*Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, μή μοί δῶς...*

  

Τὸ πνεῦμα τῆς ἀργίας εἶναι ἡ ψυχικὴ κούραση καὶ ἀδυναμία νὰ κινηθῇ κανείς πρὸς τὰ ἀγαθά καὶ τὴν ἀρετή.

Ὁ ἀνὴρ ποὺ κυριεύεται ἀπ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα μένει ἀδρανής, ἀποφεύγει τὴν προσευχήν, τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ τὴν μελέτη τῶν ἁγίων γραφῶν. Σβέννυται ἐν τῇ καρδίᾳ του ὁ ζήλος γιὰ τὸ καλό, καὶ ἡ ψυχὴ ἐκλιπαρεῖ μὲ ἀμέλεια, μαραίνεται ἀπὸ τὴν ἀπραξίαν.

Ἡ ἀργία δὲν εἶναι μόνον ἀργία τοῦ σώματος, ἀλλὰ πρωτίστως πνευματική καὶ ἠθική ἀμέλεια· ὅταν ἀφήνουμε τὸν Χριστὸ νὰ ἐνεργήσῃ στὴν καρδιά μας, ἡ ψυχὴ μαλακώνει, ἀναζωοῦται καὶ ἀποκτᾷ δύναμην νὰ ἀντισταθῇ στὰ πάθη.

Δεόμεθα τὸν Κύριον νὰ μας φυλάξη ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀργίας, νὰ ἀφαιρῇ τὴν ἀδράνεια, καὶ νὰ ἐνδυναμώσῃ τὴν καρδιὰ μας γιὰ τὰ πνευματικὰ ἔργα, τὴν προσευχήν καὶ τὴν ἀρετήν, ὥστε νὰ ζῆσουμε μὲ φλόγα καὶ ζωντάνια στὸν Κύριον.