«Σταματά να κλαις μπαμπά… σε παρακαλώ, σταμάτα να κλαις».

 

 

Ήταν κάποτε ένας άντρας που έπαθε τη μεγαλύτερη συμφορά που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο.

Πέθανε ο μικρός του γιος.

Από τον θάνατο του γιου του και για χρόνια ολόκληρα, ξάπλωνε την νύχτα και δεν μπορούσε να κοιμηθεί.

Το μόνο που έκανε ήταν να κλαίει... και να κλαίει... ως τα ξημερώματα.

Κάποια μέρα, εμφανίζεται στον ύπνο του ένας άγγελος και του λέει:

«Φτάνει πια… Πρέπει να συνεχίζεις τη ζωή σου χωρίς αυτόν»

«Κλαίω γιατί έχω την ιδέα πως δεν θα τον ξαναδώ» λέει ο άντρας.

Ο άγγελος τον λυπάται και του προτείνει:

«Θέλεις να τον δεις;»

Και αμέσως, χωρίς να περιμένει απάντηση, τον αρπάζει από το χέρι και τον ανεβάζει στον ουρανό.

«Τώρα θα τον δούμε! Κοίτα...» του λέει ο άγγελος, ενώ με το δάχτυλο κάνει νόημα στη λευκή γωνία στο τέλος ενός δρόμου που ήταν στρωμένος με χρυσάφι.

Και αμέσως, αρχίζουν να περνάνε από μπροστά τους ένα σωρό παιδάκια ντυμένα σαν αγγελάκια, με μικρά λευκά φτερά κι ένα κερί αναμμένο στα χέρια. Αγοράκια και κοριτσάκια με αγγελικό πρόσωπο παρελαύνουν μπροστά τους με απερίγραπτη έκφραση γαλήνης στα ροδομάγουλα προσωπάκια τους.

«Ποια είναι αυτά τα παιδιά;» ρωτάει ο άντρας.

Γιατί δυσκολευόμαστε να υπομένουμε μια δοκιμασία;

  

Δεν είναι η αντοχή μας λίγη είναι η αγάπη μας μικρή!
Δες μια μητέρα μπορεί να ξενυχτά μήνες
δίπλα στο άρρωστο παιδί της
χωρίς να λέει «κουράστηκα»,
χωρίς να παραπονιέται και να διαμαρτύρεται.
Όχι γιατί δεν κουράζεται σωματικά και ψυχικά
αλλά γιατί η αγάπη είναι αυτή
που δίνει νόημα στον κόπο, στη θυσία της.
Αν τον ίδιο κόπο της τον ζητούσε ένας άγνωστος,
θα της ήταν πολύ πιο δύσκολο.
Βλέπεις ο κόπος είναι ο ίδιος και στις δυο περιπτώσεις
διαφορετική είναι όμως η δύναμη που τον σηκώνει, η αγάπη.

Οἱ Ἅγιοι Κοσμᾶς καί Δαμιανός οἱ Ἀνάργυροι

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καί Δαμιανός, κατάγονταν ἀπό τήν Ρώμη καί ἄθλησαν κατά τούς χρόνους τῶν ἀδελφῶν Αὐτοκρατόρων Νουμεριανοῦ καί Καρίνου (283-285 μ.Χ). 

Ἰατροί στό ἐπάγγελμα, θεράπευαν τούς συνανθρώπους τους δωρεάν στο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τούς δίδασκαν ταυτόχρονα τήν Χριστιανική πίστη καί ὁδηγοῦσαν πρός αὐτήν ὁσους εἶχαν ἰαθεῖ. Κάθε φορά πού πιέζονταν ἀπό κάποιον πλούσιο νά λάβουν ἀμοιβή, τόν συνεβούλευαν νά τή διαθέσει πρός τούς φτωχούς. 

Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ο Θεός ἐνίσχυσε τίς ἰατρικές τους γνώσεις καί τούς ὅπλισε μέ τήν χάρη τῆς θαυματουργίας.  Ὅταν κατηγορήθηκαν στόν αὐτοκράτορα Καρῖνο ὅτι δῆθεν ἐπιτελοῦσαν τίς θεραπεῖες τους  διά μαγικῶν ἐνεργειῶν, προσῆλθαν μόνοι τους ἐνώπιόν του. 

Ἐπειδή δέν πείσθηκε γιά τήν ἀποδιδόμενη κατηγορία ἐναντίον τους, τούς ἄφησε ἐλεύθερους. Ἡ φήμη τους ὁλοένα καί διαδιδόταν, τό ὄνομα του Κυρίου ὁλοένα καί δοξαζόταν, ἀλλά καί ὁ φθόνος τῶν εἰδωλολατρῶν γινόταν καθημερινά σφοδρότερος.

Ἔτσι, ὅταν ἐκλήθησαν ἀπό τόν εἰδωλολάτρη πού τούς δίδαξε τήν ἰατρική νά μεταβοῦν σε κάποιο βουνό γιά συλλογή δῆθεν βοτάνων, λιθοβολήθηκαν καί φονεύθηκαν σέ αὐτό (κατ’ ἄλλους γκρεμίσθηκαν μέσα σε βαθύτατη χαράδρα). 

Το τσιγάρο του Μοναχού...

  

Μια συγκλονιστική διδακτική ιστορία, που μας δείχνει γιατί ποτέ δεν πρέπει να κατακρίνουμε κανέναν.

Η καμπάνα μόλις είχε σημάνει για το κάλεσμα των μοναχών στην εωθινή ακολουθία. Ο μοναχός Ησύχιος για ακόμη μία φορά έμπαινε με αρκετή δυσκολία στο καθολικό του ναού σέρνοντας, όπως συνήθιζε άθελά του τα τελευταία χρόνια, τα λεπτοκαμωμένα γερασμένα πόδια του προκαλώντας έτσι την αναστάτωση των περισσοτέρων μοναχών. Ορισμένοι τον κοίταξαν περιφρονητικά. Άλλοι δεν καταδέχτηκαν ούτε το βλέμμα τους να του ρίξουν, αρκούμενοι στο να μουρμουρίζουν κάτι μέσα από τα δόντια τους.

Δεν ήταν αυτή όμως η κύρια αιτία αναστάτωσης. Εκείνο που προκαλούσε περισσότερο τους άλλους μοναχούς ήταν η έντονη μυρωδιά του τσιγάρου που αναδυόταν από τα βρωμισμένα ράσα του και από τη λευκοκιτρινισμένη γενειάδα του. 

Δεν μπορούσαν να ανεχτούν οι εν Χριστώ αδελφοί του ότι καλόγερος τέτοιας μεγάλης ηλικίας – ογδόντα τεσσάρων ετών και με έκδηλα τα σημάδια της φθοράς του χρόνου πάνω του – ήταν μπλεγμένος μ’ ένα τέτοιο πάθος, που οδηγούσε κάποιους πιο ασθενείς στη συνείδηση να ξεπερνούν τα όρια της αποστροφής του και να φτάνουν μερικές φορές στον εμπαιγμό και την προσβολή του προσώπου του.

Τι κι αν που ο Ησύχιος ήταν από τους παλαιοτέρους στο μοναστήρι; Η βρωμιά που άφηνε πίσω του είχε κάνει πολλούς όχι μόνο να μην τον αποδέχονται, αλλά και να μην τον σέβονται καθόλου.

Εκείνος δεν μιλούσε ποτέ. Έβλεπε την όλη ατμόσφαιρα γύρω του, έσκυβε το κεφάλι, ψιθύριζε προσευχές και… έδινε ευχές. Είχε καταφέρει σ’ ένα βαθμό να κάνει βίωμα ό,τι έλεγε το όνομά του.

Κανείς βεβαίως δεν γνώριζε την πραγματική ζωή και τον μεγάλο αγώνα που έκανε καθημερινά. Ούτε καν και ο νέος ηγούμενος του μοναστηριού, ο οποίος από παλιά τον κρατούσε σε κάποια απόσταση, κι όταν έγινε ηγούμενος απορροφήθηκε από τα διοικητικά βαριά καθήκοντά του. 

Ελλάδα: Η χώρα του λόγου σε κρίση γνώσης

 

 

Υπάρχει μια πικρή ειρωνεία που δύσκολα αγνοείται. Η Ελλάδα, η χώρα που γέννησε τη φιλοσοφία, το θέατρο, την ιστοριογραφία, η πατρίδα μιας από τις πλουσιότερες γλώσσες στον κόσμο, καταγράφει σήμερα επιδόσεις που δεν τιμούν την παράδοσή της. 

Δεν πρόκειται για ρητορική υπερβολή. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Στην τελευταία διεθνή αξιολόγηση μαθητών, το πρόγραμμα PISA, οι Έλληνες δεκαπεντάχρονοι βρέθηκαν κάτω από τον μέσο όρο των χωρών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

Σχεδόν οι μισοί μαθητές εμφανίζονται ως χαμηλών επιδόσεων στα μαθηματικά, ενώ τα ποσοστά υστέρησης στην κατανόηση κειμένου και στις φυσικές επιστήμες παραμένουν ανησυχητικά. Την ίδια στιγμή, η Σιγκαπούρη κατέλαβε την πρώτη θέση παγκοσμίως και στα τρία γνωστικά πεδία: στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην ανάγνωση. 

Οι πέντε χώρες που βρίσκονται ακριβώς από πάνω μας σε καλύτερη θέση είναι η Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, το ψευδοκράτος της Βορείου Κύπρου, η Αλβανία, το Κόσοβο και η Μογγολία.

Δεν είναι μόνο η εκπαιδευτική εικόνα που προβληματίζει. Στον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου για το 2025, η Ελλάδα κατατάσσεται 89η μεταξύ 180 χωρών, καταγράφοντας τη χαμηλότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τέταρτη συνεχή χρονιά. Η διαπίστωση αυτή δεν συνιστά ιδεολογική τοποθέτηση. Αποτελεί αξιολόγηση ενός διεθνούς οργανισμού που παρακολουθεί συστηματικά την ποιότητα της ενημέρωσης. 

Πώς εξηγείται αυτή η αντίφαση; Πώς μια κοινωνία με τέτοια λογοτεχνική κληρονομιά και επιστημονικό δυναμικό εμφανίζεται τόσο χαμηλά σε δείκτες γνώσης και δημόσιας διαφάνειας; Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε μονοσήμαντη.

Το φανάρι και ο ταξιδιώτης

  

Ένας ταξιδιώτης περπατούσε νύχτα σε έναν δρόμο χωρίς φώτα.
Κρατούσε ένα μικρό φανάρι και προχωρούσε προσεκτικά, φωτίζοντας μόνο λίγα βήματα μπροστά του.
Κάποια στιγμή συνάντησε έναν άλλο άνθρωπο που του είπε:
Γιατί κουβαλάς ένα τόσο μικρό φως; Δεν σε βοηθά να δεις μακριά.
Ο ταξιδιώτης απάντησε:
Δεν χρειάζεται να δω όλο τον δρόμο. Αρκεί να βλέπω πού πατώ τώρα.

Γέμισε χρυσάφι ο κάμπος.

  

 

Γέμισε χρυσάφι ο κάμπος ,
γέμισαν τα μάτια θάμπος .
Φως το αλώνι του Αλωνάρη ,
ήλιο ξέχειλο και στάρι .
Τρεμουλιάζει, αχνός , η μέρα
μες στον διάφανον αιθέρα .
Και του τζίτζικα το πριόνι ,

Δώδεκα παιδιά

 

Κύριε, μόνον ειπέ λόγω...

  

Κάπου στην Καπερναούμ, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, ένας Ρωμαίος αξιωματικός έκανε κάτι που δεν περίμενε κανείς.
Άφησε την εξουσία του στην άκρη. Άφησε το αξίωμα και τη δύναμή του. Και πήγε να βρει έναν φτωχό ξυλουργό από τη Ναζαρέτ όχι για τον εαυτό του, αλλά για έναν δούλο του που υπέφερε.
Αυτό μόνο και μόνο αποκαλύπτει μια ψυχή σπάνια.
Όταν ο Χριστός του είπε «θα έρθω να τον θεραπεύσω», ο εκατόνταρχος απάντησε με λόγια που από τότε δεν έπαψαν να αντηχούν:
«Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις κάτω από τη στέγη μου. Μόνο πες έναν λόγο, και ο δούλος μου θα γιατρευτεί.»
Και τότε συνέβη κάτι μοναδικό.
Ο Χριστός Αυτός που δεν εξεπλάγη από θύελλες, από δαίμονες, από θάνατο θαύμασε.
Όχι την εξουσία του. Όχι τον πλούτο του. Την πίστη του.
«Ούτε στον Ισραήλ δεν βρήκα τέτοια πίστη», είπε.
Σκεφτείτε το αυτό σήμερα.
Ζούμε σε έναν κόσμο που μετράει τα πάντα. Θέλει αποδείξεις για τα πάντα. Εμπιστεύεται αλγόριθμους, πρωτόκολλα, στατιστικές.
Και όμως, τα πιο βαθιά πράγματα της ζωής όπως η αγάπη, η συγχώρεση, η ελπίδα μέσα στον πόνο δεν χωράνε σε κανέναν τύπο.

Πρόγραμμα Ακολουθιών Ιουλίου 2026

 

Στην Σύναξη των Αγίων Αποστόλων.

  

Οι Άγιοι Απόστολοι ήσαν μόνον δώδεκα, αλλά επειδή εθεράπευσαν πρώτον τον εαυτόν τους εθεράπευ­σαν μυριάδας ανθρώπων από όλα τα Έθνη τα άπιστα, τα αλλόφυλα.

Ἡ ὑπομονὴ ποὺ γλυκαίνει τὴ θλίψη.

  

Μὴ ζητᾷς πάντοτε νὰ φύγει ἀπὸ πάνω σου ἡ θλίψη, ἀλλὰ ζήτησε νὰ σταθεῖ μέσα σου ἡ ὑπομονή.
Γιατί ὁ ἄνθρωπος ποὺ περιμένει μόνο τὴν ἄνεση,
κουράζεται γρήγορα.

Εκείνος ὅμως ποὺ προετοιμάζει τὴν καρδιά του καὶ γιὰ βαρύτερα,
βρίσκει ἀνάπαυση ἀκόμη καὶ μέσα στὸν πόνο.
Θυμήσου τὸν δίκαιο Ἰώβ.
Δὲν στεφανώθηκε ἐπειδὴ δὲν πόνεσε, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν λύγισε. 

Θυμήσου καὶ τοὺς Ἁγίους, ποὺ πέρασαν μέσα ἀπὸ φωτιὲς καὶ δοκιμασίες, καὶ ὅμως κράτησαν τὴν ψυχὴ τους στραμμένη στὸν Θεό.
Ἄν λοιπόν θέλεις νὰ μὴ σε συντρίβουν οἱ θλίψεις,μὴν τὶς μετρᾷς μὲ φόβο. 

Οι φωστήρες του κόσμου!

  

 

Απόστολοι ονομάζονται οι Δώδεκα μαθητές του Κυρίου πού άφησαν τα πάντα και ακολούθησαν τον Κύριο σε όλη τη δημόσια διακονία Του μέχρι της Αναλήψεως. 

Στη συνέχεια μετά την επιφοίτηση του Άγιου Πνεύματος, έγιναν κήρυκες και μάρτυρες της πίστεως στον Χριστό προς λύτρωση της ανθρωπότητας από την αμαρτία και συνέβαλαν στην εξάπλωση της Βασιλείας του Θεού στη γη.

Το ιερό και τιμητικό αυτό όνομα δόθηκε από τον ίδιο τον Κύριο στους Μαθητές Του, όταν διανυκτέρευσε στο όρος προσευχόμενος τότε, "᾿Εγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἐξῆλθεν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι καὶ ἦν διανυκτερεύων ἐν τῇ προσευχῇ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅτε ἐγένετο ἡμέρα, προσεφώνησε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἀπ᾿ αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασε." (Λουκ. 6, 12-13).
Οι Ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος και Ιωάννης χρησιμοποιούν περισσότερο το όνομα "οι Δώδεκα", ενώ ο Λουκάς και Παύλος το όνομα "Απόστολοι". Αργότερα χρησιμοποιείται η λέξη σε ευρύτερη έννοια και ονομάζονται "Απόστολοι" και οι άλλοι πλην των Δώδεκα "οι εβδομήκοντα" ή οι "συνεργάτες" αυτών.

Κατάλογοι των ονομάτων των δώδεκα Αποστόλων υπάρχουν τέσσερις: Ματ. 10,2. Μαρ. 3,13. Λουκ. 6,14 και Πράξ. 1,13. Οι κατάλογοι αυτοί συμφωνούν μόνο στον πρώτο, τον Πέτρο και τον τελευταίο τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Η διαφωνία και η ασυμφωνία τους οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ιουδαίοι συνήθιζαν να έχουν δύο ονόματα και άλλοι Ευαγγελιστές αναφέρουν το πρώτο, ενώ άλλοι προτιμούν το δεύτερο.
Κατά την εκλογή των Μαθητών Του, ο Κύριος εξέλεξε δώδεκα, γιατί όπως οι δώδεκα υιοί του Ιακώβ, οι δώδεκα Πατριάρχες, θεωρούνται οι αρχηγοί των δώδεκα φυλών του Ισραήλ, έτσι και οι Δώδεκα αυτοί Μαθητές του Κυρίου, έγιναν οι πνευματικοί αρχηγοί του νέου Ισραήλ, δηλαδή του Χριστιανισμού. Ο Ωσηέ προφήτευσε ότι δώδεκα δρύες θα ακολουθήσουν τον Θεό που θα φανεί στη γη.

Σύναξις Ἁγίων Ἐνδόξων καὶ Πανευφήμων Ἀποστόλων

 

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει μὲ ξεχωριστὴ λαμπρότητα τὴ Σύναξη τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων. Βεβαίως ὑπάρχουν καὶ οἱ μνῆμές τους σὲ διάφορες ἡμερομηνίες τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους, ἀλλὰ μὲ αὐτὸ τὸ συλλογικὸ ἑορτασμὸ τιμᾶται σύμπασα ἡ χορεία τῶν μεγάλων αὐτῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ὡς συνεχιστὲς τοῦ σωτηριώδους ἔργου τοῦ Κυρίου ἐπὶ τῆς γῆς, ἔστρεψαν τὸ ροῦ τῆς ἱστορίας καὶ ἄλλαξαν κυριολεκτικὰ τὴ μορφὴ τοῦ κόσμου. Χάρη στὸν ἰδικό τους ἀγώνα, τὶς ἀφάνταστες προσωπικὲς τους θυσίες, τὴ μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριό τους ἐθεμελιώθηκε ἡ Ἐκκλησία στὸν κόσμο.

Ἡ λέξη «Ἀπόστολος» σημαίνει τὸν ἀπεσταλμένο. Ἐν προκειμένῳ Ἀπόστολοι ὀνομάσθηκαν οἱ ἐκλεγμένοι καὶ καλεσμένοι ἀπὸ τὸν Κύριο Μαθητές Του νὰ συνεχίσουν τὸ σωστικό Του ἔργο, μετὰ τὴν εἰς τοὺς οὐρανοὺς Ἀνάληψή Του. 

Ἐπίσης, σύμφωνα μὲ τὴν χαρακτηριστική Του προτροπὴ ἔγιναν οἱ μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς Του «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Ἡ ἐκλογὴ καὶ ἡ κλήση τῶν Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ὡς τὴν Πεντηκοστὴ καλοῦνταν Μαθητές, ἔγινε ἀμέσως μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς δημόσιας δράσεως τοῦ Κυρίου, στὴ Γαλιλαία. Εὐθὺς μετὰ τὴ Βάπτισή Του κατευθύνθηκε  στὶς ὄχθες τῆς λίμνης Γενησαρέτ, ὅπου ἀπευθύνθηκε στοὺς ἐκεῖ ἁλιεῖς, στοὺς ὁποίου εἶπε: «δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Αὐτοὶ «εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῶ». Ἄλλοι, «ἀφέντες τὸν πατέρα αὐτῶν Ζεβεδαῖον ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ τῶν μισθωτῶν, ἀπῆλθον ὀπίσω αὐτοῦ».

Οἱ μαθητὲς ὁρίσθηκαν ἀπὸ τὸν Κύριο σὲ τρεῖς κύκλους ἤτοι: τὸ στενὸ κύκλο τῶν Δώδεκα, τὸν εὐρύτερο κύκλο τῶν Ἑβδομήκοντα καὶ τὸν εὐρύτατο κύκλο τῶν πολυπληθῶν φίλων Του. Μεγαλύτερη σημασία εἶχε ὁ κύκλος τῶν Δώδεκα. Αὐτοὶ εὑρίσκονταν πλησίον Του καὶ σ’ αὐτοὺς ἀποκάλυψε τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ εἶχαν τὴν εὐλογία καὶ τὴ δόξα νὰ ὁρισθοῦν ὡς οἱ κατ’ ἐξοχὴν συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του, διότι μόνο σὲ αὐτοὺς εἶπε: «Ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς, καὶ ἔθηκα ὑμᾶς, ἵνα ὑμεῖς ὑπάγητε καὶ καρπὸν φέρητε, καὶ ὁ καρπὸς ἡμῶν μένῃ». 

Μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοὺς κατέστησε ἐπίσημα διαδόχους καὶ συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του: «καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον, ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Ἐπίσης στὸ ὄρος τῆς Γαλιλαίας, ὅπου εἶχαν συναχθεῖ οἱ ἕνδεκα μαθητές, λίγο πρὶν τὴν Ἀνάληψη, τοὺς εἶπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν».

Καληνύχτα!

  

 

Έχει και κάτι απογεύματα η ζωή!