Ο αδελφός μου, ο Παράδεισός μου!

Του Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ι.Μ. Κυδωνίας και Αποκορώνου, Αρχιμ. Δαμασκηνού Λιονάκη

---

Ὁ ἄνθρωπος δέν πλάστηκε μόνος!

Ἀκόμα καί στόν Παράδεισο δέν ἤταν καλό νά εἶναι μόνος... Πολύ περισσότερο στήν ἐξορία του... Ὁ πλέον ἀδύναμος, σέ σχέση μέ τούς ἄλλους ἔμβιους ὀργανισμούς, θά εἶχε ἐκλείψει πρό πολλοῦ...Οὔτε ἡ λογική σκέψη καί ὁ ἔναρθρος λόγος θά μποροῦσε νά τόν σώσει, μόνο του, χωρίς τόν ἄλλο, τό συνάνθρωπό του.... 

Μόνος του ὁ ἄνθρωπος δέν θά μποροῦσε, οὔτε μπορεῖ, νά ἐπιβιώσει! Ἔχει ἀνάγκη τόν ἄλλο, ὄχι μόνο γιά νά ζήσει βιολογικά ἀλλά καί γιά νά αυτοπροσδιοριστεί ἠθικά, ὡς αὐτόνομη προσωπικότητα.

Καί τοῦτο δέν μπορεῖ νά γίνει, παρά μόνο μέσα σέ μιά κοινωνία προσώπων, στήν ὁποία διαμορφώνεται τό ἐγώ σέ σχέση, σύγκριση καί ἀντίθεση μέ τό ἐσύ!

Καί τά πρόσωπα καί οἱ λαοί ἀποκτοῦν συναίσθηση τῆς ἑτερότητάς τους καί τῆς ἰδιομορφίας τους, πάντα σέ ἀντιδιαστολή μέ τόν ἄλλο.

Ἐγώ καί ὁ ἄλλος, ἑμεῖς καί οἱ ἄλλοι: μιά σχέση ἀμφίδρομη καί ταυτόχρονα ἐπικίνδυνη!

Διαχρονικά ἐπικίνδυνη!

Γιατί τά ὅρια ἀνάμεσα στή διαφορετικότητα καί τήν ἀντιπαλότητα συχνά εἶναι τόσο συγκεχυμένα καί δυσδιάκριτα, ὥστε τό ἐσύ, ὁ ἄλλος, δέν γίνεται τό μέτρο τῆς προσωπικῆς ἤ συλλογικῆς μας αὐτογνωσίας, ἀλλά τό ἄλλοθι τοῦ μίσους καί τῆς ἀδιαλλαξίας, καθώς δέν ἀντιμετωπίζουμε τή διαφορετικότητα ὡς ἐργαλεῖο γιά τήν προσωπική καί κοινωνική βελτίωση καί τελειοποίηση, ἀλλά ὡς ἀφορμή γιά διαχωρισμό καί διάκριση!

Διαχωρισμό ἀνάμεσα στούς καλούς καί τούς κακούς, ἀνάμεσα στούς σωσμένους καί τούς ἁμαρτωλούς, ἀνάμεσα στούς πολιτισμένους καί τούς ἀπολίτιστους, στούς ἀναπτυγμένους καί τούς ὑπανάπτυκτους, στούς ἡθικούς καί τούς ἀνήθικους, στούς δικούς μας καί τούς ξένους ...

Ἀμέτρητοι οἱ μαῦροι κρίκοι τῆς ἀλυσίδας, πού φυλακίζει τή σκέψη μας, ἐξαφανίζει τήν ἀγάπη μας καί ἐκτρέφει τόν ἐγωισμό μας!

Γιατί, πάντα ἀπό τή μεριά τοῦ καλοῦ, τοῦ ἠθικοῦ, τοῦ ἀγνοῦ, τοῦ πιστοῦ, τοῦ σωστοῦ εἴμαστε ἑμεῖς... Ἀπέναντί μας οἱ ἄλλοι, οἱ κακοί!

Καί ἄν δέν εἶναι, πρέπει νά γίνουν, πρέπει νά τούς ἐφεύρουμε, γιά νά ἐπιβεβαιώσουμε τή δική μας ἀνωτερότητα!

Ἄν δέν ὑπῆρχε μέρα, δέν θά ὑπῆρχε νύχτα, ἄν δέν ὑπήρχαν κακοί, δέν θά ὑπήρχαν καλοί!

Καί γιά νά ἀποδείξουμε -σέ ποιόν, ἄραγε;- τή δική μας ἀνωτερότητα ἀναλωνόμαστε σέ ἔνα ἀμείλικτο κυνήγι μαγισσῶν, κονταροχτυπιόμαστε, σάν ἄλλοι Δόν Κιχῶτες, μέ ἀνεμόμυλους καί δοξάζουμε τό Θεό, πού δέν εἴμαστε σάν τόν Τελώνη..

Καμία σκέψη ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἄνθρωποι, πού ὁ καθένας κουβαλάει τό δικό του δράμα, τό δικό του πόνο, τή δική του ἀγωνία, τό δικό του ἀγῶνα γιά τήν προσωπική του ὁλοκλήρωση...

Ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία, ὅμως, δέν εἶναι κοινωνία ἀντιπαλότητας καί ἀλληλοεξόντωσης, ἠθικῆς καί, συχνά, βιολογικῆς, ἀλλά μιά ἀγαπητική προσώπων, κατά τό πρότυπο τῆς κοινωνίας τῶν Τριῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος, μιά μορφή κοινωνίας, πού διδάσκει καί προτείνει ἡ κατ' εξοχήν κοινωνία, ἡ Ἐκκλησία, ἐντός τῆς Ὁποίας ἡ ροπή πρός τό κακό τιθασσεύεται καί ὁ ἐγωισμός ἐξαφανίζεται.

Μέσα στήν Ἐκκλησία ὁ ἄλλος εἶναι ὁ ἀδελφός μου, ὁ Παράδεισός μου! Ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, ὁ ἄλλος εἶναι ὁ ἀντίπαλός μου, ἡ Κόλασή μου!

Μέσα στήν Ἐκκλησία, ὁ καθένας μας ἔχει μέσα στήν καρδιά του ὅλους τούς ἄλλους.

Νιώθει ἕνα μέ ὅλους. Νιώθει ὅτι ὁ ἄλλος δέν εἶναι κάτι διαφορετικό, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός του, καί τόν ἀγαπάει σάν τόν ἑαυτό του, καί ἀκόμη περισσότερο, διότι βλέπει μέσα του τόν Χριστό, τόν Ὁποῖο ἀγαπάει πάνω ἀπό τόν ἑαυτό του.

Ἡ χαρά τους χαρά του, ἡ θλίψη τους θλίψη του, ἡ πτώση τους πτώση του, τό πανηγύρι τους καί δικό του πανηγύρι.

Ἀκόμη καί ἄν ὁ ἄλλος ὁλοφάνερα ἁμαρτάνει ἑμεῖς ὀφείλουμε νά τόν ἀγαποῦμε ὅπως καί πρίν τήν πτώση του τόν ἀγαπούσαμε, κι ἀκόμη περισσότερο.

Διότι τώρα εἶναι πληγωμένος ἀπό τόν κοινό ἐχθρό, δέχθηκε τήν προσβολή τοῦ πονηροῦ πνεύματος, εἶναι πονεμένος, τσακισμένος.

Αὐτό πού ἔπαθε σήμερα αὐτός μπορεῖ νά τό πάθουμε αὔριο ἑμεῖς. «Σήμερα αὐτός, αὔριο ἐγώ» ἔλεγε ἕνας μοναχός ὅταν ἔβλεπε τό σφάλμα κάποιου ἄλλου. 

Ὁ Χριστιανός, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παῒσιος εἶναι «ἕνα ἐργοστάσιο καλῶν λογισμῶν». Ὅ,τι ὑλικό ἔρχεται μέσα του, μέσω τῶν αἰσθήσεων, αὐτό τό ἐργοστάσιο τό μετατρέπει σέ καλό, σέ χρυσάφι, σέ «ἅγια δισκοπότηρα», καί ὄχι σέ «σφαῖρες» πού θά χτυπήσουν τούς ἄλλους....

Πηγή:   romfea.gr