«Τα χαρίσματα του παραλύτου».

 

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Δημήτριος Πολιτάκης Ιεροκήρυκας Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

---

Κυριακή του Παραλύτου
(Ιωάν. ε΄ 1 - 15)

Στο χθεσινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης κάνει λόγο για έναν άνθρωπο ο οποίος επί τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια σήκωνε το βαρύ σταυρό της παραλυσίας του. Ομιλεί για έναν αρκετά ταλαιπωρημένο άνθρωπο που παρέμενε δίπλα στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά, περιμένοντας καρτερικά το θαύμα.

Σε αυτό το μέρος, κοντά στην προβατική πύλη των Ιεροσολύμων, την πύλη από την οποίαν περνούσαν και πλένονταν τα πρόβατα που προορίζονταν για θυσία, περίμενε υπομονετικά επί έτη πολλά και βίωνε ... το δράμα του. Ζούσε όμως με την ελπίδα της μεγάλης συναντήσεως.

Μίας συνάντησης με Εκείνον που δε θα τον προσπερνούσε αδιαφορώντας για το πρόβλημά του, μίας συνάντησης που θα είχε ως αποτέλεσμα το θαύμα της θεραπείας του.

Η κολυμβήθρα είχε πέντε στοές. Εκεί σύχναζαν πολλοί ασθενείς που περίμεναν την ξαφνική εμφάνιση του αγγέλου ο οποίος ανακάτευε το νερό: «Αγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσε τὸ ὕδωρ·» και όποιος έπεφτε πρώτος μέσα, θεραπευόταν από κάθε ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε: «ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι».

Ο Ιησούς καθώς περνάει από εκείνο το μέρος βλέπει τον παράλυτο, κάνει ένα σύντομο διάλογο μαζί του και του απευθύνει μία παράξενη ερώτηση: «θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». Όντως, παράξενη αυτή η ερώτηση ... Ποιός άνθρωπος δε θα επιθυμούσε να γίνει καλά από μία ασθένεια;

Ο Κύριος με αυτό το ερώτημα επιθυμεί να φανερώσει και να αποδείξει ότι σέβεται απόλυτα την ελευθερία του ανθρώπου και ότι δεν επιθυμεί να παρέμβει άνευ της συγκαταθέσεως του ασθενούς.

Ο παράλυτος λέγει στον Ιησού ότι το πρόβλημά του είναι η αδιαφορία των συνανθρώπων του, η μοναξιά του: «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν». Δεν τον πλησιάζει κανείς για να τον βοηθήσει, να τον ρίξει μέσα στο νερό την κατάλληλη ώρα.

Ο Χριστός όμως που είναι η μόνη και διαρκής παράκληση κάθε ανθρώπου, διώχνει αμέσως τη θλίψη από τον παράλυτο καθώς τον προστάζει να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να περπατήσει. Ο λόγος του Κυρίου είναι σωτήριος, θεραπεύει και το σώμα και την ψυχή του παραλύτου, αφού σε αυτήν την κατάσταση είχε περιέλθει εξαιτίας της αμαρτωλής ζωής του, γι’ αυτό του λέγει: «μηκέτι ἁμάρτανε», από σήμερα μην αμαρτήσεις ξανά.

Ο παράλυτος αμέσως σηκώνεται από το κρεβάτι του. Φεύγει χαρούμενος διότι έπειτα από τόσα πολλά χρόνια έγινε καλά, περπατάει ξανά, υγιής. Όμως ... οι τυφλωμένοι από το μίσος κατά του Ιησού υποκριτές Ιουδαίοι, δε βλέπουν τη θεραπεία αυτήν ως ευεργεσία προς έναν άνθρωπο που ταλαιπωρείται τριάντα οκτώ χρόνια.

Υποκριτές καθώς είναι, τον επιπλήττουν και του θυμίζουν το Νόμο που λέγει πως την ημέρα του Σαββάτου δεν επιτρέπεται να σηκώνει το κρεβάτι του και να περπατάει: «Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον».

Η συνάντηση του παραλύτου με τον Ιησού πραγματοποιήθηκε με ησυχαστικό τρόπο μέσα στο χώρο της καρδιάς, μιας καρδιάς καθαρής από την αμαρτία, ελεύθερης, γεμάτη προσευχή και πίστη για την ποθούμενη θεραπεία.

Η υπομονή, η ελπίδα, η πίστη και η προσευχή αποτελούσαν τον μοναδικό φίλο στη σκληρή καθημερινότητα και στη μοναξιά του ασθενούς της Ευαγγελικής διηγήσεως.

Είναι γεγονός πως στη συζήτησή του με τον Χριστό δεν κατηγόρησε κανέναν από εκείνους που έπεφταν πρώτοι μέσα στην κολυμβήθρα.

Τα χείλη του δεν ψέλλισαν ποτέ λόγο πικρό για όλους αυτούς που έτυχαν θεραπείας όλα αυτά τα χρόνια, ενώ εκείνος παρέμενε στο ίδιο σημείο. Ένα παράπονο είχε: «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν».

Ένα παράπονο γλυκό, που τον κατέστησε άνθρωπο αγάπης, κατανόησης και ευγένειας, διότι είχε μέσα του ελπίδα, υπομονή, πίστη και αγάπη, χαρίσματα απαραίτητα για τον κάθε άνθρωπο, ιδιαίτερα στις περιόδους των δοκιμασιών και των θλίψεων.

Γι’ αυτό ... προσευχή αδιάλειπτη ... ώστε ο Θεός να ακούσει το αίτημα για συνάντηση μαζί Του και να μας λυτρώσει από την αφόρητη μοναξιά και την αδιαφορία του κόσμου, χαρίζοντάς μας τη θεραπεία που πραγματικά χρειαζόμαστε.

Πηγή:  romfea.gr