"Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω..."

 

Η σιωπηλή κραυγή παραπόνου του παραλύτου που θεράπευσε ο Χριστός, αντιπροσωπεύει και εκφράζει τον σύγχρονο άνθρωπο.

Στην οικογένεια, στη σχέση, στην εργασία, στην πολυκατοικία, στο σχολείο, στην παρέα, στη διασκέδαση, στην ιερατική διακονία... αισθανόμαστε πολλές φορές απέραντη μοναξιά, ότι δε μας ακούει κανείς, δε μας αφουγκράζεται κανείς, δε μας καταλαβαίνει κανείς. Μπορεί να ζούμε, να κινούμαστε ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους αλλά το αίσθημα της μοναξιάς να κυριαρχεί στην ψυχή μας.

Ας σκεφτούμε και την κυριολεκτική αναγκαστική απομόνωση όλων αυτών που νοσούν από Κορονοϊό.

Ο τρόπος ζωής επίσης του αμετανόητου συμφεροντολόγου εγωιστή ανθρώπου, υψώνει και αυτός έναν αόρατο αλλά αισθητό τοίχο απομόνωσης από τους άλλους.

Κι έτσι... αιτιολογείται η μοναξιά μέσα στον κόσμο.

Όμως, η απέραντη αγάπη του Χριστού σπεύδει γρήγορα όταν την αναζητούμε και σπάει το φράγμα της μοναξιάς και της απελπισίας. Ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγγελοι, οι Άγιοι...είναι η καλύτερη παρέα που ενεργεί και θεραπεύει την ψυχή και το σώμα, τις ψυχολογικές καταπτώσεις και τις ασθένειες του σώματος.

Περπατάς συντετριμμένος και μπαίνεις στην πρώτη Εκκλησία που βλέπεις ανοιχτή και γεμίζει η ψυχή σου αγαλλίαση. Ανάβεις το κεράκι σου, προσκυνάς τις ιερές εικόνες και απευθύνεσαι στα εικονιζόμενα πρόσωπα σαν να είναι οι κοντινότεροί σου φίλοι. Αισθάνεσαι ωραία, οικεία, σαν στο σπίτι σου, με πατέρα τον Χριστό και μητέρα σου την Παναγία. Τους καλύτερους γονείς του κόσμου.

Μα κι εκκλησιά σα δε βρεις, ατενίζεις τον ουρανό και σκέφτεσαι τον Θεό λέγοντας το παράπονό σου:
-"Κύριε, άνθρωπο δεν έχω να με πιάσει από το χέρι, να με ακουμπήσει, να με χαϊδέψει, να με αγκαλιάσει, να με παρηγορήσει, να με καθοδηγήσει".
-"Εγώ παιδί μου είμαι εδώ για σένα και για όλους ανά πάσα στιγμή, πανταχού παρών. Ξέρω από τι πάσχεις, τι σε ταλαιπωρεί, τι σε βασανίζει. Ζήτησέ το μου όμως, διότι δεν παρεμβαίνω στο δώρο της ελευθερίας και το αυτεξούσιο που σου έχω χαρίσει. Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν. πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.

π. Γεώργιος Χριστοδούλου