Είμαστε........

  

Είμαστε μια ανάσα... ένα καλοκαιρινό πρωινό που χάνεται στη λάμψη της μέρας... λίγη σκόνη που λαμπυρίζει για μια στιγμή στον ήλιο πριν πέσει στο κενό.

Είμαστε αυτό που κρατάμε πίσω την κραυγή που δεν βγήκε ποτέ, το «σ' αγαπώ» που δεν ξεστομίσαμε, το χέρι που δεν απλώσαμε. Κι όμως, είμαστε και το χέρι που τελικά απλώθηκε, έστω και αργά.

Είμαστε ένα τραπέζι άδειο αλλά περιμένει, με δυο ποτήρια που ίσως γεμίσουν. Είμαστε αυτή η παράξενη ελπίδα που επιμένει εκεί που όλα λένε «τελείωσε».

Είμαστε οι σιωπές που γεμίζουν δωμάτια.
Το βλέμμα που λέει «σε είδα, υπάρχεις».
Η παραμικρή κίνηση καλοσύνης χωρίς λόγο, χωρίς ανταπόδοση.

Είμαστε μισοτελειωμένες ιστορίες, τραγούδια που δεν ολοκληρώσαμε ποτέ, εκείνα τα όνειρα που θυμόμαστε μόνο το συναίσθημα κι όχι την εικόνα.

Είμαστε μια γέφυρα χωρίς στηθαία όμορφη, επικίνδυνη, αληθινή.

Μια φωτιά που ζεσταίνει ή που καίει. Μα πάντα φωτιά. Πάντα τώρα. Πάντα ανεπανάληπτη.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού