Αγαπώ πολύ και δεν ξεχνώ μία ιστορία που είχα ακούσει να διηγείται ένας ιερέας, με ξεχωριστό τρόπο, αφού κατά την διήγηση της ούτε ο ίδιος κατάφερε να ξεφύγει κάποιας συγκίνησης.
Ήταν λέει, ένας μοναχός, ο οποίος από κάποια αδυναμία χαρακτήρα , έπεφτε ο καημενος σε αμάρτημα-αστοχία . Όμως, μετά, τόση πολλή συντριβή ένιωθε και μετάνοια, που πήγαινε στο ναό και έπεφτε στα γόνατα με το πρόσωπό στη γη και έκλαιγε ακατάπαυστα, ζητώντας από το Χριστό συγχώρεση.
Αυτό συνέβαινε κάθε μέρα, για πολλά χρόνια, συγκεκριμένα δέκα.
Μία μέρα, φανερώνεται ο διάβολος μέσα στην εκκλησία, μπροστά στο Χριστό και του λέει: Μα πόσο θα τον ανέχεσαι λοιπόν, αυτόν τον αμαρτωλό, δε βλέπεις πως σε κοροϊδεύει;
Κάθε μέρα αμαρτάνει και μετά ζητάει συχωρεση; Γιατί τον σπλαχνίζεσαι και τον κρατάς ακόμα στη ζωή;
Κι ο Χριστός, του μίλησε από την εικόνα Του και του είπε: Δε θα τον αποστραφώ και δε θα τον εγκαταλείψω, ώσπου να τον κάνω δικό μου.
Σε λίγες μέρες ο μοναχός άφησε την επίγειο ζωή την ώρα της μετάνοιας του, και η ψυχή του βρήκε το μέγα έλεος του αγαπημένου του Κυρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου