Πάει καιρός πολύς που το αήττητο μαφόριο της Θεοτόκου, η Αγία Σκέπη, κηρύχθηκε ανεπιθύμητη στα κοσμικά σαλόνια μας. Ο ξιπασμένος, απνευμάτιστος Γραικός, είπε πώς ο δροσερός ίσκιος της Υπερμάχου, του κρύβει τον ήλιο της «προόδου».
Πώς η χώρα πρέπει να τραβήξει μπροστά, προς τους ατσάλινους ορίζοντες της Εσπερίας, αδέσμευτη από τη μάνα του Έθνους μας, ελεύθερη για να επιλέξει τη σκλαβιά της.
Και πράγματι αυτό βλέπουμε στους καιρούς μας. Μια χώρα τόσο χειραφετημένη που λησμόνησε πώς μοιάζει το χέρι που θα τη σώσει απ’ τον πνιγμό της. Κι όμως εκείνο το μικρό εικονισματάκι της Παναγίας που φώλιαζε στο στέρνο των στρατιωτών και ταξίδευε από τα τραίνα του Σταθμού Λαρίσης ως την Ήπειρο και τη χιονισμένη Πίνδο, ξέρει να διηγηθεί πολύ λαμπρότερες δόξες από μυριάδες πολιτικάντικα κοκορίσματα.
Εκείνο το ταπεινό εικονισματάκι εξασφάλιζε ηθικό και ψυχή βαθιά, κοινή θωριά προς τον ουρανό, απάντηση σε όλες τις λιγοψυχιές, παρηγοριά σε κάθε ρίγος πόνου, χαμόγελα μπροστά στον μπαρουτοκαπνισμένο Χάρο, λεβεντιά ισάξια με την αθάνατη γενιά του 21. Μια κλεφτή ματιά στην Αειπάρθενο έφτανε για να στηλώσουν το θάρρος τους μπροστά σε τάγματα και συντάγματα.
Ένα ανέμισμα του θεομητορικού μανδύα πάνω από τα πεδία της μάχης, φυσούσε ούριο άνεμο στα φρονήματα, θέριευε τα κύματα της ένδοξης μας ιστορίας, ανέτρεπε όλες τις λογικές πιθανότητες.
Σήμερα καμαρώνουμε για δανεικούς θόλους και ασπίδες του Αχιλλέα, δίχως να λογαριάζουμε πόσο έκθετη είναι η φτέρνα μας. Δίχως να λογιζόμαστε την αδυναμία από την κορυφή ως τα νύχια μας, όσο χάνουμε το στρατηγικό πλεονέκτημα της αναστάσιμης ελπίδας. Όσο ξεριζωνόμαστε από τα ριζά μας και απαρνούμαστε τη μεταλαβιά αθανασίας που έθρεφε κάθε θαύμα του Γένους. Και όσο η ζωή μας φυλακίζεται ανάμεσα σε μια κούνια και έναν τάφο, ανάμεσα στο περιττό και το μάταιο, ανάμεσα στο διαγραμμένο χθες και το μηδενισμένο αύριο.
Κάποτε γιορτάζαμε την αρχή αμυντικών πολέμων και σήμερα πανηγυρίζουμε σε δηλώσεις την εξευτελιστική – και άνευ όρων - αποφυγή τους. Η Σκέπη της Παναγίας ευαγγελίζεται το «Ειρήνη ὑμῖν», κι όμως εμπνέει το αήττητο ακόμα και σε πολέμους. Το παραπέτασμα της λήθης, υπόσχεται παντοδυναμία κι όμως μας ντροπιάζει ακόμα και σε καιρούς ειρήνης.
Οι ήρωες του έπους του ’40 δεν κορόιδευαν τον θάνατο – τον προσπερνούσαν κοιτάζοντας κατάματα την ανάσταση. Σηκώνοντας το βάρος ενός ασύλληπτου «ΟΧΙ», με το ειπωμένο «ΝΑΙ» της Παναγίας στη γέννηση της ελπίδας του κόσμου. Μπροστά σε αυτό το «ΝΑΙ» βρίσκουν νόημα όλα τα παράλογα και τα ανείπωτα. Ελπίδα και ευχή μας, να το θυμηθούμε ξανά. Χρόνια πολλά Ελλάδα!
Πηγή: sportime.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου