Χριστός Ανέστη Χαρά Μου Ο Κύριος

  

«Η μοναξιά ενός γονέα στο νοσοκομείο είναι η πιο βαριά ασθένεια. Εκεί που το φάρμακο δεν είναι στο μπουκάλι, αλλά στο άνοιγμα της πόρτας

Στους τοίχους ενός νοσοκομείου, εκεί που οι ώρες μετρούνται με τους χτύπους του ρολογιού και την ελπίδα να ανοίξει η πόρτα, ο γονέας που περιμένει το παιδί του και δεν το βλέπει, ανεβαίνει έναν προσωπικό Γολγοθά. 

Είναι ένας πόνος που δεν εντοπίζεται στις εξετάσεις, αλλά πληγώνει βαθιά την ψυχή.

Αν νιώθετε μόνοι, θυμηθείτε πως ο Χριστός έζησε την απόλυτη εγκατάλειψη από τους δικούς Του ανθρώπους την πιο κρίσιμη ώρα. Στον Κήπο της Γεθσημανής, ζήτησε από τους μαθητές Του να «γρηγορήσουν» μαζί Του, κι εκείνοι αποκοιμήθηκαν. 

Ο Θεός γνωρίζει πώς είναι να περιμένεις και να μην έρχεται κανείς. Δεν είστε μόνοι· Εκείνος κάθεται στην άκρη του κρεβατιού σας, συμμετέχοντας στη σιωπή σας.

Η πικρία είναι ένα βάρος που κάνει την ασθένεια πιο βαριά. Το να συγχωρείς το παιδί που «δεν πατάει» στο νοσοκομείο δεν είναι μια πράξη παραίτησης, αλλά μια πράξη πνευματικής αρχοντιάς.
Ίσως η αδυναμία τους να έρθουν να πηγάζει από φόβο μπροστά στον θάνατο ή την αρρώστια.
Ίσως η δική τους ζωή να έχει γίνει μια «φυλακή» υποχρεώσεων...

Προσευχηθείτε για εκεινα. Η προσευχή του γονέα για το παιδί που τον ξέχασε είναι η πιο αγνή μορφή αγάπης, γιατί δεν περιμένει αντάλλαγμα. Είναι η αγάπη που «πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει».

Η Παναγία, που στάθηκε κάτω από τον Σταυρό όταν όλοι είχαν φύγει, είναι η καταφυγή σας. Εκείνη γίνεται η γέφυρα. Ζητήστε Της να μαλακώσει τις καρδιές των παιδιών σας, αλλά κυρίως να γλυκάνει τη δική σας καρδιά από το παράπονο.

Στα μάτια του Θεού, καμία ρυτίδα και κανένας πόνος δεν πάει χαμένος. Η μοναξιά σας στο νοσοκομείο γίνεται μια πνευματική θυσία που καθαρίζει την ψυχή και την προετοιμάζει για τη συνάντηση με την αιώνια Αγάπη, εκεί όπου δεν υπάρχει ούτε πόνος, ούτε λύπη, ούτε στεναγμός.