Ο φόβος και ο φόβος Θεού.

 

 

Ο άνθρωπος από την φύση του φοβάται.

Ο φόβος γεννιέται από την αβεβαιότητα, την αδυναμία, την απώλεια του ελέγχου.
Δεν είναι πάντοτε κακός, αλλά όταν κυριαρχήσει στην καρδιά, γίνεται εμπόδιο στην πίστη.
Η Αγία Γραφή όμως μιλά και για έναν άλλο φόβο: τον φόβο Θεού.
Ο φόβος Θεού δεν είναι τρόμος ούτε πανικός μπροστά σε έναν τιμωρό Θεό.
Ο Θεός δεν ζητά να Τον φοβόμαστε όπως φοβόμαστε τον κίνδυνο, αλλά να Τον σεβόμαστε ως Πατέρα.
Ο φόβος του κόσμου λέει: «Τι θα μου συμβεί;»
Ο φόβος Θεού λέει: «Πώς θα σταθώ ενώπιον Του;»
Ο πρώτος γεννά άγχος, ανασφάλεια και απομόνωση.
Ο δεύτερος γεννά ταπείνωση, μετάνοια και εγρήγορση.
Ο φόβος του κόσμου απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό.
Ο φόβος Θεού τον φέρνει κοντά Του.

Γι’ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησία διδάσκουν ότι ο φόβος Θεού είναι αρχή σοφίας, όχι γιατί φοβόμαστε την τιμωρία, αλλά γιατί αρχίζουμε να ζούμε με επίγνωση της παρουσίας Του.
Όταν ο άνθρωπος έχει φόβο Θεού, δεν φοβάται υπερβολικά τον κόσμο.
Και όσο αυξάνεται η αγάπη του προς τον Θεό, τόσο ο φόβος μεταμορφώνεται σε εμπιστοσύνη.
Όπως λέει ο Απόστολος Ιωάννης: «ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον».
Άρα, ο σκοπός της πνευματικής ζωής δεν είναι να ζούμε χωρίς φόβο, αλλά να αντικαταστήσουμε τον φόβο του κόσμου με τον φόβο Θεού, ώστε η καρδιά να οδηγηθεί στην αγάπη.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού