Μια μέρα, ένας άντρας γύρισε στο σπίτι του κουρασμένος. Η γυναίκα του είχε ετοιμάσει το φαγητό, είχε τακτοποιήσει το σπίτι και τον περίμενε με ένα χαμόγελο.
Εκείνος κάθισε στο τραπέζι, έφαγε και σηκώθηκε χωρίς να πει ούτε ένα «ευχαριστώ».
Το ίδιο συνέβαινε κάθε μέρα.
Τα χρόνια περνούσαν. Το φαγητό ήταν πάντα στο τραπέζι, τα ρούχα καθαρά, το σπίτι ζεστό και η γυναίκα εκεί. Εκείνος είχε συνηθίσει τόσο πολύ την παρουσία της, που είχε πάψει να την βλέπει.
Μέχρι που ένα βράδυ, γύρισε σπίτι και βρήκε το τραπέζι άδειο. Κανένα φαγητό, κανένα χαμόγελο, καμία φωνή να τον ρωτήσει πώς πέρασε τη μέρα του.
Η γυναίκα του είχε φύγει για λίγες ημέρες, για να φροντίσει τη μητέρα της.
Και τότε, μέσα στην ησυχία του σπιτιού, κατάλαβε κάτι που δεν είχε καταλάβει τόσα χρόνια.
Δεν του έλειπε το φαγητό. Του έλειπε η αγάπη που κρυβόταν πίσω από αυτό.
Του έλειπε το χέρι που φρόντιζε, η φωνή που ενδιαφερόταν, ο άνθρωπος που ήταν πάντα εκεί, χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.
Και για πρώτη φορά αναρωτήθηκε πόσες φορές είχε προσπεράσει την αγάπη επειδή πίστευε πως θα την είχε για πάντα.
Όταν εκείνη επέστρεψε, την αγκάλιασε σιωπηλά.
«Τι έπαθες;» τον ρώτησε.
«Τίποτα», απάντησε. «Απλώς σήμερα κατάλαβα πόσα είχα και πόσο λίγο σου το έδειχνα».
Εκείνη χαμογέλασε. Όχι επειδή άκουσε μια όμορφη κουβέντα, αλλά επειδή ένιωσε πως επιτέλους κάποιος την είδε.
Μη θεωρείς δεδομένο τον άνθρωπο που σε αγαπά, το χέρι που σε βοηθά, το σπίτι που σε περιμένει, την υγεία που απολαμβάνεις, το πρωινό που ξημερώνει.
Η ζωή δεν μας προειδοποιεί πάντα πριν αλλάξει όσα θεωρούμε αυτονόητα.
Μερικές φορές, αυτό που σήμερα προσπερνάς αδιάφορα είναι ακριβώς εκείνο για το οποίο αύριο θα προσεύχεσαι να έχεις ξανά.
Μάθε να λες «ευχαριστώ» όσο προλαβαίνεις. Να αγκαλιάζεις όσο μπορείς. Να αγαπάς όσο έχεις την ευκαιρία.
Γιατί η μεγαλύτερη φτώχεια δεν είναι να σου λείπουν τα αγαθά.
Είναι να έχεις γύρω σου τόση αγάπη και να μην την αναγνωρίζεις.
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου