Η Ταπεινή Είσοδος.

  

​Δεν ήρθε με καλπασμούς, ούτε πάνω σε πολεμικό ίππο στολισμένο με χρυσάφι. Ο Ιησούς προχωρούσε αργά, καθισμένος πάνω σε ένα νεαρό γαϊδουράκι, ένα ζώο υπομονετικό και πράο. 

Η αντίθεση ήταν συγκλονιστική, ο Βασιλιάς των Καρδιών επέλεξε την απλότητα ενός οδοιπόρου για να θριαμβεύσει. Το βλέμμα Του, γεμάτο μια γαλήνια θλίψη, κοίταζε πέρα από τις επευφημίες, σαν να γνώριζε ήδη το μονοπάτι που οδηγούσε από τα «Ωσαννά» στο «Σταύρωσον Αυτόν».

​Ο κόσμος, μεθυσμένος από ελπίδα, ξεχύθηκε στους δρόμους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έκοβαν κλαδιά από φοίνικες και βάγια, στρώνοντας το έδαφος με ένα ζωντανό, πράσινο χαλί.

​Τα παιδιά έτρεχαν μπροστά, φωνάζοντας με τις ψιλές τους φωνές.

​Οι γέροντες δάκρυζαν, βλέποντας την προφητεία να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια τους.

​Οι φτωχοί άπλωναν τα ίδια τους τα ρούχα στις πέτρες για να πατήσει το υποζύγιο, προσφέροντας ό,τι πολυτιμότερο είχαν.
​
​Μέσα στον πανδαιμόνιο των ύμνων και των επευφημιών, εκείνος παρέμενε η ήρεμη δύναμη. Κάθε βήμα του γαϊδουριού πάνω στα βάγια ήταν ένας χτύπος της καρδιάς της ιστορίας που άλλαζε σελίδα. 

Η Κυριακή των Βαΐων δεν ήταν απλώς μια υποδοχή· ήταν η αρχή μιας θυσίας που ντύθηκε με το ένδυμα της ταπεινότητας.
​«Ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεταί σοι, πραΰς...»

​Καθώς ο ήλιος ανέβαινε ψηλά, η σκιά του Χριστού και του μικρού ζώου μάκραινε πάνω στο δρόμο, προμηνύοντας τη Μεγάλη Εβδομάδα που μόλις είχε ξεκινήσει κάτω από τον γαλάζιο ουρανό της Ιουδαίας.