Ένας δάσκαλος γράφει στους μαθητές του,

 

 

Αγαπημένε μου μαθητή,
θα ήθελα να σου θυμίσω μια απλή αλήθεια: ό,τι θαυμάζεις, αυτό και μιμείσαι και ό,τι μιμείσαι, αυτό και γίνεσαι και ό,τι γίνεσαι, αυτό και αξίζεις!
Είμαι σίγουρος ότι αξίζεις πολλά, γιατί είσαι το «αύριο» του κόσμου.
Όπως όλοι μας είμαστε ταγμένοι με το μικρό μας κεράκι να φωτίσουμε τον κόσμο. Τούτη την λαχτάρα μας μοιράστηκαν και οι Τρεις Ιεράρχες. Οι θύελλες του κόσμου δεν τους τρόμαξαν. Φύλαξαν το φως για να ακολουθήσουμε εμείς σήμερα. 

Γι’ αυτό κι η Ιστορία κράτησε φυλαχτό τα ονόματά τους κι η Εκκλησία έβαλε πλάι σ’ αυτά τρεις λέξεις υπέροχες, που δεν έχουν ανάγκη από εισαγωγικά: Μέγας, Θεολόγος, Χρυσόστομος.
Φώτισαν τον δρόμο και κύρια Εκείνον που στο «Ἐγώ εἰμι τό φῶς» συμπλήρωσε και «...ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή».

Αγαπημένε μου μαθητή,
Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος, που θα σε βγάλει στα όνειρά σου. Αυτόν τον δρόμο βάδισε και η Αγία Αιμιλία, εκείνη που μας προτρέπει να ομορφαίνουμε τον κόσμο με το καλό που θα κάνουμε όπου κι αν βρισκόμαστε!
Η προσευχή μου, η έγνοια μου ως δάσκαλος είναι να βρεις και να μείνεις στον δρόμο Του για να ξέρεις ποιους θα θαυμάζεις από δω και πέρα και ποιους θα ακολουθείς!
Χρόνια πολλά! 

Δημήτρης Καραβασίλης, Εκπαιδευτικός.