Ένα πρωινό, ένας ηλικιωμένος άντρας καθόταν μόνος σε ένα παγκάκι έξω από ένα μικρό νοσοκομείο.
Στα χέρια του κρατούσε ένα παλιό ποτήρι με καφέ και κοιτούσε τους ανθρώπους που έμπαιναν και έβγαιναν βιαστικοί.
Ένας νεαρός κάθισε δίπλα του.
-Περιμένεις κάποιον; τον ρώτησε.
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε.
-Όχι. Απλώς ήρθα να θυμηθώ κάτι.
-Τι;
-Πόσο πλούσιος ήμουν και δεν το ήξερα.
Ο νεαρός τον κοίταξε απορημένος.
-Τι εννοείς;
Ο άντρας έσκυψε το κεφάλι.
-Για
χρόνια παραπονιόμουν για όσα δεν είχα. Για τα χρήματα, για τη δουλειά,
για το σπίτι, για όσα ήθελα και δεν μπορούσα να αποκτήσω.
Και τότε σταμάτησε για λίγο.
-
Δεν ευχαρίστησα ποτέ τον Θεό για το ότι μπορούσα να ξυπνώ το πρωί και
να ακούω τη φωνή της γυναίκας μου. Δεν σκέφτηκα ποτέ πως το τραπέζι μας,
όσο φτωχικό κι αν ήταν, ήταν ευλογία. Δεν κατάλαβα πόσο μεγάλο δώρο
ήταν να έχω τα παιδιά μου να με φωνάζουν «μπαμπά».
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
-Τώρα θα έδινα τα πάντα για μία μόνο από εκείνες τις συνηθισμένες ημέρες.
Ο νεαρός έμεινε σιωπηλός.
Ο ηλικιωμένος σηκώθηκε αργά.
- Να σου πω κάτι που άργησα πολύ να μάθω;
- Τι;
-Μην περιμένεις να χάσεις κάτι για να καταλάβεις την αξία του.
Γύρισε και έφυγε.
Κι εκείνος έμεινε στο παγκάκι κοιτάζοντας τα χέρια του.
Για πρώτη φορά, αντί να σκεφτεί τι του έλειπε, σκέφτηκε τι είχε.
Το σπίτι του.
Τους ανθρώπους του.
Την υγεία του.
Ένα τηλέφωνο που μπορούσε ακόμη να χτυπήσει.
Ένα πρωινό που του χαρίστηκε.
Και ψιθύρισε:
«Θεέ μου, συγχώρεσέ με που τόσα χρόνια ζητούσα περισσότερα, χωρίς να Σε ευχαριστώ για αυτά που ήδη μου είχες δώσει.»
Ίσως κι εμείς κάνουμε το ίδιο.
Κοιτάμε τόσο πολύ αυτά που μας λείπουν, που ξεχνάμε να ευχαριστήσουμε για αυτά που έχουμε.
Κι όμως…
κάτι που σήμερα θεωρείς δεδομένο, κάποιος άλλος ίσως προσεύχεται κάθε βράδυ για να το αποκτήσει.
Γι’ αυτό, πριν ζητήσεις κάτι ακόμη από τον Θεό, κοίτα γύρω σου.
Ίσως η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής σου να βρίσκεται ήδη εκεί.
Απλώς…
έχεις συνηθίσει να τη βλέπεις.
Εκ της συντακτικής ομάδας του:Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου