Καλό φθινόπωρο!

Πάει πια, μαζεύτηκε η πολυθόρυβη εμφάνιση της ζωής που πλημμύριζε το κύμα στην ακρογυαλιά.
Φθινόπωρο, μα φοβόμαστε να πούμε τη λέξη. Οι καρέκλες στη πλατεία θα χάσουν τη νύχτα τους πιστούς τους και οι τελευταίοι που θα μείνουν θα αισθάνονται τεράστια την εγκατάλειψη...

Ο ρυθμός της ζωής μας θα πάρει έναν τόνο βιαστικώτερο, τόσον όσος φτάνει για να αισθάνωνται τα δέντρα την τραγική τους μοίρα.

Αναγκασμένα από το πεπρωμένο να υπομένουν σιωπηλά τους βοριάδες, τις βροχές, του καιρού τα γυρίσματα.

Οι βάρκες θα χάσουν το απαλό νανούρισμά τους και το κύμα θα τις βροντήξει στην άμμο κάνοντας έναν λάκο, σα φωλιά, σα χειμερία νάρκη.

Αυτός ο κύκλος των ημερών, μας έδιωξε από το καλοκαίρι, δίχως να μας ρωτήσει αν έχουμε διάθεση ν αλλάξουμε κι εμείς, αν θέλουμε να σταματήσουμε κάπου αλλού αν δε μας αρέσει τούτη η εποχή.

Τι τα θες, θα γυρέψουμε μέσα μας το καλοκαίρι, εκείνο που έχουμε στη καρδιά μας και κανένας βοριάς, κανένας βροχερός νοτιάς δε μπορεί να το χαλάσει. 

Θα μας ζεσταίνει ο ήλιος της αγάπης, της καλοσύνης και μ εκείνο το λαμπερό βλέμμα θ αναζητούμε την φωτεινή πλευρά των ανθρώπων. Έτσι όπως το καλοκαίρι όλα καταυγάζονται από διάφανη λιακάδα.
Καλό φθινόπωρο!