Αγάπη!

  

Δεν είναι λέξη.
Δεν είναι υπόσχεση.
Δεν είναι μεγάλα λόγια.
Είναι εκείνο το «μένω»
όταν όλα μέσα σου λένε «φύγε».
Είναι το χέρι που δεν τραβιέται
όταν ο άλλος δεν είναι στα καλύτερά του.
Είναι η σιωπή που δεν βαραίνει,
αλλά αγκαλιάζει.
Κι ύστερα γίνεται χαμόγελο από το πουθενά.
Πείραγμα στην κουζίνα.
Μια ματιά που λέει «σε ξέρω».
Δυο καφέδες και ένα κουτάλι.
Γέλιο στη μέση της έντασης.
Μια μικρή, γλυκιά συνωμοσία απέναντι στον κόσμο.
Και τότε αναρωτιέσαι…
Τελικά τι είναι; Είναι λέξη;
Ή είναι κάτι που γλιστρά από τις λέξεις
και κάθεται απαλά στο στήθος;
Είναι συναίσθημα;

Ή είναι εκείνη η αόρατη δύναμη
που κάνει τον κόσμο να μην φαίνεται τόσο βαρύς;
Ίσως δεν είναι λέξη.
Οι λέξεις το περιορίζουν.
Ίσως είναι αίσθηση.
Ένα φως που απλώνεται,
που τυλίγει ανθρώπους, σπίτια, δρόμους,
ολόκληρο τον κόσμο.
Κι όμως…
αν επιμένεις να το ονομάσεις,
αν θέλεις μια λέξη να το χωρέσει
Αγάπη.
Όχι μόνο ρομαντική.
Όχι μόνο τρυφερή.
Αγάπη που είναι επιλογή.
Υπομονή. Σεβασμός. Σύνδεση.
Αγάπη που είναι πράξη καθημερινή
και ταυτόχρονα δύναμη κοσμική.
Αγάπη που δεν περιορίζεται σε δύο ανθρώπους,
αλλά απλώνεται  και αθόρυβα,
κρατά τον κόσμο ενωμένο!

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού