Ας μάθουμε να παρατηρούμε την ζωή.

 

 

 

Το δύσκολο είναι ότι πολλές φορές περνάμε δίπλα της βιαστικά.

Ένα ηλιοβασίλεμα που δεν κοιτάξαμε γιατί κοιτούσαμε το κινητό. 

Ένα λουλούδι που φύτρωσε εκεί που δεν το περίμενε κανείς.

Ένα παιδί που γελά.

Δύο ηλικιωμένοι που περπατούν ακόμη χέρι χέρι.

Ένας άνθρωπος που έκανε κάτι καλό χωρίς να περιμένει χειροκρότημα.

Ένα «σε σκέφτηκα» τη στιγμή που το χρειαζόμασταν.

Η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο σε όσα εντυπωσιάζουν.

Πολλές φορές βρίσκεται σε όσα χρειάζεται να σταματήσεις για να προσέξεις.

Κι ίσως τελικά δεν βλέπουμε μόνο με τα μάτια.

Βλέπουμε και με όσα κουβαλάμε μέσα μας.

Γιατί δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτάζουν ακριβώς το ίδιο πράγμα και μόνο ο ένας να συγκινηθεί.

Ο ένας βλέπει απλώς μια θάλασσα.

Ο άλλος θυμάται ένα καλοκαίρι, έναν άνθρωπο, μια ολόκληρη εποχή της ζωής του. 

Γι’ αυτό ίσως δεν χρειάζεται περισσότερη ομορφιά ο κόσμος.

Χρειάζεται ανθρώπους που δεν έχουν ξεχάσει να την παρατηρούν.

Και μάτια που κοιτάζουν…

αλλά κυρίως καρδιές που ακόμη μπορούν να βλέπουν.