Η ζωή είναι μια συνταγή που την γράφεις καθώς μαγειρεύεις.

  

Δεν υπάρχει έτοιμο χαρτί. Δεν υπάρχει ακριβής ποσότητα. Κάθε μέρα προσθέτεις κι ένα υλικό, κι άλλοτε το παρακάνεις, άλλοτε το λείπει.

Ξεκινάς με μια γενναία δόση περιέργειας εκείνο το υλικό που σε κάνει να δοκιμάζεις νέα μπαχαρικά, να ανοίγεις καινούργιους δρόμους, να μην φοβάσαι το άγνωστο. Το σοτάρεις μαζί με λίγο θάρρος, μέχρι να μυρίσει ωραία η κουζίνα σου.

Μετά έρχονται τα δύσκολα. Η ώρα που πρέπει να κόψεις σε μικρά, στρογγυλά κομματάκια τις αποτυχίες. Όχι για να τις πετάξεις αλλά για να μπουν μέσα στην γεύση. Γιατί χωρίς αυτές, το φαγητό βγαίνει άνοστο, επίπεδο, χωρίς χαρακτήρα.

Προσθέτεις λίγη ζάχαρη στις γλυκές στιγμές, λίγο αλάτι στις πικρές. Δοκιμάζεις. Κι αν είναι πικρό, ρίχνεις λίγη ακόμα αγάπη. Αν είναι αλμυρό, μια ανάσα ηρεμίας.

Όσο μαγειρεύεις, η φωτιά άλλοτε καίει δυνατά κι άλλοτε σιγοκαίει. Εκεί είναι η τέχνη να ξέρεις πότε να δυναμώσεις και πότε να χαμηλώσεις, πότε να ανακατέψεις και πότε ν' αφήσεις το φαγητό να δέσει μόνο του.

Και κάπου εκεί, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, το πιάτο είναι έτοιμο. Μπορεί να μη μοιάζει με την εικόνα του βιβλίου. Μπορεί να είναι λίγο καμένο εδώ, λίγο ωμό εκεί. Μα είναι δικό σου.

Το σερβίρεις σε πιάτο που έφτιαξες μόνος σου, γεμάτο γρατσουνιές και χαρακιές ίχνη απ' όσα έζησες. Και το μοιράζεσαι μ' αυτούς που αγάπησες, γιατί το φαγητό γίνεται πιο νόστιμο όταν τρώγεται παρέα.

Και στο τέλος, θυμάσαι το μόνο πράγμα που αξίζει:
Δεν έχει σημασία αν ακολούθησες τη συνταγή. Σημασία έχει αν έβαλες την ψυχή σου μέσα.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού