Ἡ ὑπομονὴ ποὺ γλυκαίνει τὴ θλίψη.

  

Μὴ ζητᾷς πάντοτε νὰ φύγει ἀπὸ πάνω σου ἡ θλίψη, ἀλλὰ ζήτησε νὰ σταθεῖ μέσα σου ἡ ὑπομονή.
Γιατί ὁ ἄνθρωπος ποὺ περιμένει μόνο τὴν ἄνεση,
κουράζεται γρήγορα.

Εκείνος ὅμως ποὺ προετοιμάζει τὴν καρδιά του καὶ γιὰ βαρύτερα,
βρίσκει ἀνάπαυση ἀκόμη καὶ μέσα στὸν πόνο.
Θυμήσου τὸν δίκαιο Ἰώβ.
Δὲν στεφανώθηκε ἐπειδὴ δὲν πόνεσε, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν λύγισε. 

Θυμήσου καὶ τοὺς Ἁγίους, ποὺ πέρασαν μέσα ἀπὸ φωτιὲς καὶ δοκιμασίες, καὶ ὅμως κράτησαν τὴν ψυχὴ τους στραμμένη στὸν Θεό.
Ἄν λοιπόν θέλεις νὰ μὴ σε συντρίβουν οἱ θλίψεις,μὴν τὶς μετρᾷς μὲ φόβο. 

Μέτρα τες μὲ πίστη.
Καὶ ὅσο ἡ καρδιά σου μαθαίνει νὰ ὑπομένει,τόσο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ τὴν παρηγορεῖ μυστικά.

Ἡ θλίψη δὲν νικιέται μὲ φυγή.
Νικιέται μὲ ὑπομονή.