Καλημέρα!

  

 

"Ακόμα και αν όλα φαντάζουν τόσο δύσκολα,

 κάπου εκεί στο βάθος υπάρχει φως ...

Λόγια Αγίων.

 

 

— Γέροντα, όταν ένας άνθρωπος από απροσεξία προκαλεί κάποιον σκανδαλισμό, μερικοί λένε: «Άφησέ τον, δεν έχει συναίσθηση». Πώς πρέπει να το αντιμετωπίζουμε;

 

— Χωρίς συναίσθηση είναι εκείνος που δεν μπορεί να σκεφθεί, όχι εκείνος που είναι απρόσεκτος. Ο απρόσεκτος άνθρωπος ανάβει μια φωτιά και δεν σκέφτεται ότι, εκεί όπου την άναψε, μπορεί να ξεσπάσει πυρκαγιά.

 

Όταν τέτοιοι άνθρωποι ανάβουν φωτιές και καίνε τις ψυχές των άλλων, εμείς πρέπει να προσευχόμαστε και να ρίχνουμε στη φωτιά τουλάχιστον έναν κουβά νερό.

Η αγάπη για τα ζώα.

  

— Γέροντα, με ποιον τρόπο τα ζώα καταλαβαίνουν ότι κάποιος άνθρωπος έχει καλοσύνη;

— Τα ζώα έχουν διαίσθηση. Γι’ αυτό, αν τα αγαπάς, αν πονάς για χάρη τους, εκείνα το αισθάνονται. Στον Παράδεισο τα ζώα αισθάνονταν την ευωδία της Χάριτος και υπηρετούσαν τον Αδάμ. Μετά την πτώση στην αμαρτία, η φύση συναναστενάζει μαζί με τον άνθρωπο.

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΠΑΤΟΡΩΝ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΗΣ

  

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία τιμά δύο πρόσωπα ταπεινά, σιωπηλά, αλλά συγχρόνως μεγάλα ενώπιον του Θεού: τους Αγίους και Δικαίους Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα, τους γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου και παππού και γιαγιά, κατά σάρκα, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Δεν ήταν βασιλείς. Δεν είχαν ανθρώπινη δόξα. Δεν κατείχαν αξιώματα. Είχαν όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο: **πίστη, υπομονή, προσευχή και απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.**

Για πολλά χρόνια ο Ιωακείμ και η Άννα έζησαν με έναν μεγάλο πόνο. Δεν είχαν αποκτήσει παιδί. Και εκείνη την εποχή η ατεκνία θεωρούνταν μεγάλη ντροπή. Άκουγαν ίσως λόγια πικρά, ένιωθαν την απόρριψη των ανθρώπων, κουβαλούσαν μέσα στην καρδιά τους τη θλίψη.

Κι όμως, δεν απομακρύνθηκαν από τον Θεό. Δεν είπαν: «Γιατί, Θεέ μου, σε εμάς;» Δεν σταμάτησαν να προσεύχονται. Δεν άφησαν τον πόνο να γίνει απελπισία. Περίμεναν. Προσεύχονταν. Έκλαιγαν. Και εμπιστεύονταν.

Και όταν ήλθε η ώρα του Θεού, εκεί όπου οι άνθρωποι έλεγαν ότι όλα τελείωσαν, ο Θεός άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο.

Η στείρα Άννα γέννησε την Παναγία μας. Και από εκείνη τη γέννηση άρχισε να ανατέλλει η αυγή της σωτηρίας του κόσμου.

Αδελφοί μου, πόσες φορές κι εμείς δεν βιαζόμαστε να πούμε ότι «τελείωσε»; Τελείωσε η ελπίδα. Τελείωσε μια σχέση. Τελείωσε η υγεία. Τελείωσε το όνειρο. Τελείωσε η δύναμή μου.

Και έρχεται σήμερα η ζωή των Αγίων Ιωακείμ και Άννης να μας ψιθυρίσει: Μη βάζεις τελεία εκεί όπου ο Θεός μπορεί ακόμη να γράψει συνέχεια. Ο Θεός πολλές φορές αργεί στα δικά μας μάτια, αλλά ποτέ δεν αργεί πραγματικά. Εμείς μετράμε τον χρόνο με το ρολόι.

Ο Θεός μετρά τον χρόνο με τη σωτηρία της ψυχής μας. Εμείς ζητάμε: «Τώρα». Ο Θεός γνωρίζει: «Πότε». Εμείς θέλουμε: «Αυτό». Ο Θεός γνωρίζει: «Τι είναι πραγματικά καλό».

Οι Άγιοι Θεοπάτορες μάς διδάσκουν ακόμη κάτι πολύ σημαντικό για την οικογένεια.

Η Παναγία δεν γεννήθηκε τυχαία μέσα σε ένα σπίτι. Γεννήθηκε μέσα σε ένα σπίτι προσευχής. Μεγάλωσε δίπλα σε δύο ανθρώπους που αγαπούσαν τον Θεό. Πριν ακόμη οδηγηθεί στον Ναό, είχε μάθει μέσα στο σπίτι της τι σημαίνει πίστη, θυσία, ταπείνωση και ευγνωμοσύνη.

Και εδώ υπάρχει ένα μεγάλο μήνυμα για τους σημερινούς γονείς.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο φαγητό, ρούχα, σχολεία, δραστηριότητες και ανέσεις. Χρειάζονται να βλέπουν τον πατέρα τους να κάνει τον σταυρό του. Χρειάζονται να ακούνε τη μητέρα τους να λέει: «Δόξα τω Θεώ». Χρειάζονται να γνωρίζουν πού βρίσκεται η Εκκλησία. Χρειάζονται να μάθουν ότι υπάρχει προσευχή, συγχώρηση, μετάνοια και Θεός.

Το μεγαλύτερο κληροδότημα που μπορούμε να αφήσουμε στα παιδιά μας δεν είναι ένα σπίτι ούτε ένας τραπεζικός λογαριασμός. Είναι να τους μάθουμε τον δρόμο που οδηγεί στον Χριστό.

Οἱ Ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα οἱ Θεοπάτορες

 

Ἡ σύναξη τῶν δικαίων γονέων τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχαία ἐκκλησιαστικὴ παράδοση ὁρίστηκε τὴν ἑπομένη τοῦ γεννεσίου τῆς Θεοτόκου, γιὰ τὸν λόγο ὅτι αὐτοὶ ἔγιναν πρόξενοι τῆς παγκόσμιας σωτηρίας μὲ τὴν γέννηση τῆς ἁγίας θυγατέρας της. «Τελεῖται δὲ ἡ σύναξις αὐτῶν ἐν τῷ ἐξαέρῳ οἴκῳ τῆς Θεοτόκου, πλησίον τῆς μεγάλης ἐκκλησίας ἐν τοὶς Χαλκοπρατείοις».

Νὰ ἀναφέρουμε λοιπόν, ὅτι ὁ Ἰωακεὶμ ἦταν γιὸς τοῦ Ἐλιακεὶμ ἀπὸ τὴν φυλὴ τοῦ Ἰούδα καὶ ἀπόγονός του Δαβίδ. 

Ἔκπτωτος τοῦ θρόνου, ἰδιώτευε στὴν Ἰουδαία καὶ τὸ περισσότερο χρονικὸ διάστημα στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου εἶχε μέγαρο μὲ βασιλικὸ κῆπο. 

Παντρεύτηκε τὴν Ἄννα, θυγατέρα τοῦ Ματθᾶν, ἱερέως, ἀπὸ τὴν φυλὴ τοῦ Λευΐκαι τῆς Μαρίας, γυναικὸς αὐτοῦ, ἀπὸ τὴν φυλὴ τοῦ Ἰούδα. Ἐπειδὴ οἱ φυλές, Βασιλικὴ καὶ Ἱερατική, συγγένευαν μεταξύ τους, διότι ἡ Βασιλεία ἐθεωρεῖτο ἴση μὲ τὴν Ἱεροσύνη, δὲν ἔδιναν οὔτε ἔπαιρναν θυγατέρες ἀπὸ τῆς φυλὲς ποὺ θεωροῦνταν κοινές.
Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ θεάρεστα πέρασε τὴ ζωὴ του τὸ ἅγιο αὐτὸ ζευγάρι, ὅπως πληροφοροῦν τὰ βιογραφικὰ σημειώματα τῶν ἑορτῶν τῆς 25^ης Ἰουλίου, 8^ης Σεπτεμβρίου καὶ 9^ης Δεκεμβρίου, ὁ μὲν Ἰωακεὶμ πέθανε ὀκτὼ χρόνια ἀπὸ τὰ Εἰσόδια τῆς κόρης του Θεοτόκου σὲ ἡλικία 92 ἐτῶν, ἡ δὲ Ἄννα 11 μῆνες μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἰωακείμ, σὲ ἡλικία 83 ἐτῶν.

Καλημέρα!

  

 

Βασίλισσα του κόσμου
Δέσποινα τ’ ουρανού
Μυριοχαριτωμένη
Παρθένε ευλογημένη
Μητέρα του Θεού
Μη μας εγκαταλείπεις
στα μακρινά της γης
ιδέ τους στεναγμούς μας
τους πόνους κι οδυρμούς μας
για να μας λυπηθείς

Καληνύχτα!

  

 

Αχ γλυκιά μας μητέρα Παναγία αγνή η χαρά των αγγέλων

 η γλυκιά χαρμονή τη χαρά στην καρδιά μας να σκορπάς 

Η γέννηση της Θεοτόκου.

  

Η ευλάβεια που δείχνει η Εκκλησία στην Παναγία ριζώνει στην υπακοή της στον Θεό, στην εκούσια επιλογή της να δεχθεί μια πρόσκληση αδύνατη στα ανθρώπινα μέτρα. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκαθεν τόνιζε τη σύνδεση της Παναγίας με τον άνθρωπο και χαίρεται γι’ αυτήν και τη θεωρεί ως τον καλύτερο, καθαρότερο και πιο υπέροχο καρπό της ανθρώπινης ιστορίας και της αναζητήσεως του Θεού από τον άνθρωπο, της αναζητήσεως του έσχατου νοήματος, του έσχατου περιεχομένου της ζωής του ανθρώπου. 

Αν στη Δυτική Χριστιανοσύνη η ευλάβεια προς την Παναγία περιστράφηκε γύρω από την αειπαρθενία της, η καρδιά της ευλάβειας, της σκέψεως και της αγάπης της Ορθόδοξης Ανατολής προς την Παναγία, υπήρξε πάντοτε η Μητρότητά της, η σχέση σαρκός και αίματος που είχε με τον Ιησού Χριστό. 

Η Ανατολή χαίρεται που ο ρόλος του ανθρώπου είναι βασικός στο θείο σχέδιο. Ο Υιός του Θεού έρχεται στη γη, ο Θεός εμφανίζεται για να λυτρώσει τον κόσμο, γίνεται άνθρωπος για να ενσωματώσει τον άνθρωπο στη θεϊκή του κλήση, και σ’ αυτό συμμετέχει ολόκληρη η ανθρωπότητα. 

Αν αντιληφθούμε πως η κοινή φύση του Χριστού με τη δική μας είναι η μεγαλύτερη χαρά και το μεγαλύτερο βάθος του Χριστιανισμού, ότι ο Χριστός είναι γνήσιος άνθρωπος κι όχι κάποιο φάντασμα ή κάποιο ασώματο φαινόμενο, ότι είναι κάποιος από μας και παραμένει αιωνίως ενωμένος μαζί μας μέσω της ανθρώπινης φύσεώς Του, τότε η ευλάβεια προς την Παναγία γίνεται κατανοητή, επειδή αυτή του προσέφερε την ανθρώπινη φύση, τη σάρκα και το αίμα Του. Αυτή δίνει τη δυνατότητα στον Χριστό να ονομάζεται πάντοτε «Υιός του Ανθρώπου».

Υιός του Θεού, Υιός του Ανθρώπου… ο Θεός που κατήλθε κι έγινε άνθρωπος, ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να εξαγιαστεί, να μπορέσει να γίνει κοινωνός «θείας φύσεως» (Β΄ Πέτρου 1, 4), ή, σύμφωνα με την έκφραση των διδασκάλων της Εκκλησίας, να «θεωθεί». 

Ακριβώς εδώ, σ’ αυτή την εξαιρετική αποκάλυψη της αυθεντικής φύσεως και κλήσεως του ανθρώπου, βρίσκεται η πηγή αυτής της ευγνωμοσύνης και τρυφεράδας που περιβάλλει τη Θεοτόκο, ως σύνδεσμό μας με τον Χριστό, και μέσω Αυτού με τον Θεό. Πουθενά δε άλλου δεν αντικατοπτρίζεται αυτό καλύτερα απ’ ότι στη γέννηση της Θεοτόκου. 

Σε κανένα όμως σημείο της αγίας Γραφής δεν αναφέρεται τίποτε γι’ αυτό το γεγονός. Γιατί όμως θα έπρεπε να αναφέρεται; Υπάρχει κάτι το αξιόλογο, κάτι το ιδιαίτερα μοναδικό στη συνηθισμένη γέννηση ενός παιδιού, σε μία γέννα όπως όλες οι άλλες; Αν όμως η Εκκλησία άρχισε να μνημονεύει το γεγονός με μια ιδιαίτερη εορτή, αυτό δεν έγινε επειδή η γέννα καθαυτή ήταν κάτι το μοναδικό ή θαυματουργικό ή ασυνήθιστο γεγονός. Το αντίθετο, μάλιστα.

Στα Εκπαιδευτήρια της Ι.Μ. Πειραιώς για την αποπεράτωση των έργων ο κ. Σεραφείμ

 

Λίγα εικοσιτετράωρα πριν ακουστεί το πρώτο κουδούνι για την επίσημη έναρξη της σχολικής χρονιάς 2026 – 2027 και με την ευκαιρία την ολικής, εκ βάθρων, ανακαίνισης που πραγματοποιήθηκε στα εκπαιδευτήριά μας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, επισκέφθηκε σήμερα Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026, μαζί με τον αρμόδιο αρχιτέκτονα Πέτρο Συναδινό ο οποίος είχε την ευθύνη των όλων εργασιών, τους ανανεωμένους χώρους του Βρεφονηπιακού Σταθμού, του Παιδικού Σταθμού, του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου, προκειμένου να επιθεωρήσει την αποπεράτωση των έργων.

Ο Σεβασμιώτατος είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει και με τους εκπαιδευτικούς, να χαρεί με τη χαρά τους, αφού είναι οι πρώτοι που θα χαρούν και θα δουλέψουν πάνω στις νέες εγκαταστάσεις με τη βοήθεια των υπερσύγχρονων μέσων που υπάρχουν στα Εκπαιδευτήρια της τοπικής μας Εκκλησίας.

Το σημαντικό αυτό έργο πραγματοποιήθηκε χάρη στη γενναιόδωρη προσφορά του Μεγάλου Ευεργέτη της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και των Εκπαιδευτηρίων μας κ. Ευάγγελου Μαρινάκη, ο οποίος με τη δωρεά του έδωσε την δυνατότητα και την ευκαιρία να αλλάξει στην πραγματικότητα η εικόνα των Εκπαιδευτηρίων μας.

Η χαρά, η αισιοδοξία και η ελπίδα περίσσευαν κατά την επίσκεψη στους ανακαινισμένους χώρους, ενώ τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν όλους είναι δύσκολο να περιγραφούν με λέξεις, γιατί αυτό το έργο έχει να κάνει με τα παιδιά και όπως, σε κάθε ευκαιρία σημειώνει ο Σεβασμιώτατος, ό,τι έχει να κάνει με τα παιδιά, είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο, αφού αυτά, είναι το χαμόγελο του ουρανού επάνω στη φλεγομένη μας γη.

Ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε για μία ακόμη φορά τη βαθιά του συγκίνηση και την απέραντη ευγνωμοσύνη του στον Πανάγιο Θεό μας, «διότι μας χάρισε ένα θαύμα», όπως χαρακτηριστικά είπε. 

Συρία - Παναγία Σαϊνταναγια λαμπρές θρησκευτικες εκδηλώσεις

 

 

Στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά το Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου, το ιστορικό και κατανυκτικό μοναστήρι της Παναγίας Σαϊντανάγια στη Συρία γινεται επίκεντρο λαμπρού εορτασμού και παγκόσμιου προσκυνήματος.  

Το Αρχαίο Κάστρο της Πίστης

Χτισμένη πάνω σε έναν επιβλητικό βράχο περίπου 27 χιλιόμετρα βόρεια της Δαμασκού, η Ιερά Μονή της Σαϊντανάγια (όρος που στις ανατολικές γλώσσες σημαίνει «Η Κυρά μας») χρονολογείται από τον 6ο αιώνα μ.Χ. 

Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό από ένα θαυμαστό όραμα της Θεοτόκου.  

Η Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας - Ακούστε παιδιά!

 

Χαῖρε σεμνή, Μήτηρ καὶ δούλη Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ.

  

Τί ἄλλο λοιπὸν ἀπὸ λόγο νὰ προσφέρουμε στὴ Μητέρα τοῦ Λόγου; Ὅλη ἡ κτίση ἂς γιορτάσει μαζί μας κι᾿ ἂς ὑμνήσει τὸν ἁγιασμένο καρπὸ τῆς ἁγίας Ἄννας. Γιατὶ γέννησε στὸ κόσμο παντοτινὸ θησαυρὸ ἀγαθῶν, δηλαδή τὴν Παναγία. Μὲ τὴν μεσολάβηση τῆς Παναγίας ὁ Πλάστης ξανάπλασε πρὸς τὸ καλύτερο ὁλόκληρη τὴν πλάση, μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. 

Γιατὶ, ἀφοῦ ὁ δημιουργικὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἕνα μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἑνώθηκε συνάμα μ᾿ ὁλόκληρη τὴν πλάση, ἀφοῦ καὶ ὁ ἄνθρωπος, μετέχοντας σὲ πνεῦμα καὶ σὲ ὕλη, εἶναι σύνδεσμος ὅλης της ὁρατῆς καὶ ἀόρατης δημιουργίας. Ἂς γιορτάσουμε λοιπὸν τὴν λύση τῆς ἀνθρώπινης στειρότητας, γιατὶ πῆρε τέλος γιὰ μᾶς ἡ στέρηση τῶν ἀγαθῶν.

Γιὰ ποιὸ λόγο ὅμως γεννήθηκε ἡ Μητέρα καὶ Παρθένος ἀπὸ γυναίκα στείρα; Γιατὶ ἔτσι ἔπρεπε, αὐτὸ ποὺ εἶναι «τὸ μοναδικὰ καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο», ἡ βάση καὶ τ᾿ ἀποκορύφωμα τῶν θαυμάτων, ν᾿ ἀνοίξει τὸ δρόμο του μὲ θαύματα καὶ σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τὰ πιὸ ταπεινὰ νάρθουν τὰ πιὸ μεγάλα.

Ὑπάρχει ὅμως κι ἄλλος λόγος πιὸ ὑψηλὸς καὶ πιὸ θεϊκός. Ἡ φύση, νικημένη ἀπὸ τὴ χάρη, στεκόταν φοβισμένη· δὲν εἶχε τὸ θάρρος καὶ τὴ δύναμη νὰ προχωρήσει αὐτὴ πρώτη. Ὅταν λοιπὸν ἐπρόκειτο νὰ γεννηθεῖ ἡ Θεοτόκος – Παρθένος ἀπὸ τὴν Ἄννα, δὲν τολμοῦσε ἡ φύση νὰ καρποφορήσει πρὶν ἀπὸ τὴ χάρη, ἀλλὰ ἔμενε ἄκαρπη, μέχρις ὅτου βλαστήσει ἡ χάρη τὸν καρπό. Ἔτσι ἔπρεπε, νὰ γεννηθεῖ πρωτότοκη ἐκείνη, ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν «πρωτότοκο ὅλης της δημιουργίας», ποὺ «ὅλα σ᾿ αὐτὸν χρωστοῦν τὴν ὕπαρξή τους».

Καλότυχο ζευγάρι, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, ὅλη ἡ κτίση σᾶς εὐγνωμονεῖ. Γιατὶ μὲ τὴ μεσολάβησή σας δώρισε ἡ πλάση στὸ Δημιουργὸ τὸ πιὸ ὑπέροχο ἀπ᾿ ὅλα τὰ δῶρα· πολυσέβαστη Μητέρα, μοναδική, ἄξια τοῦ Πλάστη. Εὐλογημένος εἶσαι Ἰωακείμ, ἀπ᾿ ὅπου βγῆκε τὸ ἀκηλίδωτο σπέρμα. Θαυμαστὴ μήτρα τῆς Ἄννας, ποὺ μέσα της ἀναπτύχθηκε σιγὰ-σιγά, σχηματίσθηκε καὶ γεννήθηκε πανάγιο βρέφος. Γαστέρα, ποὺ κυοφόρησες μέσα σου τὸν ἔμψυχο οὐρανό, πλατύτερο ἀπὸ τὴν ἀπεραντοσύνη τῶν οὐρανῶν. 

Ἁλώνι, ποὺ κράτησες ἐπάνω σου τὴ θημωνιὰ τοῦ ζωοποιοῦ σιταριοῦ, ὅπως τὸ δήλωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «Ἂν δὲν πέσει ὁ κόκκος τοῦ σιταριοῦ στὴ γῆ καὶ πεθάνει, παραμένει ὁλομόναχος». Μαστοὶ ποὺ θηλάσατε ἐκείνη, ποὺ ἔθρεψε τὸν τροφοδότη τοῦ κόσμου. Θαυμάτων θαύματα καὶ παραδόξων παράδοξα. Γιατὶ ἔτσι ἔπρεπε, ν᾿ ἀνοίξει μὲ τὰ θαύματα ὁ δρόμος, ἀπ᾿ ὅπου μὲ τρόπο ἀνέκφραστο, ἀπὸ ἀγάπη, κατέβηκε κοντά μας ὁ Θεὸς γιὰ νὰ σαρκωθεῖ.».

Σήμερα δεν ζήτησα τίποτα από τη ζωή....

 

 

 

 

Μόνο άνοιξα το παράθυρο,

και μπήκε μέσα ένα αεράκι.

Κουβαλούσε μυρωδιά από θάλασσα,

λίγο ήλιο, και εκείνη τη σιωπή

που μόνο οι όμορφες μέρες γνωρίζουν.

Κάθισε δίπλα μου για λίγο,

σαν παλιός φίλος

που δεν χρειάζεται λόγια.

Πόσο κοστίζει η χαμένη εφηβεία;

 

 

Δεκαοκτώ δισεκατομμύρια δολάρια. Ακούγονται πολλά. Ίσως είναι. Μπορούν όμως να επιστρέψουν σε έναν δεκαπεντάχρονο τις χιλιάδες ώρες που πέρασε κοιτάζοντας μια οθόνη; Μπορούν να διορθώσουν την αυτοεκτίμηση ενός κοριτσιού που μεγάλωσε συγκρίνοντας το πρόσωπό του με φίλτρα και κατασκευασμένες τελειότητες; Μπορούν να αγοράσουν πίσω έναν χαμένο ύπνο, μια πραγματική παρέα, ένα απόγευμα στην αυλή;

 

Η Meta συμφώνησε με 48 αμερικανικές Πολιτείες σε έναν ιστορικό συμβιβασμό για τις επιπτώσεις του Facebook και του Instagram στους ανηλίκους. Δεν παραδέχεται παρανομία, αλλά δέχεται πράγματα που μέχρι χθες έμοιαζαν αδιανόητα. Όριο δύο ωρών ημερησίως, αποκλεισμό των εφαρμογών από τα μεσάνυχτα έως τις έξι το πρωί, περιορισμό ειδοποιήσεων τις ώρες του σχολείου, απόκρυψη των «likes» και ισχυρότερους γονικούς ελέγχους.

 

Στην Ευρώπη οι Βρυξέλλες παρακολουθούν. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη στραφεί εναντίον του εθιστικού σχεδιασμού των κοινωνικών δικτύων. Μετά τον αμερικανικό συμβιβασμό το μήνυμα προς τη Meta ήταν ουσιαστικά απλό. Αυτά που κάνετε για τα παιδιά στην Αμερική τα περιμένουμε και για τα παιδιά στην Ευρώπη. Σωστά. 

Ἡ Γέννησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

 

 

«Ἀποκάλυψαν πρὸς Κύριον τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ’ αὐτόν, καὶ αὐτός ποιήσει».

Φανέρωσε στὸν Κύριο μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν δρόμο καὶ τὶς ἐπιδιώξεις καὶ τὶς ἀνάγκες τῆς ζωῆς σου καὶ ἔλπισε σ’ Αὐτὸν καὶ θὰ κάνει ἐκεῖνα ποὺ ζητᾶς καὶ χρειάζεσαι.

Μ’ αὐτὴ τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ ἐλπίδα, ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ἱκέτευαν προσευχόμενοι τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει παιδί, νὰ τὸ ἔχουν γλυκειὰ παρηγοριὰ στὰ γεράματά τους. 

Καὶ τὴν ἐλπίδα τους, ὁ Θεὸς, τὴν ἔκανε πραγματικότητα. Τοὺς χάρισε τὴν Παρθένο Μαριάμ, ποὺ ἦταν ὁρισμένη νὰ γεννήσει τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ νὰ λάμψει σὰν ἡ πιὸ εὐλογημένη μεταξὺ τῶν γυναικών. 

Ἦταν ἐκείνη, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔμελλε νὰ προέλθει Αὐτὸς ποὺ θὰ συνέτριβε τὴν κεφαλὴ τοῦ νοητοῦ ὄφεως.

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη δόθηκαν οἱ προτυπώσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Μία εἶναι καὶ ἡ βάτος στὸ Σινᾶ, τὴν ὁποία ἐνῷ εἶχαν περιζώσει φλόγες φωτιᾶς, αὐτὴ δὲν καιγόταν. 

Ἦταν ἀπεικόνιση τῆς Παρθένου, ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν Σωτῆρα Χριστὸ καὶ συγχρόνως θὰ διατηροῦσε τὴν παρθενία της.