Αρχιμανδρίτης Δημήτριος Πολιτάκης
Ιεροκήρυκας Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης
Η σημερινή Ευαγγελική διήγηση αποτελεί τρανό παράδειγμα μετάνοιας ενός ανθρώπου άδικου και καταχραστή, ο οποίος ζούσε εις βάρος πολλών ανθρώπων εκμεταλλευόμενος τη θέση και την εξουσία που είχε εισπράττοντας τους φόρους, με τόκο, από τους πολίτες της Ιεριχούς.
Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας αναφέρει ότι ο Κύριος εισήλθε στην Ιεριχώ και όχλος πολύς μαζεύτηκε για να τον δει και να τον ακούσει, άλλωστε όλοι είχαν πληροφορηθεί πως ο Μεσσίας περνούσε από την περιοχή τους.
Μέσα στον όχλο υπήρχε κι ένας άνθρωπος ξεχωριστός, μισητός για τους περισσοτέρους, που επιθυμούσε να γνωρίσει τον Ιησού ... ο Ζακχαίος ο αρχιτελώνης.
Ο Ζακχαίος είχε όμως μία δυσκολία, ήταν μικρός το δέμας και το πλήθος τον εμποδίζει, γι’ αυτό προσπαθεί να βρει τρόπο ώστε να καταφέρει να δει τον Κύριο.
Καθώς σκεφτόταν, είδε μία συκομουριά που υπήρχε εκεί και αμέσως σκαρφαλώνει κι έτσι βλέπει Εκείνον που αργότερα θα του χαρίσει την άφεση των αμαρτιών και τη σωτηρία.
Ο Ζακχαίος είναι ένας άνθρωπος με δύναμη κοσμική, με θέση υψηλή και όμως ενώ τα έχει όλα αρχίζει να αναρωτιέται … ποιός είναι αυτός ο Ιησούς; ποιός είναι ο λόγος που τόσο πλήθος αναμένει το πέρασμά Του από την πόλη; και καθότι «τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν… », ανεβαίνει σε ένα δέντρο ώστε να δει με τα μάτια του το πρόσωπο Του Σωτήρα.
Ο αρχιτελώνης αδιαφορεί για όλους εκείνους που ίσως τον ειρωνεύονται και τον περιγελούν.
Δεν τον απασχολεί η γνώμη των ανθρώπων, το μόνο που θέλει είναι να ατενίσει τα μάτια του Λυτρωτή.
Ο Παντογνώστης Κύριος τον ξεχωρίζει από τον όχλο και απευθύνεται προσωπικά σε αυτόν.
Δεν αδιαφορεί, αντιλαμβάνεται το γεγονός και με το πατρικό αλλά συνάμα ελεγκτικό Του βλέμμα προκαλεί εσωτερική αναστάτωση, συνειδησιακό συγκλονισμό στον Ζακχαίο και τον καλεί να κατέβει από το δέντρο κάνοντας το πρώτο βήμα ο Ίδιος καθώς του λέγει « … Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι ».
Η ψυχή του Ζακχαίου πλημμυρίζει από χαρά διότι αυτή η εγγύτητα του Χριστού τον ενέπνευσε. Θεώρησε ότι η επίσκεψη αυτή στο σπίτι του είναι μία δωρεά του Κυρίου εξαιτίας της μετάνοιάς του για όλα όσα είχε πράξει εις βάρος των συνανθρώπων του.
Πολλοί από τους παρευρισκομένους άρχισαν να κατακρίνουν τον Ιησού ότι επισκέφθηκε τον Ζακχαίο, τον αμαρτωλό, τον πλεονέκτη, τον άδικο, τον τοκογλύφο, αυτόν που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε εκμεταλλευτεί αρκετούς από αυτούς : « καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι ».
Τίποτα όμως δεν είναι ικανό να πτοήσει τον Ιησού, ούτε τα πικρά σχόλια των ανθρώπων, ούτε οι κατηγορίες, ούτε η δαιμονική φαρισαϊκή νοοτροπία εκείνων που αντιδρούν ενώπιον της αποφάσεώς Του να πάει στην οικία του αρχιτελώνη.
Ο Ζακχαίος ανακοινώνει δημοσίως τη συγγνώμη του για όλες τις άθλιες πράξεις του και ουσιαστικά μετανοεί αληθινά : « ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν».
Μετανοεί εμπράκτως και αυτό φανερώνει μία εντελώς καινούργια κατεύθυνση στη ζωή του.
Τα πάντα γεμίζουν χαρά και φως, διότι « σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο ».
Οδηγείται στη σωτηρία όχι μόνον ο ίδιος αλλά και η οικογένειά του και ανατέλλει για όλους ο νέος ήλιος, μια νέα ζωή που δεν είχε ποτέ μα ποτέ φαντασθεί.
Ο αρχιτελώνης απορρίπτει το πάθος της φιλαργυρίας από το οποίο νοσούσε και ενδύεται την φιλανθρωπία.
Ενώπιον της κατακρίσεως του όχλου απαντά με την ειλικρινή συγγνώμη και μετάνοια ενώπιον του Ιησού, των οικείων του και όλων των παρευρισκομένων ανθρώπων.
Δεν τον τρομάζει μία νέα ζωή, ταπεινή, άνευ τιμών και χρημάτων. Τον ενδιαφέρει μόνον ο λόγος και η κρίση του Ιησού που διεισδύει στο βάθος της ψυχής του και βλέπει πίσω από τα επιφανειακά και πέρα από τα φαινόμενα.
Ο Ζακχαίος ανέβηκε στο δέντρο που βρισκόταν στο δρόμο που περνούσε ο Ιησούς, στο δρόμο του Κυρίου, άρα επέλεξε το σωστό βήμα για να ανεβεί και να ρίξει την καρδιά του στα χέρια του Θεού και να λάβει πείρα πληρώματος φωτοφόρου ζωής, να αντικρίσει την Αλήθεια και τη Ζωή που είναι ο Κύριός μας.
Αδελφοί ...
Σήμερα, εμείς οι λεγόμενοι Χριστιανοί, έχουμε το θάρρος και την τόλμη του Ζακχαίου ώστε να απορρίψουμε τις ειρωνείες, τα σχόλια του κόσμου και να επιλέξουμε την ανάβαση στο δέντρο εκείνο που θα γίνει το ευλογημένο βήμα της συναντήσεώς μας μετά του Ιησού;
Έχουμε το θάρρος να μετανοήσουμε; να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με τους ανθρώπους που έχουμε συγκρουστεί; να ευεργετήσουμε όλους όσους έχουμε αδικήσει; να ταπεινωθούμε και να γνωρίσουμε τον Θεό απογυμνωμένοι από όλα όσα μας κρατούν δέσμιους σε μία μάταιη και πλαστή πραγματικότητα;
Είμαστε έτοιμοι να ανανεώσουμε πραγματικά τη ζωή μας και να ομολογήσουμε ενώπιον Θεού και ανθρώπων τα όποια λάθη μας; τις όποιες αδικίες και λανθασμένες ενέργειες και αμαρτωλές πράξεις μας όπως ο Ζακχαίος; αλλά και να αποζημιώσουμε όποιον έχουμε αδικήσει και μάλιστα ...« τετραπλοῦν;».
Οφείλουμε να αναλογιστούμε όλα αυτά τα θαυμαστά γεγονότα της Ευαγγελικής διηγήσεως για να διαπιστώσουμε αν είμαστε απογοητευμένοι από τις εσωτερικές και εξωτερικές κρίσεις που εμείς δημιουργήσαμε, είτε γιατί το θελήσαμε, είτε γιατί το ανεχθήκαμε, χωρίς να φοβόμαστε την κρίση του Θεού.
Ας μη μείνουμε με τη ματαιοδοξία μας, ώστε να μη σιωπήσει η συνείδησή μας μπροστά στη φωνή κάθε όχλου, ας δεχθούμε τον Ιησού ... προκλητικά μετανιωμένοι ενώπιον των μέτρων και των κριτηρίων του κόσμου ... και να είμαστε βέβαιοι πως θα απολαύσουμε την ποθούμενη σωτηρία.
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου