Αὐτά φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Ἑορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μ’ Αὐτὸν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωή, καὶ πού μοῦ ἔδωσε τὸ κουράγιο νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ ἀναμονή.
π. Alexander Schmemann
Στέκομαι πολύ στοχαστικός μπροστά στην εικόνα...
Ένας άνδρας πέραν της δύσης της ζωης του, μένοντας σε αυτή την ζωή λόγω της έντονης προσμονής, αυτής της υπαρξιακής αναμονής να συναντηθεί με τον αναμενόμενο, παίρνει στην αγκαλιά του ένα μωρό (και όχι το οποιοδήποτε μωρό) και το κρατά με τόση τρυφερότητα...
Ακουμπά το μάγουλό του στο δροσερό του προσωπάκι, λες και θέλει κάτι να νοιώσει, κάτι να κοινωνήσει, κάτι να πάρει...
Ακουμπά και αφουγκράζεται την Ζωή που ήρθε, ακουμπά και βυθίζεται στην ελπίδα που ανατέλλει, ακουμπά και μετέχει στο επέκεινα που ήρθε στο παρόν!
Αναζητώ την συνάντηση αυτή και για μένα...
Τριγυρνώντας στις παρέες και τις συναναστροφές του κόσμου αυτού κοιτώ στα μάτια τους ανθρώπους μήπως και δω το απείκασμα εκείνης της συνάντησης στο δικό μου παρόν.
Αναζητώ την συνάντηση αυτή και για μένα...
Παλεύοντας την καθημερινότητα, στα πεζά και τα τετριμμένα της εβδομάδας, στα έκτακτα των Κυριακών και της σχόλης, στα επιβαλλόμενα προγράμματα και στα απροσδόκητα γεγονότα.
Αναζητώ την συνάντηση αυτή και για μένα...
Στα όνειρά μου που ζητούν πραγμάτωση, στις άπιαστες σκιές και στις φευγαλέες λάμψεις ενός κάποιου πιθανού αύριο.
Αναζητώ την συνάντηση αυτή και για μένα...
Μήπως και καταφέρω να νιώσω την Ζωή στη ζωή μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου