ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΞΑΝΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

  

Η επικοινωνία είναι τρόπος ζωής. ​Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να επικοινωνεί. Η σχέση του με τον Θεό ήταν η επικοινωνία μέσα στον παράδεισο. Η έξοδος από αυτόν διέκοψε αυτήν την επικοινωνία.

Χωρίς επικοινωνία ο άνθρωπος εγκλωβίζεται στις σκέψεις του, τις οποίες δεν μπορεί να τις μοιραστεί με άλλον γιατί απομονώνεται με αποτέλεσμα να τον πνίγουν. 

Μόνος του πλέον ο άνθρωπος, χωρίς επικοινωνία, χωρίς δόσιμο, χωρίς σχέση, χάνει την απλότητά του, θυμώνει εύκολα και μετατρέπεται σε «άγριο θηρίο έτοιμο να κατασπαράξει το θήραμά του».

Αυτήν την επικοινωνία ήρθε ο Χριστός στην γη για να αποκαταστήσει. Έδωσε την εντολή της αγάπης, «αγαπάτε αλλήλους», ως μόνο τρόπο για να μπορέσει ο άνθρωπος να επανέλθει στην πρώτη του κατάσταση, να ηρεμήσει και να αρχίσει να επικοινωνεί με τον πλησίον.

Μέσα σ' αυτές τις σκέψεις έρχεται αυθόρμητα προβληματισμός, βλέποντας ανθρώπους να διακόπτουν αυτή την επικοινωνία και να εγκλωβίζονται πίσω από τις ιδεοληψίες τους.

Ανθρώπους που αισθάνονται αδιάβλητοι, υπεράνω κριτικής και ελέγχου, έχοντας «αναπαύσει» τη συνείδησή τους στην απόλυτη βεβαιότητα ότι κατέχουν το σωστό.

​Όταν αυτή η βεβαιότητα ακυρώνει την ενσυναίσθηση, την αγάπη και τα απλά, τα αυτονόητα της ζωής, αναρωτιέμαι... πώς φτάνει ο άνθρωπος σε αυτή την τύφλωση;

​Αναζητώντας απαντήσεις από την σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά διαβάζοντας και από τους Αρχαίους Σοφούς, βλέπει κανείς πως αυτή η διαδρομή είναι παλιά και πάντα ίδια.

Είναι η αλυσίδα που ξεκινά από την ευημερία και την απόλυτη βεβαιότητα, η οποία γεννά την Ύβρη, την αλαζονεία, τον εγωισμό και την περιφρόνηση των ορίων. Ο άνθρωπος τυφλώνεται, παύει να βλέπει καθαρά, θεωρεί το λάθος του για σωστό και αποκόπτεται σταδιακά, αλλά δυναμικά από τους γύρω του.

Όμως, αργά ή γρήγορα, έρχεται η Νέμεσις, η ίδια η ζωή που επαναφέρει την αλήθεια και προσγειώνει απότομα τον υβριστή.

​Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε πως η αλαζονεία είναι η μεγαλύτερη τύφλωση, γιατί δεν σε αφήνει να δεις ούτε τα πιο απλά, τα αυτονόητα. Κι ο Ηράκλειτος θύμιζε πως την ύβρη πρέπει να τη σβήνουμε γρηγορότερα κι από φωτιά, πριν κάψει τις σχέσεις μας.

​Τι οφείλουμε λοιπόν να πράξουμε εμείς απέναντι σ' αυτή την πραγματικότητα;

​Χρειάζεται, προπαντός, να περιφρουρήσουμε την εσωτερική μας κατάσταση. Να κάνουμε αυτοκριτική, με ταπεινοφροσύνη. Να ρωτάμε συχνά τον εαυτό μας, μήπως κι εμείς τυφλωνόμαστε από τις δικές μας βεβαιότητες;

Η αυτοκριτική δεν είναι αδυναμία, είναι η προστασία μας. Είναι η επανεκκίνηση και η αναζωογόνηση του εαυτού μας.

​Παράλληλα, οφείλουμε να στεκόμαστε απέναντι στην υπερβολή με ηρεμία. Όταν απαντάμε στην αλαζονεία με θυμό και φωνές, γινόμαστε μέρος του ίδιου κακού. Τα αυτονόητα τα υπερασπιζόμαστε με σταθερότητα, νηφαλιότητα και αξιοπρέπεια.

​Κυρίως, όμως, καλούμαστε να δείχνουμε την αλήθεια με αγάπη. Σκοπός μας δεν είναι να εξοντώσουμε τον άλλον, αλλά να βοηθήσουμε να αποκατασταθεί η ειρήνη και η επικοινωνία.

Ο αυτοέλεγχος, η ταπείνωση, η μετάνοια, καλλιεργούν τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Τον ηρεμούν. Τον κάνουν να εμπιστεύεται το θέλημα του Θεού και την αλήθεια που πηγάζει από αυτήν την σχέση. 

Συνεπώς η αλήθεια αποκαλύπτεται μέσα από την συμπεριφορά μας, όπως είπε ο Χριστός, «ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων...».
Αυτή είναι και η απόδειξη που θα βοηθήσει τον πλησίον που παρεκτρέπεται, να «δει» και να επιστρέψει. Να αρχίσει να επικοινωνεί.

Όσο κι αν ξεφεύγουμε, ​πάντα υπάρχει ελπίδα. Η πόρτα της μετανοίας και της επιστροφής μένει πάντα ανοιχτή. Η γνώση και η παραδοχή των ορίων μας δεν μας μικραίνει, μας ελευθερώνει. 

Είναι το πρώτο βήμα για να ξαναβρούμε την εσωτερική μας γαλήνη και να αγκαλιάσουμε ξανά τον συνάνθρωπό μας. Να μιλήσουμε μαζί του, να κάνουμε σχέση, να επικοινωνήσουμε. Να ζήσουμε τον παράδεισο μαζί του από εδώ στην γή!

αρχ. Βαρθολομαίος, Καθηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου