Η Ορθοδοξία απέναντι στον ναζισμό: Το παράδειγμα της Πράγας!

 

 

του Αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα Σουπουρτζή, Καθηγητή Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου,Θεολογική Ακαδημία Βολυνίας 

---

Στις 18 Ιουνίου 1942, πριν από ακριβώς 84 χρόνια, εκατοντάδες άνδρες των SS περικύκλωσαν έναν Ορθόδοξο ναό στην Πράγα.

Η μάχη που ακολούθησε διήρκεσε ώρες. Κανείς από τους επτά αντιστασιακούς που κρύβονταν στην κρύπτη δεν παραδόθηκε.

Η ιστορία που οδήγησε σε εκείνη την ημέρα, και το ήθος της Εκκλησίας που την καθόρισε, αξίζει να επαναφερθεί στη μνήμη.

Όταν γίνεται λόγος για την αντίσταση κατά του ναζισμού, η ιστορική μνήμη στρέφεται συνήθως στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Συμμάχων, στα αντιστασιακά κινήματα και στις κυβερνήσεις που συνέχισαν τον αγώνα από την εξορία.

Πολύ λιγότερο γνωστή είναι η συμβολή ορισμένων εκκλησιαστικών κοινοτήτων, οι οποίες επέλεξαν να υπερασπισθούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τίμημα ακόμη και τη ζωή των ποιμένων τους.

Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα αποτελεί η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία Τσεχίας και Σλοβακίας.

Μία από τις μικρότερες αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, με ολιγάριθμο ποίμνιο και ολιγομελή Ιερά Σύνοδο, κατέθεσε εντούτοις μία από τις σημαντικότερες μαρτυρίες αντίστασης απέναντι στον ναζιστικό ολοκληρωτισμό.

Τον Δεκέμβριο του 1941, Τσεχοσλοβάκοι αλεξιπτωτιστές, επιλεγμένοι από την εξόριστη κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας στο Λονδίνο και εκπαιδευμένοι από βρετανικές ειδικές δυνάμεις, επέστρεψαν μυστικά στην κατεχόμενη πατρίδα τους.

Δύο εξ αυτών, ο Γιόζεφ Γκάμπτσικ και ο Γιαν Κούμπις, είχαν αναλάβει την αποστολή εξόντωσης του Ράινχαρντ Χάιντριχ, ενός από τους κυριότερους οργανωτές του ναζιστικού μηχανισμού καταστολής και του Ολοκαυτώματος. Η επιχείρηση έμεινε γνωστή ως Operation Anthropoid.

Στις 27 Μαΐου 1942, οι δύο άνδρες επιτέθηκαν στον Χάιντριχ στους δρόμους της Πράγας· εκείνος υπέκυψε στα τραύματά του λίγες ημέρες αργότερα, στις 4 Ιουνίου.

Οι ωραίοι άνθρωποι....

 

 

Οι ωραιοι ανθρωποι δεν ειναι κατα αναγκη ομορφοι,

δεν εχει να κανει διολου με το εξω τους..

Οι ωραιοι ανθρωποι λαμπουν καπου απο μεσα

και εσυ απλα χαιρεσαι να βλεπεις αυτη τη λαμψη..

Η ''αποστολική'' φιλία σε καιρούς αφιλίας.....

 

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη 
Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου
Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

---

«Πάντων κτημάτων κράτιστόν ἐστί φίλος σαφὴς κἀγαθός». Αιώνες πριν μια σημαντική διαπίστωση κάνει ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης: "Απ' όλα τα αποκτήματα το ωραιότερο είναι ο ειλικρινής και πιστός φίλος".

Η φιλία στην ανθρώπινη ζωή είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός γιατί όχι μόνο προσδίδει χαρά, κουράγιο και ελπίδα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά και την οδηγεί στην πνευματική της τελείωση.

Όταν κάποιος γίνεται φίλος με κάποιον άλλον, μαθαίνει να μοιράζεται πράγματα και καταστάσεις και να μην κλείνεται στα όρια της ατομικότητάς του.

Η φιλία επίσης ως αρετή συμβάλλει στην εξυπηρέτηση του κοινού καλού και στην κοινωνική πρόοδο, αφού διαπλάθει χαρακτήρες και καλλιεργεί τα ανώτερα συναισθήματα της ανιδιοτέλειας, της αλληλεγγύης και της αυτοθυσίας.

Συνεπώς η γνήσια φιλία στοχεύει στο ηθικό καλό και προάγει το αγαθό.

Ίσως όμως γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ της "φιλίας" και των δύο αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων του Χριστού, Πέτρου και Παύλου;

Την απάντηση μας την δίνει το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού της εορτής της 29ης Ιουνίου: "Χαῖρε, Πέτρε Ἀπόστολε, καὶ γνήσιε φίλε, τοῦ σοῦ διδασκάλου Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Χαῖρε Παῦλε παμφίλτατε, καὶ κήρυξ τῆς πίστεως, καὶ διδάσκαλε τῆς οἰκουμένης."

Ο διαπρεπής υμνογράφος του Βυζαντίου Εφραίμ Καρίας εξυμνώντας τους δύο ενδόξους και πανεύφημους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, τους προβάλλει συν τοις άλλοις και ως παράδειγμα αληθινής φιλίας.

Τους παρουσιάζει στον ύμνο του ως υπόδειγμα αληθινής αγαπητικής σχέσης με τον Θεάνθρωπο Κύριο. Εύστοχα ο Ιερός Χρυσόστομος θα τους χαρακτηρίσει ως "εραστές του Θεού" των οποίων η ζωή είχε απορροφηθεί πλήρως από το πρόσωπο του Χριστού.

Θα σημειώσει: "ο μεν Πέτρος υπήρξε ο θερμός εραστής του Δεσπότη Χριστού, ο δε Παύλος ενώθηκε με τον Χριστό τόσο σφιχτά που σε κανένα σημείο της ζωής του, δεν δεχόταν να απομακρυνθεί απ' Αυτόν."

Και όντως ο απόστολος Πέτρος αποδείχθηκε γνήσιος φίλος του Χριστού μέσα απ' όλη την επίγεια διαδρομή του.

«Αν ήταν το σπίτι κάποιου...»

  

- Πες μου κάτι. Όταν σε καλούν στο σπίτι κάποιου ανθρώπου, πώς φέρεσαι;
- Με σεβασμό. Δεν μπαίνω φωνάζοντας, δεν αγγίζω ό,τι θέλω, δεν κάνω ό,τι μου αρέσει. Σέβομαι το σπίτι και εκείνον που με φιλοξενεί.
- Κι αν ο οικοδεσπότης σου ζητήσει να βγάλεις τα παπούτσια ή να μη μιλάς δυνατά;
- Το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι το σπίτι του.
- Τότε γιατί, όταν περνάμε το κατώφλι της εκκλησίας, ξεχνάμε τον ίδιο σεβασμό;
Γιατί εκεί που κατοικεί ο Θεός, πολλές φορές μπαίνουμε σαν να βρισκόμαστε σε μια απλή αίθουσα. Μιλάμε δυνατά, γελάμε, κοιτάζουμε τα κινητά μας, βιαζόμαστε να φύγουμε. Ξεχνάμε ότι δεν μπήκαμε σε έναν οποιοδήποτε χώρο, αλλά στον οίκο του Πατέρα μας.

Ελεύθερος Δούλος

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Τη συνεχή και εναγώνια μέριμνα του Αποστόλου Παύλου διακρίνουμε και σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, Κυριακή Δ’ Ματθαίου κατά το αποστολικό μας ανάγνωσμα (Ρωμ. στ’ 18-23).

Ξεκινώντας υπερτονίζει τη λέξη «ελευθερία», όχι όμως τυχαία, καθώς η ελευθερία αποτελεί ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο.

Απαλλαγμένοι πλέον από την αμαρτία, οι πιστοί καλούνται να βιώσουν αυτή την ελευθερία ως πολύτιμο πνευματικό κεκτημένο.

Συνεχίζοντας τους παρουσιάζει και τους επεξηγεί με τη λέξη «δουλεία» την προ Χριστού κατάστασή τους και τη μετά τη μεταστροφή τους στην πραγματική και ζωντανή πίστη πραγματικότητα.

Πριν πιστέψουν στον Χριστό ήταν υποδουλωμένοι στην αμαρτία. Πίστευαν στα άψυχα και ψυχρά είδωλα, ζούσαν ασώτως βουτηγμένοι στις ηδονές και στις κραιπάλες.

Είχαν κερδίσει φαινομενικά μια καλή ζωή, αλλά στην ουσία μετά τις πρόσκαιρες φωταψίες το σκότος του αιωνίου θανάτου.

Εδώ όμως γίνεται η ανατροπή και την ανατροπή την κάνει πάντα ο Χριστός. Υποδουλωμένοι και τώρα, αλλά ελεύθεροι.

Όποιος κτυπά θα του ανοίξουν

 

Όποιος συνέλθει από το μεθύσι της αμαρτίας και αλλάξει τον κακό δρόμο

 που βαδίζει και παρακαλέσει τον Θεό να τον βοηθήσει, 

Αυτός δεν θα του αρνηθεί τη βοήθειά Του. 

Μας το έχει υποσχεθεί ότι, άμα τον παρακαλέσουμε, θα τρέξει να

 έλθει αρωγός μας: “πας ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών 

ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται” (Ματθ. ζ, 8). 

Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ Ἀπόστολος

 

Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἐγεννήθηκε στὴ μικρὴ πόλη Βηθσαϊδὰ κοντὰ στὴ λίμνη Γεννησαρέτ, ὅπου ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ἁλιέως μὲ τὸν ἀδελφό του Ἀνδρέα, κληθέντα καὶ αὐτὸν στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, καὶ μὲ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη, γενόμενους ἐπίσης Ἀποστόλους. Τὸ ὄνομά του ἀπαντᾶ στὴν Καινὴ Διαθήκη ὑπὸ τέσσερις τύπους: α. Συμεὼν (ἐκ τοῦ Sim Un, σημιτικοῦ τύπου). β. Σίμων (κοινότερος τύπος, ἐξελληνισμένη σύντμηση τοῦ προηγούμενου). γ. Κηφᾶς (ἀπὸ τὸ ἀραμαϊκὸ Kepha, ποὺ σημαίνει πέτρα). δ. Πέτρος (παράφραση τῆς προηγούμενης ἀραμαϊκῆς ἐπωνυμίας, ἡ ὁποία ἐδόθηκε στὸ Σίμωνα ἀπὸ τὸν Χριστό).

Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Ἰωάννης ἢ Ἰωνᾶς. Οἱ γονεῖς του ἀνῆκαν στοὺς λιγοστοὺς πιστοὺς εὐσεβεῖς Ἰουδαίους τῆς ἐποχῆς τους, οἱ ὁποῖοι ἐπερίμεναν ἐναγώνια τὸν Μεσσία καὶ τὴ μεσσιανικὴ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία θὰ ἐτερματίζετο ἡ κακοδαιμονία τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Πέτρος εἶχε τὴν πεθερά του, τὴν ὁποία ἐθεράπευσε ὁ Κύριος, στὴν Καπερναούμ, προκύπτει ὅτι ἦταν ἔγγαμος. Δὲν εἶναι γνωστὸ μὲ βεβαιότητα τὸ ὄνομα τῆς συζύγου του, καλουμένης Ἰωάννας ὑπὸ τῶν Ἀνατολικῶν καὶ Περπετούης ὑπὸ τῶν Δυτικῶν. Οὔτε εἶναι γνωστὸ ἂν ἡ σύζυγός του ἐζοῦσε ἀκόμη, ὅταν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἐκλήθηκε στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα.

Ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης καλοῦνται «ἀγράμματοι καὶ ἰδιῶται» ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ Συνεδρίου, σημεῖο ὅτι δὲν εἶχαν φοιτήσει στὶς λόγιες ραββινικὲς σχολές. Εἶχαν ὅμως μαθητεύσει στὸν Τίμιο Πρόδρομο. Τοῦτο εἶναι βέβαιο γιὰ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ γιὰ τὸν Ἀνδρέα, πιθανῶς δὲ καὶ γιὰ τὸν Σίμωνα Πέτρο.

Ἡ κλήση τοῦ Πέτρου στὸ ἀποστολικὸ ἔργο ἔγινε βαθμιαίως. Ὅταν τὸν ἐπαρουσίασε ὁ ἀδελφός του Ἀνδρέας στὸν Κύριο, μὲ τοὺς λόγους «εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν», ἔλαβε τὴν ἐπωνυμία Κηφᾶς. Ἦταν παρὼν κατὰ τὸ θαῦμα στὴν Κανᾶ καὶ ἐγκαταστάθηκε μετὰ μὲ τὸν Κύριο στὴν Καπερναούμ. Ἐκλήθηκε ὁριστικὰ μετὰ τὴν πρώτη θαυμαστὴ ἁλιεία, γενόμενος ἔτσι «ἁλιεὺς ἀνθρώπων».

Ὁ ἐνθουσιώδης καὶ εὐσεβὴς Πέτρος ἐπέταξε τὰ δίχτυα ἀπὸ τοὺς πρώτους καὶ ἀκολούθησε τὸν Κύριο πιστά. Λόγῳ τοῦ δυναμικοῦ χαρακτῆρος του καὶ τῆς ἰδιαίτερης ἀφοσιώσεώς του στὸν Κύριο ἀξιώθηκε νὰ ἔχει ἐξαιρετικὴ θέση μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων καὶ νὰ ὁμιλεῖ συχνὰ ἐκ μέρους αὐτῶν. Ὁμολόγησε πρῶτος ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι «ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Ὁ Κύριος ἐξετίμησε αὐτὴ τὴν ὁμολογία καὶ τὸν διαβεβαίωσε πὼς ἐπάνω σὲ αὐτὴ τὴν ὁμολογία πίστεως, ποὺ ἔγινε κατ’ ἀποκάλυψιν Θεοῦ Πατρός, «οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν».

Κατὰ τὴν ἑβδομάδα τῶν παθῶν καὶ μετὰ τὴν Ἀνάσταση ὁ Πέτρος ἀποτελεῖ κεντρικὸ πρόσωπο στὰ Εὐαγγέλια. Ἔτσι στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο ἀρνεῖται πρὸς στιγμὴν τὴ νίψη τῶν ποδῶν του ἀπὸ τὸν Κύριο, ἀγωνιᾶ κατόπιν νὰ μάθει ποιὸς εἶναι ὁ προδότης, διαμαρτύρεται, διότι στὴν πρὸς τὸν Κύριο ἐρώτησή του «Κύριε, ποῦ ὑπάγεις;», ἔλαβε ἀπὸ Αὐτὸν τὴν ἀπάντηση «ὅπου ἐγὼ ὑπάγω οὐ δύνασαί μοι νῦν ἀκολουθῆσαι», καὶ τέλος ὑπόσχεται στὸν Κύριο ὅτι θὰ θυσιάσει τὴν ψυχή του γιὰ Ἐκεῖνον καὶ δὲν θὰ σκανδαλισθεῖ ἀπὸ τὸ ἐπερχόμενο Πάθος Του. Κατὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ ὁ Ἰησοῦς στὴν μετὰ τοῦ Πέτρου στιχομυθία του εἶπε σὲ αὐτὸν τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά: «Σίμων, Σίμων, ἰδοῦ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ συνιάσαι ὡς τὸν σῖτον. Ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου. Καὶ σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου». Πράγματι δέ, δὲν ἐξέλιπε ἡ πίστη τοῦ Πέτρου, ἂν καὶ ἀρνήθηκε τὸν Διδάσκαλο τρεῖς φορὲς στὴν αὐλὴ τοῦ ἀρχιερέως. Ἕνεκα τῆς ὑπὲρ αὐτοῦ δεήσεως τοῦ Κυρίου, ἦλθε στὸν ἑαυτό του, μετανόησε  καὶ ἔκλαψε πικρὰ γιὰ τὴν πράξη του καὶ ἀξιώθηκε πρῶτος αὐτὸς ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους νὰ διαπιστώσει τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως καὶ πρῶτος νὰ δεῖ τὸν Ἀναστάντα Κύριο.

Ἀξιώθηκε νὰ δεῖ ἀπὸ τοὺς πρώτους τὸ κενὸ μνημεῖο καὶ νὰ διαπιστώσει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Τὸ συγκλονιστικὸ αὐτὸ γεγονὸς τὸν μεταμόρφωσε κυριολεκτικά. Τὸ φλογερό του κήρυγμα τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἔκανε νὰ πιστέψουν τρεῖς χιλιάδες ψυχές, καὶ νὰ βαπτισθοῦν. Ἡ ἱεραποστολικὴ δράση του ὑπῆρξε θαυμαστὴ καὶ εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐνεργοῦσε κατὰ καιροὺς περιοδεῖες ἐπισκεπτόμενος τὶς πλησιόχωρες Ἐκκλησίες. Ὁ Παῦλος στὴν πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολή του ἀναφέρει, ὅτι κατὰ τὶς δύο ἀνόδους του στὰ Ἱεροσόλυμα συναντήθηκε ἐκεῖ μὲ τὸν Πέτρο, τὸν ὁποῖο ὀνομάζει καὶ Ἀπόστολο τῶν «ἐκ περιτομῆς» καὶ μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἐτιμᾶτο μαζὶ μὲ τὸν Ἀδελφόθεο Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη ὡς «στῦλος» τῆς Ἐκκλησίας.

Κι όμως χαμογελούσαν!

  

Ρωτούσαμε τον παππού από τα Βουρλά αν είχε φωτογραφία του γάμου του και απαντούσε ότι κάπου την είχε και την έχασε.
Κάπως έτσι είχε παντρευτεί με την γιαγιά, Μικρασιάτισσα και αυτή φυσικά….
Οι ηλικίες κατά δήλωση γιατί χαρτιά δεν είχαν οι περισσότεροι…
Παθόντες και μαθόντες γι αυτό το θέμα όταν γεννιόντουσαν τα παιδιά τους έγραφαν την ημερομηνία πίσω από μια εικόνα…με μελανί μολύβι.
Τους έβλεπαν με μισό μάτι οι ντόπιοι….θυμότανε…
Είχαν μαζί τους λίγα χρυσαφικά και φυσικά υπήρχαν και οι επιτήδειοι που τους τα έπερναν για ένα κομμάτι ψωμί.
Προσπαθούσαν να βρούν ένα δωμάτιο στα φτηνά ξενοδοχεία της Αθήνας,αλλά μέναν και σε βασιλικά θεωρεία. Δεν τους μιλούσαν καθόλου απλά τους κουνούσαν αρνητικά το κεφάλι βλέποντας τους μπόγους που κουβαλούσαν.
Έλεγε ο παππούς για γνωστό του που αναγκάστηκε να νοικιάσει κοτέτσι σε Αθηναϊκή αυλή για να μείνει με την γυναίκα του….έφιαξε μόνος του πρόχειρη παράγκα. Τους φοβόντουσαν ότι θα τους έπαιρναν τις δουλειές…
Και δεν ήταν λίγοι….
Μοιράστηκαν σε πολλές γειτονιές,προσπάθησαν να είναι κοντά για να μπορεί ο ένας να βοηθάει τον άλλο.Δε λείψαν βέβαια οι χαρές και τα παντρολογήματα. Έτσι τους θυμήθηκα σε ένα δρόμο σε γειτονιά της Αθήνας….
Ο ένας δίπλα και απέναντι από τον άλλο….
Μπαινόβγαινα στα σπίτια τους και άκουγα τις γιαγιάδες να λένε ιστορίες.
Φυσικά οι μυρουδιές από τις κουζίνες τους ….
Δεν προλάβαινες να καθήσεις και σε μπουκόνανε…. «…είσαι παιδί πρέπει να τρώς….»
Το τηγάνι τσιτσίριζε και ο καυτός κεφτές σου έκαιγε το στόμα…
Πήγαινες να φύγεις και…. «….δώσε στην μάνα σου αυτό το πιάτο…» τυλιγμένο στην πάνινη καρό πετσέτα.

Η μάνα «…να προσέχεις παιδί μου…»

  

Σηκωνόταν κάθε πρωί και πριν κάνει οτιδήποτε άλλο κατευθυνόταν προς το προσκυνητάρι. Έκανε τον σταυρό της, αργά, ευλαβικά.
Έπιανε με το δεξί της χέρι το μικρό ποτηράκι που χρησιμοποιούσε για καντήλι το έφερνε στο αριστερό της χέρι και ξανάκανε το σταυρό της.
Το άφηνε απαλά πάνω στο τραπέζι που βρισκόταν εκεί δίπλα, άνοιγε μια μικρή μπιζουτιέρα που μέσα αντί για χρυσαφικά είχε θυμίαμα, καρβουνάκια, φυτιλάκια.
Πρόσθετε λίγο λάδι, άλλαζε το φυτιλάκι, το άναβε ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», το πετούσε και πάλι στο κέντρο του προσκυνηταριού.
Το παλιό φυτιλάκι με την χαρτοπετσέτα δεν τα πετούσε στα σκουπίδια, είχε μια ειδική σακούλα, όταν γέμιζε την έπαιρνε και την έκαιγε σε μια άκρη της αυλής του σπιτιού της.
Κάθε μέρα ο γιος της την πετύχαινε σε κάποιο σημείο αλλαγής του φυτιλιού. Αυτός πήγαινε πάντα βιαστικά στο μπάνιο, να πλυθεί, να ντυθεί να πάει στην δουλειά.
Ο πατέρας του τους είχε αφήσει εδώ και χρόνια, μάλλον καλύτερα που έφυγε μιας και η καημένη του η μάνα τράβηξε πολλά από τα μεθύσια και τις ασωτίες του.
Την παρατηρούσε κάθε μέρα, κάθε πρωί να ψέλνει, να θυμιάζει το σπίτι, να τον αποχαιρετά με το θυμιατό στο χέρι, να τον σταυρώνει καθώς αυτός απομακρυνόταν.
Και πάλι την έβλεπε να ανοίγει απαλά τις κουρτίνες του παραθύρου και να τον παρατηρεί καθώς έμπαινε στο αμάξι. Μετά και αυτή ντυνόταν και πήγαινε στο ναό να ακούσει την ισχνή φωνή του ιερέα να ψέλνει τον όρθο της ημέρας. Μέσα στο ναό καθόταν όρθια κάτω από την αγιογραφία της Αγίας Αικατερίνης.
Εκεί στο στασίδι ακουμπούσε λίγο, έκλεινε τα μάτια της και έλεγε την ευχή. Μόλις τελείωνε ο όρθρος περίμενε τον πάτερ να πάρει την ευχή του. Έβαζε μετάνοια, φιλούσε το χέρι του και έφευγε.
Το απόγευμα καθώς γυρνούσε κουρασμένος από την δουλειά την έβρισκε είτε να κρατά το συναξάρι είτε το προσευχητάρι. Του έβαζε να φάει, δεν τον ρωτούσε πολλά, μόνο αν ήταν καλά, μόνο αν ήθελε κάτι και μπορούσε να το κάνει.
Καθόταν μαζί του και τον έβλεπε να τρώει. Τον έβλεπε και χόρταινε και η ίδια, χαιρόταν όταν έτρωγε όλο το φαγητό στο πιάτο, μα χαιρόταν περισσότερο εάν ζητούσε κι άλλο. Αν σήκωνε τα μάτια του έβλεπε πάντα το χαμόγελό της. Σιωπηλή, ήρεμη, παρόν.

Κάνε τον ό,τι νομίζεις.

  

Στη Δευτέρα Παρουσία θα παρουσιαστούν άνθρωποι, στους οποίους έχουμε προσφέρει αγάπη έμπρακτη.
Και θα πουν στον Κύριο:
“Αυτός μου έδωσε να φάω, αυτός με σκέπασε, αυτός με συγχώρεσε, αυτός μου έδειξε την πόρτα της εκκλησίας, αυτός με έφερε κοντά Σου.
Κάνε τον ό,τι νομίζεις”.

Η Υπερηφάνεια είναι η αρχή κάθε πτώσης.

  

Όστις δὲν προσέχει, παραπατεῖ, ὅστις ὑπερηφανεύεται, προσκρούει.
Γι’ αυτό χρειάζεται ταπείνωση, προσευχή και συνεχής εγρήγορση,
Καμία μεγάλη πτώση δεν γίνεται ξαφνικά.
Προηγείται πάντοτε η αμέλεια.
Μια προσευχή που εγκαταλείφθηκε.
Μια Θεία Λειτουργία που αναβλήθηκε.
Μια Εξομολόγηση που μετατέθηκε για αργότερα.
Ένας λογισμός που δεν πολεμήθηκε.
Μια μικρή υποχώρηση που φάνηκε ασήμαντη.
Έτσι αρχίζει κάθε πνευματική πτώση.
Όχι με έναν θόρυβο.
Αλλά με μια σιωπηλή απομάκρυνση από τον Θεό.

Και συνεχίζει:

Όστις υπερηφανεύεται, προσκρούει.

Η υπερηφάνεια είναι ίσως η πιο επικίνδυνη ασθένεια της ψυχής.

Γιατί δεν αφήνει τον άνθρωπο να δει την πραγματική του κατάσταση.

Τον πείθει ότι δεν έχει ανάγκη από συμβουλή.

Ότι δεν έχει ανάγκη από μετάνοια.

Ότι δεν έχει ανάγκη από τον Θεό.

Και τότε, όταν ο άνθρωπος στηρίζεται μόνο στις δικές του δυνάμεις, αργά ή γρήγορα θα συναντήσει το εμπόδιο.

Το Τραγούδι των Αποστόλων | Στις Γαλιλαίας τα Νερά

 

Ἡ λυτρωτικὴ αὐτοσυναίσθηση - Κυριακὴ Δ’ Ματθαίου

  

Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς Δ΄ Ματθαίου διηγεῖται τὴν θεραπεία ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ τοῦ δούλου ἑνὸς Ρωμαίου ἀξιωματούχου, ἑνὸς ἑκατόνταρχου. Εἶναι σὲ μετάφραση ἡ ἀκόλουθη:

«Μόλις μπῆκε ὁ Ἰησοῦς στὴν Καπερναούμ, τὸν πλησίασε ἕνας ἑκατόνταρχος καὶ τὸν παρακαλοῦσε μ’ αὐτὰ τὰ λόγια: «Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος στὸ σπίτι, παράλυτος, καὶ ὑποφέρει φοβερά». Ὁ Ἰησοῦς τοῦ λέει: «Ἐγὼ θὰ ἔρθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω». Ὁ ἑκατόνταρχος τοῦ ἀποκρίθηκε: «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ δεχτῶ στὸ σπίτι μου· πὲς ὅμως μόνο ἕναν λόγο, καὶ θὰ γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου. Εἶμαι κι ἐγὼ ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ ἐξουσία, καὶ ἔχω στρατιῶτες στὴ διοίκησή μου· λέω στὸν ἕνα «πήγαινε» καὶ πηγαίνει, καὶ στὸν ἄλλο «ἔλακαὶ ἔρχεται» καὶ στὸν δοῦλο μου «κᾶνε αὐτὸ» καὶ τὸ κάνει». Ὅταν τὸν ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σ’ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν: «Σᾶς βεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς Ἰσραηλίτες δὲν βρῆκα. Καὶ σᾶς λέω πὼς θὰ ‘ρθουν πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολὴ καὶ δύση καὶ θὰ καθίσουν μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ στὸ τραπέζι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ οἱ κληρονόμοι τῆς βασιλείας θὰ πεταχτοῦν ἔξω στὸ σκοτάδι· ἐκεῖ θὰ κλαῖνε, καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια τους». Ὕστερα εἶπε στὸν ἑκατόνταρχο ὁ Ἰησοῦς: «Πήγαινε, κι ἂς γίνει αὐτὸ ποὺ πίστεψες». Καὶ γιατρεύτηκε ὁ δοῦλος ἐκείνη τὴν ὥρα» (Ματθ. 8, 5-13).

Κάνουν συγκλονιστικὴ ἐντύπωση τὰ λόγια τοῦ ἑκατόνταρχου τῆς διηγήσεως: «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ δεχτῶ στὸ σπίτι μου. πὲς ὅμως μόνο ἕναν λόγο, καὶ θὰ γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου».

Νὰ τὸ πρῶτο βῆμα τῆς λυτρώσεως: ἡ συναίσθηση τῆς ἀναξιότητας, τὸ ξεγύμνωμα τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπὸ ὅλα τὰ ὀχυρὰ ποὺ κτίζουμε συνήθως γιὰ νὰ σταθοῦμε μὲ πολλὲς ἀξιώσεις μέσα στὴ ζωή, νὰ δείξουμε στοὺς ἄλλους τὴν δύναμή μας, νὰ πείσουμε καὶ μᾶς τοὺς ἴδιους γιὰ τὴν ὑπεροχή μας. 

Κι ὅλα αὐτὰ τὰ ὀχυρὰ ὄχι μόνο μᾶς ἀποξενώνουν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, γιατί μᾶς κάνουν νὰ συμπεριφερόμαστε διαφορετικὰ ἀπ’ ὅ,τι εἴμαστε στὴν πραγματικότητα, ἀλλ’ ἐμποδίζουν τὴν πραγματικὴ ἐπικοινωνία μας μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Δημιουργοῦν αὐταπάτες ποὺ ἀποβαίνουν πολλὲς φορὲς ὀλέθριες. 

Η πίστη του Εκατόνταρχου.

  

Η πίστη του εκατοντάρχου φανερώνει ότι η σωτηρία 

δεν περιορίζεται από σύνορα, καταγωγές ή ανθρώπινες βεβαιότητες.

Ο Χριστός συναντά την εμπιστοσύνη εκεί όπου 

ο άνθρωπος ανοίγεται με ταπείνωση στον λόγο Του. 

Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΕΣ

 

 «Ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. 8,10)

῞Οταν τὸν ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σ᾿ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Σᾶς βεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς ᾿Ισραηλίτες δὲν βρῆκα». 

            Συχνά στο Ευαγγέλιο βρίσκουμε παραδείγματα πίστης από ανθρώπους που δεν φαίνονται υποδείγματα ηθικής, ούτε δείχνουν ότι η καρδιά τους νοσταλγεί τον Θεό. Γι’ αυτό και ο Χριστός, απευθυνόμενος προς τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, αλλά και όσους Ισραηλίτες θεωρούσαν τον εαυτό τους υπόδειγμα πίστης και ηθικής, αναφέρει: « οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού» (Ματθ. 21, 31). 

Αυτή τη διαπίστωση κάνει ο Κύριος, όταν Τον συναντά ένας εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης αξιωματικός, ο οποίος εκ της θέσεώς του ούτε ανθρωπιά απέναντι στους κατακτημένους επιτρεπόταν να δείξει, ενώ η πίστη του ήταν στα είδωλα, στους ψεύτικους θεούς της παράδοσής του. 

Κι όμως, η αγάπη του προς τους ανθρώπους που ήταν στην υπηρεσία του, τον κάνει να αναζητήσει στο πρόσωπο του Χριστού τον ιατρό, για έναν από αυτούς που είχε παραλύσει από κάποια φοβερή ασθένεια. Και στη συζήτηση με τον Χριστό, ο Κύριος διαπιστώνει ότι δεν βρήκε τόση πίστη όση είχε ο ειδωλολάτρης εκατόνταρχος ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες.