Σας ευχαριστώ έναν - έναν προσωπικά...

Του Θανάση Παπαθανασίου

Αγαπημένοι μου απόφοιτοι (αγόρια και κορίτσια) του Λυκείου Ζεφυρίου, που αναμετρηθήκατε με την παράνοια των πανελληνίων εξετάσεων, θα επαναλάβω τη φράση μου: Καλή δύναμη και στις χαρές και στις στεναχώριες, καλά οργώματα των θαλασσών που έχετε μπροστά σας!

Αν τυχόν κατορθώνουμε κάτι της προκοπής στις σχολικές μας τάξεις (αν…), αυτό είναι να ραγίζουμε τη ρημάδα την κρούστα που σαβανώνει τη ζωή και κλείνει τα περάσματα στον ανοιχτό αέρα. 

Η κρούστα δεν βλέπει ανθρώπους μοναδικούς κι ανεπανάληπτους, η κρούστα δεν νοιάζεται για τους παράδεισους που κρύβει κάθε ψυχούλα, η κρούστα δεν αναγνωρίζει όλων των ειδών τους κόπους, η κρούστα ορίζει πετυχημένους και αποτυχημένους με τα κριτήρια ενός συστήματος βαθιά μισάνθρωπου.

Παλληκάρια (κορίτσια και αγόρια) απόφοιτοί μας, έχω δυνατά στο νου μου την ημέρα που δίνατε το τελευταίο ενδοσχολικό σας μάθημα• την κυριολεκτικά τελευταία μέρα της μαθητικής σας θητείας. Βρεθήκαμε μαζί στην αυλή την ώρα της προσευχής (μονάχη της η Γ’ Λυκείου) και είπαμε λόγια καρδιακά…

Είναι μυστήριο η ζωή, και θέλει πνευματική μαγκιά για να τη ζήσεις με τα μπούνια της ύπαρξής σου ως συναρπαστικό μυστήριο, ως έκπληξη!

Όσοι κι όσες περάσετε στις σχολές που θέλατε, πανηγυρίστε το με χαρά ανακούφισης και διψάστε τρελά για τα ουσιώδη, μέσα κι έξω από τα εγχειρίδια των σπουδών σας! Όσοι δεν περάσατε, θυμηθείτε ότι μια κλειστή πόρτα συχνά είναι πολύτιμη ευκαιρία για να πάρουμε χαμπάρι κάποιαν άλλη, αθέατη ως τα τώρα, προς δρόμους πανέμορφους. Θα τη βρείτε, αν διψάσετε τρελά για τα ουσιώδη…

Είναι ωραίοι οι κόποι που ραγίζουν την κρούστα, είναι ωραία η ανοιχτομάτα πίστη, είναι ωραίο να φουσκώνουν τα πανιά μας οι άνεμοι της αγάπης. Σας ευχαριστώ έναν - έναν προσωπικά, μία - μία προσωπικά, και εύχομαι καλά ανταμώματα!