Η απώλεια ενός οικείου προσώπου.

Όταν χάνουμε έναν άνθρωπο από κοντά μας λόγω θανάτου, ένα πράγμα που πρέπει το πρόσωπο που πενθεί να μάθει, να μην κάνει ποτέ, είναι να μιλά για τη σχέση αγάπης που υπήρχε σε αόριστο χρόνο. 

Ποτέ δεν πρέπει κάποιος να πει: «Αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο».

Πρέπει πάντοτε να λέει: «Αγαπούμε ο ένας τον άλλο».

Αν επιτρέψουμε στην αγάπη μας να μεταβληθεί σε αντικείμενο του παρελθόντος, πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν πιστεύουμε στη συνέχιση της ζωής του προσώπου που πέθανε.

Αν το κάνουμε, πρέπει να ομολογήσουμε ότι είμαστε άπιστοι και άθεοι, με τη χειρότερη έννοια, και ότι αντιμετωπίζουμε τη ζωή από διαφορετική γωνία.

Αν δεν υπάρχει Θεός, αν δεν υπάρχει αιώνια ζωή, τότε ο θάνατος πού επήλθε δεν έχει καμιά μεταφυσική σημασία. Αποτελεί ένα γεγονός της φυσικής ιστορίας. Είναι μια νίκη των νόμων της φυσικής και της χημείας, και ο άνθρωπος συνεχίζει να υπάρχει όχι ως πρόσωπο αλλά ως μέρος της φύσης. 

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αντιμετωπίσουμε κατάματα είτε την Ορθόδοξη πίστη μας στον Αναστημένο Χριστό και στην Παναγία μας και στους Ζωντανούς Αγίους μας, είτε την έλλειψη πίστης και να ενεργήσουμε ανάλογα.