Τους βλέπουμε και τους θαυμάζουμε.
Τους τιμούμε ως Αγίους. Κι όμως δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να τους μιμηθούμε.
Όχι να μιμηθούμε το τυπικό της ζωής τους. Αυτοί ζούσανε σε άλλες εποχές, σε άλλους τόπους, ενδεδυμένοι με το ευλογημένο ράσο. Είχανε άλλο τυπικό ζωής.
Το σημειώνω αυτό διότι αυτή είναι η μόνιμη δικαιολογία μας, ότι αυτοί ήταν μοναχοί ενώ εμείς ζούμε μέσα στον κόσμο. Μα κανείς δεν σου λέει να ζήσεις ως μοναχός, αλλά να ζήσεις θεάρεστα κι ας είσαι και λαϊκός.
Τους τιμούμε ως Αγίους. Κι όμως δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να τους μιμηθούμε.
Όχι να μιμηθούμε το τυπικό της ζωής τους. Αυτοί ζούσανε σε άλλες εποχές, σε άλλους τόπους, ενδεδυμένοι με το ευλογημένο ράσο. Είχανε άλλο τυπικό ζωής.
Το σημειώνω αυτό διότι αυτή είναι η μόνιμη δικαιολογία μας, ότι αυτοί ήταν μοναχοί ενώ εμείς ζούμε μέσα στον κόσμο. Μα κανείς δεν σου λέει να ζήσεις ως μοναχός, αλλά να ζήσεις θεάρεστα κι ας είσαι και λαϊκός.
Το Ευαγγέλιο δεν γράφτηκε για τους
μοναχούς αλλά για τους ανθρώπους, ανεξάρτητος ιδιότητας.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να δούμε τον τρόπο σκέψης τους, την ταπείνωση και την υπακοή τους, την ακακία και την πραότητά τους, το ασκητικό τους φρόνημα, το ήθος τους, την καρδιά τους.
Έχουμε πρότυπα ζωής. Ξέρουμε ποια είναι, γι’ αυτό και τα θαυμάζουμε και τα τιμούμε.
Είναι καιρός όμως από τον θαυμασμό της ζωής τους και των αγώνων τους, να περάσουμε στην πρακτική εφαρμογή τους και στην δική μας ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου