Μεσημέρι στο χωριό

  

Το μεσημέρι στο χωριό δεν το έλεγε το ρολόι. Το έλεγε η σκιά της μουριάς όταν έπεφτε ακριβώς πάνω στο πηγάδι. Το έλεγε ο ήλιος που έλιωνε την άσφαλτο και κάρφωνε το χώμα. Το έλεγε η σιωπή.

Γιατί το μεσημέρι σταματούσαν όλα. Τα τζιτζίκια κρατούσαν την ανάσα τους. Τα ποδήλατα αραδιασμένα στον ίσκιο ξαπόσταιναν. Ακόμα και ο αέρας καθόταν. Μόνο η κουζίνα της γιαγιάς δούλευε.

Από την αυλή άκουγες το λάδι. Όχι απλώς να τσιτσιρίζει. Να τραγουδάει. Η γιαγιά έριχνε τις πατάτες με κείνη την κίνηση που έχουν οι άνθρωποι που ξέρουν. Χοντροκομμένες, με το μαχαίρι, όχι ίδιες. Άλλες πιο μεγάλες, άλλες μικρές, γιατί η τελειότητα ήταν ύβρις.

Μύριζε όλο το σπίτι. Μια μυρωδιά που τρυπούσε τον τοίχο, έβγαινε στο δρόμο, και μάζευε τα παιδιά από τις αλάνες. «Η κυρά-Δέσποινα τηγανίζει». Το ξέραμε.

Τις έβγαζε με την τρυπητή κουτάλα και τις άπλωνε σε μια λαδόκολλα. Χρυσαφιές, ροδοκόκκινες στις άκρες, με την ψίχα να αχνίζει όταν τις έσπαγες. Αλάτι χοντρό από πάνω, που έσκαγε στο δόντι. Δεν ήταν φαγητό. Ήταν τελετουργία.

Δίπλα, στο ξύλινο το τάβλι, η ντοματοσαλάτα. Αλλά τι ντοματοσαλάτα. Η γιαγιά κατέβαινε στο μποστάνι πρωί. Διάλεγε τις ντομάτες με το μάτι. Τις μύριζε. «Αυτή είναι έτοιμη» έλεγε. Κοκινες, βαριές, με ζάρες δίπλα στο κοτσάνι. Όχι πλαστικές. Ντομάτες που ήξεραν από χώμα και νερό και ήλιο.

Τις έκοβε χοντρά κομμάτια. Με το χέρι. Τα ζουμιά τους έτρεχαν στο ξύλο και ανακατεύονταν με το χώμα από τα δάχτυλά της. Από πάνω ένα κομμάτι φέτα σπασμένο, όχι κομμένο. Λάδι από το δικό τους, που τσίμπαγε στο λαιμό. Ρίγανη τριμμένη με την παλάμη, να βγάλει όλη την ψυχή της. Κρεμμύδι τόσο όσο. Και στο τέλος, ψωμί. Όχι για να συνοδέψεις. Για να παπαριάσεις. Να μην πάει χαμένο ούτε δάκρυ από το ζουμί.

Λόγια Αγίων.

  

 

Να μήν κατακρίνεις, να μή συκοφαντήσεις και να μή μεμφθείς

 κανέναν άνθρωπο, και προπαντός να μήν τον εξουθενώσεις. 

Το χάρισμα της γλωσσολαλιάς.

 

 

Το χάρισμα της γλωσσολαλιάς είναι ένα χάρισμα του Αγίου Πνεύματος -το να λαλούν γλώσσες- το οποίο επαναλαμβάνεται συχνά-πυκνά στην Εκκλησία, στη ζωή των Αγίων.

Έχουμε πολλές περιπτώσεις Αγίων που μίλησαν με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και αυτοί που τους άκουγαν, άκουγαν στις γλώσσες τους.

Λέει ένα παράδειγμα στους βίους των Αγίων: Κάποιος πήγε στο Μέγα Αντώνιο, ο οποίος δεν ήξερε Ελληνικά, ήξερε μόνο Αιγυπτιακά -αρχαία Αραβικά δηλαδή. Και μιλούσε ο Άγιος Αιγυπτιακά και ο άλλος άκουγε Ελληνικά.

Και μιλούσε ο άλλος Ελληνικά και ο Άγιος άκουγε Αιγυπτιακά.

Αυτό στις μέρες μας έγινε και στους σύγχρονους Αγίους, στον γέροντα Πορφύριο και στον γέροντα Παΐσιο -τον οποίο γνωρίζω εκ πρώτης επαφής, εγώ ο ίδιος. Είχαμε στο μοναστήρι μας ένα Γάλλο καθηγητή, ο οποίος είχε έρθει ένα βράδυ και ήθελε να πάει να δει το γέροντα Παΐσιο. 

Αλλά ο Ηγούμενος δεν επέτρεψε στον Ιερομόναχο εκείνον -ο οποίος ήξερε πολύ καλά Γαλλικά- να συνοδεύσει το Γάλλο καθηγητή διότι είχαμε αγρυπνία στο Μοναστήρι -ήταν μία μεγάλη εορτή- και ο Ηγούμενος έκρινε ότι δεν μπορούσε να απουσιάζει ο Ιερομόναχος από την αγρυπνία και να συνοδεύσει το Γάλλο καθηγητή στο γέροντα Παΐσιο. 

Και έτσι δεν πήγε μαζί του, του είπε: "Συγνώμη, δεν μπορώ να σε συνοδεύσω". Ο Γάλλος καθηγητής όμως ήθελε να φύγει την άλλη μέρα το πρωί και πήγε μόνος του στον γέροντα Παΐσιο και έμεινε το βράδυ εκεί μαζί του

Το πρωί ήρθε πίσω στο Μοναστήρι.

Όταν τελείωσε η αγρυπνία τον ρωτήσαμε: "Πώς πέρασες;"

Λέει: "Πολύ καλά!"

-Βρήκες τον Γέροντα Παΐσιο;

-Τον βρήκα!

-Πώς συνεννοηθήκατε;

-Όλη νύχτα μιλούσαμε!

-Μα πως μιλούσατε; του λέω εγώ.

Εκείνος δεν ξέρει, ούτε αγγλικά δεν ξέρει! Σε ποια γλώσσα μιλούσατε;

-Δεν ξέρω, λέει, σε ποια γλώσσα.

Εγώ όλη νύχτα μιλούσα με τον γέροντα Παΐσιο και μου έλυσε τις απορίες μου και μου είπε πολλά πνευματικά πράγματα και έμεινα το βράδυ κοντά του.

Ο άνθρωπος ήταν πολύ σοβαρός βέβαια αλλά εκείνος δεν κατάλαβε, ίσως, τι γινόταν στο κελί εκείνη τη νύχτα..

Η Εορτή του Αγίου Πνεύματος στην Ι.Μ. Πειραιώς

 

Με την αρμόζουσα Εκκλησιαστική τάξη και μεγαλοπρέπεια πανηγύρισε χθες Κυριακή 31 Μαΐου και σήμερα Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, 1 Ιουνίου 2026, ο Καθεδρικός Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Χθες το απόγευμα τελέστηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός, Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του στην Ακολουθία του Εσπερινού, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη θεολογία της εορτής, εστιάζοντας στην αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού, στο μυστήριο της αιωνίου ζωής και στο σωτηριώδες έργο του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία.

Κάνοντας, αρχικά αναφορά στον «αυτόπτη και αυτήκοο μάρτυρα» της επίγειας παρουσίας του Κυρίου Ιησού Χριστού, Ευαγγελιστή Ιωάννη, υπογράμμισε ότι ο Χριστός, ως ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού είναι Εκείνος που αποκάλυψε τον Πατέρα στον κόσμο και χάρισε στους ανθρώπους τη δυνατότητα της αληθινής γνώσεως του Θεού.

Ερμηνεύοντας τα λόγια του Κυρίου προς τη Σαμαρείτιδα, «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν», τόνισε ότι ο Θεός αποτελεί υπερβατική και άκτιστη πραγματικότητα, η οποία υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη αίσθηση και λογική δυνατότητα. Η αληθινή λατρεία του Θεού, σημείωσε, πραγματοποιείται διά του Αγίου Πνεύματος και εν Χριστώ, ο Οποίος είναι η ενυπόστατη Αλήθεια.

«Ο Θεός, που ήρθε στον κόσμο, είναι Πνεύμα. Είναι δηλαδή ουσία και ύπαρξη υπερβατική, υπερυλική, πέραν του επιστητού και του κτιστού. Είναι Απερινόητος, Σοφία, Αγιασμός, Χάρις και Δύναμις», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Αυτό το Πνεύμα, δεν είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτό με τις γνωστικές δυνατότητες των ανθρώπων, διότι δεν μπορεί το υπερβατικό και το άφθαρτο και το άφθιτο και το αιώνιο να μπει μέσα στον περιορισμό της κτιστότητος και των αισθήσεών μας. 

Αυτό το Πνεύμα λατρεύεται ‘’εν πνεύματι και αληθεία’’. Λατρεύεται, όπως λέγουν οι Θεοφόροι Πατέρες, δια του Αγίου Πνεύματος και εν αληθεία δια του ενσαρκωθέντος Λόγου Του που είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή της ενυποστάτου Αληθείας που είναι ο Χριστός». «Αυτή η Αλήθεια, που ήρθε στον κόσμο και μπήκε στον χώρο και τον χρόνο για μας από απερινόητη αγάπη για μας», πρόσθεσε.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Σεβασμιώτατος στη διδασκαλία του Κυρίου περί της αιωνίου ζωής, υπογραμμίζοντας ότι η σωτηρία δεν συνίσταται σε μια απλή παράταση της βιολογικής μας υπάρξεως, αλλά στη ζωντανή κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό. Επεσήμανε ότι η αιώνια ζωή ταυτίζεται με τη γνώση του αληθινού Θεού και του Ιησού Χριστού, όχι ως διανοητική κατάκτηση, αλλά ως εμπειρία σχέσεως, κοινωνίας και μεθέξεως στη θεία ζωή.

Πεντηκοστή - Τα Γενέθλια της Εκκλησίας(για παιδιά)

 

Πεντηκοστή: Η απαρχή μιας ζωντανής κοινότητας

 

Η Πεντηκοστή αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές της εκκλησιαστικής ζωής. Όχι μόνο ως ανάμνηση ενός θαυμαστού γεγονότος, αλλά ως αφετηρία μιας πορείας που διαπερνά τους αιώνες. 

Πενήντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού, οι μαθητές Του βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στα Ιεροσόλυμα. Είχαν βιώσει τη χαρά της Ανάστασης, αλλά ταυτόχρονα κουβαλούσαν φόβο, αβεβαιότητα και ερωτήματα για το μέλλον. 

Τότε, σύμφωνα με την αφήγηση των Πράξεων των Αποστόλων, ακούστηκε ήχος «ως πνοή βιαία» και εμφανίστηκαν «γλώσσες ωσεί πυρός» που στάθηκαν επάνω τους. Το Άγιο Πνεύμα κατήλθε και τους γέμισε δύναμη, φώτιση και εσωτερική παρρησία.

Αυτό ακριβώς γιορτάζουμε. Τη φανέρωση του Αγίου Πνεύματος και τη γέννηση της Εκκλησίας ως ζωντανού σώματος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι μαθητές ήταν μια μικρή ομάδα που μοιραζόταν κοινές εμπειρίες. Από την Πεντηκοστή και έπειτα, γίνονται φορείς ενός μηνύματος που απευθύνεται σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. 

Η Εκκλησία δεν ιδρύεται ως θεσμός εξουσίας, αλλά ως κοινότητα μαρτυρίας και κοινωνίας. Η σημασία της ημέρας δεν εξαντλείται στο ιστορικό της πλαίσιο. Η Πεντηκοστή φανερώνει ότι ο Θεός δεν παραμένει μακριά από τον άνθρωπο. Το Άγιο Πνεύμα, κατά την ορθόδοξη διδασκαλία, είναι εκείνο που ζωοποιεί, ενισχύει, καθοδηγεί. Δεν πρόκειται για αφηρημένη ιδέα, αλλά για προσωπική παρουσία που ενεργεί μέσα στον κόσμο. Χωρίς αυτή την ενέργεια, η πίστη θα ήταν απλή ανάμνηση. Με αυτήν, γίνεται εμπειρία.

Η εικόνα των ανθρώπων που άκουσαν το ίδιο κήρυγμα στη δική τους γλώσσα έχει ιδιαίτερο βάθος. Εκείνη την ημέρα στα Ιεροσόλυμα βρίσκονταν προσκυνητές από διαφορετικές περιοχές, με ξεχωριστή καταγωγή και πολιτισμό. 

Η Αγάπη ως Δρόμος προς την Ενότητα

  

Διδασκαλία του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ

Ο Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, ένας από τους μεγάλους πνευματικούς πατέρες της εποχής μας, διατυπώνει μια βαθιά και συγκλονιστική αλήθεια:

«Αν υπήρχε πραγματική αγάπη, όλος ο χριστιανικός κόσμος θα ήταν ένα πράγμα, κατ' εικόνα της ενότητος της Αγίας Τριάδος.»

Μέσα σε λίγες λέξεις αποκαλύπτει τόσο την ομορφιά της χριστιανικής κλήσεως όσο και την αιτία πολλών διαιρέσεων που ταλαιπωρούν τον κόσμο.

Η Πραγματική Αγάπη Δεν Διαιρεί

Η αγάπη που διδάσκει ο Χριστός δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα.

Δεν είναι συμπάθεια.
Δεν είναι ευγένεια.
Δεν είναι μια προσωρινή καλή διάθεση.

Η αληθινή αγάπη είναι θυσία.

Είναι η διάθεση να βάζουμε τον άλλον πάνω από τον εαυτό μας.

Όπου υπάρχει αυτή η αγάπη:

υποχωρεί ο εγωισμός,
σβήνουν οι συγκρούσεις,
θεραπεύονται οι πληγές,
και γεννιέται η ενότητα.

Η Ρίζα των Διαιρέσεων

Ο Όσιος δεν λέει ότι λείπουν οι γνώσεις, οι θεολογικές συζητήσεις ή οι οργανώσεις.

Λέει ότι λείπει η πραγματική αγάπη.

Οι περισσότερες διαιρέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους γεννιούνται από:

τον εγωισμό,
τη φιλαυτία,
την υπερηφάνεια,
και την αδυναμία να αγαπήσουμε όπως αγαπά ο Χριστός.

Του Αγίου Πνεύματος.

  

«....Καὶ εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ κύριον καὶ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν πατρὶ καὶ υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν....»

Την Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μας εορτάζει το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το οποίο εκπορεύεται εκ του Πατρός. Είναι ομοούσιο με τα πρόσωπα του Πατρός και του Υιού και κατά το Σύμβολο της Πίστεως «συνπροσκυνείται και συνδοξάζεται» με τον Πατέρα και με τον Υιό, ίσο κατά τη λατρεία και την τιμή.

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος

Μεγάλα είναι και ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική τα χαρίσματα που μάς δώρισε σήμερα ο φιλάνθρωπος Θεός. Γι’ αυτό ας χαρούμε όλοι μαζί και σκιρτώντας από αγαλλίαση ας ανυμνήσουμε τον Κύριό μας. Γιατί η σημερινή ημέρα είναι για μάς εορτή και πανηγύρι. Όπως δηλαδή διαδέχονται η μια την άλλη οι εποχές και οι κινήσεις του ήλιου, έτσι ακριβώς και στην Εκκλησία η μία εορτή διαδέχεται την άλλη και με τον τρόπο αυτό απ’ τη μια πηγαίνουμε στην άλλη. Πριν από λίγο καιρό εορτάσαμε τον σταυρό, το πάθος και την Ανάσταση, και ύστερα από αυτά την Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στους ουρανούς. 

Σήμερα φθάσαμε στην κορυφή των αγαθών, σ’ αυτήν την κορωνίδα των εορτών, βρισκόμαστε πια στην πραγματοποίηση των επαγγελιών του Κυρίου. «Γιατί αν φύγω –λέει- θα σάς στείλω άλλον Παράκλητο, και δεν θα σάς αφήσω ορφανούς». (Ιωάν. 16,6). Βλέπετε το πατρικό Του ενδιαφέρον; Βλέπετε την ανέκφραστη φιλανθρωπία Του; 

Πριν λίγες ημέρες ανελήφθη στον ουρανό, κάθισε στον βασιλικό θρόνο, στα δεξιά του Πατρός, και σήμερα μάς στέλνει ως δώρο τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και μ’ αυτόν τον τρόπο μάς χορηγεί άπειρα ουράνια αγαθά. Γιατί, πες μου, ποιο από τα αγαθά που συμβάλλουν στη σωτηρία μας δεν μάς δόθηκε από το Άγιο Πνεύμα;

Ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος ὁ Μάρτυρας ὁ Φιλόσοφος

 

Ὁ «θαυμασιώτατος» Ἰουστίνος, κατὰ τὸν μαθητή του Τατιανό, ἐγεννήθηκε στὴ Φλαβία Νεάπολη τῆς Παλαιστίνης, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2^ου αἰῶνος μ.Χ., ἀπὸ γονεῖς Ἕλληνες εἰδωλολάτρες, τὸν Πρίσκο Βάκχιο, καὶ μητέρα, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα ἀγνοοῦμε. Ὁ Μεθόδιος Ὀλύμπου τὸν μνημονεύει ὡς ἄνδρα μὴ ἀπέχοντα πολὺ τῶν Ἀποστόλων οὔτε κατὰ τὸ χρόνο οὔτε κατὰ τὴν ἀρετή. 

Πράγματι δὲ ὁ χρόνος γεννήσεώς του δύναται νὰ τοποθετηθεῖ περὶ τὸ 110 μ.Χ., ἐφ’ ὅσον τὸ 135 μ.Χ., κατὰ τὴ συζήτηση πρὸς τὸν Τρύφωνα, παρουσιάζεται νὰ ἔχει περατώσει ἤδη τὶς φιλοσοφικές του σπουδὲς καὶ πρὸς τὸ τέλος τους νὰ ἔχει προσελκυσθεῖ στὴ Χριστιανικὴ πίστη.

Προικισμένος μὲ ἐξαιρετικὴ πνευματικὴ ἀνησυχία καὶ φιλομάθεια, ὁ νεαρὸς Ἰουστίνος ἀσχολήθηκε καὶ ἐμβάθυνε στὶς δοξασίες τῶν Στωικῶν, τῶν Ἐπικουρείων, τῶν Περιπατητικῶν, τῶν Πυθαγορείων καὶ τῶν Πλατωνικῶν φιλοσόφων. 

Μὲ ἀκόρεστη ἐπιθυμία, ἤθελε νὰ γνωρίσει ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ εὕρει τὴν πραγματικὴ ἱκανοποίηση. Τότε ὁ Θεός, μὲ θαυμαστὴ ἐπέμβαση, τὸν ὁδήγησε στὶς πηγὲς τῆς ἀλήθειας, στὴ Χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, τὸ 135 μ.Χ.

Καθὼς διηγεῖται ὁ ἴδιος, ὁ Θεὸς τὸν ἐφώτισε μὲ κάποιο Χριστιανὸ πρεσβύτη, «πρᾶον καὶ σεμνὸν τὸ ἦθος». Ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος γέροντας τοῦ ἀποκάλυψε πόσο πτωχὲς ἦταν οἱ θεωρίες τῶν ἀνθρώπων μπροστὰ στὴν πραγματικὴ ἀλήθεια, τὴν ὁποία διδάσκει ὁ Θεός.

Ὁ Ἰουστίνος ἀποφασίζει νὰ μελετήσει τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νὰ ἐμβαθύνει στὸ θεῖο λόγο. Χωρὶς νὰ πάψει νὰ φιλοσοφεῖ καὶ νὰ φορεῖ φθαρμένο χιτώνα, τὸν τρίβωνα, ποὺ ἐφοροῦσαν οἱ φιλόσοφοι, καταλάμπεται ἀπὸ τὴ Χριστιανικὴ πίστη, «τὴν μόνην φιλοσοφίαν τὴν ἀληθῆ καὶ ἀσύμφορον», στὴν ὁποία ἀποφασίζει νὰ διαθέσει πλέον τὴν ὑπόλοιπη ζωή του.

Ὁ Ἰουστίνος ἁρματωμένος μὲ τὰ ὅπλα τὰ πνευματικά, ἀποφασίζει νὰ στήσει στὴ Ρώμη τὸ πνευματικό του στρατηγεῖο. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐξαπλώνει σφοδρὲς ἐπιθέσεις κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως. Στὰ δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια τῶν διωγμῶν, οἱ κατατρεγμένοι Χριστιανοὶ τῆς Ρώμης εὑρίσκουν στὸ πρόσωπό του τὸν ἔνθερμο ἀπολογητὴ καὶ ἀκούραστο ὑποστηρικτή. Ὁ Ἰουστίνος ἀπὸ τὴν ἀνεξάντλητη φαρέτρα του ἀντλεῖ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποστομώνει τοὺς φιλοσόφους, ποὺ διέβαλαν τὸν Χριστιανισμό. Τοὺς ἐλέγχει, γιατὶ κατηγοροῦν τὸν Χριστιανισμὸ χωρὶς νὰ τὸν γνωρίζουν.

Σημαντικότατο εἶναι καὶ τὸ ἔργο του «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα», τὸ ὁποῖο περιέχει τὴ διήμερη θεολογικὴ συζήτηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ἰουδαῖο Τρύφωνα, ὁ ὁποῖος εἶχε φύγει ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη λόγῳ τοῦ πολέμου (132 – 135 μ.Χ.) καὶ ἦταν ἐπισκέπτης στὴν πόλη ὅπου ἐσπούδαζε ὁ Ἰουστίνος. 

Ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι κάτω ἀπὸ τὸ φιλοσοφικὸ ἔνδυμα τοῦ νεαροῦ Ἰουστίνου κρυβόταν ἕνας Χριστιανός, τὸν εἰρωνεύθηκε. Ἐπακολούθησε διήμερη συζήτηση, τῆς ὁποίας τὸ ὑποτιθέμενο περιεχόμενο περιελήφθηκε στὸ ἔργο «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα». Δεδομένου ὅτι ὁ Τρύφων εἶχε ἀποφύγει «τὸ νῦν γενόμενον πόλεμον», ἡ συζήτηση πρέπει νὰ ἔγινε τὸ 136 μ.Χ.

Δὲν ἄργησαν ὅμως νὰ φανοῦν οἱ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου ἀντιδράσεις. Οἱ φιλόσοφοι, ποὺ ἔχαναν συνεχῶς ἔδαφος καὶ οἱ ἄλλοι ἐχθροί του, τὸν διέβαλαν στὸν αὐτοκράτορα Μάρκο Αὐρήλιο (161 – 180 μ.Χ.). Ὁ Μάρτυς Ἰουστίνος ἐκφράζει τὴν ὑποψία ὅτι ἐπρόκειτο νὰ καταδοθεῖ στὶς πολιτικὲς ἀρχὲς ἀπὸ τὸν κυνικὸ φιλόσοφο καὶ μεγαλορρήμονα Κρήσκεντα, ὁ ὁποῖος ἐφθονοῦσε τὴν αὔξηση τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστιανοῦ διδασκάλου καὶ διέβλεπε κίνδυνο ἀπορροφήσεως τῶν μαθητῶν του ὑπὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Καλό μήνα!

  

Η πρώτη μέρα του καλοκαιριού, 

έχει τη γλύκα του λιωμένου παγωτού,

την μυρωδιά της θάλασσας,

Η θεολογική και λειτουργική σημασία των ευχών της Γονυκλισίας

 

 

Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού 

---

Η εορτή της Πεντηκοστής είναι μία από τις μεγαλύτερες και αρχαιότερες εορτές της Εκκλησίας μας.

Κατά την ημέρα αυτή εορτάζουμε το μέγα και κοσμοσωτήριο γεγονός της καθόδου του Αγίου Πνεύματος στους Αγίους Αποστόλους, οι οποίοι ήταν συναγμένοι και κρυμμένοι «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ιωάν.20,19).

Το Άγιο Πνεύμα ήλθε για να τους φωτίσει, να τους ενδυναμώσει και να τους μεταμορφώσει από απλοϊκούς, φοβισμένους και αγράμματους ανθρώπους σε πανίσχυρες, ολόφωτες και θεοφόρες προσωπικότητες· να τους διδάξει «πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ιωάν.16,13), αποκαλύπτοντάς τους και εμβαθύνοντάς τους «τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 13,11)· και να ιδρύσει και να θεμελιώσει επί της γης την Αγία Εκκλησία του Χριστού, ώστε να αποτελεί εσαεί, έως τη συντέλεια του κόσμου, το πνευματικό θεραπευτήριο και τη θύρα της σωτηρίας για όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών.

Σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο της εορτής: «Ἐν ταύτῃ γὰρ τὸ πῦρ τοῦ Παρακλήτου εὐθύς κατέβη ἐπὶ γῆς, ὥσπερ ἐν εἴδει γλωσσῶν, καὶ Μαθητὰς ἐφώτισε, καὶ τούτους οὐρανομύστας ἀνέδειξε.

Τὸ φῶς ἐπέστη τοῦ Παρακλήτου, καὶ τὸν κόσμον ἐφώτισε»1.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εορτή της Πεντηκοστής είναι, μετά το Πάσχα, η αρχαιότερη εορτή της Εκκλησίας μας. Εορτάζεται πενήντα ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα και καθιερώθηκε από τους ίδιους τους Αποστόλους, ήδη από τα πρώτα χρόνια της εκκλησιαστικής ιστορίας, πιθανώς και πριν από το 35 μ.Χ., ώστε οι πιστοί να τιμούν το μεγάλο γεγονός της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος και να εμβαθύνουν στα σωτήρια νοήματά του.

Κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής εορτάζουμε επίσης μία από τις σπάνιες θεοφάνειες της ιστορίας, διά της καθόδου του Παναγίου Πνεύματος στο υπερώο της Ιερουσαλήμ. Σύμφωνα με τον ιερό συγγραφέα των Πράξεων των Αποστόλων, ενώ «ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό, ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ’ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου» (Πραξ.2,2-4).

Παράλληλα, η ημέρα αυτή θεωρείται και η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας, διότι, ύστερα από τον εμπνευσμένο λόγο του Αποστόλου Πέτρου, «ἀσμένως ἀποδεξάμενοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαὶ ὡσεὶ τρισχίλιαι» (Πραξ.2,41).

Επειδή, σύμφωνα με την πίστη της Εκκλησίας μας, ο Θεός είναι μία ουσία «ἐν τρισὶν ὑποστάσεσιν», η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος σημαίνει την κάθοδο και την παρουσία ολοκλήρου της Θεότητας, διότι ουδέποτε αυτονομείται κάποιο από τα τρία θεία Πρόσωπα.

Γι’ αυτό η Εκκλησία μας τιμά κατά την Αγία αυτή Ημέρα τον Τριαδικό Θεό και ιδιαιτέρως την επόμενη ημέρα, τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, η οποία είναι αφιερωμένη στο τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Βεβαίως, η ημέρα είναι αφιερωμένη στον Θεό Παράκλητο, ο Οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο κοσμοσωτήριο γεγονός της Πεντηκοστής· όμως η τιμή αναφέρεται σε ολόκληρη τη Θεότητα. Αυτό φανερώνει και η υπέροχη, βαθύτατα θεολογική ακολουθία της ημέρας, η οποία δοξολογεί την Παναγία Τριάδα.

Η ιατρική είναι ένα από τα μεγάλα δώρα που χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα.

  

Η Ιατρική ως Δώρο και Διακονία του Θεού - Διδασκαλία του Αγίου Λουκά της Κριμαίας 

Ο Άγιος Λουκάς της Κριμαίας δεν μιλούσε θεωρητικά για την ιατρική. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους χειρουργούς της εποχής του, ενώ ταυτόχρονα ήταν επίσκοπος και ομολογητής της πίστεως.

Γι’ αυτό τα λόγια του έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα:

«Δεν σώζει η ιατρική.
Ο Θεός σώζει. Η ιατρική είναι διακονία Του.»

Μέσα σε μία μόνο φράση συνοψίζεται ολόκληρη η Ορθόδοξη αντίληψη για την υγεία, την επιστήμη και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

Ανάλυση
Ο Θεός είναι η Πηγή της Ζωής

Η Εκκλησία δεν διδάσκει ότι η ζωή εξαρτάται αποκλειστικά από ανθρώπινες γνώσεις και τεχνικές.

Ο Θεός είναι ο Δημιουργός της ζωής.

Εκείνος:

δίνει την ύπαρξη,
συντηρεί τον κόσμο,
και κρατά κάθε άνθρωπο μέσα στην πρόνοιά Του.

Γι’ αυτό ο Άγιος Λουκάς μάς υπενθυμίζει ότι η τελική σωτηρία και θεραπεία δεν προέρχεται από τον άνθρωπο αλλά από τον Θεό.

Η Ιατρική ως Δώρο του Θεού

Η φράση του Αγίου δεν υποτιμά την ιατρική.

Αντίθετα, την τιμά.

Η ιατρική είναι ένα από τα μεγάλα δώρα που χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα.

Η Κυριακή της Πεντηκοστής στον Πόντο.

  

Στις περισσότερες πόλεις και χωριά του Πόντου, την Κυριακή της Πεντηκοστής, έστρωναν το δάπεδο του ναού με φύλλα καρυδιάς. Κι αυτό γιατί τα φύλλα καρυδιάς είχαν μεγαλύτερη επιφάνεια που διευκόλυνε το γονάτισμα των πιστών, μιας και το δάπεδο στις περισσότερες εκκλησίες ήταν λιθόστρωτο. 

Εκτός των άλλων, τα φύλλα της καρυδιάς, λόγω του ωοειδούς σχήματός τους, θυμίζουν τις πύρινες γλώσσες, με τις οποίες εμφανίστηκε το Άγιο Πνεύμα στα κεφάλια των Αποστόλων. 

Η Πεντηκοστή - Ακούστε παιδιά!

 

Πεντηκοστή διδασκαλίας και πνευματικής τόνωσης

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Το γεγονός της Πεντηκοστής μας περιγράφεται σήμερα, κατά το Αποστολικό μας ανάγνωσμα, (Πράξ. β’, 1 – 11), αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί. 

Τα γεγονότα αυτά, της Αναλήψεως που ζήσαμε και της σημερινής Πεντηκοστής, ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική, μα συνάμα μας αποδεικνύουν πως ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα για το αγαπημένο του δημιούργημα, τον άνθρωπο. 

Καθώς, λοιπόν, βρίσκονταν όλοι συναθροισμένοι στο υπερώο, όπως αναπαριστάνεται και σε διάφορες αγιογραφίες, και έχοντας επανασυμπληρωθεί ο αριθμός των δώδεκα Αποστολών με τον Ματθία να λαμβάνει τη θέση του Ιούδα μετά κλήρου, βοή σαν δυνατός άνεμος άρχισε να περικλείει τον χώρο. 

Τότε, γλώσσες φωτιάς, πύρινες άρχισαν να κατέρχονται από τον ουρανό και να κάθονται ξεχωριστά στον καθένα από τους δώδεκα, διανοίγοντας τη διάνοιά τους και κάνοντάς τους πολύγλωσσους και εύγλωττους  θεολόγους. Το Άγιο Πνεύμα πλέον τους είχε αλλοιώσει τελείως. 

Από απλοί άνθρωποι, έγιναν οι φωστήρες όλης της οικουμένης, αναλαμβάνοντας τη μέγιστη ευθύνη της μετάδοσης του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη, σε όλες τις φυλές και γλώσσες, αρχής γενομένης από την Ιερουσαλήμ. 

Πολύς κόσμος βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα εκείνες τις ημέρες, λόγω της εβραϊκής εορτής των εβδομάδων όπως ονομαζόταν, με ιστορικοθρησκευτικό χαρακτήρα, καθώς γιόρταζαν την επέτειο της παράδοσης των δέκα εντολών από τον Θεό στον Μωυσή, πενήντα ημέρες μετά την έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο.