Καλη σας νύχτα!

 

 

 

Μέσα στον ύπνο μας κοιμούνται

τα πιο ωραία ταξίδια.

Εν όψει Ψυχοσάββατου..

  

Κάποιοι άνθρωποι μόλις ακούσουν περί θανάτου
χτυπούν ξύλο, άλλοι φτύνουν στον κόρφο τους,
τι δείχνουν όλα αυτά;
Ένα πράγμα...ανασφάλεια, φόβο!
Ο φόβος όμως αυτός
δεν φεύγει όταν κλείσουμε τα μάτια στον θάνατο
(όταν δηλαδή κάνουμε σαν μην υπάρχει),
αλλά όταν ανοίξουμε τη σχέση μας με τον Χριστό.
Όταν υπάρχει ζωντανή σχέση με τον Χριστό,
ακόμη κι όταν η ζωή μας
διασταυρωθεί με τον θάνατο,
εκείνος δεν αφήνει πάνω μας τη σκιά του.
Πονάμε, κλαίμε, λυγίζουμε
αλλά συνεχίζουμε να ζούμε.
Στην αντίθετη περίπτωση,
βλέπεις ανθρώπους που παύουν να ζουν,
θα ’λεγε κανείς πως
ο θάνατος του ανθρώπου τους
σταμάτησε και τη δική τους ζωή.

Η αξία των πνευματικών γυμνασμάτων!

  

Κάποτε, ένας νεαρός μοναχός από μια μεγάλη και πλούσια Μονή του Αγίου Όρους αποφάσισε να επισκεφθεί τα Καρούλια. Ο νέος αυτός ήταν πολύ αυστηρός με τον εαυτό του και υπερηφανευόταν κρυφά για τις ατελείωτες μετάνοιες που έκανε και τις σκληρές νηστείες του.

​Όταν έφτασε στη σπηλιά του γέροντα, τον βρήκε να πλέκει ένα καλάθι. Ο νέος, θέλοντας να δείξει το πνευματικό του επίπεδο, άρχισε να λέει:

— «Γέροντα, εγώ στη Μονή μου κάνω πεντακόσιες μετάνοιες κάθε βράδυ, τρώω μόνο αλάτιστο φαγητό και δεν μιλάω σε κανέναν για τρεις μέρες την εβδομάδα. Πείτε μου, τι άλλο πρέπει να κάνω για να φτάσω στην αγιότητα;»

​Ο γέροντας τον κοίταξε για λίγο σιωπηλός. Μετά, του έδειξε έναν μικρό σκορπιό που περπατούσε πάνω στην πέτρα, λίγο πιο πέρα.

— «Βλέπεις αυτόν τον σκορπιό;» ρώτησε ο γέροντας. «Κι αυτός νηστεύει μήνες ολόκληρους. Κι αυτός ζει μέσα στη σιωπή και στην ερημιά του βράχου. Κι αυτός μένει ξάγρυπνος τις νύχτες.»

​Ο νέος απόρησε: «Τι θέλετε να πείτε, γέροντα;»

Ο ταπεινός άνθρωπος.

  

Ο ταπεινός άνθρωπος έχει επίγνωση του βάθους της καρδίας του

 δεν αγνοεί τα σφάλματά του ούτε τα ωραιοποιεί.

 Τα βλέπει καθαρά, τα ομολογεί ενώπιον Θεού και συντρίβεται

 γι’ αυτά, αλλά δεν περιπίπτει σε απόγνωση. 

Η αυτογνωσία του δεν γίνεται αυτοκατάκριση η μετάνοιά του 

δεν μεταβάλλεται σε απελπισία. 

Διαφυλάσσει το πρόσωπό του, διότι γνωρίζει ότι η αξία του δεν

 θεμελιώνεται στην αναμαρτησία του, αλλά στο έλεος του Θεού.

“Ο Χριστός θα σε βάλει στον Παράδεισο… Όχι γιατί είσαι καλός, αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ”

 

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Κάποτε, ήρθε στο Μοναστήρι τού Οσίου Δαβίδ στήν Εύβοια, όπου ήταν ηγούμενος ο Γέροντας Ιάκωβος, ένας άνθρωπος σκληρός, άθεος, μέ περήφανο καί ειρωνικό ύφος…

Μπαίνει μέσα στό μοναστήρι, καί βρίσκει τόν Γέροντα νά στέκεται ήρεμος καί χαμογελαστός.

Πάει νά πεί μία κουβέντα, αλλά ο Άγιος τόν κοιτάζει κατάματα καί τού λέει γλυκά, χωρίς κάν νά τόν ξέρει:

-Παιδί μου… αυτός πού λές πώς δέν υπάρχει, σέ περιμένει κάθε βράδυ, πού κλαις μόνος σου.

Ό άθεος ταράχτηκε. Δέν είχε πεί τίποτα σέ κανέναν. Κανείς δέν ήξερε πώς τά βράδια, μόνος του, τού ξέφευγαν δάκρυα καί λόγια όπως: «Θεέ μου, υπάρχεις άραγε;»

Ό Γέροντας τού χαμογέλασε, τού έπιασε απαλά τό χέρι καί τού είπε:

Η Αγία που μεταμφιέστηκε σε άντρα. Η Οσία Μαρία (Μαρίνος) - 12 Φεβρουαρίου

  

​Σήμερα, 12 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας τιμά μια από τις πιο συγκλονιστικές μορφές της: την Οσία Μαρία, που έζησε ως μοναχός με το όνομα Μαρίνος.

​Η ιστορία της μοιάζει με σενάριο, αλλά είναι ένα μάθημα ακραίας ταπεινοφροσύνης:
.
Από αγάπη για τον Θεό και τον πατέρα της, τον ακολούθησε σε ανδρικό μοναστήρι, στην Βιθυνία αποκρύπτοντας τη γυναικεία της φύση για να ασκηθεί σκληρά. 

Κατηγορήθηκε άδικα από την κόρη του Πανδοχέα ότι την άφησε έγκυο, μια αμαρτία που βιολογικά δεν θα μπορούσε ποτέ να διαπράξει (πορνεία).

Αντί να υπερασπιστεί τον εαυτό της και να αποκαλύψει το μυστικό της, ότι ήταν γυναίκα επέλεξε τον δρόμο του Σταυρού.

Διώχθηκε από τη μονή και μεγάλωσε ένα "ξένο" παιδί έξω από τις πύλες, του μοναστηριού επί τρία χρόνια μέσα στις κακουχίες, υπομένοντας τον χλευασμό για χρόνια. Γάλα για να μεγαλώσει το "ξένο" παιδί της έδιναν οι βοσκοί της περιοχής.

Δεν έχω χρόνο για προσευχή...

 

Οι προϋποθέσεις σκοτώνουν αθόρυβα…

 

Oι προϋποθέσεις είναι το μαχαίρι που κομματιάζει την αγάπη και την ουσία των πραγμάτων.

Όταν θέλεις κάτι από τον άλλον και όχι τον άλλον όπως είναι, τότε γεύεσαι ένα κομμάτι από μια αγάπη ακρωτηριασμένη. Αν θέλεις να ζήσεις ευτυχισμένος, μην ζητήσεις ποτέ τίποτα, γιατί έτσι δεν θα απογοητευτείς ποτέ στην περίπτωση που δεν πάρεις κάτι πίσω.  

Οι προϋποθέσεις μοιάζουν με λυσσασμένα σκυλιά που αν δεν τους δώσεις αυτό που ζητάνε δεν θα ηρεμήσουν με τίποτα.Mε τις προϋποθέσεις δεν μπορείς να νιώσεις αλλά ούτε να δώσεις πραγματική αγάπη διότι οι προϋποθέσεις θα κρατάνε την αληθινή αγάπη φυλακισμένη σαν σκλάβα. Μην ζητάς αγάπη, απλά δίνε και γίνε και τότε θα μεταμορφωθεί όλος ο κόσμος γύρω σου. 

Το χαμόγελό σου δεν θα σβήσει ποτέ και η χαρά μέσα σου δεν θα εκλείψει. Κολυμπάμε στον βούρκο των επιθυμιών και παλεύουμε να εκπληρώσουμε τις εγωϊστικές μας επιθυμίες, καταλαβαίνουμε όμως τελικά ότι η πραγματική χαρά δεν βρίσκεται εκεί. Δεν βρίσκεται η χαρά εκεί που υπάρχει προϋπόθεση και σκλαβιά αλλά εκεί που υπάρχει χαρά , ελευθερία και αγάπη Θεού.

Μπορείς να τον σηκώσεις!

 

Τι είναι και τι συμβολίζει η Τσικνοπέμπτη για την Ορθοδοξία και την παράδοση

 

του πατρός Νικόλαου Λαγουμτζή

Η τσικνοπέμπτη είναι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου και για την φετινή Αποκριά, την γιορτάζουμε την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου.

Οι άνθρωποι προετοιμάζονται για την μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής και δίνει την ευκαιρία στα νοικοκυριά να καταναλώσουν με εορταστικό και χαρούμενο τρόπο ό,τι κόκκινο κρέας τους έχει απομείνει πριν από τη νηστεία της Σαρακοστής!

Η λέξη “τσικνοπέμπτη” προέρχεται από την λέξη “τσίκνα” (η μυρωδιά του ψημένου κρέατος) και από την λέξη “Πέμπτη”. Γιορτάζεται άλλωστε την Πέμπτη, 11 ημέρες πριν την Καθαρά Δευτέρα. Είναι μια μέρα προ- ετοιμασίας για την μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής πριν από το Πάσχα, μια προετοιμασία που έγκειται στην προσπάθεια να βιώσουμε τις επερχόμενες ημέρες της Μεγάλης Τεασσαρακοστής.

Η Τσικνοπέμπτη βρίσκεται στη 2η εβδομάδα της περιόδου που εκκλησιαστικά ονομάζεται Τριώδιο, η οποία αποτελείται απο τρεις εβδομάδες πριν εισέλθουμε στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή, δηλαδή την νηστεία πριν από το Πάσχα: την 1η εβδομάδα την λέμε Προφωνή ή Προφωνέσιμη ή και Απολυτή, την 2η εβδομάδα την λέμε Κρεατινή ή Κρεοφάγος και την 3η εβδομάδα την λέμε Τυρινή ή Τυροφάγος που πλέον δεν τρώγεται το κρέας (από εγκράτεια και «φρενάρισμα» των θελημάτων μας), αλλά τρώμε μόνο γαλακτοκομικά προϊόντα (άμα είναι και βιολογικά, ακόμη καλύτερα)!!!.

Χωρίς τα ατέλειωτα «γιατί».

 

Αν άγαπας τον Κύριό σου, πέθανε όπως Εκείνος. 

Σταύρωνε τον εαυτό σου, έστω κι αν δεν σε σταυρώνει κανείς.

 Και σταυρός είναι ο αγώνας έναντίον της κακίας και της ζήλειας σου. 

Σταυρώνεις το «εγώ» σου, όταν αρνείσαι 

να ικανοποιήσεις τις κακές επιθυμίες σου.

Ὁ Ἅγιος Μελέτιος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης

 

Ὁ Ἅγιος Μελέτιος γεννήθηκε περὶ τὸ 310 μ.Χ. στὴ Μελιτηνὴ τῆς Μικρᾶς Ἀρμενίας. Ἡ μαρτυρία περὶ τῆς πρώτης ἐμφανίσεώς του στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας, λίγο μετὰ τὸ ἔτος 357 μ.Χ., τὸν καταδεικνύει ὡς ἀντίπαλο τῶν αἱρετικῶν Ὁμοιουσιανῶν καὶ ὀπαδὸ τοῦ Ἐπισκόπου Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης Ἀκακίου, ὁ ὁποῖος διὰ Συνόδου, τὸ ἔτος 358 μ.Χ., ἐκλέγει τὸν Ἅγιο Μελέτιο ὡς Ἐπίσκοπο Σεβαστείας. 

Λόγω ὅμως τῆς σφοδρῆς ἀντιδράσεως τῶν ὀπαδῶν τοῦ προηγούμενου Ἐπισκόπου Σεβαστείας Εὐσταθίου, παραιτεῖται καὶ μεταβαίνει στὴ Βέροια τῆς Συρίας. Τὸ ἔτος 360 μ.Χ. ἐκλέγεται Πατριάρχης Ἀντιοχείας, μετατεθέντος τοῦ Πατριάρχου Εὐδοξίου στὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. 

Ὅταν ὁ Ἅγιος ἔφθασε στὴν Ἀντιόχεια, ὅλοι οἱ πιστοὶ βγῆκαν στοὺς δρόμους, γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν καὶ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία του. Στὴ νέα ὅμως ἕδρα ὁ Ἅγιος Μελέτιος παρέμεινε ἕνα μόνο μῆνα, ἀφοῦ οἱ αἱρετικοὶ Ἀρειανοὶ ἔπεισαν τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιο (337 – 361 μ.Χ.) νὰ τὸν ἐξορίσει στὴν Ἀρμενία καὶ νὰ ἐκλέξει στὴν θέση του τὸν παλαιὸ συνεργάτη τοῦ Ἀρείου, Εὐζώιο. 

Τὰ ὀρθόδοξα φρονήματα τοῦ Ἁγίου, ὡς καὶ ἡ ἐξορία του καὶ ἡ ἀντικατάστασή του, συνετέλεσαν στὴ δημιουργία μεγάλης παρατάξεως ὀπαδῶν του, ποὺ ὀνομάσθηκαν «Μελετιανοί». Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑξαιρεῖ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐπιδράσεως τοῦ Ἁγίου Μελετίου στοὺς πιστοὺς τῆς Ἀντιόχειας σὲ τόσο λίγο χρονικὸ διάστημα. 

Καὶ ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὅτι ὁ Ἅγιος Μελέτιος θεμελίωσε τόσο καὶ ἐνέβαλε τέτοιο ζῆλο γιὰ τὴν πίστη στοὺς Χριστιανούς, ὥστε, παρὰ τὶς αἱρετικὲς δοξασίες καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπισαν ἀργότερα, ἡ διδασκαλία του παρέμεινε ἄσειστη. Ἐπίσης, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος διηγεῖται τὸ ἀκόλουθο ἐπεισόδιο, τὸ ὁποῖο συνέβη κατὰ τὴν ἀπομάκρυνση  τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια:

Καλη σας νύχτα!

  

Το άπλυτο κορμί το πλένεις.
Καθαρίζει.

Ο Άθωνας γεμίζει τον ουρανό Αγίους.

  

Όπως ένα δέντρο κρίνεται από τους καρπούς του, έτσι και ο Άθωνας δικαιώνει την ύπαρξή του μέσα από τους Αγίους που αναδεικνύει.

Οι δύο πρόσφατες αγιοκατατάξεις έρχονται να μας υπενθυμίσουν ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι που ανήκει στο μακρινό παρελθόν, αλλά μια σύγχρονη πραγματικότητα.

Κάθε φορά που η Εκκλησία αναγνωρίζει έναν νέο Άγιο από το Άγιον Όρος, στέλνει ένα μήνυμα ελπίδας στον σύγχρονο άνθρωπο.

Μας λέει πως:

Η νίκη επί της φθοράς είναι εφικτή.
Ο άνθρωπος μπορεί να θεοποιηθεί, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες της εποχής μας.

Από την εξορία και την συκοφαντία του Αγίου Όρους στην Αγιοκατάταξη. Ο Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης.

  

Το κεφάλαιο της "εξορίας" του Αγίου Χατζη-Γεώργη είναι μια από τις πιο συγκινητικές αλλά και ανθρώπινες ιστορίες του Αγίου Όρους, καθώς δείχνει πώς ο φθόνος μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τους πιο ενάρετους.

​Ουσιαστικά, ο Χατζη-Γεώργης έπεσε θύμα συκοφαντιών και διοικητικών διενέξεων, οι οποίες είχαν ως επίκεντρο τη μεγάλη φήμη του και την τεράστια αδελφότητα που είχε συγκεντρώσει γύρω του.

​Τα αίτια της "διώξεως"

​Ο Χατζη-Γεώργης είχε δημιουργήσει στην Κερασιά μια αδελφότητα που αριθμούσε πάνω από 80 μοναχούς. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη στην περιοχή. Αυτή η "ισχύς" και η αγάπη που του είχε ο κόσμος προκάλεσαν τη ζήλια ορισμένων, οι οποίοι φοβήθηκαν ότι η επιρροή του θα ξεπερνούσε εκείνη των κυρίαρχων Μονών. 

Τον κατηγόρησαν ψευδώς για κακοδιαχείριση και για το ότι η συνοδεία του λειτουργούσε ως "κράτος εν κράτει". Χρησιμοποίησαν τυπικές λεπτομέρειες των μοναστικών κανονισμών για να τον παρουσιάσουν ως απειλή για την τάξη του Αγίου Όρους.

​Το πιο οδυνηρό ήταν οι ηθικές και πνευματικές συκοφαντίες. Άνθρωποι που τον φθονούσαν διέδιδαν ψεύδη για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη της Ιεράς Κοινότητας και του Πατριαρχείου προς το πρόσωπό του.

​Η Εκδίωξη και η Ταπείνωση

​Το 1882, η πίεση έγινε αφόρητη. Με απόφαση των αρχών, ο Χατζη-Γεώργης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος, το μέρος που αγάπησε και άσκησε για δεκαετίες.

Αντί να αντιδράσει ή να δικαιολογηθεί, ο Άγιος επέλεξε την άκρα σιωπή και ταπείνωση. Είπε στους μαθητές του να μην κρατήσουν κακία σε κανέναν. Έφυγε σαν κυνηγημένος, χωρίς περιουσία, παίρνοντας μαζί του μόνο την πίστη του.​ ​Κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζούσε σε ένα φτωχικό σπίτι στον Γαλατά. Αν και "εξόριστος", η χάρη του δεν κρύφτηκε: