Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο....και να προσέχτε!

 

Αυτό το ποίημα που γράφτηκε πριν 2 αιώνες..

Όταν περάσει η καταιγίδα
Και οι δρόμοι είναι κουρασμένοι
Και ας επιβιώσουμε
από ένα συλλογικό ναυάγιο.
Με μια δακρυσμένη καρδιά
και το ευλογημένο πεπρωμένο
θα αισθανθούμε ευλογημένοι
απλά για να είσαι ζωντανός.
Και θα του δώσουμε μια αγκαλιά
στον πρώτο ξένο
και θα επαινέσουμε την τύχη
για να κρατήσω έναν φίλο.
Και μετά θα θυμόμαστε
Όλα όσα χάσαμε
Και με μιας θα μάθουμε
όλα όσα δεν μάθαμε.
Δεν θα ζηλεύουμε πια
γιατί όλοι θα έχουν υποφέρει.
Δεν θα έχουμε πλέον δισσιδια
Θα είμαστε πιο συμπονετικοί.

Θα αξίζει περισσότερο αυτό που είναι του καθενός

Αυτό ποτέ δεν το πέτυχε

Θα είμαστε πιο γενναιόδωροι

Και πολλά άλλα δεσμευμένα

Θα καταλάβουμε το εύθραυστο

τι σημαίνει να είσαι ζωντανός

Θα ιδρώσουμε την ενσυναίσθηση

για το ποιος είναι και ποιος έχει φύγει.

Θα μας λείψει ο γέρος

ποιος ζήτησε ένα βάρος στην αγορά,

Δεν ξέραμε το όνομα του

και ήταν πάντα δίπλα σου.

Και ίσως ο καημένος ο γέρος

Ήταν ο Θεός μεταμφιεσμένος.

Ποτέ δεν ρώτησες το όνομα

γιατί βιαζόσουν.

Και όλα θα είναι ένα θαύμα

Και όλα θα είναι μια κληρονομιά

Και η ζωή θα γίνει σεβαστή,

η ζωή που κερδίσαμε.

Όταν περάσει η καταιγίδα

Σου ζητώ Θεέ μου, συγγνώμη,

ότι μας κάνεις καλύτερους

Όπως μας ονειρεύτηκες.

(Κ. O ' Meara - 

Ποίημα που γράφτηκε κατά την επιδημία πανούκλας το 1800)...