«Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει χρόνια πνευματικό αγώνα και να μην έχει καταλάβει ακόμη ένα απλό πράγμα: ότι δεν είναι κάθε σκέψη του αλήθεια και δεν είναι κάθε δυνατό αίσθημα πληροφορία από τον Θεό.
Ο λογισμός έχει μεγάλη τέχνη. Στον έναν λέει: «Εσύ δεν αξίζεις τίποτε». Στον άλλον: «Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους». Και πολλές φορές ο δεύτερος κινδυνεύει περισσότερο από τον πρώτο, γιατί ο πρώτος τουλάχιστον πονάει και ζητάει βοήθεια, ενώ ο δεύτερος μπορεί να νομίζει ότι έφτασε εκεί που ακόμη δεν ξεκίνησε.
Έρχεται ένας:
«Πάτερ, αισθάνομαι ότι ο Θεός μού έδωσε ένα ιδιαίτερο χάρισμα».
«Τι χάρισμα, παιδί μου;»
«Καταλαβαίνω τι έχουν οι άλλοι μέσα τους».
Ε, βάλε λίγο φρένο.
Γιατί άλλο να σου δίνει ο Θεός ευαισθησία να πονάς τον άλλον και άλλο να νομίζεις ότι σου έδωσε τα κλειδιά της ψυχής του.
Η υπερηφάνεια δεν έρχεται πάντοτε και λέει: «Είσαι σπουδαίος». Είναι πιο έξυπνη. Σου λέει: «Εσύ βλέπεις λίγο βαθύτερα». Μετά: «Οι άλλοι δεν μπορούν να σε καταλάβουν». Ύστερα: «Σε παρεξηγούν επειδή λες την αλήθεια». Και στο τέλος ο άνθρωπος έχει κλείσει όλες τις πόρτες από όπου θα μπορούσε να μπει μια διόρθωση και νομίζει ότι έκλεισε τις πόρτες στον πειρασμό.
Εκεί χρειάζεται διάκριση.
Γιατί ακόμη και ένας καλός λογισμός μπορεί να χαλάσει, αν μπει μέσα το «εγώ». Πας να βοηθήσεις έναν άνθρωπο. Πολύ καλά. Και την ώρα που τον βοηθάς έρχεται από πίσω ένας άλλος λογισμός: «Αν δεν ήμουν εγώ, τι θα έκανε;»
Ε, πήγε η μισή βοήθεια.
Έκανες το καλό και πήγες μετά να εισπράξεις τον εαυτό σου.
Γι’ αυτό στην πνευματική ζωή δεν εξετάζουμε μόνο αν ένας λογισμός φαίνεται καλός.
Κοιτάζουμε πού μας πηγαίνει.
Με κάνει πιο επιεική; Με κάνει να συγχωρώ ευκολότερα; Με κάνει να ακούω; Μπορώ ακόμη να πω «έκανα λάθος»; Ή όσο περνάει ο καιρός γίνομαι πιο βέβαιος ότι εγώ καταλαβαίνω και οι άλλοι όχι; Αυτό είναι μεγάλο θερμόμετρο.
Ο άνθρωπος έχει μέσα του μια φοβερή δυνατότητα: μαθαίνει εκείνο που επαναλαμβάνει. Το μυαλό μοιάζει λίγο με μονοπάτι στο βουνό. Άμα περνάς κάθε μέρα από το ίδιο μέρος, σε λίγο δεν ψάχνεις δρόμο. Τα πόδια πηγαίνουν μόνα τους.τσι γίνεται και με τους λογισμούς.
Αν κάθε μέρα λες «θα αποτύχω», μαθαίνεις να φοβάσαι πριν ακόμη δοκιμάσεις. Αν λες «όλοι με αδικούν», κάθε παρατήρηση θα σου φαίνεται επίθεση. Αν λες «εγώ ξέρω καλύτερα», κάποια στιγμή δεν θα ακούς ούτε εκείνον που σε αγαπάει.
Γι’ αυτό χρειάζεται να αλλάξει το αυλάκι.
Όχι με ψέματα. Έκανες λάθος; Να πεις «έκανα λάθος».
Όχι «είμαι άχρηστος». Αλλά ούτε «δεν με κατάλαβαν».
Πέτυχες; Χάρηκες; Να χαρείς. Αλλά να πεις κι ένα «δόξα τω Θεώ».
Γιατί αλλιώς ο άνθρωπος κάνει ένα παράξενο πράγμα: όταν αποτυγχάνει, θεωρεί ότι φταίει όλος ο κόσμος, και όταν πετυχαίνει, θεωρεί ότι τα έκανε όλα μόνος του.
Έτσι δεν διορθώνεται ποτέ. Και υπάρχει και κάτι λεπτότερο.
Μερικοί άνθρωποι ζουν από πριν πράγματα που δεν συνέβησαν ποτέ. Κάθονται το βράδυ: «Κι αν γίνει αυτό; Κι αν αρρωστήσω; Κι αν με αφήσουν; Κι αν χάσω τη δουλειά;»
Βρε παιδί μου, περίμενε τουλάχιστον να έρθει η συμφορά! Μην της πληρώνεις και ξενοδοχείο πριν φτάσει.
Κάνε σήμερα αυτό που μπορείς. Το αυριανό, όταν έρθει, θα φέρει και ο Θεός τη δύναμη του αυριανού. Εμείς θέλουμε σήμερα δύναμη και για τη Δευτέρα και για την Τρίτη και για τον άλλο μήνα. Ε, γονατίζει ο άνθρωπος.
Το ίδιο όμως λάθος κάνει και εκείνος που θέλει να ελέγξει το μέλλον με τη θέλησή του. Βάζει έναν στόχο και λέει: «Αυτό θα γίνει».
Καλά, παιδί μου. Εσύ προσπάθησε. Αλλά άφησε και μια θέση στον Θεό.
Γιατί το μεγάλο ερώτημα δεν είναι μόνο αν μπορείς να πετύχεις αυτό που θέλεις. Είναι αν αυτό που θέλεις αξίζει να το πετύχεις. Μπορεί να τρέχεις πολύ σωστά προς λάθος δρόμο.
Γι’ αυτό η προσευχή δεν είναι ένας τρόπος να πείσουμε τον Θεό να πραγματοποιήσει το σχέδιό μας. Είναι και η τόλμη να Του πούμε: «Θεέ μου, εγώ αυτό θέλω. Αν όμως με βλάπτει, μη μου το δώσεις. Και δώσε μου μυαλό να μη θυμώσω μαζί Σου επειδή δεν μου το έδωσες».
Εκεί αρχίζει η εμπιστοσύνη.
Και ακόμη μεγαλύτερη προσοχή χρειάζεται όταν ο άνθρωπος αρχίζει να βάζει τον Χριστό μέσα στις βεβαιότητές του.
«Μου είπε ο Χριστός». «Με πληροφόρησε ο Θεός». «Ξέρω τι θέλει ο Θεός από τον τάδε».
Ε, βρε παιδί μου, οι Άγιοι φοβούνταν μήπως πλανηθούν κι εμείς κάναμε πέντε λεπτά προσευχή και βγάλαμε ανακοινωθέν του Ουρανού;
Αν κάτι είναι από τον Θεό, δεν φοβάται να περιμένει. Δεν φοβάται να εξεταστεί. Δεν φοβάται την υπακοή. Και κυρίως δεν σε κάνει σπουδαιότερο από τους άλλους.
Η Χάρη δεν έρχεται να σου αποδείξει ότι είσαι εκλεκτός. Έρχεται και σου μεγαλώνει τόσο την καρδιά, ώστε αρχίζεις να χωράς εκεί μέσα και εκείνον που πριν δεν άντεχες.
Αυτό είναι ασφαλέστερο σημάδι. Όχι τι είδες. Όχι τι αισθάνθηκες. Όχι τι νόμισες ότι σου είπε ο Θεός. Πόσο αγάπησες.
Και τότε συμβαίνει κάτι όμορφο. Ο άνθρωπος παύει σιγά σιγά να αγωνιά για την εικόνα του. Δεν χρειάζεται ούτε να αποδείξει ότι αξίζει ούτε να αποδείξει ότι είναι ταπεινός. Τα χαρίσματά του τα δουλεύει, τα λάθη του τα διορθώνει, από τις πτώσεις του μαθαίνει, για όσα δεν ξέρει ρωτάει.
Και όταν δεν καταλαβαίνει τι γίνεται, δεν κατασκευάζει αμέσως μια αποκάλυψη για να γεμίσει το κενό.
Λέει: «Δεν ξέρω». Μεγάλη κουβέντα αυτή.
Μερικές φορές το πιο πνευματικό πράγμα που μπορεί να πει ένας άνθρωπος είναι ακριβώς αυτό: «Δεν ξέρω. Ο Θεός ξέρει». Και τότε επιτέλους η ψυχή ησυχάζει.
Γιατί δεν χρειάζεται πια να κάνει τον Θεό να συμφωνεί μαζί της. Αρκεί να προσπαθεί εκείνη να συμφωνήσει με τον Θεό.»
μ. Θεόκτιστος ο Κρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου