Ενοριακός Εορτασμός Αγίου Νεκταρίου

 

Όταν η οθόνη του κινητού, γινεται πιο σημαντική, από μία ανθρώπινη ζωή.

  

Μία σκέψη καρδιᾶς, γιὰ τὴν ἀνθρωπιὰ, ποὺ κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε.
Ὅταν ἡ ὀθόνη τοῦ κινητοῦ, γίνεται πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ μία ἀνθρώπινη ζωή, τότε ἡ ἀνθρωπιά μας, ἔχει ἀρχίσει νὰ χάνετα.

Ἀγαπημένα μου παιδιά, ἀδελφοί μου ἐν Χριστῷ,

Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς, ποὺ ἀναρωτιέμαι πραγματικὰ, ποῦ βαδίζει ἡ κοινωνία μας. Ποῦ πηγαίνει ὁ κόσμος μας; Τί ἔχουμε γίνει ὡς ἄνθρωποι; Πῶς φθάσαμε στὸ σημεῖο, νὰ ἔχουμε τόσα μέσα ἐπικοινωνίας, καὶ συγχρόνως, νὰ δυσκολευόμαστε τόσο πολὺ, νὰ ἐπικοινωνήσουμε, πραγματικὰ μεταξύ μας;

Ἔχουμε κινητὰ τηλέφωνα, τελευταίας τεχνολογίας, ἀλλὰ πολλές φορὲς, ἔχουμε χάσει τὴν ἱκανότητα, νὰ ἀκοῦμε τὸν συνάνθρωπό μας.

Ἔχουμε χιλιάδες, διαδικτυακοὺς φίλους, ἀλλὰ πολλές φορὲς, δὲν γνωρίζουμε, ποιός ὑποφέρει δίπλα μας.

Ἔχουμε μάθει νὰ καταγράφουμε κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ ξεχάσαμε νὰ ζοῦμε τὴν ἴδια τὴ ζωή.

Καὶ τὸ πιὸ θλιβερό; Ἀρχίσαμε νὰ συνηθίζουμε, τὸν πόνο τοῦ ἄλλου!

Βλέπουμε ἕναν ἄνθρωπο, πεσμένο στὸν δρόμο, ἕνα τροχαῖο δυστύχημα, ἕναν ἡλικιωμένο ποὺ χρειάζεται βοήθεια, ἕνα παιδὶ ποὺ κλαίει, ἕναν συνάνθρωπό μας, ποὺ βρίσκεται σὲ δύσκολη κατάσταση.

Καὶ ἀντὶ, νὰ τρέξουμε κοντά του, ἀντὶ νὰ ρωτήσουμε χρειάζεσαι βοήθεια; ἀντὶ νὰ καλέσουμε, τὶς ἁρμόδιες ὑπηρεσίες, ὅταν χρειάζεται, κάποιοι βγάζουν, ἀμέσως τὸ κινητό τους.

Νὰ τραβήξουν φωτογραφία. Νὰ καταγράψουν βίντεο. Νὰ δημοσιεύσουν, πρῶτοι τὸ περιστατικό. Νὰ συγκεντρώσουν προβολές, σχόλια καὶ ἀντιδράσεις.

Ἀδελφοί μου, πότε ἔγινε, ὁ ἀνθρώπινος πόνος θέαμα; Πότε ἡ δυστυχία, τοῦ συνανθρώπου μας, ἔγινε εὐκαιρία γιὰ δημοσιότητα; Πότε ἀρχίσαμε, νὰ βάζουμε τὴν ἀξία μιᾶς φωτογραφίας, πάνω ἀπὸ τὴν ἀξία μιᾶς ἀνθρώπινης ζωῆς

Ἂς τὸ σκεφθοῦμε σοβαρά.

Ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ποὺ βλέπουμε πεσμένο στὸν δρόμο, μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας πατέρας, ποὺ τὸν περιμένουν, τὰ παιδιά του στὸ σπίτι.

Μπορεῖ νὰ εἶναι μία μητέρα, ποὺ κάποια μικρὰ χεράκια, περιμένουν νὰ τὴν ἀγκαλιάσουν.

Μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας παππούς, μία γιαγιά, ἕνα νέο παιδί, μία ἀνθρώπινη ψυχὴ μὲ ὄνειρα, ἐλπίδες, ἀγωνίες, καὶ ἀγαπημένα πρόσωπα.

Δὲν εἶναι ἕνα θέαμα. Εἶναι ἄνθρωπος! Εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ! Εἶναι ἀδελφός μας. Καὶ αὐτὸ δὲν πρέπει, νὰ τὸ ξεχάσουμε ποτέ. Ὁ Χριστὸς μᾶς δίδαξε, νὰ σταματοῦμε μπροστὰ στὸν πόνο.

Θυμηθεῖτε, παιδιά μου, τὴν παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου. Ἕνας ἄνθρωπος, βρίσκεται τραυματισμένος στὸν δρόμο. Κάποιοι περνοῦν, τὸν βλέπουν, καὶ συνεχίζουν τὴν πορεία τους. Ἕνας ὅμως σταματᾶ.

Ὁ Σαμαρείτης δὲν ἀδιαφορεῖ. Δὲν προσπερνᾶ. Δὲν δικαιολογεῖ τὴν ἀπραξία του. Πλησιάζει τὸν πληγωμένο ἄνθρωπο, περιποιεῖται τὰ τραύματά του, καὶ φροντίζει γιὰ τὴ σωτηρία του.

Καὶ ὁ Κύριός μας, στὸ τέλος τῆς παραβολῆς, μᾶς λέγει: Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως. (Λουκ. 10, 37). Πήγαινε καὶ κάνε κι ἐσὺ τὸ ἴδιο.

Πόσο ἐπίκαιρος, εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ!

Ἐὰν ὁ Καλὸς Σαμαρείτης, ζοῦσε στὴ σημερινὴ κοινωνία, θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ, βλέποντας ἕναν τραυματισμένο ἄνθρωπο, θὰ ἄφηνε στὴν ἄκρη τὸ κινητό του γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσει, μόνο ἐκεῖ ποὺ πραγματικὰ χρειάζεται: γιὰ νὰ καλέσει βοήθεια.

Δὲν θὰ ἐνδιαφερόταν, γιὰ τὸ πόσοι θὰ τὸν θαύμαζαν. Θὰ ἐνδιαφερόταν, γιὰ τὸ ἐὰν ὁ συνάνθρωπός του θὰ ζοῦσε.

Γιατί ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη, δὲν ἀναζητεῖ χειροκροτήματα. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη προσφέρει, θυσιάζεται, συμπονεῖ, καὶ πολλές φορὲς, ἐνεργεῖ ἀθόρυβα, χωρὶς νὰ τὴ βλέπει κανείς, παρὰ μόνο ὁ Θεός.

Δὲν φταίει, τὸ κινητό. Φταίει ὅταν ἡ καρδιά μας, παύει νὰ αἰσθάνεται. Δὲν εἶναι κακὴ ἡ τεχνολογία, ἀδελφοί μου. Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι.

Έναρξη Σχολών Γονέων Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

 

Νοέμβριος!

  

Στου Ν ο έ μ β ρ η το χαρτί ,
βάζει υπογραφή η βροχή.
Θα ποτίσω όλη την πόλη ,
το χωράφι , το περβόλι ,
και θα πλύνω τις σκεπές ,
τα μπαλκόνια , τις αυλές .

Ὁ Ὅσιος Μαρκιανός

 

 

Ὁ Ὅσιος Μαρκιανὸς εἶχε πατρίδα τὴν κωμόπολη Κῦρο τῆς Συρίας. Προερχόταν ἀπὸ πλούσια οἰκογένεια, ἦταν λόγιος καὶ γνώστης τῶν Θεολογικῶν πραγμάτων καὶ τῆς ἀρχαίας σοφίας.

Πιστὸς στὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀποσύρθηκε σὲ ἕναν ἐρημικὸ τόπο. Ἐκεῖ ἔστησε ἕνα μικρὸ κελί, ἴσα – ἴσα γιὰ νὰ χωράει τὸ σῶμά του μέσα. 

Στὸ ἐρημητήριό του προσῆλθαν, ἀκούγοντας τὴν μεγάλη φήμη του, δυὸ ἄλλοι στρατιῶτες τοῦ Θεοῦ. Ὁ Εὐσέβιος καὶ ὁ Ἀγαπητός. Παρακάλεσαν τὸν Ἅγιο νὰ τοὺς δεχθεῖ σὰν μαθητές του. 

Ὁ Μαρκιανός, ἀφοῦ βεβαιώθηκε ὅτι μποροῦν καὶ θέλουν εἰλικρινὰ νὰ ὑπηρετήσουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ τοὺς ἐπέτρεψε νὰ κτίσουν κοντὰ σὲ αὐτὸν δύο κελιὰ γιὰ νὰ στεγάζονται.

Καὶ οἱ τρεῖς κατὰ περιόδους περιπλανιόντουσαν στὶς πόλεις καὶ κήρυτταν τὸν Θεῖο Λόγο. Ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι, τόσο λαϊκοὶ ὅσο καὶ κληρικοὶ πήγαιναν στὶς σκῆτες τους γιὰ νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ τοὺς συμβουλευτοῦν.

Κάποτε πῆγε στὸν Ὅσιο καὶ ὁ ἐπίσκοπος Ἀντιόχειας Φλαβιανὸς μαζὶ μὲ ἄλλους λόγιους καὶ ἐπιφανεῖς ἄνδρες γιὰ νὰ πείσουν τὸν Ὅσιο νὰ ἀπαρνηθεῖ τὴν ἐρημικὴ ζωὴ καὶ νὰ ζήσει στὴν κοινωνία πρὸς ὄφελος τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ὅσιος ἀρνήθηκε τὴν πρότασή τους.

Καλή σας ημέρα!

 

 

 

Να αλλάζεις....

Όχι μόνο μήνα ή χρόνο.

Ν' αλλάζεις βλέμμα, ματιές, ορίζοντες.

Καληνύχτα!

  

Το νου μας στα χέρια που μας κράτησαν...

ΜΙΑ ΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΞΕΝΗ

 

«Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι» (Α’ Κορ. 12,30)

«Και ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη». 

            Χαρακτηριστικό της εποχής μας η σκληροκαρδία. Ο άνθρωπος δείχνει να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και αφήνει τον συνάνθρωπό του στην άκρη. Δεν τον ενδιαφέρει αν τον πληγώνει. Αν θα μπορούσε να τον στηρίξει και να του δώσει χαρά, εφόσον ο ο ίδιος δεν έχει να κερδίσει κάτι. 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ενδιαφέρον για τη ζωή να έχει να κάνει με το «εγώ» μας και τη δική μας άνεση και απόλαυση, την εκπλήρωση των δικών μας στόχων, ακόμη κι αν χρειαστεί να περάσουμε επί πτωμάτων. Ίσως μοιάζει σκληρή αυτή η διατύπωση. Τη ζούμε όμως ιδιαίτερα στον χώρο των παιδιών και των εφήβων, καθώς μεγάλη μερίδα αυτών είτε αδιαφορούν είτε προσπαθούν να λειτουργήσουν εξουσιαστικά πληγώνοντας και απογοητεύοντας.

            Φαίνεται πως και στην πρώτη Εκκλησία, εκεί όπου η χάρις υπερεπλεόναζε και υπήρχαν πολλά χαρίσματα ανάμεσα στους χριστιανούς, όπως περιγράφει ο απόστολος Παύλος γράφοντας στους Κορινθίους, το ενδιαφέρον των χαρισματούχων ήταν να χρησιμοποιούν τις δωρεές του Θεού για να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους άλλους και να διεκδικούν θέση ανώτερη, να τονίζουν την ικανότητα και τη δωρεά τους για να δοξάζονται από τους άλλους και να έχουν λόγο κεντροβαρή στην εκκλησιαστική κοινότητα. 

Ο απόστολος Παύλος δεν μένει ευχαριστημένος από αυτήν την αντίληψη, διότι νιώθει ότι τα χαρίσματα κάνουν τους χριστιανούς να ξεχνούνε ότι τίποτε δε μας ανήκει, αλλά τα πάντα είναι δωρεά του Χριστού όχι για να εξουσιάζουμε, αλλά για να διακονούμε με βάση το τι μας δόθηκε το σώμα της Εκκλησίας, στο οποίο είμαστε μέλη Του και ξεχωριστά ο καθένας και, ταυτόχρονα, όλοι μαζί. 

Έτσι, ο απόστολος δείχνει την οδό που μοιάζει υπερβολική, αλλά είναι το κλειδί της όντως χριστιανικής ζωής, που είναι η αγάπη, και προχωρεί στον περίφημο ύμνο της, διά του οποίου μας δείχνει ότι όσα χαρίσματα κι αν έχουμε, όσα έργα κι αν κάνουμε, αν δεν υπάρχει η αγάπη στην καρδιά και το καθετί που πράττουμε δεν είναι καρπός της, τότε μοιάζει μάταιο και πρόσκαιρο.

Πρωτη Κυριακή του Νοεμβρίου - Ο Άγιος Σπυρίδων σώζει την Κέρκυρα από την πανούκλα.

 

 Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα το 1673 αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στιγμές στη θρησκευτική και ιστορική παράδοση της Κέρκυρας, καθώς συνδέεται με τη σωτηρία του νησιού από τη φονική επιδημία της πανώλης (πανούκλας).

- Ο Λίγες δεκαετίες μετά από μια προηγούμενη μεγάλη θεομηνία και επιδημία που είχε πλήξει το νησί (το 1629–1630), η Κέρκυρα βρέθηκε αντιμέτωπη ξανά με τον εφιάλτη της πανώλης το 1673. Η θανατηφόρα ασθένεια ξεκίνησε από τη συνοικία της Γαρίτσας και άρχισε να εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς σε πόλη και χωριά, απειλώντας να αποψιλώσει το νησί. Οι θάνατοι πολλαπλασιάζονταν καθημερινά και τα υγειονομικά μέτρα της εποχής αποδεικνύονταν ανίσχυρα μπροστά στη λαίλαπα.

Μέσα σε κλίμα απόγνωσης, ο κλήρος και ο λαός της Κέρκυρας κατέφυγαν στον πολιούχο τους, τον Άγιο Σπυρίδωνα, ζητώντας με θερμές προσευχές και αγρυπνίες τη σωτηρία τους.

Σύμφωνα με την παράδοση και τις μαρτυρίες της εποχής, καταγράφηκαν σημεία της παρουσίας του Αγίου (όπως υπερκόσμια φώτα που έλαμπαν πάνω από τον ναό του το βράδυ, τα οποία έβλεπαν οι νυχτερινοί σκοποί των φρουρίων).

Οἱ Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός οἱ Ἀνάργυροι καὶ Θαυματουργοί

 

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία. Οἱ γονεῖς τους ἦταν ἄριστο πρότυπο χριστιανῶν συζύγων. 

Ὅταν ἡ μητέρα τους Θεοδότη ἔμεινε χήρα, ἀφιέρωσε κάθε προσπάθειά της στὴν χριστιανικὴ ἀνατροφὴ τῶν δύο παιδιῶν της, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ.

Τοὺς δύο ἀδελφοὺς διέκρινε μεγάλη εὐφυΐα καὶ ἐπιμέλεια, γι’ αὐτὸ καὶ σπούδασαν πολλὲς ἐπιστῆμες. 

Ἰδιαίτερα ὅμως, ἐπιδόθηκαν στὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, τὴν ὁποία ἐξασκοῦσαν σὰν διακονία φιλανθρωπίας πρὸς τὸν πλησίον. 

Θεράπευαν τὶς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰδιαίτερα τῶν φτωχῶν, χωρὶς νὰ παίρνουν χρήματα, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. 

Πολλοὶ ἀσθενεῖς ποὺ θεραπεύθηκαν ἤθελαν νὰ τοὺς εὐχαριστήσουν. Ἀλλὰ αὐτοί, δὲν δέχονταν τὶς εὐχαριστίες καὶ ἀπαντοῦσαν μὲ τὸν ὀρθὸ λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς:

«Ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμης καὶ ἡ ἰσχὺς τῷ Θεῷ ἡμῶν εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων». Δηλαδή, ὅλος ὁ ὕμνος καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμη καὶ ἡ ἰσχύς, ἀνήκει στὸ Θεό μας, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Καλο σας βράδυ.

 

Μία αφιέρωση στη γιαγιά μου…

  

Γιαγιά σε ευχαριστώ. Κάποτε με έκανες να πιστεύω ότι μία σοκολάτα και μία καραμέλα αρκούν για να είμαι ευτυχισμένη.
Γιαγιά σε ευχαριστώ. 

Μου δίδαξες ότι η αγάπη για κάποιον ξεπερνά τους όποιους περιορισμούς της ηλικίας και δε σταματάει ποτέ να προσφέρει, να στέκεται πάντα ένας βράχος ακίνητος και σταθερός. 

Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει από το να προσφέρεις στον άνθρωπο που αγαπάς, κανένα εμπόδιο, καμία κούραση, τίποτα.

Γιαγιά σε ευχαριστώ. Τα γκρίζα σου μαλλιά δεν με εμπόδισαν , πολλές φορές, να σε βλέπω σαν τον πιο όμορφο άνθρωπο του κόσμου.
Γιαγιά μου και πάλι σε ευχαριστώ. Μου έδειξες ότι οικογένεια είναι ο άνθρωπος που σε φροντίζει και σε αγαπάει.

Γιαγιά σου οφείλω ευγνωμοσύνη γιατί όλη μου η ευτυχία όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στη ζωή εξαργυρωνόταν σε ένα χαμόγελο, ένα περιποιημένο φαγητό, μία αγκαλιά. Αυτά είχα και όμως αυτά ήταν για μένα ο πλούτος όταν ήμουν παιδί. Σε ευχαριστώ που μου έδειξες ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στα απλά πράγματα.

Πρέπει να φύγω!

 

 

 

Αναστέναξε ο Οκτώβρης και χιλιάδες φύλλα έπεφταν από τη θλίψη...

Ήρθε η ώρα!! Ψιθύρισε ο Νοέμβριος..

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

 

 

Ο αυθεντικός πλούτος

«Και εν τω άδη επάρας τους οφθαλμούς αυτού, υπάρχων εν βασάνοις, ορά τον Αβραάμ από μακρόθεν και Λάζαρον εν τοις κόλποις αυτού»

Η φιλαργυρία των Γραμματέων και των Φαρισαίων στάθηκε αφορμή για να μας προσφέρει ο Χριστός την παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου, η οποία  βρίθει μηνυμάτων και νοημάτων ουράνιας εμβέλειας. 

Οι Φαρισαίοι έβλεπαν σαν εύνοια του θεού την εξασφάλιση υλικών αγαθών και χρημάτων και κατ’  επέκταση σαν αποδεικτικό στοιχείο και πιστοποίηση του «καλού εαυτού τους». Με αυτό τον τρόπο δικαίωναν τον εαυτό τους μπροστά στους ανθρώπους και αδιαφορούσαν βέβαια για την εσωτερική τους ακαταστασία και κυρίως την αξεπέραστη υποκρισία τους που αποτύπωναν τις πραγματικές προθέσεις και διαθέσεις τους.

Αυτή ακριβώς η αντίληψη δυστυχώς διαπερνά στο χρόνο και φθάνει μέχρι και τις δικές μας μέρες με διάφορες μορφές και εφαρμογές. Γι’  αυτό και επιβάλλεται μεγάλη προσοχή για να μην πέσουμε στην παγίδα που τόσο αδίστακτα στήνει η φαρισαϊκή υποκρισία. Η εγωιστική καλοπέραση σ’  αυτό τον κόσμο, μπορεί να μας οδηγήσει στην απώλεια της κοινωνίας της αγάπης του Θεού, δηλαδή της Ουράνιας Βασιλείας. 

Αντίθετα, οι δοκιμασίες της ζωής μπορεί να λειτουργήσουν ως δείκτες που παραπέμπουν στον Παράδεισο, αρκεί να τις αποδεχόμαστε με πίστη, υπομονή και ελπίδα. Ζωτικής σημασίας επομένως μηνύματα που μας προφυλάσσουν από επικίνδυνες παγίδες, δίνονται μέσα από την παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου. Αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε την περίπτωσή τους.

Ο πλούσιος

Ο πλούσιος της παραβολής κατακρατούσε όλα τα αγαθά μόνο για τον εαυτό του. Ο εγωισμός του, προκαλούσε τόση εσωτερική ακαταστασία μέσα του ώστε κλεινόταν ερμητικά στον εαυτό του και περιφρονούσε όλους τους άλλους ανθρώπους. Αυτό είχε συνέπειες και για τον ίδιο που παρέμενε χωρίς πρόσωπο, δηλαδή χωρίς όνομα, όπως άλλωστε φαίνεται μέσα από τη συγκεκριμένη περικοπή. Η παραβολή κάνει λόγο γενικά και αόριστα για κάποιο πλούσιο, ενώ από την άλλη προβάλλει την προσωπικότητα του φτωχού Λαζάρου.

«Κορόιδο Μουσολίνι»