Μην φοβάσαι τη νύχτα.

  

Κι όταν πέφτει το βράδυ και η μέρα σιγά σιγά σιωπά, ο ουρανός γεμίζει μικρά φώτα.

Κανένα δεν άναψε μόνο του.

Ο Δημιουργός τα τοποθετεί ένα ένα στο σκοτάδι, σαν να μας θυμίζει πως ακόμη και μέσα στη νύχτα υπάρχει φως.
Κι ίσως κάπως έτσι να είναι και η ζωή μας.

Υπάρχουν βράδια που μοιάζουν βαριά, σκέψεις που δεν μας αφήνουν να κοιμηθούμε και προσευχές που μένουν για λίγο χωρίς απάντηση.

Κι όμως, ο Θεός δεν έφυγε.

Απλώς, όπως ο ουρανός δεν χρειάζεται να φωτίσει ολόκληρος για να μας δείξει τον δρόμο, έτσι κι Εκείνος δεν χρειάζεται να μας αποκαλύψει όλο το αύριο.

Μας χαρίζει ένα μικρό φως. Μια ελπίδα. 
Έναν άνθρωπο. Μια προσευχή.
Μια δύναμη για το επόμενο βήμα.

Και μας λέει σιωπηλά:

«Μην φοβάσαι τη νύχτα. Εγώ είμαι Εκείνος που ανάβει τα αστέρια.»