ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ (Συμβολικό γράμμα ενός Έλληνα στρατιώτη στα βουνά της Πίνδου)
Παιδιά μου,
Σας γράφω από ένα βουνό της Πίνδου. Είναι νύχτα. Το κρύο περνά μέσα από τα ρούχα μας και τα χέρια μου έχουν παγώσει τόσο, που δυσκολεύομαι να κρατήσω το μολύβι. Γύρω μου ακούγονται ο άνεμος, οι ανάσες των συντρόφων μου και, κάπου μακριά, ο πόλεμος.
Δεν ξέρω αν αυτό το γράμμα θα φτάσει ποτέ στα χέρια σας. Δεν ξέρω αν θα ζήσω για να δω την άνοιξη, αν θα ξανακούσω τη φωνή της μάνας μου ή αν θα ξαναπεράσω το κατώφλι του σπιτιού μου. Μα απόψε έχω μια μεγάλη λαχτάρα: να μιλήσω σε εσάς, που ίσως θα γεννηθείτε όταν όλα αυτά θα έχουν γίνει ιστορία.
Είμαι ένας απλός Έλληνας στρατιώτης. Πριν φορέσω τη στολή, ήμουν κι εγώ παιδί. Είχα όνειρα, αγαπημένους ανθρώπους, ένα σπίτι κι ένα τραπέζι γύρω από το οποίο γελούσαμε. Δεν γεννήθηκα για τον πόλεμο. Κανένας μας δεν γεννήθηκε γι’ αυτόν. Όμως ήρθε η ώρα που η πατρίδα μας κάλεσε, κι εμείς σηκωθήκαμε για να υπερασπιστούμε την ελευθερία της.
Θυμάμαι τον αποχαιρετισμό. Μάτια βουρκωμένα, χέρια που δεν ήθελαν να αφήσουν το ένα το άλλο, μάνες που μας σταύρωναν στο μέτωπο και προσπαθούσαν να χαμογελάσουν, για να μη μας φορτώσουν τον δικό τους φόβο. Κάποιος μας έβαλε λίγο ψωμί στο σακούλι. Κάποιος άλλος ένα φυλαχτό. Κι όλοι μας έδωσαν την ίδια ευχή:
«Να γυρίσεις, παιδί μου. Η Παναγία μαζί σου».
Μα εδώ, στα βουνά, ο δρόμος είναι δύσκολος. Η λάσπη μάς τραβά προς τα κάτω, το χιόνι σκεπάζει τα μονοπάτια, η πείνα και η κούραση βαραίνουν τα σώματά μας. Κι όμως, κανείς δεν είναι μόνος. Μοιραζόμαστε το λιγοστό ψωμί, σκεπάζουμε τον διπλανό μας, στηρίζουμε εκείνον που λύγισε. Όταν ένας δεν μπορεί άλλο, οι υπόλοιποι γίνονται τα πόδια του.
Κάποιες στιγμές ο φόβος έρχεται και στέκεται μπροστά μας. Δεν θα σας πω ψέματα, παιδιά μου. Φοβόμαστε. Μα γενναίος δεν είναι εκείνος που δεν φοβάται. Είναι εκείνος που, ενώ φοβάται, δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο δίπλα του και το χρέος που έχει αναλάβει.
Και τότε στρέφουμε το βλέμμα ψηλά. Μέσα στην παγωνιά, η προσευχή γίνεται ζεστασιά. Ψιθυρίζουμε το όνομα της Παναγίας, σαν να κρατιόμαστε από το χέρι της.
«Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπασε τα παιδιά μας. Παρηγόρησε τις μάνες μας. Δώσε δύναμη στους πληγωμένους. Φώτισε την καρδιά μας να μη γίνει σκληρή μέσα στη φρίκη του πολέμου».
Δεν ξέρω πώς ακριβώς ακούγεται η προσευχή μας μέσα στον άνεμο. Ξέρω μόνο πως, όταν όλα γύρω μοιάζουν σκοτεινά, η πίστη μάς θυμίζει να μην αφήσουμε το σκοτάδι να κυριεύσει την ψυχή μας. Ζητούμε τη βοήθεια της Παναγίας όχι για να μισήσουμε, αλλά για να αντέξουμε. Όχι για να πάψει να υπάρχει ο άνθρωπος απέναντί μας, αλλά για να σωθεί η ζωή και να ξημερώσει κάποτε η ειρήνη.
Παιδιά μου, αν το γράμμα μου φτάσει ως εσάς, ακούστε με καλά.
Όταν ακούτε πως η Ελλάδα είπε «ΟΧΙ», να θυμάστε πως πίσω από αυτή τη λέξη δεν υπήρχαν μόνο στρατιώτες και όπλα. Υπήρχαν άνθρωποι απλοί, με αδύναμα σώματα και δυνατές καρδιές. Υπήρχαν μάνες που περίμεναν, γυναίκες που κουβαλούσαν εφόδια, άνθρωποι που περιέθαλπαν τραυματίες, οικογένειες που μοιράζονταν το τελευταίο κομμάτι ψωμί. Υπήρχε ένας ολόκληρος λαός που αρνήθηκε να παραδώσει την ελευθερία του.
Μη νομίσετε, όμως, πως σας γράφω για να αγαπήσετε τον πόλεμο. Σας γράφω γιατί εύχομαι να μην τον γνωρίσετε ποτέ. Δεν υπάρχει δόξα στον πόνο μιας μάνας που περιμένει. Δεν υπάρχει νίκη στην άδεια θέση ενός παιδιού στο τραπέζι. Η πιο μεγάλη νίκη είναι να μπορεί ο άνθρωπος να γυρίζει στο σπίτι του, να αγκαλιάζει τους δικούς του και να ζει χωρίς φόβο.
Να αγαπάτε την Ελλάδα μας. Να τιμάτε τη σημαία, τη γλώσσα, την ιστορία, τις παραδόσεις και την πίστη σας. Να θυμάστε όσους θυσιάστηκαν, όχι μόνο με στεφάνια και λόγια, αλλά με τις πράξεις σας. Η πατρίδα δεν είναι μόνο ο τόπος που πατάμε. Είναι κι ο τρόπος που φερόμαστε στους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας.
Μην κάνετε την αγάπη για την πατρίδα μίσος για τις πατρίδες των άλλων. Η Ελλάδα που υπερασπιζόμαστε αξίζει να είναι τόπος ελευθερίας, αξιοπρέπειας και φιλοξενίας. Να σέβεστε κάθε άνθρωπο και να μη χαρίζετε την καρδιά σας στο μίσος. Αυτό δεν μικραίνει την αγάπη σας για την Ελλάδα. Την κάνει πιο μεγάλη.
Απόψε, εδώ πάνω στο βουνό, θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να δω για μια στιγμή το μέλλον σας. Να δω παιδιά να τρέχουν ελεύθερα, σχολεία γεμάτα φωνές, καμπάνες να χτυπούν όχι για αποχαιρετισμό αλλά για χαρά, σπίτια με αναμμένα φώτα και οικογένειες καθισμένες γύρω από το ίδιο τραπέζι. Να ξέρω πως οι θυσίες μας δεν πήγαν χαμένες.
Αν κάποτε σταθείτε σε έναν ναό και ανάψετε ένα κερί για εμάς, μην προσευχηθείτε μόνο για τους νεκρούς. Προσευχηθείτε να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να φύγουν νέοι άνθρωποι για να σκοτωθούν. Προσευχηθείτε για τις μάνες που πενθούν, για τους ξεριζωμένους, για τους τραυματισμένους, για κάθε παιδί που φοβάται. Κι ύστερα βγείτε στον κόσμο και γίνετε εσείς οι ίδιοι απάντηση στην προσευχή σας: βοηθήστε, προστατέψτε, συμφιλιώστε, αγαπήστε.
Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω. Κρατώ όμως μέσα μου μια ελπίδα που δεν θέλω να την αφήσω να σβήσει. Ίσως να μη γνωρίσω ποτέ τα πρόσωπά σας, ίσως να μην ακούσω ποτέ τις φωνές σας. Μα αν ζήσετε ελεύθεροι, αν κρατήσετε την ανθρωπιά σας, αν δεν αφήσετε την πίστη και την αγάπη να γίνουν μίσος, τότε θα έχω φτάσει ως εσάς.
Αν η φωνή μου χαθεί μέσα στον άνεμο, ας μείνει το γράμμα μου στην καρδιά σας. Αν το όνομά μου ξεχαστεί, ας μη ξεχαστεί η θυσία όλων εκείνων που πολέμησαν, πόνεσαν και πρόσφεραν για να ζήσετε εσείς ελεύθεροι.
Με την Παναγία να σκεπάζει την πατρίδα μας, με τον Θεό να παρηγορεί όσους πονάνε και με την ελπίδα να ξημερώσει ειρήνη για όλους τους λαούς, σας στέλνω την ευχή μου από το μέτωπο.
Να ζήσετε ελεύθεροι. Να ζήσετε με πίστη. Να ζήσετε με ανθρωπιά.
Και να θυμάστε: το πιο μεγάλο «ΟΧΙ» είναι εκείνο που λέμε στην αδικία και στο μίσος. Το πιο μεγάλο «ΝΑΙ» είναι εκείνο που λέμε στη ζωή, στην ειρήνη και στην αγάπη.
Με όλη μου την ψυχή, Ένας Έλληνας στρατιώτης, 1940
Ζήτω η Ελλάδα! Ζήτω η ελευθερία! Ειρήνη σε όλους τους λαούς!
Εκ της συντακτικής ομάδας του : Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου