Καληνύχτα!

 

Δώσε στον άλλον ένα χαμόγελο.

  

Ἐσὺ ποὺ εἶσαι στὸ Μοναστήρι, ὅταν πλησιάσεις τὸν ἀδελφό σου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι σύζυγος, ὅταν πλησιάσεις τὸν ἢ τὴν σύζυγό σου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι πατέρας, μητέρα, ὅταν πλησιάσεις τὸ παιδί σου, ὅ,τι θὰ τοῦ πεῖς, ὅ,τι σκέφτεσαι νὰ τοῦ πεῖς, πὲς τό, ἀφοῦ πρῶτα τοῦ πεῖς δύο κουβέντες ποὺ θὰ τοῦ δώσουν χαρά, παρηγοριά, μία ἀνάσα.

Νὰ τὸν κάνεις νὰ πεῖ, ἀνακουφίσθηκα, χάρηκα. Νὰ κάνετε τοὺς ἄλλους νὰ σᾶς καμαρώνουν, νὰ σᾶς ἀγαποῦν, νὰ χοροπηδοῦν ἀπὸ τὴ χαρά τους, ὅταν σᾶς συναντοῦν.

Διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὴν ζωή τους, στὸ σπίτι τους, στὸ σῶμα τους, καὶ στὴν ψυχὴ τους, ἔχουν πόνο, ἀρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, καὶ ὁ καθένας κρύβει, τὸν πόνο μέσα, στὸ πουγγὶ του τὸ κρυφό, μέσα στὴν καρδιά του, στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ μὴν τὸ ξέρουν οἱ ἄλλοι.

Ο ταπεινός άνθρωπος...

  

Όταν συγκρούονται δύο πέτρες, πετάγονται σπίθες. 

Όταν όμως ένα αντικείμενο είναι μαλακό, ακόμη κι αν 

συγκρουστεί με ένα σκληρό, δεν θα πεταχτούν σπίθες. 

Ικαριωτικο γλέντι-Η συμπεθέρα

«Καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως»

  

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Το σημερινό Ιερό Ευαγγέλιο μάς φέρνει μπροστά σε μία από τις δυσκολότερες, αλλά και ωραιότερες εντολές του Χριστού.

Ο Κύριός μας δεν μας ζητά απλώς να είμαστε καλοί άνθρωποι. Δεν μας ζητά απλώς να αγαπάμε εκείνους που μας αγαπούν.

Δεν μας ζητά να κάνουμε καλό μόνο σε εκείνους που μας κάνουν καλό.
Προχωρεί πολύ πιο πέρα.
Μας λέγει: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας, κάνετε καλό και γίνεσθε ελεήμονες, όπως και ο Πατέρας σας είναι ελεήμων».

Και εδώ ακριβώς φαίνεται η διαφορά του Ευαγγελίου από τη νοοτροπία του κόσμου.

Ο κόσμος λέει: «Με αγαπάς; Θα σε αγαπήσω». «Με βοηθάς; Θα σε βοηθήσω». «Με σέβεσαι; Θα σε σεβαστώ». «Με πληγώνεις; Θα σε πληγώσω περισσότερο».

Ο Χριστός όμως έρχεται και ανατρέπει αυτή τη λογική. Λέει στον άνθρωπο: Μην αγαπάς μόνο εκείνον που σε αγαπά. Αγάπα ακόμη κι εκείνον που σε πλήγωσε. Μην κάνεις καλό μόνο εκεί που περιμένεις ανταπόδοση. Κάνε το καλό επειδή είσαι παιδί του Θεού.
Πόσο δύσκολα ακούγονται όλα αυτά στη σημερινή εποχή!

Ζούμε σε χρόνια μεγάλης έντασης. Άνθρωποι θυμωμένοι. Οικογένειες χωρισμένες για μία κουβέντα. Αδέλφια που δεν μιλούν μεταξύ τους. Γείτονες που κρατούν κακία για χρόνια. Συνεργάτες που ανταγωνίζονται. Φίλοι που έγιναν εχθροί.
Και σήμερα, ακόμη περισσότερο μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μία κουβέντα μπορεί να γίνει αιτία μίσους, διασυρμού και προσβολής.
Πόσο εύκολα γράφουμε κάτι σκληρό! Πόσο εύκολα πληγώνουμε! Πόσο δύσκολα όμως λέμε: «Συγχώρεσέ με». Και ακόμη δυσκολότερα: «Σε συγχωρώ».

Ο Χριστός, λοιπόν, μας καλεί σήμερα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία απλή ανθρώπινη ευγένεια. Μας καλεί να νικήσουμε το κακό όχι με άλλο κακό, αλλά με την αγάπη. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκρίνουμε την αδικία. Δεν σημαίνει ότι αφήνουμε τον άλλον να μας καταστρέφει. Δεν σημαίνει ότι δεν βάζουμε όρια όταν χρειάζεται.

Αλλά σημαίνει ότι δεν αφήνουμε το μίσος να γίνει κύριος της καρδιάς μας. Γιατί, αδελφοί μου, το μίσος πρώτα καίει εκείνον που το κρατά μέσα του. Η κακία γίνεται δηλητήριο. Η εκδίκηση γίνεται φυλακή. Η μνησικακία γίνεται αλυσίδα. Και πολλές φορές ο άνθρωπος που μας πλήγωσε μπορεί να έχει ξεχάσει αυτό που έκανε, ενώ εμείς συνεχίζουμε να βασανιζόμαστε χρόνια ολόκληρα.
Γι' αυτό ο Χριστός δεν μας καλεί να συγχωρούμε επειδή ο άλλος το αξίζει. Μας καλεί να συγχωρούμε για να ελευθερωθεί η δική μας καρδιά. Να μη γίνουμε όμοιοι με εκείνον που μας αδίκησε. Να μη χάσουμε την ειρήνη μας. Να μη χάσουμε τον Χριστό από μέσα μας.
Και μας δίνει έναν πολύ απλό κανόνα: «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι να συμπεριφέρεστε και εσείς». Θέλεις να σε συγχωρούν; Συγχώρησε. Θέλεις να σε καταλαβαίνουν; Προσπάθησε πρώτα να καταλάβεις.

Θέλεις να σου μιλούν με σεβασμό; Μίλησε κι εσύ με σεβασμό. Θέλεις να μη σε συκοφαντούν; Μη συκοφαντείς. Θέλεις να σου συμπαρασταθούν όταν πέσεις; Στάσου και εσύ δίπλα σε εκείνον που έπεσε. Θέλεις μία καλή κουβέντα όταν πονάς; Χάρισέ την πρώτα σε έναν πονεμένο άνθρωπο.

ΔΙΝΩ ΕΠΕΙΔΗ ΛΥΠΑΜΑΙ

 

«Ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β’ Κορ. 9,7)

«Καθένας ας δώσει καθώς έχει προτιμήσει στην καρδιά του, όχι από λύπη ή από ανάγκη. Γιατί τον ιλαρό δότη αγαπά ο Θεός». 

            Συχνά βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις, στις οποίες οι άλλοι δείχνουν ότι χρειάζονται τη βοήθειά μας. Στους οικείους μας η προσφορά μοιάζει αυτονόητη. Μας ενώνουν δεσμοί αγάπης. Στους ξένους όμως πάντα υπάρχει ένας λογισμός. Να δώσω, να βοηθήσω ή όχι; Ιδίως στους καιρούς μας, οπότε έχει πλεονάσει και η οκνηρία, μαζί με την κατ’ επάγγελμα ζητιανιά, ο προβληματισμός αυξάνει. 

Τα κίνητρα των ανθρώπων που δείχνουν ότι έχουν ανάγκη συχνά είναι αμφίβολης αξίας. Και η ανάγκη δεν είναι πάντοτε χρηματική. Μπορεί να είναι να τους ακούσεις, γιατί δείχνουν ότι δεν μπορούνε μόνοι τους ή είναι σε αδιέξοδο. Είναι να τους βοηθήσεις με μια συμβουλή ή μια στήριξη, γιατί είναι εγκαταλελειμμένοι. Να αναλάβεις γι’ αυτούς μια εργασία που δεν έχουν διάθεση να την κάνουν. Να τους υπερασπιστεί, για να μη λερώσουν τα χέρια τους. 

Οι γονείς να συμμαζέψουν  το δωμάτιο του παιδιού τους, να του εκπληρώσουν κάθε επιθυμία που τη βαφτίζει ανάγκη και λειτουργεί χειριστικά έναντί τους, να μην το αφήσουν να κουραστεί, «διότι είναι παιδί».  Αυτές οι καταστάσεις και στιγμές μάς καλούν να δούμε τι έχουμε να δώσουμε μέσα από την καρδιά μας.

            Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, θέτει μία προϋπόθεση για να ξεκινήσουν οι ανθρώπινες σχέσεις: την προαίρεση της ανθρώπινης καρδιάς. Ποιο επιλέγει ο άνθρωπος να είναι το κίνητρό του στη συνάντηση και στη συνύπαρξη. Είναι η λύπη, είναι η ανάγκη, είναι η χαρά; Αν δίνω διότι λυπάμαι, τότε αισθάνομαι ανώτερος από τον άλλον, αλλά και το συναίσθημά μου δεν αποβλέπει στην ελευθερία του, στην ισχυροποίηση της προσωπικότητάς του, στην ανάληψη των ευθυνών του. 

Ὁ Ἅγιος Ἱερόθεος

 

 

Ὁ Ἅγιος Ἱερόθεος ἦταν πλατωνικὸς φιλόσοφος καὶ ἕνας ἀπὸ τὰ ἐννέα μέλῃ τοῦ Συμβουλίου τῆς Γερουσίας τοῦ Ἀρείου Πάγου.

Ἀφοῦ δέχθηκε καὶ διδάχθηκε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, χειροτονήθηκε πρῶτος ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν.

Μαθητὴς τοῦ ὑπῆρξε ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὁ ὁποῖος στὰ συγγράμματά του πλέκει ἐγκώμια γιὰ τὸν δάσκαλό του.

Ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ σὲ βαθιὰ γεράματα, μετὰ ἀπὸ πολύχρονη ποιμαντικὴ καὶ συγγραφικὴ δραστηριότητα.
Ἡ τίμια κάρα του φυλάσσεται στὸ ὁμώνυμο μοναστῆρι στὰ Μέγαρα Ἀττικῆς. Ἐπίσης λείψανά του σῴζονται στὸ Ἅγιον Ὄρος (Ἱ. Μ. Ἄγ. Παύλου) καθὼς καὶ στὸ παρεκκλήσιο τοῦ Ἄγίου Ἀνδρέα (Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν).

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τοῦ Παύλου ἡλίευσαι, ταῖς θεηγόροις πλοκαῖς, καὶ ὅλος γεγένησαι, ἱερωμένος Θεῷ, σοφὲ Ἱερόθεε· σὺ γὰρ φιλοσοφίας, ταῖς ἀκτῖσιν ἐκλάμπων, ὤφθης θεολογίας, ἀκριβοῦς ὑποφήτης· δι’ ἧς μυσταγωγούμεθα, Πάτερ τὰ κρείττονα.

Καλή σας νύχτα!

  

 

Και έρχεται έπειτα και η βροχή που ξεπλένει τα πάντα ...

Λόγια Αγίων!

 

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Β΄ Λουκά)

 

 

Η αγάπη χωρίς όρια

«Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως»

Με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή, η οποία προέρχεται από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου μας, η μητέρα μας Εκκλησία μάς βοηθά να προσεγγίσουμε μια σπουδαία αλήθεια που μπορεί να διαποτίσει κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας: ότι το αληθινό κριτήριο της αγάπης μας για τον Θεό είναι η στάση μας απέναντι στον κάθε συνάνθρωπο. 

Όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την αγάπη μας, χωρίς καμία εξαίρεση ή διάκριση. Ακούσαμε πρωτίστως τον Κύριο να μας διδάσκει: «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως»· δηλαδή, όπως επιθυμείτε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεστε κι εσείς σε εκείνους.

Η ανθρωπινη δικαιοσύνη

Η ανταπόδοση των ίσων συνιστά την πρώτη θεμελιώδη αρχή της δικαιοσύνης. Με απλά λόγια, όταν θέλουμε να μας αγαπούν οι άλλοι, οφείλουμε κι εμείς να τους αγαπούμε· αν δεν θέλουμε να μας αδικούν, δεν πρέπει κι εμείς να τους αδικούμε. Αυτή την αρχή τη συναντούμε ήδη από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης.

Η ευαγγελική υπέρβαση

Ο Χριστός όμως, μέσα από τη θεϊκή παιδαγωγία του, προχωρεί πολύ πιο πέρα, αποκαλύπτοντας το ανώτερο νόημα της αγάπης. Η αλήθεια του Ευαγγελίου μάς αποδεικνύει ότι η εν Χριστώ αγάπη υπερβαίνει την συμβατική ανθρώπινη δικαιοσύνη. Με τη δυναμική της υψωνόμαστε σε τέτοιο πνευματικό μέγεθος, ώστε να μπορούμε να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας.

Τελετή υπογραφής πρωτοκόλλου για την παράδοση - παραλαβή κειμηλίων

 

 

"Τα μνημεία, τα ιστορικά κειμήλια δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως λάφυρα πολέμου, ούτε ως θύματα συγκυριών μεταγενέστερων της δημιουργίας τους και της αναπόσπαστης φύσης τους ως συνόλου", δήλωσε ο πρωθυπουργος Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας παρουσία και του πρωθυπουργού της Βουλγαρίας, Ρούμεν Ράντεφ, στην τελετή υπογραφής πρωτοκόλλου για την παράδοση-παραλαβή κειμηλίων μεταξύ των δύο χωρών, στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

"Θεμελιώνουμε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή πολιτιστική ανταλλαγή", είπε και εξέφρασε την πεποίθηση ότι η συνεργασία θα συνεχιστεί για την επιστροφή και άλλων κειμηλίων.

"Είναι η ίδια ακριβώς αυτή η αρχή η αρχή της ακεραιότητας του μνημείου που διαπερνά και την προσπάθειά μας συνεχή προσπάθεια μας για την επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα", είπε και πρόσθεσε:

Ταυτόχρονα ο κ. Μητσοτάκης έστειλε μήνυμα και για τα Γλυπτά του Παρθενώνα: "Η πατρίδα μου δεν πρόκειται να δεχθεί διευθετήσεις που να δηλώνουν αναγνώριση ξένης κυριαρχίας ή να δανειστεί τάχα τους δικούς της θησαυρούς. Αντίθετα, θεωρεί πια ότι ήρθε η ώρα της αλήθειας, της λογικής της δικαιοσύνης, αλλά και της ηθικής".

Οι συζητήσεις για την επιστροφή των κειμηλίων άρχισαν πριν από περίπου μισό αιώνα, από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον τότε ηγέτη της Βουλγαρίας Τεοντόρ Ζίβκοφ, αλλά ολοκληρώθηκαν τώρα, διότι ξεπεράστηκαν αγκυλώσεις του παρελθόντος, τόνισε ο κ. Μητσοτάκης.

Αναφερόμενος στις σχέσεις Ελλάδας- Βουλγαρίας είπε: "Δεν ωραιοποιούμε την ιστορία ούτε και πρέπει να τη διαγράφουμε. Οφείλουμε, ωστόσο, να διδασκόμαστε από τις σκοτεινές της σελίδες, προκρίνοντας όσα μας ενώνουν, την κοινή πολιτιστική και θρησκευτική μας ρίζα, την αμοιβαία αναγνώριση της ταυτότητας του άλλου, αλλά, κυρίως, το κοινό μας αύριο σε μία Ευρώπη ανάπτυξης και ευημερίας.

Δώσε στον άλλον ένα χαμόγελο.

  

Ἐσὺ ποὺ εἶσαι στὸ Μοναστήρι, ὅταν πλησιάσεις τὸν ἀδελφό σου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι σύζυγος, ὅταν πλησιάσεις τὸν ἢ τὴν σύζυγό σου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι πατέρας, μητέρα, ὅταν πλησιάσεις τὸ παιδί σου, ὅ,τι θὰ τοῦ πεῖς, ὅ,τι σκέφτεσαι νὰ τοῦ πεῖς, πὲς τό, ἀφοῦ πρῶτα τοῦ πεῖς δύο κουβέντες ποὺ θὰ τοῦ δώσουν χαρά, παρηγοριά, μία ἀνάσα.

Νὰ τὸν κάνεις νὰ πεῖ, ἀνακουφίσθηκα, χάρηκα. Νὰ κάνετε τοὺς ἄλλους νὰ σᾶς καμαρώνουν, νὰ σᾶς ἀγαποῦν, νὰ χοροπηδοῦν ἀπὸ τὴ χαρά τους, ὅταν σᾶς συναντοῦν.

Διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὴν ζωή τους, στὸ σπίτι τους, στὸ σῶμα τους, καὶ στὴν ψυχὴ τους, ἔχουν πόνο, ἀρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, καὶ ὁ καθένας κρύβει, τὸν πόνο μέσα, στὸ πουγγὶ του τὸ κρυφό, μέσα στὴν καρδιά του, στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ μὴν τὸ ξέρουν οἱ ἄλλοι.

Ἔτσι ἐγὼ δὲν ξέρω τί πόνο ἔχεις ἐσὺ καὶ ἐσὺ δὲν ξέρεις τί πόνο ἔχω ἐγώ.
Μπορεῖ νὰ γελῶ καὶ νὰ φωνάζω, νὰ παίζω, ἀλλὰ κατὰ βάθος πονῶ, καὶ γελῶ, καὶ φωνάζω, γιὰ νὰ σκεπάσω τὴν λύπη μου.

19η Γιορτή Έναρξης Κατηχητικών

 

 

Μαζί με τον Χριστόν μας, θα τα περάσης όλα.

  

Οι άνθρωποι, παιδί μου, χωρίζονται εις αυτόν τον κόσμον εις καλούς και κακούς, εις πλουσίους και πτωχούς, εις μορφωμένους και αμορφώτους, εις ευγενείς και αγενείς, εις εξύπνους και ανοήτους. Ενώνονται όμως όλοι εις εν σημείον. 

Εις τον πόνον. Διότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως εις την ζωήν των θα πονέσουν. Καθώς λέγει και το ρητόν: «Τέρας, ει τις ηυτύχησεν δια βίου». Άρα λοιπόν όλοι οι άνθρωποι ζώμεν εις το βασίλειον του πόνου.

Γνωρίζομεν ότι ο πόνος είναι κάτι το προσωπικόν, που θα χρειασθή κανείς να τον αντιμετωπίση μόνος του. Είναι ο σταυρός του, που οφείλει να τον σηκώση, όπως και ο Σωτήρ του κόσμου, ο Ιησούς, εσήκωσε τον Σταυρόν Του χάριν ημών. 

Αναπαύου λοιπόν, παιδί μου, εις το πατρικόν χέρι, που αυτόν τον καιρόν σε χειρουργεί με τον πόνον και ηρέμησε. Δέξου ότι ο Θεός, σου τον στέλλει, συμφιλιώσου μαζί του, με τον πόνον, δια να δυνηθής να τον αντιμετωπίσης.

Γνωρίζω πόσον δύσκολον είναι αυτό, αλλά σωτήριον, οι άγιοι έχαιρον εις την θλίψιν των, ημείς τουλάχιστον να δεχώμεθα ταύτην με υπομονήν, και ο Θεός δεν θα ξεχάση, έστω και αυτήν την ελαχίστην προαιρετικήν υπομονήν μας εις το θέλημά Του, που εκπροσωπεί ο πόνος.

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης

 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν.

Ἔζησε καὶ μαρτύρησε τὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Δομετιανός. Διακρίθηκε γιὰ τὴ φιλοσοφική του κατάρτιση καὶ τὴν βαθιά του καλλιέργεια.

Ἀρχικὰ ἦταν εἰδωλολάτρης καὶ μέλος τῆς Βουλῆς τοῦ Ἀρείου Πάγου. Τὸ κήρυγμα ὅμως τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἄγγιξε τὴν παιδευμένη καὶ εὐαίσθητη ψυχή του καὶ βαπτίσθηκε.

Ἀργότερα διαδέχθηκε στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῶν Ἀθηνῶν τὸν εὐσεβῆ Ἰερόθεο. 

Ὑπῆρξε συγγραφέας πλήθους θεολογικῶν συγγραμμάτων. Ἐπιβραβεύθηκε ἀπὸ τὸ θεὸ γιὰ τὴ χριστιανική του δράση μὲ τὸ χάρισμα νὰ ἐπιτελεῖ θαύματα.

Περιόδευσε σὲ πολλὰ μέρη τῆς Δύσης, ὅπου κήρυξε τὸν εὐαγγελικὸ λόγο καὶ ἑρμήνευσε τὶς ἱερὲς γραφές. Ὅταν ἔφθασε στὸ Παρίσι συνελήφθη καὶ ἀργότερα ἀποκεφαλίσθηκε.
Μαζί του μαρτύρησαν καὶ δυὸ μαθητές του, ὁ Ρουστικὸς καὶ ὁ Ἐλευθέριος. 

Ὁ ἡγεμόνας τῆς περιοχῆς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ μὴ θάψει κανεὶς τὰ ἅγια λείψανα τῶν μαρτύρων, ὅμως κάποιοι χριστιανοὶ τὰ φύλαξαν καὶ ὅταν δὲν ὑπῆρχε πλέον φόβος τὰ ἐνταφίασαν μὲ τιμές.