Στον Πατέρα…

  

Σήμερα είναι η γιορτή του πατέρα. Μια ημέρα που για άλλους είναι χαρά, για άλλους νοσταλγία, και για κάποιους ένα βουβό δάκρυ.

Ο πατέρας δεν είναι μόνο εκείνος που μας έδωσε ζωή. Είναι ο άνθρωπος που κουβάλησε βάρη χωρίς να μιλά. Που έκρυψε την κούρασή του για να μη μας στεναχωρήσει. Που στεκόταν σαν βράχος όταν όλα γύρω έμοιαζαν να γκρεμίζονται.

Κάποτε δεν καταλαβαίναμε τις αγωνίες του. Τις σιωπές του. Τις θυσίες του. Νομίζαμε πως ήταν απλώς «ο μπαμπάς». Χρόνια αργότερα συνειδητοποιούμε πως πίσω από εκείνα τα κουρασμένα μάτια υπήρχε ένας άνθρωπος που πάλευε καθημερινά για εμάς.
Για όσους έχουν ακόμη τον πατέρα τους κοντά τους: μην περιμένετε την κατάλληλη στιγμή. Πάρτε τον ένα τηλέφωνο. Αγκαλιάστε τον. Πείτε του ένα «σ' αγαπώ» όσο μπορεί ακόμη να το ακούσει

.

Και για όσους έχασαν τον πατέρα τους: σήμερα μην ντρέπεστε να δακρύσετε. Η αγάπη δεν πεθαίνει μαζί με τον άνθρωπο. Ζει στις αναμνήσεις, στις συμβουλές του, στις συνήθειες που μας άφησε, στις προσευχές που έκανε για εμάς.

Υπάρχουν πατέρες που γέρασαν δίπλα μας. Υπάρχουν πατέρες που έφυγαν νωρίς. Υπάρχουν και κάποιοι που δεν ήταν τέλειοι. Όμως οι περισσότεροι αγάπησαν όπως μπορούσαν, με τα μέτρα της δικής τους ψυχής.
Αν ο πατέρας σου ζει, ευχαρίστησε τον Θεό γι' αυτό το δώρο.
Αν έχει φύγει για την αιωνιότητα, άναψε ένα κερί και πες μια προσευχή:

«Κύριε, ανάπαυσε τον πατέρα μου εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.»
Χρόνια πολλά σε όλους τους πατέρες. Στους δυνατούς και στους κουρασμένους. Στους παρόντες και στους απόντες. Στους πατέρες της γης και στους πατέρες που πλέον κατοικούν στον Ουρανό.
Γιατί ένας καλός πατέρας δεν φεύγει ποτέ πραγματικά. Συνεχίζει να ζει μέσα στην καρδιά των παιδιών του.

Αρχμ Χριστοδούλου