​Πρόσεξε την «ευσεβή» υπερηφάνεια.

  

 

Πάτερ, είναι δίκαιο εγώ να νηστεύω 48 ημέρες για να κοινωνήσω το Πάσχα και κάποιος άλλος μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα και να κοινωνάει εξίσου; Μήπως είμαι κορόιδο;

​Παιδί μου, αν νιώθεις «κορόιδο» επειδή νήστεψες, τότε η νηστεία σου πήγε χαμένη. Όχι γιατί έφαγες λάδι, αλλά γιατί έφαγες τον αδελφό σου.

​Η νηστεία δεν είναι συναλλαγή, είναι έρωτας. Αν μετράς τις μέρες σαν μεροκάματα για να «πληρωθείς» με τη Θεία Κοινωνία, τότε βλέπεις τον Χριστό σαν εργοδότη και όχι σαν Πατέρα. 

Η Θεία Κοινωνία δεν είναι «μετάλλιο» για τους συνεπείς, αλλά σωσίβιο για τους πνιγμένους.

​Γιατί ζηλεύεις;

Εσύ που νήστεψες 48 ημέρες, είχες την ευλογία να ζήσεις 48 ημέρες πνευματικής καθαρότητας. Αυτός που ήρθε τη Μεγάλη Εβδομάδα, έχασε όλη αυτή τη διαδρομή. Είναι σαν να ζηλεύεις έναν πεινασμένο που βρήκε μια ψίχα ψωμί την τελευταία στιγμή, ενώ εσύ απολαμβάνεις το δείπνο του Πατέρα σου εδώ και ενάμιση μήνα.

​Πρόσεξε την «ευσεβή» υπερηφάνεια.
Ο Θεός συχνά προτιμά τη συντριβή εκείνου που έρχεται τελευταίος και τρέμει γιατί δεν νήστεψε, παρά την αυτοπεποίθηση εκείνου που έρχεται με το ημερολόγιο στο χέρι και απαιτεί τη θέση του. 

Ο Φαρισαίος νήστευε «δις του Σαββάτου» και πήγε στην κόλαση. Ο Ληστής πάνω στον Σταυρό δεν πρόλαβε να νηστέψει ούτε ένα δευτερόλεπτο, και μπήκε πρώτος στον Παράδεισο.

H Είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα - Ακούστε παιδιά!

 

Μετά κλάδων υμνήσαντες πρότερον, μετά ξύλων συνέλαβον ύστερον.

  

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μιλά για τον Χριστό ως φως που έρχεται στον κόσμο και φωτίζει κάθε άνθρωπο. Από την άλλη, ο Λουκάς στο Ευαγγέλιό του τον ονομάζει «σημείον αντιλεγόμενον». Αν τα δούμε μαζί, προκύπτει μια δυνατή εικόνα: το φως έρχεται για να φωτίσει, αλλά και να φανερώσει τι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, ειδικά σε όσους ζουν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου. 

Έτσι, η παρουσία του Χριστού στον κόσμο γίνεται ένα σημείο κρίσης για όλους. Το ίδιο ισχύει και για τη σημερινή βαϊοφόρο είσοδό Του στην πόλη των προφητών και των προσδοκιών.

Έρχεται ο αιώνιος Βασιλιάς «πραΰς και σώζων». Έρχεται ήσυχα, σαν Κριτής, κι όμως ο ίδιος οδηγείται στο κριτήριο. Η χαρά της γιορτής, οι ύμνοι, οι προφητείες και οι ψαλμοί δείχνουν τι σημαίνει αυτή η στιγμή: κλείνει ένας παλιός κόσμος και ανοίγει ο καινούριος που θα φανερωθεί μέσα από τη θυσία και την Ανάστασή Του. Γι’ αυτό τον υποδεχόμαστε με βάγια και με πανηγυρισμό.

Κι όμως, μέσα στη χαρά αυτή υπάρχει και το δάκρυ του Ιησού. Μας μεταφέρει αλλού. Εκείνος γνωρίζει όσα εμείς δεν βλέπουμε. Έρχεται ως Βασιλιάς, αλλά είναι ο Βασιλιάς του πόνου. Η δόξα Του είναι ο Σταυρός Του, και ο Σταυρός Του γίνεται μέτρο δικαιοσύνης. Μπροστά Του ο άνθρωπος παίρνει θέση: κοντά Του, για να ζήσει από τη ζωή που δίνει, ή μακριά Του, απορρίπτοντάς Τον επειδή δεν είναι βασιλιάς με κοσμική δύναμη. 

Ίσως να μην το λέμε με λόγια. Γιορτάζουμε, κρατάμε μια θρησκευτική εικόνα, δεν βλασφημούμε. Αλλά πολλές φορές η ζωή μας δείχνει κάτι άλλο: λίγη αγάπη, λίγη σχέση με τον Χριστό, έργα άκαρπα, επιπολαιότητα. Κι έτσι φαίνεται πως ίσως δεν είμαστε έτοιμοι για μια τέτοια επίσκεψη ούτε καταλαβαίνουμε πραγματικά τη ζωή που φέρνει.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟΥ ΜΟΥ ΤΕΤΗΡΗΚΕΝ ΑΥΤΟ

 

«Εἶπεν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς· ῎Αφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. Τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε» (Ιωάν. 12, 7-8)

Εἶπε τότε ὁ ᾿Ιησοῦς· «῎Αφησέ την ἥσυχη· αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι γιὰ τὴν ἡμέρα τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου. Οἱ φτωχοὶ πάντοτε θὰ ὑπάρχουν κοντά σας, ἐμένα ὅμως δὲν θὰ μὲ ἔχετε πάντοτε». 

            Ένα πολύ συγκινητικό περιστατικό λαμβάνει χώρα στο σπίτι του Λαζάρου, μετά την ανάστασή Του. Ο Χριστός βρίσκεται εκεί και του παραθέτουν δείπνο, στο οποίο συμμετέχει και ο Λάζαρος. Η Μαρία, η αδερφή του Λαζάρου, πλένει τα πόδια του Χριστού με μύρο νάρδου, το οποίο κόστιζε πάνω από τριακόσια ασημένια νομίσματα, πλένει τα πόδια του Χριστού, όπως η φιλοξενία ορίζει, χρησιμοποιώντας αυτό το πανάκριβο μύρο, και τα σκουπίζει με τα μαλλιά της, δείχνοντας την αγάπη και την ευγνωμοσύνη για την ανάσταση του αδερφού της. 

Ο Ιούδας αγανακτεί. Όντας ο ταμίας της συντροφιάς του Ιησού και κρατώντας μέρος από τα χρήματα που οι άνθρωποι έδιναν στους μαθητές για να συντηρούνται, θα ήθελε να καταχραστεί και αυτό το ποσό, με την πρόφαση της ελεημοσύνης προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως του απαντά ζητώντας του να αφήσει ήσυχη την Μαρία, διότι ό,τι έπραξε το έπραξε σαν να επρόκειτο ο Κύριος να πεθάνει, εις τύπον του ενταφιασμού Του, διότι, όταν πέθαινε κάποιος, τον άλειφαν με μύρο.

            «Εις την ημέραν του ενταφιασμού μου τετήρηκεν αυτό». Ο Χριστός ήρθε στη γη, για να πεθάνει. Όποιος Τον αγαπά, το πιστεύει αυτό. Δεν ήρθε για να αναλάβει επίγειες βασιλείες. Δεν ήρθε για να αποκτήσει οπαδούς και δύναμη. Ακόμη και τα θαύματά Του δεν αποσκοπούσαν στο να γίνει δημοφιλής, αλλά να δείξει στους ανθρώπους τη δύναμη της πίστης. Γι’ αυτό και ό,τι έχει να κάνει με τον θάνατό Του, ο Χριστός το αποδέχεται. Κυρίως, την αγάπη, η οποία θα Τον συνοδεύει στον Άδη, στη συνάντηση με τους απ’ αιώνος νεκρούς. Διότι αυτή είναι που κινεί τον Ίδιο. 

Η Ταπεινή Είσοδος.

  

​Δεν ήρθε με καλπασμούς, ούτε πάνω σε πολεμικό ίππο στολισμένο με χρυσάφι. Ο Ιησούς προχωρούσε αργά, καθισμένος πάνω σε ένα νεαρό γαϊδουράκι, ένα ζώο υπομονετικό και πράο. 

Η αντίθεση ήταν συγκλονιστική, ο Βασιλιάς των Καρδιών επέλεξε την απλότητα ενός οδοιπόρου για να θριαμβεύσει. Το βλέμμα Του, γεμάτο μια γαλήνια θλίψη, κοίταζε πέρα από τις επευφημίες, σαν να γνώριζε ήδη το μονοπάτι που οδηγούσε από τα «Ωσαννά» στο «Σταύρωσον Αυτόν».

​Ο κόσμος, μεθυσμένος από ελπίδα, ξεχύθηκε στους δρόμους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έκοβαν κλαδιά από φοίνικες και βάγια, στρώνοντας το έδαφος με ένα ζωντανό, πράσινο χαλί.

​Τα παιδιά έτρεχαν μπροστά, φωνάζοντας με τις ψιλές τους φωνές.

​Οι γέροντες δάκρυζαν, βλέποντας την προφητεία να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια τους.

Ἡ Ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

 

Ἡ Ὁσία Θεοδώρα ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ἀσπάσθηκε τὸ μοναχικὸ βίο καί ἀσκήθηκε στὸν ἀγώνα τῶν μοναχικῶν ἀρετῶν, τῆς ὑπακοῆς, τῆς φιλαδελφίας καὶ τῆς παρθενίας, ἀφοῦ εἰσῆλθε σὲ μοναστήρι. 

Πολλὰ χρόνια μετὰ τὴν ὁσιακὴ κοίμησή της, ἀνοίχθηκε ὁ τάφος της γιὰ νὰ ἐναποτεθεῖ σὲ αὐτὸν καὶ τὸ σκήνωμα τῆς ἡγουμένης της. Τότε, μὲ θαυμαστὸ τρόπο, «ἡ πρὸ πολλοῦ νεκρὰ κειμένη Θεοδώρα τῇ μητρὶ [ἐννοεῖ τὴν ἡγουμένη] ὥσπερ ζῶσα, συνέσφιγξεν ἑαυτὴν τόπον δοῦσα». Ἔκτοτε τὸ τίμιο λείψανο τῆς Ὁσίας Θεοδώρας δὲν ἔπαυσε νὰ ἐπιτελεῖ ποικίλα θαύματα.

Πρέπει ὅμως νὰ ἀναφέρουμε ἕνα ἀκόμη Συναξάρι, τὸ ὁποῖο παραθέτει ὁ Σωφρόνιος Εὐστρατιάδης μὲ βάση τὸ Λαυριωτικὸ Κώδικα Ι 70 καὶ τὸ ὁποῖο δὲν ἐμφανίζει καμιὰ σύγκλιση μὲ τὰ ἀνωτέρω.

Ἡ Ἁγία Θεοδώρα, σύμφωνα μὲ αὐτὸ τὸ Συναξάρι, ἦταν ἀπὸ τὴ νεανική της ἡλικία πόρνη, ἀλλὰ μετὰ τὴν παρέλευση ἀρκετῶν ἐτῶν μετανόησε. Διένειμε τὴν περιουσία της στοὺς φτωχοὺς καὶ εἰσῆλθε σὲ ἕνα βαθὺ λάκκο ἀναμένοντας κάποια θεϊκὴ ἐντολή. Ἀφοῦ διέμεινε ἐντὸς τοῦ ὀρύγματος ἐπὶ πέντε ἔτη «προσκαρτεροῦσα ἐν νηστείᾳ καὶ προσευχῇ καὶ γυμνότητι σαρκὸς καὶ ταλαιπωρίᾳ», τῆς γνωστοποιήθηκε μὲ ἀγγελικὸ ὅραμα ἡ συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν της. Στὴν συνέχεια ἔχτισε ἕνα μικρὸ κελί, ὅπου ἐγκαταβίωσε γιὰ τὴν ὑπόλοιπη ζωή της, ἐνῷ μετὰ τὴν κοίμησή της ἐπιτέλεσε πλῆθος θαυμάτων. Ἴσως πρόκειται περὶ ἄλλης ὁμωνύμου ἐκ τῆς αὐτῆς πόλεως, περὶ τῆς ὁποίας ὅμως οἱ Συναξαριστὲς σιωποῦν.

Πρόσφατα, ἐν τούτοις, ἀποδείχθηκε ὅτι τὰ γλωσσικὰ δεδομένα τοῦ Συναξαρίου τῆς 5^ης Ἀπριλίου συγκλίνουν μὲ αὐτὰ τοῦ Βίου καὶ τῆς Διηγήσεως γιὰ τὴ μετακομιδὴ τοῦ λειψάνου τῆς Ὁσίας Θεοδώρας τῆς Μυροβλύτιδος († 29 Αὐγούστου). 

Ἐπιπλέον , ἐντοπίσθηκαν καὶ ἐσωτερικὰ στοιχεῖα τοῦ Συναξαρίου, ποὺ καταδεικνύουν τὴ νοηματικὴ σχέση του μὲ τὰ δύο κείμενα τοῦ Γρηγορίου κληρικοῦ καὶ τὴν ἐξάρτησή του ἀπὸ αὐτά, γεγονὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀνεπιφύλακτη ταύτιση τῆς Ὁσίας Θεοδώρας τοῦ Συναξαρίου μὲ τὴν Ὁσιομυροβλύτιδα Θεοδώρα.

Καλή σας νύχτα!

  

Χαμογέλασε, και μοίρασε το φως
σε εκείνους που περπατούν μέσα στη σκιά.

Πάρε μια μικρή ηλιαχτίδα,
και άφησέ την να γλιστρήσει
στα παράθυρα των κουρασμένων ψυχών.

Σήκωσε μια στάλα βροχής, και κάν’ τη δροσιά
στα χείλη όσων διψούν για ελπίδα.

Πάρε μια ανάσα θάρρους, και άφησέ την απαλά
στις καρδιές όσων φοβούνται να ονειρευτούν.

Μάθε τη σιωπή της ζωής, και ψιθύρισέ την
σε εκείνους που δεν άκουσαν ποτέ την αλήθεια τους.

Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός...

 

Καλή Ανάσταση...!!!

 

 

«…Αυτό που χαρακτηρίζει το χριστιανό, είπε, είναι η αγάπη και η συγγνώμη. Δεν μπορείς να αγαπάς αν δεν συγχωρείς. Και δεν αγαπάς ούτε το Θεό ούτε τους ανθρώπους παρά το δικό σου θέλημα.

Και η συγγνώμη βγαίνει χωρίς δυσκολία απ’ την καρδιά που αγαπά το Θεό και επειδή αγαπά το Θεό αγαπά και τον αδελφό του.

Έτσι μπαίνουμε σε ένα στάδιο πνευματικού αγώνα και καλούμεθα να ετοιμάσουμε τον εαυτό μας, να τον συμμαζέψουμε.

Και η Εκκλησία μας, μαζί με αυτά, μας καλεί να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να προετοιμαστούμε.

Αγάπη – Συγγνώμη – Εξομολόγηση είναι τα βασικά δεδομένα αυτής της περιόδου. Χωρίς αυτά, όχι σαράντα, ογδόντα μέρες να νηστέψουμε μας είναι άχρηστες.

Είναι πολύ σημαντικό, να το καταλάβουμε αυτό. Όσες μέρες και να νηστέψω χωρίς συγγνώμη και αγάπη, είναι άχρηστες. Δεν με ωφελούν σε τίποτα και ίσως με βλάπτουν. Γιατί καλλιεργούν την υποκρισία μου.

Φαίνομαι στους άλλους ότι νηστεύω, αλλά εγώ γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια, του Θεού το θέλημα.

Και ο αγώνας του πιστού ανθρώπου, αυτός είναι. Και η εξομολόγηση δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η αποκατάστασή μας στο Σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία του, την οποία ενότητα την έχει διασπάσει ο εγωισμός δια της αμαρτίας μας.

Ο πιο μεγάλος Σταυρός, όσων είμαστε πνευματικοί, είναι η δυσκολία των Χριστιανών μας να συγχωρήσουνε. Αλλά πόσο πιο απλά να τους πούμε ότι, δεν είστε καν χριστιανοί, ακόμη και αν κοινωνείτε χωρίς συγγνώμη και χωρίς αγάπη.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, γιατί όλα δείχνουν μια καρδιά που δεν είναι αγαθή, μια καρδιά που προσπαθεί, και το Θεό να τον εμπαίξει, και να τον κοροϊδέψει, αλλά στην ουσία κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.

Η εξομολόγηση δεν είναι για να πάμε να πούμε τα συνηθισμένα πράγματα, τα οποία θα τα επαναλάβουμε στην άλλη μας εξομολόγηση, γιατί τα έχουμε επαναλάβει στην καθημερινότητά μας.

Τότε, δεν είμαστε ειλικρινείς στην εξομολόγησή μας και είναι μια εξομολόγηση χωρίς μετάνοια και με πολύ εγωισμό.

Να φανώ στο Θεό ή στον Ιερέα καλός, που εξομολογούμαι, αλλά όμως το θέλημα του Θεού δεν θέλω να το κάνω. Και αυτό είναι πραγματικά το μεγάλο σκάνδαλο.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή των Βαϊων)

 

 

Συνοδοιπορία στο Πάθος

«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»

Θριαμβευτικά μέσα από τις επευφημίες του πλήθους και τις ζητωκραυγές του όχλου, εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα ο Χριστός. Διαψεύδει όμως τις προσδοκίες του λαού,  γιατί η πορεία του δεν συνδέεται με εξουσίες και δόξες κοσμικές, αλλά είναι ο Βασιλιάς που θα ακολουθήσει το δρόμο του Γολγοθά και του Σταυρού, δίνοντας μια άλλη διάσταση στην έννοια της εξουσίας.

Η Εκκλησία, μέσα από τις κατανυκτικές ακολουθίες που μεταρσιώνουν τον άνθρωπο σε ανώτερες βιωματικές βαθμίδες, μάς προσκαλεί σε μια συνοδοιπορία μαζί Του, η οποία απεγκλωβίζει από την στραγγαλιστική ρουτίνα της καθημερινότητας και την «παθογένεια» που τη χαρακτηρίζει. 

Στη συνοδοιπορία αυτή αφήνουμε πίσω τον εαυτό μας για να τον ψηλαφήσουμε σ’ ένα άλλο επίπεδο, πολύ πιο αυθεντικό, πολύ πιο αληθινό. Εκείνο της ζωής και της ανάστασης.  «Δεύτε ουν και ημείς κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι αυτόν… ίνα και συζήσωμεν αυτώ». Σαφής και ξεκάθαρη η προτροπή της Εκκλησίας για τη βασική προϋπόθεση της πιο μεγαλειώδους συνοδοιπορίας στην οποία μας προσκαλεί.

Η είσοδος στην αγία πόλη

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είχε θριαμβευτικό χαρακτήρα. Γι’ αυτό και η υμνολογία της ημέρας κινείται σε ανάλογες συχνότητες. Εμφανίζει τον Βασιλέα των πάντων να εισέρχεται στην αγία πόλη σε μια πορεία κατατρόπωσης του θανάτου και ανάδειξης της ελευθερίας του ανθρώπου από τις δυνάμεις του σκότους και της αμαρτίας.

Βέβαια, ο όχλος ξεσπούσε σ’ ένα παραλήρημα ενθουσιασμού. Η γραφίδα του ευαγγελιστή δίνει την πληροφορία ότι «εσείσθη πάσα η πόλις». Δονούσε η κραυγή «ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Ο Χριστός όμως δεν παρασύρεται από τις επευφημίες του κόσμου. Γνωρίζει ότι τον ενθουσιασμό του εύκολα μπορεί να διαδεχθεί η αποστροφή και η εγκατάλειψη. Το «ωσαννά» ακολουθεί το «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν».

Πορεία προς το πάθος

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα σηματοδοτεί την φανέρωση του ως Βασιλέα, ο οποίος πορεύεται προς το Πάθος. Είναι Βασιλιάς γιατί πορεύεται προς το Πάθος και πορεύεται προς το Πάθος γιατί είναι ο αληθινός Βασιλιάς. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «διά τούτο αυτόν βασιλέα καλώ, επειδή βλέπω αυτόν σταυρούμενον, βασιλέως γάρ εστι το υπέρ των αρχομένων αποθνήσκειν».

Ι.Μ. Πειραιώς και Ολυμπιακός στηρίζουν χιλιάδες συνανθρώπους

 

Για μία ακόμη χρονιά η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, μέσω του φιλανθρωπικού και ιεραποστολικού έργου της, προσέφερε χιλιάδες «Δέματα Αγάπης» με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για το πασχαλινό τραπέζι σε συνανθρώπους μας, οι οποίοι με τεράστιους αγώνες και κόπο προσπαθούν να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές δυσκολίες που παρουσιάζονται.

Η φιλανθρωπική αυτή δράση της τοπικής μας Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε χθες, Παρασκευή 3 Απριλίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου συμπολιούχου Πειραιώς, όπου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ μαζί με τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη και τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο του Σταδίου «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ» Βασίλη Βασιλειάδη, έδωσαν μήνυμα ενότητας και αγάπης, προσφέροντας τα απαραίτητα για το πασχαλινό τραπέζι. Μαζί, ήταν και οι παίκτες του Ολυμπιακού Αργύρης Λιατσικούρας και Νίκος Ζούγκλης.

Κάθε Δέμα Αγάπης περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, κοτόπουλα, κιμά, λάδι, τυριά, γάλατα, ρύζι, όσπρια (φακές, φασόλια, ρεβίθια κλπ), ζυμαρικά, κριθαράκι, κονσέρβες, πασχαλινά τσουρέκια, κουλούρια και αβγά, καθώς και ποικιλία από είδη προσωπικής υγιεινής.

Ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον σπουδαίο και ευπατρίδη Πειραιώτη, Πρόεδρο της ΠΑΕ Ολυμπιακός και Μεγάλο Ευεργέτη της τοπικής μας Εκκλησίας κ. Ευάγγελο Μαρινάκη, ο οποίος με κάθε ευκαιρία αποδεικνύει περίτρανα το έμπρακτο ενδιαφέρον του με την ουσιαστική του συμβολή σε κάθε έναν αναγκεμένο συνάνθρωπό μας ξεχωριστά, αγκαλιάζοντας ταυτόχρονα το φιλανθρωπικό, ιεραποστολικό, εκπαιδευτικό και κοινωνικό έργο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Χάρη στην σημαντική προσφορά του κ. Μαρινάκη, η Μητρόπολή μας αντιδώρισε και φέτος «Δέματα Αγάπης», αφού δια του εκπροσώπου του, κ. Βασίλη Βασιλειάδη, προσέφερε για μία ακόμη χρονιά, επιταγή ύψους 10.000€, ποσό το οποίο θα διατεθεί εξ ολοκλήρου στην περαιτέρω ενίσχυση του φιλανθρωπικού μας έργου, καθώς και πέντε επιταγές για τη μισθοδοσία ισάριθμων κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, οι οποίοι δεν μισθοδοτούνται από το Ελληνικό Κράτος.

Απευθυνόμενος προς όλους, ο Σεβασμιώτατος τους καλωσόρισε «σε αυτή τη γιορτή της αγάπης που είναι ακριβώς μια γιορτή για να τιμήσουμε τα σεπτά πρόσωπά σας», όπως χαρακτηριστικά είπε, σημειώνοντας με έμφαση ότι «η Εκκλησία, σε όλους σας, βλέπει τον Χριστό».

«Ο κάθε ένας και η κάθε μία από εσάς είναι ένας μικρός Χριστός και το μήνυμα της Αναστάσεως είναι μήνυμα νίκης», επεσήμανε και αναφερόμενος στις δυσκολίες της ζωής, τόνισε: «Τα Πάθη και ο Σταυρός οδήγησαν στην Ανάσταση. Στη ζωή μας υπάρχει πάντοτε ο πόνος και η δυσκολία, αλλά πρέπει να έχουμε θάρρος, πίστη και δύναμη. Και να ξέρουμε ότι η αγάπη του Θεού ποτέ δεν θα μας εγκαταλείψει»

«Θέλω σήμερα να τιμήσω τους αδερφούς μου συμπρεσβυτέρους, οι οποίοι αγωνίζονται στις Ενορίες της Μητροπόλεως για το έργο της προσφοράς αγάπης σε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη», είπε στη συνέχεια, ευχαριστώντας παράλληλα «τον Δήμαρχό μας, τον Γιάννη Μώραλη και τις υπηρεσίες του Δήμου», «την ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ και τον Πρόεδρο κ. Ευάγγελο Μαρινάκη, καθώς και τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο του Σταδίου ‘’Γ. ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ’’ τον αγαπητό Βασίλη Βασιλειάδη», «και όλους όσοι συμβάλλουν σε αυτό το έργο της φιλαλληλίας, όχι σήμερα μόνο, αλλά κάθε μέρα του χρόνου».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ (Από τη σειρά "Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ")

 

«Ευλογημένος ο ερχόμενος…»

 

Ο διάβολος σου κλέβει τη χαρά με δύο τρόπους.

  

Διάβασα κάπου πως ο διάβολος σου κλέβει τη χαρά με δύο τρόπους..

Γνώρισα ανθρώπους που μείνανε δυστυχισμένοι μια ζωή, γιατί πολύ απλά δεν ξεκόλλησαν ποτέ από το παρελθόν τους…

Γυρνούσανε τη σκέψη τους σε όλα τα παλιά, στα όσα πέρασαν, στα όσα έγιναν, σε ευκαιρίες και πρόσωπα που χάθηκαν, σε λόγια ‘’σου είπα και μου είπες’’. 

Ανθρώπους που μείνανε εγκλωβισμένοι σε φαύλους κύκλους, καταδικασμένοι να πενθούνε χαρές που έσβησαν και πόνους που συνεχίζουν να πονάνε.

Γνώρισα ανθρώπους που μείνανε δυστυχισμένοι μια ζωή, γιατί πολύ απλά δεν σταμάτησαν να ανησυχούνε για το μέλλον. Το ‘’τί θα γίνει’’, το ‘’πως θα γίνει’’ και χίλια άλλα δυο ‘’έάν’’, τους φάγαν τη ψυχή. 

Η νήψις της ψυχής και η αληθινή σοφία

  

«Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;» (Ματθ. 16,26). Ο λόγος του Κυρίου φωτίζει την αληθινή αξία της ζωής και αποκαλύπτει ότι η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι η υλική στέρηση, αλλά η απώλεια της καθαρότητας της ψυχής. 

Πόσες φορές ο άνθρωπος καταναλώνεται σε περιττές αγωνίες, σε φόβους που δεν τον οδηγούν στη σωτηρία, σε μέριμνες που βαραίνουν την καρδιά χωρίς να την αγιάζουν. Η ταραχή αυτή γεννιέται όταν η ψυχή λησμονεί τον προορισμό της και παρασύρεται από την απατηλή βεβαιότητα ότι ο κόσμος μπορεί να της προσφέρει μονιμότητα.

Η αληθινή σοφία δεν ταυτίζεται με την επιτήδεια ευφυΐα ούτε με την ικανότητα επιβολής επάνω στους άλλους. Ο κόσμος επαινεί εκείνον που γνωρίζει να κυριαρχεί, να πείθει, να κατευθύνει, να εξασφαλίζει συμφέροντα. 

Όμως η Αγία Γραφή και η πατερική παράδοση φανερώνουν ότι σοφός είναι εκείνος που βρίσκεται έξω από τον ύπνο της αμαρτίας, εκείνος που διατηρεί την εγρήγορση της καρδιάς και φυλάσσει τον εαυτό του από την πτώση. «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26,41). Η εγρήγορση αυτή αποτελεί πνευματική νήψη, κατάσταση εσωτερικής προσοχής και ταπεινής επίγνωσης της ανθρώπινης αδυναμίας.