Χριστός Ανέστη!

Τι είναι το Ιερό Σαρανταλείτουργο;

 

Σαρανταλείτουργο λέγεται η τέλεση της Θείας Λειτουργίας επί σαράντα συνεχείς ημέρες. Οι σαράντα αυτές λειτουργίες γίνονται υπέρ υγείας των ζώντων και ιδιαιτέρως υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων χριστιανών.

Το Σαρανταλείτουργο υπέρ ζώντων και κεκοιμημένων γίνεται συνήθως τις ημέρες της νηστείας των Χριστουγέννων από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι την 25 Δεκεμβρίου.
Σύμφωνα με την παράδοσή μας, στο Σαρανταλείτουργο μνημονεύονται από την πρώτη μέχρι την τεσσαρακοστή ημέρα, όσοι έχουν “φύγει” από μας προς τον Κύριον.
Το Σαρανταλείτουργο δεν μπορεί να γίνει κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιατί στις πένθιμες και αυστηρές ημέρες της νηστείας δεν γίνονται Λειτουργίες παρά μόνο το Σάββατο και την Κυριακή.

Η πράξη αυτή της Εκκλησίας μας στηρίζεται στη διαβεβαίωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, όταν έκαμε την πρώτη Θεία Λειτουργία στο Μυστικό Δείπνο, είπε ότι το αίμα Του είναι το αίμα που επικυρώνει την Καινή Διαθήκη. Είναι το αίμα που χύνεται υπέρ των πιστών Του “εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον”. Τα λόγια αυτά του Χριστού μαρτυρούν ότι η Θεία Λειτουργία είναι θυσία λατρευτική και ευχαριστήρια, ικετευτική και πρεσβευτική. Αλλά συγχρόνως είναι και θυσία εξιλασμού. Είναι δηλαδή θυσία για συγχώρεση των αμαρτιών μας.
Γι’ αυτό όταν τελούμε τη Θεία Λειτουργία κι αφού γίνει ο αγιασμός των Τιμίων Δώρων παρακαλούμε το Θεό για την ειρήνη και ομόνοια των Εκκλησιών και όλου του κόσμου. Στη συνέχεια μνημονεύουμε και τους κεκοιμημένους μας και μάλιστα ονομαστικά, γιατί πιστεύουμε ότι οι ψυχές τους έχουν μεγάλη ωφέλεια, όταν γίνεται δέηση υπέρ αυτών μέσα στη Θεία Λειτουργία. Επειδή και αν ακόμη είναι αμαρτωλοί αυτοί που μνημονεύουμε, εμείς προσφέρουμε “Χριστό εσφαγιασμένον υπέρ των ημετέρων αμαρτημάτων” και παρακαλούμε το Θεό να γίνει σπλαχνικός για μας και γι’ αυτούς. Οι ευχές υπέρ των κεκοιμημένων μέσα στη Θεία Λειτουργία και μάλιστα η μνημόνευσή των ονομάτων τους είναι γνωστή από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι η μνημόνευση των ονομάτων των κεκοιμημένων στη Θεία Λειτουργία είναι καθιερωμένη από τους Αγίους Αποστόλους, που δεν καθιέρωσαν τυχαία τη μνημόνευση αυτή μέσα στα φρικτά Μυστήρια του Χριστού. Νομοθέτησαν να μνημονεύονται και οι κεκοιμημένοι στην Ευχαριστία, γιατί ήξεραν ότι αυτή η μνημόνευση φέρνει σ’ αυτούς “πολλήν όνησιν”. Φέρνει μεγάλη ωφέλεια και πολύ κέρδος.
Διότι όταν στέκει ένας ολόκληρος λαός και συμπροσεύχεται, όταν υπάρχουν ιερείς που τελούν τη φρικτή θυσία του Σταυρού, πώς να μη κάμωμε το Θεό να φανεί ίλεως και σπλαχνικός προς τους κεκοιμημένους  μας.

Υπάρχει επιτυχημένος γάμος;

 

Υπάρχει επιτυχημένος γάμος;

...Στη σχέση του άνδρα με την γυναίκα, κατεξοχήν εφαρμόσιμο αυτό το κλειδί του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά. Εκεί κρύβεται και το μυστικό, όχι ενός επιτυχημένου γάμου.

Επιτυχημένος γάμος δεν υπάρχει.

Αν υπήρχε θα είχαμε μεγάλη καταστροφή στην ζωή μας. Δεν μιλάμε εμείς για έναν επιτυχημένο γάμο! Μιλάμε για έναν διηνεκώς δρόμο, προς την θέωση των δύο προσώπων. Επιτυχημένο, ε-πέτυχε ή απότυχε…Δεν μπορούμε εμείς να μιλάμε γι' αυτό το πράγμα. Είναι [μιλάμε] για ένα συνεχή δρόμο προς την θέωση των δύο προσώπων. Για την θέωση των δύο προσώπων. Θεούμενα [τα  πρόσωπα] θα καταλαβαίνουν την ενότητα. Δεν μπορώ να έχω ενότητα, χωρίς να μπω στη θέωση. Βλέπετε, έχουμε τώρα ενότητα, γιατί υπάρχει ένας χώρος που στεκόμαστε όλοι μαζί. Αν δεν υπήρχε αυτό το δάπεδο, δεν θα μπορούσαμε να σταθούμε καθόλου. Και να θέλαμε δεν θα είχαμε ενότητα. Άρα υπάρχει ένας χώρος υπαρκτός όπου στεκόμαστε για να βρούμε ενότητα, διατηρώντας τα πρόσωπα μας. Άρα τα δυο τα πρόσωπα, λένε, να είναι το ζευγάρι ενωμένο.

-Πως; Που είναι το δάπεδο στο οποίο θα σταθούν για να είναι ενωμένα;

Και θα πούνε, χίλια πράγματα. Να έχουνε αγάπη, να κάνουν ο ένας του άλλου, να, να... Να έχουνε κοινές αντιλήψεις για τα πράγματα, να συμφωνούνε.

-Μου λένε μερικοί, τα βρήκαμε. Που; Σε ποιο δάπεδο τα βρήκατε;

Ναι συμφωνούμε, μας αρέσουνε, ξέρω γω οι ίδιοι ηθοποιοί. Ή τρώμε τα ίδια φαγητά. Ή, ή... Δεν είναι στοιχείο ενότητας.

-Πάτε καλά;

Πάρα πολύ καλά. Συμφωνούμε σε όλα. Γίνεται μια μέρα το δικό μου, μία μέρα το δικό της, λέει ο άλλος.

-Άρα διαφωνείτε συνέχεια. Αυτό είναι συναλλαγή.

Μια μέρα το δικό μου, μια μέρα το δικό της, είναι εμπορικό. Άρα δεν υπάρχει καμία ενότητα. Ε, λέει πως, βρήκαμε έναν κοινό παρονομαστή.

-Λέω ποιο; Βρήκατε μία ειρηνευτική μέθοδο διαδικασίας. Τόπο βρήκατε για να σταθείτε;

Βλέπετε, λέω κάτι λογικό και δεν με καταλαβαίνει ο άλλος. Που, που, που να σταθούν;        Για να έχεις ενότητα, πρέπει να μετέχεις στο μυστήριο της ενότητας.

-Τι είναι αυτό το μυστήριο της ενότητας;

Η εκκλησία, που λειτουργεί πάνω σου το μυστήριο, (δεν μπορώ να το ερμηνέψω) της ενώσεως σου με τον Χριστό και με όλους τους ανθρώπους εν Αγίω Πνεύματι. Και αν έχεις αυτό το επίπεδο, μένεις εκεί και λες είμαι εδώ και λειτουργώντας την ζωή μου μες την Εκκλησία θα αποκτήσω ενότητα και με τον άλλο άνθρωπο. Γιατί ειδάλλως δεν έχει νόημα αυτό το ζευγάρι. Βλέπετε τελείως ανύπαρκτη η διέξοδος στα προβλήματα τα οικογενειακά, χωρίς αυτό το μοναδικό επίπεδο. Γι' αυτό δεν υπάρχει πετυχημένος γάμος.

Χριστούγεννα σήμερα

 

Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά. 

Ο διάβολος καταντροπιάστηκε. 

Ο θάνατος καταργήθηκε.

 Ο παράδεισος ανοίχθηκε.

 Η κατάρα εξαφανίσθηκε. 

Η αμαρτία διώχθηκε. 

Η πλάνη απομακρύνθηκε.

 Η αλήθεια αποκαλύφθηκε. 

Το κήρυγμα της ευσεβείας ξεχύθηκε και διαδόθηκε παντού. 

Η βασιλεία των ουρανών μεταφυτεύθηκε στη γη. 

Ιερά Εξομολόγηση, ερωτήματα και απαντήσεις

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Τι είναι η Εξομολόγηση;
Η Εξομολόγηση είναι ένα από τα βασικά μυστήρια της Εκκλησίας. Μας δίνει τη δυνατότητα νά «συμφιλιωθούμε» με τον Θεό, να εξετάσουμε την πίστη και τη ζωή μας και να εξασφαλίσουμε πνευματική υγεία. Είναι πράξη μετανοίας. Και μετάνοια σημαίνει αλλαγή του εαυτού μας, στροφή, μεταμόρφωση. Όταν αμαρτάνουμε απομακρυνόμαστε από τον Θεό. Όταν όμως μετανοούμε, ομολογούμε τις αμαρτίες μας και ζητάμε συγχώρεση, επιστρέφουμε σ' Αυτόν.

Η Εξομολόγηση μας απαλλάσσει από το βάρος της αμαρτίας. Επιπλέον μας δίνει τήν ευκαιρία νά συζητήσουμε τους βαθύτερους προβληματισμούς μας, νά δεχτούμε συμβουλές και νά ενισχυθούμε πνευματικά.

Πώς καθιερώθηκε; Μήπως πρόκειται για πρόσφατη επινόηση τών κληρικών;
Το μυστήριο καθιερώθηκε από τόν ίδιο τον Χριστό. Αυτός έδωσε στους Αποστόλους τήν εξουσία νά συγχωρούν αμαρτίες (Ιω. 20,23). Στή συνέχεια οι Απόστολοι μετέδωσαν τό χάρισμα αυτό στους επισκόπους και τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας. Έτσι, μέσω της κανονικής χειροτονίας διαιωνίζεται.

Είναι απαραίτητη η Εξομολόγηση για όλους;
Μόνο ένας αναμάρτητος δέ χρειάζεται Εξομολόγηση. Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος γράφει ότι όποιος θεωρεί τόν εαυτό του αναμάρτητο βρίσκεται σε πλάνη και μακριά από τήν αλήθεια (Α' Ιω. 1, 8). Αλλά και ο μόνος άναμάρτητος, ο Χριστός, δέχτηκε τό βάπτισμα της μετανοίας από τόν Πρόδρομο και έδειξε τήν αναγκαιότητα του μυστηρίου. Γι' αυτό η Εξομολόγηση αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο τής ορθόδοξης χριστιανικής ζωής.

Εμπόδια της Προσευχής και κατανίκηση τους.

Το να προσεύχεται κανείς και να αφοσιώνεται στο έργο της προσευχής είναι αγώνισμα. Πρόκειται για έναν κοπιώδη αγώνα.

Όπως αναφέρει και ό γέροντας Σωφρόνιος “ενίοτε ή προσευχή ρέει μέσα μας σαν ισχυρός ποταμός και άλλοτε ή καρδιά μας αποβαίνει αποξηραμένη”. 

Ό αγωνιζόμενος στο άθλημα της προσευχής χριστιανός έχει να αντιμετωπίσει ένα πλήθος εμποδίων τα όποια ορθώνονται εμπρός του εξαιτίας του αόρατου πολέμου του διαβόλου, αλλά κι εξαιτίας της αμαρτωλότητά του.

Τα εμπόδια αυτά θα μπορούσαμε να τα αναφέρουμε ως εξής:

α) Ή φυσική οκνηρία: πρόκειται για την κούραση και τον κόπο της καθημερινής μας ζωής. Συντετριμμένος ό άνθρωπος από την καθημερινή βιοπάλη, αδυνατεί να αφιερώσει χρόνο προς συγκέντρωση και προσευχή, γιατί, λέγει στον εαυτό του, ή κούραση δεν του επιτρέπει την συγκέντρωση του νοός στο ταμείον του. 

Ό όσιος Παλάμων, ό γέροντας του οσίου Παχωμίου, όταν έβλεπε πώς ό νεαρός υποτακτικός του νύσταζε τη νύκτα πού προσευχόταν, τον έπαιρνε κι ανέβαιναν πάνω στο γειτονικό αμμόλοφο. Κρατούσε ό καθένας τους ένα ζεμπίλι και κουβαλούσαν άμμο από το ένα μέρος στο άλλο. Τον συνήθιζε έτσι ν’ αντιστέκεται στον ύπνο και να γίνεται πιο πρόθυμος στην προσευχή.

β) Ή έλλειψη συγκέντρωσης, ό νους περισπάται κατά την ώρα της προσευχής σε βιοτικές μέριμνες, σε συμβάντα της ημέρας πού πέρασε ή ταξιδεύει στο μέλλον σχεδιάζοντάς το. Έτσι, ή ώρα της προσευχής είναι μία τυπική επανάληψη κάποιων αναγνωσμάτων, χωρίς νόημα και αξία. Το πρόβλημα στην περίπτωση αυτή είναι πώς το τέλος της προσευχής συνοδεύεται με αισθήματα κενού.

γ) Ή προσευχή ως τυπική συνήθεια: πολλοί προσεύχονται για να προσεύχονται, ίσα ίσα για να “βγουν από τη σειρά”, δίχως συνείδηση, δίχως περίσκεψη, δίχως να αντιλαμβάνονται το γιατί και πώς προσεύχονται.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Τι να κάνω εγώ για να περπατήσει ο Χριστός στη γη; π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Όταν προσερχόμαστε στην Εξομολόγηση

Όταν προσερχόμαστε στήν Εξομολόγηση σπέυδουμε πρόσωπο μέ πρόσωπο πρός ένα φίλο. Δέν πρόκειται νά μάς κρίνει καί νά μάς καταδικάσει κανείς. Άς πολεμήσουμε τόν φόβο, πού μάς διακατέχει γι' αυτό πού πρόκειται νά συμβεί. Ερχόμαστε στόν Ένα τής Τριάδος , πού όντας Θεός επέλεξε από αγάπη γιά μάς , νά γίνει Άνθρωπος , ν' αναλάβει πάνω Του τήν ανθρώπινη φθορά καί νά δώσει τή ζωή Του γιά μάς. Η ζωή καί ο θάνατός Του, είναι η απόδειξη ότι η αγάπη τού Θεού γιά τόν άνθρωπο είναι τόσο μεγάλη ώστε νά μπορούμε νά Τόν πλησιάσουμε χωρίς δισταγμό, μέ τήν προσδοκία ότι σέ κάθε περίπτωση θά αγκαλιάσει τήν αδυναμία μας πέρα από ηθικές αξιολογήσεις.
 Άς είμαστε βέβαιοι, ότι εάν κάποιος πρόκειται νά θρηνήσει γιά τήν αναξιότητα καί τήν αμαρτία μας μέ συμπόνοια, έλεος , αγάπη δέν είναι παρά Εκείνος , πού θά ήταν πρόθυμος νά σαρκωθεί καί νά πεθάνει έστω καί γιά έναν μόνο αμαρτωλό, γιατί δέν μπορεί νά υπομείνει τήν απώλεια κανενός. Αυτός λοιπόν είναι ο Χριστός , στόν Οποίον προσερχόμαστε κατά τήν Εξομολόγηση. Προσδοκά τήν ίαση, τήν παραμυθία, τήν στήριξή μας , όχι τήν κρίση καί τήν καταδίκη μας. (Μητροπολίτης Σουρόζ Αnthony Bloom)

 

" H Iστορία 2 Φίλων...".

 Είναι η ιστορία 2 φίλων που περπατούν στην έρημο. 

Κάποια στιγμή τσακωθήκανε και ο ένας από τους δυο
έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος αλλά χωρίς να πει τίποτα,
έγραψε στην άμμο,
«ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ»

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου
αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο.
Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνίγει
και ο φίλος του τον έσωσε.
Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα
«ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ»
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε την ζωή,
τον ρώτησε...
'Όταν σε χτύπησα έγραψες πάνω στην άμμο, 
και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα.
Γιατί;;

Συγκλονιστικός διάλογος άθεου επιστήμονα με ιερέα.

 

Ένας Ιερέας καθόταν στο κελί του και ξεχώριζε την αλληλογραφία του. Ξαφνικά χωρίς την συνηθισμένη προσευχή μπήκε η νεοκώρος και ψιθύρισε πολύ έντονα σαν να έλεγε κάποιο μυστικό νέο το οποίο δεν θα’ πρεπε να ακούσει κάνεις : “Κάποιος άγνωστος φαίνεται από τους άρχοντες θέλει να σας μιλήσει. Δεν τον έχω ξαναδεί ούτε σε σας, ούτε στο ναό. Μάλλον είναι περαστικός”. “Άφησέ τον να μπεί”, είπε ο ιερέας.
Μέσα στο κελί μπήκε ένας ψηλός άνδρας με ίσια κορμοστασιά που θύμιζε πρώην στρατιωτικό. Ήταν άψογα αλλά σεμνά ντυμένος. Φαινόταν σαν να ήταν σιδερωμένος μαζί με το κοστούμι του πριν βγει απο το σπίτι. Ο ξένος κοίταξε ερευνητικά το δωμάτιο σαν να ήθελε να καταλάβει από την επίπλωση το πνεύμα και τον χαρακτήρα του κατόχου. Μετά χαιρέτησε, έβγαλε το καπέλο του και σταμάτησε στην πόρτα εν αναμονή για την πρόσκληση απο τον ιερέα να καθίσει.
Μπορούσε κανείς να διακρίνει την αριστοκρατική παιδεία μέσα στον ξένο. Παιδεία που δημιουργείται και καλιεργείται απο γεννεά σε γεννεά και κληρονομείται σαν το οικόσημο. Πάρα τα χρόνια του θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν όμορφος αλλά ήταν η κρύα ομορφιά του αγάλματος, ανυπάκοη στον χρόνο και στην ζεστασιά του ήλιου.
Ο ιερέας του υπέδειξε την παλιά ξεθωριασμένη πολυθρόνα προορισμένη για τους επισκέπτες και είπε : “Παρακαλώ, καθίστε. Πώς μπορώ να σας εξυπερετήσω;”

Ο γέρων Θαδδαίος και οικογενειακές συμβουλές.

Ενδέχεται εύκολα να μετατρέψει κανείς τον παράδεισο σε κόλαση.

Συνέβη κάτι ενδιαφέρον πριν από κάποια χρόνια. Μου ήρθε εδώ ένα παντρεμένο ζευγάρι.

 Ήταν προφανές ότι ο Θεός τούς είχε προικίσει με μεγάλη ομορφιά δεν είχα δει ποτέ μου πιο όμορφο ζευγάρι.

Ο καιρός ήταν κρύος και κάναμε τη Λειτουργία μας στο παρεκκλήσιο. Όταν η ακολουθία τελείωσε, θέλησαν να μου μιλήσουν. «Έχουμε κάποια προβλήματα», είπαν. Τους άκουσα. Είχαν παντρευτεί από έρωτα και είχαν ζήσει με ειρήνη και αρμονία για κάποια χρόνια. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι τους ήταν παραδείσια.

Κατόπιν, πρόσφατα, άρχισαν να τσακώνονται για το παραμικρό’ δεν υπήρχε πια ειρήνη στο σπίτι τους. Το χειρότερο ήταν ότι είχαν ένα μικρό γιο, έξι ετών. Το παιδί ήταν ο λόγος που είχαν έρθει σε μένα αρχικώς. Μου είπαν ότι το παιδί είχε ολότελα αποξενωθεί από αυτούς και δεν ήθελε καν να τους μιλήσει. Ήθελε να είναι μόνο με τον παππού και τη γιαγιά του. «Του αγοράζουμε ότι μας ζητήσει, αλλά είναι πάντοτε σιωπηλό. Του αγοράζουμε παιχνίδια, ρούχα και γλυκίσματα, κι εκείνος τα γραπώνει απλώς από τα χέρια μας, τα ξεσκίζει ή τα κλωτσάει. Κι έπειτα πηγαίνει στον παππού και τη γιαγιά του και μας αφήνει μόνους. Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Κατά τα άλλα είναι ένα υγιές και φυσιολογικό παιδί.

Ο Χριστιανός, η τηλεόραση και η τηλοψία

του Σάββα Ηλιάδη, δάσκαλου

Όπου και όποτε γινόταν συζήτηση για την τηλεόραση και την τηλοψία και για τη σχέση που μπορεί να έχει με αυτά τα πράγματα ένας άνθρωπος που αγωνίζεται για τη σωτηρία της ψυχής του, καθόμουν και σκεφτόμουν πάντοτε, θέλοντας να δώσω κάποια λύση ξεκάθαρη και οριστική.

Σκεφτόμουν, διότι δεν με ανέπαυε οποιοδήποτε επιχείρημα, που πραγματικά μπορεί να ήταν λογικό, για να με πείσει πως είναι αναγκαία η τηλεόραση- αυτή η τηλεόραση που λειτουργεί στη χώρα μας- στην καθημερινότητά μας.
Για την τηλεόραση και το ρόλο της στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου έχουν γραφτεί τα πάντα από ειδικούς. Δεν θα μας απασχολήσουν καθόλου. Δεν υπάρχει λόγος να ξοδευτεί χρόνος για να τα μελετήσουμε. Διότι είναι ξεκάθαρο το φαινόμενο, άρα και το συμπέρασμα: Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ.

Αγιος Γέροντας Παΐσιος: Ο σεβασμός μεταξύ των συζύγων.

Γέροντας Παΐσιος

Ο Θεός τα ρύθμισε όλα με σοφία. Με άλλα χαρίσματα προίκισε τον άνδρα, με άλλα την γυναίκα. Έδωσε στον άνδρα ανδρισμό, για να τα βγάζη πέρα στις δύσκολες υποθέσεις και για να υποτάσσεται σ” αυτόν η γυναίκα. Γιατί, αν έδινε και στην γυναίκα τον ίδιο ανδρισμό, δεν θα μπορούσε να σταθή οικογένεια.

Έλεγαν στην Ήπειρο για μία γυναίκα ότι ήταν φοβερή! Φορούσε ένα άσπρο πουκάμισο μέχρι κάτω και είχε πάντα μαζί της ένα γιαταγάνι! Οι ληστές την έπαιρναν στην συντροφιά τους! Σκεφθήτε να έχουν μια γυναίκα στην σπείρα τους! Μια φορά πήγε ώρες δρόμο με τα πόδια σε ένα μακρινό χωριό, για να πάρη ένα Βλαχάκι και να το κάνη γαμπρό στην κόρη της. Επειδή όμως εκείνο αντιδρούσε, το έκλεψε, το φορτώθηκε στην πλάτη της και το έφερε στο χωριό της! Αυτά όμως είναι εξαιρέσεις. Αν επιστρατεύσης γυναίκες και κάνης με αυτές έναν λόχο και βάλης καμμιά δεκαριά προσκοπάκια να έρχωνται από πέρα, ου, έφυγαν όλες! Θα νομίζουν ότι είναι ο εχθρός!

«Ο ανήρ, λέει η Γραφή, εστι κεφαλή της γυναικός». Δηλαδή ο Θεός κανόνισε, ώστε ο άνδρας να αφεντεύη στην γυναίκα. Να αφεντεύη η γυναίκα στον άνδρα είναι ύβρις στον Θεο. Ο Θεός έπλασε πρώτα τον Αδάμ και ο Αδάμ είπε για την γυναίκα: «Τούτο νυν οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου».

Η γυναίκα, λέει το Ευαγγέλιο, πρέπει να φοβάται τον άνδρα, δηλαδή να τον σέβεται, και ο άνδρας να αγαπάει την γυναίκα. Μεσα στην αγάπη είναι ο σεβασμός. Μεσα στον σεβασμό είναι η αγάπη. Αυτό το οποίο αγαπώ, το σέβομαι κιόλας. Και αυτό το οποίο σέβομαι, το αγαπώ. Δηλαδή δεν είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο• ένα πράγμα είναι και τα δύο.

Άλλαξε τη ζωή σου…

Καλέ μου φίλε και καλή μου φίλη ξεκίνα από τώρα να αλλάξεις ζωή και βάλε όρο στη ζωή σου να γίνεις ευγενικός άνθρωπος.

Εάν δεν την έχειςτην ευγένεια μας λέει ο Κύριος, ζητήσέ την από Μένα να σου την δώσω. Και τότε, θα νιώσεις τέτοια χαρά, που δεν ξανάνιωσες ποτέ, γιατί δεν θα είσαι μόνο χαρούμενος εσεί, αλλά θα είναι χαρούμενοι και όλοι όσοι σε περιτριγυρίζουν!

Γιατί, ο ευγενικός άνθρωπος δεν έχει λόγια περιττά να πει.

Ο ευγενικός άνθρωπος δεν κρίνει κανέναν. Δεν συκοφαντεί κανέναν. Δεν υποτιμά κανέναν.

Τα λόγια του είναι γεμάτα αγάπη! Και αν αναγκαστεί κάποια στιγμή λόγια σκληρά συμβουλευτικά να πει, αυτά τα ντύνει με τόση αγάπη και με τόση λεπτότητα, που δίνει χαρά στον άλλον, και όχι πίκρα και ταραχή.

Αυτός που έχει ευγένεια, πάντα δίνει τη θέση του στους άλλους. Πάντα παίρνει την τελευταία θέση. Κι Εγώ, μας λέει ο Κύριος, που τον βλέπω την τελευταία θέση να παίρνει, τον βάζω στην πρώτη θέση της καρδιάς Μου. Άλλοι διαλέγουνε τις πρώτες θέσεις εδώ στον κόσμο. Αυτοί όμως που διαλέγουν την τελευταία, τους βάζω στην πρώτη θέση της καρδιάς Μου.

ΒΑΛΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΣΑΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ ΣOY ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΕ ΖΩΗ!

Δώσε χαρά πρώτα στον Θεό σου με τρείς λέξεις γλυκές:

«Συγνώμη για τα λάθη σου. Ευχαριστώ από ευγνωμοσύνη για ότι πλουσιοπάροχα σου δίνει. Και Σ΄ αγαπώ για τη λατρεία σου».

Τότε μετέφερε αυτή την αγάπη στους γύρω σου, δώσε χαρά στους άλλους και θα είναι ο Θεός μαζί σου. Σκόρπισε την ειρήνη δίπλα σου και τότε θα είναι ο Θεός της ειρήνης μέσα στην καρδιά σου. Κι αν κάνεις λάθη, αμέσως να Μου λές: «Συγχώρεσε με, Πατέρα Μου», κι Εγώ θα σε συγχωρώ παιδί Μου, τόσο εύκολα, όσο συγχωρεί η μάνα το παιδί της, όταν το δει λυπημένο, όταν έλθει ταπεινωμένο και της πει: «Μαμά έκανα λάθος, συγνώμη..»

Τι κάνετε τότε εσείς οι μάνες; Το δέρνετε το παιδί σας;

Αγια Αννα: Μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία.

Η καριέρα της πάνω από όλους και όλα … Κουβέντα δεν ήθελε να ακούσει για παιδιά και σκοτούρες … έχουμε χρόνο έλεγε, και δυσφορούσε εμφανώς όποτε κανείς τολμούσε να της απευθύνει ευχή για τεκνογονία.

Οποτε ο καλός της όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί χάζευε με παραπονεμένο βλέμμα μικρά αγγελούδια στους σπάνιους περιπάτους τους …είπαμε ….όποτε θέλω Εγώ εσύ δεν θα γεννήσεις …. Λίγο πριν τα σαράντα της του το ανακοίνωσε …θα κάνω παιδί έτσι του είπε … 

Λίγο μετά τα σαράντα της τα μάτια της ήταν πάντα κοκκινισμένα …οι κουβέντες της πλέον μετρημένες και το βλέμμα της όπως …του καλού της …

Πόσο αφελής ήμουν που νόμιζα ότι όλα τα κανονίζω εγώ ….Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια που ξεστόμισε μόλις συνάντησε για πρώτη φορά στην ζωή της τον γιατρό της ψυχής …δεν φορούσε λευκή μπλούζα όπως οι τόσοι που συνάντησε για το …πρόβλημά της μα στολή αγιασμένη με χρυσοκέντητους σταυρούς …ποτισμένη απο λιβάνι και δάκρυα διαμαντένια.

Όταν ο μπαμπάς δεν είναι πια εδώ για σένα!

 Ανδριάννα Γεροντή

Το μυαλό σίγουρα δεν θυμάται, θυμάται όμως η ψυχή μου. Ένα τόσο δα πλασματάκι, δεν μπορεί να έχει μνήμη… δεν μπορεί να θυμηθεί σκηνές ή καταστάσεις, όμως σίγουρα τις έχει αφομοιώσει το σώμα του. 

Ετσι τις αφομοίωσε και το δικό μου σώμα και παρόλο που δεν θυμάμαι, το ξέρω πως με αγκάλιασες, με φρόντισες και αμέτρητες φορές με κοίμησες στην αγκαλιά σου ως βρέφος, όπως κάνουν οι περισσότεροι μπαμπάδες στα μικρά τους. 

Είμαι σίγουρη πως η καρδιά σου χτύπησε δυνατά οταν για πρώτη φορά σε φώναξα μπαμπά, όπως και οταν με είδες για πρώτη φορά να στέκομαι όρθια μόνη μου και να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Και σιγά σιγά μεγάλωνα και ήθελα να προχωράω μόνη μου. Και εσύ ήσουν εκεί… με έμαθες να μπορώ… με έμαθες να προσπαθώ να παλεύω και να κερδίζω αυτό που θέλω. Ίσως όχι εντελώς συνειδητά, μα δεν με ενδιαφέρει. 

Εκείνο που έχει ουσία, είναι το αποτέλεσμα. Και έτσι χάραξα και ξεκίνησα να περπατώ, τον δικό μου  δρόμο. Έναν δρόμο στον οποίο βρήκα δυσκολίες, αναποδιές και που πολλές  φορές χάθηκα… μην ξέροντας που να πατήσω, τι να κάνω και στην αδύναμη στιγμή, να αμφιβάλλω αν τελικά ο δρόμος που επέλεξα ήταν ο σωστός. 

Μέσα στην απόγνωση μου, το μόνο που μου έμαθες και ήξερα να κάνω καλά, ήταν να μην πάψω να προσπαθώ, πως ότι και αν συμβαίνει γύρω μου, εγώ μπορώ να τα καταφέρω. Αυτό μου έμαθες καλά. Όχι μόνο με τα λόγια σου, αλλά σίγουρα με τον τρόπο και τις πράξεις σου, ακριβώς γιατί έτσι ήσουν και εσύ ο ίδιος.

Αγωνιστής της ζωής! Και σαν τέτοιος, δεν το έβαλες ποτέ κάτω.

Πάλευες να επιβιώσεις, χωρίς ποτέ να εκφράζεις δυσαρέσκεια για την κούραση που βίωνες, χωρίς ποτέ να γονατίζεις.

Η Νηστεία

           Η νηστεία αποτελεί έναν πανάρχαιο εκκλησιαστικό θεσμό. Όμως ως θρησκευτικό φαινόμενο προϋπήρχε της χριστιανικής Εκκλησίας. Και δεν  την συναντούμε μόνο μεταξύ των ισραηλιτών, αλλά και σε άλλους αρχαίους λαούς, ιδίως της ανατολής. Τη νηστεία ανευρίσκουμε ακόμη  και στους αρχαίους Ελληνες και τους Ρωμαίους. Η κοινή  αντίληψη όλων αυτών των λαών ήταν ότι με τη νηστεία μπορούσαν να εξευμενίσουν τους θεούς και να επιτύχουν τον ηθικό εξαγνισμό και την πνευματική τους εξύψωση.

           Η θρησκευτική αξία της νηστείας, προβάλλει ολοκάθαρα στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης. Αποτελεί την έκφραση της εσωτερικής στροφής του ανθρώπου προς το Θεό και αποκαλύπτει τη συντριβή και τη μετάνοια του αμαρτωλού ανθρώπου. Δια της νηστείας ο άνθρωπος ταπεινώνεται ενώπιον του Θεού. Και  αυτή η ταπείνωση και η συντριβή, που διαδηλώνει η κακοπάθεια της νηστείας, δίνει το δικαίωμα στον άνθρωπο να επικαλείται με θέρμη  το έλεος και τη βοήθεια του Θεού.                     

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

«Μείζων πασών των αρετών η διάκρισις». 

Το ασκητικό αυτό ρητό έχει μέγιστη αξία για την καθημερινή ζωή της οικογένειας, στη σχέση του ζευγαριού και στις σχέσεις των γονέων με τα παιδιά, ιδίως όταν αυτά πορεύονται την οδό της εφηβείας.

                Η διάκριση είναι πνευματική κατάσταση. Καρπός αγάπης, προσευχής και παρατηρητικότητας, κυρίως όμως αγιοπνευματικής έμπνευσης, κάνει αυτόν που αγωνίζεται να την έχει, να βλέπει τον πλησίον του με προσοχή και υπομονή. Να μην βιάζεται να τον κατακρίνει. Να μην μένει στην εξωτερική πλευρά του χαρακτήρα, των πράξεων, της ζωής. Να προσπαθεί να κατανοήσει τον λογισμό του άλλου. Τι επιδιώκει, γιατί, πότε χρειάζεται συμβουλή, πότε αγκαλιά, πότε φωνή, πότε ακρόαση. Πότε πειράζεται από τον πονηρό. Κυρίως όμως η διάκριση είναι συγκατάβαση, υπομονή, μακροθυμία, δικαιολόγηση του άλλου. 

Η διάκριση ωστόσο δεν είναι παύση της αλήθειας, από φόβο μήπως ο άλλος παρεξηγηθεί και χάσει την καλή εικόνα για μας. Δεν είναι όμως εμπάθεια και υπερβολική αυστηρότητα, έκφραση της αντίληψης ότι εμείς που είμαστε ανώτεροι, σωστοί, ότι γνωρίζουμε το καλό του άλλου και ότι εκείνος δεν ξέρει. Διότι τον προσβάλλουμε και συχνά πετυχαίνουμε το αντίθετο από αυτό που επιθυμούμε.

Οι ανέσεις και η χριστιανική ζωή…

Μην προσκολλάσαι στην ματαιότητα της παρούσης ζωής. Η αίσθηση της παροδικότητος βοηθάει πολύ στην αποκόλληση της ψυχής από τον μάταιο τούτο κόσμο.

«Οι μωροί και οι ανόητοι προτιμούν μάλλον την ενταύθα μικράν ανάπαυση παρά την βασιλείαν των ουρανών, μην γνωρίζοντες, ότι κάλλιον είναι να υποφέρη τις παιδεύσεις εις τον αγώνα παρά να αναπαύεται εις στρωμνήν βασιλικήν και να κατακριθή ως ράθυμος.
Υπόμεινον λοιπόν τον κόπον του αγώνος εις τον οποίον εισήλθες, ίνα λάβης παρά του Θεού τον στέφανον. Οι άγιοι εν θλίψεσι εδοκιμάσθησαν εις την αγάπην του Χριστού και όχι δι’αναπαύσεων».

Ώστε λοιπόν να παύσουμε να επιζητούμε τις ανέσεις, που μας προσφέρει ο πολιτισμός; Θα ερωτήσουν πιθανώς μερικοί. Όχι βέβαια, αλλά μέχρις εκεί που δεν γίνεται εμπόδιο στην πνευματική μας ζωή.

Οι ανέσεις σαν μία ανάγκη ψυχοσωματική του ανθρώπου αλλά και σαν δώρα και αυτά του Θεού μπορούν να αποβούν ωφέλιμες, εάν χρησιμοποιούνται με ένα πνεύμα εσωτερικής ελευθερίας και δεν καταντούν αυτοσκοπός.

Γιατί κάνουμε μετάνοιες;

ΓΕΡΟΝΤΑ, γιατί στο Άγιον Όρος κάνετε τόσες πολλές μετάνοιες;

Για νά αδυνατίσουμε! Τί είναι αυτά, πού ρωτάς, ευλογημένε; Τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία και δεν ξέρεις;

Οι μετάνοιες γίνονται γιά πολλούς λόγους. Προσπίπτουμε με το σώμα μας στη γη γιά να δηλώσουμε συντριβή μας και τη μετάνοιά μας.

Μάς βοηθά άλλωστε να ακουμπούμε το μέτωπο χάμω, να μην ξεχνάμε ότι γη και σποδός είμαστε Πάλι στη γη αύτή θά επιστρέψουμε.

Κατόπιν σηκωνόμαστε και με αυτόν τον τρόπο διακηρύττουμε έτσι θέ να αναστηθούμε, στεκάμενοι στα δύο μας πόδια κατά την εσχάτη ημέρα, στην Δεύτερα Παρουσία τού Χριστού μας.

Επίσης προσπίπτουμε στη γη γιά να γίνουμε και εμείς πνευματική γη αγαθή, κατάλληλη γιά να δεχτεί τον Χριστό και να καρποφορήσει έκατονταπλασίονα.