Η αληθινή ομορφιά δεν κατοικεί στα χαρακτηριστικά του προσώπου, ούτε μετριέται με το ύψος, το σώμα, τα ρούχα, το βλέμμα των άλλων ή τα χρόνια που περνούν. Η αληθινή ομορφιά κατοικεί βαθύτερα.
Κατοικεί στον τρόπο που φέρεσαι όταν κανείς δεν σε βλέπει.
Στον τρόπο που μιλάς σε εκείνον που δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει.
Στον τρόπο που στέκεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο πληγωμένο, κουρασμένο, απογοητευμένο.
Στο αν ξέρεις να σιωπάς όταν θα μπορούσες να πληγώσεις.
Στο αν ξέρεις να συγχωρείς όταν θα μπορούσες να εκδικηθείς.
Στο αν μπορείς να χαρείς με τη χαρά του άλλου χωρίς να ζηλεύεις.
Εκεί κρύβεται η ωραιότητα.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα το εντυπωσιακό επάνω τους κι όμως, μόλις τους γνωρίσεις, κάτι σε τραβά κοντά τους. Είναι η γαλήνη τους. Είναι η ευγένειά τους. Είναι ο τρόπος που σε κάνουν να νιώθεις πως έχεις αξία.
Ένα καθαρό χαμόγελο. Ένας καλός λόγος. Ένα βλέμμα που δεν κρίνει. Μια καρδιά που δεν μετρά τι έδωσε και τι πήρε. Αυτά είναι η ομορφιά.
Και υπάρχουν κι άνθρωποι με εντυπωσιακή εμφάνιση, με τέλεια πρόσωπα, με λαμπερή παρουσία. Μόλις όμως ανοίξουν το στόμα τους, μόλις φανεί ο εγωισμός, η σκληρότητα, η ειρωνεία, ο φθόνος, όλα τα εξωτερικά χαρίσματα χάνουν τη δύναμή τους.
Γιατί η ψυχή αργά ή γρήγορα βγαίνει στην επιφάνεια.
Κανένα μακιγιάζ δεν κρύβει την κακία. Κανένα ακριβό ρούχο δεν καλύπτει την αγένεια. Κανένα χαμόγελο δεν πείθει για πάντα όταν η καρδιά είναι γεμάτη ζήλια.
Ο χρόνος, άλλωστε, είναι δίκαιος. Θα αλλάξει τα πρόσωπα όλων μας. Θα αφήσει ρυτίδες. Θα πάρει λίγη από τη λάμψη των ματιών, λίγη από τη δύναμη του σώματος, λίγη από τη φρεσκάδα της νεότητας.
Αλλά υπάρχει κάτι που ο χρόνος δεν μπορεί να γεράσει. Μια καλή ψυχή.
Μια καρδιά που έμαθε να αγαπά γίνεται πιο όμορφη όσο περνούν τα χρόνια. Ένας άνθρωπος που έμαθε να συγχωρεί γίνεται πιο φωτεινός. Ένας άνθρωπος που πέρασε πόνο και αντί να γίνει σκληρός έγινε πιο τρυφερός, αυτός είναι πραγματικά όμορφος.
Και τελικά, όταν ένας άνθρωπος φύγει από κοντά μας, δεν θυμόμαστε αν ήταν αδύνατος ή όμορφος. Δεν θυμόμαστε πόσο ακριβά ντυνόταν ούτε πόσοι τον θαύμαζαν.
Θυμόμαστε πώς μας μίλησε. Πώς μας στάθηκε. Αν μας πλήγωσε ή αν μας στήριξε. Αν μας έκανε να φοβόμαστε ή να νιώθουμε ασφαλείς. Αν ήταν φως ή σκιά στη ζωή μας.
Εκεί κρίνεται η ομορφιά. Όχι στον καθρέφτη. Στη μνήμη των ανθρώπων. Και γι’ αυτό, πριν ανησυχήσεις τόσο πολύ για το πρόσωπό σου, ανησύχησε λίγο για την καρδιά σου. Πριν διορθώσεις μια ρυτίδα, διόρθωσε έναν σκληρό λόγο. Πριν κοιτάξεις αν σου ταιριάζει το ρούχο, κοίτα αν σου ταιριάζει η καλοσύνη. Πριν ζητήσεις από τους άλλους να σε θαυμάσουν, μάθε πρώτα να τους σέβεσαι. Γιατί στο τέλος, το όμορφο πρόσωπο μπορεί να τραβήξει τα βλέμματα. Η όμορφη ψυχή όμως κερδίζει τις καρδιές.
Και τώρα το πιο δύσκολο: Μπορεί να είσαι εξωτερικά εντυπωσιακός και εσωτερικά άδειος. Μπορεί να γεμίζεις φωτογραφίες και να αφήνεις κενά στις ψυχές των ανθρώπων. Μπορεί να παίρνεις θαυμασμό από εκατοντάδες και να έχεις πληγώσει εκείνον που στεκόταν δίπλα σου. Μπορεί να σε θαυμάζουν όλοι και να μη σε αντέχει κανείς πραγματικά κοντά του.
Και τότε, τι αξίζει η εμφάνιση; Αν η παρουσία σου πληγώνει, η ομορφιά σου είναι διακόσμηση. Αν ο λόγος σου ταπεινώνει, το χαμόγελό σου είναι προσωπείο. Αν η καρδιά σου χαίρεται με την πτώση του άλλου, κανένας καθρέφτης δεν μπορεί να σε κάνει όμορφο.
Γιατί η κακία δεν χρειάζεται ρυτίδες για να ασχημύνει έναν άνθρωπο. Τον ασχημαίνει από μέσα. Και όσο κι αν φροντίζεις το πρόσωπό σου, όσο κι αν επιδιώκεις να σε θαυμάζουν, όσο κι αν προσπαθείς να δείχνεις τέλειος…
αν δεν έμαθες να αγαπάς, να σέβεσαι, να συγχωρείς, να πονάς για τον άλλον, δεν καλλώπισες τον άνθρωπο. Καλλώπισες μόνο την εικόνα του.
Η πιο επικίνδυνη ασχήμια, τελικά, δεν φαίνεται στις φωτογραφίες. Φαίνεται στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους.
π. Δημήτριος Αργύρης , Πρωτοπρεσβύτερος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου