Ξεχάσαμε τον καλό λόγο.

  

Ζούμε σε μια εποχή όπου μάθαμε να σχολιάζουμε εύκολα και να αγαπάμε δύσκολα.

Βλέπουμε το λάθος του άλλου πριν δούμε τον αγώνα του.
Ακούμε μια κουβέντα και βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπέρασμα.
Βλέπουμε μια συμπεριφορά και νομίζουμε πως γνωρίζουμε ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Ξεχάσαμε τον καλό λόγο, και στη θέση του βάλαμε την κριτική.

Κριτικάρουμε τον γείτονα, τον συγγενή, τον φίλο, τον συνάδελφο. Κριτικάρουμε μέσα στο σπίτι μας, στις παρέες μας, ακόμη και μέσα από μια οθόνη. Ένα σχόλιο, μια ανάρτηση, μια φωτογραφία γίνονται πολλές φορές αφορμή για ειρωνεία, κατάκριση και σκληρά λόγια.

Κι όμως, πίσω από κάθε πρόσωπο υπάρχει μια ιστορία που δεν γνωρίζουμε.

Υπάρχει ίσως μια μάνα που το βράδυ κλαίει μόνη της.
Ένας πατέρας που αγωνιά για το σπίτι του.
Ένα παιδί που φοβάται.
Ένας νέος που ψάχνει να βρει τον δρόμο του.
Ένας ηλικιωμένος που περιμένει ένα τηλέφωνο.
Ένας άνθρωπος που χαμογελά μπροστά μας, ενώ μέσα του δίνει μια μάχη που κανείς δεν βλέπει.

Και εμείς, αντί να του δώσουμε έναν καλό λόγο, πολλές φορές του προσθέτουμε ακόμη ένα βάρος.

Πόσο διαφορετική θα ήταν η κοινωνία μας αν, πριν μιλήσουμε, αναρωτιόμασταν:

Αυτό που θα πω θα θεραπεύσει ή θα πληγώσει; Θα σηκώσει τον άνθρωπο ή θα τον ρίξει πιο χαμηλά;

Δεν χρειάζεται πάντοτε να έχουμε άποψη για όλους και για όλα. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να σωπάσουμε.

Και άλλες φορές χρειάζεται να πούμε: Κουράγιο. Είμαι εδώ. Σε καταλαβαίνω. Μη φοβάσαι. Ο Θεός μαζί σου.

Ένας καλός λόγος μπορεί να φαίνεται μικρός, αλλά για έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο όριο μπορεί να γίνει ολόκληρο στήριγμα.

Δεν γνωρίζουμε ποτέ πόσο κοντά βρίσκεται κάποιος στην απογοήτευση. Δεν γνωρίζουμε πόσα δάκρυα έκρυψε πριν μας συναντήσει. Δεν γνωρίζουμε πόσες φορές προσπάθησε να σταθεί όρθιος.

Γι’ αυτό ας είμαστε πιο προσεκτικοί με τις λέξεις μας.

Οι λέξεις δεν είναι αέρας.

Άλλες γίνονται πληγές που μένουν χρόνια και άλλες γίνονται βάλσαμο που δεν ξεχνιέται ποτέ.

Ο Χριστός δεν μας έδωσε εντολή να διορθώσουμε όλον τον κόσμο. Μας έδωσε εντολή να αγαπούμε.

Να συγχωρούμε.

Να ελεούμε.

Να βλέπουμε πρώτα το δικό μας λάθος και ύστερα του αδελφού μας.

Στη σημερινή κοινωνία, όπου υπάρχει τόση ένταση, μοναξιά, θυμός και ψυχρότητα, ίσως μία από τις μεγαλύτερες μορφές αγάπης είναι να γίνουμε άνθρωποι που δεν πληγώνουν περισσότερο.

Να γίνουμε εκείνοι που θα πουν τον καλό λόγο όταν όλοι οι άλλοι κατακρίνουν.

Εκείνοι που θα υπερασπιστούν έναν άνθρωπο όταν όλοι τον διασύρουν.

Εκείνοι που θα σκύψουν πάνω από τον πονεμένο χωρίς να τον ρωτήσουν πρώτα τι λάθη έκανε.

Γιατί αυτό έκανε ο Χριστός.

Δεν πλησίαζε τον πληγωμένο άνθρωπο για να του θυμίσει πόσο έπεσε.

Τον πλησίαζε για να τον βοηθήσει να σηκωθεί.

Ας ξαναβάλουμε λοιπόν στη ζωή μας τον καλό λόγο.

Ένα ευχαριστώ.

Ένα συγγνώμη.

Ένα σε αγαπώ.

Ένα μην ανησυχείς, θα είμαι δίπλα σου.

Ίσως να μη μπορούμε να αλλάξουμε ολόκληρο τον κόσμο.

Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τον μικρό κόσμο γύρω μας.

Και ας θυμόμαστε:

Ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί μας δεν χρειάζεται πάντοτε την κρίση μας.
Πολλές φορές χρειάζεται απλώς λίγη αγάπη.

Ας γίνουμε λοιπόν λίγο πιο επιεικείς.

Λίγο πιο ανθρώπινοι.

Λίγο πιο χριστιανοί.

Γιατί στο τέλος της ζωής μας ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσα λάθη ανακαλύψαμε στους άλλους.

Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους αγαπήσαμε, πόσους συγχωρήσαμε και πόσους βοηθήσαμε να σηκωθούν.

Ας μη στερούμε λοιπόν από κανέναν έναν καλό λόγο.
Μπορεί για εμάς να είναι μια απλή κουβέντα,
μα για κάποιον άλλον να είναι η δύναμη που χρειαζόταν για να συνεχίσει.

π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος.