Αναμνήσεις παιδικών χρόνων και επιθυμία σήμερα....

 

 Ένα πιάτο με Μουσταλευριά,
που μου προσφέρθηκε με καλοσύνη,
χθες αργά καθώς ανέβαινα στο σπίτι,
ήταν ικανό να ξυπνήσει αναμνήσεις
και να γεμίσω από νοσταλγία.

Μικρό παιδί ακόμα, θυμάμαι έντονα
την ευωδία από το μούστο
να πλημμυρίζει την Ξερή Ελιά,
καθώς ο καπετάν Στέφανος Ντούσκος
γέμιζε τα βαρέλια της Ταβέρνας.
Πολλές νοικοκυρές πήγαιναν τότε
και έπαιρναν μούστο,
που έδινε δωρεάν ο καπετάνιος,
για να φτιάξουν Μουσταλευριά.

Όταν την ολοκλήρωναν,
την έβαζαν σε πιάτα μικρά και μεγάλα
για να απολαύσει η οικογένεια
και για να "φιλέψουν",
δηλαδή να προσφέρουν,
σε κάποιο γνωστό ή γείτονα.

Ωραίες παραδόσεις της Ύδρας,
που ίσως και να μη χάθηκαν,
αν είμαστε πρόθυμοι να τις κρατάμε.

Κλείνοντας, δεν μπορώ να μην πω
ότι η αρχοντιά των Υδραίων γυναικών
δεν υφίσταται μόνο στο νοικοκυριό
ή στην παρασκευή νόστιμων
εδεσμάτων και γλυκών,
αλλά και στο χάρισμα που έχουν
να μοιράζουν απλόχερα στους άλλους,
πάντα διακριτικά και ευγενικά.

Η Γιαγιά πάντα έλεγε:
"Όταν δίνεις, έχεις! Γιατί ο Θεός
σου το γυρίζει διπλό".

Πόσες αναμνήσεις ξύπνησε
αυτό το πιάτο με τη Μουσταλευριά...

Ευχαριστώ πολύ κυρία Λέλα!
Να έχετε υγεία
και όλα τα ελέη του Θεού!