Στα Γιάννενα, τότε που η λίμνη καθρέφτιζε σιωπηλά τον πόνο και την ελπίδα των Ρωμιών, ζούσε ένας νέος ονόματι Γεώργιος. Ήταν απλός στην όψη, μα η καρδιά του έκαιγε από δίψα για αλήθεια. Από παιδί είχε μάθει να σταυρώνεται κρυφά, να ψιθυρίζει το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» και να βρίσκει παρηγοριά στο φως του καντηλιού.
Οι καιροί ήταν σκληροί όμως ο Γεώργιος στάθηκε μπροστά στον εαυτό του και στον Θεό. Ομολόγησε την πίστη του με λόγο καθαρό, γνωρίζοντας πως το τίμημα θα ήταν το αίμα του. Οι απειλές δεν τον φόβισαν οι υποσχέσεις δεν τον γοήτευσαν. Το πρόσωπό του έλαμπε από μια ειρήνη που μόνο οι μάρτυρες γνωρίζουν.
Την ημέρα του μαρτυρίου του, καθώς τον οδηγούσαν, λένε πως η λίμνη των Ιωαννίνων έμεινε ακίνητη, σαν να κρατούσε την αναπνοή της. Ο Άγιος Γεώργιος εξ Ιωαννίνων ανέβηκε τον δρόμο του μαρτυρίου με προσευχή στα χείλη και συγχώρεση στην καρδιά. Και όταν το σώμα του παραδόθηκε στον θάνατο, η ψυχή του πέταξε ελεύθερη, στεφανωμένη με το στεφάνι της μετανοίας και της ομολογίας.
Από τότε, ο Άγιος ψιθυρίζει σε κάθε καρδιά που έπεσε αλλά θέλει να σηκωθεί:
κανένα σκοτάδι δεν είναι πιο δυνατό από το φως της επιστροφής στον Χριστό.
Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου