Είχε
ένα περίφημο διάκο Νήφωνα στο Άγιο Όρος, ένα διάκονος που ήταν 80
χρόνων.
Ήταν χοντρός, τρεις φορές σαν εμένα, που δεν είχε λαιμό. Η
κοιλιά του άρχιζε από δω κι όταν ερχόταν στο μοναστήρι δεν τον χωρούσε
το στασίδι να μπει και έμπαινε πλάγια. Αυτός ήταν αστείος, πολύ αστείος
άνθρωπος.
Ανοιχτόκαρδος και αστείος και ήταν το πρώτο κελί που όλοι (οι
προσκυνητές) χτυπούσαν: "Γέροντα, πού είναι του γεροΠαΐσιου;". Μα
σκεφτήκατε να σου χτυπούν την πόρτα 150 με 200 άνθρωποι τη μέρα και
γεροντάκι αυτός, και πήγαινε και έκανε και το εργόχειρρό του...
Μια μέρα
αγανάκτησε. Εγώ ήμουνα πορτάρης και έστειλα μια ομάδα στο Γέροντα
Παΐσιο. Πήγαν-ήρθαν. -Παιδιά, είδατε τον Γέροντα Παΐσιο; -Ναι, τον
είδαμε πάτερ. Ευχαριστηθήκαμε, ωφεληθήκαμε και μας είπε και του καθενός
μας το πρόβλημά μας!-Μπράβο! Τι σας είπε;-Εμένα μου είπε έτσι, εμένα μου
είπε έτσι, εμένα με ρώτησε αυτό, εμένα με ρώτησε το άλλο, τα βρήκε όλα!
-Κουραστήκατε να πάτε;-Όχι, λέει, αφού εδώ δίπλα είναι. -Μα πώς είναι
εδώ δίπλα; Τέλος πάντων..-Αλλά, λέει, πώς είναι τόσο χοντρός;-Αα, λέω,
κάτι συμβαίνει! Λέω, βρε παιδιά, ο Γέρων Παΐσιος είναι σαν κατσαρίδα!
Έτσι χοντρός είναι; Μυρίστηκα εγώ, λέω, ο διάκονος Νήφων είναι! Ήρθε την
άλλη μέρα στη Λειτουργία, μετά τη Λειτουργία τον έβαλα στο Αρχονταρίκι
-ήμουν αρχοντάρης-πορτάρης.
Λέω, γέροντα, ήρθανε χθες κάποια παιδιά από
εκεί; Άστα, μου λέει, τι έγινε χθες, να μη σου λέω! Εε, με έσκασαν πάτερ
μου, μου λέει, με έσκασαν! Ο ένας χτυπάει την πόρτα: "πού είναι ο Γέρων
Παΐσιος;", ο άλλος χτυπάει την πόρτα: "πού είναι ο Γέρων Παΐσιος;" Εε,
ήρθε μια ομάδα, μου λέει: "Πού είναι ο Γέρων Παΐσιος;"-Εγώ είμαι ο Γέρων
Παΐσιος!
Καθίστε εδώ, λέει. Κάθισαν, τους κέρασα, τι θέλετε παιδιά να
ρωτήσετε; Ρώτησαν το ένα, το άλλο, τους απάντησα ό,τι με φώτισε ο Θεός
και έφυγαν κατενθουσιασμένοι!' Και πράγματι ήταν όλα μέσα σε αυτό που
τους απασχολούσε. Το είπα βέβαια μετά στο γέρο Παΐσιο και ξεκαρδίστηκε!
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου