Στη δεκαετία του εξήντα, στο χωριό, ο πατέρας μου ήταν αδιαμφισβήτητα ο κύριος των βραδινών ιστοριών, κι αυτό συνέβαινε γιατί κάθε βράδυ, μόλις τελείωναν οι δουλειές, όλο το σπίτι μαζευόταν από μόνο του γύρω του.
Μόλις έπεφτε το σκοτάδι και η λάμπα πετρελαίου άρχιζε να τρεμοπαίζει στους ασβεστωμένους τοίχους, εκείνος βόλευε την πλάτη του δίπλα στο τζάκι, κι έτσι εμείς παίρναμε αμέσως θέση ακριβώς δίπλα του στο χαμηλό ξύλινο σκαμνί, με τα μάτια ανοιχτά από θαυμασμό.
Δίπλα του καθόταν η μάνα, λίγο πιο πίσω, και τον άκουγε απαλά με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στην ποδιά, κι έτσι το απαλό της χαμόγελο γινόταν σαν δεύτερη φωνή που συνόδευε τη δική του.
Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καμία οθόνη για να τραβήξει το βλέμμα και κανένα τηλέφωνο για να κόψει την ιστορία στη μέση, κι έτσι όλη η προσοχή έμενε φυσικά κρεμασμένη πάνω στη φωνή του πατέρα. Η φωνή του ήταν βαριά και ζεστή, και καθώς μιλούσε αργά, κάθε λέξη έβρισκε τον χώρο της, ενώ όταν η ιστορία έφτανε στο πιο δύσκολο σημείο, εκείνος χαμήλωνε τον τόνο, κι έτσι εμείς κρατούσαμε ασυναίσθητα την ανάσα μας.
Καθώς οι ιστορίες του μύριζαν χωράφι και βουνό και παλιά χρόνια, το μικρό δωμάτιο μεγάλωνε μέσα μας και γινόταν για λίγο δάσος και ποτάμι και νυχτερινό μονοπάτι.
Ενώ εκείνος μιλούσε, η μάνα έγνεφε διακριτικά με το κεφάλι, κι έτσι το χαμόγελό της έδενε τη φωνή του με τη σιωπή μας, με αποτέλεσμα να νιώθουμε πως την ιστορία δεν την έλεγε μόνο ένας, αλλά την κρατούσαν δύο άνθρωποι μαζί. Έξω ο αέρας χτυπούσε τα παντζούρια και μέσα η φωτιά έτριζε, όμως τίποτα δεν μπορούσε να σπάσει εκείνον τον κύκλο, γιατί εκείνη η οικογενειακή ζεστασιά ήταν πιο δυνατή από το κρύο.
'Οταν τελικά η ιστορία έσβηνε αργά, όπως έσβηνε και η φλόγα στο τζάκι, εμείς μέναμε λίγο ακόμα καθισμένοι δίπλα του, κι έτσι, με τα μάτια ακόμα ανοιχτά και την καρδιά γεμάτη, κουβαλούσαμε τη ζεστασιά μαζί μας στον ύπνο, κι αυτός ήταν ο λόγος που κάθε βράδυ έμενε αξέχαστο.
Άννα Δανάλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου