«Γλυκιά Προδοσία»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη, Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

---

Πορευόμενος ο Κύριός μας προς την Ιερουσαλήμ, ανάμεσα στη Σαμάρεια και τη Γαλιλαία, τον πλησίασαν δέκα άνδρες, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, κατά τη σημερινή Ευαγγελική μας περικοπή.

Ο λόγος που επιθυμούσαν να προσεγγίσουν τον Χριστό ήταν πως αυτοί οι δέκα άνθρωποι έπασχαν από τη φοβερά ασθένεια της λέπρας, που τους κατάτασσε στο περιθώριο, μακριά από την επαφή με άλλους ανθρώπους, εξαιτίας της μεταδοτικότητας της νόσου.

Το αίτημά τους; Η ίασή τους από τη θανατηφόρο κατάσταση που βρισκόταν, «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς», Ιησού αφέντη, ελέησέ μας.

Τότε, ο φιλόστοργος πατέρας, ο Χριστός μας, αμέσως τους έστειλε στους ιερείς, ώστε να διαπιστώσουν, αν είχαν φύγει τα σημάδια και αν είχαν θεραπευθεί, για να μπορέσουν ξανά να ενταχθούν υγιείς στο κοινωνικό σύνολο, καθώς, εκείνη την εποχή, οι ιερείς ήταν αυτοί που εξέταζαν την κατάσταση και την πρόοδο της ασθένειας και έδιναν «το πράσινο φως» της επανένταξης των ιαθέντων ασθενών στην καθημερινότητά τους.

Όντως, λοιπόν, καθ’ οδόν προς το ιερατείο, οι πληγές και τα σημάδια εξαλείφθηκαν και έφτασαν μπροστά τους υγιείς.

Ένας από αυτούς τους δέκα, και μάλιστα ένας αλλόθρησκος, ένας αλλοεθνής, ένας Σαμαρείτης, επέστρεψε στον δωρεοδότη Χριστό και, πέφτοντας στα γόνατα, δόξαζε και ευχαριστούσε τον Θεό για την ευεργεσία που δέχθηκε.

Ο Κύριός μας, τότε, του απευθύνθηκε, ρωτώντας τον, «Δε θεραπεύτηκαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννέα πού είναι;».

Η ερώτηση φυσικά ήταν ρητορική. Δεν ήθελε να δείξει παράπονο, αλλά να τονίσει την αχαριστία των υπολοίπων, που τον θυμήθηκαν μόνο όταν είχαν την ανάγκη Του.

Ο Θεός μας δεν έχει ανάγκη «το ευχαριστώ» μας, ζητώντας μας να τον προσκυνήσουμε για ό,τι μας δωρίζει, δεν έχει εγωισμό, παρά μόνο επιζητεί την ένωσή μας μαζί Του, με σκοπό τη σωτηρία μας και μόνο.

Πόσο διδακτική και καθ’ ολοκληρία μεταφερόμενη στο σήμερα είναι η συμπεριφορά των εννέα;

Πόσες φορές δεν θυμούμαστε τον Θεό στις δύσκολες στιγμές μας και, όταν όλα πάρουν τον δρόμο τους, αμέσως Τον θέτουμε σε δεύτερη θέση;

Είναι δυστυχώς η πάσχουσα εγωιστική φύση μας τέτοια, που μας κάνει να μαλακώνουν οι καρδιές μας, μόνο όταν κινδυνεύουμε, κυρίως σωματικά, εμείς ή κάποιο προσφιλές μας πρόσωπο και αμέσως μετά επανερχόμαστε στην σκληροκαρδία που μας διέπει.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όμως, η ίαση μπορεί να επέρχεται μόνο κατά το σώμα, ενώ η ψυχή παραμένει διαταραγμένη και πάντοτε μακριά από τον σταθμό της, τη βάση της, τον Χριστό.

Αδελφοί μου, έστω και τώρα, ας προσπαθήσουμε να σπάσουμε τα κάγκελα της φιλαυτίας που φυλακίζουν την καρδιά μας, στον αδυσώπητο και δαιμονικό ναρκισσισμό. Ας την αφήσουμε ελεύθερη, ώστε να μπορέσει να έρθει και να κατοικήσει μέσα της ο Χριστός, δωρίζοντάς της αγάπη, ζεστασιά, στοργή και αλληλεγγύη.

Ο Χριστός, όπου του ζητήθηκε, παρενέβαινε, ενεργώντας καταπραϋντικά στις ψυχές των ανθρώπων, ενώ εμείς πολλές φορές, ως βασιλικότεροι του βασιλέως, αντιμετωπίζουμε τους αδελφούς μας με απάθεια, σκληρότητα και καχυποψία.

Ας εμπιστευθούμε, ας αγαπήσουμε, ας σταθούμε στους άλλους, κι ας μας προδώσουν.

Όταν τα συναισθήματά μας είναι αληθινά και άδολα, όπως βλέπουμε τον Χριστό να ενεργεί πάντα, ακόμη και η προδοσία των ανθρώπων θα είναι γλυκιά και θα μεταμορφώνεται στην πράξη, σε ένωση μαζί Του.

Ο ένας γύρισε, εκείνος κατάλαβε κι εκείνος σώθηκε, όχι μόνο από τη σωματική ασθένεια, αλλά, εμπιστευόμενος τον Χριστό, και από τη φθορά της αιωνίου ψυχής.

Εμείς, λοιπόν, αποφασίζουμε… με την απολεσθείσα μάζα των εννέα ή με την σωτήρια μειοψηφία του ενός;

Πηγή: romfea.gr