Από τα καθημερινά αυθεντικά ευτράπελα.

Ερρίπης Κωνσταντίνος

Π ρ ι ν   α π ό   δ ύ ο   

              ε β δ ο μ ά δ ε ς

– Εμπρός! Ορίστε. Κίτσα εσύ;

– Ναι γιατρέ, εγώ.

– Τι κάνετε βρέ παιδιά; πώς είστε;

– Μια χαρά γιατρέ μου, μια χαρά. Εσείς; τα παιδιά καλά είναι; τα εγγόνια;

– Καλά Κίτσα μου, ήρεμα, συνηθισμένα όπως πάντα. Δεν σ’ ακούω όμως καλά, σαν κάτι νάχει η φωνή σου.

– Τι νάχει γιατρέ μου; Ο φίλος σου ο Θανάσης είναι χάλια. Χθες βγήκε από το νοσοκομείο που του αφαιρέσανε ένα όγκο απο το στομάχι. Γι’ αυτό σε πήρα!!

Π ρ ο χ θ έ ς
– Μάστορα, εντάξει το πλυντήριο;
– Μπορείτε να το δουλεύετε αλλά θέλει να του τοποθετήσω και ένα λαστιχάκι για να μη στάζει. Θα σας το φέρω την επομένη εβδομάδα.
– Πάρτε μας όμως, σας παρακαλώ, πρώτα ένα τηλέφωνο.
– Μα βέβαια, τι λέτε; Αυτό κάνω σε όλους τους πελάτες μου.

Την επομένη εβδομάδα στις τρεις το μεσημέρι, ό,τι είχαμε ξαπλώσει. Ντριν το τηλέφωνο.

– Είμαι ο μάστορας για το πλυντήριο, μπορώ να έλθω;

– … εντάξει, ελάτε!

Κλείνει το τηλέφωνο και αμέσως χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας.

– Ποιος είναι;

– Ο μάστορας που σας πήρε στο τηλέφωνο!!

Σ ή μ ε ρ α
Συζητώ στην πιλοτή με την μητέρα του ενοίκου της πολυκατοικίας του διπλανού διαμερίσματος
Ένα ολοκαίνουργιο τζιπ σταματά στο δρόμο και η οδηγός του, μια νεαρή κοπέλλα με κατάμαυρα γιαλιά ηλίου, κάτι μας λέει μεγαλόφωνα αλλά δεν την ακούμε καθαρά. Συνεχίζει να μας φωνάζει, να μας χαμογελά και να μας κάνει νοήματα.
– Με συγχωρείτε, σε μένα μιλάτε; λέει η κυρία δίπλα μου.
– Όχι, όχι. Και συνεχίζει κοιτάζοντάς μας να μας μιλάει και να μας γελάει.
– Μήπως μιλάτε σε μένα; Συγνώμη δεν σας γνώρισα με τα γιαλιά που φοράτε. Της απάντησα με αίσθημα κάποιας μικρής ενοχής.
–  Όχι κύριε, στον επάνω όροφο μιλάω!!