Λόγοι Αγίων.

 

Αν ο Θεός είναι παντοδύναμος, γιατί δεν σταματά το κακό;

  

Με αφορμή τις εκατοντάδες αντιδράσεις που προκάλεσε το προηγούμενο άρθρο μου για την πείνα, τη φτώχεια και την ανθρώπινη ευθύνη, διάβασα με προσοχή πολλά από τα σχόλιά σας. Άλλα ήταν καλοπροαίρετα, άλλα οργισμένα και άλλα ειρωνικά. 

Πίσω όμως από τα περισσότερα διέκρινα ένα κοινό ερώτημα, ίσως ένα από τα αρχαιότερα και δυσκολότερα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης: «Αν ο Θεός είναι παντοδύναμος και αγαθός, γιατί δεν επεμβαίνει; Γιατί αφήνει τον άνθρωπο να προκαλεί τόσο κακό; Και τελικά, τι Τον χρειαζόμαστε έναν Θεό που επιτρέπει όλα αυτά;» Το ερώτημα είναι σοβαρό. Και θα ήταν ασέβεια απέναντι στον ανθρώπινο πόνο να το αντιμετωπίσουμε με ένα εύκολο «έτσι θέλησε ο Θεός». 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μας δίδαξε ποτέ ότι ο Θεός θέλει την πείνα, τον πόλεμο, την κακοποίηση, την αδικία ή τον θάνατο ενός παιδιού. Ούτε ότι κάθε τραγωδία αποτελεί κάποιο μυστηριώδες «σχέδιο» που εμείς απλώς πρέπει να αποδεχθούμε. Η Γραφή είναι σαφής: «Ὁ Θεὸς θάνατον οὐκ ἐποίησεν» (Σοφ. Σολ. 1,13). Ας θέσουμε όμως διαφορετικά το ερώτημα. Τι ακριβώς ζητάμε από τον Θεό όταν απαιτούμε να σταματήσει το κακό; Ένας άνθρωπος σηκώνει το χέρι για να σκοτώσει έναν αθώο. Θέλουμε ο Θεός να τον εμποδίσει. Ένας δικτάτορας αποφασίζει να ξεκινήσει έναν πόλεμο. Να τον εμποδίσει και αυτόν. Κάποιος πρόκειται να κακοποιήσει ένα παιδί. Ασφαλώς να τον σταματήσει. Ένας πλούσιος αφήνει ανθρώπους να πεθαίνουν ενώ θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Να επέμβει και εκεί. 

Ας συνεχίσουμε όμως. Κάποιος κλέβει. Κάποιος εξαπατά. Κάποιος συκοφαντεί. Κάποιος εγκαταλείπει τα παιδιά του. Κάποιος εκμεταλλεύεται τον εργαζόμενό του. Κάποιος καταστρέφει έναν άνθρωπο με ένα ψέμα. Κάποιος έχει περίσσευμα και αδιαφορεί για εκείνον που πεινά. Πότε ακριβώς πρέπει να επεμβαίνει ο Θεός; Και κυρίως: σε ποιο σημείο πρέπει να σταματά η επέμβαση του Θεού και να αρχίζει η ελευθερία του ανθρώπου; Ας το φέρουμε ακόμη πιο κοντά μας. Λέμε: «Αφού ο Θεός είναι παντοδύναμος, γιατί δεν επεμβαίνει;». Ωραία. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι επεμβαίνει κάθε φορά που ο άνθρωπος πρόκειται να παραβεί το θέλημά Του. Είναι Τετάρτη ή Παρασκευή και πας συνειδητά να παραβείς τη νηστεία; Να σου κλείνει θαυματουργικά το στόμα. 

Πας να απατήσεις τη γυναίκα σου ή τον άνδρα σου; Να εξαφανίζεται εκείνη τη στιγμή κάθε επιθυμία και να αδυνατείς να προχωρήσεις. Πας να πεις ένα ψέμα; Να χάνεις τη φωνή σου. Πας να συκοφαντήσεις κάποιον; Να μη βγαίνει λέξη από το στόμα σου. Πας να κλέψεις; Να παραλύει το χέρι σου. Πας να βρίσεις; Να μη λειτουργεί η γλώσσα σου. Πας να αδικήσεις τον εργαζόμενό σου; Να εξαφανίζονται τα χρήματα από τον λογαριασμό σου και να πηγαίνουν μόνα τους σε εκείνον. Πώς θα σας φαινόταν ένας τέτοιος Θεός; Θα λέγαμε τότε «δόξα τω Θεώ, επιτέλους επεμβαίνει» ή θα φωνάζαμε ότι πρόκειται για έναν Θεό-δυνάστη που δεν σέβεται την προσωπική μας ελευθερία; 

Γιατί συνήθως ζητάμε από τον Θεό να καταργήσει την ελευθερία του άλλου όταν αυτή προκαλεί πόνο. Όταν όμως η ίδια θεϊκή επέμβαση αγγίξει τις δικές μας επιλογές, τότε ξαφνικά θυμόμαστε το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε μόνοι μας. Θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, αλλά ταυτόχρονα θέλουμε έναν Θεό που θα μας εμποδίζει κάθε φορά που χρησιμοποιούμε λανθασμένα την ελευθερία μας. 

Θέλουμε να μπορούμε να επιλέγουμε, αλλά απαιτούμε από Εκείνον να ακυρώνει την επιλογή μας όταν αυτή παράγει πόνο. Τότε όμως δεν μιλάμε πλέον για πραγματική ελευθερία. Ο Θεός θα έπρεπε κάθε στιγμή να παρεμβαίνει στη βούλησή μας. Να παραλύει το χέρι πριν χτυπήσει. Να κλείνει το στόμα πριν συκοφαντήσει. Να εξαφανίζει το όπλο πριν πυροβολήσει. Να εμποδίζει κάθε απόφαση που θα μπορούσε να προκαλέσει πόνο. Ένας τέτοιος κόσμος ίσως να είχε λιγότερο κακό. Δεν θα είχε όμως ελεύθερους ανθρώπους. Θα είχε όντα που θα μπορούσαν να κάνουν μόνο ό,τι τους επιτρέπεται να κάνουν. Και τότε ούτε η αγάπη θα είχε νόημα. Γιατί αν δεν μπορώ να μη σε αγαπήσω, τότε δεν σε αγαπώ πραγματικά. Αν είμαι προγραμματισμένος να κάνω το καλό, δεν είμαι αγαθός. Αν δεν έχω τη δυνατότητα να πω «όχι», τότε και το «ναι» μου δεν έχει καμία αξία. 

Ειναι στο χέρι μας!

  

 

Υπάρχουν τρεις πολύ απλοί κανόνες για τη ζωή.

✓1. Αν δεν κυνηγήσεις αυτό που θέλεις, δεν θα το αποκτήσεις ποτέ.

Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Στρατηλάτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ 2.593 Μάρτυρες

 

Οἱ στρατιῶτες ἦταν κυριευμένοι ἀπὸ φόβο, λόγω τοῦ ὅτι ὁ ἐχθρὸς ἦταν πολυάριθμος καὶ εἶχε πολλὲς νῖκες στὸ ἐνεργητικό του. 

Ἡ ἀρχηγία τοῦ μικροῦ σώματος στρατιωτῶν εἶχε ἀνατεθεῖ ἀπὸ τὸν ἀρχιστράτηγο Ἀντίοχο σὲ ἕναν γενναῖο χριστιανὸ ἀξιωματικό, τὸν Ἀνδρέα.

Βεβαίωσε λοιπὸν ὁ Ἀνδρέας τοὺς στρατιῶτες του πὼς ὁ θρίαμβος τῆς νίκης θὰ εἶναι μὲ τὸ μέρος τους, ἂν ὅλοι μὲ πραγματικὴ πίστη ἐπικαλεσθοῦν τὸν παντοδύναμο Θεὸ τῶν χριστιανῶν. 

Διότι ὅλα τὰ κατορθώματα τῶν χριστιανῶν ἐπιτυγχάνονται «σὺν τῇ δυνάμει τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χρίστου». Μὲ τὴ δύναμη, δηλαδή, τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Πράγματι, τὰ λόγια τοῦ Ἀνδρέα ἀνύψωσαν τὸ ἠθικὸ τῶν στρατιωτῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συντρίψουν τὸ πολυπληθὲς στράτευμα τοῦ ἐχθροῦ. 

Ὁ Ἀντίοχος ἐπαίνεσε δημόσια τὸ κατόρθωμα αὐτό, ἀλλὰ ὅταν ἔμαθε ὅτι οἱ στρατιῶτες εἰλκύσθηκαν ἀπὸ τὸν Ἀνδρέα στὸ χριστιανισμό, ἔστειλε 1.000 στρατιῶτες νὰ τοὺς ἀφοπλίσουν καὶ νὰ τοὺς στείλουν στὰ σπίτια τους. 

Ὁ Ἀνδρέας, ὅμως, μετὰ ἀπὸ συζήτηση εἵλκυσε καὶ αὐτοὺς στὸν χριστιανισμό.

Καλημέρα!

  

 

“Μια στάλα ήλιο θέλει η μέρα

Καλή σας νύχτα!

 

Η δόξα του Χριστού στην ζωή μας.

  

 

Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες (αρχιερείς και ιερείς) σπαταλούν τη διακονία τους, και μάλιστα τη ζωή τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν, να γίνουν ορατοί, να αποθεωθούν, να αποκτήσουν οι ίδιοι οπαδούς. 

Άλλοι ίσως να μην αποκτήσουν ποτέ αναγνωρισιμότητα, εξωτερική επιτυχία ή το κύρος που συνοδεύει τη δημόσια προβολή. 

Όπου αρχίζει η πίστη.

 

Ένα μικρό παιδί κάποτε ρώτησε έναν ιερέα:

"Αδερφέ, όταν προσεύχομαι στον Θεό, θα πρέπει να του ζητήσω πολλά?"

Ο ιερέας χαμογέλασε.

"Τι ζητάς συνήθως?"

"Για να συμβούν τα πράγματα όπως θέλω."

"Και όταν δεν συμβαίνουν?"

Το παιδί κατέβασε το κεφάλι του.

"Νομίζω ότι ο Θεός δεν με άκουσε."

Ο ιερέας καθίτησε δίπλα του.

"Αν ζητούσες από τον πατέρα σου ένα μαχαίρι επειδή νόμιζες ότι το χρειαζόσουν, θα το έδινε σε σένα?"

"Όχι... επειδή μπορεί να τραυματιστώ."

"Και αν θυμώσες επειδή δεν σου το έδωσε?"

Το παιδί σκέφτηκε για μια στιγμή.

Το… κινητό του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη

 

Επειδή ο Γέροντας με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο από τις 4 μέχρι τις 6 και διαβάζουμε τον Όρθρο, σκέφτηκα ότι, επειδή το τηλέφωνο είναι υπεραστικό θα πληρώνει πολλά χρήματα στον ΟΤΕ. Γι’ αυτό όταν πληρώθηκα έβαλα σ’ ένα φάκελο 50.000 δρχ. για να τις δώσω.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (1906-1991).

– Γέροντα, έφερα μερικά χρήματα, γιατί ο λογαριασμός του ΟΤΕ θα είναι μεγάλος.

– Τι λες, μωρέ; Εδώ θα κτίσουμε εκκλησία και θα δώσουμε τόσα χρήματα στον ΟΤΕ; Ρίξτα στο κουτί που έχουμε για το κτίσιμο της εκκλησίας.

Τα έριξα στο κουτί. Αλλά συνέχεια ο λογισμός μού έλεγε: Φαίνεται ότι ο ΟΤΕ θα του χάρισε κάποια γραμμή ή κάποιος άλλος τα πληρώνει.

– Σήκωσέ με. Δώσε μου τα παπούτσια να τα βάλω και δέστα.

Πήρε το μπαστούνι του και μου λέει: Πάμε.

Ξαφνιάστηκα. Τον κρατούσα και σκεφτόμουν: Πού θα πάμε; Βγήκαμε από την μπαλκονόπορτα και προχωρούσαμε προς το καινούργιο κτήριο το οποίο ήταν ακόμα «γιαπί». Ανεβήκαμε κάτι σκαλάκια και μου έδειξε τα καινούργια κελλιά. Μου έδειξε το ελαφρομπετόν που βάζουν για μονωτικό υλικό.

Ανεβήκαμε σ’ ένα κελλάκι που έχει κτιστό κρεβάτι και από το παράθυρό του φαίνεται η θάλασσα.

– Σου αρέσει εδώ;

– Ναι, είναι πολύ όμορφο, ασκητικό.

– Αγαπώ πολύ τους ασκητές. Γι’ αυτό ο νους μου είναι συνέχεια στα Καυσοκαλύβια, αλλά δεν με αφήνουν να πάω. Κάποτε όμως θα πάω και θα μείνω εκεί. Ξαναγυρίσαμε από την μπαλκονόπορτα και περίμενα να ξαπλώσει. Εκείνος όμως προχώρησε προς την είσοδο του κελλιού του και μου είπε:

– Τώρα πάμε επάνω στα παλιά κελλιά που είναι άδεια.

Έξω στον διάδρομο περίμεναν πολλοί άνθρωποι και νόμιζαν ότι τόση ώρα είμαι μέσα στο κελλί. Περίμεναν να βγω για να μπουν. Όταν είδαν τον Γέροντα όρθιο στον διάδρομο τάχασαν. Μερικοί πρώτη φορά έβλεπαν όρθιο τον Γέροντα. Συγκινήθηκαν και έτρεξαν να πάρουν την ευχή του. Προχωρήσαμε κι ανεβήκαμε στον β’ όροφο. Οι πόρτες των κελλιών ήταν κλειστές.

Κάθα δεκαπέντε | Κουφονήσι | σόλο - Ξέφραγο Αμπέλι

 

Αυτό έχει σημασία!

  

 

Δεν έχει σημασία τι έχεις,
πώς ντύνεσαι,πού μένεις.

Εκεί που η ελπίδα μοιάζει έρημος, ο Θεός ανοίγει ορίζοντα.

  

Υπάρχουν εποχές που ο κόσμος μοιάζει να περπατά μέσα σε μια μεγάλη ερημιά. Οι άνθρωποι κουβαλούν στους ώμους τους φόβους, απώλειες, απογοητεύσεις και μια κούραση που δεν φαίνεται πάντοτε στα μάτια. 

Κι εκεί, στην ερημιά της ελπίδας, δεν χρειάζεται ο άνθρωπος άλλα μεγάλα λόγια. Χρειάζεται έναν ορίζοντα.

Έναν ορίζοντα που να του θυμίζει πως η νύχτα δεν είναι αιώνια. Πως πίσω από κάθε σκοτεινό σύννεφο υπάρχει ακόμη ουρανός. Πως ακόμη κι όταν όλα μέσα μας σωπαίνουν, ο Θεός εξακολουθεί να εργάζεται αθόρυβα.

Ο Χριστός δεν υποσχέθηκε έναν δρόμο δίχως πόνο. Υποσχέθηκε όμως πως δεν θα μας αφήσει μόνους επάνω σ’ αυτόν τον δρόμο. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη παρηγοριά: να γνωρίζεις πως, όταν οι δυνάμεις σου τελειώνουν, υπάρχει ένα Χέρι που δεν κουράζεται να σε κρατά.

Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ. Ιωάν. 8,12

Ο κόσμος σήμερα διψά για ανθρώπους που δεν θα προσθέτουν σκοτάδι στο σκοτάδι. Για ανθρώπους που θα γίνονται ένα μικρό καντήλι στην ξένη νύχτα. Ένας καλός λόγος. Μια συγχώρεση. Μια προσευχή που κανείς δεν έμαθε ποτέ. Ένα χέρι που θα κρατήσει τον κουρασμένο πριν σωριαστεί.

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε ολόκληρο τον κόσμο για να υπηρετήσουμε τον Χριστό. Αρκεί, εκεί όπου στεκόμαστε, να μην αφήσουμε έναν άνθρωπο χωρίς παρηγοριά όταν μπορούσαμε να του τη δώσουμε.

Όταν η ψυχή απομακρύνεται από τον Θεό

  

Η κατάθλιψη πολλές φορές μοιάζει σαν ένα βαθύ σκοτάδι που απλώνεται μέσα στην ψυχή. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό, μπορεί να αισθανθεί μόνος, άδειος, χωρίς ελπίδα και χωρίς δύναμη να σηκώσει το βάρος της ζωής.

Όμως ο Θεός δεν απομακρύνεται από εμάς επειδή εμείς απομακρυνθήκαμε από Εκείνον. Περιμένει σιωπηλά την επιστροφή μας. Ακόμη κι όταν δεν έχουμε δύναμη να προσευχηθούμε, ακόμη κι όταν το μόνο που μπορούμε να ψελλίσουμε είναι ένα «Θεέ μου, βοήθησέ με», Εκείνος ακούει.

Οἱ Ἅγιοι Φλῶρος καὶ Λαῦρος οἱ Μάρτυρες

 

 

Ἦταν δίδυμα ἀδέλφια καὶ ἦταν ἄρρηκτα ἑνωμένοι διὰ τῆς θερμῆς πίστεως καὶ ἀγάπης ποὺ εἶχαν πρὸς τὸ Χριστό. Κατάγονταν ἀπὸ τὸ Βυζάντιο καὶ εἶχαν διδαχθεῖ τὸν χριστιανισμὸ καὶ τὴν τέχνη τοῦ λιθοξόου ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πρόκλο (καὶ ὄχι Πάτροκλο, ὅπως λανθασμένα γράφεται ἀπὸ ὁρισμένους Συναξαριστές, καὶ ποὺ ἡ μνήμη του ἔτσι λανθασμένα ἐπαναλαμβάνεται καὶ τὴν 21^η Ἰανουαρίου) καὶ Μάξιμο, οἱ ὁποῖοι ὑπέστησαν καὶ μαρτυρικὸ θάνατο γιὰ τὸν Χριστό.

Μετὰ τὸν θάνατο τῶν διδασκάλων τους, ὁ Φλῶρος καὶ ὁ Λαῦρος ἀναχώρησαν στὴν Ἰλλυρία καὶ διάλεξαν σὰν τόπο διαμονῆς τους τὴν πόλη Οὐλπιανά. 

Στὴν πόλη αὐτὴ ἐργάζονταν τὴν τέχνη τους, ἀλλὰ συγχρόνως μέσῳ αὐτῆς προσπαθοῦσαν γιὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἐκεῖ ὑπῆρχε καὶ κάποιος ἱερέας εἰδώλων, ὀνομαζόμενος Μερέντιος. Ὁ γιὸς αὐτοῦ Ἀθανάσιος ἀπὸ τὸ ἕνα του μάτι ἔπαθε τύφλωση, ποὺ ἀπὸ τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη δὲ βρῆκε θεραπεία. 

Τότε πλησίασε τοὺς δυὸ τεχνῖτες ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ θεράπευσαν τὸ μάτι τοῦ γιοῦ τοῦ εἰδωλολάτρη ἱερέα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πιστέψουν καὶ οἱ δύο στὸν Χριστό. 

Αὐτὸ μόλις τὸ ἔμαθε ὁ ἔπαρχος Λύκων, συνέλαβε τοὺς δύο ἀδελφοὺς καί, ἀφοῦ τοὺς βασάνισε φρικτά, τοὺς ἔριξε μέσα σὲ ἕνα πηγάδι, ὅπου καὶ παρέδωσαν τὸ πνεῦμα τους.

Καλημέρα!

 

 

Άλλη μια μέρα ανοίγεται μπροστά μας.

Δεν σβήνει όσα ζήσαμε. Δεν ακυρώνει τη θλίψη, τον θυμό, 

την αγανάκτηση ή την απελπισία που μπορεί να νιώσαμε.

Μας χαρίζει, όμως, κάτι πολύτιμο. Άλλη μία ευκαιρία.