21η Ενοριακη Εθελοντικη Αιμοδοσια.

 

  

 

Μέσα από ‘σένα, από τη δική σου προσφορά, 

θα βοηθηθεί κάποιος συνάνθρωπος μας! 

Το πνευματικό δωράκι.

  

Κάθε φορά που διαβάζεται το Ευαγγέλιο στη Θεία Λειτουργία, μολονότι το έχουμε διαβάσει και ακούσει πολλές φορές, εκείνη τη στιγμή που ιερουργείται ο λόγος της Αληθείας, αποκαλύπτει ο Χριστός σε κάθε ανθρώπινο και αγγελικό νου, προκειμένου να τραφεί πνευματικά, ένα καινούριο πνευματικό ''δωράκι''. 

Και παρόλο που δίνεται το ''δωράκι'' σε όλους τους εκκλησιαζόμενους, δεν ενεργεί σε όλους, διότι δεν παρακολουθούν όλοι με ευλάβεια, πίστη και προσοχή τα λόγια του Ευαγγελίου ή δεν έχουν την ανάλογη ζωή. 

Οἱ Ἅγιοι Στάχυς, Ἀπελλῆς, Ἀμπλίας, Οὐρβανός, καὶ Νάρκισσος οἱ Ἀπόστολοι ἐκ τῶν 70

 

Καὶ οἱ πέντε ἄνηκαν στοὺς ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅλοι τους ὑπῆρξαν «Χριστοῦ εὐωδία τῷ Θεῷ ἐν τοὶς σωζομένοις». Δηλαδὴ εὐωδία Χριστοῦ, εὐχάριστη στὸ Θεό, καὶ εὐωδία μεταξὺ τῶν σῳζόμενων ποὺ ἄκουγαν ἀπ’ αὐτοὺς τὸ σωτήριο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ Στάχυς ἔγινε πρῶτος ἐπίσκοπος Βυζαντίου, καὶ ἀφοῦ διάνυσε 16 χρόνια στὸ ἀποστολικὸ κήρυγμα, εἰρηνικὰ ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ.

Ὁ Ἀπελλῆς ἔγινε ἐπίσκοπος Ἡράκλειας καὶ πολλοὺς ἔφερε στὴν χριστιανικὴ πίστη.

Ὁ Ἀμπλίας ἔγινε ἐπίσκοπος Ὀδυσουπόλεως καὶ ὁ Οὐρβανός, ἐπίσκοπος Μακεδονίας. Ἐπειδὴ καὶ οἱ δυὸ γκρέμιζαν τὰ εἴδωλα, θανατώθηκαν μαρτυρικά.
Ὁ Νάρκισσος χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν. Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, τοῦ Εὐαγγελίου, τὴν ὁποία δίδασκε μὲ ζῆλο, ἐξήγειρε τοὺς εἰδωλολάτρες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὸν βασανίσουν καὶ νὰ παραδώσει τὴν ψυχή του μαρτυρικά.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὴν κιθάραν τοῦ Πνεύματος τὴν ἑξάχορδον, τὴν μελῳδήσασαν κόσμῳ τὰς ὑπὲρ νοῦν δωρεάς, ὡς ἐκφάντορας Χριστοῦ ἀνευφημήσωμεν, Στάχυν Ἀμπλίαν Ἀπελλῆν σὺν Ναρκίσσῳ Οὐρβανόν, καὶ Ἀριστόβουλον ἅμα· ὡς γὰρ Ἀπόστολοι θεῖοι, χάριν αἰτοῦνται ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Καλημέρα!

  

"Όπου Οκτώβρης κ' αν αγγίζει
το τοπίο κοκκινίζει
Ως κ' τ' Άι Δημήτρη το άτι
από μπρούτζο ένα κομμάτι.

Καληνύχτα!

  

Το ταξίδι, όπως και η αγάπη, 

εκφράζει μια απόπειρα 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ!

  

 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο να θυμάται την ενότητα του 1940. Χρειάζεται να τη ζει!

Γιατί, αδελφοί μου, τι αξία έχει να τιμούμε εκείνους που ενώθηκαν για την πατρίδα, όταν εμείς σήμερα δεν μπορούμε να ενωθούμε ούτε με τον γείτονά μας;
Τι αξία έχει να υψώνουμε τη σημαία της Ελλάδας, όταν μέσα στην καρδιά μας υψώνουμε τείχη απέναντι στον αδελφό μας;
Τι αξία έχει να μιλάμε για τους ήρωες που θυσιάστηκαν ο ένας για τον άλλον, όταν εμείς δυσκολευόμαστε ακόμη και να πούμε μια καλημέρα σε κάποιον που μας στενοχώρησε;

Να γκρεμίσουμε τα τείχη που χτίσαμε ανάμεσα στις καρδιές μας.
Να αφήσουμε πίσω την κακία. Να σταματήσουμε να μετράμε ποιος μας μίλησε και ποιος δεν μας μίλησε.
Ποιος μας χαιρέτησε και ποιος μας προσπέρασε. Ποιος μας κάλεσε στο σπίτι του και ποιος μας ξέχασε. Ποιος είχε δίκιο και ποιος είχε άδικο.

Γιατί, αγαπητοί μου αδελφοί, στο τέλος της ζωής μας δεν θα πάρουμε μαζί μας ούτε τις διαφωνίες ούτε τους εγωισμούς ούτε τις πικρίες μας.
Μόνο η αγάπη θα μείνει. Και αυτή η αγάπη είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στην πατρίδα μας.

Ο καστανάς

 

Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός.

  

 

Με ειδοποίησαν να πάω να κοινωνήσω έναν ασθενή. Όταν πήγα, αντίκρισα ένα αδύνατο και πολύ ταλαιπωρημένο παλικάρι.
Τα χείλη του, η γλώσσα του και γενικώς όλη η στοματική του κοιλότητα ήταν γεμάτα πληγές.
Στενοχωρήθηκα μέσα μου, ήταν νέος άνθρωπος, δεν ήθελα να τον ρωτήσω από τι πάσχει, να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Κατάλαβα ότι είναι κάτι σοβαρό.
Ρώτησα το βαπτιστικό του όνομα και του είπα να κάνει το σημείο του Σταυρού πριν κοινωνήσει. 

Στο σύντομο διάλογο που είχαμε, μου είπε:
- Πατέρα, αν γίνεται να με κοινωνήσετε με κουταλάκι μιας χρήσεως.
Πάγωσα, στενοχωρήθηκα, του εξήγησα ότι δεν πρέπει να φοβάται διότι μεταλαμβάνει τον ίδιο τον Χριστό, το Σώμα Του και το Αίμα Του και δεν πρόκειται να κολλήσει κάτι.
Μου απαντά:
- Εγώ πατέρα το λέω για σας, γιατί το νόσημά μου είναι σοβαρό και μεταδοτικό.
Τον ευχαρίστησα για το ενδιαφέρον του.
Ήταν ένας ευγενέστατος νέος αλλά σε πολύ άσχημη κατάσταση. Του επανέλαβα την διδασκαλία της Εκκλησίας μας
και του είπα ότι εγώ δεν έχω ενδοιασμούς και ότι δεν κινδυνεύω από το νόσημά του.
Τότε εκείνος έκανε τον Σταυρό του και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και από την ίδια Αγία Λαβίδα κατέλυσα και εγώ ο ίδιος.

Δεν ήταν φυσικά το μόνο περιστατικό αλλά η πλειονοψηφία των πιστών ασθενών που κοινωνάνε στο νοσοκομείο είναι περίπου στην ίδια κατάσταση.
Άνθρωποι ετοιμοθάνατοι με πληθώρα μικροβίων, ασθενείς μέσα στην εντατική με βαριά νοσήματα.
Συνήθως, όταν πάω να κοινωνήσω τον ασθενή, αντικρίζω μια στοματική κοιλότητα τόσο παραμορφωμένη και τόσο βρώμικη, που μόνο δυσωδία αναδύεται από αυτή.
Για να τον κοινωνήσω ή να τον εξομολογήσω, πρέπει να έρθω σε πολύ κοντινή απόσταση από το πρόσωπό του.
Τα χνώτα του, τα σάλια του, ο βήχας του ανά πάσα στιγμή μπορεί να μου μεταδώσουν κάτι. Η καθημερινότητα του νοσοκομειακού ιερέα είναι ανάμεσα σε αίματα, ούρα, εμετό, μικρόβια και αυτοάνοσα νοσήματα.
Το ράσο μου μπορεί να ματωθεί από το αίμα του, όμως ο ασθενής θέλει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, γι’ αυτό άλλωστε βρίσκομαι εγώ δίπλα του.
Αυτό είναι το καθήκον μου, η διακονία μου.
Αγνοώ, τις περισσότερες φορές, από τι ακριβώς πάσχουν.
Δέκα ολόκληρα χρόνια αυτή είναι η καθημερινότητά μου ως νοσοκομειακός ιερέας.

π.Ευσέβιος Σπανός: «Ο ρόλος του πνευματικού στην σύγχρονη κοινωνία» - ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026

 

21η Ενοριακη Εθελοντικη Αιμοδοσια,

  

 

Μέσα από ‘σένα, από τη δική σου προσφορά, 

θα βοηθηθεί κάποιος συνάνθρωπος μας! 

Όπλα αποκρούσεως του διαβόλου

  

Επίκληση του ονόματος του Κυρίου
Ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε ότι «εν τω Θεώ ποίησομεν δύναμιν» (Ψαλμ. 59, 14). Εάν ο αντίπαλός μας είναι ισχυρός, ο Κύριός μας είναι ισχυρότερος.

Και τον Κύριο μας οφείλουμε να επικαλούμαστε όσες φορές βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον διάβολο. Αλλά για να επικαλεσθούμε τον Κύριο πρέπει να έχουμε ακράδαντη πίστη προς Αυτόν. Η πίστη μας ισχυροποιεί και μας δυναμώνει. Το λέγει τόσο ωραία ο ιερός υμνογράφος της Εκκλησίας: «Οι πεποιθότες επί Κύριον, εοίκασιν όρει τω αγίω· οι ουδαμώς σαλεύονται, προσβολής του Βελίαρ» (Αναβαθμοί Β΄ Ήχου).

Να επικαλούμαστε λοιπόν το όνομα του Ιησού, λέγοντας την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας συνιστούν: «Και Ιησού ονόματι μάστιζε πολεμίους». Ο διάβολος στο άκουσμα του θείου ονόματος τρέπεται σε φυγή και μας αφήνει στην ειρήνη μας.

Το σημείο του Σταυρού
Μαζί με το όνομα του Ιησού θα πρέπει να κάνουμε και το σημείο του Σταυρού που είναι ισχυρό όπλο εναντίον του πονηρού. «Κύριε, όπλον κατά του διαβόλου τον Σταυρόν Σου ημίν δέδωκας· φρίττει γάρ και τρέμει, μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν» ψάλλει χαρακτηριστικά ο υμνογράφος.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας συμβουλεύει κάθε φορά που εξερχόμαστε από το σπίτι μας να κάνουμε το Σταυρό μας και να λέγομαι: «Αποτάσσομαι σοι σατανά και τη πομπή σου και τη λατρεία σου και συντάσσομαι σοι Χριστέ» (Κατήχησις Ι΄).

Οἱ Ἅγιοι Ζηνόβιος καὶ Ζηνοβία τὰ ἀδέλφια

 

Κατάγονταν ἀπὸ τὶς Αἰγαὶς τῆς Κιλικίας καὶ ἦταν κληρονόμοι μεγάλης περιουσίας. Ὁ Ζηνόβιος εἶχε σπουδάσει ἰατρική, καὶ ὄχι μόνο πρόσφερε ἀφιλοκερδῶς τὶς ὑπηρεσίες του στοὺς πάσχοντες, ἀλλὰ ἐπιπλέον πλούσια μοίραζε ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ του σ’ αὐτούς. 

Μὲ τὴ συμπεριφορά του αὐτὴ στήριζε τοὺς χριστιανούς, καὶ πολλοὺς εἰδωλολάτρες ἔφερε στὴ χριστιανικὴ πίστη.

Ὅταν πληροφορήθηκε αὐτὸ ὁ ἔπαρχος Λυσίας, ἔδωσε διαταγὴ καὶ τὸν συνέλαβαν. Ὁ Ζηνόβιος μὲ παρρησία ὁμολόγησε ὅτι πράγματι εἶναι χριστιανός. Καὶ ὅ,τι κάνει, τὸ κάνει γιὰ τὴ σωτηρία ψυχῶν καὶ τὴν δόξα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. 

Ὁ Λυσίας μὲ αὐστηρότητα τοῦ εἶπε ὅτι ἂν δὲν σταματήσει αὐτὸ ποὺ κάνει καὶ δὲν ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, θὰ μαρτυρήσει φρικτά. Ὁ Ζηνόβιος ἀπάντησε ὅτι τὰ μαρτύρια μποροῦν νὰ βλάψουν τὸ σῶμα του, ἀλλὰ τὴν ψυχή του ποτέ. 

Διότι λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Καὶ τὶς ὁ κακώσων ὑμᾶς, ἐὰν τοῦ ἀγαθοῦ μιμητοὶ γένησθε;». Ποιός, δηλαδή, θὰ μπορέσει νὰ σᾶς κάνει κακὸ καὶ νὰ σᾶς ἐπιφέρει πραγματικὴ βλάβη, ἂν γίνετε μιμητὲς καὶ ἀκόλουθοι τοῦ ἀγαθοῦ; 

Ὁ Λυσίας ἀμέσως διέταξε καὶ τὸν βασάνισαν.

Τότε παρενέβη ἡ ἀδελφή του Ζηνοβία καὶ ἤλεγξε τὸν Λυσία, ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι ἄνανδρο. Ἀλλὰ ὁ ἔπαρχος συνέλαβε καὶ αὐτήν, καὶ τελικὰ ἀποκεφάλισε καὶ τοὺς δυό.

Καληνύχτα!

 

 

Πόσο "ακριβό", υπερπολύτιμο..

Ένα χαμόγελο, όταν λυγίζεις.

Μια λέξη ενθάρρυνσης, πριν τα παρατήσεις.

Μια αγκαλιά, όταν δεν βρίσκεις λόγια.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ στο μέτωπο-1940.

  

Η ΠΑΝΑΓΙΑ στο μέτωπο-1940. «Συνεχώς αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη!»

«Σου γράφω από μία αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη.

Σκοπός μου […]είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, αυτό που είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντάς το από άλλους, δεν το πιστέψεις.

Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση περίπου δεκατριών μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη.

Ο σκοπός φώναξε: «τις ει;». Μιλιά δεν ακούστηκε.

Η εισβολή του Halloween στην πατρίδα μας

 

 

του Αρχιμ. Διονυσίου Γκόλια,
Κληρικού Ι. Μ. Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος, Καθηγητού Σ.Μ.Υ.Κ. Βελλάς

---

Μια ποιμαντική προσέγγιση για τα παιδιά.

Οι παρακάτω  γραμμές χαράσσονται με ένα βαθύ πόνο για το γεγονός ότι εμείς οι νεοέλληνες, απόγονοι τόσων ηρώων και μαρτύρων της πίστεως και τις πατρίδος, εμείς οι διάδοχοι των μεγάλων μορφών του πνεύματος με ρηξικέλευθο νου και φρόνηση, σύνεση και ευγένεια, διακριτικότητα και αυθεντικότητα, πρωτοπόρων σε έργα ουσιαστικά και εποικοδομητικά, φθάσαμε στο σημείο να σερνόμαστε πίσω από την άμαξα της δυτικής κουλτούρας.

Είναι γεγονός πως κάθε τι καινούριο και ξενόφερτο μας ενθουσιάζει. Όπως τα μωρά όταν αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο προσπαθούν να δοκιμάσουν ό,τι βλέπουν μπροστά τους, είτε είναι καλό, είτε βλαβερό και επικίνδυνο, έτσι κι εμείς. Πάνε μερικές δεκαετίες που ξεκίνησε αυτή η εισβολή και ίσως είναι ανούσιο για κάποιους αυτή τη στιγμή να συζητάμε για πράγματα, συνήθειες και γεγονότα που καθιερώθηκαν και η νέα γενιά τα θεωρεί ως... παράδοση.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, ως επί το πλείστον, τα μικρά παιδιά αγνοούν παντελώς την ημέρα της ονοματικής τους εορτής, αλλά γνωρίζουν καλά την ημέρα των γενεθλίων τους.

Από την άλλη, σχεδόν ημέρα παρά ημέρα το ημερολόγιο αναφέρει εορτές παγκόσμιες, λ.χ. των ερωτευμένων, της πατάτας κλπ. οι οποίες προσπαθούν να εκτοπίσουν τις μνήμες των Αγίων. 

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεσαι και η γιορτή του Halloween. Τονίζουμε ασφαλώς ότι δεν έχουμε κανένα φόβο ως μέλη της εκκλησίας.

Δεν ανησυχούμε να μην χάσουμε… «πελάτες» όπως πολλοί έξυπνοι λένε. Απεναντίας λυπόμαστε όσους υποδουλώνονται εκούσια και με χαρά σε κάθε τι ξενόφερτο που ξεπροβάλει.

Κι επειδή εμείς οι Έλληνες μάθαμε πάντα να ανεβαίνουμε ψηλά, αυτό δεν είναι άνοδος, αλλά πτώση και μάλιστα κατακόρυφη.

Το Halloween λοιπόν, είναι μια γιορτή που δημιουργήθηκε στην Αμερική. Είναι η δεύτερη διασημότερη γιορτή μετά τα Χριστούγεννα (κοσμικοποιημένη δυστυχώς κι αυτή πλέον…), συνδεδεμένη με την κουλτούρα του τρόμου και του θανάτου, την κατανάλωση γλυκών, τις σκανδαλιές και φυσικά με το καρναβάλι.

Μια τρομαχτική νύχτα που αξίζει κανείς να φοβάται καθώς οι νεκροί… επιστρέφουν στη Γη για να στοιχειώσουν τους ζωντανούς.

Μια πασαρέλα τρομακτικού ντυσίματος και στολισμένων σπιτιών σαν να βγήκαν από ταινία τρόμου και ένας διαγωνισμός κατασκευής τρομακτικών κολοκύθων. 

Βέβαια, όλα τα παραπάνω θα μπορούσε να πει κανείς: «ας τα παραβλέψουμε, για να χαρούν τα παιδιά.