Έλα Χριστέ και χάλασέ με!

 

Ο άνθρωπος καταλαβαίνει κατά κανόνα αυτό που θέλει και όχι αυτό την πραγματικότητα. Η κατανόηση εξαρτάται από την καρδιά μας. Αν θέλουμε καταλαβαίνουμε πλήρως αυτό που είναι· αν όχι, τότε καταλαβαίνουμε αυτό που θέλουμε.

Λέει κάποιος στον φίλο του, «κουράστηκα σήμερα στην δουλειά πολύ» και ο φίλος του καταλαβαίνει «δεν θέλω σήμερα να βγω έξω μαζί σου». Λέει ο άνδρας "το απόγευμα θα πάω με κάτι φίλους να δούμε μπάλα" και η γυναίκα καταλαβαίνει "εσένα σε βαρέθηκα, δεν σε αγαπώ". Άλλο ακούει, άλλο καταλαβαίνει. Καταλαβαίνει αυτό που θέλει να καταλάβει. Δηλαδή δεν ακούει ο άνθρωπος απλά αυτό που ο άλλος του λέει αλλά κάθεται και το ερμηνεύει και το αναλύει και βγάζει συμπεράσματα δικά του. Κι όλα αυτά σύμφωνα με την διάθεση της καρδιάς του.

Δεν είναι υπόθεση μυαλού, πρόκειται για κάτι βαθύτερο που έχει να κάνει με την πνευματική μας κατάσταση, με την προαίρεσή μας.

Πολλές φορές λέμε ότι πολλά θέματα συμπεριφορών είναι ψυχολογικά ή λόγο χαρακτήρα. Σίγουρα και αυτά παίζουνε τον ρόλο τους. Όμως κυρίως όλα αυτά πηγάζουν από την πνευματική μας κατάσταση, από το πόσο έχουμε τον Χριστό στο κέντρο της ζωής μας και όχι τον εαυτούλη μας.

Όλα κατανοούνται και ερμηνεύονται ορθά όταν ο Χριστός είναι παρών στην ζωή μας. Και όταν λέγω παρών στην ζωή μας, δεν εννοώ απλά το ότι πιστεύουμε σ’ Αυτόν και εκκλησιαζόμαστε· αλλά όταν μιμούμαστε τον Χριστό, ζούμε όπως ο Χριστός με ταπείνωση, με καλοσύνη, με ανεξικακία, με υπομονή, με αγάπη, με σταυρό. Τότε όλα αλλάζουν. 

Βλέπουμε και κατανοούμε τον άλλον άνθρωπο. Δεν παρεξηγούμε καταστάσεις και λόγους, δεν δημιουργούμε σενάρια και φαντασιώσεις μέσα στο μυαλουδάκι μας. Διότι όταν γίνεται αυτό, τελικά και τους άλλους τους διώχνουμε από κοντά μας και εμείς υποφέρουμε. Υποφέρουμε από μόνοι μας. Και καταλήγουμε να στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε χαρά και ειρήνη. Δεν στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τον Χριστό, αλλά που δεν έχουμε χαρά, που δεν τα βρήκαμε τελικά με τον άλλον.

Η ρίζα του κακού είναι ότι δεν έχουμε αγαθότητα. Δεν βάζουμε καλούς λογισμούς, απλούς λογισμούς. Βάζουμε δυστυχώς στο μυαλό μας το κακό. Έτοιμοι να αρπαχτούμε, να πολεμήσουμε με τον άλλον.

Ο άνθρωπος του Θεού είναι ειρηνικός και ειρηνοποιός. Δεν υπάρχει ούτε το ελάχιστη σκιά κακίας και παρερμηνείας στο νου και στην καρδιά του· διότι κατά πρόσωπο τον λούζει πάντοτε ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός. Αυτός τον διδάσκει να σιωπά, να κατανοεί, να ερμηνεύει. Ο χριστιανός, ο άνθρωπος του Χριστού καλείται να αφήσει την λογική του, τις γνώσεις του, τα «θέλω» και τα πάθη του που γίνονται κάκιστοι ερμηνευτές των λόγων και των συμπεριφορών των άλλων. Ο χριστιανός καλείται να παραδώσει τον εαυτό του στον Χριστό, όχι στους λογισμούς του, όχι στις συμβουλές αδιάκριτων φίλων, όχι στις μηχανορραφίες των δαιμόνων.

Βέβαια αυτό δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη. Με τη Χάρη του Θεού βεβαίως ακόμα και έτσι μπορεί να γίνει. Όμως συνήθως χρειάζεται προσπάθεια. Και η προσπάθεια αυτή έγκειται κυρίως στο να αποκτήσουμε ταπεινό φρόνημα, θανατώνοντας το εγώ μας, το σκεπτικό μας.

Έλα Χριστό και χάλασε τα μυαλά μου και κάνε τα καινούργια. Χάλασε τα μυαλά μου Χριστέ και δωσ’ μου τον δικό Σου νου. Έλα Χριστέ και χάλασέ με. Χάλασέ με και φτιάξε με από την αρχή...γιατί η αναπαλαίωση είναι άχρηστη. Οι μικρομαστοριές δεν κάνουνε τίποτα σε μένα. Εδώ -σε μένα- χρειάζεται γκρέμισμα κι από την αρχή άλλα θεμέλια –τα δικά Σου θεμέλια- και κτίσιμο με αρχιμάστορα τον Παράκλητο.