ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

Δεν είναι κακό να ζητάει ο άνθρωπος άνεση και πληρότητα στην ζωή του. Υλικά και πνευματικά αγαθά. Αλλά αυτό που ισχύει είναι ότι όσα περισσότερα έχεις και κατέχεις τόσα περισσότερα θα σου ζητηθούν από τον Θεό!

Μεγάλη υποχρέωση και η ευθύνη της διαχείρισης! Γι' αυτό ο Χριστός θέλησε να μας αναπαύσει και μας ζήτησε να αιτούμαστε πρώτον την βασιλεία του Θεού και ό, τι έχουμε ανάγκη θα μας δοθεί.

Και η αλήθεια είναι πως αυτή η «βασιλεία» δεν είναι ένας μακρινός, μεταφυσικός προορισμός, αλλά ένας τρόπος να σχετίζεσαι με τον κόσμο με εδώ και τώρα. Αποτελεί μια πνευματική κατάσταση και βιωματική εμπειρία. Εγκαθίσταται στην καρδιά και την ψυχή του ανθρώπου όταν αυτός αποδέχεται το θέλημα του Θεού, απαλλάσσεται από τα πάθη του και ζει εν Χριστώ. 

Η παρουσία του Θεού μέσα στον άνθρωπο ξεκινά από την παρούσα ζωή και αποτελεί πρόγευση της αιωνιότητας. Ένας βασιλιάς, ένας κληρονόμος της Βασιλείας δεν είναι βέβαια δούλος, αλλά ελεύθερος και κυριεύει πάνω στον κόσμο του. 

Τις επιθυμίες, τα αγαθά , την ύπαρξη του.Η Βασιλεία λοιπόν είναι η περίτρανη νίκη πάνω στην δυναστεία της μέριμνας και η εσωτερική ελευθερία από το άγχος της συσσώρευσης. Όταν σταματάς να κοιτάζεις επίμονα το «φαίνεσθαι» και το «έχειν» και αρχίζεις να καλλιεργείς την καρδία , τότε αλλάζει όλο το κέντρο βάρους της ζωής σου.

Κανείς δεν είπε να ζούμε στην εξαθλίωση ή να αρνούμαστε τις ομορφιές της καθημερινότητας. Η δημιουργία είναι φτιαγμένη για να την απολαμβάνουμε. Το πρόβλημα ξεκινά όταν τα αγαθά, από μέσα εξυπηρέτησης, γίνονται οι δυνάστες μας. Όταν αντί να κατέχουμε εμείς τα πράγματα, αρχίζουν να μας κατέχουν εκείνα.

Όσο γεμίζουν οι αποθήκες και οι τραπεζικοί λογαριασμοί, τόσο τείνει να αδειάζει η ανάγκη μας για τον Άλλον και για τον Θεό και για τον συνάνθρωπο. Πιστεύουμε ψευδώς ότι γίναμε αυτάρκεις και αυτοδύναμοι. Αλλά έτσι γεννάται η αθεΐα , η ασπλαχνία και η παραφροσύνη.

Σεβ. Πειραιώς: ''Μια δέσμη προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας''

 

Εκατοντάδες νέες και νέοι από τις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς συμμετείχαν στην 39η Γιορτή Νεολαίας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 21 Ιουνίου στο Βεάκειο Θερινό Θέατρο, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Από τον πανέμορφο λόφο της Καστέλλας, όσοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, καμάρωσαν τους νέους που συμμετείχαν παρουσιάζοντας παιδικές και νεανικές χορωδίες, παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα, καθώς και θεατρικά δρώμενα αφιερωμένα στους Νεομάρτυρες, στην ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου – με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από αυτήν -, στον Πειραιά, αλλά και στους Βουνίσιους και τους Θαλασσινούς της πατρίδας μας.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, κατά τον σύντομο χαιρετισμό του, αναφερόμενος αρχικά στο ότι φέτος είναι η 39η κατά σειρά Γιορτή Νεολαίας της τοπικής μας Εκκλησίας, σημείωσε πως «αναπέμπουμε από αυτόν εδώ τον φωτεινό χώρο μια δέσμη προσευχών στον Κύριό μας. Σε Εκείνον ο οποίος μας εμπνέει, μας οδηγεί, μας φωτίζει, μας περιθάλπει, μας αγιάζει, μας σώζει. Στον σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Μια δέσμη προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας».

«Αυτό το έργο, που με τόση αγάπη, ηρωισμό και δυναμισμό προσφέρει η Αγία μας Εκκλησία στις Νεανικές Συντροφιές όλη τη χρονιά, έχει σαν σκοπό να ενδυναμώσει, να χαριτώσει, να εμπνεύσει την πνευματική μας όραση, τον πνευματικό μας νου, αυτό το εσωτερικό μάτι που είναι η απόδειξη της αιωνίου προοπτικής μας», είπε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «όπως υπάρχει αυτή η όραση για να βλέπουμε τα πράγματα τα επιστητά, τα κτιστά, έτσι μέσα μας υπάρχει μια άλλη όραση πνευματική. Είναι ο νους μας, αυτό το εσωτερικό μας μάτι, που μπορεί να εισδύει πέρα από την ύλη, πέρα από την υλική δημιουργία. Στις αρχές της Ιστορίας, στο τέλος της Ιστορίας. Σε κάθε τι που μπορεί να μας εμπνέει και να μας φωτίζει το Πνεύμα το Άγιο».

Και συνέχισε: «Το εσωτερικό μας μάτι» «εισδύει μέσα στο φως της αληθείας του αιωνίου Θεού και αποτελεί την επιβεβαίωση της αθανάτου ψυχής μας. Είναι εκείνο που αγωνιζόμεθα να καθαρίσουμε, να ενδυναμώσουμε, να φωτίσουμε ακόμη περισσότερο με την προσωπική μας αγωνία και τον προσωπικό μας αγώνα στις όμορφες αυτές συνάξεις των νέων μας και να τους ενσταλάξουμε αυτή τη φλόγα και τη ζέση να αποκτήσουν αυτό το πνευματικό μάτι, τον νου, ώστε να υπερβαίνουν την κτιστότητά τους και να εισδύουν στο ‘’Φως Χριστού’’ που ‘’φαίνει  πάσι’’.

Ενοριακή Πανήγυρις Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

 

Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν ἐνσαρκώνει τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. - Πειραϊκη Εκκλησία,Τεῦχος 389, Ἰούνιος 2026

  

Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν
ἐνσαρκώνει τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἀρχιερατική του ράβδος
δὲν εἶναι σύμβολο κοσμικῆς ἰσχύος,
ἀλλὰ βακτηρία στήριξης τῶν ἀσθενούντων.

Ἡ ἐπιτυχία τοῦ Ἐπισκόπου
δὲν μετρᾶται μὲ διοικητικὰ ἐπιτεύγματα,
ἀλλὰ μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ψυχῶν
ποὺ ἀναπαύθηκαν κάτω ἀπὸ
τὸ ὠμοφόριό του καὶ
βρῆκαν τὴ θεραπεία
ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν.

Τα μνημεία των ήχων, 35η Γιορτή Νεολαίας Ι. Μ. Πειραιώς, Βεάκειο Θέατρο, 26/06/2022

 

«Στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Με τη φράση «Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως», δηλαδή αφού δικαιωθήκαμε μέσω της πίστεως, αρχίζει, αγαπητοί μου αδελφοί, το χθεσινό αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής Γ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ε΄ 1-10). 

Και τι εννοεί με τον όρο δικαιοσύνη ο Απόστολος Παύλος; Ο ίδιος μας το αναλύει παρακάτω, θέλοντας να μας κάνει να εμπεδώσουμε πως πλέον ο άνθρωπος με την έλευση του Χριστού στον κόσμο παύει να είναι καταδικασμένος και αποκομμένος από τον Παράδεισο, την πατρογονική μας εστία. 

Η θυσία του ιδίου του σεσαρκωμένου Θεού Λόγου μας διδάσκει στην πράξη πως οι θλίψεις, που όλοι μας λίγο πολύ γευόμαστε ή επρόκειτο να βιώσουμε στη ζωή μας, γεννούν την υπομονή και αυτή με τη σειρά της μας φέρνει την ελπίδα. 

Δε θα μπορούσαμε να είμαστε μέτοχοι όλων αυτών, αν η απόλυτη αγαπητική στάση του Θεού απέναντί μας δε μας παρουσιαζόταν με την ίδια Του την έλευση, ώστε βιωματικά να διδαχθούμε την επανένωση μαζί Του. 

Έδωσε το αίμα Του για μας και από «εχθροί» γίναμε μέτοχοι αιωνιότητας. Η δικαίωση αυτή φανερώνεται και επιβεβαιώνεται μέσα από το μέγα γεγονός της Αναστάσεως.

Η Ανάσταση δεν αποτελεί κάτι παράδοξο ή απρόσμενο για τον Θεό. Το θαυμαστό όμως είναι ότι ο Χριστός δεν κράτησε τη νίκη Του επί του θανάτου μόνο για τον εαυτό Του, αλλά την έκανε και δική μας υπόθεση, ανοίγοντας και για εμάς τον δρόμο προς την αιώνια ζωή.

Ό,τι έχει πραγματική αξία δεν αγοράζεται ούτε χαρίζεται.

  

Οι άνθρωποι έμαθαν να αγοράζουν τα πάντα έτοιμα: το φαγητό, την γνώση, την διασκέδαση, ακόμη και την ψευδαίσθηση της ευτυχίας. Συνήθισαν να μετρούν την αξία με την ταχύτητα και την ευκολία, πιστεύοντας πως ό,τι αποκτιέται αμέσως είναι και αρκετό.

Ξέχασαν όμως ότι τα πιο πολύτιμα πράγματα δεν πωλούνται ούτε κατασκευάζονται. Η εμπιστοσύνη χτίζεται με σιωπές και δοκιμασίες, η αγάπη ωριμάζει με υπομονή, η φιλία γεννιέται μέσα από τον χρόνο και τις κοινές πληγές. 

Κανένα κατάστημα δεν μπορεί να προσφέρει έναν άνθρωπο που θα μείνει όταν όλα χαθούν, κανένα ράφι δεν κρύβει μια αληθινή αγκαλιά ή μια λέξη που θα φωτίσει το σκοτάδι.

Κι έτσι, όσο ο κόσμος γεμίζει με αγαθά, οι ψυχές αδειάζουν από παρουσία. Τα σπίτια γίνονται μεγαλύτερα, αλλά τα τραπέζια μικρότερα, οι επαφές πληθαίνουν, αλλά οι συνομιλίες λιγοστεύουν, οι οθόνες φωτίζουν τα πρόσωπα, ενώ οι καρδιές μένουν στη σκιά.

Αφιέρωμα στη Γιορτή του Πατέρα.

Σήμερα η καρδιά μας στρέφεται με αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη στο πρόσωπο του πατέρα.

Στον πατέρα που αγωνίζεται καθημερινά.

Στον πατέρα που κουράζεται, αλλά δεν παραπονιέται.

Στον πατέρα που πολλές φορές κρύβει τον πόνο του, για να μη λυπήσει την οικογένειά του.

Στον πατέρα που ίσως δεν μιλά πάντοτε πολύ, αλλά η αγάπη του φαίνεται μέσα από τις πράξεις, τις θυσίες και την παρουσία του.

Πατέρας δεν είναι μόνο εκείνος που δίνει ζωή.

Πατέρας είναι εκείνος που στέκεται δίπλα στο παιδί του με υπομονή, με φροντίδα, με αγωνία και με προσευχή.

Είναι εκείνος που γίνεται στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, οδηγός στα σταυροδρόμια της ζωής, προστασία μέσα στις τρικυμίες και ευλογία μέσα στο σπίτι.

Ο πατέρας είναι τα χέρια που εργάστηκαν για το ψωμί της οικογένειας.

Είναι τα μάτια που ξενύχτησαν από αγωνία.

Είναι η σιωπή που έκρυψε πολλές θυσίες.

Είναι η συμβουλή που κάποτε ίσως δεν καταλάβαμε, αλλά αργότερα τη θυμηθήκαμε με ευγνωμοσύνη.

Είναι το παράδειγμα της ευθύνης, της αντοχής, της αξιοπρέπειας και της αγάπης.

Σήμερα, όμως, μαζί με τους πατέρες που είναι κοντά μας, θυμόμαστε και εκείνους που έχουν φύγει από την παρούσα ζωή και βρίσκονται στον Ουρανό.

Εκείνους που δεν μπορούμε πια να αγκαλιάσουμε.

Εκείνους που δεν μπορούμε να καλέσουμε στο τηλέφωνο.

Η ζωή πάντα βρίσκει τρόπο να βάζει λουλούδια στα μονοπάτια που κάποτε συναντούσαν τα αγκάθια.

  

"Η ζωή είναι τόσο υπέροχη γιατί είναι φτιαγμένη από συναντήσεις και νέα ξεκινήματα. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που πληγώνουν, απογοητεύουν και αφήνουν βαθιά σημάδια. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που έρχονται απαλά, φέρνοντας καταφύγιο, φροντίδα και επούλωση σε πληγές που πιστεύαμε ότι δεν έχουν λύση.

Ὁ Ἅγιος Εὐσέβιος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Σαμοσάτων

 

 

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Εὐσέβιος ἔζησε κατὰ τὸν 4^ο αἰώνα μ.Χ. καὶ ἦταν Ἐπίσκοπος τῶν Σαμοσάτων στὴν Κομμαγηνὴ τῆς Συρίας. 

Διακρίθηκε γιὰ τοὺς ἀγῶνές του κατὰ τῶν αἱρετικῶν Ἀρειανῶν καὶ ἐξορίσθηκε γιὰ τὰ ὀρθόδοξα φρονήματά του ἀπὸ τὸν ἀρειανίζοντα αὐτοκράτορα Οὐάλεντα στὶς παρὰ τὸ Δούναβη χῶρες. 

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Οὐάλεντος (378 μ.Χ.) ἐπανῆλθε στὴν Ἐπισκοπή του καὶ ἐξακολούθησε τὸν ἀγώνα του γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη.

Ἀφοῦ ἐχειροτόνησε πολλοὺς Ἐπισκόπους πρὸς καταπολέμηση τῶν αἱρέσεων, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν Μάρη, Ἐπίσκοπο τῆς ἀρειανίζουσας πόλεως Δολιχῆς, ἐφονεύθηκε διὰ κεράμου ποὺ ἔρριψε ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του αἱρετικὴ γυναίκα.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Σοφίας τοῦ Πνεύματος, καταυγασθεὶς τῷ φωτί, τὸν λόγον ἐτράνωσας, τῆς εὐσεβείας ἡμῖν, Εὐσέβιε ἔνδοξε· σὺ γὰρ ἱεραρχήσας, εὐσεβῶς τῇ Τριάδι, ἤθλησας θεοφρόνως, καὶ τὴν πλάνην καθεῖλες. Καὶ νῦν Πάτερ δυσώπησον, σώζεσθαι ἅπαντας.

Καλημέρα!

  

 

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.
Η ομορφιά φαίνεται.

Η μαρμελάδα της Παναγίας.

  

Να σας πω κάτι από την προσωπική μου ζωή. Ενθυμούμαι μία φορά στη Νέα Σκήτη όταν ήμασταν, εκεί τότε θα χτίζαμε την Εκκλησία μας και κουβαλούσαμε τα αμμοχάλικα όλα με τα μουλάρια, με τα ζώα.

Φανταστείτε να χτίζεις Εκκλησία και να κουβαλάς την άμμο, τα χαλίκια, τα τσιμέντα μέσα στο σακούλι με τα μουλάρια. Και ψηλά, πολύ ψηλά. Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω όλη μέρα είναι θάνατος, πολύς κόπος. 

Τις άλλες μέρες κουτσά-στραβά, τρώγαμε και κάτι, είχαμε λίγη δύναμη. Μεγάλη Σαρακοστή όμως μέσα στα Μοναστήρια είναι αυστηρή νηστεία. 

Μία φορά την ημέρα φαγητό αλάδωτο, χωρίς λάδι, νερόβραστο, ακολουθίες μεγάλες, αγρυπνίες, αλάδωτη νηστεία ενάτη -μία φορά την ημέρα φαγητό- και μόνο το Σαββατοκύριακο ελαιόλαδο. 

Είχαμε κάτι ψευτοπράγματα αλλά στη Σκήτη ήταν έρημος, δεν είχε να αγοράσεις τίποτα, δεν είχε μπακάλικα. Είσαι σε ένα τόπο που είναι έρημος και είναι διάφορα σπιτάκια πάνω στα βράχια εκείνα.

Είχαμε ένα μοναχό γιατρό στην Αδελφότητά μας που τότε ήταν δόκιμος και τον είχαμε στην τράπεζα, ήταν τραπεζάρης. Αυτός πρόσεχε να κάνει δυναμωτικά φαγητά για τους Πατέρες που εργάζονταν όλη μέρα. Είχαμε μία μαρμελάδα, κάποιος μας την έστειλε και έλειψε. Από την πρώτη εβδομάδα εξαφανίστηκε! Ο Γέροντας έλειπε, έρχεται λοιπόν ο μοναχός αυτός σε μένα και μού λέει:

"Πάτερ, πρέπει να παραγγείλουμε μαρμελάδα".

Λέω, μαρμελάδα στη Σκήτη; Μα ξέρεις που είμαστε; Δεν είμαστε στις Καρυές, δεν είμαστε Θεσσαλονίκη. Είμαστε στην έρημο!

Ο Γέροντας ποτέ δεν μας επέτρεψε να παραγγείλουμε μαρμελάδα αλλά δεν είχαμε και χρήματα. Πού να πεις τέτοιο πράγμα! Να πεις του Γέροντα να αγοράσουμε μαρμελάδα;
Ήταν δηλαδή ανέκδοτο, αστείο.

Στον Πατέρα…

  

Σήμερα είναι η γιορτή του πατέρα. Μια ημέρα που για άλλους είναι χαρά, για άλλους νοσταλγία, και για κάποιους ένα βουβό δάκρυ.

Ο πατέρας δεν είναι μόνο εκείνος που μας έδωσε ζωή. Είναι ο άνθρωπος που κουβάλησε βάρη χωρίς να μιλά. Που έκρυψε την κούρασή του για να μη μας στεναχωρήσει. Που στεκόταν σαν βράχος όταν όλα γύρω έμοιαζαν να γκρεμίζονται.

Κάποτε δεν καταλαβαίναμε τις αγωνίες του. Τις σιωπές του. Τις θυσίες του. Νομίζαμε πως ήταν απλώς «ο μπαμπάς». Χρόνια αργότερα συνειδητοποιούμε πως πίσω από εκείνα τα κουρασμένα μάτια υπήρχε ένας άνθρωπος που πάλευε καθημερινά για εμάς.
Για όσους έχουν ακόμη τον πατέρα τους κοντά τους: μην περιμένετε την κατάλληλη στιγμή. Πάρτε τον ένα τηλέφωνο. Αγκαλιάστε τον. Πείτε του ένα «σ' αγαπώ» όσο μπορεί ακόμη να το ακούσει

Στον Πατέρα μου

 

«Ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ»

  

Σήμερα, στην Γ΄ Κυριακή του Ματθαίου, ο Χριστός μας μιλά με λόγια απλά, αλλά βαθιά και σωτήρια. Μας λέγει:
«Μη μεριμνάτε».
Μη γεμίζετε την καρδιά σας με αγωνία. Μη αφήνετε το άγχος να γίνει αφέντης της ψυχής σας. Μη νομίζετε ότι η ζωή εξαρτάται μόνο από το ψωμί, το ένδυμα, τα χρήματα, τις δουλειές, τις υποχρεώσεις και τις ανθρώπινες ασφάλειες.
Ο Κύριος δεν μας λέγει να είμαστε αδιάφοροι ή τεμπέληδες. Δεν μας λέγει να μην εργαζόμαστε, να μην φροντίζουμε την οικογένειά μας, να μην αγωνιζόμαστε τίμια. Μας λέγει όμως να μην κάνουμε τη μέριμνα θεό. Να μην αφήνουμε τα βιοτικά να πνίγουν τα πνευματικά. Να μην ξεχνάμε, μέσα στον αγώνα της καθημερινότητας, ότι πάνω από όλα υπάρχει ο Θεός.
Ο άνθρωπος πολλές φορές κουράζεται, όχι μόνο από τη δουλειά, αλλά από τον φόβο. Φοβάται το αύριο. Φοβάται την αρρώστια. Φοβάται τη φτώχεια. Φοβάται την αποτυχία. Φοβάται μήπως δεν τα καταφέρει. Και σιγά σιγά η ψυχή του σκοτεινιάζει. Η καρδιά του βαραίνει. Η προσευχή λιγοστεύει. Η εμπιστοσύνη στον Θεό χάνεται.
Γι’ αυτό ο Χριστός μάς δείχνει τα πουλιά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού. Δεν σπέρνουν, δεν θερίζουν, δεν υφαίνουν, κι όμως ο Θεός τα τρέφει και τα στολίζει. Και μας ρωτά: «Οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;» Δεν αξίζετε εσείς περισσότερο από αυτά;