του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Δύο θαύματα μας παρουσιάζονται σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, στο Αποστολικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής, (Πραξ. Θ’, 32-42).
Συγκεκριμένα, ο Απόστολος Πέτρος περιοδεύοντας στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες, στους «αγίους», όπως μας αναφέρει, που είχαν αρχίσει να οργανώνονται στη Λύδδα, σημερινή Λοντ, και στην Ιόππη, σημερινή Γιάφα, δύο πόλεις της αρχαίας Παλαιστίνης, θεράπευσε έναν παράλυτο για οκτώ χρόνια, τον Αινέα, και ανέστησε την πιστή μαθήτρια, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, την Ταβιθά.
Για τον Αινέα δε γνωρίζουμε με ακρίβεια αν ήταν ήδη μέλος της Χριστιανικής κοινότητας, αλλά από τη θαυματουργική ίασή του, όλοι οι άνθρωποι της Λύδδας και της πεδιάδας του Σάρωνα ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό.
Σε αντίθεση, η Ταβιθά ήταν ήδη πιστή Χριστιανή και ενεργό μέλος της πρώτης Εκκλησίας της περιοχής της.
Ήταν μια όμορφη γυναίκα, κάτι το οποίο το συμπεραίνουμε από τη μετάφραση του ονόματός της που σημαίνει «ζαρκάδι», και ράπτρια στο επάγγελμα. Μάλιστα δε ήταν αυτή που αφιλοκερδώς έραβε ρούχα και πάντα τα προσέφερε ως ελεημοσύνη στους φτωχούς.
Δύο μεγάλα θαύματα για τα μέτρα των Αποστόλων ως εκείνη τη στιγμή, μία ίαση παραλυσίας και μία νεκρανάσταση, που όμως δεικνύουν τη μεταδοτικότητα της Θείας Χάριτος, παρά τη φυσική απουσία του Θεανθρώπου, καθώς επίσης και τη ζωτικότητα της πίστεώς μας.
Ο Χριστός είχε πια φύγει απτά και υλικά, αλλά, όπως ο Ίδιος είχε υποσχεθεί στους μαθητές Του, είχε στείλει τον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιον, και πλέον μέσω Αυτού η Θεία Ενέργεια παραμένει εις τον αιώνα ζώσα και ενεργός.
Έτσι, αντιλαμβανόμαστε πως ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ, αλλά πάντα πορεύεται μαζί μας, και η σχέση μας μαζί Του παραμένει ζωντανή. Το θέμα πλέον έγκειται ουσιαστικά σε εμάς, στη δική μας πίστη.
Αδελφοί μου αγαπημένοι, σήμερα αντλούμε δυο πληροφορίες από το Αποστολικό μας ανάγνωσμα. Η πρώτη είναι πως ο Χριστός μας θεραπεύει τους πάντες, πιστούς και μη, χωρίς να κάνει διακρίσεις, αρκεί να τον επικαλεστούμε και να ενεργήσουμε, αναφερόμενοι πάντα εις το Άγιον Όνομά Του.
Όπως ο Πέτρος έπραξε προς όλους, μιμητές του πρέπει να προσπαθούμε να γινόμαστε κι εμείς, έστω και προσευχητικά. Κάποιες φορές δυστυχώς μας περικλείει το πνεύμα της αποκοπής σε οτιδήποτε θεωρούμε διαφορετικό και πέραν των δικών μας πεποιθήσεων.
Πόσες φορές, αντί να ανοίγουμε την αγκαλιά μας προς όλους, βάζουμε διάφορες ταμπέλες και αποστρεφόμαστε αδελφούς; Προσέξτε!
Τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν κάνουν κακό μόνο σε εμάς, αλλά στο σύνολο της Εκκλησίας.
Ο Χριστός έσωσε την πόρνη από τον λιθοβολισμό, συνέφαγε με αμαρτωλούς και τελώνες, γινόμενος ο ίδιος η σανίδα σωτηρίας και ψυχικής ανασύστασης.
Εμείς έχουμε το δικαίωμα να επιλέγουμε ψυχές, όταν ο ίδιος ο Θεός ενεργούσε αδιάκριτα;
Η δεύτερη πληροφορία που πρέπει να εστιάσουμε είναι ο τρόπος προσφώνησης των πιστών από τον Πέτρο.
Ακούμε να τους αναφέρει ως «αγίους». Κάποιοι θα αναρωτηθούν, «όλοι Άγιοι;».
Μήπως αυτή η προσφώνηση λέγεται υποκριτικά ή καθ’ υπερβολή; Το ακούμε και σήμερα, και κάποιοι επικρίνουν την Εκκλησία για αυτό.
Άγιος δε σημαίνει τέλειος, αλλά αυτός που βρίσκεται σε συνεχή μετάνοια, αφιερωμένος και παραδομένος στον Θεό.
Έτσι, λοιπόν, αφού είμαστε βαπτισμένοι Χριστιανοί, δι’ ύδατος και Πνεύματος Αγίου, φέρουμε το Άγιον Πνεύμα, «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου», ακούμε στο μυστήριο του βαπτίσματος.
Προσευχόμενοι και μετέχοντες στα μυστήρια της Εκκλησίας μας, διατηρούμε τη Χάριν του Κυρίου μας ζωντανή, διά της ενώσεως μαζί Του.
Για τον λόγο αυτό και μας φανερώνονται σήμερα οι Άγιοι αδιάκοπα, για να βεβαιωθούμε πως και απλοί άνθρωποι, όπως ο Άγιος Παΐσιος, Ιάκωβος, Πορφύριος, και εν τέλει ο καθένας από εμάς μπορεί να γεύεται την αγιότητα του Χριστού από τώρα, ζώντας και καταλαβαίνοντας πως τα εδώ πρόσκαιρα οδηγούν στα άνω αιώνια.
Αυτός που θα πέσει έξι φορές και θα σηκωθεί επτά, μη μένοντας στην πτώση, αλλά αγωνιζόμενος πάντα αδιαλείπτως να σηκωθεί, αγιάζεται, σε αντίθεση με τους πάντοτε ψευδώς φερόμενους εξωτερικά σωστά πιστούς.
Αδελφοί μου, «η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί» (Λουκ. Ιζ´ 21), μας λέει ο Χριστός, το οποίο σημαίνει πως δεν περιορίζεται σε γεωγραφικό μέρος και τόπο, αλλά σε πνευματική κατάσταση.
Αν από τώρα προσπαθήσουμε να πορευόμαστε βιώνοντας την παρουσία του Αγίου Πνεύματος ψυχικά, τότε, παρά τις δυσκολίες και τις θλίψεις, θα μας χαρακτηρίζει η ανεκλάλητος χαρά της αγιότητας εις αιώνα αιώνος.
Χριστός Ανέστη-Αληθώς Ανέστη!
Πηγή: romfea,gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου