Ο πλανόδιος ζωγράφος των Αγίων!

Του Αντώνη Μακατούνη – από την Ορθόδοξη Αλήθεια

---

Κυριακή μεσημέρι, περπατώντας σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Αθήνας, που ταξιδεύει τον επισκέπτη σε μια διαφορετική εποχή, του δείχνει το άλλο πρόσωπο των Αθηνών και τον γεμίζει με όμορφα συναισθήματα...

Η περιπλάνηση είναι συναρπαστική στο πλακόστρωτο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, δίπλα σε σπουδαία αρχαιολογικά μνημεία.

Η οδός αυτή φέρει το όνομα του πολιούχου της πρωτεύουσας, του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ενός από τους πρώτους Αθηναίους που πίστεψαν στον Χριστό.

Λίγα μέτρα από τον Ναό της Αγίας Σοφίας ξεπροβάλλει η φιγούρα ενός πλανόδιου ζωγράφου, που φτιάχνει ξεχωριστά πορτρέτα, τα οποία εκπέμπουν αγιότητα και μαγνητίζουν τους περαστικούς.

Με έναν μαγικό τρόπο ο Γιώργος Σκλίας δημιουργεί στην ακουαρέλα πρόσωπα Αγίων και γερόντων, μεγάλων μορφών της Ορθοδοξίας.

Με δεξιοτεχνικό τρόπο ξεδιπλώνει το ταλέντο του και αποδίδει τις αγιασμένες μορφές.

Πώς όμως προέκυψε η εν λόγω καλλιτεχνική ενασχόλησή του; «Χωρίς να έχω την επιθυμία να το "παίξω" θρησκευόμενος, αφορμή ήταν η πρώτη επίσκεψή μου στο Αγιον Ορος πριν από σχεδόν 14 χρόνια. Αλλαξε όλο τον τρόπο ζωής μου. Είναι άλλο πράγμα να διαβάζεις ένα βιβλίο για τον Αγιο Παΐσιο και άλλο να συναντάς έναν μαθητή του και να σου λέει τις εμπειρίες του. Εκεί άναψε μέσα μου μια σπίθα, ώστε να ξεκινήσω να φτιάχνω τους γέροντες» αναφέρει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ο πλανόδιος καλλιτέχνης, που ζωγραφίζει πορτρέτα πάνω από 30 χρόνια. 

Μας διακόπτει η φωνή ενός επτάχρονου αγοριού, του Μάριου, ο οποίος περπατά στον δρόμο με τη μητέρα του. «Μαμά, ο Παΐσιος» της λέει, βλέποντας τη μορφή του Αγίου στο καβαλέτο.

Λίγο αργότερα συγκεντρώνονται και άλλοι, που θαυμάζουν τους Αγίους γέροντες του καλλιτέχνη, ενώ ζητούν από τον ίδιο να μάθουν λεπτομέρειες. Εκείνος, ενθουσιασμένος και λειτουργώντας αυθόρμητα, χαρίζει σε όσους δείχνουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον κάποιες από τις δημιουργίες του.

Οπως εκμυστηρεύεται ο ίδιος, όταν ο αέρας φυσά, διστάζει να τους τοποθετήσει στο καβαλέτο του, από τον φόβο μην του πέσουν.

«Οταν έχει αέρα, είναι δύσκολο, γιατί, αν μου πέσουν κάτω, θα στενοχωρηθώ πολύ, δεν είναι σωστό. Πολλοί γέροντες, άλλωστε, είναι εν δυνάμει Αγιοι. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι αγιογράφος. Είναι μεγάλη κουβέντα να πω κάτι τέτοιο» λέει και συνεχίζει: «Εδώ υπάρχει η αμεσότητα με τον κόσμο. Καθένας μπορεί να σου διηγηθεί όλη τη ζωή του σε πέντε λεπτά. Είναι πολλές οι ιστορίες που έχω ακούσει. Θα μπορούσα άνετα να γράψω ολόκληρα βιβλία».

Εκτός από τον Αγιο Παΐσιο, έχει ζωγραφίσει τον Αγιο Πορφύριο, τον γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη, τον Ιωσήφ τον Ησυχαστή και πολλούς ακόμα, που άφησαν με τον πνευματικό αγώνα τους την προσωπική πνευματική παρακαταθήκη τους.

Παράλληλα, δημιουργεί σε διάστημα μόλις πέντε λεπτών τα πορτρέτα των περαστικών που ποζάρουν μπροστά του.

Αξιοσημείωτο είναι ότι δημιουργίες του βρίσκονται στο Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών, ενώ στο παρελθόν συμμετείχε και σε εκθέσεις.

«Η συγκεκριμένη περιοχή είναι και η μόνη που με κρατά στην Αθήνα. Αν δεν υπήρχε, θα είχα φύγει και θα είχα γυρίσει στην Κόρινθο, από όπου κατάγομαι» καταλήγει ο πλανόδιος καλλιτέχνης.

Ο κόσμος συνεχίζει να συγκεντρώνεται με αμείωτο ρυθμό και παρατηρεί τους γέροντες, που με έναν περίεργο τρόπο δημιουργούν την αίσθηση ότι τον κοιτούν σαν να είναι ζωντανοί.

Την ίδια στιγμή, η απαλή μελωδία που ακούγεται από πλανόδιους μουσικούς λίγα μέτρα μακριά γαληνεύει την ψυχή.

Αποχωρώντας, η πρώτη σκέψη είναι ότι η εμπειρία και η «συναναστροφή» με τους γέροντες από το καβαλέτο του ζωγράφου δεν θα ξεχαστούν, αλλά θα μπουν στο «κουτάκι» των όμορφων αναμνήσεων.

ΘΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΩ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

Ενα από τα μελλοντικά σχέδια του Γιώργου Σκλία είναι να εικονογραφήσει τον βίο του Αγίου Παϊσίου, συνδυάζοντας μικρά κείμενα, που θα περιλαμβάνουν κάποια από τα λόγια και τις προφητείες του, με τα ιδιαίτερα πορτρέτα του.

Ενα γεγονός που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του είναι όταν έδωσε ένα έργο με τον Αγιο Παΐσιο σε έναν άνθρωπο που τον έζησε από κοντά, τον μοναχό Αρσένιο.

«Του το πρόσφερα σαν δώρο, είχα την έντονη επιθυμία να του το δώσω. Μόλις το είδε, είπε αυθόρμητα: "Α, ο γέροντας!", με μια παιδική χαρά, σαν να έλεγε: “Να ο μπαμπάς μου!”.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα που μου δημιούργησε. Δεν πληρώνεται αυτό ούτε με όλα τα λεφτά του κόσμου».

Πηγή:   romfea.gr