεται στις πλατιές μάζες ως άκακος «βοηθός», αλλά ήδη έχει ξεκινήσει να επιτελεί τον απώτερο σκοπό της, ως εργασιακός (και γενικότερος) δυνάστης.

Η ΤΝ γίνεται «αφεντικό» σε εταιρείες fast-food

Μια ενδεικτική περίπτωση για το που οδηγείται η κατάσταση, αποτελεί η αμερικανική αλυσίδα ταχυφαγείων Burger King. Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει εγκαταστήσει σε περισσότερα από 500 καταστήματά της στις ΗΠΑ, σύστημα AI που συνδέεται με ακουστικά και μικρόφωνο, το οποίο φορούν συνεχώς οι υπάλληλοι. 

Η Τεχνητή Νοημοσύνη παρακολουθεί πόσο «φιλικοί» είναι οι εργαζόμενοι με τους πελάτες και τους βαθμολογεί σύμφωνα με το «σκορ φιλικότητας», αναλόγως πόσο συχνά χρησιμοποιούν ευγενικές λέξεις όπως «ευχαριστώ» και «παρακαλώ».

Το σύστημα απομονώνει λέξεις – κλειδιά και τις αντιστοιχεί σε καταχωρημένες συμπεριφορές που έχει ορίσει η εργοδοσία. Επιπλέον, όταν ο εργαζόμενος δυσκολεύεται για διάφορους λόγους να εκτελέσει μια εργασία, η ΤΝ του εξηγεί (στο ακουστικό) τι πρέπει να κάνει. 

Η εταιρεία Burger King σκοπεύει να επεκτείνει το συγκεκριμένο σύστημα σε όλα τα καταστήματά στις ΗΠΑ, αλλά διατείνεται ότι δεν καταγράφει συζητήσεις, ούτε αξιολογεί μεμονωμένους υπαλλήλους, αλλά συνολικές αποδόσεις… ομάδων.

Παρόμοια συστήματα ψηφιακού (παντ)επόπτη χρησιμοποιούν (ή ετοιμάζονται να εγκαταστήσουν) στα καταστήματά τους  κι άλλες μεγάλες εταιρείες fast-food, όπως τα McDonalds, η Pizza Hut, η Domino’s Pizza, τα Wendy’s, τα Taco Bell και άλλα. 

Το ίδιο ισχύει και για μεγάλες αλυσίδες καφέ. Ο κλάδος των μεγάλων εταιρειών εστίασης στρέφεται με μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτές τις τεχνολογίες και ο τεχνολογικός κολοσσός Nvidia αναπτύσσει εργαλεία ΤΝ αποκλειστικά για εστιατόρια.

Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει για έναν υπάλληλο (όχι μόνο εστιατορίου αλλά κάθε είδους επιχείρησης) να εργάζεται σε συνθήκες μόνιμης ψηφιακής ανάκρισης. Το εργασιακό άγχος εκτοξεύεται, οι επιδόσεις δυσκολεύουν, ο αυθορμητισμός εξαφανίζεται, η προσωπικότητα συνθλίβεται, η ανθρώπινη επαφή βιομηχανοποιείται, οι εργασιακές σχέσεις εξαλείφονται και ο εργαζόμενος γίνεται ένα υφιστάμενο «πρόγραμμα» της AI, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαγραφεί ως ανεπιθύμητος «ιός» για την επιχείρηση.

Τότε μόνο κοιτάμε ψηλά.

  

Σήμερα έχουμε περισσότερη ελευθερία. Περισσότερες επιλογές. 

Περισσότερες πληροφορίες από οποιαδήποτε γενιά στην ιστορία. 

Κι όμως: το άγχος ανέβηκε 25% παγκοσμίως. Μοναξιά σε επίπεδα επιδημίας. 

Κύριε, σώσε με Τι μας διδάσκει ο Πέτρος που βυθίστηκε εν μέσω θαλάσσης

  

Η νύχτα ήταν σκοτεινή. Η θάλασσα αγριεμένη. Οι μαθητές μέσα στο πλοίο αγωνίζονταν ενάντια στα κύματα, κουρασμένοι, φοβισμένοι, μακριά από κάθε ακτή.
Και τότε Τον είδαν.
Περπατούσε πάνω στα νερά σαν να ήταν στεριά. Ο Χριστός. Γαλήνιος, σταθερός, αναλλοίωτος εκεί που όλα έτρεμαν.
Ο Πέτρος παρορμητικός, θερμόαιμος, γεμάτος πίστη δεν μπόρεσε να μείνει στο πλοίο. Κύριε, αν είσαι Εσύ, πρόσταξέ με να έρθω κοντά Σου πάνω στα νερά.
Και ο Χριστός απάντησε με μια μόνο λέξη: Ελθέ.
Ο Πέτρος περπάτησε στα νερα
Πριν βυθιστεί, ο Πέτρος περπάτησε. Βγήκε από το πλοίο από την ψεύτικη ασφάλεια της ξύλινης σανίδας και τα πόδια του στάθηκαν πάνω στο νερό. Έκανε βήματα. Πλησίαζε.
Και αυτό συνέβη γιατί τα μάτια του ήταν καρφωμένα σε Εκείνον.
Δεν κοιτούσε κάτω. Δεν μετρούσε τα κύματα. Δεν υπολόγιζε το βάθος. Κοιτούσε το Πρόσωπο του Χριστού και το αδύνατο γινόταν δυνατό.
Κάποια στιγμή, τα μάτια του Πέτρου ξέφυγαν.
Ίσως ένα κύμα χτύπησε ψηλά. Ίσως ο αέρας του έριξε νερό στο πρόσωπο. Ίσως η λογική μίλησε πρώτη: «Τι κάνεις; Είσαι άνθρωπος. Αυτό είναι τρελό.»
Και αμέσως, μόλις τα μάτια του έφυγαν από τον Χριστό και καρφώθηκαν στα αγριεμένα κύματα, άρχισε να βυθίζεται.
Όχι αργά. Αμέσως. «Βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε.»
Τα κύματα δεν είχαν αλλάξει. Ο αέρας ήταν ο ίδιος. Μόνο ένα πράγμα άλλαξε: το σημείο που έβλεπε.
Εμείς σήμερα στη δική μας τρικυμία
Πόσες φορές έχουμε ζήσει αυτή τη στιγμή;
Κάποτε βαδίζαμε με βεβαιότητα. Είχαμε πίστη, ελπίδα, δύναμη. Τα πράγματα ήταν δύσκολα αλλά κρατούσαμε. Κάτι μέσα μας ήταν αγκυροβολημένο.
Και μετά άρχισαν τα κύματα.

Ὁ Ἅγιος Πατρίκιος ὁ Ἱερομάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Ἀκάκιος, Μένανδρος καὶ Πολύαινος οἱ Μάρτυρες

 

Εἶναι ἄγνωστος ὁ τόπος καταγωγῆς καὶ ὁ χρόνος τοῦ μαρτυρίου τους. 

Ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Ἅγιος Πατρίκιος, λόγῳ τῆς βαθιᾶς θεολογικῆς μορφώσεώς του, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἔνθερμου ζήλου του πρὸς τὴ Χριστιανικὴ πίστη, ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος Προύσσης, ὅπου βοηθούμενος ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους Ἀκάκιο, Μένανδρο και Πολύαινο, ἐκύρηττε τὸ Εὐαγγέλιο και ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ ἀπό τήν πλάνη τῶν εἰδώλων πολλῶν ἀνθρώπων.
Αὐτὸ ὅμως ἐξόργισε τοὺς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων, οἱ ὁποῖοι τὸν κατήγγειλαν στὸν ἄρχοντα Ἰουλιανὸ τὸν Ὑπατικό, καὶ αὐτὸς μὲ τὴν σειρά του διέταξε τὴ σύλληψή τους. 

Ὁ ἄρχοντας προσπάθησε ἀνεπιτυχῶς μὲ φιλοσοφικὲς συζητήσεις νὰ πείσει τὸν Πατρίκιο καὶ τοὺς ἄλλους Ἁγίους ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός. 

Ὁ Ἅγιος δὲν δείλιασε καὶ μὲ τὴν ρητορική του δεινότητα, τὴν ἄριστη θεολογική του κατάρτιση καὶ τὴν πλούσια ἁγιολογική του ἐπιχειρηματολογία ἐνέτρεψε ὅλα τὰ σαθρὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Ἰουλιανοῦ, ὁ ὁποῖος, βλέποντας τὴν ἰδεολογική του συντριβή, τοὺς καταδίκασε σὲ θάνατο καὶ διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμό τους. 

Ἔτσι οἱ Ἅγιοι ἔλαβαν τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου καὶ εἰσῆλθαν στὴ χαρά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.