Η 5η Οκτωβρίου είναι μια ακόμα παγκόσμια ημέρα. Έχει αφιερωθεί στους δασκάλους. Στην Ελλάδα ρίγη συγκίνησης. Ούτε η Black Friday μας συγκινεί τόσο... Λίγο μετά θα έρθει και η 28η Οκτωβρίου. Άλλη συγκίνηση! Με το ζόρι θα προσπαθούμε, όχι να θυμίσουμε, αλλά να πρωτοπούμε τι έγινε τότε. Να τιμήσουμε και να συγκινήσουμε ούτε λόγος. Η «μαχητικότητα» των καταλήψεων επισκιάζει το Έπος.
Από τον δάσκαλο-μαχητή του Ζαλοκώστα τι έχει μείνει;
Γράφει στο βιβλίο του «Πίνδος»: «Ένας δάσκαλος, διοικητής λόχου στο ύψωμα 731, χωρίς να προφυλάγεται, τρέχει από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες.
- Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε άσκοπα τις χειροβομβίδες σας, τους λέει.
Κι όταν ο ταγματάρχης διοικητής του, του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο το εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει:
- Φοβάμαι μήπως χάσουμε το ύψωμα, και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;».
Αυτό που θα μας μείνει είναι ο δάσκαλος διεκπεραιωτής ύλης και ερμηνευτής-εκτελεστής ΦΕΚ. Ο δάσκαλος που θέλει να δώσει και να δείξει το σωστό και δεν τον αφήνουν. Ο δάσκαλος που τελικά απογοητευμένος θα το ρίξει στο «κυνήγι» σαν τον Κονδυλάκη και θα αφήσει τους μαθητές του στο «Νέο» σχολείο των παλιωμένων υπουργών και των έωλων συμβούλων τους, που ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου με κάθε «νέα» τους εκπαιδευτική απορρύθμιση.
Γράφει ο Ιωάννης Κονδυλάκης: «Τότε η προς το κυνήγι αγάπη μου έφθασεν εις αληθή μανίαν. Ενώ εδίδασκα, οι δύο μου σκύλοι εκάθηντο εκατέρωθεν της έδρας, ως σφίγγες, και το δίκανον ήτο αναρτημένον εις τον τοίχον δίπλα μου, δια να το έχω πρόχειρον. Διότι με κατελάμβαναν αιφνίδιοι κυνηγετικοί παροξυσμοί, όταν ήκουα ψιθύρισμα τσίχλας λ.χ. ή λάλημα μελισσουργών και αρπάζων το δίκανον έτρεχα έξω, αφήνων τους μαθητάς ν’ αλληλοδιδάσκονται ή ν΄ αλληλοδέρνονται, κατά την νέαν μέθοδον πάντοτε».
Αυτές οι «νέες», οι κενοτόμες μέθοδοι μας μάραναν στην παγκόσμια πρωτεύουσα του λειτουργικού αναλφαβητισμού.
Χρόνια τώρα προσπαθώ να βρω τον συγγραφέα της παρακάτω αλληγορίας και δεν μπορώ:
Η «μέθοδος διδασκαλίας» του Ιησού
Βλέποντας το πλήθος των ανθρώπων να τους ακολουθεί, ο Ιησούς ανέβηκε στο βουνό. Μόλις κάθισε, οι μαθητές του κάθισαν κι αυτοί γύρω του. Σήκωσε τότε τα μάτια του προς τους ουρανούς και είπε:
- Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι σ’ αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι αυτοί που υποφέρουν, γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν. Μακάριοι οι πραείς, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη …
Ο Ανδρέας ρώτησε : “Πρέπει να τα μάθουμε όλα αυτά;”
Ο Ιάκωβος : “Και πρέπει να τα μάθουμε απέξω;”
Ο Φίλιππος πρόσθεσε : “Είναι πολύ δύσκολα”.
Ο Ιωάννης είπε : “Δεν έφερα χαρτί”.
Ο Θωμάς είπε : “Δεν έφερα στυλό”.
Ανήσυχος, ο Βαρθολομαίος ρώτησε : “Την επόμενη φορά θα έχει και τεστ”;
Ο Μάρκος ρώτησε χαμηλόφωνα τον διπλανό του : “Με ποιο «ι» γράφεται η λέξη «πραείς»”;
Ο Ματθαίος σηκώθηκε και έφυγε χωρίς να περιμένει τους άλλους, λέγοντας δυνατά : “Πάω στην τουαλέτα”.
Ο Σίμων κοίταξε το ρολόι του και σχολίασε : “Όπου να ’ναι, χτυπάει”.
Τέλος, ο Ιούδας ρώτησε το Δάσκαλο : “Κύριε, μπορείς να επαναλάβεις αυτό που είπες για τους φτωχούς;” Εκείνη τη στιγμή πλησιάζει τον Ιησού ένα μέλος της Επιτροπής για την Εκπαιδευτική Πολιτική του κράτους και τον ρωτά :
- Κύριε, αναρωτηθήκατε μεταγνωστικά για το σημερινό σας μάθημα;
- Ποιος ήταν ο σκοπός και οι επιμέρους στόχοι της σημερινής σας διδασκαλίας;
- Ποιες ήταν οι αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν στη μάθησή τους οι μαθητές σας;
- Ποιες ικανότητες και δεξιότητες ανέπτυξαν και ποιες συμπεριφορές υιοθέτησαν οι μαθητές σας με το σημερινό μάθημα;
- Προβληματιστήκατε για την αποχώρηση του μαθητή σας;
- Γιατί δε μοιράσατε εποπτικό υλικό στο σημερινό σας μάθημα;
- Γιατί δε χρησιμοποιήσατε ομαδοσυνεργατική διδασκαλία;
- Γιατί δε χρησιμοποιήσατε τεχνικές εκπαίδευσης ενηλίκων: εργασία σε ομάδες, παιχνίδι ρόλων κ.λπ.;
- Γιατί χρησιμοποιήσατε μετωπική διδασκαλία; Θεωρείτε ότι ήταν η καταλληλότερη;
Σ’ αυτό το σημείο, ο Ιησούς γονάτισε σε ένα βράχο και έκλαψε.
Κλαύσατε πικρώς, αδελφοί. Κάθε χρόνο οι νόμοι όλο και περισσότερο περιορίζουν τη διδακτική ελευθερία και έμπνευση. Όπως ο Χριστός της παραπάνω αλληγορίας, έτσι κι ο Σωκράτης θα περνούσε σήμερα ΕΔΕ, αν εφάρμοζε τη μαιευτική-διαλεκτική του μέθοδο στο «νέο» και «δημοκρατικό» σχολείο της παπαγαλίας, του φορμαλισμού και της χρησιμοθηρίας. Που ούτε γενική ούτε εξειδικευμένη γνώση προσφέρει. Στο σχολείο του ενός και μοναδικού σχολικού εγχειριδίου, που αυτό μόνο έχει το προνόμιο της αλήθειας. Στο σχολείο όπου η «ύλη» τρώει το πνεύμα. Εκεί όπου η «τάξη» έχει καταντήσει λυπηρός ευφημισμός. Και δυστυχώς όχι μόνο στην πατρίδα μας. Τόλμησε ο Γάλλος υπουργός παιδείας, Ζαν-Μισέλ Μπλανκέ, να πει: «Το σχολείο δεν είναι ένας χώρος σαν τους άλλους. Όλοι συνειδητοποιούν ότι πρέπει να προσέρχονται με ενδυμασία που ταιριάζει στη δημοκρατία μας» και πέσαν να τον φάνε. Ούτε για ποδιά ούτε για πηλήκιο μίλησε. Απλά για ευπρεπή ενδυμασία. Ακόμη και η συνάδελφός του, αναπληρώτρια υπουργός Ισότητας των Φύλων, Ελιζαμπέτ Μορενό, ξεσπάθωσε εναντίον του. Η ισότητα έχει να κάνει με τη γυμνότητα! Χρήστες των ΜΚΔ αναρτούσαν στους «τοίχους» τους το έργο του Ντελακρουά «Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό» με τη γυμνόστηθη γυναικεία μορφή να συμβολοποιεί την Ελευθερία, για να υπενθυμίσουν τάχα στον υπουργό ότι οι αρχές της δημοκρατίας δεν συνάδουν με τη σεμνοτυφία. Έχει όμως διαφορά η σεμνοτυφία από την ευπρέπεια, η ασέβεια από τον σεβασμό. Έχει διαφορά να γυμνωθείς και να ξεσκιστείς πολεμώντας για την ελευθερία από το να γυμνώνεσαι και να ξεσκίζεσαι επειδή είσαι ελεύθερος. Ελεύθερος να φοράς ό,τι οι πολυεθνικές σου επιβάλλουν. Γι’ αυτό και τις τελευταίες δεκαετίες βλέπουμε στη Γιουροβίζιον αηδείς αοιδούς να κερδίζουν με διαφορά... στήθους, ανεξαρτήτως φύλου. Γιουροβυζιών!
Χρόνια πολλά, λοιπόν, στους Δασκάλους. Θα χρειαστούν τις ευχές και τις προσευχές μας. Τουλάχιστον όσοι ξέρουν ότι την ελευθερία οι άνθρωποι τη γνωρίζουν από την κόψη του σπαθιού την τρομερή κι όχι από του βρακιού την ανάποδη.
Γιάννης Σ. Καργάκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου