Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Πότε αγαπούμε πραγματικά τον συνάνθρωπο;

Τὸ χειρότερο πρᾶγμα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ θάνατος: τὸ νὰ γίνω λάσπη, νὰ μεταβληθῶ σὲσκουλήκια, σὲπηλό! Ἀξίζει τάχα νὰ εἶναι κανεὶς ἄνθρωπος;Γιατὶ νὰ σὲἀγαπήσω, Θεέ μου, ἀφοῦ αὔριο θὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια καὶ πηλό;

Νά, ὅμως, ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοὺς Χριστὸς σὲ σώζει ἀπὸτὸν θάνατο διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἐξασφαλίζει τὴν αἰώνιο ζωὴ γιὰ τὴν ψυχή σου καὶτὸ σῶμα, ὅταν ἐκεῖνο θὰ ἀναστηθεῖ λαμπερό καὶ θά ἐνωθεῖ μὲτὴν ψυχή.

Γι' αὐτὸ καὶ ὁΚύριος Ἰησοὺς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀποκαλεῖται ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος, ὁ μόνος ἀπὸκατασκευῆς κόσμου μέχρι τῆς Φοβερᾶς Κρίσεως.

Μονάχα ἐκεῖνος ποὺ νίκησε τὸν θάνατο εἶναι ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἁπλὲς φλυαρίες.

Καὶ οἱ κουλτούρες, οἱ πολιτισμοί, οἱ ἐπιστῆμες καὶ οἱ τέχνες; - Τὶ ἀστεῖα πράγματα! Μὰ τὶ νὰτὴν κάνω τὴν τεχνολογία καὶ τὴν ἐπιστήμηὅταν μὲ μεταβάλουν σὲ σκουλήκια καὶ λάσπη;

Ἐκεῖνος εἶναι ὁ μόνος φιλάνθρωπος, αὐτὸς ποὺ μὲἐλευθερώνει ἀπὸ τὴνἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο. Γιατὶ ὁδιάβολος εἶναιὁ ἐφευρέτης τῆς ἁμαρτίας καὶ μαζὶ μ' αὐτὴν καὶ τοῦ κακοῦ.

Αὐτὸ εἶναιἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο:ἡ λύτρωση ἀπὸ τὸν θάνατο. Λέει ἡδεύτερη μεγάλη ἐντολή:«Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματ. 22, 39).

Πότε ἁγαποῦμε λοιπόν πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο;Ὅταν τὸν λυτρώνουμε ἀπὸ τὴνἁμαρτία του, ἀπὸ τὴν κόλαση... αὐτὴ εἶναι ἡ γνήσια ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο.

Ἀπατᾶ ἑαυτόνὁποῖος νομίζει πῶς ἀγαπᾶ τὸν ἄνθρωποἐνῶ ἐγκρίνει τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἀναπαύει τὰ πάθη του. Τότε ἀγαπᾶ τὸν θάνατό του καὶὄχι τὸν ἴδιο.

Μονάχα ὅταν ἀγαπᾶ κανεὶς τὸν ἄνθρωπο διὰ τοῦ Χριστοῦ -μέ ὅλη τὴν ψυχή καὶ τὴν δύναμή του- τότε τὸνἀγαπᾶ ἀληθινά.

Θὰ ρωτήσει κάποιος: καὶ ἡ ἀγάπη τῶν γονέων πρὸς τὰ τέκνα; Καὶ ἡἀγάπη τοῦ συζύγου πρὸς τὴν σύζυγο; Καὶ ἡἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν πατρίδα; Δὲν εἶναι καὶ αὐτάἀγάπη; Τὰ ἀνομάζουμε βέβαια ὅλα αὐτά ἀγάπη ἀλλὰεἶναι ἄραγε ἔτσι;

Ὅλα αὐτά δὲν ἔχουνἴχνος ἀγάπης ἐάν δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς ἡδύναμη ἐκείνη μέσα ἀπὸ τὴνὁποία ἀγαπᾶμε. Ἄν ὁπατέρας δὲνἀγαπᾶ τὰτέκνα του μὲτήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἄν δὲν τὰ παιδαγωγεῖ στὸ ἀγαθό,ἄν δὲν τὰ ὁδηγεῖ στὸν ἴσιο δρόμο, ἄν δὲν τὰ διδάσκει νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία,παρὰ μονάχα τὰ χαϊδεύει καὶ τὰ κολακεύει, τότε τὰ μισεῖ καὶ τὰφονεύει.

Ἄν πάλι, ὁ σύζυγος ἀγαπᾶ τὴν σύζυγο μονάχα σαρκικά, γίνεται ὁφονιάς της. Ἔτσι συμβαίνει μὲκάθε γήινη, σαρκικὴἀγάπη.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

 

ΠΗΓΉ: orthodoxfathers.com