Καληνύχτα!

 

Εσύ Ορθόδοξε σε ποια τερατώδη αίρεση ανήκεις (κακόδοξε;)

  

 

γράφει ο π Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος 

ΟΤΑΝ ΛΕΣ ὅτι ἔπεσε ὁ Ἐσταυρωμένος ἀπὸ ψηλά καὶ σκότωσε τὸν ἱερέα ἐπειδὴ δὲν ἦταν Ὀρθόδοξος, ἐσὺ "Ὀρθόδοξε" ποὺ τὸ λὲς αὐτό, σὲ ποιά τερατώδη αἵρεση ἀνήκεις; Γιά σκέψου καὶ πές μας! 

Δὲν θυμᾶσαι πῶς σκοτώθηκε στὸ ναὸ μέσα τῆς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας στὸ Ἅγιον Ὄρος ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, πέφτοντας ἀπὸ τὴ σκαλωσιὰ τῶν οἰκοδομικῶν ἐργασιῶν; Αὐτὸ εἶναι ἄλλο;.

Ἀνήκεις στὴ φρικτὴ αἵρεση τῆς δημιουργίας ἰδιωτικῶν θεολογιῶν τρομοκρατικοῦ τύπου καὶ τῆς ἔλλειψης στοιχειώδους σεβασμοῦ στὸ συνάνθρωπο καὶ ἐπιπλέον νομίζω ὅτι χρειάζεσαι γιατρό.

Ὅπως τότε στὸ Παρίσι ποὺ κάηκε ἡ Παναγία τῶν Παρισίων, ἔλεγες ὅτι ἐπειδὴ ὑπῆρχαν δαιμονικὲς παραστάσεις στὰ ἀετώματα τῆς ἐκκλησίας παραχώρησε ὁ Θεὸς νὰ καεῖ ὁ ναός. Ἄρα καὶ ὅπου σὲ Ὀρθόδοξο ναὸ ὑπάρχουν παραστάσεις τοῦ σατανᾶ σὲ εἰκόνες πρέπει νὰ καεῖ ἢ νὰ πέσει μὲ σεισμό, ἢ δὲν πιάνεται αὐτό;

Καταλαβαίνεις τελικὰ τί λές κακόδοξε;

Το αναμμένο καντήλι φωνάζει «Ελέησον».

  

Όση ώρα είναι αναμμένα τα καντήλια, αυτά φωνάζουν «Ελέησον, Ελέησον, Ελέησον..», για τον άνθρωπο που άναψε το καντήλι, προς τον Θεό.
Αυτό το ξέρει ο διάβολος γι’ αυτό και βάζει λογισμούς, λέγοντας, ότι υπάρχει κίνδυνος πυρκαγιάς από το καντήλι.

Iστορικό Ιδρύσεως της Μονής Κύκκου.

 

Η Ιερά Μονή της Παναγίας του Κύκκου ιδρύθηκε γύρω στα τέλη του ενδεκάτου αιώνα από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α’ τον Κομνηνό (1081-1118).

Κατά την παράδοση στο όρος του Κύκκου μέσα σε σπήλαιο ζούσε Ενάρετος ερημίτης, Ησαίας ονομαζόμενος. Μίαν των ημερών ο Βυζαντινός Διοικητής του νησιού Μανουήλ Βουτομίτης, ο οποίος ένεκα της ζέστης του καλοκαιριού παραθέριζε σε χωριό της Μαραθάσας, βγήκε στο δάσος για κηνύγι. Περιπλανηθείς στο βουνό, εχάθη στο δάσος. Συναντήσας τον μοναχό Ησαία, ζήτησε να του υποδείξει τον δρόμο της επιστροφής.

Ο ασκητής, αποφεύγοντας τα εγκόσμια δεν απεκρίνετο στις ερωτήσεις του. Οργησθείς τότε για την περιφρόνηση ο Βουτομήτης, όχι μόνο ύβρισε τον μοναχό, αλλά και τον κακοποίησε. Δεν πέρασε αρκετός καιρός και, επιστρέφοντας ο Δούκας στην Λευκωσία αρρώστησε με ανίατη ασθένεια, λιθαργία λεγόμενη. 

Στον πόνο του επάνω θυμήθηκε πόσο απάνθρωπα συμπεριφέρθηκε στον αναχωρητή Ησαία και παρακάλεσε τον Θεό να τον θεραπεύσει για να πάει να ζητήσει προσωπικά συγχώρηση. Ετσι και έγινε. Εμφανησθείς όμως ο Θεός στον ασκητή, του απεκάλειψε ότι όλα τα προηγηθέντα έγιναν με θεικό θέλημα και τον προέτρεψε να ζητήση απο τον Βουτομήτη να φέρει στην Κύπρο την εικόνα της Παναγίας, που ζωγράφισε ο απόστολος Λουκάς και φυλασσόταν μέσα στο αυτοκρατορικό παλάτι στην Κωνσταντινούπολη. Οταν ο Βουτομήτης άκουσε την επιθυμία του ερημίτη τρόμαξε γιατί του φάνηκε απραγματοποίητη. Τότε ο Ησαίας εξήγησε ότι πρόκειται για θεικό θέλημα, και συμφωνησαν να συνταξιδεύσουν στήν Κωνσταντινούπολη για πραγματοποίση του σκοπού τους.

Η αγάπη του πατέρα δεν γερνάει ποτέ!

 

Όταν ο διάβολος μάς πολεμά με την ίδια μας την αρετή.

  

Η άσκηση χωρίς διάκριση και η σωτήρια δύναμη της υπακοής
Δεν οδηγεί πάντοτε ο διάβολος τον άνθρωπο στην πλάνη με την αμαρτία. Μερικές φορές τον οδηγεί μέσα από κάτι που μοιάζει με αρετή. Δεν του λέει να σταματήσει την προσευχή, αλλά να προσευχηθεί περισσότερο. Δεν του λέει να εγκαταλείψει τη νηστεία, αλλά να νηστέψει αυστηρότερα. 

Δεν του λέει να σταματήσει τις μετάνοιες, αλλά να τις πολλαπλασιάσει. Και όταν ο άνθρωπος αρχίσει να θαυμάζει τον εαυτό του για τα πνευματικά του κατορθώματα, τότε ο πειρασμός έχει ήδη βρει την πόρτα από την οποία θα εισέλθει.
Μια παλαιά μοναστική διήγηση, όπως παραδίδεται στην προφορική πνευματική παράδοση, μας προσφέρει ένα συγκλονιστικό δίδαγμα.

Κάποτε, σε ένα μοναστήρι, ζούσε ένας νεαρός δόκιμος μοναχός με μεγάλη αγάπη για την προσευχή. Ο Γέροντάς του, γνωρίζοντας τις δυνάμεις και την πνευματική του κατάσταση, του είχε ορίσει έναν καθημερινό κανόνα με συγκεκριμένες μετάνοιες και κομποσχοίνια.
Ο νεαρός μοναχός ακολουθούσε πιστά τον κανόνα του. Κάποια στιγμή όμως σκέφτηκε: «Αφού μπορώ να κάνω τόσα, γιατί να μην κάνω περισσότερα; Δεν θα ευαρεστήσω έτσι περισσότερο τον Θεό;»

Χωρίς να ρωτήσει τον Γέροντά του, άρχισε να αυξάνει την άσκησή του. Οι εκατό μετάνοιες έγιναν διακόσιες. Τα δέκα κομποσχοίνια έγιναν είκοσι. Και όσο περισσότερο προσευχόταν, τόσο περισσότερο πίστευε ότι προόδευε πνευματικά.
Μια νύχτα, ενώ βρισκόταν στο κελί του, εμφανίστηκε μπροστά του ένας λαμπρός άγγελος.
«Ευλογημένε μοναχέ», του είπε, «ο Θεός ευαρεστείται πολύ από τον αγώνα σου. Συνέχισε έτσι, γιατί έχεις φτάσει σε μεγάλα πνευματικά μέτρα».
Ο μοναχός γέμισε χαρά. Πίστεψε ότι ο ίδιος ο ουρανός επιβεβαίωνε την αγιότητά του. Δεν σκέφτηκε όμως να αναφέρει την εμφάνιση στον Γέροντά του. Κράτησε το γεγονός μυστικό και αύξησε ακόμη περισσότερο τις προσευχές και τις μετάνοιές του.

Ο υποτιθέμενος άγγελος συνέχισε να εμφανίζεται και να τον επαινεί, ώσπου ο μοναχός άρχισε να πιστεύει ότι είχε αποκτήσει ιδιαίτερη παρρησία ενώπιον του Θεού.
Κάποια ημέρα είπε στον άγγελο: «Θα ήθελα να αξιωθώ να δω την Παναγία».
«Δεν έχεις φτάσει ακόμη σε τέτοια μέτρα», του απάντησε. «Συνέχισε όμως τον αγώνα σου και θα έρθει η ώρα».

Λόγια Αγίων

  

 

Καλύτερα να πάρουμε την Αγία Γραφή και να την διαβάσουμε, να κάνουμε μια Παράκληση στην Παναγία μας, να πούμε πέντε ψαλμούς του Δαβίδ, παρά να κοιτάζουμε τηλεόραση.

Μην ακούσεις ποτέ τί λέει ο κόσμος. Μπαίνουν πειρασμοί, άνθρωποι είμεθα. Ό διάβολος έχει πολλά ποδάρια, πανουργίες, παγίδες. Όλα να αντιμετωπίζωνται μέσα στο γάμο με αγάπη, πραότητα, υπομονή. Πίστη στον Θεό και προσευχή και όλα θα πηγαίνουν κατά Θεόν. Μεταξύ των συζύγων να υπάρχει κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. 

Λέμε την αλήθεια στον πνευματικό μας;

  

Λέμε όλη την αλήθεια στον πνευματικό μας; «Η εξομολόγηση δεν είναι δικαστήριο, αλλά θεραπευτήριο ψυχών»

Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που απασχολούν πολλούς χριστιανούς είναι το εξής: «Πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια στον πνευματικό μας; Ακόμη και εκείνα που ντρεπόμαστε, που μας πληγώνουν, που φοβόμαστε να ομολογήσουμε;»

Η απάντηση είναι απλή, αλλά βαθιά πνευματική: Ναι, να λέμε την αλήθεια. Όχι γιατί ο Θεός δεν γνωρίζει τις αμαρτίες μας, αλλά γιατί εμείς έχουμε ανάγκη να τις αναγνωρίσουμε και να τις αφήσουμε στα χέρια Του.

Ο Θεός γνωρίζει την καρδιά μας πριν ακόμη ανοίξουμε το στόμα μας. Γνωρίζει τις πτώσεις, τις αδυναμίες, τους φόβους και τις πληγές μας. Δεν εκπλήσσεται από τα λάθη μας ούτε παύει να μας αγαπά εξαιτίας τους.

Εκείνο που περιμένει από εμάς είναι η ειλικρινής μετάνοια.

1. Γιατί φοβόμαστε να πούμε την αλήθεια; 
Πολλές φορές πλησιάζουμε το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως με φόβο και ντροπή.

Σκεφτόμαστε: «Τι θα πει ο πνευματικός μου για μένα;» «Μήπως με απορρίψει;» «Μήπως αλλάξει γνώμη για το πρόσωπό μου;» «Πώς να ομολογήσω κάτι τόσο δύσκολο;»

Αδελφοί μου, ας θυμόμαστε κάτι πολύ σημαντικό.

Ο πνευματικός δεν βρίσκεται εκεί για να μας καταδικάσει. Βρίσκεται εκεί για να μας βοηθήσει να επιστρέψουμε στον Χριστό.

Δεν είναι ένας άνθρωπος που κάθεται απέναντί μας για να μετρήσει τα σφάλματά μας. Είναι ένας συνάνθρωπός μας, με τις δικές του αδυναμίες, που έχει λάβει από την Εκκλησία την ευθύνη να διακονεί το μυστήριο της μετανοίας.

Και πάνω απ' όλα, ο αληθινός πνευματικός οφείλει να έχει καρδιά πατρική, γεμάτη διάκριση, υπομονή και αγάπη.

Οι ιστορίες που ζεσταναν τις καρδιές των ανθρώπων.

  

 

Στη δεκαετία του εξήντα, στο χωριό, ο πατέρας μου ήταν αδιαμφισβήτητα ο κύριος των βραδινών ιστοριών, κι αυτό συνέβαινε γιατί κάθε βράδυ, μόλις τελείωναν οι δουλειές, όλο το σπίτι μαζευόταν από μόνο του γύρω του.

Μόλις έπεφτε το σκοτάδι και η λάμπα πετρελαίου άρχιζε να τρεμοπαίζει στους ασβεστωμένους τοίχους, εκείνος βόλευε την πλάτη του δίπλα στο τζάκι, κι έτσι εμείς παίρναμε αμέσως θέση ακριβώς δίπλα του στο χαμηλό ξύλινο σκαμνί, με τα μάτια ανοιχτά από θαυμασμό. 

Δίπλα του καθόταν η μάνα, λίγο πιο πίσω, και τον άκουγε απαλά με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στην ποδιά, κι έτσι το απαλό της χαμόγελο γινόταν σαν δεύτερη φωνή που συνόδευε τη δική του.

Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καμία οθόνη για να τραβήξει το βλέμμα και κανένα τηλέφωνο για να κόψει την ιστορία στη μέση, κι έτσι όλη η προσοχή έμενε φυσικά κρεμασμένη πάνω στη φωνή του πατέρα. Η φωνή του ήταν βαριά και ζεστή, και καθώς μιλούσε αργά, κάθε λέξη έβρισκε τον χώρο της, ενώ όταν η ιστορία έφτανε στο πιο δύσκολο σημείο, εκείνος χαμήλωνε τον τόνο, κι έτσι εμείς κρατούσαμε ασυναίσθητα την ανάσα μας. 

Καθώς οι ιστορίες του μύριζαν χωράφι και βουνό και παλιά χρόνια, το μικρό δωμάτιο μεγάλωνε μέσα μας και γινόταν για λίγο δάσος και ποτάμι και νυχτερινό μονοπάτι.

Ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Κουνουπάκης στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026 της Ενορίας μας,

 

 

  

 

Με τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Γεώργιο Κουνουπάκη, υπεύθυνο του Γραφείου Νεότητος της Ι. Μητροπόλεως Δράμας,   συνεχίζονται και σήμερα οι πνευματικές μας ομιλίες, στις εορταστικές εκδηλώσεις ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, στο πλαίσιο των φετινών εορτασμών της Ενορίας μας με αφορμή τον εορτασμό του προστάτου Αγίου μας Δημητρίου.

Ο π. Γεώργιος θα ομιλήσει στον Ιερό μας Ναό στις 7:00μ.μ. με θέμα "Ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης και η σχέση του με τους νέους.". 

Ο π. Γεώργιος με τον θεολογικό του λόγο καί την πνευματική του εμπειρία έρχεται να φωτίσει πτυχές της πνευματικής μας ζωής και να οικοδομήσει τις καρδιές όλων μας.

Όλοι προσπαθούν να δείξουν πως η ζωή τους είναι όμορφη…

  

Άλλος κρύβεται πίσω από την επιτυχία, άλλος πίσω από ένα χαμόγελο, κι άλλος πίσω από μια ευτυχία που παλεύει να πιστέψει ακόμη κι ο ίδιος.

Μάθαμε να δείχνουμε στους άλλους όσα θα ήθελαν να δουν και ξεχάσαμε να ακούμε όσα φωνάζει η ψυχή μας.

Γεμίσαμε τις οθόνες με στιγμές και αδειάσαμε την καρδιά μας από αληθινή παρουσία.

Φοβόμαστε να φανούμε ευάλωτοι, να πούμε «δεν είμαι καλά», να παραδεχτούμε πως κι εμείς κάποτε λυγίζουμε.

Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμιος ὁ Μεγαλομάρτυρας

 

Πολλὲς καὶ σοφὲς ἅγιες μορφὲς παρελαύνουν ἀπὸ τὶς σελίδες τῆς ἱστορίας τῆς μεγάλης μας Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας. Μιὰ τέτοια μορφὴ καὶ ἐξαιρετικὴ προσωπικότητα εἶναι κι ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Ἀρτέμιος ποὺ ἔζησε καὶ μαρτύρησε περὶ τὰ μέσα τοῦ τέταρτου αἰώνα μ.Χ. (361 – 363). Γιὰ τὸν Μεγαλομάρτυρα τοῦτον Ἅγιον ἀξίζει νὰ μιλήσουμε κάπως ἐκτενέστερα. Γι’ αὐτὸν λοιπὸν καὶ οἱ γραμμὲς ποὺ ἀκολουθοῦν.

 

Νέος, νεότατος ὁ Ἅγιος χάρη στὴ χριστιανικὴ μόρφωση ποὺ πῆρε ἀπὸ τοὺς πιστοὺς γονεῖς του ἄρχισε νὰ ξεχωρίζει ἀνάμεσα στοὺς συνομήλικούς τῆς πόλεώς του μὲ τὰ χαρίσματα καὶ τὰ προσόντα του. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ γνώρισε τὸν εὐσεβὴ καὶ σοφὸ τοῦτο νέο, τὸν ἐξετίμησε ἰδιαίτερα καὶ ἔσπευσε νὰ τὸν ἀναδείξει δούκα καὶ αὐγουστάλιον τῆς μεγάλης πόλεως τῆς Ἀλεξανδρείας. 

Δηλαδὴ τὸν διόρισε ἀνώτερο διοικητὴ ὅλης της Αἰγύπτου. Στὴν ἐπίσημη αὐτὴ καὶ τιμητικὴ θέση ὁ Ἀρτέμιος σὰν πιστὸς χριστιανὸς ἀσκοῦσε τὰ καθήκοντά του μὲ πολλὴ προσοχὴ καὶ σύνεση, ὥστε ὅλοι νὰ θαυμάζουν τὰ ὑπέροχα πολιτιστικὰ καὶ ἠθικά του χαρίσματα.

 

Οἱ εὐτυχισμένες καὶ εὐλογημένες ἐκεῖνες μέρες δὲν κράτησαν δυστυχῶς γιὰ πολύ. Ὁ γιὸς καὶ διάδοχος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, ποὺ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του ἀνέλαβε τὴν διοίκηση τῆς Ἀνατολῆς ἀπὸ τὸ Ἰλλυρικὸν πέλαγος μέχρι τὴν Προποντίδα, τὴν Ἀσία, Συρία, Παλαιστίνη, Μεσοποταμία, Αἴγυπτο καὶ ὅλες τὶς νήσους, κατὰ τὴν περίοδο ποὺ εἶχε πάει στὴν Ἀντιόχεια ἀρρώστησε βαριὰ καὶ ἀπέθανε. Τότε τὴν ἐξουσία τῆς μεγάλης αὐτῆς αὐτοκρατορίας ἀνέλαβε ὁ Ἰουλιανός, ποὺ εἶναι γνωστὸς στὴν ἱστορία ὡς παραβάτης καὶ ἀποστάτης. 

Ὁ νέος αὐτὸς βασιλιὰς , σὲ κάποιο ταξίδι του στὴν Αἴγυπτο εἶχε συναντήσει καὶ γνωρίσει τὸν ἄρχοντα Ἀρτέμιο, γιὰ τὸν ὁποῖον εἶχε ἀκούσει καὶ πολλὰ καλὰ λόγια γιὰ τὶς ἱκανότητές του, ὅπως καὶ γιὰ τὴν χριστιανική του ἰδιότητα. Τὸ χάρισμα ὅμως τοῦτο τῆς ἐκλεκτῆς αὐτῆς προσωπικότητος ὄχι μόνο δὲν ἐξετιμήθηκε ἀπὸ τὸν ἀποστάτη βασιλιά, ποὺ εἶχε ἤδη κινήσει καὶ τὸν διωγμὸ ἐνάντια στοὺς χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ θεωρήθηκε μεγάλο μειονέκτημα καὶ ἁμάρτημα. 

Μὲ πάθος μάλιστα κάθε φορὰ προσπαθοῦσε νὰ κατακρίνει καὶ νὰ δείχνει γι’ αὐτὸν τὴν περιφρόνησή του. Τοῦτο ἔκαμε καὶ σὲ μία ἐπίσκεψη τοῦ ἄρχοντα Ἀρτεμίου σ’ αὐτόν, ὅταν βρισκόταν στὴν Ἀντιόχεια. Ὁ ἀποστάτης βασιλιάς, σὰν εἶδε τὸν ἄρχοντα τῆς Αἰγύπτου Ἀρτέμιο, τρελλὸς ἀπὸ θυμὸ τὸν κάλεσε κοντά του καὶ ἄρχισε μὲ περιφρόνηση νὰ τοῦ ὁμιλεῖ καὶ νὰ τὸν ὑβρίζει. Ὅσην ὥρα ὁ ὑβριστὴς ἀπευθυνόταν στὸν Ἅγιο, τὸν κατηγοροῦσε καὶ τὸν ὕβριζε, ὁ ἐνάρετος Ἀρτέμιος σιωποῦσε καὶ εἶχε σκυφτὸ τὸ κεφάλι. 

Μπροστὰ στὰ μάτια του εἶχε τὰ λόγια του Κυρίου: «Μακάριοι ἔστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα καθ’ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. Χαίρετε καὶ ἀγαλλιάσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοὶς οὐρανοίς» (Ματθ. ε’ 11 – 12). Μακάριοι γίνεσθε σεῖς οἱ μαθητές μου, ὅταν σας χλευάσουν καὶ σᾶς καταδιώξουν καὶ σᾶς κακολογήσουν μὲ κάθε ψεύτικη κατηγορία ἐξ αἰτίας μου. Χαίρετε καὶ ζωηρὰ ἐκδηλῶστε τὴ χαρά σας, γιατί ἡ ἀνταμοιβή σας στοὺς οὐρανοὺς θὰ εἶναι μὲ τὸ παραπάνω.

 

Ὅταν ὅμως ὁ ἐγωιστὴς καὶ ἀσεβῆς βασιλιὰς ἄρχισε νὰ ἐπεκτείνει τὶς ὕβρεις του στὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς ἀμώμητης χριστιανικῆς μας πίστεως, τότε ὁ Ἅγιος μὲ θάρρος σήκωσε τὸ κεφάλι, ὕψωσε τὴ φωνή του καὶ μὲ παρρησία εἶπε στὸν παραβάτη ἄρχοντα.

 

– Βασιλιά μου, ἐπιδείξατε, σᾶς παρακαλῶ λίγο σεβασμὸ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς θεός. Τοῦτο μαρτυροῦν περίτρανα τὰ λόγια του καὶ τὰ ἔργα του. Ὅσο γιὰ τὶς ὕβρεις σας ἐνάντια στοὺς χριστιανούς, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν εὐγενέστερη καὶ πιὸ ἄξια μερίδα τῶν ὑπηκόων σας, δὲν εἶναι καθόλου φρόνιμο καὶ συνετὸ οὔτε καὶ δίκαιο ἀπὸ μέρους σας νὰ τοὺς ὑβρίζετε καὶ νὰ τοὺς διώκετε. Ἐντροπή σας! Ἡ συμπεριφορά σας αὐτὴ σᾶς ἀδικεῖ καὶ σᾶς ἐξευτελίζει.

 

Τὶς τελευταῖες λέξεις τοῦ Ἁγίου διέκοψαν οἱ γεμάτες μίσος καὶ εἰδωλολατρικὸ φανατισμὸ φωνὲς τοῦ μαινόμενου κυριολεκτικὰ βασιλιὰ Ἰουλιανοῦ.

– Πάψε, ἀνόητε, τοῦ φώναξε. Κι ἀφοῦ τὸν ὕβρισε ξανὰ καὶ ξανὰ διέταξε νὰ τοῦ ἀφαιρέσουν τὴ ζώνη τοῦ ἀξιώματός του καὶ νὰ τὸν ρίξουν στὴ φυλακὴ γιὰ νὰ συνέλθει.

Μὲ τὴν ψυχὴ γαληνεμένη ὁ πιστὸς καὶ ἄτρομος χριστιανὸς χωρὶς ψωμὶ καὶ νερὸ γιὰ μέρες περνάει τὶς ὦρές του γονατιστὸς εὐχαριστώντας τὸν Κύριο γιὰ τὸ χάρισμα ποὺ τοῦ δόθηκε. «Ἡμῖν ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ οὗ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλιπ. α’ 29), ἔλεγε καὶ ἐπαναλάμβανε μὲ ἀνείπωτη χαρά. Δηλαδὴ σὲ μᾶς δόθηκε σὰν χάρισμα ὄχι μόνο νὰ πιστεύουμε στὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ νὰ πάσχουμε γιὰ τὸ ὄνομά του.

Τὰ ἐπακόλουθα τῆς ὁμολογίας του εἶναι τρομερά. Ἀδούλωτος καὶ ἐλεύθερος ὁ Ἅγιος τὰ ἀντιμετωπίζει ὅλα μὲ ζηλευτὴ ψυχραιμία καὶ ὑπομονὴ καὶ καρτερία.

 

Ὅταν ὕστερα ἀπὸ λίγες μέρες κατὰ διαταγὴ τοῦ Βασιλιὰ βγῆκε ἀπὸ τὴν φυλακὴ καὶ παρουσιάστηκε μπροστά του, ὁ Ἰουλιανός τοῦ ζήτησε νὰ προσφέρει θυσία στοὺς μεγάλους Θεούς, ἂν ἤθελε νὰ τοῦ χαρισθεῖ ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἐλευθερία. Στὴν πρόταση αὐτὴ τοῦ ἄρχοντα ὁ σταθερὸς στὶς ἀρχὲς καὶ τὸ φρόνημά του Ἅγιος ἀλλὰ καὶ ἀτρόμητος στὶς πεποιθήσεις του ἀπολογήθηκε μὲ πολλὴ δύναμη καὶ παρρησία καὶ ἀπέδειξε ψευδὴ κι ἀνόητα ὅσα εἰπώθηκαν κατὰ τοῦ Χρίστου. Στὸ τέλος πρόσθεσε: Αὐτὸ πού μοῦ ζητᾶτε, ἄρχοντά μου, ν’ ἀρνηθῶ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ προσφέρω θυσία στὰ ξύλα καὶ τὶς πέτρες τῆς πεθαμένης πιὰ εἰδωλολατρίας, μοῦ εἶναι ἀδύνατον ὄχι νὰ τὸ κάμω, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ νὰ τὸ σκεφθῶ. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ δημιουργὸς ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ἀπέθανε

γιὰ τὴ σωτηρία μας. Πῶς μπορῶ ἐγὼ νὰ τὸν ἀρνηθῶ;

 

Ἡ τολμηρὴ αὐτὴ καὶ μὲ τόση παρρησία εἰπωθεῖσα ὁμολογία τοῦ Μάρτυρος προκάλεσε τὸ μίσος καὶ τὴν μανία τοῦ ἀποστάτη βασιλιά, ποὺ σὰν τρελὸς φώναξε:

– Νὰ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια. Τὰ πιὸ σκληρὰ βασανιστήρια.

Στὴν διαταγὴ τοῦ βασιλιὰ οἱ δήμιοι ποὺ στέκονταν δίπλα ὄρμισαν, ἅρπαξαν τὸν Μάρτυρα, τὸν γύμνωσαν καὶ ἀφοῦ τὸν ξάπλωσαν στὴν γῆ ἄρχισαν νὰ τὸν κτυποῦν μὲ βούνευρα μέχρις αἵματος. Τὸ δέρμα ξεσχίσθηκε, μὰ οἱ δήμιοι ὄχι μόνο δὲν σταματοῦν ἀλλὰ καὶ συνεχίζουν λὲς μεθυσμένοι μὲ τὸ ἄνομο ἔργο τους. Στὴ συνέχεια καταξεσχίζουν τὶς σάρκες του μὲ μαχαίρια καὶ ὕστερα μὲ λαμπάδες καῖνε τὶς πληγές. Τὸ σῶμα τοῦ Μάρτυρος ἔγινε μία ἄμορφη μάζα ἀπὸ κρέατα καὶ κόκαλα σπασμένα. Σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση τὸν πῆραν καὶ τὸν πέταξαν στὴ φυλακή. Σκέφθηκαν νὰ τὸν ἀφήσουν ἐκεῖ νὰ πεθάνει μόνος του χωρὶς καμιὰ βοήθεια.

 

Αὐτὰ οἱ ἄνθρωποι. Μὰ ἐκεῖνος, ποὺ ὑποσχέθηκε καὶ εἶπε στὸν κάθε πιστὸ ἀκόλουθό του, «οὗ μὴ σὲ ἀνώ, οὗ δ’ οὐ μὴ σὲ ἐγκαταλείπω» δηλαδὴ δὲν θὰ σὲ ἀφήσω, παιδί μου, ἀβοήθητο· ποτὲς δὲν θὰ σὲ ἐγκαταλείψω, κατὰ τὰ

μεσάνυχτα ἔρχεται στὸ μισοπεθαμένο κορμί, τὸ ἀγγίζει, τὸ παρηγορεῖ καὶ τὸ θαῦμα γίνεται. Ἡ μάζα τῶν ξεσχισμένων κρεάτων καὶ τῶν σπασμένων κοκάλων ξαναβρίσκει τὴν πρότερη κατάσταση. Θεραπεύεται. Καὶ ὁ Μάρτυρας μὲ βαθιὰ συγκίνηση γονατίζει, εὐχαριστεῖ καὶ δοξολογεῖ τὸν Θεὸ.

 

Ὄρθιον νὰ βαδίζει ἐπάνω – κάτω καὶ νὰ ψάλλει τὰ λόγια του Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου «μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν» (Ἰακ. α’ 12), δηλαδὴ μακάριος ὁ ἄνθρωπος ποὺ δέχεται μὲ ὑπομονὴ τὶς δοκιμασίες, τὸν βρίσκει ὁ δεσμοφύλακας ποὺ πῆγε τὸ πρωὶ νὰ ἰδεῖ ἂν εἶναι ζωντανός. Χωρὶς νὰ χάσει καιρό, τὸν παίρνει ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν ὁδηγεῖ μπροστὰ στὸν ἄρχοντα. Ὁ ἀποστάτης, ὅταν τὸν εἶδε, τὰ ἔχασε. Δὲν πίστευε στὰ μάτια του. Κάποια στιγμὴ συνῆλθε καὶ εἶπε, γιὰ νὰ διασκεδάσει τὴν σιωπὴ καὶ τὰ ἐπιφωνήματα τοῦ θαυμασμοῦ τοῦ πλήθους.

 

– Μεγάλοι οἱ Θεοί μας, Ἀρτέμιε. Αὐτοὶ σὲ ἔκαμαν καλά. Σπεῦσε νὰ προσφέρεις θυσία σ’ αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς δοξάσεις. Μὴν φανεῖς ἀχάριστος.

– Τὴν ὑγεία μου, βασιλιά, μοῦ τὴν χάρισε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ Σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Τὰ εἴδωλά σας οὔτε αἰσθάνονται, οὔτε μιλοῦν.

 

– Πάψε, ἀλιτήριε. Τὴν ἀχαριστία ἀκολουθεῖ πάντα ἡ ἀδιαντροπιά. «Τὴ ἀχαριστία ἕπεται ἡ ἀναισχυντία». Νὰ συνεχισθοῦν τὰ βασανιστήρια.

 

Τὴν ἴδια στιγμὴ μερικὰ δυνατὰ χέρια ἅρπαξαν τὸν Μάρτυρα καὶ τὸν ἔριξαν κάτω. Ὕστερα μερικοὶ ἄλλοι ἀφοῦ ἔσπασαν μία πελώρια μυλόπετρα, πῆραν τὴ μισὴ καὶ ἀφοῦ ἅπλωσαν ἐπάνω τὸν Ἅγιο, ἄλλη ὁμάδα δυνατῶν κατὰ διαταγὴ τοῦ Ἰουλιανοῦ σήκωσαν τὴν ἄλλη μισὴ καὶ τὴν ἔριξαν ἐπάνω στὸν Μάρτυρα. Σκοπὸς ἕνας. Νὰ τοῦ συντριβοῦν ὅλα τὰ κόκαλα. Ἀφόρητοι οἱ πόνοι. Ὁ Ἀρτέμιος ὅμως μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ διατηρεῖ ὅλη τὴν καρτεροψυχία του. Ὑπομένει γιατί γνωρίζει τί λέγει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ στὴν περίπτωση αὐτή. «Ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθώσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης καὶ ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται». (Σοφ. Σολομ. γ’ 4 – 5). Δηλαδὴ οἱ δίκαιοι, καὶ ἂν ἀκόμη στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων καὶ ἀπὸ μέρους τῶν ἀνθρώπων πάσχουν καὶ θλίβονται, αὐτοὶ ἔχουν σταθερὰ καὶ ἀκλόνητη τὴν πεποίθησή τους στὴν ἀθάνατη καὶ μακαριὰ ζωή. Κι ἂν ταλαιπωρηθοῦν καὶ βασανισθοῦν ὀλίγον στὴν παροῦσα ζωὴ θὰ λάβουν μεγάλες ἀμοιβὲς καὶ βραβεῖα στὴν αἰωνιότητα. Γιὰ τὴν αἰωνιότητα προοριζόμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Τὴν αἰωνιότητα πρέπει νὰ ἔχουμε πάντα στὴν σκέψη μας. Γι’ αὐτὴν πρέπει καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε. Τὴν αἰωνιότητα ἔχει στὴν σκέψη του καὶ ὁ Μεγαλομάρτυρας. Γι’ αὐτὴν ἀγωνίζεται τώρα καὶ ὑποφέρει μὲ καρτερία τὰ βασανιστήρια. Ἡ γαλήνια ματιά του συγκλονίζει κυριολεκτικὰ τὸν ἀποστάτη, ποὺ μηχανεύεται καὶ ἄλλα σκληρότερα βασανιστήρια. Ἕνα τέτοιο ἦταν καὶ ἡ ἐντολὴ μὲ ἕνα ξίφος νὰ βγάλουν τὰ μάτια τοῦ Μάρτυρος. Ἡ ἐντολὴ ἐκτελεῖται τὴν ἴδια στιγμή. Ἡ γαλήνη ὅμως δὲν ξανάρχεται στὴν καρδιὰ τοῦ Ἰουλιανοῦ. Ὁ Μάρτυρας δέχεται καὶ τοῦτο τὸ βασανιστήριο μὲ ἰώβειο καρτερία καὶ ὑπομονή.

 

Μπροστὰ στὸ ἀλγεινὸ θέαμα τρέμει ὁ ἀποστάτης. Γιὰ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὶς τύψεις δίνει τὴν τελευταία ἐντολή.

– Κόψτε τὸ κεφάλι του.

 

Ὁ δήμιος πιστὸν ὄργανο τῆς ἐξουσίας σήκωσε τὸ σπαθὶ καὶ ἀποκεφάλισε τὸν Ἅγιο. Ἔτσι τελείωσε μία ζωὴ ποὺ σύνθημά της εἶχε τοῦ Ἀποστόλου τὰ λόγια:

«Τὰ ἄνω ζητεῖτε ... τὰ ἄνω φρονεῖτε μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς» (Κολ. γ’ 1 – 2). Νὰ ἐπιδιώκετε δηλαδὴ τὰ ἀγαθὰ ποὺ βρίσκονται στὸν οὐρανό. Πρὸς αὐτὰ νὰ εἶναι στραμμένες οἱ σκέψεις σας καὶ ὄχι πρὸς τὰ γήινα πράγματα. Κάποια εὐγενικιὰ ψυχὴ πῆρε τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου καὶ ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια τὸ μετέφερε στὴν καρδιὰ τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἐκεῖ τὸ ἐνταφίασε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ νησιὰ τῶν Πριγκιποννήσων, τὴν Ὀξειά, στὴν ἐκεῖ ἐκκλησία τοῦ Προδρόμου.

 

Στὴ γῆ λοιπὸν ἐναποτέθηκε ὁ Μάρτυρας. Ἡ ἁγία ψυχή του ὅμως δὲν ἔπαυσε νὰ ἐνδιαφέρεται γι’ αὐτοὺς ποὺ ζοῦν πάνω στὴ γῆ καὶ ὑποφέρουν σωματικά. Πολλὰ θαύματα ἔγιναν καὶ γίνονται σὲ ὅσους μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια ἐκζητοῦν τὴν μεσιτεία του. Ὁ Μεγαλομάρτυρας Ἅγιος Ἀρτέμιος εἶναι γιὰ τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς ὁ ἰατρὸς τῆς κήλης. Ἕνα ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν θαυμάτων εἶναι καὶ τοῦτο ποὺ ἔγινε στὸ παιδὶ μιᾶς πνευματικῆς μας κόρης. Στὸ ἀγοράκι τῆς χριστιανῆς αὐτῆς παρουσιάστηκε στὴν ἡλικία τῶν δεκαπέντε περίπου μηνῶν ὑδροκήλη βαριὰς μορφῆς. Τὸ παιδὶ ἦταν πολὺ ἀδύνατο. Ἐπέμβαση χειρουργικὴ ἐθεωρήθηκε πολὺ ἐπικίνδυνη νὰ γίνει. 

Ἡ πιστὴ μητέρα εἶχε ἀκούσει γιὰ τὰ θαύματα ποὺ γινόντουσαν ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀρτέμιο στὴν ἐκκλησία του ἐκεῖ στὴν τουρκοκρατούμενη σήμερα Ἀφάνεια. Κατόπιν ὁδηγιῶν τοῦ πνευματικοῦ ἔκαμε ἕνα τάμα καὶ πῆγε στὴν χάρη του. Ἑτοίμασε λειτουργία, ἐξομολογήθηκε, πῆγε στὴν Ἐκκλησία του, παρακολούθησε μὲ εὐλάβεια τὴν Θεία Λειτουργία, κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ αὐτὴ καὶ τὸ παιδί της, παρεκάλεσε τὸν ἱερέα καὶ τῆς ἔκαμε παράκληση καὶ τὸ ἀπόγευμα ἐπέστρεψε. Τὴν ἑπομένη τὸ πρωὶ τὸ παιδί της ἦταν τελείως καλά. Οἱ θεράποντες ἰατροὶ ἐβεβαίωσαν τὴν θεραπεία. Ἡ ὑδροκήλη οὐδέποτε παρουσιάσθηκε ἀπὸ τότε στὸν ἄρρωστο.

 
Μεγάλη ἡ δύναμη τῆς πίστεως, ἀδελφοί μου. Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἔχουμε βοηθοὺς καὶ προστάτες σὲ τοῦτο τὸν κόσμο τοὺς φίλους τοῦ Χριστοῦ καὶ οἰκείους του Θεοῦ. Φτάνει μὲ πίστη ζωντανὴ νὰ καταφεύγουμε στὴν χάρη τους καὶ νὰ ἐκζητοῦμε τὴν βοήθεια καὶ τὶς πρεσβεῖες τους. «Ἔκλεξαι ἁγίους ὑπερασπιστάς σου καὶ ἀφιερώσου εἰς αὐτούς» μας συμβουλεύει καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος. 

Ὅταν οἱ χριστιανοὶ δοκιμαζόμαστε, ἂς καταφεύγουμε στὴν χάρη τῶν Ἁγίων τῆς πίστεώς μας καὶ στὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἀρτεμίου καὶ ἂς ζητοῦμε μὲ πίστη τὴν θεραπεία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας. Κι ἐφ’ ὅσον ἡ θεραπεία θὰ εἶναι γιὰ τὴν ὠφέλειά μας, θὰ μᾶς τὴν προσφέρει ὁ Κύριος μὲ τὴν μεσιτεία τοῦ Ἁγίου μας. Ἐκεῖ ποὺ μιλοῦν τὰ γεγονότα δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπιμένουμε. Ἕνα μόνο στὴν ἀνάγκη νὰ λέμε: Ἅγιε τοῦ Θεοῦ Ἀρτέμιε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἀμήν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Εὐσέβειας τοῖς τρόποις καλλωπιζόμενος, ἀθλητικῆς ἀγλαΐας ὤφθης σοφὲ κοινωνός, πρὸς ἀγῶνας ἀνδρικοὺς παραταξάμενος· ὅθεν ὡς λύχνος φωταυγής, τῶν θαυμάτων τὰς βολάς, ἐκλάμπεις τῇ οἰκουμένῃ, Ἀρτέμιε Ἀθλοφόρε, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον λόγον.
Εὐσεβείας ἐμπρέπων τοῖς κατορθώμασι, τῆς τῶν Μαρτύρων εὐκλείας ὤφθης σοφὲ κοινωνός, ἐναθλήσας ἀνδρικῶς Μάρτυς Ἀρτέμιε· ὅθεν πηγάζων δαψιλῶς, ἰαμάτων δωρεάς, τὸ πάθος ἐντεροκήλης, ὡς συμπαθὴς θεραπεύεις, τῶν προστρεχόντων τῇ πρεσβείᾳ σου.

Κοντάκιοv. Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.

Τὸν εὐσεβῆ, καὶ στεφηφόρον Μάρτυρα, τὸν κατ’ ἐχθρῶν, νίκης ἀράμενον τρόπαια, συνελθόντες ἐπαξίως νῦν, ἐν ὑμνῳδίαις εὐφημήσωμεν, Ἀρτέμιον τὸν μέγιστον ἐν Μάρτυσι, θαυμάτων τε δοτῆρα πλουσιώτατον· πρεσβεύει γὰρ Κυρίῳ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

 

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Ὡς ἀριστέα τοῦ Σωτῆρος πολυθαύμαστον

Καὶ παροχέα ἰαμάτων πλουσιόδωρον

Ἀνυμνοῦμέν σε προφρόνως Μεγαλομάρτυς.

Ἀλλ’ ὡς πέλων ἰατὴρ τῆς κήλης ἄριστος,

Ἀσινῆ με ἐκ τῆς βλάβης ταύτης φύλαττε,
Ἵνα κράζω σοι, χαίροις Μάρτυς Ἀρτέμιε.

Μεγαλυνάριον.

Δόξαν ὑπατείας ὑπεριδών, τὸ ὕπατον κλέος, ἐπορίσω τῶν ἀρετῶν, ὡς ἀνδραγαθήσας, Ἀρτέμιε ἐνδόξως· διὸ παντοίας βλάβης, ῥύου τοὺς δούλους σου.

 

Ἕτερον Μεγαλυνάριον.
Τὸν μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῶν ἰαμάτων, τὸν πολλύρρυτον ποταμόν, τῆς ἐντεροκήλης, τὸν θεῖον ἰατῆρα, Ἀρτέμιον τὸν μέγαν, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Καλημέρα!

 

"Ο άπιστος είναι ο πιο δυστυχισμένος των ανθρώπων.."

  

Ο άπιστος είναι ο πιο δυστυχισμένος των ανθρώπων, γιατί 

στερήθηκε το μοναδικό αγαθό πάνω στη γη, την πίστη, 

που είναι ο μόνος αληθινός οδηγός προς την αλήθεια και την ευτυχία.

Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Στομίου Κονίτσης, Αρχιμανδρίτης Μάξιμος στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026, στην Ενορία μας

 

 

Με τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Μάξιμο Παναγιώτου, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Στομίου Κονίτσης,   ξεκινούν σήμερα, Δευτέρα 19 Οκτωβρίου, οι πνευματικές μας ομιλίες, στις εορταστικές εκδηλώσεις ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, στο πλαίσιο των φετινών εορτασμών της Ενορίας μας με αφορμή τον εορτασμό του προστάτου Αγίου μας Δημητρίου.

Ο π. Μάξιμος θα ομιλήσει στον Ιερό μας Ναό στις 7:00μ.μ. με θέμα "Ο Άγιος Παϊσιος για την οικογένεια.". 

Ο π. Μάξιμος με τον θεολογικό του λόγο και την πνευματική του εμπειρία έρχεται να φωτίσει πτυχές της πνευματικής μας ζωής και να οικοδομήσει τις καρδιές όλων μας.