Μή κρίνετε, ίνα μη κριθήτε...

Μή κρίνετε, ίνα μη κριθήτε...
Όχι Κύριε, δε θα σε υπακούσουμε και σ' αυτό!

Κάποτε κοντά σ' ένα γέροντα κατοικούσε κάποιος μοναχός, αμελής στη μοναχική και πνευματική ζωή...

Όταν λοιπόν αυτός ήταν ετοιμοθάνατος, κάθονταν κοντά του μερικοί αδελφοί. Τότε ο γέροντας, βλέποντάς τον ν' αφήνει το σώμα με ιλαρότητα και χαρά και θέλοντας να ωφελήσει τους αδελφούς πού ήταν εκεί, του λέει:
"Αδελφέ, όλοι ξέρουμε ότι δεν έδειξες και μεγάλο ζήλο στην άσκηση. Πώς λοιπόν φεύγεις (από τη ζωή αυτή) τόσο πρόσχαρος;"
και ο αδελφός αποκρίθηκε: 

Πραγματικά, πάτερ, την αλήθεια λες. Από τότε όμως πού έγινα μοναχός, ξέρω πως δεν έκρινα άνθρωπο ούτε κράτησα μνησικακία σε κανένα. Κι αν έτυχε ποτέ να διαφωνήσω με κάποιον, την ίδια ώρα συμφιλιωνόμουνα μαζί του.

Σκέφτομαι λοιπόν να πω στο Θεό: "Κύριε, Εσύ είπες «μη κρίνετε, και ου μη κριθείτε» (Λουκ. 6:37)· και «άφετε, και άφεθήσεται υμίν» (πρβλ. Ματθ. 6:14)".

Ό γέροντας τότε του λέει: Ή ειρήνη ας είναι μαζί σου παιδί μου, διότι χωρίς κόπο σώθηκε η ψυχή σου.

                                                                                                                                                                               Γεροντικόν

 

«Μην κατακρίνεται για να μην κατακριθείτε, γιατί με όποιο τρόπο κρίνεται μ’ αυτόν θα κριθείτε και μ’ όποιο μέτρο μετράτε μ’ αυτό θα μετρηθείτε κι εσείς. Γιατί βλέπεις το αγκαθάκι μέσα στο μάτι του αδελφού και δε νοιώθεις το δοκάρι που έχεις μέσα στο δικό σου μάτι; Ή πως θα πεις στον αδελφό σου: «Άσε με να σου βγάλω το αγκάθι από το μάτι σου», ενώ φαίνεται το δοκάρι μέσα στο δικό σου μάτι; Υποκριτή βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις και το αγκάθι από το μάτι του αδελφού σου.» (Ματθ. 7, 1-5).

Μας το είπε ο Κύριος...αλλά εμείς πάντα ακούμε τη σκληρή και άπονη καρδιά μας. Δεν έχουμε διάθεση να υπακούσουμε τον Χριστό.