Να κερδίσει; Να ξεχωρίσει; Να αποκτήσει όσα ονειρεύτηκε; Να φτάσει εκεί που περίμεναν οι άλλοι από εκείνον;
Στο σημερινό Ευαγγέλιο ο Χριστός θέτει ένα ερώτημα που δύσκολα προσπερνάς:
«τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο και χάσει τον εαυτό του;»
Κάθε φορά που το ακούω, σκέφτομαι τα παιδιά που μεγαλώνουμε.
Από μικρά μαθαίνουν να μετρούν την πρόοδό τους. Τον βαθμό, την επίδοση, την επιτυχία στις εξετάσεις, την αποδοχή των άλλων. Κι εμείς, συχνά με τις καλύτερες προθέσεις, προσθέτουμε κι άλλον έναν στόχο, κι άλλη μια προσδοκία. Θέλουμε να τα δούμε να προχωρούν, να πετυχαίνουν, να ανοίγουν τον δρόμο τους.
Μέσα σε αυτή την προσπάθεια, όμως, υπάρχουν ερωτήματα που δεν πρέπει να τα προσπεράσω:
«Μπορεί ένα παιδί να μάθει να πετυχαίνει και ταυτόχρονα να ξεχάσει ποιο είναι;»
«Μπορεί να γίνει αυτό που όλοι περιμένουν από εκείνο και κάποτε να δυσκολευτεί να ακούσει τι θέλει πραγματικά το ίδιο;»
Εδώ, για μένα, βρίσκεται μια βαθιά ευθύνη της παιδαγωγικής. Να μη μεγαλώνουμε παιδιά που ξέρουν μόνο πώς να φτάνουν κάπου, αλλά ανθρώπους που μπορούν να αναρωτηθούν αν αυτός ο δρόμος είναι πράγματι δικός τους.
Γιατί η επιτυχία μπορεί να γεμίσει ένα βιογραφικό. Δεν μπορεί όμως από μόνη της να απαντήσει στο ποιος είσαι.
Και ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα της ζωής να μην είναι τελικά «τι κατάφερες;», αλλά:
«Αυτό που κατάφερες σε έκανε περισσότερο άνθρωπο;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου