ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

  

 

Πιστεύω βαθειά στον Θεό και όλη την ζωή μου την έκτισα πάνω στις εντολές Του. Και σε σας κληροδοτώ όλη τη ζωή σας να την αφιερώσετε στον Θεό και να χτίζετε όλα και πάντα πάνω στις εντολές του Χριστού.

Για πολύ καιρό και με μεγάλη επιμονή έπλεα κόντρα στο ρεύμα και σε σας τα παιδιά μου κληροδοτώ να πλέετε κόντρα στο ρεύμα, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. 

Να αποστρέφετε το βλέμμα σας και την καρδιά σας από εκείνη τη μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, που επιδιώκει όχι τους υψηλούς στόχους, αλλά εκείνους που είναι πιο εύκολο να επιτευχθούν. 

Να μην προσχωρήσετε σ’ αυτή τη μεγάλη πλειοψηφία που ζει όχι με το δικό της νου, αλλά με το νου των ηγετών και χτίζει τη ζωή της, όχι με τις ιερές εντολές του Χριστού, αλλά με τις υποδείξεις εκείνων που έχουν την εξουσία να καθοδηγούν τους ανθρώπους μόνον εκεί, όπου κατά τη γνώμη τους πρέπει να πηγαίνουν, όχι χάρη της βασιλείας των ουρανών, αλλά για χάρη της επίτευξης των αγαθών της επίγειας βασιλείας.

Σκοπό της ζωής να θέσετε την επιδίωξη της ύψιστης αλήθειας και να μην παρεκκλίνετε απ’ αυτό το δρόμο, αν σας αναγκάσουν να υπηρετήσετε τους σκοπούς της κατώτερης αλήθειας, καταπατώντας την ύψιστη αλήθεια του Χριστού.

Να είσαστε έτοιμοι ακόμη και για το μαρτύριο, εφ’ όσον πλέετε κόντρα στο ρεύμα, να τηρείτε πλήρη πίστη ακόμη και στις σκέψεις, στους άντρες και τις γυναίκες σας, όπως τήρησα κι εγώ.

Λόγοι Αγίου Λουκά του ιατρού.

 

Άκου τη μητέρα σου, πριν η ζωή σε αναγκάσει να μάθεις μέσα από τον πόνο.

 

 

Η σοφία μιας μητέρας ακούγεται συχνά σαν θόρυβος στο παρασκήνιο ή γκρίνια - αλλά συνήθως μόνο σε εκείνους που δεν έχουν πάρει ακόμα τις δικές τους σκληρές πτώσεις.

Ένα σοφό παιδί δεν συντονίζει τη φωνή μιας μητέρας μόνο και μόνο επειδή είναι οικεία. 

Καταλαβαίνουν ότι η μαμά δεν μιλάει στο micromanage, για να δείξει την εξουσία της ή για να καταστρέψει την ελευθερία τους.

Μιλάει γιατί απλά έχει δει περισσότερο από τον κόσμο.

Ξέρει ακριβώς πώς είναι όταν οι άνθρωποι σου χαμογελούν κατάμουτρα ενώ σχεδιάζουν την πτώση σου πίσω από την πλάτη σου. 

Ξέρει το πραγματικό τίμημα του να λέει, "Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. " Ξέρει πόσες ζωές καταστράφηκαν όχι από ένα τεράστιο λάθος, αλλά από μια σειρά μικρών, λάθος στροφών που κανείς δεν τους σταμάτησε να πάρουν χρόνο.

Η συμβουλή της δεν είναι λουρί.

Είναι πινακίδα δρόμου.

Κι όμως, οι ανόητοι συχνά το βλέπουν διαφορετικά.

Νομίζουν ότι οι φίλοι με τους οποίους κάνουν παρέα ξέρουν καλύτερα τη ζωή. Νομίζουν ότι το πλήθος που γελάει με το άγχος της μητέρας τους είναι πιο έξυπνο από τη γυναίκα που τους κουβαλούσε στην αγκαλιά της. 

Νομίζουν ότι τα δυνατά, κενά λόγια περιστασιακών γνωστών έχουν περισσότερο βάρος από την ήσυχη φωνή του ενός ατόμου που τους εύχεται καλή επιτυχία -ακόμα και όταν την πληγώνουν.

Αλλά η αλήθεια είναι βάναυσα απλή: οι περισσότεροι από αυτούς τους "φίλους" εξαφανίζονται τη στιγμή που το χρήμα, η διασκέδαση, η ευκολία ή η επιρροή τελειώνει.

Μια μητέρα, ωστόσο, μένει γονατιστή στην προσευχή, ακόμα και όταν την έχουν διώξει από την πόρτα.

Το να ακούς τη μητέρα σου δεν είναι σημάδι αδυναμίας.

Δεν σημαίνει ότι δεν έχεις δικό σου μυαλό.

Σημαίνει ότι έχεις τη συναισθηματική νοημοσύνη για να ξεχωρίσεις τη φροντίδα από τον έλεγχο, την αγάπη από την πίεση και την εμπειρία στον πραγματικό κόσμο από την άδεια μαθήματα.

Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς Ἀρχιεπίσκοπος Κριμαίας

 

Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς, κατὰ κόσμον Βαλεντίνος, υἱὸς τοῦ Φήλικος Βόϊνο – Γιασενέτσκϊυ, ἐγεννήθηκε στὶς 14 Ἀπριλίου τοῦ 1877, στὴν πόλη Κέρτς, τὸ ἀρχαῖο Ποντικάπαιο, ποὺ ἦταν ἀποικία τῶν Μιλησίων. Στὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1880, ἡ οἰκογένειά του μετακομίζει στὴν πρωτεύουσα τῆς Οὐκρανίας, τὸ Κίεβο.

Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ὁ Ἅγιος ἐξεχώρισε ἀπὸ τὰ ἄλλα ἀδέλφια του. Ἐζοῦσε ἁπλὰ καὶ λιτά. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἐπέδρασε στὴν ψυχή του ἦταν τὸ περίφημο μοναστήρι τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων, ἕνας τόπος ἁγιασμένος ἀπὸ τὶς προσευχές, τὴν ἄσκηση καὶ τὰ δάκρυα πολλῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ἀσκητῶν τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἔζησαν ἐκεῖ ἀπὸ τὸν 10^ο αἰώνα. 

Ἐσπούδασε στὴν Ἀκαδημία Καλῶν Τεχνῶν τοῦ Κιέβου καὶ εἶχε τὸ χάρισμα τῆς ζωγραφικῆς. Παράλληλα μὲ τὶς πνευματικές του ἀναζητήσεις ἐμελετοῦσε μὲ ἰδιαίτερη ἐπιμέλεια τὴν Ἁγία Γραφή. Πολλὰ σημεῖα τοῦ Εὐαγγελίου τὸν συνέπαιρναν. Τὰ ὑπογράμμιζε μὲ κόκκινο μελάνι. Αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιο τὸ ἐκράτησε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του, ἔγινε ὁ ἀχώριστος σύντροφός του. 

Στὴ συνέχεια ἐσπούδασε τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη στὸ πανεπιστήμιο τοῦ Κιέβου. Τὸ μέλλον του, ὡς ἰατροῦ, φαίνεται λαμπρό, ἀφοῦ ξεχωρίζει καὶ διακρίνεται στὶς σπουδές του. Ἐκεῖνος ὅμως εἶχε ὡς σκοπὸ τὴ διακονία τοῦ πάσχοντος ἀνθρώπου, καὶ ἰδιαίτερα τοῦ πτωχοῦ. Βοηθάει τοὺς πάντες. Διακονεῖ χιλιάδες ἀσθενεῖς. Προοδεύει τόσο πολὺ στὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη καὶ ἐκλέγεται Καθηγητὴς Πανεπιστημίου.

Τὸ 1918 συλλαμβάνεται ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῆς Ὀκτωβριανὴς ἐπαναστάσεως, ἀλλά, σὰν ἀπὸ θαῦμα ἐλευθερώνεται. Ἤδη ἔχουν ἀρχίσει τὰ δεινὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Θεὸς ξαφνικὰ τὸν καλεῖ νὰ γίνει ἱερεὺς καὶ νὰ διακονήσει τὸν λαό Του. Στὶς 26 Ἰανουαρίου 1921 λαμβάνει τὸν πρῶτο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης. 

Μιὰ ἐβδομάδα ἀργότερα, τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, χειροτονεῖται πρεσβύτερος, ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Τασκένδης Ἰννοκέντιο, καὶ ἀξιώνεται νὰ κρατήσει στὰ χέρια του τὴν παρακαταθήκη ποὺ τοῦ παρέδωσε ἡ Ἐκκλησία, τὸ Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, σὰν τὸν Προφήτη Συμεὼν τὸ Θεοδόχο. 

Ὁ Ἅγιος ἀγωνιζόταν σὲ πολλὰ μέτωπα. Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ἡ φροντίδα τῶν ὀρφανῶν παιδιῶν του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ ἀνάγκες τῆς ἐνορίας. Παράλληλα ἐδίδασκε στὸ Πανεπιστήμιο, στὴν ἕδρα τῆς τοπογραφικῆς ἀνατομίας καὶ χειρουργικῆς, ἐνῷ ἐργαζόταν καὶ στὸ νοσοκομεῖο.

Ὁ ἐξόριστος Ἐπίσκοπος τῆς Οὐφὰ Ἀνδρέας ἔφθασε τὸ 1922 στὴν Τασκένδη, μετὰ τὴν ἀναγκαστικὴ ἀπομάκρυνση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰννοκεντίου ἀπὸ τοὺς σχισματικοὺς τῆς «Ζώσης Ἐκκλησίας», ποὺ ἔκαναν πιὸ ζωντανὴ τὴν παρουσία τους μὲ τὴ βοήθεια τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ κράτους.  Οἱ κάτοικοι τῆς Τασκένδης ἐξέλεξαν ὁμόφωνα Ἐπίσκοπό τους τὸν Ἅγιο. Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀνδρέας, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὸ μαρτυρικὸ Πατριάρχη Μόσχας Τύχωνα, εἶχε τὴν ἄδεια νὰ ἐκλέγει τοὺς Ἐπισκόπους καὶ νὰ τοὺς χειροτονεῖ κρυφά. 

Ἔτσι ἔκειρε μοναχὸ τὸν Ἅγιο καὶ τὸν ὀνόμασε Λουκᾶ, πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, τοῦ ἰατροῦ. Ἡ χειροτονία του ἔγινε στὴν πόλη Πεντζικέντ ἀπὸ ἐξόριστους Ἐπισκόπους. Ἡ πορεία πρὸς τὸ μαρτύριο ἄρχισε.

Στὶς 9 Ἰουνίου 1923 ἐπῆγε στὸ ναὸ καὶ ἐτέλεσε τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὸν Ὄρθρο. Ἐπέστρεψε στὸ σπίτι καὶ ἄρχιζε νὰ προετοιμάζεται γιὰ τὴ Θεία Λειτουργία, διαβάζοντας τὴν Ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως. Ἐκεῖνο τὸ βράδυ τὸν συνέλαβαν οἱ κομισάριοι τῶν Μπολσεβίκων. Ὅμως, ἐπειδὴ ἐγνώριζαν πόσο δημοφιλὴς ἦταν ὁ Ἐπίσκοπος Λουκᾶς καὶ ἐφοβοῦντο ταραχές, ἔβαλαν σὲ ἐφαρμογὴ τὴ μέθοδο τῆς συκοφαντίας καὶ τῆς λασπολογίας. 

Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ «Ἄξιόν Ἐστιν» ἐν Ἁγίῳ Ὄρει

 

Ἡ ἱερὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ «Ἄξιόν Ἐστιν» φυλάσσεται στὸ ναὸ τοῦ Πρωτάτου τοῦ Ἅγίου Ὄρους, στὶς Καρυές. Ὁ ναὸς αὐτὸς ἐκτίσθηκε τὸ 843 μ.Χ., ἐμεγάλωσε ἀπὸ τὸν Ὅσιο Ἀθανάσιο τὸν Ἀθωνίτη καὶ ἁγιογραφήθηκε κατὰ τὸν 13^ο αἰώνα μ.Χ. ἀπὸ τὸν περίφημο ἁγιογράφο Ἐμμανουὴλ Πανσέληνο.

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, κάποιος μοναχός, ὁ ὁποῖος ἐζοῦσε κοντὰ στὶς Καρυὲς μὲ ἕναν νεαρὸ ὑποτακτικό, ἔφυγε ἕνα βράδυ ἀπὸ τὸ κελί, διότι ἔπρεπε νὰ πάει στὴν ἐκκλησία τοῦ Πρωτάτου, γιὰ νὰ συμμετάσχει σὲ μιὰ ἀγρυπνία. Ὅταν ἐνύχτωσε, ὁ δόκιμος, ποὺ ἔμεινε μόνος, ἄκουσε ἀργὰ τὸ βράδυ νὰ κτυποῦν τὴν πόρτα καὶ ἀνοίγοντάς την εἶδε ἕνα γέροντα μοναχό, ποὺ ἐζητοῦσε φιλοξενία. 

Τὰ μεσάνυχτα ὁ γέροντας καὶ ὁ δόκιμος ἄρχισαν νὰ ψάλλουν μαζὶ τὴν Ἀκολουθία. Μόλις ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ψάλλουν «Τὴν Τιμιωτέραν», ὁ γέροντας πρόλαβε τὸ δόκιμο στὸ ψάλσιμό του λέγοντας πρὶς τὸ «Ἄξιον ἐστιν μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν». Ὁ νεαρὸς δόκιμος ἄκουσε τὸν ὕμνο αὐτὸ γιὰ πρώτη φορά. 

Γι’ αὐτὸ εἶπε στὸ γέροντα νὰ τοῦ γράψει αὐτὰ τὰ λόγια, γιὰ νὰ ὑμνεῖ τὴν Παναγία. Ὁ γέροντας ἐδέχθηκε καὶ ἔγραψε τὸν ὕμνο ἐπάνω σὲ μία πέτρα, ποὺ ἔγινε μαλακὴ σὰν κερί, καὶ εἶπε στὸ νεαρὸ δόκιμο: «Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ἔτσι ἐσεῖς καὶ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι νᾶ ψάλετε αὐτὸν τὸν ὕμνο». Ὁ γέροντας μοναχός, ἀφοῦ εἶπε πὼς τὸν ἔλεγαν Γαβριήλ, ἐξαφανίσθηκε.

Μόλις ἐπέστρεψε ὁ γέροντας μοναχός, ὁ δόκιμος τοῦ ἔδειξε τὴν πέτρα καὶ ἔψαλε τὸν ὕμνο ποὺ εἶχε ἀκούσει. Ὁ γέροντας μὲ τὴ διάκρισή του διεπίστωσε ἀμέσως τὸ θαυματουργικὸ γεγονὸς καὶ ἔτρεξε νὰ μεταφέρει τὸ θαυμαστὸ ἀντικείμενο στοὺς γέροντες τοῦ γειτονικοῦ μοναστηριοῦ. Ετσι διαδόθηκε ὅτι ὁ μυστηριώδης ἐπισκέπτης ἦταν ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος εἶχε κατέβει ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ διδάξει ἕνα νέο ὕμνο πρὸς τιμὴν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Η Τιμία Κάρα του Οσίου Δαβιδ στην Ενορία μας, 12 - 15 Ιουνίου 2026

 

   

Την Κάρα του Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία θα υποδεχθεί  με κάθε λαμπρότητα ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, το πρωί της Παρασκευής 12 Ιουνίου 2026.

Το ιερό θησαύρισμα θα κομίσουν οι πατέρες της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Ευβοίας, και θα είναι μία πνευματική ευκαιρία για τον πιστό λαό, για τον αγιασμό του.

Κατά την διάρκεια της παραμονής της Τιμίας Κάρας θα τελούνται οι ιερές Ακολουθίες και οι λατρευτικές εκδηλώσεις. Συγκεκριμένα καθημερινά θα τελούνται:

Όταν το Δικαστήριο Κρίνει την Πίστη

 

του Αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα Σουπουρτζή, Καθηγητή Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου Θεολογικής Ακαδημίας Volyn Ουκρανίας – Επισκέπτη Καθηγητή Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών

---

Παρατηρήσεις στην Απόφαση ΜΠρΑθ (Ασφ) 1418/2025

Μπορεί η θρησκευτική πίστη να λειτουργήσει ως στοιχείο δυσμενούς δικαστικής αξιολόγησης ενός γονέα; Μπορεί η ένταση της θρησκευτικής ζωής να επηρεάσει την κρίση περί επιμέλειας ανηλίκου;

Τα ερωτήματα αυτά βρίσκονται στον πυρήνα της ΜΠρΑθ (Ασφ) 1418/2025 και αναδεικνύουν ένα ζήτημα που υπερβαίνει τα όρια μιας συγκεκριμένης οικογενειακής διαφοράς.

Πριν από κάθε άλλη παρατήρηση, είναι αναγκαία μία ουσιώδης διευκρίνιση.

Η παρούσα παρέμβαση δεν αφορά την κανονική θέση των Παλαιοημερολογιτών ούτε συνιστά υπεράσπιση των σχετικών θρησκευτικών κοινοτήτων.

Οι κοινότητες αυτές λειτουργούν ως διακριτές θρησκευτικές κοινότητες, μη συνδεδεμένες κανονικώς με την Εκκλησία της Ελλάδος, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Το ζήτημα που εξετάζεται είναι αποκλειστικά εάν η θρησκευτική πίστη μπορεί να αποτελέσει παράγοντα δυσμενούς δικαστικής αξιολόγησης σε διαφορά επιμέλειας ανηλίκου.

Η σημασία της συζήτησης υπερβαίνει τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης. Σήμερα το ζήτημα ανακύπτει σε σχέση με μία συγκεκριμένη θρησκευτική κοινότητα.

Αύριο, όμως, θα μπορούσε να αφορά οποιονδήποτε θρησκευόμενο πολίτη, ανεξαρτήτως δόγματος, ομολογίας ή βαθμού θρησκευτικής αφοσίωσης, ανεξαρτήτως εάν είναι κληρικός ή λαϊκός.

Για τον λόγο αυτόν, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η προστασία μιας συγκεκριμένης ομάδας, αλλά η διασφάλιση ότι η θρησκευτική ελευθερία θα εξακολουθήσει να προστατεύεται ισότιμα για όλους.

Η απόφαση εκδόθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ διαζευγμένων γονέων σχετικά με την επιμέλεια του ανήλικου τέκνου τους.

Κατά την αξιολόγηση των πραγματικών περιστατικών, το δικαστήριο έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων, τη θρησκευτική ζωή του πατέρα, τη συμμετοχή του σε κοινότητα Παλαιοημερολογιτών, τις επισκέψεις του σε ναούς και μοναστήρια και τον τρόπο με τον οποίο οι επιλογές αυτές επηρέαζαν, κατά την κρίση του, την καθημερινότητα του παιδιού.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν ορισμένες διατυπώσεις του σκεπτικού.

Συγκεκριμένα, γίνεται λόγος για «προσκόλληση του καθ’ ού-αιτούντος στις ακραίες θρησκευτικές του πεποιθήσεις», ενώ παράλληλα αναφέρεται ότι «παραμελεί τη συμμετοχή του παιδιού στις αθλητικές δραστηριότητές του στο στίβο».

Κυριακή των Αγίων Πάντων.

  

Αμέσως μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία φέρνει μπροστά μας όλους τους αγίους μαζί. Γνωστούς και άγνωστους. Ανθρώπους με διαφορετικές διαδρομές, διαφορετικές πληγές, διαφορετικούς αγώνες.
Και ίσως αυτό να έχει κάτι πολύ βαθύ να πει σε έναν γονιό και σε έναν εκπαιδευτικό.

Γιατί πολλές φορές κοιτάζεις ένα παιδί και βλέπεις μόνο αυτό που σε δυσκολεύει σήμερα. Την αντίδρασή του. Το λάθος του. Την αδεξιότητά του. Τον βαθμό του. Εκείνη τη συμπεριφορά που σε κουράζει και σε κάνει να βγάζεις γρήγορα συμπέρασμα για το ποιος είναι.

Σεβ. Πειραιώς: «Η ηθική κατάπτωση του Δυτικού Χριστιανισμού»

 

Με αφορμή δημοσίευμα, «σύμφωνα με το οποίο η ‘’εκκλησία’’ της Νορβηγίας ‘’ζήτησε συγγνώμη’’ για τις επί δεκαετίες διακρίσεις κατά της ομοφυλοφιλίας», ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ κάνει λόγο για τις πρόσφατες εξελίξεις σε δυτικές χριστιανικές ομολογίες, οι οποίες προχωρούν σε δημόσιες συγγνώμες προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, επισημαίνοντας πως «ο δυτικός Χριστιανισμός, προκειμένου να φανεί ‘’συγχρονισμένος’’ με την ηθική κατρακύλα του σύγχρονου αποστατημένου κόσμου, έπαψε σε μεγάλο βαθμό να θεωρεί την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και, το χειρότερο, αμάρτημα, παρά το γεγονός ότι ολόκληρη η Θεία Αποκάλυψη (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) την καταδικάζει ως βδέλυγμα ενώπιον του Δημιουργού, ως ανατροπή της ανθρώπινης φυσιολογίας και οντολογίας».

Ο Σεβασμιώτατος, αρχικά, υπενθυμίζει ότι «ότι η έκπτωση από τη σώζουσα πίστη και την αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Εκκλησίας μας οδηγεί ταυτόχρονα και σε έκπτωση του ήθους. Και τούτο διότι η απομάκρυνση από τη σωστική αγκαλιά της Εκκλησίας, όπου διαχέεται η άκτιστη χάρη του Θεού, και η υιοθέτηση αιρετικών δοξασιών αίρουν τη θεία χάρη, η οποία αγιάζει τον άνθρωπο και τον καθιστά αυθεντικό, ολοκληρωμένη ψυχοσωματική οντότητα».

Στη συνέχεια αναφερόμενος στη σημερινή κατάσταση στον αιρετικό δυτικό Χριστιανισμό, σημειώνει ότι «βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της κατάπτωσής του, εξαιτίας της σύμπλευσής του με τη λεγόμενη Woke Agenda, την οποία θεωρεί ως ‘’πρόοδο’’ και η οποία προωθεί την απελευθέρωση όλων των ανθρώπινων ορμεμφύτων και παθών και μαζί την απενεχοποίηση κάθε μορφής αμαρτωλότητας, με αποκορύφωμα την ομοφυλοφιλία».

Καλαμαριά: Παράτησε 9 γατάκια και του έβαλαν 270.000 ευρώ πρόστιμο – Όταν ο σωφρονισμός καταντά εισπρακτικό ανέκδοτο!

 

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

 

 Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε με την προφητική ματιά του ότι θα έρθει μέρα που το κράτος θα βγάζει «παλαβούς νόμους». Και πράγματι, ζούμε σε αυτήν την εποχή των παλαβών νόμων. Γιατί τι άλλο παρά μέγιστη παλαβομάρα είναι να επιβάλλεται

Ναι, η εγκατάλειψη ζώων είναι κατακριτέα. Ναι, πρέπει να επιβάλλεται κάποιο πρόστιμο γι’ αυτήν την ασυνείδητη πράξη. Αλλά νομίζω ότι έχει χαθεί εντελώς το μέτρο! Ένας 55χρονος εγκατέλειψε εννιά γατάκια σε οικόπεδο της Καλαμαριάς και κάποιος τον αντιλήφθηκε και ειδοποίησε την αστυνομία. Ο άντρας συνελήφθη. Καλά ως εδώ.

Η παράνοια ξεκινάει από εδώ και έπειτα. Ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε αμέσως για να εξιχνιάσει το «έγκλημα». Εισαγγελική λειτουργός διέταξε επείγουσα έρευνα ώστε να αποφασιστεί αν ο 55χρονος διέπραξε κακούργημα (!) ή πλημμέλημα. Ζητήθηκε κτηνιατρική βεβαίωση για την ακριβή ηλικία που είχαν τα γατάκια, διότι σύμφωνα με τον νόμο του 2021, αν τα γατάκια είναι νεογέννητα ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα είναι πολύ βαρύτερος σε σχέση με την περίπτωση να έχουν απογαλακτιστεί.

Να διευκρινίσω ότι ο 55χρονος δεν κακοποίησε τα γατάκια, αλλά τα παράτησε ζωντανά σε μία κούτα. Φυσικά αν τα γατιά ήταν πολύ νεογέννητα, η εγκατάλειψή τους χωρίς τη μητέρα τους, θα σήμαινε και τον σύντομο θάνατό τους. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, στον 55χρονο επιβλήθηκαν εννέα διοικητικά πρόστιμα, 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι, δηλαδή 270.000 ευρώ στο σύνολο! Αν φέρ’ ειπείν η γάτα είχε κάνει 12 γατιά, θα πλήρωνε 360.000. Αν ήταν 20, θα πλήρωνε 600.000 ευρώ. Δεν υπάρχει ανώτατο όριο προστίμου, αφού ο νόμος αναφέρει ρητά ότι το ποσό επιβάλλεται «ανά ζώο και ανά περιστατικό».

Είναι αδύνατον να μη σου δημιουργηθούν συνειρμοί από αυτόν τον ανισόβαρο παραλογισμό. Βλέπουμε ένα κράτος να αξιολογεί την ποινή 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι που στο κάτω – κάτω βρέθηκε ζωντανό, αλλά να μην δίνει την παραμικρή σημασία στις εκατοντάδες χιλιάδες αγέννητων παιδιών που σφαγιάζονται ετησίως για «κοινωνικούς λόγους». Αυτές οι ψυχές δεν καταλήγουν καν σε κάποια κούτα περιμένοντας κάποιον περαστικό να ακούσει το κλάμα τους, αλλά εξοντώνονται ανελέητα εκεί που δεν ακούγονται οι κραυγές τους, στο ασφαλέστερο καταφύγιο της φύσης, τη μήτρα, που τελικά γίνεται θάλαμος θανάτου.

Είμαστε........

  

Είμαστε μια ανάσα... ένα καλοκαιρινό πρωινό που χάνεται στη λάμψη της μέρας... λίγη σκόνη που λαμπυρίζει για μια στιγμή στον ήλιο πριν πέσει στο κενό.

Είμαστε αυτό που κρατάμε πίσω την κραυγή που δεν βγήκε ποτέ, το «σ' αγαπώ» που δεν ξεστομίσαμε, το χέρι που δεν απλώσαμε. Κι όμως, είμαστε και το χέρι που τελικά απλώθηκε, έστω και αργά.

Είμαστε ένα τραπέζι άδειο αλλά περιμένει, με δυο ποτήρια που ίσως γεμίσουν. Είμαστε αυτή η παράξενη ελπίδα που επιμένει εκεί που όλα λένε «τελείωσε».

Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν…

 

 

Γράφει ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος

---

Δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο τίτλος για τις σκέψεις, τον προβληματισμό που ακολουθεί· λόγια δανεισμένα από τον 33ο Ψαλμό του Δαυίδ (στ.11), καθώς ο λόγος αυτός του Προφητάνακτος Δαυίδ έχει ευχαριστιακή προοπτική.

Ξέρω όμως πως είναι επίκαιρος αφού πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας για τον πολλαπλασιασμό όχι των 5 άρτων στην έρημο, αλλά των αποδοχών των Αρχιερέων.

Ο λόγος περί του άρθρου 56 του πολυνομοσχεδίου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών λοιπόν, το οποίο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση.

Σύμφωνα με το πολυνομοσχέδιο αυτό οι μηνιαίες αποδοχές των Μητροπολιτών «.. ορίζονται στο ύψος του ενενήντα τοις εκατό (90%) του ορίου της παρ.1 του άρθρου 28 του Ν.4354/2015 (Α΄176), περί ανωτάτων ορίων αποδοχών».

Το ποσοστό αυτό, όπως ερμηνεύουν οι έχοντες γνώση του θέματος, «έναντι ορίων αποδοχών», αφορά τον μισθό που λαμβάνει ένας Γενικός Γραμματέας Υπουργείου.

Ρωτώντας πόσο μισθό λαμβάνει ένας Γενικός Γραμματέας, καθώς δεν γνώριζα, αντιλήφθηκα ότι οι μηνιαίες αποδοχές ενός Μητροπολίτη, εφ΄ όσον το άρθρο αυτό ψηφιστεί, σχεδόν διπλασιάζονται.

Εδώ λοιπόν είναι που αρχίζει ο προβληματισμός, τον οποίο και καταθέτω εν είδει δημόσιας εξομολόγησης.

Επιθυμώ, προοιμιακά, να δηλώσω τα εξής:

1. Γνωρίζω πολλούς Αρχιερείς οι οποίοι τον μισθό τους τον διαθέτουν σε πλήθος αγαθοεργιών, πάσης φύσεως. Συνεπώς θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι, εάν ψηφιστεί, οι δυνατότητες στήριξης και αρωγής αναγκεμένων συνανθρώπων θα πολλαπλασιαστούν.

2. Τον προβληματισμό, τις σκέψεις και τις απόψεις, την εξομολόγηση μας αυτή, καταθέσαμε «εν Συνόδω», ενώπιον όλων των σεπτών μελών της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης, στην πρόσφατη Σύνοδο της 5ης τρ. μηνός. Προβληματισμός που τέθηκε όχι μόνον από τον γράφοντα.

3. Η δημόσια αυτή κατάθεση ουδεμία αντιπολιτευτική διάθεση έχει. Όποια εξουσία και αν θα ήταν το αυτό θα πράτταμε και θα λέγαμε, λειτουργώντας ‘κατά συνείδηση’· το παρελθόν εξ΄ άλλου βεβαιώνει του λόγου το αληθές.

Ὁ Ὅσιος Κολούμπα ὁ Ἱεραπόστολος ἐξ Ἰρλανδίας

 

Ὁ Ὅσιος Κολούμπα ἐγεννήθηκε στὴν πόλη Γκάρταν τῆς Δονεγάλης στὴν Ἰρλανδία στὶς 7 Δεκεμβρίου τοῦ 521 μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ βασιλικὴ οἰκογένεια. 

Ἐμαθήτευσε πλησίον διακεκριμένων διδασκάλων καὶ ἐνωρὶς ἀπεφάσισε νὰ ἀκολουθήσει τὸ μοναχικὸ βίο. Μετὰ τὴν εἰς πρεσβύτερον χειροτονία του ἐργάσθηκε ὡς ἱεραπόστολος στὴν Ἰρλανδία καὶ ἵδρυσε μοναστήρια στὶς περιοχὲς Ντέρρυ καὶ Ντάροου.

Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἀναγκάσθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν πατρίδα του γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους. Κάποτε παρεκάλεσε τὸν παλαιό του διδάσκαλο Φιννιανὸ νὰ τοῦ ἐπιτρέψει νὰ ἀντιγράψει τὸ Ψαλτήριό του, ἀλλ’ ὁ Φιννιανός, ἄγνωστο γιατί, ἀρνήθηκε νὰ ἱκανοποιήσει τὴν ἐπιθυμία του. 

Ὁ Κολούμπα τὸ ἀντέγραψε χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ Φιννιανοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἀνεκάλυψε τὴν πράξη τοῦ μαθητοῦ του, ἐζήτησε νὰ κρατήσει τὸ ἀντίγραφο γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τὸ γεγονὸς ἔλαβε διαστάσεις καὶ ἔφθασε πρὸς ἐκδίκαση μέχρι τοῦ βασιλέους Ντέρμοτ, ὁ ὁποῖος ἀποφάνθηκε ὑπὲρ τοῦ Φιννιανοῦ. 

Ὁ Ὅσιος δυσαρεστήθηκε ἀκόμη περισσότερο, ὅταν ὁ βασιλεὺς Ντέρμοτ διέταξε τὴν ἐκτέλεση κάποιου ἐχθροῦ του, πρὸς τὸν ὁποῖο ὁ Ὅσιος εἶχε προσφέρει ἄσυλο ἐντὸς τῆς μονῆς.Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁδήγησε δύο ἰρλανδικὰ φύλα σὲ μικρὴ πολεμικὴ σύρραξη, στὴν ὁποία καὶ ὁ Ὅσιος διεδραμάτισε κάποιο ρόλο ἀσυμβίβαστο πρὸς τὴν ἱερατική του ἰδιότητα. 

Γιὰ τὴν πράξη του αὐτὴ καταδικάσθηκε ἀπὸ Σύνοδο σὲ ἀφορισμό, ἡ ποινή του ὅμως μετατράπηκε σὲ ἰσόβια ἐξορία, μετὰ ἀπὸ μεσιτεία καὶ παράκληση τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα, καλουμένου καὶ αὐτοῦ Φιννιανοῦ.

Καληνύχτα!

  

Τίποτα που να συμβαίνει έξω από εμάς δεν είναι τόσο

 πολύτιμο όσο αυτό που μας συμβαίνει μέσα μας. 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ

 

Είναι σύνηθες στη ζωή της οικογένειας οι γονείς να έρχονται μπροστά στο σημείο όπου διαπιστώνουν ότι τα παιδιά τους παραβιάζουν όρια και κανόνες. 

Ακόμη κι αν η εποχή μας λειτουργεί σε ένα πλαίσιο «κάνε ό,τι σου αρέσει», εντούτοις έρχονται στιγμές στις οποίες αυτό που αρέσει λειτουργεί καταστροφικά ή παραβιάζει τα κοινωνικά και αξιακά πλαίσια. 

Το ερώτημα που κατατρώει την καρδιά των γονέων είναι αν πρέπει να τιμωρήσουν τα παιδιά τους ή αν πρέπει να τους δείξουν επιείκεια, γιατί αυτή είναι η αυθεντική έκφραση της αγάπης, η συγχωρητικότητα και η κατανόηση.

                Κάνουμε ένα σημαντικό λάθος εδώ. Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι ο άλλος δεν χρειάζεται να αναλάβει τις ευθύνες για τα σφάλματά του και να υποστεί κάποιες συνέπειες. Η συγχώρεση  έχει να κάνει με το να μην είναι οι αποφάσεις αυτού που έχει την δύναμη και την εξουσία να τις επιβάλει, εξοντωτικές και αποτέλεσμα κακίας ή ανάγκης για επίδειξη δύναμης. Αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο, χρειάζεται να λειτουργεί αγαπητικά. 

Η αγάπη όμως δεν μπορεί να ταυτιστεί με την παραθεώρηση ότι χωρίς την ευθύνη, δεν έρχεται αληθινή πρόοδος, διότι μόνο η ευθύνη οδηγεί στην ωριμότητα.

                Κατανόηση προφανώς χρειάζεται και όχι υπερβολική αυστηρότητα. Όμως αυτός που σφάλλει, ανεξαρτήτως ηλικίας, χρειάζεται να ενεργοποιεί εντός του τη συνείδησή του, ως ηθικό κώδικα, αλλά και να νιώθει με τη σειρά του τις συνέπειες των σφαλμάτων του. Μόνο έτσι θα ξεχωρίζει το καλό από το κακό στη ζωή του, τι του επιτρέπεται αληθινά και τι τον οδηγεί σε μία γνήσια πρόοδο.